﻿<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<bible translation="Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)" status="พระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิมและใหม่ ฉบับ 1940 สงวนลิขสิทธิ์ 1940 โดยสมาคมพระคริสตธรรมไทย The Holy Bible – Thai 1940 Copyright ©1940 Thailand Bible Society" link="https://www.bible.com/bible/2046/GEN.18.TH1940">
	<testament name="Old">
		<book number="1">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เมื่อ​เดิม​พระเจ้า​ได้​นฤมิต​สร้าง​ฟ้า​และ​ดิน.</verse>
				<verse number="2">ดิน​นั้น​ก็​ว่างเปล่า​อยู่; มี​ความ​มืด​อยู่​เหนือ​น้ำ: และ​พระ​วิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ได้​ปกคลุม​อยู่​เหนือ​น้ำ​นั้น.</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​จึง​ตรัส​ให้​เกิด​มี​ความ​สว่าง: ความ​สว่าง​ก็​เกิด​ขึ้น.</verse>
				<verse number="4">พระเจ้า​ทรง​เห็น​ว่าความ​สว่าง​นั้น​ดี, จึง​ได้​แยก​ความ​สว่าง​นั้น​ออก​จาก​ความ​มืด.</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​ทรง​เรียก​ความ​สว่าง​นั้น​ว่า​วัน, และ​ทรง​เรียก​ความ​มืด​นั้น​ว่า​คืน. มี​เวลา​เย็น​และ​เวลา​เช้า​เป็น​วัน​ที่​หนึ่ง</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​ได้​ตรัส​ให้​มี​พื้น​อากาศ​ใน​ระหว่าง​น้ำ, ให้​เป็น​ที่​แยก​น้ำ​ออก​จาก​น้ำ.</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​ได้​ทรง​สร้าง​พื้น​อากาศ, แล้ว​ได้​แยก​น้ำ​ที่อยู่​ใต้​พื้น​อากาศ​ออก​จาก​น้ำ​ที่อยู่​เหนือ​พื้น​อากาศ​นั้น: ก็​เป็น​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​จึง​ตรัส​เรียก​พื้น​อากาศ​นั้น​ว่า​ฟ้า, มี​เวลา​เย็น​และ​เวลา​เช้า​เป็น​วันที่​สอง</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​ได้​ตรัส​ให้​น้ำ​ที่อยู่​ใต้​ฟ้า​นั้น​รวบรวม​เข้า​แห่ง​เดียวกัน, ให้​ที่​แห้ง​ปรากฏ​ขึ้น: ก็​เป็น​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​จึง​ทรง​เรียก​ที่​แห้ง​นั้น​ว่า​แผ่น​ดิน; และ​ที่​รวบรวม​น้ำ​นั้น​ว่า​ทะเล: และ​พระเจ้า​ทรง​เห็น​ว่า​ดี.</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​ตรัส​ให้​ต้น​หญ้า​ต้น​ผัก​ที่​มี​เมล็ด และ​ต้นไม้​ที่​มี​ผล​ที่​มี​เมล็ด​ใน​ผล​ตาม​ชะ​นิด​ของ​มัน​งอก​ขึ้น​ใน​แผ่น​ดิน: ก็​เป็น​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="12">ต้น​หญ้า​ต้น​ผัก​ที่​มี​เมล็ด​ตาม​ชะ​นิด​ของ​มัน​และ​ต้นไม้​ที่​มี​เมล็ด​ใน​ผล​ตาม​ชะ​นิด​ของ​มัน​ทุกอย่าง ก็​งอก​ขึ้น​ที่​แผ่น​ดิน: พระเจ้า​ทรง​เห็น​ว่า​ดี.</verse>
				<verse number="13">มี​เวลา​เย็น​และ​เวลา​เช้า​เป็น​วันที่​สาม</verse>
				<verse number="14">พระเจ้า​ตรัส​ให้​มีด​วง​สว่าง​บน​พื้น​ฟ้า​อากาศ เป็น​ที่​แบ่ง​วัน​ออก​จาก​คืน; ให้​ดวง​สว่าง​นั้น​เป็น​ที่​กำหนด​ฤดู วัน ปี:</verse>
				<verse number="15">ให้​อยู่​บน​พื้น​ฟ้า​อากาศ​สำหรับ​จะ​ได้​ส่อง​สว่าง​บน​แผ่น​ดิน: ก็​เป็น​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="16">พระ​เจ้า​ได้​ทรง​สร้าง​ดวง​สว่าง​ใหญ่​ไว้​สอง​ดวง; ให้​ดวง​ใหญ่​นั้น​ครอง​รักษา​วัน, ดวง​เล็ก​นั้น​ครอง​รักษา​คืน:</verse>
				<verse number="17">และ​ดวง​ดาว​ต่าง ๆ ด้วย​พระเจ้า​ทรง​ตั้ง​ดวง​สว่าง​เหล่านี้​ไว้​ใน​พื้น​ฟ้า​อากาศ​ให้​ส่อง​สว่าง​บน​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="18">ให้​ครอง​รักษา​วัน​และ​คืน, และ​ให้​แบ่ง​ความ​สว่าง​ออก​จาก​ความ​มืด: พระเจ้า​ทรง​เห็น​ว่า ดี.</verse>
				<verse number="19">มี​เวลา​เย็น​และ​เวลา​เช้า​เป็น​วันที่​สี่</verse>
				<verse number="20">พระเจ้า​ตรัส​ให้​ฝูง​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​เกิด​พืชพันธุ์​ทวี​ขึ้น​บริบูรณ์​ใ​น​น้ำ, และ​ให้​มี​นก​บิน​ไป​มา​ใน​อากาศ​เหนือ​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="21">พระเจ้า​ได้​ทรง​สร้าง​ปลา​ใหญ่​และ​สาร​พัตร​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​ไหว​กาย​ได้​ให้​บังเกิด​ขึ้น​ใน​น้ำ​เป็นอัน​มาก​ตาม​ชะ​นิด​ของ​มัน​ทุกอย่าง, และ​บรรดา​สัตว์​ที่​มี​ปีก​บิน​ได้​ตาม​ชะ​นิด​ของ​มัน​ทุกอย่าง: แล้ว​พระเจ้า​ทรง​เห็น​ว่า​ดี.</verse>
				<verse number="22">พระเจ้า​จึง​ทรง​อวยพร​ให้​สัตว์​เหล่านั้น​ว่า, “จง​บังเกิด​มาก​ทวี​ขึ้น, ให้​น้ำ​ใน​ทะเล​บริบูรณ์​ไป​ด้วย​สัตว์น้ำ, และ​ให้​นก​มาก​ทวี​ขึ้น​บน​แผ่น​ดิน.”</verse>
				<verse number="23">มี​เวลา​เย็น​และ​เวลา​เช้า​เป็น​วันที่​ห้า</verse>
				<verse number="24">พระเจ้า​ตรัส​ให้​ฝูง​สัตว์​มี​ชีวิต​บังเกิด​ขึ้น​ที่​แผ่น​ดิน​ตาม​ชะ​นิด​ของ​มัน, คือ​สัตว์​ใช้, สัตว์เลื้อยคลาน, และ​สัตว์ป่า​ทั้งปวง​ตาม​ชะ​นิด​ของ​มัน: ก็​เป็น​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="25">พระเจ้า​ทรง​สร้าง​สัตว์ป่า​ตาม​ชะ​นิด​ของ​มัน, สัตว์​ใช้​ตาม​ชะ​นิด​ของ​มัน, และ​สรรพสัตว์​ที่​เลื้อยคลาน​บน​แผ่น​ดิน​ตาม​ชะ​นิด​ของ​มัน​ทุกอย่าง: แล้ว​พระเจ้า​ทรง​เห็น​ว่า​ดี</verse>
				<verse number="26">พระเจ้า​ทรง​ดำริ​ว่า, “จง​ให้​เรา​สร้าง​มนุษย์​ตาม​แบบ​ฉายา​ของ​เรา: ให้​ครอบ​ครอง​ฝูง​ปลา​ใน​ทะเล, ฝูง​นก​ใน​อากาศ, และ​ฝูง​สัตว์​ใช้; ให้​ปกครอง​แผ่น​ดิน​ทั่วไป, และ​สรรพสัตว์​ที่​เลื้อยคลาน​บน​แผ่น​ดิน​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="27">พระเจ้า​จึง​ทรง​สร้าง​มนุษย์​ขึ้น​ตาม​แบบ​ฉายา​ของ​พระองค์, และ​ตาม​แบบ​ฉายา​ของ​พระองค์​นั้น พระเจ้า​ได้​ทรง​สร้าง​มนุษย์​ขึ้น, และ​ได้​ทรง​สร้าง​ให้​เป็น​ชาย​และ​หญิง.</verse>
				<verse number="28">พระเจ้า​ได้​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​มนุษย์​นั้น, ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​บังเกิด​ทวี​มาก​ขึ้น​ทั่ว​ทั้ง​แผ่น​ดิน; จง​มี​อำนาจ​เหนือ​แผ่น​ดิน: จง​ครอบ​ครอง​ฝูง​ปลา​ใน​ทะเล​และ​ฝูง​นก​ใน​อากาศ, กับ​บรรดา​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​ไหว​กาย​ได้​ซึ่ง​อยู่​บน​แผ่น​ดิน.”</verse>
				<verse number="29">พระเจ้า​ตรัส​ว่า, “นี่​แน่ะ, สาร​พัตร​ผัก​ที่​เกิด​เมล็ด​มี​อยู่​บน​พื้น​แผ่น​ดิน, และ​ต้นไม้​ทั้งปวง​ที่​เกิด​ผล​มี​เมล็ด, เรา​ยก​ให้​เป็น​อาหาร​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย:</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​สัตว์​ทั้ง​หลาย​ที่​แผ่น​ดิน​และ​นก​ทั้งปวง​ที่​ฟ้า​อากาศ​กับ​บรรดา​สัตว์เลื้อยคลาน​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​บน​แผ่น​ดิน​เรา​ยก​ต้น​ผัก​เขียว​สด​ทั้งปวง​ให้​เป็น​อาหาร​ของ​สัตว์​เหล่านั้น: ก็​เป็น​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="31">พระเจ้า​ทอด​พระเนตร​ดู​สิ่ง​ทั้งปวง​ที่​พระ​องค์​ทรง​สร้าง​ไว้​นั้น​เห็น​ว่า​ดี​นัก. มี​เวลา​เย็น​และ​เวลา​เช้า​เป็น​วันที่​หก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ฟ้า​และ​แผ่น​ดิน​และ​สรรพสัตว์​สรรพ​สิ่ง​ที่​มี​อยู่​ใน​ที่​เหล่านั้น พระเจ้า​ได้​ทรง​สร้าง​ให้​สำเร็จ​ดังนี้​แหละ.</verse>
				<verse number="2">วันที่​เจ็ด​พระเจ้า​ได้​ทรง​กระทำ​ให้การ​งาน​ของ​พระองค์​ที่​ทรง​สร้าง​มา​แล้ว​นั้น​สำเร็จ; ใน​วันที่​เจ็ด​นั้น​ก็ได้​ทรง​งด​การ​ที่​พระองค์​ทรง​กระทำ​มา​นั้น​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="3">วพระเจ้า​จึง​ได้​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​วันที่​เจ็ด​นั้น​ตั้ง​ไว้​เป็น​วัน​บริสุทธิ์; เพราะ​ใน​วัน​นั้น​พระองค์​ได้​ทรง​หยุด​จาก​สรรพ​การ​ที่​พระองค์​ทรง​นฤมิต​สร้าง​ไว้​นั้น</verse>
				<verse number="4">เรื่อง​ฟ้า​และ​แผ่น​ดิน​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​สร้าง​ก็​เป็น​ดังนี้: ใน​วันที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ทรง​สร้าง​ฟ้า​และ​แผ่น​ดิน</verse>
				<verse number="5">ต้นไม้​ตาม​ทุ่ง​ก็​ยัง​ไม่​เกิด​ขึ้น​ที่​แผ่น​ดิน. และ​ต้น​ผัก​ตาม​ทุ่ง​ก็​ยัง​ไม่​งอก​ขึ้น​เลย; เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ยัง​ไม่​ทรง​บันดาล​ให้​ฝน​ตก​ที่​แผ่น​ดิน: กับ​ยัง​ไม่​มี​มนุษย์​ที่​จะ​ทำ​ไร่​ไถนา;</verse>
				<verse number="6">มีแต่​หมอก​ขึ้น​มา​จาก​แผ่น​ดิน​ทำ​ให้​พื้นดิน​เปียก​ทั่วไป.</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ทรง​สร้าง​มนุษย์​ด้วย​ผงคลี​ดิน. ระบาย​ลม​แห่ง​ชีวิต​เข้า​ทาง​จมูก​ให้​มี​ชีวิต​หายใจ​เข้า​ออก; มนุษย์​จึง​เกิด​เป็น​จิตต์​วิญญาณ​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ทรง​สร้าง​สวน​แห่ง​หนึ่ง​ไว้​ใน​ตำบล​เอ​เดน​ทาง​ทิศตะวันออก, และ​ให้​มนุษย์​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​สร้าง​ไว้​นั้น​อยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​ต้นไม้​ทุก​อย่าง​ที่​งาม​น่าดู​และ​ที่​เป็น​อาหาร​รับประทาน​ดี​งอก​ขึ้น​จาก​ดิน; มี​ต้นไม้​ที่​ให้​ชีวิต​เจริญ​ต้น​หนึ่ง​ใน​ท่ามกลาง​สวน​นั้น, กับ​ต้นไม้​ที่​รู้จัก​ความ​ดี​และ​ชั่ว​ต้น​หนึ่ง​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">สวน​เอ​เดน​นั้น​มี​แม่น้ำ​ไหล​มา​ทำ​ให้​ที่ดิน​ชุ่มชื่น; ที่​ปลาย​ลำ​แม่น้ำ​นั้น​แยก​ออก​เป็น​สี่​แคว.</verse>
				<verse number="11">แคว​ที่​หนึ่ง​เรียก​ว่า​พี​โซน. ไหล​ผ่าน​แผ่น​ดิน​ฮา​วิ​ลา; ที่นั่น​มี​แร่​ทองคำ.</verse>
				<verse number="12">ทองคำ​ที่​เมือง​นั้น​เป็น​ทองคำ​อย่าง​ดี, และ​มี​ยางไม้​หอม​บะโดแล็ค​และ​พลอย​โซ​เฮ็ม</verse>
				<verse number="13">แคว​ที่​สอง​เรียก​ว่า ฆี​โฮน, ไหล​ผ่าน​แผ่น​ดิน​คู​ศ.</verse>
				<verse number="14">แคว​ที่​สาม​เรียก​ว่า ฮิเดะเค็ล, ไหล​ไป​ทิศตะวันออก​เมือง​อา​ซูร; และ​แคว​ที่​สี่​เรียก​ว่า​ฟะ​รา​ธ.</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​จึง​ให้ มนุษย์​นั้น​อยู่​ใน​สวน​เอ​เดน, ให้​ทำงาน​รักษา​สวน.</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​จึง​ตรัส​สั่ง​แก่​มนุษย์​นั้น​ว่า, “บรรดา​ผล​ไม้​ทุกอย่าง​ใน​สวน​นี้​เจ้า​กิน​ได้​ทั้งหมด;</verse>
				<verse number="17">เว้นแต่​ต้นไม้​ที่​ให้​รู้ความ​ดี​และ​ชั่ว ผล​ของ​ต้น​นั้น​เจ้า​อย่า​กิน​เป็นอันขาด; ถ้า​เจ้า​ขืน​กินใน​วัน​ใด, เจ้า​จะ​ตาย​ใน​วัน​นั้น​เป็นแน่.”</verse>
				<verse number="18">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ทรง​ดำริ​ว่า, “ซึ่ง​มนุษย์​ผู้​นั้น​จะ​อยู่​คน​เดียว​ก็​ไม่​เหมาะ; เรา​จะ​สร้าง​ขึ้น​อีก​คน​หนึ่ง, ให้​เป็น​คู่เคียง​เหมาะ​กับ​เขา.”</verse>
				<verse number="19">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ทรง​สร้าง​บรรดา​สัตว์ป่า​และ​นก​ใน​อากาศ​ให้​เกิด​ขึ้น​แต่​ดิน; แล้ว​จึง​พา​มา​ยัง​ชาย​นั้น​เพื่อ​ดู​ว่า​เขา​จะ​เรียก​ชื่อ​อย่างไร. ชาย​นั้น​ได้​เรียก​สัตว์​ทั้งปวง​ที่​มี​ชีวิต​ชื่อ​ใด, ก็​นั่น​แหละ​เป็น​ชื่อ​สัตว์​นั้น.</verse>
				<verse number="20">ชาย​นั้น​จึง​ตั้ง​ชื่อ​บรรดา​สัตว์​ใช้​และ​ฝูง​นก​ใน​อากาศ​และ​ฝูง​สัตว์ป่า; แต่​ชาย​นั้น​ยัง​หา​มี​คู่เคียง​เป็น​ผู้ช่วย​เหมาะ​กับ​ตน​ไม่.</verse>
				<verse number="21">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​จึง​ทรง​บรรดาล​ให้​ชาย​นั้น​หลับ​สนิท; เมื่อ​หลับ​สนิท​อยู่​นั้น​พระองค์​ทรง​ชัก​กะ​ดูก​ซี่โครง​อัน​หนึ่ง​ของ​เขา​ออก​มา, แล้ว​ทำ​ให้​เนื้อ​ติด​กัน​เข้า​แทน​กะ​ดูก​อย่างเดิม.</verse>
				<verse number="22">ส่วน​กะ​ดูก​ซี่โครง​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ทรง​ชัก​ออก​จาก​ชาย​นั้น พระองค์​ได้​สร้าง​ขึ้น​เป็น​หญิง, แล้ว​ประทาน​ให้​ชาย​นั้น.</verse>
				<verse number="23">ชาย​จึง​ว่า, “นี่​เป็น​กะ​ดูก​แท้​และ​เนื้อแท้​ของ​เรา: จะ​ต้อง​เรียก​ว่า​หญิง, เพราะ​หญิง​นี้​ออก​มา​จาก​ชาย.”</verse>
				<verse number="24">เพราะ​เหตุ​นั้น ผู้ชาย​จึง​จะ​ละ​บิดา​มารดา​ของ​ตน​ไป​ผูกพัน​อยู่​กับ​ภรรยา: และ​เขา​ทั้ง​สอง​จะ​เป็น​เนื้อหนัง​อัน​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​สามี​กับ​ภรรยา​ทั้ง​สอง​คน​นี้​กาย​เปลือยเปล่า​อยู่, แต่​ยัง​ไม่​รู้สึก​มี​ความ​อาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">งู​เป็น​สัตว์​ฉลาด​กว่า​สรรพ​สัตว​ป่า​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ทรง​สร้าง​ไว้ งู​จึง​ถาม​หญิง​นั้น​ว่า, “จริง​หรือ​ที่​พระเจ้า​ตรัส​ห้าม​ว่า, ‘เจ้า​อย่า​กิน​ผลไม้​ทุกอย่าง​ใน​สวน​นี้’?”</verse>
				<verse number="2">หญิง​นั้น​จึง​ตอบ​งู​ว่า, “ผลไม้​ใน​สวน​นี้​เรา​กิน​ได้​ทั้งหมด:</verse>
				<verse number="3">เว้นแต่​ผลไม้​ต้น​ที่อยู่​กลาง​สวน​นั้น​พระเจ้า​ตรัส​ห้าม​ว่า, ‘อย่า​กิน​หรือ​ถูกต้อง​เลย เกลือก​ว่า​จะ​ตาย’ ”</verse>
				<verse number="4">งู​จึง​บอก​หญิง​นั้น​ว่า, “เจ้า​จะ​ไม่​ตาย​จริง​ดอก:</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระเจ้า​ทรง​ทราบ​อยู่​ว่า, เจ้า​กิน​ผล​ไม​นั้น​เข้า​ไป​วัน​ใด, ตา​ของ​เจ้า​จะ​สว่าง​ขึ้น​ใน​วัน​นั้น; แล้ว​เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​พระ, จะ​รู้​จัก​ความ​ดี​และ​ชั่ว.”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​หญิง​นั้น​เห็น​ว่า​ผล​ไม้​ต้น​นั้น​น่ากิน​และ​งาม​ด้วย, ทั้งเป็น​ผลไม้​ที่​พึง​ต้องการ​ให้​มี​ปัญญา​ขึ้น, จึง​เก็บ​ผล​ไม้​นั้น​มา​กิน​เข้า​ไป; แล้ว​ส่ง​ให้​สามี​กิน​ด้วย​กัน</verse>
				<verse number="7">ตา​ของ​เขา​ทั้ง​สอง​นั้น​ก็​สว่าง​ขึ้น, จึง​รู้สึกตัว​ว่า​เปลือย​กาย​อยู่; แล้ว​ก็​เอา​ใบ​มะเดื่อ​มาก​ลัด​เป็น​เครื่อง​ปกปิด​ตัว​ไว้</verse>
				<verse number="8">เวลา​เย็น​วัน​นั้น​เขา​ทั้ง​สอง​ได้ยิน​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสด็จ​ดำเนิน​อยู่​ใน​สวน: สามี​กับ​ภรรยา​ก็​หลบ​ไป​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใต้​ต้นไม้​ใน​สวน​นั้น, ให้​พ้น​จาก​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ทรง​เรียก​ชาย​นั้น​และ​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “เจ้า​อยู่​ที่ไหน?”</verse>
				<verse number="10">ชาย​นั้น​ทูล​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​พระ​สุรเสียง​พระองค์​ใน​สวน​ก็​กลัว, เพราะ​เปลือย​กาย​อยู่; จึง​ได้​ซ่อน​ตัว​เสีย.”</verse>
				<verse number="11">พระองค์​จึง​ตรัส​ว่า, “ใคร​บอก​เจ้า​เล่า​ว่า​เจ้า​เปลือย​กาย​อยู่? เจ้า​มิ​กิน​ผลไม้​ที่​เรา​ห้าม​ว่า​อย่า​กิน​นั้น​แล้ว​หรือ?”</verse>
				<verse number="12">ชาย​นั้น​ทูล​ว่า, “หญิง​ที่​พระองค์​ประทาน​ให้​อยู่กิน​กับ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ส่ง​ผลไม้​นั้น​ให้​ข้าพ​เจ้า ๆ จึง​รับประทาน.”</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ถาม​หญิง​ว่า, “ทำไม​เจ้า​ทำ​อย่าง​นั้น​เล่า, “หญิง​นั้น​ทูล​ว่า, “งู​ล่อลวง​ข้าพ​เจ้า ๆ จึง​ได้​รับ​ประทาน.”</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​จึง​ตรัส​แก่​งู​ว่า, “เพราะ​เหตุ​ที่​เจ้า​กระทำ​เช่นนี้, เจ้า​ก็​เป็น​ที่​แช่ง​สาป​มาก​กว่า​สัตว์​ใช้​และ​สัตว์ป่า​ทั้งปวง; จะ​ต้อง​เลื้อย​ไป​ด้วย​ท้อง: จะ​ต้อง​กิน​ผงคลี​ดิน​จน​สิ้นชีวิต.</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​บันดาล​ให้​เจ้า​กับ​หญิง​นี้, ทั้ง​เผ่าพันธุ์​ของ​เจ้า​กับ​เผ่าพันธุ์​ของ​เรา​เป็น​ศัตรู​กัน: เผ่าพันธุ์​ของ​หญิง​จะ​ทำ​หัว​ของ​เจ้า​ให้​ฟกช้ำ, และ​เจ้า​จะ​ทำ​ให้​ส้นเท้า​ของ​เขา​ฟกช้ำ”</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ตรัส​แก่​หญิง​นั้น​ว่า, “เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ได้​ความ​ทุกข์​ลำบาก​มาก​ขึ้น​ใน​กาล​เมื่อ​เจ้า​มี​ครรภ์ และ​เมื่อ​คลอด​บุตร; เจ้า​จะ​ต้อง​อาศัย​พึ่ง​สามี, และ​เขา​จะ​บังคับบัญชา​เจ้า.”</verse>
				<verse number="17">พระองค์​จึง​ตรัส​แก่​อา​ดาม​ว่า, “เพราะ​เหตุ​เจ้า​ได้​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ของ​ภรรยา, แล้ว​กิน​ผลไม้​ที่​เรา​ห้าม​ว่า​อย่า​กิน​นั้น: แผ่น​ดิน​จึง​ต้อง​ถูก​แช่ง​สาป​เพราะ​ตัว​เจ้า; เจ้า​จะ​ต้องหา​กิน​ที่​แผ่น​ดิน​ด้วย​ความ​ลำบาก​จน​สิ้นชีวิต;</verse>
				<verse number="18">แผ่น​ดิน​จะ​งอก​ต้นไม้​ที่​มี​หนาม​ให้แก่​เจ้า, และ​เจ้า​จะ​กิน​ผัก​ที่​ทุ่งนา;</verse>
				<verse number="19">เจ้า​จะ​หากิน​ด้วย​เหงื่อ​ไหล​โซม​หน้า​กว่า​เจ้า​จะ​กลับ​เป็น​ดิน; เพราะ​เจ้า​บังเกิด​มา​แต่​ดิน เจ้า​เป็น​แต่​ผงคลี​ดิน, และ​จะ​ต้อง​กลับ​เป็น​ผงคลี​ดิน​อีก.”</verse>
				<verse number="20">ชาย​นั้น​ก็​เรียก​ชื่อ​ภรรยา​ของ​ตน​ว่า​ฮา​วา, เพราะ​นาง​เป็น​มารดา​ของ​บรรดา​ชน​ที่​มี​ชีวิต.</verse>
				<verse number="21">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ทรง​ทำ​เสื้อ​ด้วย​หนัง​สัตว์​ให้​อา​ดาม​กับ​ภรรยา​สวม​ปกปิด​กาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="22">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, “ดู​เถิด​มนุษย์​กลาย​เป็น​เช่น​ผู้​หนึ่ง​ใน​พวกเรา​ใน​การ​รู้จัก​ความ​ดี​และ​ชั่ว​แล้ว: บัดนี้ เกรง​ว่า​เขา​จะ​ยื่น​มือ​หยิบ​ผลไม้​ที่​ให้​ชีวิต​เจริญ​กิน​เข้า​ไป​ทำ​ให้​อายุ​ยืน​อยู่​เป็นนิตย์.”</verse>
				<verse number="23">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​จึง​ทรง​ขับไล่​เขา​ออก​เสีย​จาก​สวน​เอ​เดน, ให้​ไป​ทำ​มา​หา​กิน​ใน​ที่ดิน​ที่​ตัว​เอา​กำเนิด​มา​นั้น.</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ไล่​ชาย​นั้น​ออก​ไป​แล้ว, พระองค์​ทรง​ตั้ง​คะ​รู​บีม​ไว้​ข้าง​ทิศตะวันออก​แห่ง​สวน​เอ​เดน; และ​ตั้ง​กระบี่​เพลิง​อัน​มี​เปลว​วับ​วาบ​ไว้​รอบ​ทุก​ทิศ​เพื่อ​จะ​คอย​รักษา​ทาง​ที่​จะ​เข้า​ไป​ถึง​ต้นไม้​ที่​ให้​ชีวิต​เจริญ​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ฝ่าย​ชาย​นั้น​ได้​สมสู่​อยู่​กับ​ฮา​วา​ภรรยา​ของ​ตน; นาง​ก็​มี​ครรภ์​คลอด​บุตร​ชื่อ​คา​ยิน; นาง​จึง​ออก​วาจา​ว่า. “ข้าพ​เจ้า​ได้​บุตร​คน​นี้​เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า.”</verse>
				<verse number="2">แล้ว​นาง​คลอด​บุตรชาย​อีก​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เฮ​เบล. เฮ​เบล​เป็น​คน​เลี้ยง​แกะ; ส่วน​คา​ยิน​เป็น​คน​ทำ​ไร่​ไถนา.</verse>
				<verse number="3">อยู่​มา​วันหนึ่ง คา​ยิน​ได้​นำ​ผล​ที่​เกิด​แต่​ไร่นา​มา​บูชา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="4">ส่วน​เฮ​เบล​นำ​เครื่องบูชา​มา​ด้วย, คือ​แกะ​หัวปี​กับ​มัน​สัตว์ พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พอ​พระ​ทัย​เฮ​เบล​และ​เครื่องบูชา​ของ​เขา​นั้น:</verse>
				<verse number="5">แต่​คา​ยิน​กับ​เครื่องบูชา​ของ​เขา​นั้น​พระองค์​ไม่​พอ​พระ​ทัย​จะ​รับ​เลย. คา​ยิน​ก็​โกรธแค้น​นัก, หน้า​ตึง​ก้มหัว</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​ถาม​คา​ยิน​ว่า, “เจ้า​โกรธเคือง​ก้มหน้า​อยู่​ทำไม?</verse>
				<verse number="7">ถ้า​เจ้า​ทำดี​ก็​จะ​มี​หน้าตา​อัน​แจ่มใส​มิใช่​หรือ? ถ้า​เจ้า​ทำ​ไม่​ดี ความผิด​ก็​คอย​อยู่​ที่​ประตู จะ​ใคร่​ตะครุบ​เอา​ตัว​เจ้า; แต่​เจ้า​จง​เอา​ชะ​นะ​ความผิด​นั้น​เถิด.”</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​คา​ยิน​ก็​บอก​กับ​เฮ​เบล​น้อง​ชาย​ของ​ตน. ภาย​หลัง​เมื่อ​อยู่​ที่นา​ด้วย​กัน, คา​ยิน​ก็​ลุก​ขึ้น​ฆ่า​เฮ​เบล​น้อง​ชาย​ของ​ตน​เสีย</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ถาม​คา​ยิน​ว่า, “เฮ​เบ​ลน้​อง​ชาย​ของ​เจ้า​อยู่​ที่ไหน?” คา​ยิน​จึง​ทูล​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ไม่​ทราบ: ข้าพ​เจ้า​เป็น​ผู้​เลี้ยง​รักษา​น้อง​หรือ?”</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ตรัส​ว่า, เจ้า​ได้​ทำ​อะไร? เสียง​โลหิต​ของ​น้อง​ร้อง​ฟ้อง​ขึ้น​มา​จาก​ดิน​ถึง​เรา.</verse>
				<verse number="11">บัดนี้​เจ้า​จะ​ต้อง​เป็น​ที่​สาป​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน​ที่​ได้​อ้า​ปาก​รับ​โลหิต​ของ​น้อง​แต่​มือ​ของ​เจ้า​นั้น;</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เจ้า​ทำนา​จะ​ไม่​เกิด​ผล​มาก​ต่อไป; เจ้า​จะ​เป็น​คน​เนรเทศ​หลบหลีก​ไป​มา​ใน​โลก.”</verse>
				<verse number="13">ส่วน​คา​ยิน​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, “โทษ​ของ​ข้าพ​เจ้า​หนัก​เหลือ​ที่​ข้าพ​เจ้า​จะ​ทน​ได้</verse>
				<verse number="14">วันนี้​พระองค์​ได้​ทรง​ขับไล่​ข้าพ​เจ้า​ออก​จาก​พื้น​แผ่น​ดิน​ให้​ไป​ให้​ลับ​จาก​พระ​พักตร​ของ​พระองค์; ข้าพ​เจ้า​จะ​เป็น​คน​เนรเทศ​หลบหลีก​ไป​มา​ใน​โลก; ใคร ๆ เขา​พบ​ข้าพ​เจ้า​เขา​จะ​ฆ่า​ข้าพ​เจ้า​เสีย.”</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​คา​ยิน​ว่า, “เหตุ​ฉะนั้น​ผู้ใด​ที่​ฆ่า​คา​ยิน​จะ​มี​โทษ​ถึง​เจ็ด​เท่า.” แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ทำ​เครื่อง​หมาย​ไว้​ที่​ตัว​คา​ยิน, เพื่อ​ว่า​เมื่อ​ใคร​พบ​จะ​มิได้​ฆ่า​เสีย</verse>
				<verse number="16">คา​ยิน​ได้​ออก​จาก​ที่​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา ไป​อยู่​เมือง​โน​ค​ทิศตะวันออก​แห่ง​สวน​เอ​เดน.</verse>
				<verse number="17">คา​ยิน​ได้​สมสู่​อยู่​กับ​ภรรยา​ของ​ตน; นาง​ก็​มี​ครรภ์ คลอด​บุตรชาย​ชื่อ​ฮะ​โน​ค: และ​คา​ยิน​ได้​สร้าง​เมืองขึ้น​เมือง​หนึ่ง, เรียก​ชื่อ​เมือง​นั้น​ว่า​ฮะ​โน​ค​ตาม​ชื่อ​บุตร​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="18">ฮะ​โน​ค​มี​บุตรชาย​ชื่อ​อี​ราด; อี​ราด​มี​บุตรชาย​ชื่อ​มะฮู​ยา​เอล; มะฮู​ยา​เอล​มี​บุตรชาย​ชื่อ​มะธู​ซา​เอล, และ​มะธู​ซา​เอล​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ลา​เมค.</verse>
				<verse number="19">ส่วน​ลา​เมค​มี​ภรรยา​สอง​คน; คน​หนึ่ง​ชื่อ​อา​ดา, คน​หนึ่ง​ชื่อ​ซี​ลา.</verse>
				<verse number="20">นาง​อา​ดา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยา​บาล: เป็น​บรรพ​บุรุษ​ของ​ชน​ที่​อาศัย​ใน​กะ​โจม​และ​เลี้ยง​สัตว์.</verse>
				<verse number="21">ยา​บาล​มี​น้อง​ชาย​ชื่อ​ยูบาล: น้อง​นั้น​เป็น​บรรพ​บุรุษ​ของ​ชน​ที่​มี​ฝีมือ​เล่น​เครื่องดนตรี.</verse>
				<verse number="22">นาง​ซี​ลา​มี​บุตรชาย​ด้วย​ชื่อ​ธูบัล​คา​ยิน: เป็น​ช่าง​ทำ​เครื่องมือ​ทองเหลือง​และ​เหล็ก​ต่าง ๆ.</verse>
				<verse number="23">ธูบัล​คา​ยิน​มี​น้องสาว​ชื่อ​นา​อา​มา. แล้ว​ลา​เมค​พูด​กับ​ภรรยา​ทั้ง​สอง​ของ​ตน​ว่า, “อา​ดา​และ​ซี​ลา, จง​ฟัง​เสียง​ของ​เรา; ภรรยา​ลา​เม็คเอ๋ย, จง​สดับตรับฟัง​ถ้อยคำ​ของ​เรา: ด้วย​เรา​ได้​ฆ่า​คน ๆ หนึ่ง เพราะ​ทำ​อันตราย​แก่​เรา. คือ​ได้​ฆ่า​คน​หนุ่ม​ที่​ทำ​ให้​เรา​ชอกช้ำ.</verse>
				<verse number="24">ถ้า​ผู้​ที่​ฆ่า​คา​ยิน​นั้น​จะ​มี​โทษ​ถึง​เจ็ด​เท่า, ส่วน​ลา​เม็ค​คงจะ​มี​โทษ​ถึง​เจ็ดสิบ​เท่า.”</verse>
				<verse number="25">อา​ดาม​ได้​สม​สู่​อยู่​กับ​ภรรยา​ของ​ตน​อีก; นาง​ก็​มี​บุตรชาย​เรียก​ชื่อ​ว่า​เซ​ธ: นาง​ว่า, “เพราะ​พระเจ้า​ทรง​โปรด​ให้​มี​บุตร​อีก​คน​หนึ่ง แทน​เฮ​เบล​ที่​คา​ยินได้​ฆ่า​เสีย​นั้น.”</verse>
				<verse number="26">ฝ่าย​เซ็ธ​ก็​มี​บุตรชาย​ด้วย​เรียก​ชื่อ​ว่า​อะ​โน​ศ. คราว​นั้น​มนุษย์​ตั้งต้น​ที่​จะ​นมัสการ​โดย​ออก​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ต่อไปนี้​เป็น​ลำดับ​วงศ์​วาน​ของ​อา​ดาม ใน​วันที่​พระเจ้า​ทรง​สร้าง​มนุษย์​นั้น, พระองค์​ได้​ทรง​สร้าง​ตาม​แบบ​ฉายา​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ได้​ทรง​สร้าง​เป็น​ผู้ชาย​และ​ผู้หญิง, แล้ว​อวย​พระ​พร​ให้​เขา​และ​ทรง​เรียก​ชื่อ​ว่า​อา​ดาม ใน​วันที่​พระองค์​ได้​ทรง​สร้าง​นั้น.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​อายุ​อา​ดาม​ได้​ร้อย​สาม​สิบ​ปี​จึง​มี​บุตรชาย​คน​หนึ่ง​รูปร่าง​เหมือน​กับ​ตน, จึง​เรียก​ชื่อ​ว่า​เซ​ธ.</verse>
				<verse number="4">ตั้งแต่​อา​ดาม​มี​บุตร​คือ​เซ​ธ​แล้ว​ก็​มี​อายุ​ยืน​ไป​ได้​อีก​แปด​ร้อย​ปี: มี​บุตรชาย​หญิง​หลาย​คน.</verse>
				<verse number="5">รวม​อายุ​อา​ดาม​ได้​เก้า​ร้อย​สาม​สิบ​ปี​จึง​ตาย.</verse>
				<verse number="6">อายุ​เซ​ธ​ได้​ร้อย​ห้า​ปี, จึง​มี​บุตร​ชื่อ​ว่า​อะ​โน​ศ.</verse>
				<verse number="7">ตั้งแต่​เซ​ธ​มี​บุตร​คือ​อะ​โน​ศ แล้ว​มี​ชีวิต​ยืน​ไป​ได้​อีก​แปด​ร้อย​เจ็ด​ปี: และ​มี​บุตรชาย​หญิง​หลาย​คน.</verse>
				<verse number="8">รวม​อายุ​เซ​ธ​ได้​เก้า​ร้อย​ห้า​สิบ​ปี​จึง​ตาย</verse>
				<verse number="9">อายุ​อะ​โน​ศ​ได้​เก้า​สิบ​ปี​จึง​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ว่า​เค​นาน.</verse>
				<verse number="10">ตั้งแต่​อะ​โน​ศ​มี​บุตร​คือ​เค​นาน​แล้ว, ก็​มี​อายุ​ยืน​ไป​ได้​อีก​แปด​ร้อย​สิบ​ห้า​ปี: มี​บุตรชาย​หญิง​หลาย​คน.</verse>
				<verse number="11">รวม​อายุ​อะ​โน​ศ​ได้​เก้า​ร้อย​ห้า​สิบ​ปี​จึง​ตาย</verse>
				<verse number="12">อายุ​เค​นาน​ได้​เจ็ดสิบ​ปี​จึง​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ว่า​มา​ฮะ​ลา​เลล.</verse>
				<verse number="13">ตั้งแต่​เค​นาน​มี​บุตร​คือ​มา​ฮะ​ลา​เลล​แล้ว ก็​มี​ชีวิต​ยืน​ไป​ได้​อีก​แปด​ร้อย​สี่​สิบ​ปี: มี​บุตรชาย​หญิง​หลาย​คน.</verse>
				<verse number="14">รวม​อายุ​เค​นาน​ได้​เก้า​ร้อย​สิบ​ปี​จึง​ตาย</verse>
				<verse number="15">อายุ​มา​ฮะ​ลา​เลล​ได้​หก​สิบ​ห้า​ปี​จึง​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ว่า​ยา​เร็ต.</verse>
				<verse number="16">ตั้งแต่​มา​ฮะ​ลา​เลล​มี​ยา​เร็ต​แล้ว ก็​มี​ชีวิต​ยืน​ไป​ได้​อีก​แปด​ร้อย​สาม​สิบ​ปี: จึง​มี​บุตรชาย​หญิง​หลาย​คน.</verse>
				<verse number="17">รวม​อายุ​มา​ฮะ​ลา​เลล​ได้​แปด​ร้อย​เก้า​สิบ​ห้า​ปี​จึง​ตาย</verse>
				<verse number="18">อายุ​ยา​เร็ต​ได้​ร้อย​หก​สิบ​สอง​ปี, จึง​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ว่า​ฮะ​โน​ค.</verse>
				<verse number="19">ตั้งแต่​ยา​เร็ต​มี​บุตร​คือ​ฮะ​โน​ค​แล้ว​ก็​มี​ชีวิต​ไป ได้​อีก​แปด​ร้อย​ปี: มี​บุตรชาย​หญิง​หลาย​คน.</verse>
				<verse number="20">รวม​อายุ​ยา​เร็ต​ได้​เก้า​ร้อย​หก​สิบ​สอง​ปี​จึง​ตาย</verse>
				<verse number="21">อายุ​ฮะ​โน​ค ได้​หก​สิบ​ห้า​ปี​จึง​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ว่า​มะธู​เซ​ลา.</verse>
				<verse number="22">ตั้งแต่​ฮะ​โน​ค​มี​บุตร​คือ​มะธู​เซ​ลา​แล้ว​ก็ได้​ดำเนิน​กับ​พระเจ้า​สาม​ร้อย​ปี: และ​มี​บุตรชาย​หญิง​หลาย​คน.</verse>
				<verse number="23">รวม​อายุ​ฮะ​โน​ค​ได้​สาม​ร้อย​หก​สิบ​ห้า​ปี.</verse>
				<verse number="24">ฮะ​โน​ค​ได้​ดำเนิน​กับ​พระเจ้า, แล้ว​ก็​หายหน้า​ไป: เพราะ​พระเจ้า​ทรง​รับ​เขา​ไป</verse>
				<verse number="25">อายุ​มะธู​เซ​ลา​ได้​ร้อยแปด​สิบ​เจ็ด​ปี​จึง​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ว่า​ลา​เม็ค;</verse>
				<verse number="26">แล้ว​ก็​มี​ชีวิต​ยืน​ไป​ได้​อีก​เจ็ด​ร้อยแปด​สิบ​สอง​ปี: มี​บุตรชาย​หญิง​หลาย​คน.</verse>
				<verse number="27">รวม​อายุ​มะธู​เซ​ลา​ได้​เก้า​ร้อย​หก​สิบ​เก้า​ปี​จึง​ตาย</verse>
				<verse number="28">อายุ​ลา​เม็ค​ได้​ร้อยแปด​สิบ​สอง​ปี, จึง​มี​บุตรชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ว่า​โน​ฮา.</verse>
				<verse number="29">ลา​เม็ค​จึง​กล่าว​ว่า, “บุตร​คน​นี้​จะ​เป็น​ที่​หนุน​ใจ​ของ​เรา​ใน​เวลา​ที่​มือ​ของ​เรา​ทำ​การ​หนัก​และ​เห​น็จ​เหนื่อย เนื่องจาก​แผ่น​ดิน​ที่​พระเจ้า​ได้​ทรง​สาป​ไว้​นั้น.”</verse>
				<verse number="30">ตั้งแต่​ลา​เม็ค​มี​บุตร​คือ​โน​ฮา​แล้ว​ก็​มี​ชีวิต​ยืน​ไป​ได้​อีก​ห้า​ร้อย​เก้า​สิบ​ห้า​ปี; มี​บุตรชาย​หญิง​หลาย​คน.</verse>
				<verse number="31">รวม​อายุ​ลา​เม็ค​ได้​เจ็ด​ร้อย​เจ็ดสิบ​เจ็ด​ปี​จึง​ตาย</verse>
				<verse number="32">อายุ​โน​ฮา​ได้​ห้า​รอย​ปี, และ​โน​ฮา​มี​บุตรชาย​สาม​คน​ชื่อ​เซ​ม, ฮาม, และ​ยา​เฟ็ธ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">อยู่​มา​เมื่อ​มนุษย์​ทวี​มาก​ขึ้น​ที่​พื้น​แผ่น​ดิน​และ​มี​บุตรสาว​บังเกิด​ขึ้น,</verse>
				<verse number="2">บุตรชาย​ของ​พระเจ้า​เห็น​ว่า​บุตรสาว​ของ​มนุษย์​สวย; ก็​รับ​เขา​ไว้​เป็น​ภรรยา​ตาม​ชอบใจ​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​ว่า, “วิญญาณ​ของ​เรา​จะ​ไม่​สถิต​อยู่​กับ​มนุษย์​นาน​เป็นนิตย์, เพราะ​มนุษย์​เป็น​แต่​เนื้อหนัง: เขา​จะ​ดำรง​ชีวิต​อยู่​ได้​ก็​เพียง​ร้อย​ยี่​สิบ​ปี.”</verse>
				<verse number="4">ใน​คราว​นั้น​ใน​แผ่น​ดิน​บังเกิด​มี​คน​รูปร่าง​ล่ำ​สัน​ใหญ่โต, ทั้ง​ภาย​หลัง​เมื่อ​บุตร​พระเจ้า​ได้​สมสู่​อยู่​กับ​บุตรสาว​มนุษย์​จึง​เกิด​มี​คน​ชะ​นิด​นั้น: เขา​เหล่า​นั้นแหละ​เป็น​คน​เก่ง​มี​ชื่อเสียง​เลื่องลือ​ใน​กาล​โบราณ</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เห็น​มนุษย์​กระทำ​ความ​ชั่ว​มาก​ทวี​ขึ้น​บน​แผ่น​ดิน และ​ทรง​เห็น​ว่าความ​คิด​นึกในใจ​ของ​เขา​ล้วน​เป็น​ความ​ชั่ว​เสมอ​ไป.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จึง​ทรง​กลับ​หวน​พระ​ทัย​โท​มนัสส์​ถึง​การ​ที่​ได้​สร้าง​มนุษย์​ไว้​บน​แผ่น​ดิน;</verse>
				<verse number="7">จึง​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​ทำลาย​มนุษย์​ที่​เรา​ได้​สร้าง​ไว้​ให้​ศูนย์​สิ้น​ไป​จาก​แผ่น​ดิน; ทั้ง​มนุษย์​และ​สัตว์​กับ​สรรพสัตว์​ที่​เลื้อยคลาน​และ​นก​ที่​อากาศ​ด้วย; เพราะว่า​เรา​เสียดาย​ใน​การ​ที่​เรา​ได้​สร้าง​มนุษย์​ไว้​นั้น.”</verse>
				<verse number="8">แต่​โน​ฮา​เป็น​ที่​โปรดปราน​ใน​คลอง​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="9">ต่อไปนี้​จะ​กล่าว​ถึง​เรื่อง​วงศ์​วาน​ของ​โน​ฮา. โน​ฮา​เป็น​คน​ชอบธรรม, รอบคอบ​ดี​ใน​สมัย​อายุ​ของ​เขา, และ​ได้​ดำเนิน​กับ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="10">โน​ฮา​มี​บุตรชาย​สาม​คน​ชื่อ เซ​ม, ฮาม, และ​ยา​เฟ็ธ.</verse>
				<verse number="11">คน​ทั้ง​โลก​ชั่วช้า​เลวทราม​ไป​ต่อ​พระ​พักตร​พระเจ้า; และ​แผ่น​ดิน​ก็​เต็มไปด้วย​การ​ชั่วร้าย.</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดู​แผ่น​ดิน​ก็​เห็น​ว่า​ชั่ว​ไป​ทั้งหมด, ด้วย​บรรดา​เนื้อหนัง​ทำชั่ว​อุ​ลามก​ทั่ว​ไป​ทั้ง​แผ่น​ดิน</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​จึง​ตรัส​แก่​โน​ฮา​ว่า, “บรรดา​เนื้อหนัง​จะ​ศูนย์​เสีย​ไป​จาก​หน้า​ของ​เรา, ด้วย​โลก​เต็มไปด้วย​ความ​ชั่วร้าย​เพราะ​เขา; นี่แหละ​เรา​จะ​ทำลายล้าง​ผลาญ​เขา​ทั้ง​หลาย​ให้​พินาศ​ทั้ง​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="14">เจ้า​จง​ต่อ​เรือ​ใหญ่​ด้วย​ไม้​โก​เฟอร์, ทำ​เป็น​ห้อง ๆ และ​ยา​ชัน​ทั้ง​ข้างใน​ข้างนอก.</verse>
				<verse number="15">จง​ต่อ​เรือ​นั้น​ตาม​แบบ​นี้: คือ​ยาว​เจ็ดสิบ​ห้า​วา, กว้าง​สิบ​สอง​วา​สอง​ศอก, สูง​เจ็ด​วา​สอง​ศอก.</verse>
				<verse number="16">จง​ทำ​ช่อง​รับ​แสงสว่าง​ข้างบน​เรือ​นั้น​ให้​สูง​ศอก​หนึ่ง; ทำ​ประตู​ที่​ข้าง​เรือ. และ​ทำ​ดาดฟ้า​สาม​ชั้น.</verse>
				<verse number="17">เรา​เอง​จะ​เป็น​ผู้​ให้​น้ำท่วม​แผ่น​ดิน. จะ​ทำลาย​เนื้อหนัง​ที่​มี​ชีวิต​ลมหายใจ​ทั่ว​ใต้​ฟ้า; สรรพสัตว์​ที่อยู่​บน​แผ่น​ดิน​จะ​ตาย​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="18">แต่​เรา​จะ​ทำ​ข้อ​สัญญา​ไว้​กับ​เจ้า, ให้​เจ้าเข้า​อยู่​ใน​นาวา​ทั้ง​บุตร​ภรรยา และ​บุตร​สะใภ้.</verse>
				<verse number="19">จง​รับ​บรรดา​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​ทั้ง​ตัวผู้​และ​ตัวเมีย​ทุกอย่าง ๆ ละ​คู่​เข้า​ไว้​ใน​นาวา​นั้น, เพื่อ​รักษา​ไว้​ให้​รอด​ตาย​ด้วย​กัน​กับ​เจ้า.</verse>
				<verse number="20">นก​ก็ตาม​เพศ​พันธุ์​ของ​มัน, สัตว์​ใช้​ก็ตาม​เพศ​พันธุ์​ของ​มัน, สัตว์เลื้อยคลาน​ที่​แผ่น​ดิน​ก็ตาม​เพศ​พันธุ์​ของ​มัน, ทุกอย่าง ๆ ละ​คู่​จะ​มา​หา​เจ้า​เพื่อให้​เจ้า​ช่วย​ชีวิต​มัน​ไว้.</verse>
				<verse number="21">เจ้า​จง​ส่ำ​สม​สะเบียง​อาหาร​ทุกอย่าง​ไว้, จะ​ได้​เป็น​อาหาร​ของ​เจ้า​บ้าง​ของ​สัตว์​เหล่านั้น​บ้าง.”</verse>
				<verse number="22">พระ​เจ้า​รับสั่ง​ให้​โน​ฮา​ทำ​อย่างไร, โน​ฮา​ก็​กระทำ​อย่าง​นั้น​ทุกสิ่ง​ทุก​ประการ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โน​ฮา​ว่า, “เจ้า​จง​เข้า​มา​ใน​นาวา​หมด​ทั้ง​ครอบครัว: เพราะ​ใน​ชั่ว​อายุ​นี้​เรา​เห็น​มีแต่​เจ้า​เป็น​ผู้​ชอบธรรม​ต่อหน้า​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="2">บรรดา​สัตว์​ที่​สะอาด​จง​เอา​ไป​ด้วย​ทุกอย่าง ๆ ละ​เจ็ด​คู่​ทั้ง​ตัวผู้​และ​ตัวเมีย, และ​สัตว์​ที่​ไม่​สะอาด​อย่าง​ละ​คู่​ทั้ง​ตัวผู้​และ​ตัวเมีย:</verse>
				<verse number="3">นก​ใน​อากาศ​อย่าง​ละ​เจ็ด​คู่​ทั้ง​ตัวผู้​และ​ตัวเมีย, เพื่อ​จะ​ช่วย​ชีวิต​สัตว์​ไว้​ให้​สืบพันธุ์​ที่​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="4">เพราะว่า​อีก​เจ็ด​วัน​เรา​จะ​บันดาล​ให้​ฝน​ตก​บน​แผ่น​ดิน​ตลอด​สี่​สิบ​วัน​และ​สี่​สิบ​คืน; และ​สรรพสัตว์​ที่​มี​ชีวิต​ซึ่ง​เรา​ได้​สร้าง​นั้น เรา​จะ​ล้าง​ผลาญ​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน​โลก.”</verse>
				<verse number="5">โน​ฮา​ก็​ทำ​ตาม​บรรดา​ถ้อยคำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​ตน​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​น้ำท่วม​แผ่น​ดิน​อายุ​โน​ฮา​ได้​หก​ร้อย​ปี.</verse>
				<verse number="7">โน​ฮา​กับ​บุตร​ภรรยา​และ​บุตร​สะใภ้​ได้​พา​กัน​เข้า​ไป​ใน​นาวา​นั้น​เพราะ​เหตุ​น้ำท่วม.</verse>
				<verse number="8">สัตว์​สะอาด​และ​ที่​ไม่​สะอาด, กับ​นก​และ​สัตว์เลื้อยคลาน​บน​แผ่น​ดิน​ทุก ๆ อย่าง,</verse>
				<verse number="9">ได้​เข้า​ไป​กับ​โน​ฮา​เป็น​คู่ๆ ทั้ง​ตัวผู้​และ​ตัวเมีย​ตาม​ซึ่ง​พระเจ้า​ได้​ตรัส​สั่ง​โน​ฮา​ไว้</verse>
				<verse number="10">ครั้น​ล่วง​ไป​แล้ว​เจ็ด​วัน น้ำ​ก็​ท่วม​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​โน​ฮา​อายุ​ได้​หก​ร้อย​ปี​ใน​เดือน​ที่​สอง​วันที่​สิบ​เจ็ด​ของ​เดือน​นั้น, ณ วัน​นั้น​เอง บรรดา​ตาน้ำ​และ​บ่อน้ำพุ​ทั้ง​หลาย​ได้​พลุ่ง​ขึ้น​จาก​บาดาล, และ​ช่อง​ฟ้า​สวรรค์​ก็​เปิด​ออก,</verse>
				<verse number="12">ฝน​ห่า​ใหญ่​ก็​ตก​บน​แผ่น​ดิน​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน​สิ้น​สี่​สิบ​วัน</verse>
				<verse number="13">วัน​นั้นแหละ​โน​ฮา​กับ​บุตร​ชื่อ​เซ​ม, ฮาม​และ​ยา​เฟ็ธ​และ​ภรรยา​ของ​ตน​กับ​ภรรยา​ของ​บุตร​สาม​คน​ได้​พา​กัน​เข้า​ไป​ใน​นาวา.</verse>
				<verse number="14">คน​เหล่านั้น​กับ​สรรพสัตว์​ป่า​ตาม​เพศ​พันธุ์​ของ​มัน, สัตว์​ใช้​ทั้งปวง​ตาม​เพศ​พันธุ์​ของ​มัน, และ​บรรดา​สัตว์เลื้อยคลาน​บน​แผ่น​ดิน​ตาม​เพศ​พันธุ์​ของ​มัน, และ​บรรดา​นก​ใหญ่น้อย​ตาม​เพศ​พันธุ์​ทุก​ชะ​นิด.</verse>
				<verse number="15">บรรดา​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​หา​ย​ใจ​เข้าออก​ได้​เข้า​นาวา​มา​หา​โน​ฮา​เป็น​คู่ๆ.</verse>
				<verse number="16">สัตว์​ทั้ง​หลาย​ที่​เข้า​ไป​นั้น​มี​ทั้ง​ตัวผู้​และ​ตัวเมีย​ทุกอย่าง​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระเจ้า​ที่​ได้​รับสั่ง​แก่​โน​ฮา: แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ปิด​ประตู​ขัง​ไว้</verse>
				<verse number="17">น้ำ​ก็​มาก​ทวี​ขึ้น​ท่วม​แผ่น​ดิน​ถึง​สี่​สิบ​วัน หนุน​นาวา​ให้​ลอย​ขึ้น​จาก​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="18">น้ำ​ก็​ทวี​มาก​ขึ้น​บน​แผ่น​ดิน, และ​นาวา​ก็ลอย​ขึ้น​อยู่​บน​น้ำ.</verse>
				<verse number="19">น้ำ​เหล่านั้น​ยิ่ง​ทวี​ขึ้น​มาก​บน​แผ่น​ดิน; ภูเขา​อัน​สูง​ที่อยู่​ใต้​ฟ้า​ทุกแห่ง​ก็​ท่วม​หมด.</verse>
				<verse number="20">น้ำ​ได้​ท่วม​เกิน​ภูเขา​ขึ้น​ไป​อีก​สิบ​ห้า​ศอก.</verse>
				<verse number="21">บรรดา​สัตว์​ที่​ไหว​กาย​เป็น​อยู่​บน​แผ่น​ดิน​คือ​นก, สัตว์​ใช้, สัตว์ป่า​กับ​สัตว์​ทั้ง​หลาย​ที่​เลื้อยคลาน​บน​แผ่น​ดิน และ​มนุษย์​ทั้งปวง​ก็​ตาย​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="22">บรรดา​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​โดย​หายใจ​เขา​ออก​ทาง​จมูก คือ​สัตว์​ที่​อาศัย​อยู่​บน​บก​ก็​ตาย​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="23">สรรพสัตว์​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​บน​แผ่น​ดิน, ทั้ง​มนุษย์, สัตว์​ใช้, และ​สาร​พัตร​สัตว์​ที่​เลื้อยคลาน, กับ​นก​ใน​อากาศ​ก็​ถูก​ผลาญ​เสีย​ทั่ว​โลก: เหลือ​อยู่​แต่​โน​ฮา​และ​บรรดา​สัตว์​ที่อยู่​กับ​เขา​ใน​นาวา​นั้น.</verse>
				<verse number="24">น้ำ​ได้​ท่วม​แผ่น​ดิน​อยู่​ถึง​ร้อย​ห้า​สิบ​วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระเจ้า​ทรง​ระลึก​ถึง​โน​ฮา​กับ​สรรพสัตว์​ที่​มี​ชีวิต และ​สัตว์​ใช้​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​ด้วย​โน​ฮา​ใน​นาวา​นั้น, จึง​ทรง​บันดาล​ให้​ลม​พัด​มา​เหนือ​แผ่น​ดิน, และ​น้ำ​ทั้งปวง​ก็ก​ลับ​ลด​ลง.</verse>
				<verse number="2">ตาน้ำ​และ​บ่อน้ำพุ​ทั้ง​หลาย​ที่​พลุ่ง​ขึ้น​จาก​บาดาล และ​ช่อง​ฟ้า​สวรรค์​ทั้งปวง​ก็​ปิด, ฝน​จาก​ฟ้า​ก็​หยุด,</verse>
				<verse number="3">น้ำ​ก็​กลับ​ลด​ลง​จาก​แผ่น​ดิน​เสมอ​ทุก​วัน. เมื่อ​ร้อย​ห้า​สิบ​วัน​นั้น​ล่วง​ไป​แล้ว น้ำ​ก็​ยุบ​ลง​แห้ง.</verse>
				<verse number="4">ถึง ณ วันที่​สิบ​เจ็ด​ของ​เดือน​ที่​เจ็ด​นาวา​ก็​ค้าง​อยู่​ที่​ยอด​ภูเขา​อะ​รา​ราด.</verse>
				<verse number="5">น้ำ​นั้น​ก็​ลด​น้อย​ลง​ทุก​วัน ๆ จนถึง​เดือน​ที่​สิบ: เมื่อ​เดือน​ที่​สิบ​ขึ้น​ค่ำ​หนึ่ง​ก็​พอ​แลเห็น​ยอด​ภูเขา​ต่าง ๆ ได้</verse>
				<verse number="6">ครั้น​อยู่​มา​ครบ​สี่​สิบ​วัน​แล้ว. โน​ฮา​ก็​เปิด​หน้าต่าง​ที่​ทำ​ไว้​ใน​เรือ​นั้น.</verse>
				<verse number="7">ปล่อย​กา​ไป​ตัว​หนึ่ง; กา​ก็​บิน​ไป​มา​จน​น้ำลด​แห้ง​จาก​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="8">โน​ฮา​ก็​ปล่อยนก​เขา​ตัว​หนึ่ง​จะ​ใคร่รู้​ว่า​น้ำลด​ถึง​พื้น​แผ่น​ดิน​แล้ว​หรือยัง.</verse>
				<verse number="9">แต่​นกเขา​นั้น​ไม่​มี​ที่​จะ​จับ​อาศัย​อยู่​ได้​จึง​บิน​กลับ​มา​หา​โน​ฮา​ที่นา​วา เพราะ​น้ำ​ยัง​ท่วม​พื้น​แผ่น​ดิน​อยู่; โน​ฮา​จึง​ยื่น​มือ​ออก​ไป​จับ​นกเขา​นั้น​เข้า​มา​ไว้​ด้วย​กัน​ใน​นาวา.</verse>
				<verse number="10">โน​ฮา​คอย​อยู่​อีก​เจ็ด​วัน​จึง​ปล่อยนก​เขา​ไป​จาก​นาวา​อีก;</verse>
				<verse number="11">ครั้น​เวลา​เย็น นกเขา​ก็​กลับ​มา​ยัง​โน​ฮา, และ​นี่​แน่ะ​นก​นั้น​คาบ​ใบ​มะกอก​เทศ​เขียว​สด​มา: โน​ฮา​จึง​รู้​ว่า​น้ำลด​ถอย​จาก​แผ่น​ดิน​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">โน​ฮา​คอย​อยู่​อีก​เจ็ด​วัน​จึง​ปล่อยนก​เขา​นั้น​ไป: นก​นั้น​ก็​ไม่​กลับ​มา​หา​โน​ฮา​อีก​เลย</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​โน​ฮา​อายุ​ได้​หก​ร้อยเอ็ด​ปี, เป็น​วันที่​หนึ่ง​ของ​เดือน​ต้น​ปี​นั้น, น้ำ​ก็​แห้ง​จาก​แผ่น​ดิน: โน​ฮา​ก็​เปิด​หลังคา​ที่​ปิด​นาวา​แลดู​เห็น​ว่า​พื้นดิน​แห้ง.</verse>
				<verse number="14">ครั้น​ถึง​เดือน​ที่​สอง​วันที่​ยี่​สิบ​เจ็ด​แผ่น​ดิน​ก็​แห้ง​แล้ว.</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า​จึง​ตรัส​แก่​โน​ฮา​ว่า,</verse>
				<verse number="16">“เจ้า​จง​ออก​ไป​จาก​นาวา​เถิด, ทั้ง​ภรรยา​บุตรชาย​และ​บุตร​สะใภ้​ของ​เจ้า​ด้วย.</verse>
				<verse number="17">จง​พา​สรรพสัตว์​ที่​มี​อยู่​ด้วย​เจ้า​ทุกอย่าง​ที่​มี​ชีวิต​คือ​นก, สัตว์​ใช้​และ​สรรพสัตว์​ที่​เลื้อยคลาน, ให้​ออก​มา; เพื่อจะ​ได้​เกิด​พืชพันธุ์​มาก​หลาย​ทวี​ขึ้น​บน​แผ่น​ดิน.”</verse>
				<verse number="18">โน​ฮา​ก็​ออก​ไป​ทั้ง​บุตร​ภรรยา​และ​บุตร​สะใภ้​ด้วย​กัน:</verse>
				<verse number="19">บรรดา​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​และ​ที่​เลื้อยคลาน, กับ​บรรดา​นก, และ​สาร​พัตร​สัตว์​ที่​เลื้อยคลาน​บน​แผ่น​ดิน ตาม​เพศ​พันธุ์​ของ​มัน​ก็ได้​ออก​ไป​จาก​นาวา</verse>
				<verse number="20">โน​ฮา​ก็​ก่อ​แท่น​บูชา​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​เลือก​เอา​สัตว์ และ​นก​ที่​สะอาด​ทุกอย่าง​มา​เผา​ถวาย​บูชา​ที่​แท่น​นั้น.</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ดม​กลิ่น​หอม​หวาน, แล้ว​ทรง​ดำริ​ใน​พระทัย​ว่า, “เรา​จะ​ไม่​สาป​แผ่น​ดิน​เพราะ​เหตุ​มนุษย์​อีก​ต่อไป, เพราะว่า​ความคิด​ใน​ใจ​ของ​มนุษย์​นั้น​ล้วนแต่​ชั่ว​ตั้งแต่​เด็ก​มา; เรา​จะ​ไม่​ประหาร​บรรดา​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​อีก, เหมือน​อย่าง​ที่​เรา​ได้​กระทำ​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="22">แต่​นี้​ไป​จน​สิ้น​โลก​จะ​มี​ฤดู​หว่าน​กับ​ฤดู​เกี่ยว, ฤดู​หนาว​กับ​ฤดู​ร้อน, และ​วัน​กับ​คืน​ไม่​ขาด​อีก​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">พระเจ้า​ได้​ทรง​อวย​พระ​พร​ให้​โน​ฮา​และ​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน ตรัส​ว่า, “จง​บังเกิด​พงศ์พันธุ์​ให้​ทวี​มาก​ทั่ว​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="2">สรรพสัตว์​ที่​แผ่น​ดิน​นก​ที่​อากาศ​กับ​สัตว์​ที่​ไหว​กาย​อยู่​บน​แผ่น​ดิน​และ​ปลา​ใน​ทะเล​จะ​เกรงกลัว​เจ้า; เรา​จะ​มอบ​สัตว์​ทั้งปวง​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">สาร​พัตร​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​จะ​เป็น​อาหาร​ของ​เจ้า, เช่น​กับ​ผัก​สด​ที่​เรา​ยก​ให้แก่​เจ้า​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="4">เว้นแต่​เนื้อที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​เจ้า​อย่า​กิน​เลย, คือ​ยัง​มี​เลือด​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="5">โลหิต​ที่​เป็น​ชีวิต​ของ​เจ้า​นั้น​เรา​จะ​ทวง​เอา; เรา​คงจะ​ทวง​เอา​จาก​สัตว์​ทั้งปวง, และ​เรา​จะ​ทวง​เอา​จาก​มือ​มนุษย์​ด้วย: เรา​จะ​ทวง​เอาชีวิต​มนุษย์​จาก​มือ​พี่น้อง​ของ​ตน​ทุกคน.</verse>
				<verse number="6">ผู้ใด​ฆ่า​มนุษย์​ให้​โลหิต​ไหล, มนุษย์​จะ​ฆ่า​ผู้​นั้น​ให้​โลหิต​ไหล​เหมือน​กัน: เพราะ​พระเจ้า​ได้​ทรง​สร้าง​มนุษย์​ตาม​แบบ​ฉายา​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">เจ้า​จง​บังเกิด​พงศ์พันธุ์​ทวี​ขึ้น​ให้​แพร่หลาย​ไป​เป็น​อัน​มาก​ทั่ว​แผ่น​ดิน.”</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​จึง​ตรัส​แก่​โน​ฮา​กับ​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ว่า,</verse>
				<verse number="9">“นี่​แน่ะ, เรา​เอง​เป็น​ผู้​ตั้ง​คำ​สัญญา​ของ​เรา​ไว้​กับ​เจ้า, และ​กับ​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า;</verse>
				<verse number="10">และ​กับ​สรรพสัตว์​ด้วย, ทั้ง​นก​และ​สัตว์​ใช้​และ​สาร​พัตร​ที่อยู่​บน​แผ่น​ดิน​กับ​เจ้า; บรรดา​ที่​ได้​ออก​จาก​นาวา, คือ​สรรพสัตว์​ทุก​ชะ​นิด​ใน​โลก.</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​ตั้ง​คำ​สัญญา​ของ​เรา​ไว้​กับ​เจ้า​ว่า, จะ​ไม่​ประหาร​บรรดา​เนื้อหนัง​โดย​ให้​น้ำท่วม​อีก, และ​จะ​ไม่​ให้​มี​น้ำ​มา​ท่วม​ทำลาย​โลก​ต่อไป​เลย.”</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​ตรัส​ว่า, “นี่แหละ​เป็น​เครื่อง​หมาย​แห่ง​คำ​สัญญา​ซึ่ง​เรา​ตั้ง​ไว้​ใน​ระหว่าง​เรา​กับ​เจ้า, ตั้ง​บรรดา​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​ด้วย​สืบไป​ทุก​ชั่ว​อายุ:</verse>
				<verse number="13">คือ​เรา​ได้​ตั้ง​รุ้ง​ของ​เรา​ไว้​ที่​เมฆ, และ​รุ้ง​นั้น​จะ​เป็น​เครื่อง​หมาย​แห่ง​คำ​สัญญา​ใน​ระหว่าง​เรา​กับ​โลก.</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เรา​ให้​บังเกิด​มี​เมฆ​เหนือ​แผ่น​ดิน, จะ​เห็น​รุ้ง​ที่​เมฆ​นั้น,</verse>
				<verse number="15">เรา​จึง​จะ​ระลึก​ถึง​คำ​สัญญา​ของ​เรา​ใน​ระหว่าง​เรา​กับ​เจ้า​และ​บรรดา​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต; และ​น้ำ​จะ​ไม่​ท่วม​ล้าง​ผลาญ​บรรดา​เนื้อหนัง​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="16">รุ้ง​นั้น​จะ​มี​อยู่​ที่​เมฆ; เรา​จะ​มองดู​รุ้ง​นั้น. เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ระลึก​ถึง​คำ​สัญญา​อัน​ถาวร​ใน​ระหว่าง​พระเจ้า​กับ​บรรดา​เนื้อหนัง​และ​สรรพสัตว์​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​บน​แผ่น​ดิน.”</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​ตรัส​แก่​โน​ฮา​ว่า, “นี่แหละ​เป็น​เครื่อง​หมาย​แห่ง​คำ​สัญญา​ที่​เรา​ได้​ตั้ง​ไว้​ใน​ระหว่าง​เรา​กับ​เนื้อหนัง​ทั้ง​หลาย​บน​แผ่น​ดิน.”</verse>
				<verse number="18">บุตรชาย​ของ​โน​ฮา​ที่​ได้​ออก​มา​จาก​นาวา​นั้น​ชื่อ เซ​ม, ฮาม, และ​ยา​เฟ็ธ: ฮาม​นั้น​เป็น​บิดา​ของ​คะ​นา​อัน.</verse>
				<verse number="19">สาม​คน​นี้​เป็น​บุตรชาย​ของ​โน​ฮา: มนุษย์​ทั่ว​โลก​จึง​ได้​เกิด​มา​จาก​คน​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="20">โน​ฮา​เป็น​ชาวสวน​คน​แรก​ที่​ปลูก​เถา​องุ่น:</verse>
				<verse number="21">ท่าน​ได้​กิน​น้ำ​องุ่น​เมา, แล้ว​ก็​นอน​เปลือย​กาย​อยู่​ที่​ทับ​อาศัย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="22">ฮาม​ผู้​เป็น​บิดา​คะ​นา​อัน​ได้​เห็น​บิดา​ของ​ตน​เปลือย​กาย​อยู่, จึง​บอก​พี่น้อง​ทั้ง​สอง​ที่อยู่​ภายนอก.</verse>
				<verse number="23">เซ​ม​กับ​ยา​เฟ็ธ​ก็​เอา​ผ้า​พาดบ่า​ของ​ตน​ทั้ง​สอง​คน​เดิน​หัน​หลัง​เข้า​ไป​ปก​ปิด​กาย​ของ​บิดา​ที่​เปลือย​กาย​อยู่, โดย​มิได้​หัน​หน้า​ดู​ความ​เปลือย​กาย​ของ​บิดา.</verse>
				<verse number="24">โน​ฮา​ส่า​ง​เมา​แล้ว​ก็​รู้สึก​ว่า​บุตร​สุดท้อง​ได้​ทำ​อะไร​แก่​ตน,</verse>
				<verse number="25">จึง​ออก​วาจา​ว่า, “ให้​คะ​นา​อัน​ถูก​แช่ง​สาป​เป็น​ทาส​อย่าง​ต่ำ​อยู่​ใต้​บังคับ​พี่น้อง​ของ​ตน.”</verse>
				<verse number="26">ท่าน​กล่าว​ว่า, “สาธุการ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เซ​ม; ให้​คะ​นา​อัน​เป็น​ทาส​เขา​เถิด.</verse>
				<verse number="27">ขอ​พระเจ้า​ทรง​บันดาล​เพิ่มพูน​ยา​เฟ็ธ​ให้​ทวี​ยิ่ง​ขึ้น, ให้​อยู่​ใน​ทับ​อาศัย​ของ​เซ​ม. และ​ให้​คะ​นา​อัน​เป็น​ทาส​ของ​เขา.”</verse>
				<verse number="28">ตั้งแต่​น้ำท่วม​แล้ว​โน​ฮา​มี​อายุ​ต่อไป​อีก​สาม​ร้อย​ห้า​สิบ​ปี.</verse>
				<verse number="29">รวม​อายุ​โน​ฮา​ได้​เก้า​ร้อย​ห้า​สิบ​ปี​จึง​ตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">บัดนี้​จะ​ลำดับ​วงศ์​วาน​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​โน​ฮา, คือ เซ​ม, ฮาม, และ​ยา​เฟ็ธ: ภาย​หลัง​น้ำท่วม​คน​เหล่านั้น​จึง​มี​บุตร​สืบมา</verse>
				<verse number="2">บุตร​ของ​ยา​เฟ็ธ​ชื่อ โค​เม็ร, มา​โฆฆ, มา​ดาย, ยา​วาน, ธูบัล, เมเซ็ค, และ​ธี​รา​ศ.</verse>
				<verse number="3">บุตร​ของ​โค​เม็ร​ชื่อ อัศ​คะ​นัศ, รี​ฟัธ, และ​โธฆัรมา.</verse>
				<verse number="4">บุตร​ยา​วาน​ชื่อ​อะ​ลี​ซา, ธาระ​ซี​ศ, คิททิม, และ​โค​ดานิม.</verse>
				<verse number="5">พงศ์พันธุ์​เหล่านี้​ได้​กระจาย​ไป​อยู่​ตาม​ฝั่ง​ทะเล ตาม​บ้านเมือง ตาม​ภาษา ตาม​พงศ์ ตาม​ประเทศ​ต่าง ๆ ของ​เขา</verse>
				<verse number="6">บุตรชาย​ของ​ฮาม​ชื่อ คู​ศ, มิ​ศ​รา​ยิม, ฟู​ต, และ​คะ​นา​อัน.</verse>
				<verse number="7">บุตร​ของ​คู​ศ​ชื่อ​ซะบา, อะวิลา, ซับ​ธา, รา​อะ​มา, และ​ซับ​ธะดา. ส่วน​บุตร​ของ​รา​อะ​มา ชื่อ ซี​บา และ​ดะ​ดาน.</verse>
				<verse number="8">คู​ศ​มี​บุตร​ชื่อ​นิม​โร​ด. นิม​โร​ด​เป็น​คน​แรก​มี​อำนาจ​ใน​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="9">นิม​โร​ด​เป็น​พราน​มี​กำลัง​มาก​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา: เพราะ​ฉะนั้น​จึง​มี​คำ​สุภาษิต​ว่า, “เหมือน​กับ​นิม​โร​ด, พราน​ที่​มี​กำลัง​มาก​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="10">ครั้ง​แรก​แผ่น​ดิน​ของ​นิม​โร​ด​นั้น​คือ​เมือง​บา​บิ​โลน. เมือง​เอเร็ค, เมือง​อา​คัศ และ​เมือง​คะ​ลา​เน​ที่​แผ่น​ดิน​ซี​นา​ร.</verse>
				<verse number="11">นิม​โร​ด​ได้​แผ่​อา​ณาจักร์​จาก​ประเทศ​นั้น​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​อา​ซูร, ได้​สร้าง​เมือง​นี​นะ​เว, เมือง​ระ​โฮ​โบ​ธ, เมือง​คา​ลา,</verse>
				<verse number="12">และ​เมือง​เร​เซ็น​ซึ่ง​อยู่​หว่าง​กลาง​เมือง​นี​นะ​เว​กับ​เมือง​คา​ลา (นั้น​ก็​เป็น​เมือง​ใหญ่).</verse>
				<verse number="13">มิ​ศ​รา​ยิม​มี​บุตร​ชื่อ​ลูดิม, อะ​นะ​นิม, ละ​ฮา​บิ​ม, นัพ​ธุ​ฮิม,</verse>
				<verse number="14">ฟัธรุ​ซิ​ม, คัศลูฮิม. ผู้​เป็นต้น​ตระกูล​ฟะลิศธีม, และ​คัฟโธ​ริม.</verse>
				<verse number="15">คะ​นา​อัน​มี​บุตร​หัวปี​ชื่อ ซี​โดน​กับ​น้อง​ชาย​ชื่อ​เฮ็ธ,</verse>
				<verse number="16">กับ​ชาติ​ยะบูศ, ชาติ​อะ​โมรี, ชาติ​ฆี​ระ​ฆา​ซี,</verse>
				<verse number="17">ชาติ​ฮีวี, ชาติ​อะ​ระ​เก, ชาติ​ซี​นี,</verse>
				<verse number="18">ชาติ​อะ​ระ​วาด, ชาติ​ซะ​มา​รี, และ​ชาติ​ฮะ​ฆัธ: ภาย​หลัง​พงศ์​ของ​ชาติ​คะ​นา​อัน​ก็​แยกย้าย​กัน​ไป.</verse>
				<verse number="19">เขตต์​ชาติ​คะ​นา​อัน​มี​ด้าน​หนึ่ง ตั้งแต่​เมือง​ซี​โดน​จนถึง​เมือง​มา​ซา, ไป​ทาง​เมือง​ฆะ​ราน​อีก; ด้าน​หนึ่ง​ตั้งแต่​เมือง​ซะ​โดม, อะโมรา, อัด​มา, และ​ซิ​โบ​อิน​จนถึง​เมือง​รา​ซา.</verse>
				<verse number="20">คน​เหล่านี้​เป็น​บุตร​ของ​ฮาม, ตาม​พงศ์ ตาม​ภาษา ตาม​บ้านเมือง ตาม​ชาติ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​เซ​ม​พี่ชาย​ใหญ่​ของ​ยา​เฟ็ธ​เป็น​บิดา​ของ​ชาติ​เอเบ​ระ; เขา​มี​บุตร​หลาย​คน​ด้วย.</verse>
				<verse number="22">บุตร​ของ​เซ​ม​นั้น​ชื่อ​เอ​ลาม, อา​ซูร, อา​ระ​ฟัก​ซัด, ลูด, และ​อะ​ราม.</verse>
				<verse number="23">บุตร​อะ​ราม ชื่อ อู​ศ, ฮูล, เคเธ็ร​และ​มัศ.</verse>
				<verse number="24">อา​ระ​ฟัก​ซัด​มี​บุตร​ชื่อ​เซ​ลา; ส่วน​เซ​ลา​มี​บุตร​ชื่อ​เอเบ​ระ.</verse>
				<verse number="25">เอเบ​ระ​มี​บุตร​สอง​คนๆ หนึ่ง​ชื่อ​เพเล็ฆ; ด้วย​ใน​คราว​อายุ​ของ​เพเล็ฆ​นั้น​เขา​ได้​แบ่ง​แผ่น​ดิน​แยกกัน; และ​น้อง​ชาย​ของ​เพเล็ฆ​ชื่อ​ยัค​ตา​น.</verse>
				<verse number="26">ยัค​ตา​น​มี​บุตร​ชื่อ​อา​ละ​โม​ดาด, เซ​เล็พ​ฮะ​ซัร​มา​เว็ธ, ยะรา,</verse>
				<verse number="27">ฮะ​โด​ราม, อู​ซา​ล, ดิคลา.</verse>
				<verse number="28">โอ​บาล, อะบี​มา​เอล, ซะบา,</verse>
				<verse number="29">โอ​พี​ระ, ฮะ​วี​ลา, และ​โยบาย: คน​ทั้ง​หลาย​เหล่านี้​เป็น​บุตร​ของ​ยัค​ตา​น.</verse>
				<verse number="30">เขา​ทั้ง​หลาย​ตั้ง​อาศัย​อยู่​ที่​หว่าง​เมือง​เม​ซา กับ​ภูเขา​ซะฟาร​ทิศตะวันออก</verse>
				<verse number="31">คน​เหล่านี้​เป็น​พงศ์พันธุ์​ของ​เซ​ม. ตาม​พงศ์ ตาม​ภาษา ตาม​บ้านเมือง ตาม​ชาติ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="32">นี่แหละ​เป็น​พงศ์พันธุ์​ที่​ได้​รับ​มา​จาก​บุตร​ของ​โน​ฮา, ตาม​วงศ์​วาน, ตาม​ชาติ​ของ​เขา: และ​จาก​คน​เหล่านี้​ชาติ​ทั้งปวง​ใน​แผ่น​ดิน​ก็​แบ่งแยก​ออก​เป็น​ส่วน ๆ เมื่อ​ภาย​หลัง​น้ำท่วม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">คน​ทั้ง​หลาย​ทั่ว​โลก​มี​ภาษาพูด​อย่าง​เดียว​กัน.</verse>
				<verse number="2">ครั้น​เมื่อ​พา​กัน​เที่ยว​ไป​ทิศตะวันออก, ก็ได้​พบ​แผ่น​ดิน​ราบ​ใน​เมือง​ซี​นา​ร, ก็​เลย​ตั้งอยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ต่าง​คน​ก็​ต่าง​พูด​กัน​ว่า. “มา​เถิด, ให้​เรา​ทำ​อิฐ​เผา​ให้​สุก​แข็ง.” เขา​จึง​มี​อิฐ​ใช้​ต่าง​หิน, และ​มี​ยาง​โซ​มาร​ใช้​ต่าง​ปูน.</verse>
				<verse number="4">เขา​ทั้ง​หลาย​ปรึกษา​กัน​ว่า, “มา​เถิด, ให้​เรา​สร้าง​เมืองขึ้น, และ​ก่อ​หอ​สูง​ให้​มี​ยอด​เทียม​ฟ้า; เพื่อ​เรา​จะ​ได้​มี​ชื่อเสียง​ไว้, ไม่​ต้อง​กระจัดกระจาย​ไป​ทั่ว​โลก.”</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​เสด็จ​ทอด​พระเนตร​หอ​ที่​มนุษย์​ได้​ก่อสร้าง​ขึ้น​นั้น.</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “จง​ดู​เถิด, คน​ทั้งปวง​ก็​เป็น​แต่​พวก​เดียว, มี​ภาษา​อย่าง​เดียว​กัน, เขา​จึง​ลงมือ​กระทำ​อย่าง​นี้. แล้ว​ประเดี๋ยว​จะ​ห้าม​เขา​ไม่​ให้​ทำ​สิ่ง​ที่​เขา​คิด​จะ​ทำ​นั้น​ก็​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="7">ให้​เรา​ลง​ไป, ทำ​ให้​ภาษา​ของ​เขา​วุ่นวาย​ต่าง​กัน​ไป, อย่า​ให้​เขา​พูด​เข้าใจ​กัน​ได้.”</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​บันดาล​ให้​เขา​พลัดพราก​จาก​ที่นั่น​ไป​ทั่ว​พื้น​แผ่น​ดิน​โลก; คน​ทั้ง​หลาย​ก็​เลิก​การ​สร้าง​เมือง​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ฉะนี้​จึง​เรียก​ชื่อ​หอ​นั้น​ว่า​บาเบล; เพราะว่า​ที่นั่น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ภาษา​ของ​เขา​ให้​วุ่นวาย​ไป: และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​พลัดพราก​จาก​ที่นั่น​ไป​ทั่ว​พื้น​แผ่น​ดิน​โลก</verse>
				<verse number="10">บัดนี้​จะ​ลำดับ​เรื่อง​พงศ์พันธุ์​ของ​เซ​ม. อายุ​เซ​ม​ได้​ร้อย​ปี​จึง​มี​บุตร​ชื่อ​อา​ระ​ฟัก​ซัด ที่​หลัง​น้ำท่วม​ได้​สอง​ปี:</verse>
				<verse number="11">ตั้งแต่​เซ​ม​ได้​บุตร​อา​ระ​ฟัก​ซัด​แล้ว, ก็​มี​ชีวิต​นั้น​ไป​ได้​อีก​ห้า​ร้อย​ปี, มี​บุตรชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="12">อายุ​ยา​ระ​ฟัก​ซัด​ได้​สาม​สิบ​ห้า​ปี​จึง​มี​บุตร​ชื่อ​เซ​ลา:</verse>
				<verse number="13">ตั้งแต่​อา​ระ​ฟัก​ซัด​ได้​บุตร​เซ​ลา​แล้ว, มี​ชีวิต​ยืน​ไป​ได้​อีก​สี่​ร้อย​สาม​ปี, มี​บุตรชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="14">อายุ​เซ​ลา​ได้​สาม​สิบ​ปี​จึง​มี​บุตร​ชื่อ​เอเบ​ระ:</verse>
				<verse number="15">ตั้งแต่​เซ​ลา​ได้​บุตร​เอเบ​ระ​แล้ว​ก็​มี​ชีวิต​ยืน​ไป​ได้​อีก​สี่​ร้อย​สาม​ปี, มี​บุตรชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="16">อายุ​เอเบ​ระ​ได้​สาม​สิบ​สี่​ปี, จึง​มี​บุตร​ชื่อ​เพเก็ฆ.</verse>
				<verse number="17">ตั้งแต่​เอเบ​ระ​ได​บุตร​เพเล็ฆ​แล้ว​ก็​มี​ชีวิต​ยืน​ไป​ได้​อีก​สี่​ร้อ​สาม​สิบ​ปี, มี​บุตรชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="18">อายุ​เพเล็ฆ​ได้​สาม​สิบ​ปี จึง​มี​บุตร​ชื่อ​ระ​อู:</verse>
				<verse number="19">ตั้งแต่​เพเล็ฆ​ได้​บุตร​ระ​อู​แล้ว​ก็​มี​ชีวิต​ยืน​ไป​ได้​อีก​สี่​ร้อย​เก้า​ปี, มี​บุตรชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="20">อายุ​ระ​อู​พู​ได้​สาม​สิบ​สอง​ปี​จึง​มี​บุตร​ชื่อ ซะ​รู​ฆ:</verse>
				<verse number="21">ตั้งแต่​ระ​อู​ได้​บุตร​ซะ​รู​ฆ​แล้ว​ก็​มี​ชีวิต​ยืน​ไป​ได้​อีก​สอง​ร้อย​เจ็ด​ปี, มี​บุตรชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="22">อายุ​ซะ​รู​ฆ​ได้​สาม​สิบ​ปี​จึง​มี​บุตร​ชื่อ นา​โฮร:</verse>
				<verse number="23">ตั้งแต่​ซะ​รู​ฆ​ได้​บุตร​นา​โฮร แล้ว​ก็​มี​ชีวิต​ยืน​ไป​ได้​อีก​สอง​ร้อย​ปี, มี​บุตรชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="24">อายุ​นา​โฮร​ได้​ยี่​สิบ​เก้า​ปี​จึง​มี​บุตร​ชื่อ​เธ​รา:</verse>
				<verse number="25">ตั้งแต่​นา​โฮร​ได้​บุตร​เธ​รา​แล้ว​ก็​มี​อายุ​ยืน​ไป​ได้​อีก​ร้อย​สิบ​เก้า​ปี, มี​บุตรชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="26">อายุ​เธ​รา​ได้​เจ็ดสิบ​ปี​จึง​มี​บุตร​ชื่อ​อับ​ราม, นา​โฮร​และ​ฮา​ราน</verse>
				<verse number="27">ทีนี้​จะ​ลำดับ​วงศ์​วาน​ของ​เธ​รา. เธรา​มี​บุตร​ชื่อ อับ​ราม, นา​โฮร​และ​ฮา​ราน.</verse>
				<verse number="28">ฮา​ราน​มี​บุตร​ชื่อ​โลต. ส่วน​ฮา​ราน​สิ้นชีพ​เสียก่อน​เธ​รา​ผู้​บิดา ใน​แผ่น​ดิน​ที่​ตน​บังเกิด, คือ​เมือง​อู​ระ​แขวง​แผ่น​ดิน​เคเซ็ด,</verse>
				<verse number="29">อับ​ราม​กับ​นา​โฮร​ต่าง​ก็ได้​ภรรยา: ภรรยา​ของ​อับ​ราม​ชื่อ​ซา​ราย; ภรรยา​ของ​นา​โฮร​ชื่อ​มิ​ละ​คา; มิ​ละ​คา​เป็น​บุตรสาว​ของ​ฮา​ราน; ฮา​ราน​เป็น​บิดา​ของ​นาง​มิ​ละ​คา​และ​บิดา​ของ​นาง​ยิศ​คา.</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​นาง​ซา​ราย​นั้น​เป็น​หมัน, หา​มี​บุตร​ไม่.</verse>
				<verse number="31">เธรา​ก็​พา​อับ​ราม​บุตร​ของ​ตน​กับ​โลต​หลาน​ชาย คือ​บุตรชาย​ของ​ฮา​ราน​นั้น, และ​นาง​ซา​ราย​บุตร​สะใภ้​คือ​ภรรยา​ของ​อับ​ราม, ออก​ไป​จาก​เมือง​อู​ระ แขวง​แผ่น​ดิน​เคเซ็ด, จะ​เข้า​ไป​ใน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน; เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย มา​ถึง​เมือง​ฮา​ราน​แล้ว​ก็​ตั้งอยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="32">อายุ​เธ​รา​ได้​สอง​ร้อย​ห้า​ปี​จึง​ตาย​อยู่​ที่​เมือง​ฮา​ราน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​อับ​ราม​ว่า, “เจ้า​ต้อง​ออก​จาก​เมือง จาก​ญาติพี่น้อง, จาก​เรือน​บิดา​ของ​เจ้า, ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​ที่​เรา​จะ​ชี้​ให้​เจ้า:</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​ให้​ตระกูล​ของ​เจ้า​เป็น​ประเทศ​ใหญ่; เรา​จะ​อวยพร​ให้​เจ้า, จะ​ให้​เจ้า​มี​ชื่อเสียง​ใหญ่​เลื่อง​ลือ​ไป; เจ้า​จะ​เป็น​ที่​ให้​เขา​เจริญ​ขึ้น:</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​อวยพร​แก่​คน​ที่​อวยพร​ให้​เจ้า, เรา​จะ​แช่ง​สาป​คน​ที่​แช่ง​เจ้า, และ​บรรดา​พงศ์พันธุ์​ของ​มนุษย์​โลก​จะ​ได้​พระ​พร​เพราะ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​อับ​ราม​ก็​ออก​ไป​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​นั้น; โลตก็​ไป​ด้วย: เมื่อ​อับ​ราม​ออก​จาก​เมือง​ฮา​ราน​อายุ​ได้​เจ็ดสิบ​ห้า​ปี.</verse>
				<verse number="5">อับ​ราม​ได้​พา​นาง​ซา​ราย​ภรรยา​ของ​ตน​กับ​โลต​หลาน​ชาย, และ​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​ได้​ส่ำ​สม​ไว้, ทิ้ง​บรรดา​ผู้คน​ที่​ได้​ใน​เมือง​ฮา​ราน​นั้น, ออก​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน; แล้ว​ก็ได้​ไป​ถึง​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="6">อับ​ราม​ก็​เดิน​ผ่าน​เขตต์​แดน​มา​ถึง​ตำบล​ซะ​เค็ม​ที่​ต้นสน​ใหญ่​ชื่อ​ว่า​โม​เร. คราว​นั้น​ชาติ​คะ​นา​อัน​ก็​ตั้งอยู่​ที่​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สำแดง​พระองค์​ให้​ปรากฏ​แก่​อับ​ราม​แล้ว​ตรัส​ว่า, “แผ่น​ดิน​นี้​เรา​จะ​ยก​ให้​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า:” อับ​ราม​ก็​สร้าง​แท่น​บูชา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​สำแดง​พระองค์​ให้​ปรากฏ​แก่​ตน​นั้น.</verse>
				<verse number="8">อับ​ราม​ก็​ยก​ไป​จาก​ที่นั่น​มา​ถึง​ภูเขา​ทาง​ทิศตะวันออก​ของ​เมือง​เบธเอล, จึง​ตั้ง​ทับ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​ให้​เมือง​เบ็ธเอล​นั้น​อยู่​ทิศตะวันตก, และ​เมือง​ฮา​อาย​อยู่​ทิศตะวันออก: ส่วน​ท่าน​ได้​ก่อ​แท่น​ถวาย​บูชา​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​นมัสการ​อ้อนวอน​ออก​พระ​นาม​พระ​องค์​ที่นั่น</verse>
				<verse number="9">แล้ว​อับ​ราม​ก็ได้​เลย​ไป​ทาง​ทิศใต้</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เกิด​กันดาร​อาหาร​ที่​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​นั้น​อับ​ราม​ได้​ลง​ไป​ยับยั้ง​อยู่​ที่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ด้วยว่า​ที่​ประเทศ​คะ​นา​อัน​อดอยาก​อาหาร​นัก.</verse>
				<verse number="11">ครั้น​มา​ใกล้​จะ​เข้า​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, อับ​ราม​ก็​พูด​กับ​นาง​ซา​ราย​ภรรยา​ว่า, “ฉัน​รู้​แล้ว​ว่า​เจ้า​เป็น​หญิง​รูป​งาม​น่า​ชม;</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​เห็น​เจ้า เขา​จะ​ว่า​เจ้า​เป็น​ภรรยา​ของ​ฉัน: ก็​จะ​ฆ่า​ฉัน​เสีย, แต่​จะ​ให้​เจ้า​รอด​ชีวิต​อยู่.</verse>
				<verse number="13">ขอ​จง​บอก​ว่า​เจ้า​เป็น​น้องสาว​ของ​ฉัน​เถิด; เพื่อ​ฉัน​จะ​ได้​อยู่​สะ​บาย​ดี​และ​ไม่​ต้อง​เสียชีวิต​เพราะ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="14">ครั้น​อับ​ราม​มา​ถึง​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​แล้ว, ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ก็​เห็น​ว่า​นาง​มี​รูปร่าง​งาม​นัก.</verse>
				<verse number="15">เจ้านาย​ของ​กษัตริย์​ฟาโร​เห็น​นาง​แล้ว, ก็​ทูล​ยกย่อง​นาง​นั้น​ต่อ​กษัตรย์ฟา​โร. นาง​นั้น​จึง​ถูก​นำ​ไป​อยู่​ใน​ราชวัง​ของ​ฟา​โร.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​กษัตริย์​ฟา​โร​ก็​โปรดปราน​อับ​ราม​มาก​นัก เพราะ​เห็นแก่​นาง​นั้น; อับ​ราม​ก็ได้​แกะ, วัว, ลา, ทา​สา, ทา​สี, ลา​ตัวเมีย, และ​อูฐ​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="17">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​ภัยอันตราย​ใหญ่​ต่างๆ บังเกิด​แก่​ฟา​โร​ทั้ง​ราช​วงศ์, เพราะ​นาง​ซา​ราย​ภรรยา​ของ​อับ​ราม​นั้น.</verse>
				<verse number="18">กษัตรย์ฟาโร​จึง​เรียก​อับ​ราม​มา​ตรัส​ว่า, “เจ้า​ทำ​อย่าง​นี้​แก่​เรา​ทำไม​เล่า? ทำไม​ไม่​บอก​ให​เรา​รู้​ว่า​นาง​เป็น​เมีย​ของ​เจ้า?</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ว่า นาง​เป็น​น้องสาว​ของ​เจ้า, แล้ว​ให้​เรา​เลี้ยง​นาง​ไว้ เป็น​ภรรยา​ของ​เรา​ทำไม​เล่า? นี่​แน่ะ​เมีย​ของ​เจ้า จง​รับ​เอา​ไป​เสีย​เถิด.”</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์​ฟา​โร​จึง​ตรัส​สั่ง​คน​ใช​ให้​ส่ง​อับ​ราม​กับ​ภรรยา​และ​บรรดา​ของ ๆ ท่าน​ไป​เสีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">อับ​ราม​จึง​ขึ้น​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​กับ​ภรรยา สัตว์​และ​สรรพ​สิ่ง​ที่​มี​อยู่​ทั้ง​โลต​ด้วย ไป​ทาง​ทิศใต้.</verse>
				<verse number="2">อับ​ราม​ก็​มั่งคั่ง​สมบูรณ์​ไป​ด้วย​ฝูง​สัตว์ และ​เงินทอง​เป็น​อัน​มาก;</verse>
				<verse number="3">จึง​ค่อย​เดิน​ต่อไป​จาก​ทิศใต้​จน​มา​ถึง​เมือง​เบ็ธเอล​ที่​ตน​ได้​ตั้ง​กับ​อาศัย​อยู่​แต่ก่อน​ใน​หว่าง​กลาง​เมือง​เบ็ธเอล​กับ​เมือง​ฮา​อาย,</verse>
				<verse number="4">จนถึง​แท่น​ที่​ได้​ก่อสร้าง​ไว้​คราวก่อน: ก็​นมัสการ​ออก​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​โลต​ผู้​ไป​ด้วย​กัน​กับ​อับ​ราม​นั้น​ก็​มี​ฝูง​แกะ, แพะ, และ​ฝูง​โค, กับ​ทับ​อาศัย​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">แผ่น​ดิน​ที่นั่น​ก็​แคบ​ไม่​พอ​ให้​เขา​อยู่​ด้วย​กัน​ทั้งหมด: เพราะ​เขา​ทั้ง​สอง​มี​ฝูง​สัตว์​มาก, จึง​อยู่​ด้วย​กัน​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="7">คน​เลี้ยง​สัตว์​ของ​อับ​ราม​กับ​คน​เลี้ยง​สัตว์​ของ​โลต​ก็​เกิด​ทะเลาะ​วิวาท​เถียง​กัน​ขึ้น. (คราว​นั้น​พวก​คะ​นา​อัน​และ​พวก​ฟะ​ริ​ซี​ยัง​ตั้งอยู่​ที่นั่น)</verse>
				<verse number="8">อับ​ราม​จึง​พูด​กับ​โลต​ว่า, “ขอ​อย่า​ให้​เรา​ทุ่มเถียง​กัน​เลย; อย่า​ให้​คน​เลี้ยง​สัตว์​ของ​เรา​กับ​คน​เลี้ยง​สัตว์​ของ​เจ้า ทะเลาะ​วุ่นวาย​กัน​เลย: เพราะ​เรา​เป็น​ญาติ​สนิท​กัน.</verse>
				<verse number="9">พื้น​แผ่น​ดิน​ทั้งหมด​อยู่​ตรงหน้า​เจ้า​มิใช่​หรือ? เจ้า​จง​แยก​ออก​ไป​ตั้ง​ให้​ห่าง​เรา​เถิด: ถ้า​เจ้า​ไป​ข้าง​ข้า​ย​มือ​แล้ว, เรา​จะ​ไป​ข้าง​ขวา​มือ: หรือ​เจ้า​จะ​ไป​ข้าง​ขวา​มือ​แล้ว, เรา​จะ​ไป​ข้าง​ซ้ายมือ.”</verse>
				<verse number="10">โลตก็​เงย​หน้า​แลดู​บรรดา​ที่ราบ​ริมแม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, จึง​เห็น​ว่า​มี​น้ำ​บริบูรณ์​อยู่​ทุกแห่ง; (ด้วย​คราว​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยัง​มิได้​ทรง​ทำลาย​เมือง​ซะ​โดม​และ​เมือง​อะ​โมรา) ที่นั่น​ก็​อุดม​ดี​เหมือน​สวน​พระ​ยะ​โฮ​วา, เหมือน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ทาง​ที่มา​ถึง​เมือง​โซ​อา​ร.</verse>
				<verse number="11">โลตจึง​เลือก​ที่ราบ​ริมแม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​เป็น​ส่วน​ของ​ตน; โลตก็​ยก​เดิน​ไป​ทิศตะวันออก​เขา​ทั้ง​สอง​ก็ได้​จาก​กัน​ไป.</verse>
				<verse number="12">อับ​ราม​ได้​อาศัย​อยู่​ที่​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน, และ​โลต​ได้​อาศัย​อยู่​ที่​บาน​เมือง​ใน​ที่ราบ, ตั้ง​ทับ​อา​ศัย​อยู่​ริม​เมือง​ซะ​โดม.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​ชาว​เมือง​ซะ​โดม​นั้น​เป็น​คน​บาป​ชั่ว​ลามก​จำเพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มาก</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​โลต​แยก​ไป​จาก​อับ​ราม​แล้ว, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​อับ​ราม​ว่า, “เจ้า​จง​เงย​หน้า​แลดู​ที่​ตั้งแต่​เจ้า​อยู่​ไป​ข้าง​ทิศเหนือ ทิศใต้ ทิศตะวันออก ทิศตะวันตก:</verse>
				<verse number="15">ด้วย​บรรดา​แผ่น​ดิน​ที่​เจ้า​แลเห็น​นี้, เรา​จะ​ยก​ให้​เจ้า​และ​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​สืบต่อ​ไป​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​บันดาล​ให้​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​บังเกิด​มาก​ทวี​ขึ้น​เหมือน​ผงคลี​ดิน: ถ้า​ผู้ใด​อาจ​นับ​ผงคลี​ดิน​ได้, ก็​จะ​นับ​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​ได้</verse>
				<verse number="17">เจ้า​จง​ลุก​ขึ้น​เดิน​เที่ยว​ไป​ตลอด​แผ่น​ดิน​นี้​ให้​ทั่ว​ด้าน​ยาว​ด้าน​กว้าง​เถิด; ด้วย​แผ่น​ดิน​นี้​เรา​จะ​ยก​ให้​เจ้า.</verse>
				<verse number="18">อับ​ราม​จึง​ยก​ทับ​อาศัย​มา​ตั้งอยู่​ที่​ต้นสน​ใหญ่​ชื่อ​มัมเร, อยู่​ใน​ตำบล​เฮ็บ​โร​น, แล้ว​ได้​ก่อ​แท่น​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่นั่น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">คราว​เมื่อ​อำ​รา​เฟล​เป็น​เจ้า​เมือง​ซี​นา​ร, อะ​ระ​โยค​เป็น​เจ้า​เอ​ลา​ซา​ร, คะ​ดา​ระ​ลา​โอ​เม็ร​เป็น​เจ้า​เมือง​เอ​ลาม, และ​ธิดา​ล​เป็น​เจ้า​เมือง​โฆอิม,</verse>
				<verse number="2">เจ้า​เมือง​ทั้ง​หลาย​นี้​ได้​ยก​มา​ทำ​ศึก​สงคราม​ต่อ​เบ​รา​เจ้า​เมือง​ซะ​โดม, ต่อ​บี​ระ​ซา​เจ้า​เมือง​อะ​โมรา, ต่อ​ซี​นาบ​เจ้า​เมือง​อัด​มา, ต่อ​เซ็มเอเบ็ร​เจ้า​เมือง​ซะ​โบ​อิม, และ​ต่อ​เจ้า​เมือง​เบ​ลา ที่​เรียก​ว่า​โซ​อา​ร.</verse>
				<verse number="3">เจ้า​เมือง​เหล่านี้​รวม​ทัพ​กัน​ที่ราบ​ชื่อ​ซิ​ดดิม คือ​ที่​ทะเล​เค็ม.</verse>
				<verse number="4">เขา​ยอม​ขึ้น​แก่​กษัตริย์​คะ​ดา​ระ​ลา​โอ​เม็ร​สิบ​สอง​ปี, แต่​ใน​ปี​ที่​สิบ​สาม​ก็​คิด​กบฏ.</verse>
				<verse number="5">ใน​ปี​ที่​สิบ​สี่ คะ​ดา​ระ​ลา​โอ​เม็ร​กับ​กษัตริย์​ที่​ขึ้น​แก่​ท่าน​นั้น​ยก​มา​ตี​พวก​ระ​ฟาอิม​ที่​เมือง​อัศธะ​โร​ธ​คา​ระ นา​อิม, กับ​พวก​ซู​ซิ​ม​ที่​เมือง​ฮาม, กับ​พวก​เอ​มี​ม​ที่​เมือง​ซา​เวคี​ระอา​ธา​อี​ม,</verse>
				<verse number="6">พวก​โฮ​รี​ที่​ภูเขา​เซ​ฮีร​ซึ่ง​เป็น​ของ​ตน, จนถึง​เมือง​เอล​พา​ราน​ใกล้​ป่า;</verse>
				<verse number="7">แล้ว​กลับ​มา​ถึง​เมือง​เอล​มิ​ศ​พาด, คือ​เคเด็ศ, รบ​ตีเมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​อะ​มา​เล็ก​และ​พวก​อะ​โมรี​ที่​ตั้งอยู่​ตำบล​ฮะ​ศะ​โซน​ธา​มาร.</verse>
				<verse number="8">เจ้า​เมือง​ซะ​โดม, เจ้า​เมือง​อะ​โมรา, เจ้า​เมือง​อัด​มา, เจ้า​เมือง​ชะ​โบ​อิม, และ​เจ้า​เมือง​เบ​ลา, คอ​โซ​อา​ร​นั้น, ได้​ยก​ทัพ​มา​บรรจบ​กัน​เข้าที่​ราบ​ชื่อ​ซิ​ดดิม,</verse>
				<verse number="9">รบพุ่ง​ต่อสู้​คะ​ดา​ระ​ลา​โอ​เม็ร​เจ้า​เมือง​เอ​ราม, ธิดา​ล​เจ้า​เมือง​โฆอิม, อำ​รา​เฟ็ล​เจ้า​เมือง​ซี​นา​ร, และ​อะ​ระ​โยค​เจ้า​เมือง​เอ​ลา​ซา​ร; กษัตริย์​สี่​องค์​ต่อสู้​กับ​ห้า​องค์.</verse>
				<verse number="10">ตำบล​ราบ​ที่​ชื่อ​ซิ​ดดิม​นั้น​มี​บ่อ​ยาง​โซ​มาร​เป็น​อัน​มาก; เมื่อ​เจ้า​เมือง​ซะ​โดม​และ​เจ้า​เมือง​อะ​โมรา​ได้​หนี​มา, ใน​พวก​นั้น​บาง​คน​ก็​ล้มตาย​ที่นั่น; และ​ผู้​ที่​เหลือ​นั้น​ก็​หนี​ไป​ยัง​ภูเขา.</verse>
				<verse number="11">ข้าศึก​ก็​เก็บ​บรรดา​สิ่งของ​และ​สะเบียง​อาหาร​ของ​ชาว​เมือง​ซะ​โดม​และ​ชาว​เมือง​อะ​โมรา​ไป​สิ้น.</verse>
				<verse number="12">เขา​ก็​จับ​โลต​หลาน​ของ​อับ​ราม​ผู้​อยู่​ที่​เมือง​ซะ​โดม​และ​ทรัพย์​สิ่งของ ๆ เขา​เอา​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="13">มี​คน​หนึ่ง​หนี​จาก​ที่​รบ​นั้น​มาบ​อก​อับ​ราม​ชาติ​เฮ็บ​ราย​ให้​รู้ความ: ด้วย​อับ​ราม​ได้​อาศัย​อยู่​ที่​ต้นสน​ใหญ่​ของ​มัมเร​ชาติ​อะ​โมรี, พี่น้อง​ของ​เอศ​โค​ล​และ​อา​เนร; คน​เหล่านี้​เป็น​ไมตรี​กับ​อับ​ราม.</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​อับ​ราม​เมื่อ​ได้ยิน​ว่า​พวก​ข้าศึก​จับ​หลาน​ชาย​ไป​ได้, จึง​ให้​พล​ชำนาญ​ศึก​แล้ว​ที่​เกิด​ใน​บ้าน​ของ​ตน​สาม​ร้อย​สิบ​แปด​คน ยก​รีบ​ตาม​ไป​ทัน​ที่​เมือง​ดาน.</verse>
				<verse number="15">อับ​ราม​จึง​แยก​พล​ของ​ตน​ออก​เป็น​กอง ๆ; พอ​เวลา​มืด​ก็​เข้า​ตี​พวก​ศัตรู​ไล่​ไป​ถึง​ตำบล​ชื่อ​โฮ​บาบ อยู่​ข้าง​ทิศเหนือ​เมือง​ดาเมเซ็ก;</verse>
				<verse number="16">ได้​โลต​ที่​เป็น​ญาติ​กับ​บ่าวไพร่​ชาย​หญิง​ทั้ง​เข้า​ของ​กลับคืน​มา​หมด</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​อับ​ราม​กลับ​จาก​การ​รบ​กับ​กษัตริย์​คะ​ดา​ระ​ลา​โอ​เม็ร​และ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็นมิตร​ไมตรี​กัน​นั้น​แล้ว, เจ้า​เมือง​ซะ​โดม​ก็​ออก​มา​รับ​อับ​ราม ณ ที่ราบ​ชื่อ​ซา​เว, ซึ่ง​เรียก​ว่า​ที่ราบ​ของ​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="18">มัลคี​เซ​เด็ค​ผู้​เป็น​เจ้า​เมือง​ซา​เล็ม​ทั้งเป็น​ปุโรหิต​ของ​พระเจ้า​ผู้​สูงสุด​นำ​ขนม​กับ​น้ำ​องุ่น​มา​ให้​อับ​ราม:</verse>
				<verse number="19">แล้ว​อวยพร​แก่​อับ​ราม​ว่า, “ขอ​พระเจ้า​ที่​สูงสุด, ผู้​เป็น​เจ้าของ​สวรรค์​และ​แผ่น​ดิน, จง​บันดาล​ให้​ท่าน​มี​ความ​สุข​เถิด:</verse>
				<verse number="20">และ​สาธุ​โมทนา​พระ​คุณ​พระเจ้า​ผู้​สูงสุด, ซึ่ง​ได้​ทรง​มอบ​ศัตรู​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​มื​อ​ของ​ท่าน” อับ​ราม​ก็ได้​ยก​สิบ​ลด​แต่​บรรดา​ของ​ที่​ตน​ได้​นั้น​ถวาย​แก่​กษัตริย์​มัลคี​เซ​เด็ค.</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​เจ้า​เมือง​ซะ​โดม​ตรัส​แก่​อับ​ราม​ว่า, “ผู้​ที่​เป็น​ชะ​เลย​นั้น​ท่าน​จง​ให้แก่​เรา; สิ่งของ​ทั้งปวง​นั้น​ท่าน​จง​เอา​ไป​เถิด.”</verse>
				<verse number="22">อับ​ราม​จึง​กล่าว​แก่​เจ้า​เมือง​ซะ​โดม​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ได้​ยก​มือ​สา​บาล​ตัว​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ผู้​สง​สุด, ผู้​เป็น​เจ้าของ​ฟ้า​สวรรค์​และ​แผ่น​ดิน​โลก,</verse>
				<verse number="23">ว่า​แม้​เส้นด้าย​หรือ​สาย​รัด​รองเท้า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​รับ​สัก​สิ่ง​หนึ่ง​เลย​ที่​เป็น​ของ ๆ ท่าน, เพื่อ​ท่าน​จะ​มิได้​อวดอ้าง​ว่า, ‘เรา​ได้​บำรุง​อับ​ราม​ให้​มั่งมี:’</verse>
				<verse number="24">เว้นแต่​สะเบียง​อาหาร​ที่​คน​หนุ่ม​ได้​กิน​เท่านั้น, กับ​ส่วน​ของ​อา​เนร, ของ​เอศ​โค​ล, และ​ของ​มัมเร, ผู้​ไป​ด้วย​ข้าพ​เจ้า​นั้น; ให้​เขา​รับ​ส่วน​ของ​เขา​ไป​เถิด.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">อยู่​มา​พระ​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​อับ​ราม​ด้วย​ความ​นิมิตต์​ว่า, “อับ​ราม​เอ๋ย, เจ้า​อย่า​กลัว​เลย: เรา​เป็น​โล่ห์​และ​เป็น​บำ​เห​น็จ​ใหญ่​ยิ่ง​ของ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="2">อับ​ราม​จึง​ทูล​ว่า, “ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, พระองค์​จะ​ทรง​โปรด​พระราชทาน​อะไร​แก่​ข้าพ​เจ้า ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ไม่​มี​บุตร, และ​อะลี​ยา​เซ็ร​ชาว​เมือง​ดาเมเซ็ก​คน​นี้​จะ​เป็น​ผู้​รับ​มฤ​ดก​ของ​ข้าพ​เจ้า?”</verse>
				<verse number="3">อับ​ราม​ทูล​อีก​ว่า, “พระองค์​มิได้​ทรง​พระราชทาน​บุตร​ให้แก่​ข้าพ​เจ้า, และ​นี่​แน่ะ, คน​ที่​เกิด​ใน​เรือน​ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​เป็น​ผู้​รับ​มฤ​ดก​ของ​ข้าพ​เจ้า”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระ​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​อับ​ราม​ว่า, “คน​นี้​จะ​ได้​เป็น​ผู้​รับ​มฤ​ดก​ของ​เจ้า​หามิได้; แต่​คน​ที่​จะ​ออก​มา​จาก​บั้นเอว​ของ​เจ้า​นั้น​จะ​เป็น​ผู้​รับ​มฤ​ดก​ของ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="5">พระองค์​จึง​พา​อับ​ราม​ออก​มาก​ลาง​แจ้ง​แล้ว​ตรัส​ว่า, “จง​แลดู​ฟ้า: ถ้า​เจ้า​อาจ​นับ​ดาว​ทั้ง​หลาย​ได้, ก็​นับ​ไป​เถิด;” แล้ว​พระองค์​ตรัส​ว่า, “พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​เช่นนั้น.”</verse>
				<verse number="6">อับ​ราม​ก็​เชื่อ​วางใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​ที่​เชื่อ​นั้น​พระองค์​ทรง​นับ​ว่า​เป็น​ความ​ชอบธรรม​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พระองค์​ตรัส​แก่​อับ​ราม​ว่า, “เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​ที่​ได้​พา​เจ้า​ออก​จาก​เมือง​อู​ระ​แขวง​เมือง​เคเซ็ด, จะ​ยก​แผ่น​ดิน​นี้​ให้​เป็น​มฤ​ดก​ของ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="8">อับ​ราม​ทูล​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า, เหตุ​ไฉน​ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​รู้​ว่า​จะ​ได้​แผ่น​ดิน​นี้​เป็น​มฤ​ดก?”</verse>
				<verse number="9">พระองค์​จึง​ตรัส​แก่​อับ​ราม​ว่า, “จง​เอา​ลูก​วัว​ตัวเมีย​อายุ​สาม​ขวบ​และ​แพะ​ตัวเมีย​อายุ​สาม​ขวบ​และ​แกะ​ตัวผู้​อายุ​สาม​ขวบ, กับ​นกเขา​ตัว​หนึ่ง​กับ​นกพิราบ​อ่อนๆ ตัว​หนึ่ง​มา​บูชา​แก่​เรา”</verse>
				<verse number="10">อับ​ราม​จึง​นำ​สัตว์​เหล่านี้​มา​ผ่า​กลาง​ตัว​วาง​ข้าง​ละ​ซีก​ตรง​กัน: แต่​นก​นั้น​หา​ได้​ผ่า​ไม่.</verse>
				<verse number="11">ครั้น​ฝูง​นก​ที่​กิน​สัตว์​อื่น​เป็น​อาหาร​บิน​ลง​มา​ที่​เนื้อ​สัตว์​เหล่านั้น, อับ​ราม​ก็​ไล่​ไป​เสีย</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เวลา​อาทิตย์​ใกล้​จะ​ตก, อับ​ราม​ก็​นอนหลับ​สนิท​ไป; และ​นี่​แน่ะ, ความ​มืดมัว​และ​ความ​กลัว​เป็น​อัน​มาก​ก็​มา​ทับถม​อับ​ราม.</verse>
				<verse number="13">พระองค์​จึง​ตรัส​แก่​อับ​ราม​ว่า, “เจ้า​จง​รู้​เป็นแน่​เถิด​ว่า​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​แขกเมือง​ใน​แผ่น​ดิน ซึ่ง​มิใช่​ที่​ของ​เขา, และ​เขา​จะ​ต้อง​ปฏิบัติ​ชาว​เมือง​นั้น; ชาว​เมือง​นั้น​จะ​เบียด​เบียฬ​ข่มเหง​เขา​สิ้น​สี่​ร้อย​ปี;</verse>
				<verse number="14">และ​ประเทศ​ที่​เขา​เป็น​ทาส​นั้น, เรา​จะ​พิพากษา​ลงโทษ: ภาย​หลัง​เขา​จะ​ออก​มา​มี​ทรัพย์​สมบัติ​มาก.</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​เจ้า​จะ​ไป​ตาม​ปู่ย่าตายาย​โดย​ผาสุก; เวลา​ชะ​รา​มาก​แล้ว เขา​จะ​ฝัง​ศพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="16">ใน​ชั่ว​อายุ​ที่​สี่​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​จะ​กลับ​มา​ที่นี่​อีก: ด้วย​ความ​ชั่ว​ลามก​ของ​พวก​อะ​โมรี​ยัง​ไม่​ครบถ้วน.”</verse>
				<verse number="17">ครั้น​เมื่อ​ตะวันตก​มืดค่ำ, ก็​เห็น​เตา​มี​ควัน​ออก​มา, และ​เปลวไฟ​ก็​ลอย​เลื่อน​มา​ที่​หว่าง​กลาง​ซีก​สัตว์​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="18">ใน​วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ทำ​สัญญา​ไว้​กับ​อับ​ราม​ว่า, “เรา​ได้​มอบ​แผ่น​ดิน​นี้​ไว้​ให้​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​แล้ว, ตั้งแต่​แม่น้ำ​อาย​ฆุบ​โต​ไป​ถึง​แม่​น้ำ​ใหญ่​ชื่อ​ฟะ​รา​ธ:</verse>
				<verse number="19">ทั้ง​ชาติ​เคนี, ชาติ​คะ​นัศ, และ​ชาติ​คัด​โม​นี,</verse>
				<verse number="20">กับ​ชาติ​ฮิดธี, ชาติ​ฟะ​ริ​ซี, ชาติ​ระ​ฟายิม,</verse>
				<verse number="21">ชาติ​อะ​โมรี, ชาติ​คะ​นา​อัน, ชาติ​ฆี​ระ​ฆา​ซี, และ​ชาติ​ยะบูศ​ด้วย.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ฝ่าย​นาง​ซา​ราย​ภรรยา​ของ​อับ​ราม​นั้น​ไม่​มี​บุตร​ด้วย​กัน: นาง​มี​สาวใช้​ชาติ​อาย​ฆุบ​โต​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ฮา​ฆาร.</verse>
				<verse number="2">นาง​ซา​ราย​จึง​พูด​กับ​อับ​ราม​ว่า, “นี่​แน่ะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บรรดา​ล​ไม่​ให้​ฉัน​มี​บุตร; ขอ​จง​เข้า​ไป​หา​สาวใช้​ของ​ฉัน​เถิด; บางที​ฉัน​จะ​ได้​บุตร​โดย​นาง​นั้น.” อับ​ราม​ก็​เชื่อฟัง​คำ​นาง​ซา​ราย.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​อับ​ราม​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​ได้​สิบ​ปี​แล้ว, นาง​ซา​ราย​ภรรยา​ได้​ยก​นาง​ฮา​ฆาร​ชาติ​อาย​ฆุบ​โต​สาวใช้​ของ​ตน​ให้​อยู่​เป็น​อนุภรรยา​ของ​อับ​ราม​สามี​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="4">อับ​ราม​ได้​เข้า​ไป​หา​นาง​ฮา​ฆาร, นาง​ก็​มี​ครรภ์. เมื่อ​นาง​รู้​ว่า​มี​ครรภ์​แล้ว, ก็​มี​ใจ​หมิ่นประมาท​นาย​ผู้หญิง.</verse>
				<verse number="5">นาง​ซา​ราย​จึง​บ่น​ต่อ​อับ​ราม​ว่า, “จง​ให้​ความ​ทุกข์​ของ​ฉัน​ตก​อยู่​กับ​ท่าน​เกิด: ฉัน​ให้​สาวใช้​ไว้​ที่​อก​ของ​ท่าน; และ​เมื่อ​หญิง​นั้น​รู้​ว่า​ตัว​มี​ครรภ์​แล้ว, ก็​มี​ใจ​ดูถูก​ฉัน: พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พิพากษา​ความ​ของ​ฉัน​กับ​ท่าน​เถิด.”</verse>
				<verse number="6">อับ​ราม​จึง​บอก​แก่​นาง​ซา​ราย​ว่า, “นี่​แน่ะ​สาวใช้​ของ​เจ้า​นั้นอยู่​ใน​มือ​ของ​เจ้า; จง​กระทำ​แก่​เขา​ตาม​เห็นชอบ​เถิด.” นาง​ซา​รายได้​เคี่ยวเข็ญ​หญิง​นั้น, เขา​จึง​ได้​หนี​ไป​ให้​พ้น​หน้า</verse>
				<verse number="7">ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มา​พบ​หญิง​นั้น​ที่​บ่อน้ำ​ริม​ป่า​ข้างทาง​จะ​ไป​เมือง​ซู​ระ.</verse>
				<verse number="8">พูด​ว่า, “ฮา​ฆาร​หญิง​คนใช้​ของ​นาง​ซา​ราย, เจ้า​ไป​ไหน​มา?” เขา​ตอบ​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​หนี​มา​ให้​พ้น​หน้า​นาง​ซา​ราย​นาย​ของ​ข้าพ​เจ้า”</verse>
				<verse number="9">ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​สั่ง​ว่า, “จง​กลับ​ไป​หา​นาย​ผู้หญิง​ของ​เจ้า, และ​จง​ยอม​ตัว​อยู่​ใต้​บังคับ​ของ​เขา​เถิด,”</verse>
				<verse number="10">ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​กล่าว​แก่​หญิง​นั้น​ว่า, “เรา​คงจะ​ให้​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​ทวี​มาก​ขึ้น​จน​นับไม่ถ้วน.”</verse>
				<verse number="11">ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​กล่าว​แก่​เขา​อีก​ว่า, “นี่​แน่ะ เจ้า​มี​ครรภ์​แล้ว, และ​จะ​คลอด​บุตรชาย, และ​จะ​เรียก​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า​ยิศ​มา​เอล, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ได้ยิน​ความ​ทุกข์ร้อน​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">บุตร​นั้น​จะ​เป็น​คน​ดุจดัง​ลา​ป่า, มือ​ของ​เขา​จะ​ต่อสู้​คน​ทั้งปวง, และ​มือ​ของ​คน​ทั้งปวง​จะ​ต่อสู้​เขา, และ​เขา​จะ​อาศัย​ตรงหน้า​พี่น้อง​ของ​เขา.”</verse>
				<verse number="13">นาง​ฮา​ฆาร​จึง​ออก​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ตรัส​แก่​ตน ว่า, “พระองค์​ทรง​เห็น​ข้าพ​เจ้า. และ​พูด​ว่า, “พระองค์​ผู้​ทอด​พระเนตร​เห็น​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​พระองค์​ที่นี่​ด้วย​หรือ?”</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนี้​จึง​เรียก​ชื่อ​บ่อน้ำ​นั้น​ว่า, บ่อ​ผู้​ทรง​พระ​ชนม์​ได้​ทอด​พระเนตร​เห็น​ข้าพ​เจ้า;” บ่อ​นั้น​อยู่​หว่าง​กลาง​เมือง​คา​เด็ศ​กับ​เมือง​เบเร็ด.</verse>
				<verse number="15">นาง​ฮา​ฆาร​จึง​มี​บุตรชาย​ด้วย​อับ​ราม; อับ​ราม​เรียก​ชื่อ​บุตร​ที่​ฮา​ฆาร​คลอด​นั้น​ว่า, ยิศ​มา​เอล,</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​นาง​ฮา​ฆาร​คลอด​ยิศ​มา​เอล​ให้​นั้น, อายุ​อับ​ราม​ได้​แปดสิบ​หก​ปี.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">เมื่อ​อายุ​อับ​ราม​ได้​เก้า​สิบ​เก้า​ปี, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สำแดง​พระองค์​ให้​ปรากฏ​แก่​อับ​ราม​ตรัส​ว่า, “เรา​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ยิ่ง​ที่สุด; เจ้า​จง​เดิน​อยู่​ตรงหน้า​เรา​ให้​เป็น​คน​ดี​รอบคอบ.</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​ตั้ง​คำ​สัญญา​ไมตรี​ของ​เรา​ไว้​ใน​ระหว่าง เรา​กับ​เจ้า, และ​เรา​จะ​ให้​วงศ์​วาน​ของ​เจ้า​เกิด​ทวี​ขึ้น​เป็น​อัน​มาก.”</verse>
				<verse number="3">อับ​ราม​ก็​หมอบ​กราบ​ซบ​หน้า​ลง: พระเจ้า​จึง​ตรัส​แก่​อับ​ราม​ว่า,</verse>
				<verse number="4">“นี่​แน่ะ, คำ​สัญญา​ของ​เรา​ก็ได้​ทำ​ไว้​กับ​เจ้า​แล้ว, เจ้า​จะ​เป็น​บิดา​ของ​ชน​หลาย​ประเทศ.</verse>
				<verse number="5">เขา​จะ​ไม่​เรียก​ชื่อ​ของ​เจ้า​ว่า​อับ​ราม​อีก แต่​จะ​เรียก​ว่า​อับ​รา​ฮาม; เพราะ​เรา​ได้​ให้​เจ้า​เป็น​บิดา​ของ​ชน​หลาย​ประเทศ.</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ให้​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​ทวี​ยิ่ง ๆ ขึ้น​ไป, เรา​จะ​ให้​ชน​ประเทศ​ต่างๆ และ​กษัตริย์​หลาย​องค์​เกิด​มา​จาก​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ตั้ง​คำ​สัญญา​ของ​เรา​ไว้​ใน​ระหว่าง​เรา​กับ​เจ้า, ทำ​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​ทุก​ชั่ว​อายุ​ของ​เขา, ด้วย​จะ​ให้​เป็น​คำ​สัญญา​ถาวร​เป็นนิตย์​ว่า, เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​สืบๆ ไป.</verse>
				<verse number="8">แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​ทั้งสิ้น​ที่​เจ้า​เป็น​แขกเมือง​อาศัย​อยู่​นั้น, เรา​จะ​ยก​ให้​เจ้า​และ​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​เพื่อ​เป็น​มฤ​ดก​เป็นนิตย์; และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย.”</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​จึง​ตรัส​แก่​อับ​รา​ฮาม​อีก​ว่า “เจ้า​เอง​ก็ดี, หรือ​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​ตลอด​ทุก​ชั่ว​อายุ​ก็ดี, จง​ถือ​รักษา​คำ​สัญญา​ไมตรี​ของ​เรา​ไว้</verse>
				<verse number="10">นี่แหละ​เป็น​หมาย​สำคัญ​ฝ่าย​คำ​สัญญา​ไมตรี​ใน​ระหว่าง​เรา​กับ​เจ้า และ​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​สืบ ๆ ไป: จง​ให้​ชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​รับ​สุ​นัด.</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​เข้า​พิธี​ตัด​หนัง​องค​ชาติ, เพื่อ​เป็น​หมาย​สำคัญ​แห่ง​คำ​สัญญา​ไมตรี​ใน​ระหว่าง​เรา​กับ​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">ชาย​ทั้ง​หลาย​ใน​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​เมื่อ​อายุ​ได้​แปด​วัน​แล้ว, เป็น​คน​ที่​เกิด​ใน​บ้าน​ของ​เจ้า​ก็ดี, หรือ​ชน​ต่าง​ประเทศ​ที่​ซื้อ​มา​ด้วย​เงิน​ไม่​ใช่​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​ก็ดี, ต้อง​รับ​สุ​นัด​สิ้น​ทุกคน.</verse>
				<verse number="13">ผู้​ที่​เกิด​ใน​บ้าน​ของ​เจ้า​ก็ดี​หรือ​ผู้​ที่​ซื้อ​มา​ด้วย​เงิน​ของ​เจ้า​ก็ดี​คง​ต้อง​รับ​พิธี​นั้น: คำ​สัญญา​ไมตรี​ของ​เรา​จะ​ได้​อยู่​ใน​เนื้อหนัง​ของ​เจ้า​เป็น​คำ​สัญญา​ไมตรี​ถาวร​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="14">ชาย​ผู้ใด​ที่​มิได้​รับ​พิธี​ตัด​หนัง​องค​ชาติ, ผู้​นั้น​ต้อง​ตัดขาด​จาก​ญาติ​วงศ์​ของ​ตน: ด้วย​เป็น​ผู้​หัก​คำ​สัญญา​ไมตรี​ของ​เรา​เสียแล้ว.”</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า​ตรัส​แก่​อับ​รา​ฮาม​ว่า, “ฝ่าย​นาง​ซา​ราย​ภรรยา​ของ​เจ้า ๆ จะ​ไม่​เรียก​ชื่อ​ของ​นาง​ว่า​ซา​ราย, แต่​จะ​เรียก​ชื่อ​ว่า​ซา​รา</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​อวยพร​แก่​นาง​นั้น​ให้​มี​บุตรชาย​ด้วย​กัน​กับ​เจ้า: เรา​จะ​อวยพร​นาง​ให้​เป็น​มารดา​ของ​ชน​ประเทศ​ต่าง ๆ; กษัต​ริ​ย​ของ​พล​เมือง​ต่างๆ จะ​เกิด​มา​จาก​นาง​นั้น.”</verse>
				<verse number="17">อับ​รา​ฮาม​จึง​หมอบ​กราบ​ซบ​หน้า​ลง​หัวเราะ​นึกในใจ​ของ​ตน​ว่า, “คน​อายุ​ได้​ร้อย​ปี​แล้ว​จะ​มี​บุตร​หรือ?” อายุ​ของ​นาง​ซา​รา​ได้​เก้า​สิบ​ปี​แล้ว, จะ​มี​บุตร​หรือ?”</verse>
				<verse number="18">อับ​รา​ฮาม​จึง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, “ขอ​โปรด​ให้​ยิศ​มา​เอล​มี​ชีวิต​เจริญ​ต่อ​พระ​พักตร​ของ​พระองค์!</verse>
				<verse number="19">พระองค์​จึง​ตรัส​ว่า, “หา​มิ​ได้, นาง​ซา​รา​ภรรยา​ของ​เจ้า​จะ​มี​บุตรชาย; เรา​จะ​เรียก​ชื่อ​เด็ก​นั้น​ว่า​ยิศ​ฮาค (หัวเราะ): เรา​จะ​ตั้ง​คำ​สัญญา​ไมตรี​ไว้​กับ​เขา​และ​กับ​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา​สืบต่อ​ไป​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​ยิศ​มา​เอล​นั้น, เรา​ได้​ฟัง​คำ​ของ​เจ้า​แล้ว: นี่​แน่ะ, เรา​ได้​อวยพร​แก่​เขา, และ​จะ​บันดาล​ให้​เขา​มี​พงศ์พันธุ์​ทวี​ขึ้น​เป็น​อัน​มาก; เจ้านาย​จะ​เกิด​มา​แต่​เขา​สิบ​สอง​องค์, และ​เรา​จะ​ให้​เขา​เป็น​ประเทศ​ใหญ่.</verse>
				<verse number="21">แต่​คำ​สัญญา​ไมตรี​ของ​เรา ๆ จะ​ตั้ง​ไว้​ต่อ​ยิศ​ฮาค​บุตร​ของ​เจ้าที่​นาง​ซา​รา​จะ​คลอด​ปี​หน้า​ฤดู​นี้.”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ตรัส​เสร็จ​แล้ว, พระเจ้า​จึง​เสด็จ​ขึ้น​ไป​จาก​อับ​รา​ฮาม.</verse>
				<verse number="23">อับ​รา​ฮาม​จึง​ให้​ยิศ​มา​เอล​บุตรชาย​ของ​ตน, และ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​เกิด​ใน​เรือน​ของ​ตน​ก็ดี, หรือ​ซื้อ​มา​ด้วย​เงิน​ก็ดี, คือ​ชาย​ทั้งปวง​ที่อยู่​ใน​ครอบครัว​ของ​ตน​นั้น, รับ​พิธี​ตัด​หนัง​องค​ชาติ​ใน​วัน​เดียวกัน, ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระเจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​อับ​รา​ฮาม​รับ​พิธี​ตัด​หนัง​องค​ชาติ​นั้น, อายุ​ได้​เก้า​สิบ​เก้า​ปี.</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​ยิศ​มา​เอล​บุตรชาย​ของ​ท่าน, เมื่อ​รับ​พิธี​ตัด​หนัง​องค​ชาติ, อายุ​ได้​สิบ​สาม​ปี.</verse>
				<verse number="26">อับ​รา​ฮาม​บิดา​กับ​ยิศ​มา​เอล​บุตร​ของ​ท่าน​ได้​รับ​สุ​นัด​ใน​วัน​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="27">บรรดา​ชาย​ใน​ครอบครัว, ทั้งคน​เกิด​ใน​เรือน, กับ​คน​ที่​ซื้อ​มา​ด้วย​เงิน​จาก​ประเทศ​อื่น, ก็ได้​รับ​สุ​นัด​ด้วย​กัน​กับ​อับ​รา​ฮาม​สิ้น​ทุกคน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ปรากฏ​แก่​อับ​รา​ฮาม​ที่​ต้นสน​ใหญ่​ตำบล​มัมเร, เมื่อ​ท่าน​นั่ง​อยู่​ที่​ประตู​ทับ​อาศัย​เวลา​แดด​ร้อน.</verse>
				<verse number="2">อับ​รา​ฮาม​ก็​เงย​หน้า​ขึ้น​แลดู​เห็น​บุรุษ​สาม​คน​ยืน​อยู่​ตรงหน้า: เมื่อ​ได้​เห็น​ก็​วิ่ง​ออก​ไป​จาก​ประตู​ทับ​อาศัย​ต้อนรับ​น้อม​กาย​ลง​ที่ดิน,</verse>
				<verse number="3">กล่าว​ว่า, “ท่าน​เจ้าข้า, ถ้า​ท่าน​เห็นชอบ​ใน​ข้าพ​เจ้า, ขอ​อย่า​ได้​ไป​จาก​ข้าพ​เจ้า​ผู้​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน​เลย:</verse>
				<verse number="4">ให้​เขา​ตัก​น้ำ​มา​สัก​หน่อย​ชำระ​เท้า​ท่าน, และ​เชิญ​ท่าน​ทั้ง​สาม​พัก​ให้​หาย​เหนื่อย​ใต้​ต้นไม้​เถิด.</verse>
				<verse number="5">ข้าพ​เจ้า​จะ​จัดแจง​อาหาร​สัก​หน่อย​นำมา​เลี้ยง​ท่าน​ให้​ชื่นใจ​ก่อน​จะ​เลย​ไป: ด้วย​ท่าน​ได้​มา​เยี่ยม​ข้าพ​เจ้า.” ท่าน​เหล่านั้น​จึง​ว่า, “จง​ทำ​ตาม​ที่​พูด​นั้น​เถิด.”</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​อับ​รา​ฮาม​ก็​รีบ​เข้า​ไป​ใน​ทับ​อาศัย​บอก​นาง​ซา​รา​ว่า, “จง​เร่ง​จัดแจง​แป้ง​ที่​ละเอียด​สาม​ทะนาน​มา​ขยำ​ทำ​ขนม.”</verse>
				<verse number="7">อับ​รา​ฮาม​ก็​รีบ​ออก​ไป​จับ​ลูก​วัว​อ่อนตัว​ดี​มา​ให้​คนใช้; คนใช้​นั้น​ก็ได้​จัดแจง​โดยเร็ว.</verse>
				<verse number="8">อับ​รา​ฮาม​จึง​เอา​เนย​กับ​น้ำนม​และ​เนื้อ​ลูก​วัว​ที่​จัดแจง​ไว้​นั้น​มา​ตั้ง​ตรงหน้า​แล้ว​ก็​ยืน​อยู่​คอย​ปรนนิบัติ​ใต้​ต้นไม้​เมื่อ​ท่าน​เหล่านั้น​รับประทาน​อยู่</verse>
				<verse number="9">ท่าน​จึง​ถาม​อับ​รา​ฮาม​ว่า, “ซา​รา​ภรรยา​ของ​เจ้า​อยู่​ที่ไหน?” อับ​รา​ฮาม​ทูล​ว่า, “อยู่​ใน​ทับ​อาศัย.”</verse>
				<verse number="10">ท่าน​จึง​ว่า, “เรา​คงจะ​กลับ​มา​หา​เจ้า​ตาม​กาล​อายุ​แห่ง​ชีวิต; และ​นี่​แน่ะ, นาง​ซา​รา​ภรรยา​ของ​เจ้า​จะ​มี​บุตรชาย.” ส่วน​นาง​ซา​รา​ซึ่ง​อยู่​ที่​ประตู​ทับ​อาศัย​ข้าง​ท่าน​ก็​ได้ยิน.</verse>
				<verse number="11">คราว​นั้น​อับ​รา​ฮาม​กับ​นาง​ซา​รา​ก็​แก่​ชะ​รา​มาก; ส่วน​นาง​ซา​รา​นั้น ระดู​ตาม​ธรรมดา​หญิง​ก็​หมด​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนั้น​นาง​ซา​รา​ก็​หัวเราะ​คิด​แต่​ใน​ใจ​ว่า, “เรา​กับ​นาย​ของ​เรา​ก็​แก่​มาก​แล้ว, จะ​ยินดี​ใน​เรื่อง​ประเวณี​อีก​หรือ?”</verse>
				<verse number="13">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​อับ​รา​ฮาม​ว่า, “ทำไม​ซา​รา​จึง​หัวเราะ​อยู่​และ​คิด​ใน​ใจ​ว่า, ‘ตน​แก่​มาก​แล้ว​จะ​มี​บุตร​จริง​หรือ?’</verse>
				<verse number="14">สิ่งใด​ที่​ยาก​เหลือกำลัง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​หรือ? เรา​จะ​กลับ​มา​หา​เจ้า​ตาม​กาล​กำหนด​แห่ง​ชีวิต, และ​นาง​ซา​รา​จะ​มี​บุตรชาย”</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​นาง​ซา​รา​ก็​ปฏิเสธ​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​มิได้​หัวเราะ” เพราะ​นาง​กลัว; แต่​พระองค์​ตรัส​ว่า, “เจ้าหัว​เราะ​จริง ๆ.”</verse>
				<verse number="16">ท่าน​เหล่านั้น​ก็​ลุก​ขึ้น​จาก​ที่นั่น, แล้ว​มอง​ไป​ทาง​เมือง​ซะ​โดม: อับ​รา​ฮาม​ก็​ไป​ส่ง​ท่าน​ตาม​ทาง.</verse>
				<verse number="17">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ดำริ​ว่า, “เรา​จะ​ปิด​เหตุการณ์​ที่​เรา​จะ​กระทำ​มิ​ให้​อับ​รา​ฮาม​รู้​หรือ;</verse>
				<verse number="18">ด้วย​อับ​รา​ฮาม​คงจะ​เป็น​ประเทศ​ใหญ​มี​กำลัง​มาก, และ​บรรดา​ชน​ประเทศ​ทั่ว​โลก​จะ​ได้​ความ​สุข​เพราะ​เขา?</verse>
				<verse number="19">ด้วย​เรา​รู้จัก​อับ​รา​ฮาม​อย่าง​สนิท, ดำริ​จะ​ให้​เขา​ปกครอง​ลูกหลาน​ครอบครัว​ต่อไป, ให้​รักษา​ทาง​พระ​ยะ​โฮ​วา​โดย​สัตย์​ซื่อ​และ​ชอบธรรม; เพื่อ​พระ​องค์​จะ​ได้​พระราชทาน​ให้​เขา​ตาม​คำ​ที่​พระองค์​ได้​ตรัส​ไว้​ถึง​เขา​นั้น.”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “เพราะ​เสียง​ร้อง​ของ​ชาว​เมือง​ซะ​โดม​และ​เมือง​อะ​โมรา​มาก, และ​เพราะ​การ​บาป​ผิด​ของ​เขา​รุนแรง​นัก,</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​ลง​ไป​ตรวจ​ดู​ว่า​คน​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​เห​มี​อน​เสียง​ร้อง​ที่​เรา​ได้ยิน​นั้น​ทั้งสิ้น​หรือ​ไม่; ถ้า​หาไม่ เรา​ก็​จะ​ได้​รู้.”</verse>
				<verse number="22">ท่าน​เหล่านั้น​หัน​หน้า​มา​จาก​ที่นั่น​ไป​ยัง​เมือง​ซะ​โดม: แต่​อับ​รา​ฮาม​ยัง​ยืน​อยู่​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="23">อับ​รา​ฮาม​ก็​เข้า​มา​ใกล้ กราบ​ทูล​ว่า, “ข้า​แต่​พระองค์, พระองค์​จะ​ประหาร​ชี​วิ​ต​คน​ดี​กับ​คน​ชั่ว​ด้วย​กัน​หรือ?”</verse>
				<verse number="24">หาก​มี​คน​ชอบธรรม​อยู่​ใน​เมือง​ห้า​สิบ​คน, พระองค์​จะ​ทรง​ทำลาย​เมือง​นั้น ไม่​งด​โทษ​ไว้​เพราะ​คน​ชอบธรรม​ห้า​สิบ​คน​ซึ่ง​อยู่​ที่นั่น​หรือ?</verse>
				<verse number="25">การ​ที่​พระองค์​จะ​ทรง​ประหาร​ชีวิต​ทั้งคน​ดี​กับ​คน​ชั่ว​ฉะนี้. จะ​ให้​คน​ชอบธรรม​เป็น​เหมือน​คน​บาป, ก็​หามิได้: ผู้พิพากษา​ทั้ง​โลก​จะ​ไม่​พิพากษา​ตาม​ยุตติ​ธรรม​หรือ?”</verse>
				<verse number="26">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “ถ้า​เรา​พบ​คน​ชอบธรรม​ใน​เมือง​ซะ​โดม​ห้า​สิบ​คน, เรา​จะ​งด​โทษ​ที่นั่น​ไว้​เพราะ​เห็นแก่​เขา.”</verse>
				<verse number="27">อับ​รา​ฮาม​จึง​ทูล​ว่า, “ข้า​แต่​พระองค์, ข้าพ​เจ้า​ผู้​เป็น​ผงคลี​ดิน​และ​มูล​เถ้า​ยัง​บังอาจ​ทูล​ขอ​ต่อ​พระองค์​เจ้า:</verse>
				<verse number="28">ถ้า​ใน​คน​ชอบธรรม​ห้า​สิบ​คน​ขาด​อยู่​ห้า​คน. พระองค์​จะ​ทรง​ทำลาย​เมือง​นั้น​ทั้ง หมด​เพราะ​ขาด​ห้า​คน​หรือ?” พระองค์​จึง​ตรัส​ว่า, “แม้น​เรา​พบ​สี่​สิบ​ห้า​คน​ที่นั่น​แล้ว, เรา​จะ​ไม่​ทำลาย.”</verse>
				<verse number="29">อับ​รา​ฮาม​กราบ​ทูล​พระองค์​อีก​ว่า “หากว่า​จะ​พบ​สี่​สิบ​คน​ที่นั่น​เล่า?” พระองค์​ตรัส​ว่า, “เรา​จะ​ไม่​ล้าง​ผลาญ​เมือง​นั้น​เพราะ​เห็นแก่​สี่​สิบ​คน.”</verse>
				<verse number="30">อับ​รา​ฮาม​จึง​ทูล​ว่า, “ขอ​พระองค์​เจ้า​อย่า​ทรง​กริ้ว​ข้าพ​เจ้า​เลย, ข้าพ​เจ้า​ขอ​ทูลถาม​พระองค์​อีก: แม้ว่า​จะ​พบ​สาม​สิบ​คน​ที่นั่น​เล่า?” พระองค์​ตรัส​ว่า, “ถ้า​เรา​พบ​สาม​สิบ​คน​ที่นั่น, เรา​จะ​ไม่​ทำลาย.”</verse>
				<verse number="31">อับ​รา​ฮาม​กราบ​ทูล​ว่า, “ข้า​แต่​พระองค์​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​บังอาจ​ทูล​ต่อ​พระองค์​เจ้า: หาก​จะ​พบ​ยี่​สิบ​คน​ที่นั่น​เล่า?” พระองค์​ตรัส​ว่า, “เรา​จะ​ไม่​ล้าง​ผลาญ​เมือง​นั้น, เพราะ​เรา​เห็นแก่​ยี่​สิบ​คน</verse>
				<verse number="32">แล้ว​อับ​รา​ฮาม​ได้​ทูล​อีก​ว่า, “ขอ​พระองค์​เจ้า​อย่า​ทรง​กริ้ว, ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอ​ทูลถาม​อีก​ครั้ง​เดียว: หากว่า​จะ​พบ​สิบ​คน​ที่นั่น​เล่า?” พระ​องค์​ตรัส​ว่า, “เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​เมือง​นั้น, เพราะ​เห็นแก่​คน​ชอบธรรม​สิบ​คน.”</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​อับ​รา​ฮาม​เสร็จ​แล้ว, พระ​องค์​จึง​เสด็จ​ไป: ส่วน​อับ​รา​ฮาม​ก็​กลับ​ที่อยู่​ของ​ตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ฝ่าย​ทูต​สวรรค์​สอง​องค์​นั้น​ก็​มา​ถึง​เมือง​ซะ​โดม​ใน​เวลา​เย็น. โลตกำลัง​นั่ง​อยู่​ที่​ประตูเมือง​พอ​แลเห็น​แล้ว​ก็​ลุก​ขึ้น​ไป​ต้อนรับ​ท่าน, น้อม​กาย​ซบ​หน้า​กราบ​ลง​ถึง​ดิน,</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ทูล​ว่า, “ดูกร​ท่าน​เจ้าข้า, ขอ​ท่าน​หัน​หน้า​เข้า​ไป​ใน​เรือน​ข้าพ​เจ้า​ผู้​ทาส​ของ​ท่าน​และ​ค้าง​สัก​คืน​หนึ่ง; ข้าพ​เจ้า​จะ​ล้าง​เท้า​ของ​ท่าน; พรุ่งนี้​จึง​ค่อย​ตื่น​แต่เช้า​แล้ว​เดินทาง​ต่อไป.” ทูต​ก็​ตอบ​ว่า, อย่า​เลย; คืน​นี้​เรา​จะ​อาศัย​ที่​ถนน​เมือง.”</verse>
				<verse number="3">โลตได้​วิงวอน​หน่วงเหนี่ยว​มาก; ทูต​จึง​หัน​ตาม​เขา​เข้า​ไป​ใน​เรือน; โลตก็​จัดแจง​ปิ้ง​ขนม​ไม่​ใส่​เชื้อ​เลี้ยง​ทูต, ทูต​ก็​รับประทาน.</verse>
				<verse number="4">แต่​เมื่อ​ทูต​ยัง​ไม่​ทัน​เข้า​นอน, ชาว​เมือง​ซะ​โดม​ทั้งปวง​ทั้งคน​แก่​และ​หนุ่ม​ก็​มา​ล้อม​เรือน​นั้น​ไว้</verse>
				<verse number="5">ร้องเรียก​โลต​พูด​ว่า, “คน​เหล่านั้น​ที่​เขา​มา​หา​เจ้า​คืน​วันนี้​อยู่​ที่ไหน? จง​พา​เขา​ออก​มา​หา​เรา; เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ร่วม​รู้​กับ​เขา.”</verse>
				<verse number="6">ส่วน​โลต​ได้​ออก​ไป​หา​คน​พวก​นั้น​ที่​ช่อง​ประตู, และ​ปิด​ประตู​ไว้​ข้างหลัง.</verse>
				<verse number="7">ตักเตือน​ว่า, “ขอ​พี่น้อง​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​กระทำ​การ​ชั่ว​ลามก​เช่นนี้​เลย.</verse>
				<verse number="8">นี่​แน่ะ, ข้าพ​เจ้า​มี​ลูกสาว​สอง​คน​ยัง​ไม่​เคย​สมสู่​อยู่​กับ​ผู้ชาย​เลย; ข้าพ​เจ้า​จะ​พา​เขา​ออก​มา​ให้​ท่าน, ท่าน​จง​ทำ​แก่​เขา​ตาม​ชอบใจ​เถิด: แต่​ส่วน​ท่าน​ทั้ง​สอง​นี้​ขอ​อย่า​ได้​กระทำ​อะไร​เลย, เพราะว่า​แขก​เหล่านี้​ได้​เข้า​มา​พึ่ง​ใต้​หลังคา​เรือน​ข้าพ​เจ้า​แล้ว.”</verse>
				<verse number="9">คน​เหล่านั้น​ก็​ร้อง​ว่า, “เจ้า​จง​ถอย​ไป​เสีย.” เขา​จึง​พูด​กัน​ว่า, “คน​นี้​เข้า​มา​อาศัย​อยู่​กับ​เรา, แล้ว​ยัง​จะ​ตั้ง​ตน​เป็น​ตุลาการ​พิพากษา​พวกเรา​อีก: เรา​จะ​กระทำ​แก่​เจ้า​ให้​ร้าย​มาก​ยิ่ง​กว่า​เรา​คิด​จะ​กระทำ​แก่​คน​ทั้ง​สอง​นั้น​อีก.” เขา​จึง​ผลักไส​โลต​โดย​แรง, แล้ว​เข้า​มา​ใกล้​ประตู​จะ​หัก​พัง​ประตูเข้า​ไป.</verse>
				<verse number="10">ทูต​นั้น​จึง​ยื่น​มือ​ออก​จับ​โลต​ฉุด​เข้า​ไป​ใน​เรือน​ด้วย​กัน, แล้ว​ปิด​ประตู​เลย.</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ได้​บรรดา​ล​ให้​ตา​คน​เหล่านั้น​ทั้ง​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย​ที่อยู่​ริม​ประตู​เรือน​มืด​ไป; คน​เหล่า​นั้น​ก็​ซมซาน​หา​ประตู​จน​เหนื่อย​ก็​ไม่​พบ:</verse>
				<verse number="12">ทูต​จึง​ถาม​โลต​ว่า, “ที่นี่​มี​ใคร​อีก​หรือ? จง​พา​บุตร​เขย บุตรชาย​หญิง​หรือ​บรรดา​ผู้​ที่​เกี่ยว​ข้อง​กับ​เจ้า​ใน​เมือง​นี้​ออก​ไป​เสีย​จาก​ที่นี่:</verse>
				<verse number="13">ด้วย​เรา​จะ​ทำลาย​เมือง​นี้, เพราะ​เสียง​ร้อง​ของ​คน​ทั้งปวง​มี​มาก​ขึ้น​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา: พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​ใช้​เรา​มา​ให้​ทำลาย​เสีย.”</verse>
				<verse number="14">โลตก็​ออก​ไป​บอก​บุตร​เขย​ที่มา​ขอ​หมั้น​บุตรสาว​ไว้​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น​ออก​ไป​เสีย​จาก​ที่นี่; ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ทำลาย​เมือง​นี้.” แต่​บุตร​เขย​นั้น​หมาย​ว่า​พ่อตา​พูด​ล้อ​เล่น.</verse>
				<verse number="15">ครั้น​เวลา​รุ่งเช้า​ทูต​ก็​เร่ง​โลต​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น​พา​ภรรยา​ทั้ง​บุตรสาว​สอง​คน​ที่อยู่​ด้วย​กัน​ที่นี่​ไป​เสีย, กลัว​ว่า​เจ้า​จะ​ถูก​ผลาญ​เสีย​ใน​ความ​พินาศ​ของ​เมือง​นี้.”</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​โลต​ยัง​ช้า​อยู่, ทูต​จึง​จับมือ​ของ​โลต​กับ​มือ​ภรรยา​และ​มือ​บุตรสาว​ทั้ง​สอง​ของ​โลต​จูง​ออก​ไป, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระ​กรุณา​แก่​โลต: ทูต​จึง​ได้​พา​เขา​ออก​ไป​ให้​พ้น​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ทูต​ได้​พา​คน​เหล่านั้น​ออก​มา​ภายนอก​แล้ว​ก็​สั่ง​ว่า, “เจ้า​จง​หนี​เอาตัวรอด​เถิด; อย่า​ได้​เหลียวหลัง​มา​ดู; อย่า​ได้​คอย​อยู่​ใน​ที่ราบ​นี้​เลย; จง​หนี​ไป​ที่​ภูเขา, เกลือก​ว่า​เจ้า​จะ​ถึง​พินาศ”</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​โลต​ทูล​ว่า, “โอ​ท่าน​เจ้า​ข้า, ขอ​อย่า​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น​เลย:</verse>
				<verse number="19">ข้า​แต่​พระองค์, ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ชอบ​ต่อ​พระเนตร​ของ​พระองค์​มา​แล้ว; พระองค์​ได้​มี​พระ​กรุณา​แก่​ข้าพ​เจ้า​มาก, ซึ่ง​ได้​ทรง​สำแดง​ให้​ปรากฏ​ใน​การ​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด​ชีวิต; ข้าพ​เจ้า​จะ​หนี​ไป​ที่​ภูเขา​ก็​ไม่​ได้, เกรง​ว่า​จะ​ถูก​ภัยอันตราย​ถึงแก่​ชีวิต:</verse>
				<verse number="20">นี่​แน่ะ, บ้าน​นี้​อยู่​ใกล้​เป็น​บ้านเล็ก ๆ พอ​หนี​ไป​อาศัย​อยู่​ได้ ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​หนี​ไป​อยู่​ที่นั่น​เถิด, ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ชีวิต​รอด.”</verse>
				<verse number="21">พระองค์​ตรัส​แก่​โลต​ว่า, “นี่​แน่ะ, เรา​โปรด​ให้​เจ้า​ตาม​คำ​ของ​เจ้า; เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​บ้าน​นี้, เพราะ​เห็นแก่​คำ​ที่​เจ้า​ขอ​นั้น.</verse>
				<verse number="22">เจ้า​จง​รีบเร่ง หนี​ไป​อยู่​ที่นั่น; เรา​จะ​ไม่​ทำ​อะไร​กว่า​เจ้า​จะ​ไป​ถึง​ที่นั่น​แล้ว” เหตุ​ฉะนี้​เขา​จึง​เรียก​ชื่อ​บ้าน​นั้น​ว่า โซลา​ระ</verse>
				<verse number="23">พอ​เวลา​อาทิตย์​ขึ้น​แล้ว​โลต​ก็​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​โซ​อา​ระ.</verse>
				<verse number="24">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​บรรดา​ล​ให้​เพลิง​กำมะถัน​มา​แต่​พระองค์​จาก​ฟ้า​ตก​ที่​เมือง​ซะ​โดม​และ​เมือง​อะ​โมรา.</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ได้​ทรง​ทำลาย​เมือง​เหล่านั้น, และ​แผ่น​ดิน​ราบ​กับ​ชาว​เมือง​ทั้งปวง​และ​บรรดา​สิ่ง​ที่​งอก​ขึ้น​จาก​แผ่น​ดิน​ให้​พินาศ​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="26">ส่วน​ภรรยา​ของ​โลต​นั้น, เมื่อ​เหลียว​ไป​ดู​ข้างหลัง, ตัว​ก็​กลับกลาย​เป็น​เสา​เกลือ.</verse>
				<verse number="27">รุ่งเช้า​วัน​นั้น​อับ​รา​ฮาม​ลุก​ขึ้น​ไป​ถึง​ที่​ซึ่ง​ตน​ได้​ยืน​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="28">หัน​หน้า​ไป​ดู​ทาง​เมือง​ซะ​โดม​และ​เมือง​อะ​โมรา​และ​ทาง​แผ่น​ดิน​ราบ​นั้น, ก็​เห็น​ควันไฟ​จาก​เมือง​นั้น​เหมือน​ควัน​ที่​พลุ่ง​ขึ้น​จาก​เตาไฟ​ใหญ่</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​พระเจ้า​ทรง​ทำลาย​เมือง​ทั้ง​หลาย​ใน​ที่ราบ​นั้น, พระองค์​ทรง​ระลึก​ถึง​อับ​รา​ฮาม จึง​โปรด​ให้​โล​ตอ​อก​ไป​จาก​ท่ามกลาง​ความ​พินาศ, ใน​ขณะ​เมื่อ​พระองค์​ทรง​ทำลาย​เมือง​ที่​โลต​อาศัย​อยู่​นั้น</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​โลต​ได้​ออก​จาก​บ้าน​โซ​อา​ระ​ขึ้น​ไป​อยู่​ที่​ภูเขา; บุตรสาว​สอง​คน​ก็​ไป​ด้วย, เพราะ​จะ​อยู่​ที่​บ้าน​โซ​อา​ระ​ก็​กลัว: โลตจึง​ได้​ไป​อยู่​ใน​ถ้ำ, กับ​บุตรสาว​สอง​คน​ด้วย​กัน</verse>
				<verse number="31">ฝ่าย​บุตรสาว​หัวปี​จึง​พูด​กับ​น้องสาว​ว่า, “บิดา​เรา​แก่​แล้ว, และ​ไม่​มี​ชาย​ใด​ที่​แผ่น​ดิน​เลย​จะ​เข้า​มา​หา​เรา​ตาม​ธรรม​เนียม​โลก:</verse>
				<verse number="32">เรา​จึง​ให้​บิดา​เรา​รับประทาน​น้ำ​องุ่น​เถิด, แล้ว​เรา​จะ​เข้า​ไป​นอน​กับ​บิดา, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​สืบพันธุ์​บิดา​ของ​เรา​ไว้.”</verse>
				<verse number="33">คืน​วัน​นั้น​บุตรสาว​ทั้ง​สอง​ก็​มอม​น้ำ​องุ่น​บิดา: พี่สาว​หัวปี​จึง​เข้า​ไป​นอน​กับ​บิดา: บิดา​ก็​สังเกต​ไม่​ได้​ว่า​บุตรสาว​มา​นอน​ด้วย​หรือ​ลุก​ขึ้น​ไป​เมื่อไร.</verse>
				<verse number="34">ครั้น​รุ่งขึ้น​พี่สาว​จึง​พูด​กับ​น้องสาว​ว่า, “นี่​แน่ะ, เมื่อคืน​นี้​พี่​ได้​นอน​กับ​บิดา​แล้ว​คืน​วันนี้​เรา​จะ​มอม​น้ำ​องุ่น​บิดา​อีก: น้อง​จง​เข้า​ไป​นอน​กับ​บิดา​เถิด, เพื่อ​จะ​ได้​สืบ​วงศ์​บิดา​ของ​เรา​ไว้”</verse>
				<verse number="35">คืน​วัน​นั้น​เขา​ก็​เอา​น้ำ​องุ่น​มอม​บิดา​แล้ว​น้องสาว​ก็​ลุก​ขึ้น​เข้า​ไป​นอน​กับ​บิดา; บิดา​ก็​สังเกต​ไม่​ได้​ว่า​บุตรสาว​มา​นอน​ด้วย​หรือ​ลุก​ขึ้น​ไป​เมื่อไร.</verse>
				<verse number="36">ดังนี้​แหละ​บุตรสาว​ของ​โลต​จึง​มี​ท้อง​กับ​บิดา​ของ​ตน​ทั้ง​สอง​คน.</verse>
				<verse number="37">ส่วน​พี่สาว​ได้​คลอด​บุตร​เป็น​ชาย, เรียก​ชื่อ​ว่า​โม​อาบ: คน​นี้​เป็น​บิดา​พวก​โม​อาบ​ที่​สืบ​พงศ์พันธุ์​ต่อๆ ลง​มา​จน​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="38">น้องสาว​ได้​คลอด​บุตร​เป็น​ชาย, เรียก​ชื่อ​ว่า​เบ็น​อำ​มี; คน​นี้​เป็น​บิดา​พวก​อำ​โม​น​ที่​สืบ​พงศ์พันธุ์​ต่อ ๆ มา​จน​ทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">อับ​รา​ฮาม​ได้​ออ​ก​จาก​ที่นั่น​ไป​ทาง​ทิศใต้, มา​พักอาศัย​อยู่​ที่​หว่าง​กลาง​เมือง​คา​เดศ​กับ​เมือง​ซู​ระ; แล้ว​ค่อย​ไป​ยัง​เมือง​ฆะ​รา​ร.</verse>
				<verse number="2">อับ​รา​ฮาม​จึง​กล่าว​ถึง​นาง​ซา​รา​ภรรยา​ของ​ตน​ว่า, “เขา​เป็น​น้องสาว​ของ​ข้าพ​เจ้า:” กษัตริย์​อะบีเมเล็ค​เจ้า​เมือง​ฆะ​รา​ร​จึง​ใช้​คน​ไป​พา​เอา​ตัวนาง​ซา​รา​มา.</verse>
				<verse number="3">แต่​ใน​เวลา​กลางคืน พระเจ้า​เสด็จ​มา​ตรัส​แก่​กษัตริย์​อะบีเมเล็ค​ใน​ความ​สุบิน​ว่า, “นี่​แน่ะ, เจ้า​เป็น​เหมือน​ตน​ตาย​แล้ว, เพราะ​หญิง​ที่​รับ​ไว้​นี้​ได้​เป็น​ภรรยา​ของ​ผู้อื่น​แล้ว.”</verse>
				<verse number="4">แต่​อะบีเมเล็ค​ยัง​มิ​ได้​สมสู่​อยู่​กับ​นาง​นั้น: ท่าน​จึง​ทูล​ว่า, “ข้า​แต่​พระเจ้า, พระองค์​จะ​ทรง​ประหาร​ชน​ประเทศ​ที่​ชอบธรรม​ด้วย​หรือ?</verse>
				<verse number="5">อับ​รา​ฮาม​เอง​บอก​กับ​ข้าพ​เจ้า​ว่า นาง​คน​นี้​เป็น​น้องสาว​ของ​ตน​มิใช่​หรือ? ทั้ง​นาง​นั้น​ก็​บอก​ว่า​อับ​รา​ฮาม​เป็น​พี่ชาย​ของ​ตน​ด้วย; ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​การ​ทั้งนี้​โดย​สุจริต และ​มือ​บริสุทธิ์.”</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​จึง​ตรัส​แก่​กษัตริย์​อะบีเมเล็ค​ใน​ความ​สุบิน​ว่า, “เรา​ก็​ทราบ​อยู่​แล้ว​ว่า เจ้า​ทำ​การ​นี้​โดย​ใจ​สุจริต​จริง; เรา​ยัง​ห้ามปราม​เจ้า​ไว้​มิ​ให้​ทำ​ผิด​ต่อ​เรา: เหตุ​ฉะนี้​เรา​จึง​ไม่​ปล่อย​ให้​เจ้า​ถูกต้อง​หญิง​นั้น.</verse>
				<verse number="7">บัดนี้​จง​คืน​เมีย​ของ​ผู้​นั้น​ไป​เสีย​เพราะ​เขา​เป็น​ผู้​พยากรณ์, และ​เขา​จะ​อธิษฐาน​เพื่อ​เจ้า, แล้ว​เจ้า​จะ​รอด: ถ้า​ไม่​คืน​นาง​นั้น, พึง​รู้​เถิด​ว่า​เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย, ทั้ง​บริวาร​ของ​เจ้า​ด้วย.”</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​อะบีเมเล็ค​ได้​ตื่น​บรรทม​แต่เช้า รับสั่ง​ให้​หา​บรรดา​ข้า​ราช​กา​ร​ของ​ท่าน​มา. และ​ตรัส​เล่า​เหตุ​ทั้งปวง​นี้​ให้​เขา​ฟัง: คน​เหล่านั้น​ก็​สะดุ้ง​กลัว​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="9">กษัตรย์อะบีเมเล็คจึง​ให้​เรียก​อับ​รา​ฮาม​มา​ตรัส​ถาม​ว่า, เจ้า​ทำ​อะไร​แก่​เรา​อย่าง​นี้? เรา​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​เจ้า​อย่างไร, เจ้า​จึง​ให้​การ​ชั่วร้าย​ใหญ่​นี้​มา​บังเกิด​แก่​เรา​และ​แผ่น​ดิน​ของ​เรา​เล่า? ซึ่ง​เจ้า​ได้​กระทำ​ให้​เรา​ก็​ไม่​สมควร​เลย.”</verse>
				<verse number="10">กษัต​ริ​ยอะบีเมเล็ค​จึง​ตรัส​ถาม​อับ​รา​ฮาม​ว่า, “เจ้า​คิดเห็น​อย่างไร, จึง​ได้​กระทำ​การ​เช่นนี้?”</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​อับ​รา​ฮาม​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​นึก​ว่าความ​เกรงกลัว​พระเจ้า​ไม่​มี​ใน​ที่นี้​เลย; และ​คิด​ว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ฆ่า​ข้าพ​เจ้า​เสีย​เพราะ​ภรรยา​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="12">นาง​นั้น​เป็น​น้องสาว​ของ​ข้าพ​เจ้า​จริง ๆ, เป็น​บุตร​ของ​บิดา, แต่​ไม่​ใช่​บุตร​ของ​มารดา​ข้าพ​เจ้า; แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับ​นาง​นั้น​เป็น​ภรรยา:</verse>
				<verse number="13">ครั้น​อยู่​มา​พระเจ้า​ได้​ทรง​บัน​ดาล​ให้​ข้าพ​เจ้า​เที่ยว​ไป​จาก​บ้านเรือน​ของ​บิดา, ข้าพ​เจ้า​จึง​พูด​กับ​นาง​ว่า, “เจ้า​จง​ทำคุณ​ไว้​แก่​เรา​อย่าง​นี้​เถิด: เรา​จะ​ไป​ถึง​ที่​ตำบล​ใดๆ ก็ดี, จง​บอก​ว่า​เรา​เป็น​พี่ชาย​ของ​เจ้า;”</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​อะบีเมเล็ค จึง​พระราชทาน​ฝูง แกะ ฝูง​วัว และ​ทาส​ชาย​หญิง​ให้แก่​อับ​รา​ฮาม, ทั้ง​คืน​นาง​ซา​รา​ภรรยา​ให้​ด้วย.</verse>
				<verse number="15">อะบีเมเล็คจึง​ได้​ตรัส​ว่า, “นี่​แน่ะ, แผ่น​ดิน​ของ​เรา​อยู่​ตรงหน้า​เจ้า: เจ้า​จง​อาศัย​อยู่​ที่ไหนๆ ตาม​ชอบใจ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="16">แล้ว​กษัตริย์​ตรัส​แก่​นาง​ซา​รา​ว่า, “นี่​แน่ะ, เรา​ประทาน​เงิน​พัน​หนึ่ง​ให้​พี่ชาย​ของ​เจ้า, เป็น​ของ​ทำขวัญ​ให้​เจ้า​ต่อหน้า​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​ด้วย​เจ้า; เพราะเหตุนี้​เจ้า​จะ​พ้น​จาก​มลทิน.</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​อับ​รา​ฮาม​ได้​อธิษฐาน​พระเจ้า, พระเจ้า​ได้​ทรง​รักษา​กษัตริย์​อะบีเมเล็ค​กับ​อร​ร​คม​เห​ษี​และ​สาว​ใช้​ของ​ท่าน​ไว้; หญิง​เหล่านั้น​ก็​มี​บุตร​สืบไป.</verse>
				<verse number="18">ด้วย​เมื่อก่อน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​บรรดา​ล​ให้​หญิง​ทั้ง​หลาย์​ใน​พระราช​วัง​ของ​กษัตริย์​อะบีเมเล็ค​เป็น​หมัน​เพราะ​นาง​ซา​รา​ภรรยา​ของ​อับ​รา​ฮาม​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เสด็จ​ไป​เยี่ยมเยียน​นาง​ซา​รา​ตาม​พระ​ดำรัส, พระองค์​ทรง​กระทำ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​คำ​ที่​พระองค์​ตรัส​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">นาง​ซา​รา​ก็​มี​ครรภ์​คลอด​บุตร​เป็น​ชาย​กับ​อับ​รา​ฮาม​ผู้​มี​อายุ​มาก, ตาม​กาล​กำหนด​ที่​พระเจ้า​ได้​ตรัส​ไว้​แก่​อับ​รา​ฮาม​นั้น.</verse>
				<verse number="3">อับ​รา​ฮาม​ก็​เรียก​ชื่อ​บุตรชาย​ของ​ตน​ที่​เกิด​แต่​นาง​ซา​รา​นั้น​ว่า​ยิศ​ฮาค.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ยิศ​ฮาค​คลอด​ได้​แปด​วัน​แล้ว​อับ​รา​ฮาม​ก็​ให้​รับ​สุ​นัด​ตาม​คำสั่ง​ที่​พระเจ้า​ได้​ตรัส​ไว้​แก่​ตน.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ยิศ​ฮาค​บุตร​อับ​รา​ฮาม​บังเกิด​นั้น, อายุ​อับ​รา​ฮาม ได้​ร้อย​ปี.</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​นาง​ซา​รา​พูด​ว่า, “พระเจ้า​ทรง​บรรดา​ล​ให้​ข้าพ​เจ้า​หัวเราะ; คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้ยิน​จะ​หัวเราะ​ด้วย​กัน​กับ​ข้าพ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="7">นาง​จึง​พูด​อีก​ว่า, “ใคร​จะ​บอก​กับ​อับ​รา​ฮาม​ได้​ว่า, ‘ซา​รา​อาจ​จะ​ให้​ลูกอ่อน​กิน​นม’; ข้าพ​เจ้า​ได้​บุตรชาย​กับ​อับ​รา​ฮาม​ผู้​เป็น​คนแก่.”</verse>
				<verse number="8">เมื่อกุมาร​นั้น​เจริญ​ใหญ่​ขึ้น​อย่า​นม​แล้ว, ใน​วัน​นั้น​อับ​รา​ฮาม​ก็​ทำ​การ​เลี้ยง​ใหญ่.</verse>
				<verse number="9">นาง​ซา​รา​เห็น​บุตร​ของ​ฮา​ฆาร​ชาติ​อาย​ฆุบ​โต​ที่​มี​ด้วย​กัน​กับ​อับ​รา​ฮาม​นั้น​หัวเราะ​เล่น.</verse>
				<verse number="10">นาง​จึง​พูด​กับ​อับ​รา​ฮาม​ว่า, “จง​ไล่​หญิง​ทา​สี​นี้​ทั้ง​บุตรชาย​ของ​เขา​ไป​เสีย: อย่า​ให้​บุตร​ของ​ทา​สี​นี้​แบ่ง​มฤ​ดก​กับ​ยิศ​ฮาค​บุตร​ของ​ฉัน​เลย.”</verse>
				<verse number="11">ส่วน​อับ​รา​ฮาม​เสียใจ​มาก, เป็นห่วง​บุตร​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​จึง​ตรัส​แก่​อับ​รา​ฮาม​ว่า, “อย่า​ให้​ใจ​ของ​เจ้า​เป็นทุกข์​ร้อน​ด้วย​เด็ก​และ​หญิง​ทา​สี​ของ​เจ้า​นั้น​เลย; จง​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ทั้งหมด​ที่​นาง​ซา​รา​ได้​พูด​กับ​เจ้า​เถิด; ด้วย​กุมาร​ยิศ​ฮาค​นี้​จะ​สืบ​เชื้อ​วงศ์​ของ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​บุตร​ของ​ทา​สี​นั้น​เรา​จะ​ตั้ง​ให้​เป็น​ตระกูล​ใหญ่​ด้วย, เพราะ​เขา​เป็น​บุตร​ของ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="14">ครั้น​รุ่งขึ้น​อับ​รา​ฮาม​ก็​ตื่น​แต่เช้า, เอา​ขนม​กับ​ขวด​น้ำ​ใส่​บ่า​ฮา​ฆาร, มอบ​บุตร​แล้ว​ก็​ให้​ไป​เสีย: หญิง​นั้น​ก็​เดิน​ท่องเที่ยว​ไป​จาก​ที่นั่น​เขา​ไป​ใน​ป่า​บะเอ​ระ​ซา​บา.</verse>
				<verse number="15">ครั้น​น้ำ​ใน​ขวด​นั้น​หมด​แล้ว, เขา​ก็​วาง​บุตร​ไว้​ใต้​พุ่มไม้​ต้น​หนึ่ง. แล้ว​ไป​นั่งลง​ห่างไกล​จาก​บุตร​ระยะ​ประมาณ​เท่า​ยิง​ลูก​ธนู, ด้วย​คิด​ว่า, “อย่า​ให้​เรา​เห็น​ความ​ตาย​ของ​บุตร​เลย.</verse>
				<verse number="16">เขา​ก็​ไป​นั่งลง​ตรงหน้า​บุตร​แล้ว​ร้องไห้​เสียง​ดัง.</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​พระเจ้า​ทรง​ฟัง​เสียง​เด็ก​นั้น; ทูต​ของ​พระองค์​จึง​เรียก​ฮา​ฆาร​จาก​ฟ้า​ว่า, “ฮา​ฆารเอ๋ย, เจ้า​เป็น​อย่างไร? อย่า​กลัว​เลย; ด้วย​พระเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ของ​เด็ก​นั้น​แล้ว.</verse>
				<verse number="18">จง​ลุก​ขึ้น​ไป​อุ้ม​เด็ก​นั้น​ไว้; ด้วย​เรา​จะ​โปรด​ให้​เขา​เป็น​ตระ​กูล​ใหญ่”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พระเจ้า​ทรง​เปิด​ตา​ให้​เขา​แลเห็น​บ่อน้ำ; เขา​ก็​เอา​ขวด​ไป​กับ​น้ำ​มา​ให้​กุมาร​นั้น​กิน.</verse>
				<verse number="20">พระเจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ให้​เด็ก​นั้น​ค่อย​เจริญ​ใหญ่​ขึ้น, เป็น​นายพราน​ใช่​ธนู, อาศัย​อยู่​ใน​ป่า.</verse>
				<verse number="21">เขา​อาศัย​อยู่​ที่​ป่า​พา​ราน: และ​มารดา​ได้​หา​หญิง​มา​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ให้​เป็น​ภรรยา</verse>
				<verse number="22">ขณะนั้น​กษัตริย์​อะบีเมเล็ค​กับ​ฟี​โคล​นายทหาร​ของ​กษัตริย์​นั้น​มา​พูด​กับ​อับ​รา​ฮาม​ว่า, “ใน​บรรดา​กิจการ​ที่​ท่าน​ได้​กระทำ​นั้น, พระเจ้า​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย.</verse>
				<verse number="23">บัดนี้​ท่าน​จง​ตั้ง​สัตย์​สา​บาลให้​เรา​ต่อ​พระเจ้า, ว่า​ท่าน​จะ​ไม่​ประพฤติ​การ​คดโกง​ต่อ​เรา หรือ​โอรส​ของ​เรา​หรือ​ต่อ​พงศ์พันธุ์​ของ​เรา: เรา​มี​ความ​กรุณา​ได้​ทำคุณ​ไว้​แก่​ท่าน​แล้ว​อย่างไร, ให้​ท่าน​ทำ​แก่​เรา​และ​แผ่น​ดิน​ของ​เรา​ที่​ท่าน​อาศัย​อยู่​นี้​อย่าง​นั้น​เถิด.”</verse>
				<verse number="24">อับ​รา​ฮาม​ทูล​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​จะ​ให้​สัตย์​สาบาน​ไว้”</verse>
				<verse number="25">อับ​รา​ฮาม​ก็​ทูล​กษัตริย์​อะบีเมเล็ค​ให้​ทราบ​ด้วย​เรื่อง​บ่อน้ำ​ที่​คนใช้​ของ​กษัตริย์​แย่ง​เอา​ไป.</verse>
				<verse number="26">ฝ่าย​อะบีเมเล็ค​ตรัส​ว่า, ‘ความ​เรื่อง​นี้​เรา​ไม่​รู้​เลย​ว่า​ใคร​ทำ​เช่นนี้: ท่าน​ก็​ไม่​บอก​ให้​เรา​รู้​ด้วย; เรา​พึ่ง​ได้ยิน​วันนี้​เอง.”</verse>
				<verse number="27">อับ​รา​ฮาม​จึง​ถวาย​แกะ​และ​วัว​ให้​กษัตริย์​อะบีเมเล็ค, กษัตริย์​อะบีเมเล็ค​กับ​อับ​รา​ฮาม​ทั้ง​สอง​ก็​ทำ​สัตย์​สา​บาล​ต่อ​กัน.</verse>
				<verse number="28">อับ​รา​ฮาม​จึง​คัด​ลูก​แกะ​ตัวเมีย​เจ็ด​ตัว​ออก​จาก​ฝูง​เอา​ไว้​ต่างหาก.</verse>
				<verse number="29">อะบีเมเล็คตรัส​ถาม​อับ​รา​ฮาม​ว่า, “ลูก​แกะ​ตัวเมีย​เจ็ด​ตัว​ซึ่ง​ท่าน​คัด​เอา​ไว้​ต่างหาก​นี้​หมายความ​ว่า​อย่างไร?”</verse>
				<verse number="30">อับ​รา​ฮาม​ทูล​ว่า, “ลูก​แกะ​ตัวเมีย​เจ็ด​ตัว​นี้, ขอ​ท่าน​ได้​รับ​จาก​มือ​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​เป็น​พะ​ยาน​สำคัญ​ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​ว่า ข้าพ​เจ้า​ได้​ขุด​บ่อน้ำ​นี้.”</verse>
				<verse number="31">เหตุ​ฉะนี้​เขา​จึง​เรียก​ที่​นั้น​ว่า​บะเอ​ระ​ซา​บา, เพราะ​ได้​ทำ​สัตย์​สัญญา​ต่อ​กัน​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="32">เมื่อทำสัตย์​สัญญา​กัน​ที่​บะเอ​ระ​ซา​บา​แล้ว, กษัตริย์​อะบีเมเล็ค​กับ​ฟี​โคล​นายทหาร​ก็​ลุก​ขึ้น​กลับ​ไป​เมือง​ฟะลิศ​ตีม.</verse>
				<verse number="33">อับ​รา​ฮาม​ก็​ปลูก​ต้นไม้​แทม​ริ​ศ​ไว้​ที่​บะเอ​ระ​ซา​บา, และ​นมัสการ​ออก​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ผู้​ทรง​พระชนม์​อยู่​เป็นนิตย์​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="34">อับ​รา​ฮาม​ก็​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​นั้น​หลาย​เวลา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ครั้น​อยู่​มา​ภาย​หลัง​พระเจ้า​ทรง​ลองใจ​อับ​รา​ฮาม, ตรัส​เรียก​เขา​ว่า, “อับ​รา​ฮาม​เอ๋ย;” อับ​รา​ฮาม​ทูล​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​อยู่​ที่นี่​พระเจ้า​ข้า”</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ตรัส​ว่า, “จง​พา​บุตร​ที่รัก​คน​เดียว​ของ​เจ้า คือ ยิศ​ฮาค​ไป​ที่​แผ่น​ดิน​โม​ริ​ยา; ถวาย​เป็น​เครื่องบูชา​เผา​เสีย​บน​ภูเขา​แห่ง​หนึ่ง​ที่​เรา​จะ​ชี้​ให้​เจ้า.”</verse>
				<verse number="3">เวลา​รุ่งเช้า​อับ​รา​ฮาม​ก็​ตื่น​ขึ้น, จัด​เครื่อง​อาน​ผูก​ลา​ตัว​หนึ่ง, พา​คนใช้​หนุ่ม​สอง​คน​กับ​ยิศ​ฮาค​บุตร​ของ​ตน​ไป​ด้วย; ครั้น​ผ่า​ฟืน​สำหรับ​เผา​เครื่องบูชา​แล้ว, ก็​เดินทาง​ไป​ยัง​ตำบล​ที่​พระเจ้า​ตรัส​บอก​ไว้​แก่​ตน​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ครั้น​เดินทาง​มา​ได้​สาม​วัน​อับ​รา​ฮาม​ก็​เงย​หน้า​แลเห็น​ตำบล​นั้น​อยู่​แต่ไกล.</verse>
				<verse number="5">จึง​บอก​คน​หนุ่ม​สอง​คน​ว่า, “จง​เฝ้า​ลา​คอย​เรา​อยู่​ที่นี่​เถิด; เรา​จะ​ไป​ไหว้​นมัสการ​กับ​ลูก​ของ​เรา​ที่โน่น. แล้ว​จะ​กลับ​มา​หา​เจ้า.”</verse>
				<verse number="6">อับ​รา​ฮาม​ก็​เอา​ฟืน​สำ​หรับ​เผา​เครื่องบูชา​นั้น​วาง​บน​บ่า​ยิศ​ฮาค​ลูกชาย; ส่วน​ตน​ก็​ถือ​ไฟ​กับ​มีด​ไป​สอง​คน​ด้วย​กัน.</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​ยิศ​ฮาค​ถาม​อับ​รา​ฮาม​บิดา​ของ​ตน​ว่า, “พ่อ​จ๋า;” อับ​รา​ฮาม​ตอบ​ว่า, “อยู่​ที่นี่​ลูก​เอ๋ย.”</verse>
				<verse number="8">ลูก​จึง​ว่า, “นี่​และ​ฟืน​ไฟ​ก็​มี​อยู่​แล้ว: แต่​ลูก​แกะ​สำหรับ​เผา​บูชา​นั้น​อยู่​ไหน​เล่า?” อับ​รา​ฮาม​ตอบ​ว่า, “ลูก​เอ๋ย, พระเจ้า​จะ​หา​ลูก​แกะ​ให้​เป็น​เครื่องบูชา​เผา​ถวาย​พระองค์​เอง,” แล้ว​เขา​ทั้ง​สอง​ก็​พา​กัน​เดิน​ต่อไป</verse>
				<verse number="9">ครั้น​มา​ถึง​ตำบล​ที่​พระเจ้า​ตรัส​ไว้​กับ​อับ​รา​ฮาม; อับ​รา​ฮาม​ก็​ก่อ​แท่น​บูชา​ที่นั่น, เรียง​ฟืน​ไว้​บน​แท่น, แล้ว​มัด​ยิศ​ฮาค​บุตร​ของ​ตน​วาง​บน​ฟืน​ที่​แท่น​นั้น.</verse>
				<verse number="10">อับ​รา​ฮาม​ก็​เอื้อม​มือ​หยิบ​มีด​มา​จะ​ฆ่า​บุตร​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="11">ทูต​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​เรียก​อับ​รา​ฮาม​จาก​ฟ้า​ว่า, “อับ​รา​ฮาม​เอ๋ย.” อับ​รา​ฮาม​ทูล​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​อยู่​นี่​พระเจ้า​ข้า”</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​จึง​ตรัส​ว่า, “เจ้า​อย่า​ทำ​อันตราย​แก่​ลูกชาย​นั้น​เลย; เพราะ​เดี๋ยวนี้​เรา​รู้​ว่า​เจ้า​เกรงกลัว​พระเจ้า, ด้วย​เจ้า​มิได้​หวง​ลูก​คน​เดียว​ของ​เจ้า​ไว้​จาก​เรา.”</verse>
				<verse number="13">อับ​รา​ฮาม​เงย​หน้า​ขึ้น​เหลียว​ไป​แลเห็น​แกะ​ตัวผู้​อยู่​ข้างหลัง​ตัว​หนึ่ง, เขา​เกี่ยว​ติด​พุ่มไม้​รก​อยู่: อับ​รา​ฮาม​ก็​ไป​จับ​แกะ​ตัวผู้​นั้น​มา​ถวาย​เป็น​เครื่องบูชา​แทน​บุตร​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="14">อับ​รา​ฮาม​ก็​เรียก​ชื่อ​ตำบล​นั้น​ว่า, ยะโฮ​วา​ยี​เร: เหมือน​คน​พูด​กัน​อยู่​จน​ทุกวันนี้​ว่า, “ที่​ภูเขา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​พระองค์​ทรง​เตรียม​ไว้​พร้อม.”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​อับ​รา​ฮาม​จาก​ฟ้า​อีก​เป็น​คำ​รบ​สอง​ว่า,</verse>
				<verse number="16">“พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, ‘เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, เรา​เอง​ได้​ตั้ง​สัตย์​ปฏิญาณ​ด้วย​นาม​ของ​เรา​ว่า, เพราะ​เจ้า​ได้​กระทำ​การ​นี้, คือ​ไม่​หวง​ลูกชาย​คน​เดียว​ของ​เจ้า​ไว้,</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​คงจะ​อวยพร​เจ้า. ให้​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​มาก​ทวี​ขึ้น​ดุจ​ดวง​ดาว​บน​ฟ้า, และ​ดุจ​เม็ด​ทราย​ที่ฝั่ง​มหาสมุทร; และ​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​จะ​ตั้งอยู่​ใน​ประตูเมือง​แห่ง​พวก​ข้าศึก;</verse>
				<verse number="18">ชน​ทุก​ชาติ​ทั่ว​โลก​จะ​ได้​พร​เพราะ​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า, เพราะ​เจ้า​ได้​เชื่อฟัง​เสียง​ของ​เรา,”</verse>
				<verse number="19">อับ​รา​ฮาม​ก็​กลับ​มา​ถึง​คนใช้​สอง​คน, แล้ว​พา​กัน​ไป​ที่​บะเอ​ระ​ซา​บา: อับ​รา​ฮาม​ก็​อาศัย​อยู่​ที่​ตำบล​นั้น.</verse>
				<verse number="20">ครั้น​อยู่​มา​ภาย​หลัง​มี​คน​มาบ​อก​อับ​รา​ฮาม​ว่า, “นี่​แน่ะ​ท่าน, มิ​ละ​คา​ภรรยา​ของ​นา​โฮร​น้อง​ชาย​ของ​ท่าน​มี​บุตร​แล้ว;</verse>
				<verse number="21">ลูก​หัวปี​ชื่อ​ฮูศ, น้อง​ชาย​ชื่อ​บูศ, และ​คะ​มูเอล​เป็น​บิดา​ของ​พวก​อะ​ราม,</verse>
				<verse number="22">และ​เคเซ็ด, เฮ​โซ, ฟิ​ละ​ดัศ, ยิด​ลา​ฟ, และ​บะธูเอล.”</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​บะธูเอล​มี​บุตรี​ชื่อ​ริ​บะ​คา: ทั้ง​แปด​คน​นี้ นาง​มิ​ละ​คา​มี​กับ​นา​โฮร​น้อง​ชาย​ของ​อับ​รา​ฮาม.</verse>
				<verse number="24">ภรรยา​น้อย​ของ​นา​โฮร​ชื่อ​ระ​อู​มา, มี​บุตร​ชื่อ​เตบา, ฆาฮา, ธะฮัช, และ​มา​คา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ฝ่าย​นาง​ซา​รา​มี​อายุ​ยืน​อยู่​ได้​ร้อย​ยี่​สิบ​เจ็ด​ปี: อายุ​ของ​นาง​ได้​เท่านี้.</verse>
				<verse number="2">นาง​ซา​รา​ก็​ถึงแก่​ความ​ตาย​ที่​เมือง​คิ​ริ​ยัธอะ​ระ​บา (คือ​เฮ็บ​โร​น) ใน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน: และ​อับ​รา​ฮาม​ได้​ไว้ทุกข์​ร้องไห้​คร่ำ​ครวญ​ถึง​นาง​ซา​รา.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​อับ​รา​ฮาม​ได้​ลุก​ขึ้น​ยืน​อยู่​ริม​ศพ, พูด​กับ​ลูกหลาน​ของ​เฮธ​ว่า,</verse>
				<verse number="4">“ข้าพ​เจ้า​นี้​เป็น​คน​ต่าง​ประเทศ, มา​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้งปวง; ขอให้​ข้าพ​เจ้า​มี​ที่​ฝัง​ศพ​กับ​พวก​ท่าน​ด้วย, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ฝัง​ศพ​เสีย​ให้​ลับ​ตา​ข้าพ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="5">พวก​ลูกหลาน​เฮธ​ตอบ​อับ​รา​ฮาม​ว่า,</verse>
				<verse number="6">“ท่าน​เจ้าข้า, โปรด​ฟัง​พวก​ข้าพ​เจ้า​เกิด; ท่าน​เป็น​เจ้านาย​ผู้ใหญ่​ของ​พระเจ้า​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ข้าพ​เจ้า: ท่าน​จง​เลือก​หา​ที่​สุสาน​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เถิด, จะ​ได้​ฝัง​ศพ​ของ​พวก​ท่าน​เสีย; ใน​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​หวง​สุสาน​ของ​ตน, คงจะ​ยอม​ให้​ท่าน​ฝัง​ศพ​ของ​พวก​ท่าน.”</verse>
				<verse number="7">อับ​รา​ฮาม​ได้​ยืน​ขึ้น​น้อม​ตัว​ลง​ต่อ​ชาว​เมือง,</verse>
				<verse number="8">คือ​ลูกหลาน​ของ​เฮธ แล้ว​พูด​กับ​เขา​ว่า, “ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กรุณา​จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฝัง​ศพ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​ลับ​ตา​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, ขอ​ฟัง​ข้าพ​เจ้า, และ​โปรด​อ้อนวอน​เอฟ​โร​น​บุตรชาย​โซ​ฮัร​แทน​ข้าพ​เจ้า​เถิด,</verse>
				<verse number="9">เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ขาย​ถ้ำ​มัก​เพลา​ของ​ท่าน​ที่อยู่​สุด​ปลาย​นา, ให้​ข้าพ​เจ้า​ซื้อ​เต็ม​ราคา, จะ​ได้​ทำ​เป็น​สุสาน​ไว้​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้งปวง.”</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​เอฟ​โร​น​นั่ง​อยู่​ด้วย​กัน​กับ​พวก​ลูกหลาน​ของ​เฮธ: เอฟ​โร​น​ชาติ​เฮธ​ตอบ​อับ​รา​ฮาม​ให้​พวก​เฮธ​และ​บรรดา​ชน​ที่​เข้า​ประตูเมือง​ฟัง​ว่า,</verse>
				<verse number="11">“อย่า​เลย, ท่าน​เจ้าข้า, จง​ฟัง​ข้าพ​เจ้า: ที่นา​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​ยก​ให้แก่​ท่าน​กับ​ถ้ำ​ที่อยู่ ณ ที่​นั้น​ด้วย, ต่อหน้า​พวก​ชาว​เมือง​ของ​ข้าพ​เจ้า: จง​ฝัง​ศพ​ของ​พวก​ท่าน​เถิด.”</verse>
				<verse number="12">อับ​รา​ฮาม​ก็​น้อม​กาย​ลง​ต่อหน้า​พวก​เมือง​นั้น,</verse>
				<verse number="13">และ​พูด​กับ​เอฟ​โร​น​ต่อหน้า​ชาว​เมือง​ว่า, “ถ้า​จะ​โปรด​ฟัง​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ให้​เงิน​เต็ม​ราคา; ท่าน​จง​รับ​เงิน​นี้​ไว้​เถิด, แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จะ​ฝัง​ผู้ตาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ที่นั่น.”</verse>
				<verse number="14">เอฟ​โร​น​ตอบ​อับ​รา​ฮาม​อีก​ว่า,</verse>
				<verse number="15">“ท่าน​เจ้าข้า, จง​ฟัง​ข้าพ​เจ้า: ราคา​ที่ดิน​นั้น​เป็น​เงิน​สี่​ร้อย​บาท​เท่านั้น, จะ​เป็น​อะไร​กับ​ข้าพ​เจ้า​และ​ท่าน? ท่าน​จง​ฝัง​ศพ​พวก​ของ​ท่าน​เถิด.”</verse>
				<verse number="16">อับ​รา​ฮาม​ก็​ฟัง​คำ​ของ​เอฟ​โร​น: จึง​ชั่ง​เงิน​อย่าง​พ่อค้า​ใช้​กัน​เป็น​เงิน​สี่​ร้อย​บาท​ตาม​ที่​เอฟ​โร​น​ได้​ตีราคา​ไว้​ชำระ​ให้​เขา​ต่อหน้า​พวก​เฮธ</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนั้น​นา​ของ​เอฟ​โร​น​ที่อยู่​ใน​มัก​เพลา ตรง​มัมเร ทั้ง​นา และ​ถ้ำ กับ​บรรดา​ต้นไม้​ที่อยู่​ใน​ตำบล​เอฟ​โร​น​นั้น, จึง​ได้​ขาย</verse>
				<verse number="18">ให้​เป็น​ที่ดิน​ของ​อับ​รา​ฮาม​สิทธิ์ขาด, ต่อหน้า​พวก​เฮธ​กับ​บรรดา​คน​ที่​เข้า​ไป​ใน​ประตูเมือง​นั้น</verse>
				<verse number="19">ครั้น​จัดการ​เสร็จ​แล้ว​อับ​รา​ฮาม​ก็​ฝัง​ศพ​ของ​ซา​รา​ภรรยา​ไว้​ใน​ถ้ำ​ที่​มัก​เพลา​ตรง​มัมเร. (คือ​เฮ็บ​โร​น) ใน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน.</verse>
				<verse number="20">นา​กับ​ถ้ำ​นั้น​พวก​เฮธ​ยอม​ขาย​ให้​กับ​อับ​รา​ฮาม​สิทธิ์ขาด​เป็น​ที่​ฝัง​ศพ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">อับ​รา​ฮาม​เป็น​คน​ชะ​รา​อายุ​มาก​แล้ว. และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​อวยพร​ให้​เจริญ​บริบูรณ์​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="2">อับ​รา​ฮาม​ได้​สั่ง​คน​ต้น​เรือน​ว่า, “จง​วางมือ​ไว้​ที่​ใต้​ต้นขา​ของ​เรา​เถิด:</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​ให้​เจ้า​สา​บาล​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้า​สวรรค์​และ​พระเจ้า​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก, ว่า​เจ้า​จะ​ไม่​รับ​บุตรสาว​ของ​ชาติ​คะ​นา​อัน​ที่​เรา​อาศัย​อยู่​นี้​มา​ให้​เป็น​ภรรยา​บุตรชาย​ของ​เรา:</verse>
				<verse number="4">แต่​เจ้า​จง​ไป​หา​ภรรยา​ให้​ยิศ​ฮาค​บุตร​ของ​เรา​ที่​เมือง​และ​หมู่​ญาติ​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​คน​ต้น​เรือน​ตอบ​แก่​อับ​รา​ฮาม​ว่า, “หากว่า​ฝ่าย​หญิง​ไม่​เต็มใจ​มา​กับ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​แผ่น​ดิน​นี้: ข้าพ​เจ้า​มิ​ต้อง​พา​บุตรชาย​ของ​ท่าน​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​ที่​ท่าน​ออก​มา​นั้น​หรือ?”</verse>
				<verse number="6">อับ​รา​ฮาม​จึง​ตอบ​ว่า, “จง​ระวัง​ให้​ดี, อย่า​พา​บุตร​ของ​เรา​ไป​ที่นั่น​เลย.</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​สวรรค์​ผู้​ทรง​พา​เรา​มา​จาก​เรือน​บิดา​และ​แผ่น​ดิน​แห่ง​วงศ์​ญาติ​ของ​เรา, ผู้​ซึ่ง​ได้​ตรัส​ปฏิญาณ​ไว้​ต่อ​เรา​ว่า, ‘แผ่น​ดิน​นี้​เรา​จะ​มอบ​ให​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า; พระเจ้า​องค์​นี้​จะ​ใช้​ทูต​ของ​พระองค์​ไป​ข้างหน้า​เจ้า, เจ้า​จึง​จะ​ได้​บุตรสาว​จาก​ที่นั่น​มา​เป็น​ภรรยา​บุตรชาย​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="8">ถ้า​หญิง​นั้น​ไม่​เต็มใจ​จะ​มา​กับ​เจ้า​แล้ว, เจ้า​ก็​จะ​พ้น​จาก​คำ​สา​บาล​ต่อ​เรา​นี้: แต่​เจ้า​อย่า​พา​บุตรชาย​ของ​เรา​ไป​ที่นั่น​เลย.”</verse>
				<verse number="9">ส่วน​คน​ต้น​เรือน​ก็​วางมือ​ของ​ตน​ใต้​ต้นขา​อับ​รา​ฮาม​นาย​ของ​ตน, แล้ว​สา​บาล​ให้​ตาม​เนื้อความ​นั้น</verse>
				<verse number="10">คน​ต้น​เรือน​จึง​เอา​อูฐ​ของ​นาย​สิบ​ตัว​กับ​บรรดา​ทรัพย์​สิ่งของๆ นาย​ซึ่ง​อยู่​ใน​มือ​ของ​ตน, ไป​เมือง​เม​โซ​ปะ​ตา​เมีย​ซึ่ง​เป็น​เมือง​ของ​นา​โฮร.</verse>
				<verse number="11">เขา​จึง​ให้​อูฐ​คุกเข่า​ลง​ริม​บ่อน้ำ​นอก​เมือง​เวลา​เย็น, ซึ่ง​เป็น​เวลา​พวก​ผู้​หญิง​เคย​ออก​มา​ตัก​น้ำ.</verse>
				<verse number="12">คน​ต้น​เรือน​จึง​ได้​อธิษฐาน​พระเจ้า​ว่า, “ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​อับ​รา​ฮาม​นาย​ข้าพ​เจ้า, ขอ​พระองค์​ทรง​สำแดง​ความ​เมตตา​แก่​อับ​รา​ฮาม​นาย​ของ​ข้าพ​เจ้า, โปรด​บันดาล​ให้การ​ของ​ข้าพ​เจ้า​สำเร็จ​ใน​เวลา​วันนี้.</verse>
				<verse number="13">ข้าพ​เจ้า​ยืน​อยู่​ริม​บ่อน้ำ; เมื่อ​บุตรสาว​ของ​ชาว​เมือง​ออก​มา​จะ​ตัก​น้ำ,</verse>
				<verse number="14">หญิงสาว​ที่​ข้าพ​เจ้า​จะ​พูด​กับ​เขา​นั้น​ว่า, ‘ขอ​เอา​หม้อน้ำ​ลง​ให้​ข้าพ​เจ้า​ดื่ม​สัก​หน่อย,’ และ​นาง​นั้น​จะ​ว่า, ‘เชิญ​เถิด, ฉัน​จะ​ตัก​ให้​อูฐ​ของ​ท่าน​กิน​ด้วย,’ ขอ​โปรด​ให้​หญิง​นั้นแหละ​เป็น​คน​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​หมาย​ไว้​จะ​ให้แก่​ยิศ​ฮาค​ทาส​ของ​พระองค์; ด้วยเหตุนี้​ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​รู้​ว่า​พระองค์​ได้​ทรง​แสดง​ความ​เมตตา​ต่อ​นาย​ข้าพ​เจ้า”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​พูด​ยัง​มิ​ทัน​ขาดคำ, ก็​แลเห็น​นางสาว​ริ​บะ​คา​บุตร​สาว​ของ​บะธูเอล​ผู้​เป็น​บุตรชาย​นาง​มิ​ละ​คา​ภรรยา​ของ​นา​โฮร​น้อง​ชาย​ของ​อับ​รา​ฮาม​แบก​หม้อน้ำ​มา.</verse>
				<verse number="16">นาง​คน​นี้​สวย​น่า​ชม, เป็นสาว​พรหมจารี, ยัง​ไม่​ได้​สมสู่​อยู่​กับ​ผู้ชาย​เลย: นาง​ก็​ลง​ไป​ที่​บ่อ​ตัก​น้ำ​เต็ม​หม้อ​แล้ว​ขึ้น​มา.</verse>
				<verse number="17">คน​ต้น​เรือน​ก็​วิ่ง​ไป​หา​นาง​พูด​ว่า, “ขอ​น้ำ​ใน​หม้อ​รับประทาน​สัก​หน่อย.”</verse>
				<verse number="18">นาง​ก็​ว่า, “นาย​เจ้าข้า, เชิญ​รับประทาน​เถิด.” เขา​จึง​รีบ​เอา​หม้อน้ำ​ลง​ที่​มือ​ของ​ตน​ให้​เขา​รับประทาน.</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เขา​รับประทาน​แล้ว, นาง​จึง​ว่า, “ดีฉัน​จะ​ตัก​น้ำ​ให้​อูฐ​ของ​ท่าน​กิน​จน​อิ่ม​ด้วย.”</verse>
				<verse number="20">เขา​ก็​รีบ​เท​น้ำลง​ที่​ราง, แล้ว​วิ่ง​กลับ​ไป​ที่​บ่อ​ตัก​น้ำ​ให้​อูฐ​กิน​ทุก​ตัว.</verse>
				<verse number="21">ชาย​นั้น​ก็​นิ่ง​แลดู​นาง​อยู่, เพื่อ​จะ​รู้​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​โปรด​ให้การ​ที่มา​นั้น​สำเร็จ​หรือ​ไม่.</verse>
				<verse number="22">ครั้น​อูฐ​กิน​น้ำ​อิ่ม​แล้ว, คน​ต้น​เรือน​นั้น​ก็​ให้​ห่วง​ทองคำ​หนัก​สอง​สลึง​กับ​กำไล​มือ​ทองคำ​คู่​หนึ่ง​หนัก​สิบ​บาท​แก่​นาง,</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ถาม​ว่า, “นาง​เป็น​บุตร​ท่าน​ผู้ใด? ขอบ​อก​ข้าพ​เจ้า​เถิด. ใน​บ้าน​ของ​นาง​มี​ที่​ว่าง​พอ​ข้าพ​เจ้า​จะ​พัก​อยู่​ได้​หรือ?”</verse>
				<verse number="24">นาง​จึง​บอก​ชาย​นั้น​ว่า, “ดีฉัน​เป็น​บุตรสาว​บะธูเอล​ผู้​เป็น​บุตรชาย​ของ​นาง​มิ​ละ​คาที่​เกิด​กับ​นา​โฮร;”</verse>
				<verse number="25">แล้ว​ก็​บอก​กับ​ชาย​นั้น​ต่อไป​ว่า, “ที่​บ้าน​ดีฉัน​มี​ฟาง​และ​หญ้า​บริบูรณ์, ทั้ง​มี​ที่พัก​อยู่​ได้.”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​ชาย​นั้น​ก็​น้อม​ตัว​ลง​นมัสการ​พระ​ยะ​โฮ​วา​กล่าว​ว่า,</verse>
				<verse number="27">“ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​อับ​รา​ฮาม​นาย​ข้าพ​เจ้า, ผู้​หา​ได้​ละทิ้ง​นาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​ปราศ​จาก​ความ​กรุณา​และ​ความ​สัตย์จริง​ของ​พระองค์​ไม่: ส่วน​ข้าพ​เจ้า​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​นำทาง​ไป​ถึง​บ้าน​พี่น้อง​นาย​ข้าพ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="28">ฝ่าย​หญิงสาว​นั้น​ก็​วิ่ง​ไป​เรือน​มารดา, เล่า​ความ​ให้​คน​ที่​บ้าน​ฟัง.</verse>
				<verse number="29">นาง​ริ​บะ​คา​มี​พี่ชาย​ชื่อ​ลา​บาน: ลา​บาน​ก็​วิ่ง​ออก​ไป​หา​ชาย​นั้น​ที่​บ่อน้ำ.</verse>
				<verse number="30">ครั้น​ลา​บาน​เห็น​ห่วง​และ​กำไล​ที่​ข้อมือ​ของ​น้องสาว, กับ​ได้​ยิน​ริบะ​คา​น้องสาว​พูด​ถึง​คำ​ที่​ชาย​คน​นั้น​บอก​แก่​เขา, ลา​บาน​ก็​ไป​หา​เห็น​ชาย​นั้น​ยืน​อยู่​กับ​อูฐ​ที่​บ่อ​น้ำ,</verse>
				<verse number="31">จึง​พูด​ว่า, “เชิญ​ท่าน​ผู้ได้รับ​พระ​พร​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​มา​เถิด: จะ​ยืน​อยู่​ภายนอก​ทำไม? ข้าพ​เจ้า​ได้​จัดแจง​เรือน​ทั้ง​ที่​ให้​อูฐ​อยู่​แล้ว.”</verse>
				<verse number="32">พอ​ชาย​นั้น​เข้า​มา​ใน​เรือน​แล้ว, ลา​บาน​ก็​แก้​เครื่อง​อูฐ​ออก, จัด​ฟาง​และ​หญ้า​ให้​อูฐ​กิน, ตัก​น้ำ​ให้​ชาย​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่มา​ด้วย​นั้น​ล้าง​เท้า:</verse>
				<verse number="33">แล้ว​ยก​อาหาร​มา​ตั้ง​ให้​รับประทาน; แต่​ชาย​นั้น​พูด​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ยัง​จะ​ไม่​รับประทาน​ก่อน​ข้าพ​เจ้า​จะ​เล่า​เรื่อง​ธุระ​ให้​ฟัง. ลา​บาน​ก็​ว่า, “เชิญ​พูด​เถิด.”</verse>
				<verse number="34">ชาย​นั้น​จึง​บอก​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​ต้น​เรือน​ของ​อับ​รา​ฮาม.</verse>
				<verse number="35">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​นาย​ข้าพ​เจ้า​เป็น​อัน​มาก; ให้​เป็น​ผู้ใหญ่; พระองค์​ได้​พระราชทาน​ฝูง​แกะ​ฝูง​โค เงิน​ทอง คน​ใช้​ชาย​หญิง​และ​ฝูง​อูฐ​ฝูง​ลา​ให้​ท่าน.</verse>
				<verse number="36">ฝ่าย​นาง​ซา​รา​ภรรยา​ของ​นาย​มี​บุตร​กับ​นาย​ข้าพ​เจ้า​เมื่อ​อายุ​แก่​มาก​แล้ว: ท่าน​ได้​มอบ​สมบัติ​ให้​บุตร​นั้น​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="37">นาย​ให้​ข้าพ​เจ้า​สา​บาล​ตัว​ว่า, ‘​อย่า​ได้รับ​บุตร​สาว​ชาว​คะ​นา​อัน​แผ่น​ดิน​ที่​เรา​อาศัย​อยู่​นี้​มา​เป็น​ภรรยา​บุตร​ของ​เรา:</verse>
				<verse number="38">แต่​จง​ไป​หา​ภรรยา​ให้​บุตรชาย​ของ​เรา​ที่​เรือน​บิดา​และ​หมู่​ญาติ​ของ​เรา.’</verse>
				<verse number="39">ข้าพ​เจ้า​จึง​พูด​แก่​นาย​ว่า, ‘​บาง​ที​หญิง​นั้น​จะ​ไม่​มา​กับ​ข้าพ​เจ้า.’</verse>
				<verse number="40">นาย​ก็​บอก​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ‘​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ที่​เรา​ปฏิบัติ​นั้น​จะ​ทรง​ใช้​ทูต​ของ​พระองค์​ให้​ไป​ด้วย​เจ้า, จะ​ให้​ธุระ​ของ​เจ้า​สำเร็จ; เจ้า​จึง​จะ​หา​ภรรยา​ให้​บุตรชาย​ของ​เรา​ใน​วงศ์​ญาติ​และ​ที่​เรือน​ของ​เรา​ได้.</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​เจ้า​ไป​ถึง​หมู่​ญาติ​ของ​เรา​แล้ว, เจ้า​จะ​พ้น​จาก​คำ​สา​บาล​ต่อ​เรา; คือ​ถ้า​เขา​ไม่​ยอม​ให้​หญิง​นั้น​แก่​เจ้า, เจ้า​จะ​พ้น​จาก​คำ​สา​บาล​ต่อ​เรา,’</verse>
				<verse number="42">วันนี้​พอ​ข้าพ​เจ้า​มา​ถึง​บ่อน้ำ; ก็ได้​อธิษฐาน​ว่า, ‘ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​อับ​รา​ฮาม​นาย​ข้าพ​เจ้า, ถ้า​พระองค์​จะ​ทรง​โปรด​ให้​ธุระ​ที่​ข้าพ​เจ้า​มา​สำเร็จ,</verse>
				<verse number="43">นี่แหละ​ข้าพ​เจ้า​ยืน​อยู่​ริม​บ่อน้ำ; ขอ​พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​หญิง​ที่​ออก​มา​ตัก​น้ำ​ที่​ข้าพ​เจ้า​จะ​พูด​กับ​เขา​นั้น​ว่า, “ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​รับประทาน​น้ำ​ที่​หม้อ​สัก​หน่อย,”</verse>
				<verse number="44">และ​นาง​นั้น​จะ​ตอบ​ว่า, “เชิญ​กิน​เถิด, กับ​จะ​ตัก​น้ำ​ให้​อูฐ​ของ​ท่าน​กิน​ด้วย;” ขอ​ให้​เป็น​หญิง​คน​นั้น​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​หมาย​ไว้​จะ​ให้​บุตรชาย​นาย​ของ​ข้าพ​เจ้า.’</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​อธิษฐาน​ใน​ใจ​ไม่​ทัน​ขาดคำ ก็​เห็น​นาง​ริ​บะ​คา​แบก​หม้อน้ำ​ออก​มา, ลง​ไป​ตัก​น้ำ​ใน​บ่อ; ข้าพ​เจ้า​จึง​พูด​แก่​นาง​ว่า, “ขอ​น้ำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​รับประทาน​บ้าง.”</verse>
				<verse number="46">นาง​ก็​รีบ​เอา​หมอ​น้ำลง​จาก​บ่า, พูด​ว่า, ‘เชิญ​เถิด; ดีฉัน​จะ​ให้​อูฐ​ของ​ท่าน​กิน​ด้วย.’ ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​รับประทาน; และ​นาง​ก็​ตัก​น้ำ​ให้​อูฐ​กิน​ด้วย.</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ถาม​นาง​ว่า, ‘เป็น​บุตรี​ท่าน​ผู้ใด?’ นาง​ตอบ​ว่า, ‘เป็น​บุตรสาว​บะธูเอล, ผู้​เป็น​บุตรชาย​นา​โฮรท​มิ​ละ​คา​เกิด​กับ​นา​โฮร;’ ข้าพ​เจ้า​จึง​ให้​ห่วง​ใส่​ที่​จมูก​กับ​กำไล​ที่​ข้อมือ​ของ​นาง;</verse>
				<verse number="48">แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ได้​ก้ม​ตัว​น้อม​ลง​นมัสการ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​อับ​รา​ฮาม​นาย​ข้าพ​เจ้า, ผู้​ได้​ทรง​นำ​ไป​ใน​ทาง​ที่​ถูก​จน​ได้​หลาน​สาว​ของ​นาย​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ภรรยา​บุตรชาย​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="49">บัดนี้​แม้น​ท่าน​จะ​โปรด​ทำ​ตาม​ความ​เมตตากรุณา​และ​ความ​สัตย์จริง​ต่อ​นาย​ข้าพ​เจ้า, ขอบ​อก​ข้าพ​เจ้า​เถิด: ถ้า​หาไม่, ขอบ​อก​ด้วย; เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​หัน​ไป​ข้าง​ขวา​หรือ​ข้าง​ซ้ายมือ.”</verse>
				<verse number="50">ลา​บาน​และ​บะธูเอล​จึง​ตอบ​ว่า, “เหตุการณ์​นี้​เป็น​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา; เรา​จะ​ว่า​ได้​หรือ​ไม่​ได้​ก็​พูด​ไม่​ถูก.</verse>
				<verse number="51">ท่าน​เห็น​ริ​บะ​คา​อยู่​ต่อหน้า​ท่าน; เชิญ​พา​ไป​ให้​เป็น​ภรรยา​บุตรชาย​นาย​ของ​ท่าน, ตาม​พระ​ดำรัส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​ตรัส​ไว้​แล้ว”</verse>
				<verse number="52">ครั้น​คนใช้​ของ​อับ​รา​ฮาม​ได้ยิน​เขา​พูด​อย่าง​นั้น​จึง​กราบ​ลง​ที่ดิน, นมัสการ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="53">ชาย​นั้น​จึง​หยิบ​เครื่องเงิน, เครื่อง​ทอง​คำ, และ​ผ้า​นุ่ง​ผ้าห่ม​ให้​นาง​ริ​บะ​คา, ทั้ง​ให้​ของดี​ประเสริฐ​แก่​พี่ชาย​และ​มารดา​ของ​นาง​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="54">ชาย​นั้น​กับ​คน​ที่มา​ด้วย​กัน​ก็​รับประทาน​อาหาร และ​ค้าง​อยู่​คืน​หนึ่ง. ครั้น​รุ่งเช้า​ก็​ลุก​ขึ้น, ขอ​ลา​ไป​หา​นาย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="55">พี่ชาย​และ​มารดา​ของ​หญิง​นั้น​ก็​ว่า, “ขอ​ให้​นาง​คอย​อยู่​หน่อย​หนึ่ง, สัก​สิบ​เวลา​จึง​ค่อย​ไป.”</verse>
				<verse number="56">แต่​ชาย​นั้น​ตอบ​ว่า, “อย่า​หน่วงเหนี่ยว​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ให้​เนิ่น​ช้า​เลย, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กระทำ​ให้​กิจธุระ​ของ​ข้าพ​เจ้า​สำเร็จ​แล้ว; ขอ​ให้​ลา​ไป​หา​นาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​เถิด.”</verse>
				<verse number="57">เขา​ทั้ง​หลาย​ตอบ​ว่า, “จง​เรียก​นาง​มา​ถาม​ดูก่อน.”</verse>
				<verse number="58">เมื่อ​เขา​เรียก​นาง​ริ​บะ​คา​มา​ถาม​ว่า, “จะ​ไป​ด้วย​ท่าน​ผู้​นี้​หรือ?”</verse>
				<verse number="59">นาง​ก็​ตอบ​ว่า, “ฉัน​จะ​ไป” เขา​จึง​ให้​นาง​ริ​บะ​คา​ผู้​เป็น​น้องสาว และ​พี่เลี้ยง​ของ​นาง​ไป​กับ​คน​ต้น​เรือน​ของ​อับ​รา​ฮาม​และ​พรรคพวก​ที่มา​ด้วย​นั้น.</verse>
				<verse number="60">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ให้​พร​นาง​ริ​บะ​คา​ว่า, “น้อง​ของ​เรา​เอ๋ย, ขอ​ให้​เจ้า​มี​บุตร​หลาน​ตั้ง​พัน​ตั้ง​หมื่น, ให้​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​ตั้งอยู่​ใน​ประตูเมือง​ของ​ข้าศึก.”</verse>
				<verse number="61">นาง​ริ​บะ​คา​กับ​สาวใช้​ของ​นาง​ก็​ลุก​ขึ้น​ขี่​อูฐ​ตาม​คน​ต้น​เรือน​นั้น​ไป: คน​ต้น​เรือน​ก็​พา​นาง​ริ​บะ​คา​ไป.</verse>
				<verse number="62">ฝ่าย​ยิศ​ฮาค​ก็​มา​จาก​บ่อน้ำ​ลา​ฮา​ย​รอย, ด้วย​ท่าน​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ทิศใต้.</verse>
				<verse number="63">เวลา​เย็น​ยิศ​ฮาค​ก็​ออก​ไป​ที่​ทุ่งนา เพื่อ​จะ​ตรึกตรอง​ถึง​เรื่อง​ต่าง ๆ, จึง​เงย​หน้า​ขึ้น​แลดู​ก็​เห็น​ฝูง​อูฐ​มา,</verse>
				<verse number="64">พอ​นาง​ริ​บะ​คา​เหลือบ​ตา​แลเห็น​ยิศ​ฮาค นาง​ก็​ลง​จาก​อูฐ.</verse>
				<verse number="65">นาง​ได้​ถาม​คนใช้​ว่า, “ชาย​ที่​เดิน​ใน​ทุ่งนา​มา​นั้น​คือ​ใคร?” คนใช้​ก็​บอก​ว่า, “ผู้​นั้น​คือ​นาย​ของ​ข้าพ​เจ้า.” นาง​จึง​หยิบ​ผ้า​คลุม​ศีรษะ​ไว้.</verse>
				<verse number="66">คน​ต้น​เรือน​ก็​เล่าเรื่อง​ที่​ตน​ได้​ทำ​นั้น​ให้​ยิศ​ฮาค​ฟัง​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="67">ยิศ​ฮา​ค​จึง​พา​นาง​เข้า​มา​ใน​ทับ​อาศัย​ของ​นาง​ซา​รา​มารดา​ของ​ตน, รับ​นาง​ริ​บะ​คา​เป็น​ภรรยา, มี​ความ​รักใคร่​มาก: ยิศ​ฮาค​ก็​มี​ใจ​เบิกบาน​คลาย​ความ​โศกเศร้า​ถึง​มารดา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">อับ​รา​ฮาม​มี​ภรรยา​อีก​คน​หนึ่ง​ชื่อ​คะ​ตู​รา.</verse>
				<verse number="2">นาง​คน​นี้​มี​บุตร​กับ​อับ​รา​ฮาม​ชื่อ​ซิ​ม​ราน​ยัค​ซาน, มา​ดาน, มิด​ยาน, ยิศบาค, และ​ซู​ฮา.</verse>
				<verse number="3">ยัคซาน​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซะบา​และ​ดะ​ดาน; บุตรชาย​ของ​ดะ​ดาน​ชื่อ​อา​ซู​ริม, ละ​ตู​ชี​ม​และ​ละ​อู​มิม.</verse>
				<verse number="4">บุตรชาย​ของ​มิด​ยาน​ชื่อ​เอฟา, เอเฟร, ฮะ​โน​ค, อะปิดา, และ​เอลดา​ลา. คน​เหล่านี้​เป็น​บุตร​หลาน​นาง​คะ​ตู​รา.</verse>
				<verse number="5">อับ​รา​ฮาม​ก็ได้​มอบ​ทรัพย์​มรดก​ทั้งสิ้น​ให้​ยิศ​ฮาค.</verse>
				<verse number="6">ส่วน​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​ภรรยา​น้อย​ของ​อับ​รา​ฮาม, อับ​รา​ฮาม​ก็​แบ่ง​ปัน​ทรัพย์​สิ่งของ​ให้​บ้าง; และ​ให้​ไป​เสีย​จาก​ยิศ​ฮาค​บุตรชาย​ของ​ตน​ยัง​ตำบล​เมือง​ข้าง​ทิศตะวันออก​เมื่อ​อับ​รา​ฮาม​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="7">คำ​น​วน​อายุ​อับ​รา​ฮาม​ได้​ร้อย​เจ็ดสิบ​ห้า​ปี.</verse>
				<verse number="8">อับ​รา​ฮาม​มี​อายุ​บริบูรณ์​จน​แก่​ชะ​รา​ลง​มาก แล้ว​ก็​สิ้นชีวิต​ร่วม​อยู่​กับ​บรรพ​บุรุษ​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="9">ส่วน​ยิศ​ฮาค​กับ​ยิศ​มา​เอล​บุตรชาย​ได้​ฝัง​ศพ​ของ​อับ​รา​ฮาม​บิดา​ไว้​ที่​ถ้ำ​มัก​เพลา​อยู่​ตรง​ตำบล​มัมเร​ที่นา​ของ​เอฟ​โร​น​บุตรชาย​ของ​โซ​ฮัร​ชาติ​เฮธ,</verse>
				<verse number="10">เป็น​นา​ที่​อับ​รา​ฮาม​ได้​ซื้อ​ไว้​จาก​พวก​เฮธ, จึง​ได้​ฝัง​ศพ ท่าน​ไว้​ที่นั่น​กับ​นาง​ซา​รา​ผู้​เป็น​ภรรยา.</verse>
				<verse number="11">ภาย​หลัง​เมื่อ​อับ​รา​ฮาม​ได้​ตาย​แล้ว พระเจ้า​ทรง​อวยพร​ให้​ยิศ​ฮาค​บุตรชาย, และ​ยิศ​ฮาค​ได้​ตั้ง​บ้าน​อยู่​ริม​บ่อน้ำ​ชื่อ​ลา​ฮา​ย​รอย​นั้น</verse>
				<verse number="12">ลำดับ​นี้​จะ​กล่าว​ด้วย​วงศ์​วาน​ของ​ยิศ​มา​เอล​บุตรชาย​ของ​อับ​รา​ฮาม, ที่​นาง​ฮา​ฆาร​ชาติ​อาย​ฆุบ​โต​ผู้​เป็น​ทา​สี​ของ​นาง​ซา​รา​ได้​มี​กับ​อับ​รา​ฮาม​นั้น.</verse>
				<verse number="13">บุตรชาย​ของ​ยิศ​มา​เอล​ลำดับ​ตาม​ชื่อ​ตาม​ชั่ว​อายุ​มี​ชื่อดัง​นี้, คือ​นะ​บาโยธ​บุตร​หัวปี, เคดาร, อัด​เบล, มิ​บ​ซา​ม,</verse>
				<verse number="14">มิ​ศ​มา, ดู​มา, มา​ซา,</verse>
				<verse number="15">ฮะ​ดัด, เธมา, ยะตูระ, นา​ฟัศ, และ​เค​ดะ​มา:</verse>
				<verse number="16">คน​เหล่านี้​เป็น​บุตรชาย​ยิศ​มา​เอล, ได้​ชื่อ​ตาม​หมู่บ้าน, และ​ตาม​ค่าย​ของ​เขา; สิบ​สอง​ท่าน​นั้น​เป็น​เจ้านาย​สิบ​สอง​ตระกูล.</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ยิศ​มา​เอล​มี​อายุ​ได้​ร้อย​สาม​สิบ​เจ็ด​ปี​แล้ว, ก็​สิ้นชีวิต​ไป​ร่วม​อยู่​กับ​บรรพ​บุรุษ.</verse>
				<verse number="18">พวก​ยิศ​มา​เอล​ได้​อาศัย​อยู่​ตั้งแต่​เมือง​ฮะ​วิ​ลา​จนถึง​เมือง​ซู​ระ, ตรง​กัน​กับ​อาย​ฆุบ​โต​ตาม​ทาง​ที่​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​อา​ซู​ระ; ยิศ​มา​เอล​ได้​ตั้งอยู่​ตรงหน้า​พี่น้อง​ทั้ง​หลาย​ของ​ตน</verse>
				<verse number="19">ลำดับ​นี้​จะ​กล่าว​ถึง​วงศ์​วาน​ยิศ​ฮาค​บุตรชาย​ของ​อับ​รา​ฮาม: อับ​รา​ฮาม​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยิศ​ฮาค:</verse>
				<verse number="20">พอ​อายุ​ยิศ​ฮาค​ได้​สี่​สิบ​ปี​ก็ได้​นาง​ริ​บะ​คา​บุตรสาว​บะธูเอล​ชาว​เมือง​ซุเรีย​อยู่​บ้าน​พา​ดัน​อะ​รำ คือ​น้องสาว​ของ​ลา​บาน​ชาว​เมือง​ซุเรีย​มา​เป็น​ภรรยา.</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ยิศ​ฮาค​ได้​อธิษฐาน​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​เพื่อ​ภรรยา​เพราะ​เป็น​หมัน, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​นั้น; นาง​ริ​บะ​คา​ภรรยา​ของ​ยิศ​ฮาค​จึง​มี​ครรภ์.</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ลูก​แฝด​ใน​ท้อง​ของ​นาง​นั้น​เบียดเสียด​กัน, นาง​จึง​คิด​ว่า, “เหตุไร​เรา​จึง​เป็น​เช่นนี้?” นาง​ก็​ไป​ทูลถาม​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="23">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​นาง​ว่า, “ใน​ครรภ์​ของ​เจ้า​มี​อยู่​สอง​ชาติ; จะ​มี​สอง​ชาติ​คลอด​ออก​จาก​ท้อง​ของ​เจ้า; ฝ่าย​ชาติ​หนึ่ง​จะ​มี​กำลัง​มาก​กว่า​อีก​ชาติ​หนึ่ง; พี่​จะ​ปรนนิบัติ​น้อง.”</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ถึง​เวลา​คลอด​บุตร​ก็​เห็น​ว่า​เป็น​ลูก​แฝด​อยู่​ใน​ครรภ์.</verse>
				<verse number="25">คน​ที่​คลอด​มา​ก่อน​ผิว​เนื้อ​แดง, มี​ขน​ดุจ​เสื้อผ้า​ขนสัตว์​ทั้ง​ตัว; เขา​เรียก​ชื่อ​ว่า​เอ​ซาว.</verse>
				<verse number="26">ส่วน​คน​ที่​คลอด​มา​ทีหลัง​มือ​ก็​จับ​ซ่น​เท้า​ของ​เอ​ซาว​ไว้; เขา​เรียก​ชื่อ​ว่า​ยา​โคบ. เมื่อ​นาง​ริ​บะ​คา​คลอด​บุตร​แฝด​นั้น​อายุ​ยิศ​ฮาค​ได้​หก​สิบ​ปี</verse>
				<verse number="27">กุมาร​ทั้ง​สอง​นี้​ได้​เจริญ​ใหญ่​ขึ้น: เอซาว​เป็น​พราน​ชำนาญ​ป่า; ยา​โคบ​เป็น​คน​หงิม, อยู่​แต่​ใน​ทับ​อาศัย.</verse>
				<verse number="28">ฝ่าย​ยิศ​ฮาค​ได้​รัก​เอ​ซาว, เพราะ​เคย​รับประทาน​แกง​เนื้อ​สัตว์​ของ​เขา: แต่​นาง​ริ​บะ​คา​รัก​ยา​โคบ.</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​ยา​โคบ​กำลัง​ต้ม​ผัก​อยู่, เอ​ซาว​กลับ​มา​จาก​ป่า​มี​ความ​หิวโหย​มาก,</verse>
				<verse number="30">จึง​พูด​กับ​ยา​โคบ​ว่า, “ขอ​ผัก​แดง​นั้น​ให้​พี่​รับประทาน​บ้าง​เถิด, ด้วย​พี่​หิวโหย​เต็มทน​แล้ว” เหตุ​ฉะนี้​เขา​จึง​เรียก​ชื่อ​เอ​ซาว​ว่า อะ​โดม (แดง).</verse>
				<verse number="31">ยา​โคบ​ตอบ​ว่า, “วันนี้​พี่​จง​ขาย​สิทธิ​มรดก​สำหรับ​บุตร​หัวปี​ให้​น้อง​เถิด.”</verse>
				<verse number="32">เอซาว​ก็​พูด​ว่า, “นี่แหละ, เรา​จวน​จะ​ตาย​แล้ว; สิทธิ​มรดก​สำหรับ​บุตร​หัวปี​นั้น​จะ​เป็น​ประ​โยชน์​อะไร​แก่​เรา​เล่า?”</verse>
				<verse number="33">ยา​โคบ​ว่า, “วันนี้​พี่​จง​สา​บาล​ให้​น้อง​เถิด” เอ​ซาว​จึง​สา​บาล​ตัว​ขาย​สิทธิ​มรดก​สำหรับ​บุตร​หัวปี​ให้แก่​ยา​โคบ.</verse>
				<verse number="34">ยา​โคบ​จึง​ส่ง​ขนม​และ​ผัก​ถั่ว​ที่​ต้ม​แล้ว​ให้แก่​เอ​ซาว; เอซาว​ก็​รับประทาน​และ​ดื่ม, แล้ว​ก็​ลุก​ขึ้น​ไป; ดังนี้​เอซาว​ได้​ดูถูก​สิทธิ​มรดก​สำหรับ​บุตร​หัวปี​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">อยู่​มา​เกิด​กันดาร​อาหาร​อีก​ทั่ว​แผ่น​ดิน​นั้น​ดัง​คราว​อับ​รา​ฮาม; ยิศ​ฮาค​ก็​ไป​ที่​เมือง​ฆะ​รา​ร​เฝ้า​อะบีเมเลค​กษัตริย์​ฟะลิศ​ตีม.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ปรากฏ​แก่​ยิศ​ฮาค​ตรัส​ว่า, “อย่า​ลง​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​เลย;</verse>
				<verse number="3">จง​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​เรา​สั่ง​ให้​เจ้า​อยู่​นั้น: จง​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​นี้, เรา​จึง​จะ​อยู่​ด้วย, และ​จะ​อวยพร​ให้​เจ้า; ด้วย​เมือง​เหล่านี้ เรา​จะ​มอบ​ให้แก่​เจ้า​และ​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า คำ​สา​บาล​ที่​เรา​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​ต่อ​อับ​รา​ฮาม​บิดา​ของ​เจ้า​นั้น​เรา​จะ​กระทำ​ให้​สำเร็จ​แน่;</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ให้​วงศ์​วาน​ของ​เจ้า​มาก​ทวี​ขึ้น​ดุจ​ดาว​บน​ฟ้า; เมือง​เหล่านี้​ทั้งสิ้น​เรา​จะ​ยก​ให้​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า, และ​ชาว​ประเทศ​ต่างๆ ทั่ว​โลก​จะ​ได้​พระ​พร​เพราะ​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า;</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​อับ​รา​ฮาม​ได้​เชื่อฟัง​คำ​ตรัส, ได้​รักษา​คำสั่งสอน, บัญญัติ, ข้อปฏิบัติ, และ​กฎหมาย​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​ยิศ​ฮาค​ก็​ตั้ง​อาศัย​อยู่​ที่​เมือง​ฆะ​รา​ร.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ชน​ชา​วตำบล​นั้น​ถาม​ถึง​ภรรยา​ยิศ​ฮาค, ยิศฮา​คบ​อก​ว่า, “นาง​เป็น​น้องสาว;” เพราะ​ยิศ​ฮาค​ไม่​กล้า​บอก​ว่า, “นาง​เป็น​ภรรยา;” เกรง​ว่า​ชน​ชาว​ตำบล​นี้​จะ​ฆ่า​ตัว​เสีย​เพราะ​อยาก​ได้​นาง​ริ​บะ​คา, ด้วย​นาง​เป็น​คน​สวย​น่า​ชม.</verse>
				<verse number="8">อยู่​มา​เมื่อ​ยิศ​ฮาคอ​ยู่​ที่นั่น​นาน​แล้ว, อะบีเมเล็ค​เจ้า​เมือง​ฟะลิศ​ตีม​ทอด​พระเนตร​ตาม​ช่อง​พระ​แก​ล​เห็น​ยิศ​ฮาค​กับ​นาง​ริ​บะ​คา​ภรรยา​หยอก​กัน​อยู่.</verse>
				<verse number="9">อะบีเมเล็คจึง​รับสั่ง​ให้​ยิศ​ฮาค​มา​เฝ้า​ตรัส​ว่า, “นาง​คน​นี้​เป็น​ภรรยา​ของ​ท่าน​แน่: ทำไม​ท่าน​จึง​ว่า​นาง​เป็น​น้องสาว​เล่า?” ยิศ​ฮา​ค​ทูล​ว่า, “ด้วย​ข้าพ​เจ้า​คิด​กลัว​ว่า​จะ​ตาย​เพราะ​นาง​นั้น”</verse>
				<verse number="10">อะบีเมเล็คจึง​ตรัส​ถาม​ว่า, “ท่าน​ได้​กระทำ​อะไร​แก่​เรา​ดังนี้? น่ากลัว​จะ​มี​คน​เข้า​นอน​ด้วย​ภรรยา​ของ​ท่าน, ท่าน​จะ​ทำ​ให้​เกิด​โทษ​แก่​พวกเรา.”</verse>
				<verse number="11">อะบีเมเลคจึง​รับสั่ง​แก่​คน​ทั้งปวง​ว่า, “ผู้ใดๆ ถูกต้อง​คน​นี้​หรือ​ภรรยา​ของ​เขา​ต้อง​ประหาร​ชีวิต​เป็นแน่.”</verse>
				<verse number="12">ยิศ​ฮา​ค​ก็​ทำนา​หว่าน​พืช​ที่​เมือง​นั้น. ได้​เก็บ​ผล​ร้อย​เท่า​ใน​ปี​นั้น: ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​อวยพร​ให้​เขา.</verse>
				<verse number="13">ยิศ​ฮา​ค​ก็​เจริญ​มาก​ขึ้น​ทุกทีๆ จน​เป็นใหญ่​ยิ่ง:</verse>
				<verse number="14">มี​ฝูง​แกะ​ฝูง​วัว​และ​ทาส​เป็น​อัน​มาก: ชาว​ฟะ​ลิศ​ตีม​ก็​อิจฉา​ท่าน.</verse>
				<verse number="15">ส่วน​บ่อน้ำ​ทั้ง​หลาย​ที่​ทาส​ของ​อับ​รา​ฮาม​บิดา​ได้​ขุด​ไว้​คราวก่อน, พวก​ฟะลิศ​ตีม​ได้​เอา​ดิน​ถม​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="16">อะบีเมเล็คจึง​ตรัส​แก่​ยิศ​ฮาค​ว่า, “เชิญ​ไป​อยู่​ห่าง​จาก​พวกเรา​เถิด; ด้วย​ท่าน​มี​กำลัง​เกิน​พวกเรา​มาก.”</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​ยิศ​ฮาค​ก็​ออก​จาก​ที่นั่น​ไป​ยัง​ตำบล​ราบ​ใน​หว่าง​ภูเขา​ชื่อ​ฆะ​รา​ร ตั้ง​ทับ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="18">ยิศ​ฮา​ค​ก็​ขุด​บ่อน้ำ​ที่​เขา​ขุด​ไว้​แต่​คราว​อับ​รา​ฮาม​บิดา; ครั้น​เมื่อ​อับ​รา​ฮาม​สิ้นชีพ​แล้ว, พวก​ฟะ​ลิศ​ตีม​ได้​ถม​เสีย; แต่​ยิศ​ฮาค​ยัง​เรียก​ชื่อ​บ่อน้ำ​นั้น​ตาม​ชื่อ​ที่​บิดา​ได้​เรียก​ไว้.</verse>
				<verse number="19">ทาส​ของ​ยิศ​ฮาค​ได้​ขุด​บ่อ​ลง​ที่​ตำบล​ราบ​นั้น พบ​น้ำพุ​พลุ่ง​ขึ้น​มา.</verse>
				<verse number="20">พวก​เลี้ยง​สัตว์​ชาว​เมือง​ฆะ​รา​ร​ก็​มา​วิวาท​กับ​คน​เลี้ยง​สัตว์​ของ​ยิศ​ฮาค​ว่า, “บ่อน้ำ​นี้​เป็น​ของ​เรา;” ยิศ​ฮา​ค​จึง​ตั้ง​ชื่อ​บ่อน้ำ​นั้น​ว่า, เอเซ็ค (วิวาท). เพราะ​เขา​ได้​วิวาท​กัน​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="21">ยิศ​ฮา​ค​ก็​ขุด​บ่อ​อีก​แห่ง​หนึ่ง, เขา​ก็ได้​วิวาท​กัน​เพราะ​บ่อน้ำ​นั้น​อีก: ยิศ​ฮาค​จึง​เรียก​ชื่อ​บ่อน้ำ​นั้น​ว่า​ซิ​ต​นา (ต่อสู้)</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ยิศ​ฮาค​ก็​ไป​จาก​ที่นั่น, ขุด​บ่อน้ำ​อีก​ครั้ง​หนึ่ง; เขา​มิได้​วิวาท​กัน​เพราะ​บ่อน้ำ​นั้น: ยิศ​ฮาค​จึง​เรียก​ชื่อ​บ่อน้ำ​นั้น​ว่า​ระ​โฮ​โบ​ธ (ที่​กว้างขวาง); แล้ว​พูด​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​พวกเรา​มี​ที่อยู่​กว้างขวาง, และ​พวกเรา​จะ​ได้​ทวี​มาก​ขึ้น​ใน​แผ่น​ดิน​นี้.”</verse>
				<verse number="23">ยิศ​ฮา​ค​ก็​ออก​จาก​ที่นั่น​ขึ้น​ไป​ยัง​บ้าน​บะเอ​ระ​ซา​บา.</verse>
				<verse number="24">ใน​คืน​วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สำแดง​พระองค์​แก่​ยิศ​ฮา​ค และ​ตรัส​ว่า. “เรา​เป็น​พระเจ้า​ของ​อับ​รา​ฮาม​บิดา​ของ​เจ้า; เจ้า​อย่า​กลัว​เลย, ด้วย​เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า; เรา​จะ​อวยพร​ให้​เจ้า, จะ​บันดาล​ให้​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​ทวี​มาก​ขึ้น. เพราะ​เห็นแก่​อับ​รา​ฮาม​ทาส​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="25">ยิศ​ฮา​ค​ก็ได้​สร้าง​แท่น​บูชา​นมัสการ​อธิษฐาน​ออก​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา, กับ​ตั้ง​ทับ​อาศัย​อยู่: และ​ทาส​ของ​ยิศ​ฮาค​ก็​ขุด​บ่อน้ำ​ขึ้น​ไว้​ที่นั่น</verse>
				<verse number="26">ฝ่าย​อะบีเมเล็ค​กับ​อะฮูซัธ​ขุนนาง​สนิท​และ​ฟี​โคล​นายทหาร​ได้​มา​จาก​เมือง​ฆะ​รา​ร​หา​ยิศ​ฮาค.</verse>
				<verse number="27">ยิศ​ฮา​ค​จึง​ทูลถาม​ว่า, “เหตุ​ไฉน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​พา​กัน​มา​หา​ข้าพ​เจ้า, ด้วย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ชัง​ข้าพ​เจ้า, และ​ได้​ขับไล่​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไป​เสีย​จาก​พวก​ท่าน​แล้ว?”</verse>
				<verse number="28">พวก​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า, “เรา​เห็น​เป็นแน่​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน, จึง​พูด​ว่า ‘​ให้​เรา​ทำ​สัญญา​ไมตรี​ต่อ​กัน, ให้เรา​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​ตั้ง​สัตย์​สัญญา​ไว้​ต่อ​กัน​ว่า,</verse>
				<verse number="29">ท่าน​จะ​ไม่​ทำ​อันตราย​แก่​พวกเรา. เช่น​พวกเรา​มิได้​ทำ​อันตราย​แก่​ท่าน, ทำ​ล้วนแต่​การ​ดี​เท่านั้น, ทั้ง​ได้​ให้​ท่าน​ไป​เป็นสุข​สะ​บาย: บัดนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​อวยพร​ให้​ท่าน​แล้ว.’ ”</verse>
				<verse number="30">ยิศ​ฮา​ค​ก็​ทำ​การ​เลี้ยง, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​พา​กัน​รับประทาน​และ​ดื่ม.</verse>
				<verse number="31">ครั้น​รุ่งเช้า แล้ว​เขา​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​ก็​ลุก​ขึ้น​ตั้ง​สัญญา​สา​บาล​ไว้​ต่อ​กัน, แล้ว​ยิศ​ฮาค​ก็​ส่ง​คน​เหล่านั้น​ไป​ด้วย​ความ​สุข.</verse>
				<verse number="32">อยู่​มา​ใน​วัน​นั้น​เอง​ทาส​ของ​ยิศ​ฮาค​มา​เล่าเรื่อง​บ่อน้ำ​ที่​เขา​ขุด​ว่า​ได้​พบ​น้ำ​แล้ว.</verse>
				<verse number="33">ยิศ​ฮา​ค​ได้​เรียก​บ่อน้ำ​นั้น​ว่า​ซะบา (สา​บาล): เหตุ​ฉะนี้​เขา​จึง​ได้​เรียก​ชื่อ​บ้าน​นั้น​ว่า​บะเอ​ระ​ซา​บา​จน​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="34">ครั้น​เอ​ซาว​มี​อาย​ได้​สี่​สิบ​ปี​แล้ว​ก็ได้​รับ​ยู​ดี​ธ​บุตรี​ของ​บะเอ​รี​ชาติ​เฮธ​และ​บาซะมัธ​บุตร​ของ​เอ​โลน​ชาติ​เฮธ​เป็น​ภรรยา.</verse>
				<verse number="35">นาง​เหล่านั้น​ทำ​ให้​ยิศ​ฮาค​กับ​นาง​ริ​บะ​คา​มี​ใจ​โศก​เศร้า​นัก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">อยู่​มา​เมื่อ​ยิศ​ฮาค​แก่​แล้ว, ตา​มืดมัว, เห็น​อะไร​ไม่​ได้, จึง​เรียก​เอ​ซาว​บุตร​หัวปี​มา​ว่า, “ลูก​เอ๋ย:” เอซาว​ตอบ​ว่า, “พ่อ​จ๋า, ฉัน​อยู่​นี่.”</verse>
				<verse number="2">ยิศ​ฮา​ค​จึง​ว่า, “บัดนี้​พ่อ​แก่​แล้ว, จะ​ถึง​วัน​ตาย​เมื่อไร​ก็​ไม่​รู้;</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนี้​จง​จัด​เครื่อง​ธนู​กับ​ลูก​ธนู​ออก​ไป​หา​เนื้อ​กวาง​ที่​ป่า​มา;</verse>
				<verse number="4">ทำ​แกง​เนื้อ​ให้​อร่อย​ดี​ที่​พ่อ​ชอบ​นั้น​มา​ให้​พอ​กิน, พ่อ​จะ​ได้​อวยพร​แก่​เจ้า​ก่อน​พ่อ​จะ​ตาย.”</verse>
				<verse number="5">นาง​ริ​บะ​คา​ได้ยิน​ยิศ​ฮาค​สั่ง​เอ​ซาว​บุตรชาย​ดังนั้น. เอซาว​ก็​ออก​ไป​หา​เนื้อ​กวาง​ที่​ป่า.</verse>
				<verse number="6">ส่วน​นาง​ริ​บะ​คาบ​อก​ยา​โคบ​บุตร​ของ​ตน​ว่า, “นี่​แน่ะ, แม่​ได้ยิน​พ่อ​ของ​เจ้า​สั่ง​เอ​ซาว​พี่ชาย​ไว้​ว่า,</verse>
				<verse number="7">‘​จง​ไป​หา​เนื้อ​กวาง​มา​ทำ​แกง​เนื้อ​ให้​อร่อย​ดี​ให้​พ่อ​กิน, แล้ว​จะ​อวยพร​แก่​เจ้า​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก่อน​พ่อ​จะ​ตาย.’</verse>
				<verse number="8">เพราะ​เหตุ​ฉะนี้, ลูก​เอ๋ย, จง​ฟัง​ทำ​ตาม​คำ​ที่​แม่​สั่ง​เถิด.</verse>
				<verse number="9">บัด​นี้​เจ้า​จง​ไป​ที่​ฝูง​แพะ​เลือก​ลูก​แพะ​ที่​ดีๆ มา​สอง​ตัว, แม่​จะ​ทำ​แกง​เนื้อ​อย่าง​อร่อย​ที่​พ่อ​ของ​เจ้า​ชอบ.</verse>
				<verse number="10">เจ้า​จง​ส่ง​ให้​พ่อ​กิน, เพื่อ​จะ​ได้​อวยพร​แก่​เจ้า​ก่อน​ท่าน​จะ​ตาย”</verse>
				<verse number="11">ยา​โคบ​จึง​ตอบ​แก่​ริ​บะ​คา​มารดา​ว่า, “นี่แหละ, พี่​เอ​ซาว​มี​ขน​มาก, แต่​ฉัน​มี​เนื้อหนัง​เกลี้ยงเกลา.</verse>
				<verse number="12">หากว่า​พ่อ​จะ​จับ​คลำ​ตัว​ฉัน, ท่าน​จะ​เห็น​ว่า​ฉัน​เป็น​คน​ล่อลวง, แล้ว​ฉัน​จะ​ไม่​ได้​พร, จะ​ได้แต่​คำ​แช่ง​สาป.”</verse>
				<verse number="13">มารดา​จึง​ตอบ​ว่า, “ลูก​เอ๋ย, ให้​คำ​แช่ง​นั้น​ตก​อยู่​กับ​แม่; ขอ​แต่​เจ้า​จง​ฟัง​และ​จับ​แพะ​มา​ให้​แม่​เถิด.”</verse>
				<verse number="14">ยา​โคบ​จึง​ไป​หา​ลูก​แพะ​มา​ให้​มารดา, มารดา​ก็​ทำ​แกง​เนื้อ​รส​ดี​เหมือน​บิดา​ของ​ยา​โคบ​ชอบ​รับประทาน.</verse>
				<verse number="15">นาง​ริ​บะ​คา​จึง​เอา​เสื้อ​ดี ๆ ของ​เอ​ซาว​บุตร​หัวปี​ที่​มี​อยู่​ใน​เรือน​มา​ให้​ยา​โคบ​บุตร​น้อย​นุ่งห่ม;</verse>
				<verse number="16">หนัง​ลูก​แพะ​ก็​ใส่​ที่​มือ​และ​ที่​คอ​อัน​เกลี้ยงเกลา​ของ​เขา:</verse>
				<verse number="17">แกง​เนื้อ​อร่อย​และ​ขนม​ที่​ได้​จัดแจง​ไว้​นั้น​ก็​ส่ง​ให้​กับ​มือ​ยา​โคบ​บุตรชาย</verse>
				<verse number="18">ยา​โคบ​ก็​เข้า​ไป​หา​บิดา และ​พูด​ว่า, “พ่อ​จ๋า:” ยิศ​ฮาค​จึง​ตอบ​ว่า, “พ่อ​อยู่​นี่​ลูก​เอ๋ย; เจ้า​เป็น​ผู้ใด?”</verse>
				<verse number="19">ยา​โคบ​จึง​ตอบ​บิดา​ว่า, “ฉัน​เป็น​เอ​ซาว​บุตร​หัวปี​ของ​ท่าน; ฉัน​ได้​กระทำ​ตาม​ท่าน​สั่ง​ไว้​นั้น​แล้ว: ขอ​เชิญ​พ่อ​ลุก​ขึ้น​นั่ง​รับประทาน​เนื้อ​กวาง​ของ​ฉัน​เถิด, เพื่อ​พ่อ​จะ​ได้​อวยพร​ให้.”</verse>
				<verse number="20">ยิศ​ฮา​ค​จึง​ถาม​บุตร​ว่า, “ลูก​เอ๋ย, เจ้า​ทำ​อย่างไร​จึง​ได้​เนื้อ​นี้​มา​โดยเร็ว?” บุตร​จึง​ตอบ​ว่า, “เพราะ​เหตุ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทรง​โปรด​ให้”</verse>
				<verse number="21">ยิศ​ฮา​ค​จึง​ตอบ​ยา​โคบ​ว่า, “ลูก​เอ๋ย​จง​เข้า​มา​ให้​ใกล้​พ่อ​เถิด, พ่อ​จะ​ได้​คลำ​ดู​ว่า​เจ้า​เป็น​เอ​ซาว​ลูก​ของ​พ่อ​จริง​หรือ​ไม่.”</verse>
				<verse number="22">ยา​โคบ​ก็​เข้า​ไป​ใกล้เคียง​ยิศ​ฮาค​บิดา, บิดา​ก็​คลำ​ดู​จึง​ว่า, “เสียง​ของ​เจ้า​เป็น​เสียง​ของ​ยา​โคบ; แต่​มือ​เป็น​มือ​ของ​เอ​ซาว”</verse>
				<verse number="23">ด้วย​ยิศ​ฮาค​ไม่​ได้​สังเกต, เพราะว่า​ยา​โคบ​มี​ขน​ที่​มือ​เหมือน​เอ​ซาว​พี่ชาย; จึง​อวยพร​ให้.</verse>
				<verse number="24">ยิศ​ฮา​ค​ก็​ถาม​อีก​ว่า, “เจ้า​เป็น​เอ​ซาว​ลูก​ของ​พ่อ​จ​ริงๆ หรือ?” ยา​โคบ​ตอบ​ว่า, “จริง​จ้ะ”</verse>
				<verse number="25">บิดา​จึง​ว่า, “ส่ง​เนื้อ​กวาง​มา​ใกล้​ให้​พ่อ​กิน, แล้ว​พ่อ​จะ​อวยพร​ให้.” ยา​โคบ​ก็​ส่ง​ให้​บิดา​รับประทาน, แล้ว​ส่ง​น้ำ​องุ่น​มา​ให้​ดื่ม.</verse>
				<verse number="26">ยิศ​ฮา​ค​ผู้​เป็น​บิดา​จึง​ว่า, “ลูก​เอ๋ย, จง​ขยับ​เข้า​มา​ใกล้, แล้ว​จุบ​พ่อ.”</verse>
				<verse number="27">ยา​โคบ​ก็​ขยับ​เข้า​มา​จุบ​บิดา, บิดา​ก็​ดม​กลิ่น​เสื้อผ้า​ดู, แล้ว​อวยพร​แก่​ลูก​ว่า, “นี่​แน่ะ, ลูก​ของ​พ่อ​มี​กลิ่น​หอม​ดุจ​กลิ่น​สวน​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​อวยพร:</verse>
				<verse number="28">ขอ​พระเจ้า​ทรง​พระราชทาน​ให้​เจ้า​มี​น้ำค้าง​จาก​ฟ้า, และ​ให้​แผ่น​ดิน​มี​ผล​อุดม; ให้​ข้าว​กับ​น้ำ​องุ่น​บริบูรณ์, ให้​คน​ทั้งปวง​ปรนนิบัติ​เจ้า,</verse>
				<verse number="29">ให้​ชน​ประเทศ​ต่างๆ น้อม​กราบ​ลง​แก่​เจ้า, ให้​เจ้า​เป็น​นาย​ครอบ​ครอง​พี่น้อง​ของ​เจ้า, ให้​บุตร​ของ​มารดา​น้อม​กราบ​ลง​แก่​เจ้า: ผู้ใด​แช่ง​เจ้า​ให้​ผู้​นั้น​ถูก​แช่ง​สาป​ผู้ใด​อวยพร​แก่​เจ้า​ให้​ผู้​นั้น​ได้​พร</verse>
				<verse number="30">ครั้น​ยิศ​ฮาค​ได้​อวยพร​แก่​ยา​โคบ​แล้ว, เมื่อ​ยา​โคบ​พึ่ง​ออก​ไป​จาก​หน้า​ยิศ​ฮาค​บิดา​เอซาว​พี่ชาย​ก็​กลับ​มา​จาก​ไล่​เนื้อ.</verse>
				<verse number="31">เอซาว​ได้​ทำ​แกง​เนื้อ​อย่าง​อร่อย​ดี​ส่ง​ให้แก่​บิดา, แล้ว​กล่าว​ว่า, “เชิญ​บิดา​ลุก​ขึ้น​รับประทาน​แกง​เนื้อ​ของ​ลูก​เถิด, เพื่อ​บิดา​จะ​ได้​อวยพร​แก่​ลูก.”</verse>
				<verse number="32">ฝ่าย​ยิศ​ฮาค​บิดา​จึง​ถาม​ว่า, “เจ้า​เป็น​ผู้ใด?” เอซาว​บอก​ว่า, “ฉัน​เป็น​เอ​ซาว​บุตร​หัวปี​ของ​ท่าน.”</verse>
				<verse number="33">ยิศ​ฮา​ค​ก็​สะดุ้ง​จน​ตัวสั่น, แล้ว​ถาม​ว่า “ใคร​เล่า​ที่​จัด​เนื้อ​มา​ให้​พ่อ​กิน​ก่อน​เจ้า​มา​นั้น; พ่อ​ได้​อวยพร​ให้​เขา​แล้ว; ผู้​นั้น​จะ​ได้​พร​แน่.”</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​เอ​ซาว​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​บิดา​ก็​ร้องไห้​เสียง​ดัง​เป็นทุกข์​นัก, แล้ว​พูด​แก่​บิดา​ว่า “บิดา​เจ้าข้า, ขอ​อวยพร​แก่​ฉัน​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="35">บิดา​จึง​ว่า, “น้อง​ของ​เจ้า​มา​ล่อลวง​แย่ง​พร​ของ​เจ้า​ไป​เสียแล้ว.”</verse>
				<verse number="36">เอซาว​จึง​ว่า, “น้อง​มี​ชื่อ​ว่า​ยา​โคบ (ชิง) นั้น​สมควร​แล้ว​มิใช่​หรือ? เพราะว่า​เขา​แกล้ง​ให้​ฉัน​เสีย​เปรียบ​สอง​ครั้ง​แล้ว: ได้​แย่งชิง​ส่วน​ประ​โยชน์​บุตร​หัวปี​ที่​เป็น​ของ​ฉัน​ไป​เสีย; และ​มิหนำซ้ำ​แย่ง​พร​ของ​ฉัน​ไป​เสีย​อีก​ด้วย.” เอซาว​จึง​ถาม​ว่า, “พ่อ​ไม่​มี​พร​ให้​ฉัน​อีก​หรือ?”</verse>
				<verse number="37">ยิศ​ฮา​ค​ก็​ตอบ​กับ​เอ​ซาว​ว่า, “นี่​แน่ะ, พ่อได้​ตั้ง​เขา​ไว้​เป็น​นาย​ของ​เจ้า, และ​ให้​พี่น้อง​ทั้ง​หลาย​เป็น​ทาส​ของ​เขา, ให้​มี​ข้าว​และ​น้ำ​องุ่น​บริบูรณ์;</verse>
				<verse number="38">ลูก​เอ๋ย​พ่อ​จะ​ทำ​อย่างไร​ให้​เจ้า​อีก​ได้​เล่า?” เอซาว​จึง​ว่า​แก่​บิดา​ว่า, “บิดา​เจ้าข้า, บิดา​มี​พร​แต่เท่านั้น​หรือ? โอ​บิดา​เจ้าข้า, ขอ​อวยพร​แก่​ฉัน​ด้วย​เถิด.” เอซาว​ก็​ร้องไห้​เสียง​ดัง.</verse>
				<verse number="39">ยิศ​ฮา​ค​บิดา​จึง​บอก​ว่า, “นี่​แน่ะ, เจ้า​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​อัน​อุดม​บริบูรณ์​มี​น้ำค้าง​ลง​มา​จาก​ฟ้า.</verse>
				<verse number="40">เจ้า​จะ​ได้​เลี้ยง​ชีวิต​ด้วย​กระบี่, และ​ปรนนิบัติ​น้อง​ของ​เจ้า; แต่​เมื่อ​เจ้า​มี​กำลัง​ขึ้น, เจ้า​จะ​หัก​แอก​ของ​น้อง​เสีย​จาก​คอ​ของ​ตน.”</verse>
				<verse number="41">ฝ่าย​เอ​ซาว​ก็​เกลียดชัง​ยา​โคบ​เพราะ​เหตุ​พร​ที่​บิดา​ได้​ให้แก่​เขา​นั้น; เอซาว​จึง​คิด​ใน​ใจ​ว่า, “เวลา​ที่​จะ​ไว้ทุกข์​ให้แก่​บิดา​ก็​ใกล้​อยู่​แล้ว; ใน​คราว​นั้น​เรา​จะ​ฆ่า​ยา​โคบ​น้อง​ชาย​เสีย.”</verse>
				<verse number="42">คำ​ที่​เอ​ซาว​บุตร​หัวปี​พูด​ดังนี้​รู้​ถึง​นาง​ริ​บะ​คา, นาง​ริ​บะ​คา​จึง​เรียก​ยา​โคบ​มาบ​อก​ว่า, “นี่​แน่ะ, เอซาว​พี่ชาย​ได้​ปลอบโยน​ใจ​โดย​คิด​จะ​ฆ่า​เจ้า​เสีย.</verse>
				<verse number="43">ลูก​เอ๋ย, จง​ฟัง​คำ​ของ​แม่​เถิด; ลุก​ขึ้น​หนี​ไป​เมือง​ฮา​ราน, หา​ลา​บาน​พี่ชาย​ของ​แม่,</verse>
				<verse number="44">พัก​อยู่​กับ​ลา​บาน​หน่อย​หนึ่ง​กว่า​พี่ชาย​จะ​หายโกรธ,</verse>
				<verse number="45">และ​ลืม​เหตุการณ์​ที่​เข้า​ได้​กระทำ​ไว้​แก่​เขา​นั้น​เลย: เมื่อนั้น​แม่​จะ​ให้​คน​ไป​รับ​เจ้า​มา​จาก​ที่นั่น: จะ​ทำ​ให้​แม่​เสีย​ลูก​ทั้ง​สอง​คนใน​วัน​เดียวกัน​ทำไม​เล่า?”</verse>
				<verse number="46">นาง​ริ​บะ​คา​จึง​บอก​ยิศ​ฮาค​ว่า, “ฉัน​เบื่อหน่าย​ด้วย​บุตรสาว​ชาติ​เฮธ​นั้น: ถ้า​แม้น​ยา​โคบ​จะ​รับ​บุตร​สาว​ชาติ​เฮธ​คือ​หญิง​ชาว​เมือง​นี้​เป็น​ภรรยา​แล้ว, ฉัน​จะ​มี​ชีวิต​ต่อไป​เป็น​ประ​โย​ชน​อะไร​เล่า?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ฝ่าย​ยิศ​ฮาค​ก็​เรียก​ยา​โคบ​มา​อวยพร​แล้ว​สั่ง​ว่า, “เจ้า​อย่า​รับ​หญิง​ชาว​คะ​นา​อัน​เป็น​ภรรยา​เป็นอันขาด.</verse>
				<verse number="2">จง​ลุก​ขึ้น​ไป​ยัง​เมือง​พา​ดัน​อา​รำ​ยัง​บ้าน​บะธูเอล​ผู้​เป็น​ตา​ของ​เจ้า, รับ​บุตรสาว​ของ​ลา​บาน​พี่ชาย​มารดา​ของ​เจ้า​เป็น​ภรรยา.</verse>
				<verse number="3">ขอ​ให้​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ที่สุด​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​เจ้า, ให้​มี​พงศ์พันธุ์​ทวี​มาก​ขึ้น​เป็น​หลาย​ตระกูล;</verse>
				<verse number="4">ให้​พร​ของ​อับ​รา​ฮาม​อยู่​กับ​เจ้า​ทั้ง​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​ด้วย, เพื่อ​แผ่น​ดิน​นี้​ที่​เจ้า​อาศัย​อยู่​เป็น​แขกเมือง​ซึ่ง​พระเจ้า​ได้​พระราชทาน​แก่​อับ​รา​ฮาม​แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รับ​เป็น​มฤ​ดก.”</verse>
				<verse number="5">ยิศ​ฮา​ค​ก็​ให้​ยา​โคบ​ไป​เมือง​พา​ดัน​อา​รำ​ยัง​ลา​บาน​บุตร​บะธูเอล​ชาว​เมือง​ซูเรีย​ผู้​เป็น​พี่ชาย​ของ​นาง​ริ​บะ​คา​มารดา​ของ​ยา​โคบ​และ​เอ​ซาว</verse>
				<verse number="6">เอซาว​เห็น​ว่า​ยิศ​ฮาคอ​วย​พร​แก่​ยา​โคบ, แล้ว​ให้​ไป​เมือง​พา​ดัน​อา​รำ​เพื่อ​จะ​หา​ภรรยา​ที่นั่น​และ​เมื่อ​บิดา​อวยพร​ยา​โคบ​ก็ได้​สั่ง​ห้าม​ว่า, “อย่า​รับ​หญิง​ชาว​คะ​นา​อัน​เป็น​ภรรยา​เลย.”</verse>
				<verse number="7">ยา​โคบ​ได้​เชื่อฟัง​คำ​บิดา​มารดา​จึง​ไป​ยัง​เมือง​พา​ดัน​อา​รำ.</verse>
				<verse number="8">ครั้น​เอ​ซาว​เห็น​ว่า​ยิศ​ฮาค​บิดา​ไม่​ชอบ​บุตรี​ชาว​คะ​นา​อัน,</verse>
				<verse number="9">เอซาว​จึง​ไป​หา​ยิศ​มา​เอล​ขอ​มา​ฮะ​ลัธ​น้องสาว​ของ​นา​บาโยธ​บุตร​ของ​ยิศ​มา​เอล​บุตร​ของ​อับ​รา​ฮาม​มา​เป็น​ภรรยา​อีก​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​ยา​โคบ​ก็​ออก​จาก​เมือง​บะเอ​ระ​ซา​บา​จะ​ไป​เมือง​ฮา​ราน</verse>
				<verse number="11">ได้​มา​ถึง​ตำบล​แห่ง​หนึ่ง​ก็​ค้าง​อยู่​ที่นั่น​ตลอด​คืน เพราะ​อาทิตย์​ตก​แล้ว; เขา​หยิบ​ก้อน​หิน​ที่นั่น​มา​วาง​เป็น​หมอน​หนุน​ศีรษะ​นอน​อยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="12">ก็​นิมิตต์​ฝัน​เห็น​บันได​ตั้งอยู่​ที่​แผ่น​ดิน มี​ปลาย​สูง​ขึ้น​ไป​เทียม​ฟ้า; กับ​เห็น​ทูต​พระเจ้า​กำลัง​ขึ้นลง​ที่​บันได​นั้น;</verse>
				<verse number="13">ทั้ง​เห็น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ยืน​อยู่​เบื้องบน​บันได และ​ตรัส​ว่า, “เรา​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา พระเจ้า​ของ​อับ​รา​ฮาม และ​พระเจ้า​ของ​ยิศ​ฮาค​บิดา​ของ​เจ้า; แผ่น​ดิน​ที่​เจ้า​กำลัง​นอน​อยู่​นี้​เรา​จะ​ยก​ให้​เจ้า​และ​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า:</verse>
				<verse number="14">พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​จะ​มาก​ขึ้น​ดุจ​ผงคลี​ดิน; เจ้า​จะ​แผ่​ไป​ข้าง​ทิศตะวันตก, ทิศตะวันออก, ทิศเหนือ, ทิศใต้: มนุษย์​โลก​ทุก​ชาติ​จะ​ได้​พระ​พร​เพราะ​เจ้า​และ​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">นี่​แน่ะ, เมื่อ​เจ้า​จะ​ไป​ใน​ที่ใดๆ, เรา​จะ​อยู่​ด้วย​เจ้า, จะ​ปกป้อง​รักษา​ไว้, และ​จะ​พา​กลับ​มา​ถึง​แผ่น​ดิน​นี้​อีก; ด้วย​เรา​จะ​ไม่​ละทิ้ง​เจ้า​เสีย กว่า​การ​ที่​เรา​ได้​ตรัส​ไว้​แก่​เจ้า​จะ​สำเร็จ.”</verse>
				<verse number="16">ยา​โคบ​ก็​ตื่น​ขึ้น​พูด​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​ที่นี่​แน่แท้; แต่​ข้าพ​เจ้า​ไม่​รู้.”</verse>
				<verse number="17">ยา​โคบ​มี​ความ​เกรงกลัว​จึง​ว่า, “ที่นี่​เป็น​ที่​ศักดิ์​สิทธิ์​นัก! เป็น​โบสถ์​ของ​พระเจ้า​จริง​และ​เป็น​ประตู​สวรรค์.”</verse>
				<verse number="18">ใน​เวลา​รุ่งเช้า ยา​โคบ​ก็​ลูก​ขึ้น​ปัก​ก้อน​หิน​ที่​ทำ​หมอน​หนุน​ศีรษะ​นั้น​ตั้ง​ไว้​เป็น​เสา​สำคัญ, แล้ว​เท​น้ำมัน​ลง​บน​ปลาย​เสา​หิน​นั้น.</verse>
				<verse number="19">ยา​โคบ​ก็​ตั้ง​ชื่อ​ตำบล​นั้น​ว่า​เบธเอล; แต่เดิม​เอง​นั้น​มี​ชื่อ​ว่า​ลูศ.</verse>
				<verse number="20">ยา​โคบ​ก็​บน​ตัว​ไว้​ว่า, “ถ้า​พระเจ้า​ทรงสถิต​อ​ยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า, ปกป้อง​รักษา​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​ทาง​ที่​จะ​ไป​นี้, ให้​มี​อาหาร​รับประทาน, มี​เสื้อผ้า​นุ่งห่ม,</verse>
				<verse number="21">ให้​กลับ​มา​ถึง​บ้าน​บิดา​ข้าพ​เจ้า​อีก​โดย​ความ​สุข​สวัสดิ์, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="22">ก้อน​หิน​นี้​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ปัก​ตั้ง​ขึ้น​เป็น​เสา​สำคัญ​นั้น จะ​เป็น​โบสถ์​ของ​พระเจ้า: และ​สาร​พัตร​ที่​พระองค์​จะ​พระราชทาน​ให้แก่​ข้าพ​เจ้า​นั้น, ข้าพ​เจ้า​จะ​แบ่ง​ออก​เป็น​สิบ​ส่วน​ถวาย​ส่วนหนึ่ง​แก่​พระ​องค์.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">ยา​โคบ​ก็​เดินทาง​มา​ถึง​แผ่น​ดิน​แห่ง​ชน​ชาว​ทิศตะวันตก;</verse>
				<verse number="2">จึง​แล​ไป​เห็น​บ่อน้ำ​ที่​ทุ่งนา​นั้น, มี​ฝูง​แกะ​สาม​ฝูง​นอน​อยู่​ใกล้​บ่อ​นั้น, และ​มี​ศิลา​ใหญ่​ปิดปาก​บ่อ​นั้น​ไว้.</verse>
				<verse number="3">ฝูง​แกะ​ทั้งปวง​เคย​มา​อยู่​พร้อมกัน​ที่นั่น; มี​คน​กลิ้ง​ศิลา​ออก​จาก​ปาก​บ่อ, ตัก​น้ำ​ให้​ฝูง​แกะ​เหล่านั้น​กิน, แล้ว​ก็​ปิด​ศิลา​ปาก​บ่อ​นั้น​เสีย​ดัง​เก่า.</verse>
				<verse number="4">ยา​โคบ​จึง​ถาม​เขา​ว่า, “พี่น้อง​เอ๋ย, ท่าน​มา​แต่ไหน?” เขา​ตอบ​ว่า, “เรา​มา​จาก​เมือง​ฮา​ราน.”</verse>
				<verse number="5">ยา​โคบ​จึง​ถาม​ว่า, “ท่าน​รู้จัก​ลา​บาน​บุตร​นา​โฮร​หรือ?” เขา​ตอบ​ว่า, “รู้จัก.”</verse>
				<verse number="6">ยา​โคบ​ถาม​อีก​ว่า, “ลา​บาน​นั้น​สบายดี​อยู่​หรือ?” เขา​ตอบ​ว่า, “สบาย: โน่น​แน่ะ​บุตรสาว​เขา​ชื่อ​รา​เฮ็ล​กำลัง​ต้อน​ฝูง​แกะ​มา”</verse>
				<verse number="7">ยา​โคบ​จึง​ว่า, “ยัง​วัน​อยู่​มาก, ยัง​ไม่​ถึง​เวลา​ที่​จะ​ให้​ฝูง​สัตว์​เข้า​คอก: จง​ตัก​น้ำ​ให้​แกะ​เหล่านี้​กิน, แล้ว​ให้​ไป​กิน​หญ้า​อีก.”</verse>
				<verse number="8">เขา​จึง​ตอบ​ว่า, “ไม่​ได้, ต้อง​ให้​แกะ​ทุกๆ ฝูง​มา​พร้อมกัน​ก่อน; แล้ว​ให​คน​กลิ้ง​ศิลา​ออก​จาก​ปาก​บ่อน้ำ​ให้​ฝูง​แกะ​กิน​น้ำ”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เขา​ยัง​พูด​อยู่​มิ​ทัน​ขาดคำ, นางสาว​รา​เฮ็ล​ก็​พา​ฝูง​แกะ​ของ​บิดา​มา​ถึง เพราะ​นาง​เป็น​ผู้​เลี้ยง​สัตว์​นั้น.</verse>
				<verse number="10">ครั้น​ยา​โคบ​แลเห็น​นางสาว​รา​เฮ็ล​บุตร​ของ​ลา​บาน​ผู้​เป็น​พี่ชาย​มารดา​ของ​ตน, และ​ฝูง​แกะ​ของ​ท่าน, ยา​โคบ​ก็​เข้า​มา​กลิ้ง​ศิลา​ออก​จาก​ปาก​บ่อ​ตัก​น้ำ​ให้​ฝูง​แกะ​ของ​ลุง​กิน.</verse>
				<verse number="11">ยา​โคบ​ก็ได้​จุบ​นางสาว​รา​เฮ็ล​และ​ร้องไห้​ด้วย เสียง​ดัง,</verse>
				<verse number="12">บอก​นางสาว​รา​เฮ็ล​ว่า​ตน​เป็น​หลาน​ของ​บิดา และ​บุตร​นาง​ริ​บะ​คา: นาง​ก็​วิ่ง​ไป​บอก​บิดา</verse>
				<verse number="13">ครั้น​ลา​บาน​ได้ยิน​ข่าว​ถึง​ยา​โคบ​บุตร​น้องสาว​ของ​ตน, ก็​วิ่ง​ออก​ไป​ต้อนรับ​กอด​จุบ​พา​ขึ้น​เรือน. ยา​โคบ​ก็​เล่า​ความ​ให้​ลา​บาน​ฟัง​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="14">ลา​บาน​จึง​ว่า, “เจ้า​เป็น​เลือดเนื้อ​ของ​เรา​แท้ ๆ.” ยา​โคบ​ได้​อาศัย​อยู่​กับ​ลา​บาน​เดือน​หนึ่ง,</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​ลา​บาน​พูด​กับ​ยา​โคบ​ว่า, ถึง​เรา​เป็น​พี่น้อง​กัน, ควร​ที่​เจ้า​จะ​รับใช้​การงาน​ของ​เรา​เปล่าๆ หรือ? เจ้า​จะ​เรียก​ค่าจ้าง​เท่าไร​จง​บอก​เถิด.”</verse>
				<verse number="16">ลา​บาน​นั้น​มี​บุตรสาว​สอง​คน: พี่สาว​ชื่อ​เล​อา, น้องสาว​ชื่อ​รา​เฮ็ล,</verse>
				<verse number="17">นางสาว​เล​อา​นั้น​เป็น​ตา​ยิบ​หยี, แต่​นางสาว​รา​เฮ็ล​นั้น​รูป​ราง​สละสลวย​ดี.</verse>
				<verse number="18">ยา​โคบ​ก็​รักใคร่​นางสาว​รา​เฮ็ล, จึง​บอก​ลา​บาน​ว่า, “ฉัน​จะ​รับใช้​การงาน​ท่าน​เจ็ด​ปี, เพราะ​นางสาว​รา​เฮ็ล​บุตร​น้อย​ของ​ท่าน.”</verse>
				<verse number="19">ลา​บาน​จึง​ว่า, “ที่​เรา​จะ​ยก​บุตรสาว​ให้​เจ้า​นั้น​ดี​กว่า​จะ​ให้​คน​อื่น: จง​อยู่​กับ​เรา​เถิด.”</verse>
				<verse number="20">ยา​โคบ​ก็ได้​รับใช้​อยู่​เจ็ด​ปี​เพราะ​นางสาว​รา​เฮ็ล; เห็น​เป็น​เหมือน​น้อย​วัน​เพราะ​เหตุ​รัก​นาง​นั้น</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ยา​โคบ​บอก​ลา​บาน​ว่า, “เวลา​ที่​กำหนด​ไว้​ก็​ครบ​แล้ว; ขอ​ได้​โปรด​ยก​บุตรสาว​ให้​ฉัน, จะ​ได้​อยู่กิน​ด้วย​กัน.”</verse>
				<verse number="22">ลา​บาน​จึง​เชิญ​บรรดา​ชาวบ้าน​มา​พร้อมกัน​แล้ว​มี​การ​เลี้ยง.</verse>
				<verse number="23">ครั้น​เวลา​ค่ำ​ลา​บาน​ก็​พา​เล​อา​บุตรสาว​มา​ให้แก่​ยา​โคบ ๆ ก็​เข้า​ไป​อยู่​ด้วย​กัน.</verse>
				<verse number="24">ลา​บาน​ยก​หญิง​ใช้​ของ​ตน​ชื่อ​ซี​ละ​พา​ให้​ไว้​เป็นสาว​ใช้​ของ​เล​อา​บุตร​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="25">ครั้น​เมื่อ​รุ่งเช้า​ก็​เห็น​ว่า​เป็น​นาง​เล​อา: ยา​โคบ​จึง​พูด​แก่​ลา​บาน​ว่า, “ลุง​ทำ​อะไร​อย่าง​นี้​กับ​ฉัน? ฉัน​ได้​รับใช้​ลุง​เพราะ​นางสาว​รา​เฮ็ล​มิใช่​หรือ? ทำไม​ลุง​จึง​ล่อลวง​ฉัน​เล่า?”</verse>
				<verse number="26">ลา​บาน​จึง​ตอบ​ว่า, “ใน​เมือง​เรา​นี้​ไม่​มี​ธรรม​เนียม​จะ​ให้​น้อง​สาว​มี​เย่า​เรือน​ก่อน​พี่สาว.</verse>
				<verse number="27">จง​คอย​รอ​อยู่​ให้การ​เลี้ยง​เจ็ด​วัน​ของ​หญิง​นี้​สำเร็จ, แล้ว​เรา​จะ​ยก​คน​นั้น​ให้​ด้วย: ภาย​หลัง​เจ้า​จะ​ต้อง​รับใช้​ลุง​เพราะ​นาง​คน​นั้น​อีก​เจ็ด​ปี.”</verse>
				<verse number="28">ยา​โคบ​ก็​ยอม​ทำ​เช่นนั้น​กว่า​การ​เลี้ยง​เจ็ด​วัน​จะ​สำเร็จ. แล้ว​ลา​บาน​ก็​ยก​นางสาว​รา​เฮ็ล​บุตร​น้อย​ให้​เป็น​ภรรยา​ของ​ยา​โคบ​ด้วย.</verse>
				<verse number="29">ลา​บาน​ก็​ให้​ทา​สี​ของ​ตน​ชื่อ​บี​ละ​ฮา​แก่​รา​เฮ็ล​บุตรสาว​ไว้​เป็นสาว​ใช้.</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​ยา​โคบ​ก็​เข้า​ไป​อยู่​กับ​นาง​รา​เฮ็ล, มี​ความ​รักใคร่​นาง​มาก​กว่า​นาง​เล​อา, และ​ได้​รับใช้​ลา​บาน​อีก​เจ็ด​ปี</verse>
				<verse number="31">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ทราบ​ว่า​ยา​โคบ​เกลียด​นาง​เล​อา, พระองค์​จึง​ทรง​พระ​เมตตา​บันดาล​ให้​นาง​เล​อา​มี​ครรภ์: แต่​นาง​รา​เฮ็ล​นั้น​ให้​เป็น​หมัน.</verse>
				<verse number="32">นาง​เล​อา​มี​ครรภ์​คลอด​บุตร​เป็น​ชาย, ตั้ง​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า​รู​เบน: ด้วย​นาง​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ทอด​พระเนตร​เห็น​ข้า​พ​เข้า​ผู้​มี​ความ​ทุกข์; บัดนี้​สามี​จะ​ได้​รักใคร่​ข้าพ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="33">นาง​เอ​ลา​มี​ครรภ์​คลอด​บุตร​เป็น​ชาย​อีก​คน​หนึ่ง, จึง​ว่า, “เหตุ​พระ​ยะโฮ​วา​ทรง​ทราบ​ว่า​สามี​เกลียดชัง​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​จึง​ทรง​พระราชทาน​บุตร​นี้​แก่​ข้าพ​เจ้า​อีก​คน​หนึ่ง.” นาง​จึง​ตั้ง​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า ซิ​ม​โอน.</verse>
				<verse number="34">นาง​เล​อา​มี​ครรภ์​คลอด​บุตร​เป็น​ชาย​อีก​จึง​ว่า, “ครั้งนี้​สามี​จะ​สนิทสนม​กับ​ข้าพ​เจ้า. เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​คลอด​บุตรชาย​สาม​คน​แล้ว:” นาง​จึง​ตั้ง​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า: เลวี.</verse>
				<verse number="35">นาง​เล​อา​มี​ครรภ์​คลอด​บุตร​เป็น​ชาย​อีก​คน​หนึ่ง​จึง​ว่า, “ครั้งนี้​ข้าพ​เจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา” เหตุ​นี้​นาง​จึง​ตั้ง​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า​ยูดา. ต่อไป​นาน​นาง​เล​อา​ก็​ไม่​มี​ครรภ์​อีก.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">เมื่อ​นาง​รา​เฮ็ล​เห็น​ว่า​ตน​ไม่​มี​บุตร​กับ​ยา​โคบ​ก็​อิจฉา​พี่สาว​ของ​ตน, บอก​ยา​โคบ​ว่า, “ขอ​ให้​ฉัน​มี​บุตร​ด้วย; ถ้า​หาไม่​ฉัน​จะ​ตาย”</verse>
				<verse number="2">ยา​โคบ​ก็​โกรธเคือง​นาง​รา​เฮ็ล​จึง​ว่า, “เรา​เป็น​เห​มือน​พระเจ้า​ผู้​ไม่​ให้​เจ้า​มี​บุตร​หรือ?”</verse>
				<verse number="3">นาง​จึง​บอก​ว่า, “นี่แหละ บีละ​ฮา​เป็นสาว​ใช้​ของ​ฉัน จง​เข้า​ไป​สมสู่​อยู่​กับ​เขา​เถิด; เขา​จะ​ได้​คลอด​บุตร​เลี้ยง​ไว้​ที่​ตัก​ของ​ฉัน, ฉัน​จะ​ได้​ตั้ง​วงศ์​ด้วย​หญิง​คน​นี้”</verse>
				<verse number="4">นาง​จึง​ยก​บี​ละ​ฮา​สาว​ใช้​ของ​ตน​ให้​เป็น​อนุภรรยา​ของ​ยา​โคบ, ยา​โคบ​ก็​ได้​สมสู่​อยู่​กับ​นาง​นั้น;</verse>
				<verse number="5">บีละ​ฮา​ก็​มี​ครรภ์​กับ​ยา​โคบ​และ​คลอด​บุตร.</verse>
				<verse number="6">นาง​รา​เฮ็ล​ว่า, “พระเจ้า​ผู้​ทรง​พิพากษา​ชำระ​ความ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทรง​สลับ​ฟัง​เสียง​ข้าพ​เจ้า​ทูล​จึง​ให้​มี​บุตรชาย” เหตุ​ฉะนี้​นาง​จึง​ตั้ง​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า​ดาน (พิพากษา).</verse>
				<verse number="7">บีละ​ฮา​สาวใช้​ของ​นาง​รา​เฮ็ล​มี​ครรภ์​กับ​ยา​โคบ​และ​คลอด​บุตรชาย​อีก​คน​หนึ่ง;</verse>
				<verse number="8">รา​เฮ็ล​จึง​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​จะ​ปล้ำ​ต่อสู้​กับ​พี่สาว​ของ​ข้าพ​เจ้า​มาก, และ​ได้​ชัย​ชะ​นะ​แล้ว:” นาง​จึง​ให้​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า, นัฟธาลี (ปลา)</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​นาง​เล​อา​เมื่อ​เห็น​ว่า​ตน​ไม่​มี​บุตร​อีก, จึง​ยก​ซี​ละ​พา​สาวใช้​ของ​ตน​ให้​เป็น​อนุภรรยา​ของ​ยา​โคบ.</verse>
				<verse number="10">ซี​ละ​พา​สาวใช้​ของ​เล​อา​ก็​มี​บุตรชาย​กับ​ยา​โคบ.</verse>
				<verse number="11">นาง​เล​อา​ว่า, “ได้​ลาภ​ดี.” จึง​ตั้ง​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า​ฆาด (ลาภ​ดี)</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ซี​ละ​พา​สาวใช้​ของ​เล​อา​คลอด​บุตรชาย​อีก​คน​หนึ่ง;</verse>
				<verse number="13">เลอา​ก็​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ได้​ความ​สุข; พวก​สตรี​คงจะ​เรียก​ข้าพ​เจ้า​ว่า​เป็นสุข” นาง​จึง​ตั้ง​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า​อา​เซ็ร (สุข)</verse>
				<verse number="14">ครั้น​ถึง​ฤดู​เกี่ยว​ข้าวสาลี​รู​เบน​ก็​ออก​ไป​ที่นา​เก็บ​ผล​ต้น​ดู​ดาอิม​มา​ให้​นาง​เล​อา​มารดา; รา​เฮ็ล​จึง​พูด​แก่​เล​อา​ว่า, “ขอ​ผล​ดู​ดาอิม​ของ​บุตร​ของ​พี่​ให้​ฉัน​บ้าง.”</verse>
				<verse number="15">เลอา​ตอบ​ว่า, “น้อง​ได้​แย่ง​สามี​ของ​ฉัน​ไป​แล้ว, มิหนำซ้ำ​จะ​เอา​ผล​ดู​ดาอิม​ของ​บุตร​น้อย​ด้วย​หรือ?” รา​เฮ็ล​ตอบ​ว่า, “ถ้า​ให้​ผล​ดู​ดา​อิมแก่​ฉัน​คืน​วันนี้​ฉัน​จะ​ให้​สามี​ไป​อยู่​กับ​พี่.”</verse>
				<verse number="16">ครั้น​ยา​โคบก​ลับ​มา​จาก​นา​เวลา​เย็น, เลอา​ก็​ออก​ไป​ต้อนรับ​บอก​ว่า, “จง​มา​อยู่​กับ​ฉัน​เถิด, เพราะ​ฉัน​ให้​ผล​ดู​ดาอิม​ของ​บุตร​เป็น​สินจ้าง​ท่าน​แล้ว.” ใน​คืน​วัน​นั้น​ยา​โคบ​ก็​เข้า​อยู่​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​ได้​ทรง​สดับ​ฟัง​เล​อา​โปรด​ให้​มี​ครรภ์​กับ​ยา​โคบ​อีก และ​คลอด​บุตรชาย​ที่​ห้า.</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​เล​อา​ว่า, “พระเจ้า​ทรง​พระราชทาน​สินจ้าง​นั้น​ให้แก่​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ยก​หญิง​ใช้​ให้​สามี.” นาง​จึง​ตั้ง​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า​ยิ​ซา​คาร (สินจ้าง).</verse>
				<verse number="19">ต่อไป​เล​อา​ก็​มี​ครรภ์​กับ​ยา​โคบ​อีก​และ​คลอด​บุตรชาย​ที่​หก.</verse>
				<verse number="20">เลอา​จึง​ว่า, “พระเจ้า​ทรง​พระราชทาน​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​ลาภ​ผล​อัน​ดี; บัดนี้​สามี​คงจะ​อาศัย​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​มี​บุตรชาย​ด้วย​กัน​หก​คน​แล้ว.” นาง​จึง​ตั้ง​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า​ซะบู​โลน (อาศัย).</verse>
				<verse number="21">ต่อมา​ภาย​หลัง​นาง​ก็​คลอด​บุตร​อีก​คน​หนึ่ง, ตั้ง​ชื่อ​ว่า​ดี​นา</verse>
				<verse number="22">พระเจ้า​ทรง​ระลึก​ถึง​และ​สดับ​ฟัง​รา​เฮ็ล, ทรง​บันดาล​ให้​นาง​มี​ครรภ์.</verse>
				<verse number="23">นาง​ก็​มี​ครรภ์​คลอด​บุตรชาย, จึง​กล่าว​ว่า, “พระเจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ยก​ความ​อดสู​ของ​ข้าพ​เจ้า​เสียแล้ว.”</verse>
				<verse number="24">นาง​จึง​ตั้ง​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า​โย​เซฟ (เพิ่ม): หมาย​ว่า, “ขอ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​เพิ่ม​บุตรชาย​อีก​ให้​ข้าพ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="25">ครั้น​เมื่อ​นาง​รา​เฮ็ล​คลอด​โย​เซฟ​บุตร​นั้น​แล้ว, ยา​โคบ​ก็​บอก​ลา​บาน​ว่า, “ขอ​อนุญาต​ให้​ข้าพ​เจ้า​กลับ​ไป​บ้านเกิด​เมือง​บิด​ร​ของ​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="26">ขอ​ปล่อย​ภรรยา​ซึ่ง​เป็น​ค่าจ้าง​กับ​บุตร​ให้​ข้าพ​เจ้า​พา​ไป; เพราะ​การ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับใช้​ท่าน​นั้น, ท่าน​ก็​ทราบ​อยู่​แล้ว.”</verse>
				<verse number="27">ลา​บาน​จึง​ตอบ​ว่า, “ถ้า​เจ้า​พอใจ​ใน​ลุง, อย่า​เพ่อ​ไป: ด้วย​ลุง​รู้​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​อวยพร​เรา​เพราะ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="28">ลา​บาน​พูด​ต่อไป​ว่า, “เจ้า​จะ​เรียก​ค่าจ้าง​เท่าไร? จง​บอก​เถิด; ลุง​ยอม​ให้.”</verse>
				<verse number="29">ยา​โคบ​บอก​ว่า, “ฉัน​ได้​รับใช้​ลุง​และ​ได้​เลี้ยง​สัตว์​ของ​ลุง​อย่างไร, ลุง​ก็​ทราบ​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="30">ด้วย​ก่อน​ฉัน​มา​นั้น​ลุง​มีแต่​น้อย; บัดนี้​ก็​มี​ทวี​ขึ้น​เป็น​อัน​มาก; ตั้งแต่นั้นมา​อยู่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​อวยพร​แก่​ลุง, และ​ฉัน​จะ​บำรุง​ครอบครัว​ของ​ตนเอง​ด้วย​เมื่อไร​เล่า?”</verse>
				<verse number="31">ลา​บาน​จึง​ถาม​ว่า, “ควร​เรา​จะ​ให้​เจ้า​เท่าไร?” ยา​โคบ​ตอบ​ว่า, “ค่าจ้าง​นั้น​ไม่​รับ, แต่​หากว่า​ลุง​จะ​ตกลง​กับ​ฉัน​ดังนี้, ฉัน​จะ​เลี้ยง​ระวัง​สัตว์​ของ​ลุง​ต่อไป.</verse>
				<verse number="32">วันนี้​ฉัน​จะ​ไป​ที่​ฝูง​สัตว์​ของ​ลุง, และ​จะ​เลือกคัด​เอา​โค​ที่​สี​ลาย​สี​ด่าง​ใน​ฝูง​นั้น และ​แกะ​ที่​สี​ดำ​ใน​ฝูง​แกะ​และ​แพะ​ที่​สี​ลาย​และ​สี​ด่าง​ใน​ฝูง​แพะ, ให้​สัตว์​สี​เหล่านี้​เป็น​ค่าจ้าง​ของ​ฉัน.</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ทำ​ดังนี้​ความ​ซื่อตรง​ของ​ฉัน​จะ​ได้​ปรากฏ​ใน​เวลา​ภายหน้า: คือ​เมื่อ​ลุง​จะ​มา​ตรวจ​ดู​ค่าจ้าง​ของ​ฉัน​ใน​ฝูง​แพะ​นั้น, ตัว​ไหน​ที่​ไม่​ลาย​ไม่​ด่าง​หรือ​ใน​ฝูง​แกะ​ที่​ไม่​ดำ, สัตว์​เหล่านี้​ให้​ถือ​เสีย​ว่า​ฉัน​ยักยอก​เอา​มา.”</verse>
				<verse number="34">ลา​บาน​จึง​ตอบ​ว่า, “ดี​แล้ว, จง​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น​เถิด.”</verse>
				<verse number="35">ใน​วัน​นั้น​เขา​ก็ได้​เลือกคัด​แพะ​ตัวผู้​ที่​ลาย​ด่าง​และ​แพะ​ตัวเมีย​ด่าง​ดาว​ทุก​ตัว​ที่​มี​สี​ขาว​หน่อย​หนึ่ง, และ​แกะ​สี​ดำ​ใน​ฝูง​แกะ​ออก​มา​มอบ​ไว้​กับ​บุตรชาย.</verse>
				<verse number="36">เขา​ได้​แยกกัน​ออก​ไป​ห่างไกล​จาก​ยา​โคบ​เป็น​ระยะ​ทาง​สาม​วัน: สัตว์​ของ​ลา​บาน​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น ยา​โคบ​ก็ได้​เลี้ยง​ไว้</verse>
				<verse number="37">ฝ่าย​ยา​โคบ​ได้​ตัด​กิ่งไม้​สด​ที่​ตรง​แต่​ต้น​ปอ​ปลา​ต้น​อา​ลม​อน​และ​ต้น​เปล​น​มา​ลอก​เปลือก​ให้​ออก​เป็น​รอย​ขาว ๆ,</verse>
				<verse number="38">ไป​วาง​ไว้​ใน​ราง​ต่อหน้า​ฝูง​สัตว์​ที่มา​กิน​น้ำ; สัตว์​ก็​มี​ท้อง​ใน​ขณะที่​มา​กิน​น้ำ​นั้น.</verse>
				<verse number="39">สัตว์​ตัวเมีย​เมื่อ​มา​สม​จร​ตรง​ไม้​นั้น​ก็​ออก​ลูก​เป็น​สี​ด่าง​สี​ดาว​ลาย​ต่างๆ.</verse>
				<verse number="40">ยา​โคบ​ก็ได้​แยก​ลูก​แกะ​ออก​จาก​ฝูง, ให้​ฝูง​นั้น​อยู่​ตรงหน้า​แกะ​ที่​มี​สี​ด่าง​สี​ดำ​ใน​ฝูง​ของ​ลา​บาน: แต่​ฝูง​สัตว์​ของ​ตน​นั้น​ให้​อยู่​ต่างหาก, ไม่​ให้​ปะปน​กับ​ฝูง​สัตว์​ของ​ลา​บาน.</verse>
				<verse number="41">อยู่​มา​เมื่อ​สัตว์​ที่​กำ​ลัง​มาก​และ​อ้วน​พี​จะ​มี​ท้อง, ยา​โคบ​ก็​จัด​ไม้​ที่​ลอก​เปลือก​นั้น​ไป​วาง​ไว้​ที่​รางน้ำ, ให้​มัน​เห็น​เมื่อ​มัน​จะ​มี​ท้อง.</verse>
				<verse number="42">ฝ่าย​สัตว์​ที่​มี​กำลัง​น้อย​ยา​โคบ​ก็​ไม่​ได้​ใส่​ไม้​นั้น​ไว้: เหตุ​ฉะนั้น​สัตว์​ที่​มี​กำลัง​น้อย​จึง​ตก​เป็น​ของ​ลา​บาน, แต่​สัตว์​ที่​มี​กำลัง​มาก​เป็น​ของ​ยา​โคบ.</verse>
				<verse number="43">ยา​โคบ​ก็​มั่งมี​มาก​ขึ้น, มี​ฝูง​โค​และ​ทาส​ชาย​หญิง​และ​ฝูง​อูฐ​ฝูง​ลา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">ยา​โคบ​ได้ยิน​คำ​แห่ง​บุตร​ของ​ลา​บาน​ว่า, “ยา​โคบ​ได้​แย่ง​ทรัพย์​ของ​บิดา​ของ​เรา​ไป​เสีย​หมด: เขา​ได้​ทรัพย์​สมบัติ​นั้น​มา​จาก​บิดา​เรา​ทั้งนั้น.”</verse>
				<verse number="2">ยา​โคบ​ได้​พิจารณา​ดู​หน้า​ของ​ลา​บาน​เห็น​ว่า​ผิด​กับ​แต่ก่อน.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​สั่ง​ยา​โคบ​ว่า, “จง​กลับ​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​บิดา​และ​ญาติพี่น้อง​ของ​เจ้า​เถิด; เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="4">ยา​โคบ​ก็​ให้​คน​ไป​บอก​นาง​รา​เฮ็ล​และ​นาง​เล​อา​ให้​มา​หา​ตัว​ที่​ทุ่งนา​เลี้ยง​สัตว์,</verse>
				<verse number="5">แล้ว​บอก​นาง​ทั้ง​สอง​ว่า, “ฉัน​เห็น​หน้า​บิดา​เจ้า​ไม่​เหมือน​แต่ก่อน: แต่​พระเจ้า​แห่ง​บรรพ​บุรุษ​ของ​ฉัน​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​ฉัน.</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ทั้ง​สอง​รู้​แล้ว​ว่า​ฉัน​เคย​ปรนนิบัติ​บิดา​ของ​เจ้า​ด้วย​เต็มกำลัง.</verse>
				<verse number="7">ส่วน​บิดา​ของ​เจ้า​ได้​บิดพลิ้ว​เปลี่ยน​ค่าจ้าง​ของ​ฉัน​เสีย​สิบ​ครั้ง​แล้ว; แต่​พระเจ้า​มิได้​ทรง​อนุญาต​ให้​เขา​ทำ​อันตราย​แก่​ฉัน.</verse>
				<verse number="8">ถ้า​บิดา​ได้​ว่า​สัตว์​ที่​เป็น​ลาย​จุด​นั้น​เป็น​ค่าจ้าง​ของ​ฉัน, ครั้งนั้น​สัตว์​ทั้งปวง​ก็​มี​ลูก​เป็น​ลาย​จุด​อย่าง​นั้น: ถ้า​หาก​บิดา​ว่า​สัตว์​ที่​เป็น​ลาย​ริ้ว​รอบ​เป็น​ค่าจ้าง​ของ​ฉัน, ครั้งนั้น​สัตว์​ทั้งปวง​ก็​มี​ลูก​เป็น​ลาย​ริ้ว​รอบ​อย่าง​นั้น​หมด.</verse>
				<verse number="9">ดังนี้​แหละ​พระเจ้า​จึง​ทรง​ยก​สัตว์​ของ​บิดา​เจ้า​พระราชทาน​ให้แก่​ฉัน.</verse>
				<verse number="10">ครั้น​มา​ใน​ฤดู​ที่​สัตว์​เหล่านั้น​มี​ท้อง, ฉัน​ได้​นิมิตต์​ฝัน​จึง​เงย​ตา​ดู​เห็น​แกะ​ตัวผู้​ที่​สม​จร​กับ​แกะ​ตัวเมีย​นั้น​เป็น​ลาย​รอบ​ลาย​สุด​ด่าง​ริ้ว.</verse>
				<verse number="11">ใน​นิมิตต์​ฝัน​นั้น​ฉัน​เห็น​ทูต​พระเจ้า​เรียก​ว่า” ‘​ยา​โคบเอ๋ย:’ ฉัน​ตอบ​ว่า, ‘อยู่​นี่, เจ้าข้า.’</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ตรัส​ว่า, ‘จง​เงย​ตา​ดู​บรรดา​สัตว์​ตัวผู้​ที่​สม​จร​กับ​สัตว์​ตัวเมีย​เป็น​ลาย​รอบ​ลาย​จุด​ด่าง​ริ้ว: เพราะ​เรา​ได้​เห็น​บรรดา​การ​นั้น​ที่​ลา​บาน​ได้​กระทำ​แก่​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="13">เรา​เป็น​พระเจ้า​ของ​เบธเอล​ที่​เจ้า​ได้​ตั้ง​ศิลา​ขึ้น​เฉลิม​ไว้, และ​ที่​เจ้า​ได้​ตั้ง​สัตย์​สาบาน​ไว้​นั้น: บัดนี้​จง​ลุก​ขึ้น​กลับ​จาก​แผ่น​ดิน​นี้​ไป​ยัง​เมือง​ญาติพี่น้อง​ของ​เจ้า.’ ”</verse>
				<verse number="14">นาง​รา​เฮ็ล​กับ​นาง​เล​อา​จึง​ตอบ​ว่า, “เรา​ยัง​มี​ส่วน​ทรัพย์​มฤ​ดก​ใน​บ้าน​บิดา​ของ​เรา​อีก​หรือ?</verse>
				<verse number="15">บิดา​นับ​เรา​เหมือน​เป็น​แขกเมือง​มิใช่​หรือ? เพราะ​บิดา​ได้​ขาย​เรา, ทั้ง​ได้​กิน​เงิน​ของ​เรา​หมด​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="16">สิ่งของ​ทั้งปวง​ที่​พระเจ้า​ได้​ทรง​จัด​มา​จาก​บิดา​ของ​เรา, นั่นแหละ​เป็น​ของ ๆ เรา​กับ​ลูกหลาน​ของ​เรา: บัดนี้​พระเจ้า​ตรัส​สั่ง​อย่างไร, จง​ทำ​อย่าง​นั้น​เถิด”</verse>
				<verse number="17">ครั้งนั้น​ยา​โคบ​ก็​ลุก​ขึ้น​ให้​บุตร​ภรรยา​ขึ้น​ขี่​อูฐ;</verse>
				<verse number="18">จัด​สัตว์​และ​สรรพ​สิ่งของ​ทั้งปวง​ที่​ตน​หา​ได้​ใน​ที่​นั้น​กับ​สัตว์​ที่​ได้​ใน​เมือง​พา​ดัน​อา​รำ ไป​หา​ยิศ​ฮาค​บิดา​ที่​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน.</verse>
				<verse number="19">เวลา​นั้น​ลา​บาน​ได้​ตัด​ขน​แกะ: ฝ่าย​รา​เฮ็ล​ก็​ลัก​รูป​เคารพ​ของ​บิดา​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​ยา​โคบ​ก็​หลบหนี​ไป​มิ​ได้​บอก​ลา​บาน​ชาว​ซุเรีย​ให้​รู้​ว่า​ตน​จะ​ไป.</verse>
				<verse number="21">ยา​โคบ​ได้​พา​สัตว์​และ​สิ่ง​ทั้งปวง​ที่​มี​อยู่​นั้น​หนี​ข้าม​แม่น้ำ​ไป, ตั้งหน้า​จะ​ไป​ยัง​ภูเขา​ฆิ​ละ​อาด</verse>
				<verse number="22">ครั้น​ล่วง​มา​ได้​สาม​วัน​มี​คน​มาบ​อก​ลา​บาน​ว่า​ยา​โคบ​หนี​ไป​แล้ว.</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​ลา​บาน​ก็​พา​ญาติพี่น้อง​ของ​ตน​ออก​ตาม​ไป, ได้​เจ็ด​วัน​ก็​ทัน​ยา​โคบ​ที่​ภูเขา​ฆิ​ละ​อาด.</verse>
				<verse number="24">ใน​คืน​วัน​นั้น พระเจ้า​ทรง​ปรากฏ​ใน​นิมิตต์​ฝัน​ตรัส​แก่​ลา​บาน​ชาว​ซุเรีย​ว่า, “จง​ระวัง​ตัว, อย่า​พูด​ดี​หรือ​ร้าย​แก่​ยา​โคบ​เลย.”</verse>
				<verse number="25">ลา​บาน​ได้​มา​ทัน​ยา​โคบ. ส่วน​ยา​โคบ​ได้​ตั้ง​ทับ​อาศัย​อยู่​ที่​ภูเขา: ส่วน​ลา​บาน​กับ​ญาติพี่น้อง​ทั้ง​หลาย​ได้​ตั้งอยู่​ที่​ภูเขา​ฆิ​ละ​อาด​ด้วย.</verse>
				<verse number="26">ลา​บาน​ก็​ถาม​ยา​โคบ​ว่า, “เจ้า​ทำ​อะไร​เล่า, หนี​พา​บุตรหญิง​ของ​เรา​มา​ไม่​บอก​ให้​เรา​รู้​ทำ​เหมือน​ชะ​เลย​ที่​จับ​ได้​ด้วย​ดาบ?</verse>
				<verse number="27">เหตุ​ไฉน​เจ้า​ได้​หลบหนี​มา​ไม่​บอก​ให้​เรา​รู้, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​จัด​ให้​มี​การ​เล่น​ขับร้อง​ด้วย​รำมะนา​และ​เครื่องสาย, แล้ว​ส่ง​เจ้า​ไป​โดย​ความ​สุข​สวัสดิภาพ?</verse>
				<verse number="28">ทำ​ไม​เจ้า​ไม่​ยอม​ให้​เรา​จุบ​บุตรชาย​หญิง​ของ​เรา​เล่า? เจ้า​ทำ​ดังนี้​เป็น​การ​ละเมิด​มาก.</verse>
				<verse number="29">เรา​มี​กำลัง​พอ​ที่​จะ​ทำ​อันตราย​แก่​เจ้า​ได้; แต่​ใน​เวลา​กลางคืน​วานนี้ พระเจ้า​แห่ง​บิดา​ของ​เจ้า​มา​ตรัส​ห้าม​เรา​ไว้​ว่า, ‘จง​ระวัง​ตัว อย่า​พูด​ดี​หรือ​ร้าย​แก่​ยา​โคบ​เลย.’</verse>
				<verse number="30">แม้ว่า​เจ้า​จะ​ไป​เพราะ​คิดถึง​บ้าน​บิดา​มาก, ทำไม​จึง​ลัก​รูป​เคารพ​ของ​เรา​มา​ด้วย​เล่า?”</verse>
				<verse number="31">ยา​โคบ​จง​ตอบ​แก่​ลา​บาน​ว่า, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​กลัวเกรง​ว่า​ท่าน​จะ​ริบ​คืน​บุตรสาว​ของ​ท่าน​จาก​ข้าพ​เจ้า​เสีย.</verse>
				<verse number="32">ส่วน​รูป​เคารพ​ของ​ท่าน​นั้น, ถ้า​พบ​ที่​คน​ไหน, อย่า​ให้​ชีวิต​ของ​ผู้​นั้น​รอด​เลย: จง​ค้น​ดู​ต่อหน้า​ญาติพี่น้อง​ของ​เรา; สิ่งใดๆ ที่​เป็น​ของ​ท่าน​อยู่​ที่​เรา​ก็​เอา​ไป​เถิด.” ด้วย​ยา​โคบ​มิ​รู้​ว่า​นาง​รา​เฮ็ล​ได้​ลัก​รูป​เคารพ​เหล่านั้น​มา</verse>
				<verse number="33">ลา​บาน​จึง​เข้า​ไป​ใน​ทับ​ของ​ยา​โคบ, ทับ​ของ​นาง​เล​อา, และ​ใน​ทับ​สาวใช้​ทั้ง​สอง​คน​นั้น​ค้น​ดู​หา​พบ​ไม่; จึง​ได้​ออก​มา​จาก​ทับ​ของ​นาง​เล​อา​แล้ว​เข้า​ไป​ใน​ทับ​นาง​รา​เฮ็ล.</verse>
				<verse number="34">ส่วน​นาง​รา​เฮ็ล​ได้​ซ่อน​รูป​เคารพ​ไว้​ใน​กูบ​อูฐ​และ​นั่ง​ทับ​ไว้; ลา​บาน​เข้า​มา​ค้น​ดู​ทั่ว​ทับ​ก็​หา​พบ​ไม่.</verse>
				<verse number="35">นาง​รา​เฮ็ล​ก็​บอก​ว่า, “บิดา​เจ้าข้า, ขอ​อย่า​โกรธ​ที่​ดิฉัน​ลุก​ขึ้น​ต้อนรับ​บิดา​ไม่​ได้, ด้วยว่า​ธรรมดา​ที่​ผู้หญิง​เคย​มี​กำลัง​เป็น​อยู่​กับ​ดีฉัน.” ลา​บาน​ได้​ค้นหา​รูป​เคารพ​นั้น​ไม่​พบ​เลย</verse>
				<verse number="36">ฝ่าย​ยา​โคบ​ก็​โกรธ​เถียง​กับ​ลา​บาน​ว่า, “ฉัน​ได้​ทำ​ผิด​ทำชั่ว​ประการ​ใด​ท่าน​จึง​รีบ​ตาม​ฉัน​ดังนี้?</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​ได้​ค้น​ดู​ของๆ ฉัน​ทั้งสิ้น​ท่าน​ได้​พบ​อะไร​บ้าง​ที่​เป็น​ของ​มา​จาก​เรือน​ของ​ท่าน, จง​เอา​มา​ตั้ง​ไว้​ที่นี้​ตรงหน้า​ญาติพี่น้อง​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​ให้​เขา​ตัดสิน.</verse>
				<verse number="38">เมื่อ​ฉัน​อยู่​กับ​ท่าน​ยี่​สิบ​ปี​แล้ว, แกะ​ตัวเมีย​และ​แพะ​ตัวเมีย​ก็​มิได้​แท้ง​ลูก, และ​แกะ​ตัวผู้​ใน​ฝูง​ของ​ท่าน​ฉัน​ก็​มิได้​กิน​เสีย.</verse>
				<verse number="39">ที่​สัตว์​กัด​ฉีก​กิน​เสีย, ฉัน​ก็​มิได้​นำมา​ให้​ท่าน; ฉัน​เอง​สู้​ใช้​ให้; ที่​หาย​ไป​ใน​เวลา​กลางวัน​หรือ​กลางคืน​ก็ดี ท่าน​ได้​หัก​จาก​ฉัน​ทั้งนั้น.</verse>
				<verse number="40">ฉัน​เคย​เป็น​เช่นนี้; เวลา​กลางวัน​ใน​ฤดู​แล้ง​แดด​ก็​ร้อน, กลางคืน​ก็​หนาว​น้ำค้างแข็ง​ทำ​ให้​ฉัน​นอน​ไม่​หลับ​จึง​ถอย​กำลัง​ไป.</verse>
				<verse number="41">ฉัน​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​บ้านเรือน​ของ​ท่าน​ยี่​สิบ​ปี​มา​แล้ว: คือ​ได้​ปรนนิบัติ​สิบ​สี่​ปี​เป็น​ค่าตัว​บุตรสาว​สอง​คน, แล้ว​ได้​ปรนนิบัติ​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน​เป็น​ค่าจ้าง​อีก​หก​ปี; แต่​ท่าน​ได้​เปลี่ยน​ค่าจ้าง​ถึง​สิบ​ครั้ง​แล้ว’.</verse>
				<verse number="42">ถ้า​แม้น​พระเจ้า​ของ​บรรพ​บุรุษ​ของ​ฉัน, คือ​พระเจ้า​ของ​อับ​รา​ฮาม​และ​ผู้​ที่​ยิศ​ฮาค​เกรงกลัว​ไม่​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​ฉัน, ครั้งนี้​ท่าน​คง​ได้​ให้​ไป​ตัวเปล่า​เป็นแน่. พระเจ้า​ทรง​เห็น​ความ​ทุกข์​ลำบาก​เหน็ดเหนื่อย​ของ​ฉัน, จึง​ได้​ทรง​ห้าม​ท่าน​เสีย​เมื่อคืน​นี้.”</verse>
				<verse number="43">ลา​บาน​จึง​ตอบ​ยา​โคบ​ว่า, “หญิง​นี้​เป็น​บุตรสาว​ของ​เรา, และ​เด็ก​เหล่านี้​ก็​เป็น​หลาน​ของ​เรา, และ​สัตว์​ทั้งปวง​นี้​ก็​เป็น​ของ​เรา; สิ่งของ​ที่​ท่าน​เห็น​นั้น​ก็​เป็น​ของๆ เรา​ทั้งสิ้น: วันนี้​เรา​จะ​ทำ​อะไร​แก่​ลูกหลาน​ของ​เรา​ได้​บ้าง?</verse>
				<verse number="44">บัดนี้​จง​ให้​เรา​ทำ​สัญญา​กัน​เถิด; ให้​คำ​สัญญา​นั้น​เป็น​พะ​ยาน​ใน​ระหว่าง​เรา​ทั้ง​สอง.”</verse>
				<verse number="45">ฝ่าย​ยา​โคบ​ก็​ปัก​ศิลา​ก้อน​หนึ่ง​ตั้ง​ไว้​ให้​เป็น​เสา​สำคัญ.</verse>
				<verse number="46">แล้ว​ยา​โคบ​จึง​บอก​แก่​ญาติพี่น้อง​ว่า, “จง​เก็บ​รวม​ก้อน​หิน​มา​เถิด;” เขา​ก็​เก็บ​ก้อน​หิน​กอง​สุม​ไว้​มาก: แล้ว​นั่ง​เลี้ยง​กัน​ที่​กอง​หิน​นั้น.</verse>
				<verse number="47">ลา​บาน​จึง​ตั้ง​ชื่อ​กอง​หิน​นั้น​ว่า​ยะฆัร​ซา​ฮา​ดู​ธา: แต่​ยา​โคบ​ตั้ง​ชื่อ​ว่า​ฆาเลด.</verse>
				<verse number="48">ลา​บาน​ก็​ว่า, “วันนี้​กอง​ศิลา​นี้​จะ​เป็น​พะ​ยาน​ใน​ระหว่าง​เรา​ทั้ง​สอง.” เหตุ​ฉะนี้​เขา​ตั้ง​ชื่อ​ว่า​ฆาเลด:</verse>
				<verse number="49">ทั้ง​ให้​ชื่อ​มิ​ศ​พา, เพราะ​ลา​บาน​ได้​ว่า, “ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พิจารณา​ดู​เรา​ทั้ง​สอง​เมื่อ​จาก​กัน​ไป.</verse>
				<verse number="50">ถ้า​ท่าน​จะ​ข่มเหง​บุตรี​ของ​เรา, หรือ​จะ​รับ​หญิง​อื่น​มา​เป็น​ภรรยา​ถึง​ไม่​มี​คน​อยู่​ด้วย​ก็​จริง; แต่​ดู​เถิด, พระเจ้า​เป็น​พะ​ยาน​ใน​ระหว่าง​เรา​ทั้ง​สอง.”</verse>
				<verse number="51">ลา​บาน​จึง​บอก​ยา​โคบ​ว่า, “จง​ดู​กอง​หิน​และ​เสา​หิน​นี้​เถิด, ที่​เรา​ได้​ตั้ง​ไว้​ท่ามกลาง​เรา​กับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="52">ให้​กอง​ศิลา​และ​เสา​ศิลา​นี้​เป็น​พะ​ยาน​ว่า เรา​จะ​ไม่​ล่วง​ข้าม​กอง​นี้​ทำ​อันตราย​แก่​เจ้า, และ​เจ้า​จะ​ไม่​ล่วง​ข้าม​กอง​ศิลา​และ​เสา​ศิลา​นี้​มา​ทำ​อันตราย​แก่​เรา.</verse>
				<verse number="53">ให้​พระเจ้า​ของ​อับ​รา​ฮาม, และ​พระเจ้า​ของ​นา​โฮร, พระเจ้า​แห่ง​บรรพ​บุรุษ​เป็น​พะ​ยาน​พิพากษา​ใน​ระหว่าง​เรา​กับ​ท่าน.” ฝ่าย​ยา​โคบ​ก็​ตั้ง​สัตว์​สาบาน​ต่อ​พระเจ้า​ที่​ยิศ​ฮาค​ผู้​เป็น​บิดา​ของ​ตน​เคย​เกรงกลัว.</verse>
				<verse number="54">ยา​โคบ​จึง​ทำ​การ​บูชา​บน​ภูเขา​นั้น, แล้ว​ได้​เชิญ​พวก​ญาติพี่น้อง​มา​กินเลี้ยง​ด้วย​กัน: ครั้น​กิน​แล้ว​ก็​ยับยั้ง​อยู่​บน​ภูเขา​ใน​คืน​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="55">ต่อ​รุ่งเช้า​ลา​บาน​ตื่น​ขึ้น​กอด​จุบ​บุตร​หลาน​ชาย​หญิง​ของ​ตน​ให้​พร, แล้ว​ลา​บาน​ก็​กลับ​ไป​บ้าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">เมื่อ​ยา​โคบ​เดินทาง​ไป, เหล่า​ทูต​พระเจ้า​ได้​พบ​เขา.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ยา​โคบ​เห็น​ทูต​สวรรค์​นั้น​จึง​ว่า, “นี่แหละ​พล​โยธา​ของ​พระเจ้า” จึง​ได้​เรียก​ชื่อ​ที่นั่น​ว่า, มา​ฮะ​นา​ยิม (กอง)</verse>
				<verse number="3">ยา​โคบ​ก็​ใช้​คน​ไป​หา​เอ​ซาว​พี่ชาย​ที่​แผ่น​ดิน​เซ​อีร​คือ​เมือง​อะ​โดม,</verse>
				<verse number="4">ส่ง​คนใช้​เหล่านั้น​ว่า, “จง​ไป​บอก​เอ​ซาว​เจ้านาย​ของ​เรา​ดังนี้​ว่า: ‘ข้าพ​เจ้า​คือ​ยา​โคบ​ผู้​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน​ได้​อาศัย​อยู่​กับ​ลา​บาน​มา​นาน​แล้ว​จนถึง​ทุกวันนี้:</verse>
				<verse number="5">ข้าพ​เจ้า​มี​ฝูง​โค, ฝูง​ลา, ฝูง​แกะ, มี​ทาส​ชาย​หญิง​เป็น​อัน​มาก: ข้าพ​เจ้า​ใช้​คน​มาบ​อก​นาย​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ความ​ชอบ​จาก​ท่าน.’ ”</verse>
				<verse number="6">คนใช้​นั้น​ได้​กลับ​มาบ​อก​ยา​โคบ​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ไป​ถึง​เอ​ซาว​ของ​ท่าน​แล้ว, และ​เขา​กำลัง​มา​จะ​พบ​ท่าน, มี​พรรคพวก​สี่​ร้อย​คน”</verse>
				<verse number="7">ยา​โคบ​มี​ความ​กลัว​เป็นทุกข์​ใน​ใจ​นัก: จึง​ให้​แบ่ง​คน​ทั้ง​หลาย​ที่มา​ด้วย และ​ฝูง​แกะ​ฝูง​แพะ​ฝูง​อูฐ​ออก​เป็น​สอง​พวก:</verse>
				<verse number="8">คิด​ว่า, “ถ้า​เอ​ซาว​มา​ตี​พวก​หนึ่ง, อีก​พวก​หนึ่ง​ที่​เหลือ​ก็​จะ​หนี​ไป​ได้.”</verse>
				<verse number="9">ยา​โคบ​ก็​อธิษฐาน​ว่า, “โอ้​พระเจ้า​ของ​อับ​รา​ฮาม​ผู้​เป็น​ปู่​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​พระเจ้า​ของ​ยิศ​ฮาค​บิดา​ข้าพ​เจ้า, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ตรัส​สั่ง​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ว่า, ‘จง​กลับ​ไป​ยัง​เมือง​ญาติพี่น้อง​ของ​เจ้า, และ​เรา​จะ​กระทำ​การ​ดี​แก่​เจ้า​นั้น.’</verse>
				<verse number="10">ข้าพ​เจ้า​ไม่​สมควร​จะ​รับ​ความ​กรุณา และ​ความ​ซื่อสัตย์​ที่​พระองค์​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า​ผู้​เป็น​ทาส​แต่เพียง​เล็กน้อย​ที่สุด; ด้วยว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​นี้​เมื่อ​มีแต่​ไม้เท้า, และ​บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​มี​ผู้คน​เป็น​สอง​พวก.</verse>
				<verse number="11">ขอ​พระองค์​ได้​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​มือ​เอ​ซาว​พี่ชาย​ข้าพ​เจ้า: เพราะ​ข้าพ​เจ้า​กลัว​เอ​ซาว​จะ​มา​ตี​ข้าพ​เจ้า, ทั้ง​มารดา​กับ​ลูก​ด้วย.</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ก็ได้​ตรัส​ไว้​แล้ว​ว่า, ‘เรา​จะ​กระทำ​การ​ดี​แก่​เจ้า​เป็น​แท้​และ​กระทำ​ให้​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​ทวี​มาก​ขึ้น​ดุจ​เม็ด​ทราย​ใน​ทะเล​ที่​จะ​นับไม่ถ้วน.’ ”</verse>
				<verse number="13">ใน​คืน​วัน​นั้น ยา​โคบ​ก็​ยับยั้ง​อยู่​ที่นั่น. และ​ได้​คัด​เอา​ของ​ที่​มี​อยู่​นั้น​ตั้ง​ไว้​จะ​ให้​เอ​ซาว​พี่ชาย;</verse>
				<verse number="14">คือ​แพะ​ตัวเมีย​สอง​ร้อย, แพะ​ตัวผู้​ยี่​สิบ, แกะ​ตัวเมีย​สอง​ร้อย, แกะ​ตัวผู้​ยี่​สิบ,</verse>
				<verse number="15">ลา​ตัวเมีย​ยี่​สิบ, ลูก​ลา​สิบ​ตัว,</verse>
				<verse number="16">ยา​โคบ​จึง​มอบ​ให้​คนใช้​เป็น​แผนกๆ กัน, และ​สั่ง​คนใช้​นั้น​ว่า, “จง​ล่วงหน้า​ไป​ก่อน​เรา, และ​ให้​หมู่​สัตว์​นี้​เดิน​ไว้​ระยะ​ทาง​ห่าง​กัน​หน่อย.”</verse>
				<verse number="17">ยา​โคบ​ก็​สั่ง​คน​พวก​ไป​ข้าง​หน้า​นั้น​ว่า, “เมื่อ​เอ​ซาว​พี่ชาย​เรา​มา​พบ​เจ้า, และ​ถาม​ว่า​เจ้า​เป็น​ผู้ใด, เจ้า​ไป​ข้าง​ไหน, และ​สัตว์​ที่อยู่​ข้างหน้า​เป็น​ของ​ผู้ใด,</verse>
				<verse number="18">เจ้า​จง​บอก​ว่า ‘ของ​เหล่านี้​เป็น​ของ​ยา​โคบ​ทาส​ของ​ท่าน. จะ​เอา​มา​ให้​เอ​ซาว​ผู้​เป็น​นาย: และ​นี่แหละ​ยา​โคบ​มา​ข้างหลัง.’ ”</verse>
				<verse number="19">ยา​โคบ​ได้​สั่ง​คน​พวก​ที่​สอง ที่​สาม และ​คน​ทั้งปวง​ที่​คุม​หมู่​สัตว์​นั้น​ว่า, “เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไป​พบ​เอ​ซาว​แล้ว, จง​บอก​อย่าง​นี้​เหมือน​กัน​เถิด:</verse>
				<verse number="20">และ​เจ้า​จง​ว่า​อีก​ว่า, ‘นี่แหละ​ยา​โคบ​ผู้​ทาส​ของ​ท่าน​มา​ข้างหลัง.’ ” เพราะ​ยา​โคบ​คิด​ใน​ใจ​ว่า, “เรา​จะ​ส่ง​ของ​ให้​พี่ชาย​ล่วงหน้า, เพื่อ​เขา​จะ​หายโกรธ; ภาย​หลัง​เรา​จะ​เห็น​หน้า​พี่ชาย​ได้; บาง​ที​พี่ชาย​จะ​ดี​กับ​เรา.”</verse>
				<verse number="21">ยา​โคบ​ก็​ให้​ฝูง​สัตว์​เหล่านั้น​ข้าม​แม่น้ำ​ไป​ก่อน. ส่วน​ตน​ก็​ยับยั้ง​อยู่​กับ​พรรค​พวก​ใน​คืน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="22">กลางคืน​วัน​นั้น ยา​โคบ​ก็​ตื่น​ขึ้น​พา​ภรรยา​สอง​คน​กับ​อนุภรรยา​สอง​คน​และ​บุตร​สิบ​เอ็ด​คน​ข้าม​ลำน้ำ​ชื่อ​ยา​โบ​ค​ไป.</verse>
				<verse number="23">ยา​โคบ​ก็​ให้​คน​เหล่านั้น​กับ​ฝูง​สัตว์​ทั้งปวง​ข้าม​น้ำ​ไป​หมด.</verse>
				<verse number="24">ยา​โคบ​ก็​อยู่​ที่นั่น​ผู้​เดียว; มี​บุรุษ​ผู้​หนึ่ง​มา​ปล้ำ​สู้​กับ​ยา​โค​บ​จน​เวลา​รุ่งเช้า.</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​บุรุษ​นั้น​เห็น​ว่า​จะ​เอา​กับ​ชะ​นะ​ไม่​ได้. ก็​เหยียด​มือ​ถูกต้อง​เข้าที่​โคน​ขา, โคน​ขา​ของ​ยา​โคบ​ก็​เคล็ด, เมื่อ​ปล้ำ​สู้​กัน​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="26">บุรุษ​นั้น​จึง​ว่า, “ปล่อย​ให้​เรา​ไป​เถิด​เพราะ​สว่าง​แล้ว” ยา​โคบ​จึง​ตอบ​ว่า, ‘ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ให้​ท่าน​ไป. กว่า​ท่าน​จะ​ได้​อวยพร​ให​แก่​ข้าพ​เจ้า.’</verse>
				<verse number="27">บุรุษ​นั้น​จึง​ถาม​ยา​โคบ​ว่า, “ตัว​ท่าน​ชื่อ​อะไร? ยา​โคบ​บุรุษ​ตอบ​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ชื่อ​ยา​โคบ.”</verse>
				<verse number="28">บุรุษ​นั้น​จึง​ว่า, “เขา​จะ​ไม่​เรียก​ชื่อ​ของ​เจ้า​ว่า​ยา​โคบ​ต่อไป, จะ​เรียก​ชื่อ​ว่า​ยิศ​รา​เอล: เพราะ​เจ้า​ได้​ต่อสู้​กับ​พระเจ้า​และ​มนุษย์​แล้ว​ได้​ชัย​ชะ​นะ.”</verse>
				<verse number="29">ยา​โคบ​จึง​ถาม​บุรุษ​นั้น​ว่า, “ขอ​ท่าน​ได้​บอก​ข้าพ​เจ้า​ว่า ท่าน​ชื่อ​อะไร.” บุรุษ​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า, “เหตุ​ไฉน​เจ้า​จึง​ถาม​ชื่อ​ของ​เรา?” แล้ว​บุรุษ​นั้น​ก็​อวยพร​แก่​ยา​โคบ​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="30">ยา​โคบ​ก็​เรียก​ชื่อ​ที่​นั่น​ว่า พะนิเอล: เพราะ​ยา​โคบ​ว่า. ‘​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​พระ​พักตร​พระเจ้า​ที่นี่, และ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​มี​ชีวิต​รอด​อยู่.”</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​ยา​โคบ​ได้​พ้น​จาก​พะนิเอล​นั้น, อาทิตย์​ก็​ขึ้น: ยา​โคบ​ก็​เดิน​โขยก​เขยก​ไป.</verse>
				<verse number="32">เพราะ​เหตุ​ฉะนี้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไม่​เคย​กินเส้น​เอ็น​ที่​โคน​ขา​นั้น จน​ทุกวันนี้ เพราะ​พระองค์​ได้​ถูกต้อง​โคน​ขา​ของ​ยา​โคบ​นั้น​ตรง​เส้นเอ็น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">ยา​โคบ​เงย​หน้า​ขึ้น​เห็น​เอ​ซาว​กับ​พรรคพวก​สี่​ร้อย​คน. ยา​โคบ​จึง​จัด​ลูก​ของ​นาง​เล​อา​และ​ลูก​ของ​นาง​รา​เฮ็ล​และ​ลูก​ของ​สาวใช้​สอง​คน​นั้น​ให้​อยู่​กับ​มารดา​ของ​ตน​เป็น​หมู่ๆ กัน.</verse>
				<verse number="2">ยา​โคบ​จึง​ให้​สาวใช้​สอง​คน​กับ​ลูก​ของ​เขา​เดิน​ไป​ข้างหน้า, ให้​นาง​เล​อา​กับ​ลูก​เดิน​กลาง. และ​ให้​นาง​รา​เฮ็ล​กับ​โย​เซฟ​บุตร​อยู่​ข้างหลัง​สุด.</verse>
				<verse number="3">ยา​โคบ​ก็​เดิน​ไป​ข้างหน้า​กับ​คน​เหล่านั้น, และ​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน​เจ็ด​หน, จน​เข้า​ไป​ใกล้​พี่ชาย.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​เอ​ซาว​วิ่ง​ไป​ต้อนรับ​กอด​คอ​จุบ​ยา​โคบ: เขา​ทั้ง​สอง​ก็​ร้องไห้</verse>
				<verse number="5">เอซาว​ก็​เงย​หน้า​ขึ้น​แล​เห็น​พวก​ผู้หญิง​และ​ลูก​ทั้ง​หลาย​จึง​ถาม​ว่า, “คน​ที่มา​ด้วย​กัน​นั้น​ใคร​เล่า?” ยา​โคบ​ว่า, “คน​ที่มา​ด้วย​นั้น​คือ​ลูก​ทั้ง​หลาย​ที่​พระเจ้า​โปรด​ประทาน​ให้แก่​ข้าพ​เจ้า​ผู้​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน.”</verse>
				<verse number="6">ครั้งนั้น​สาวใช้​สอง​คน​กับ​ลูก​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​เข้า​ไป​ซบ​หน้า​ลง;</verse>
				<verse number="7">และ​นาง​เล​อา​กับ​ลูก​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ก็​เข้า​ไป​ใกล้​ซบ​หน้า​ลง​ด้วย: ภาย​หลัง​นาง​รา​เฮ็ล​กับ​โย​เซฟ​ก็​เขา​ไป​ใกล้​ซบ​หน้า​ลง.</verse>
				<verse number="8">เอซาว​จึง​ถาม​ว่า, “ฝูง​สัตว์​ที่​เรา​พบ​มา​นั้น​เจ้า​ส่ง​มา​ทำไม?” ยา​โคบ​ตอบ​ว่า, “เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ความ​ชอบ​จาก​นาย​ข้าพ​เจ้า”</verse>
				<verse number="9">เอ​ซาว​ตอบ​ว่า, “ข้า​มี​พอ​อยู่​แล้ว, น้อง​เอ๋ย; เจ้า​จง​เอา​ไว้​เถิด”</verse>
				<verse number="10">ยา​โคบ​ตอบ​ว่า, “มิได้; ถ้า​ท่าน​เอ็นดู​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, ขอ​รับ​ของ​นั้น​จาก​มือ​ข้าพ​เจ้า; เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​หน้า​ท่าน​เหมือน​อย่าง​ได้​เห็น​พระ​พักตร​พระเจ้า; และ​ท่าน​ได้​โปรด​ข้าพ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">ขอ​ท่าน​ได้​รับ​ของกำนัล​ของ​ข้าพ​เจ้า​ที่​นำมา​ให้​ท่าน​นั้น​เถิด; เพราะว่า​พระเจ้า​ได้​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​สาร​พัตร.” ยา​โคบ​ได้​วิงวอน​เอ​ซาว. เอซาว​ก็​รับ.</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เอ​ซาว​ก็​พูด​ว่า, “ให้​เรา​ทั้ง​สอง​ไป​ด้วย​กัน, และ​เรา​จะ​นำหน้า​ไป.”</verse>
				<verse number="13">ยา​โคบ​ตอบ​ว่า, “นาย​เจ้าข้า, ท่าน​รู้อยู่​แล้ว​ว่า​ลูก​ของ​ข้าพ​เจ้า​อ่อน. และ​สัตว์​มี​ลูกอ่อน​ที่​ยังกิน​นม​อยู่: ถ้า​เร่งรีบ​ไล่​ไป​สัก​วันหนึ่ง, สัตว์​เหล่านั้น​ก็​จะ​ตาย​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="14">ขอ​ท่าน​ไป​ก่อน​ข้าพ​เจ้า​ผู้​ทาส​ของ​ท่าน, และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ค่อยๆ ไป​ตาม​กำลัง​สัตว์ และ​ลูก​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป​ได้​กว่า​จะ​ถึง​เซ​อีร​บ้าน​ท่าน”.</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​เอ​ซาว​ตอบ​ว่า, “ถ้า​ฉะนั้น​จง​ให้​คน​ที่มา​กับ​เรา​ไป​กับ​เจ้า​บ้าง.” ยา​โคบ​ตอบ​ว่า, “จะ​จำเป็น​อย่างไร​เล่า?” ขอ​ท่าน​จง​เอ็นดู​ข้าพ​เจ้า​ผู้​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="16">วัน​นั้น​เอ​ซาว​ก็​กลับ​ตาม​ทาง​ไป​ยัง​เซ​อีร.</verse>
				<verse number="17">และ​ยา​โคบ​ก็​ไป​ถึง​ซุ​โค​ธ​ปลูก​เรือน​และ​ทำ​โรง​สัตว์​ทั้งปวง​อยู่​ที่​นั้น. เหตุ​ฉะนั้น​เขา​จึง​เรียก​ชื่อ​ที่นั่น​ว่า​ซุ​โค​ธ</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เมื่อ​ยา​โคบ​ได้​ออก​จาก​พา​ดัน​อะ​รำ, ก็ได้​ยก​มา​ถึง​เมือง​เซ​เค็ม​ใน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน; และ​ตั้ง​ทับ​อาศัย​อยู่​ริม​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="19">ยา​โคบ​ได้​ซื้อ​ที่ดิน​แปลง​หนึ่ง​ที่​ได้​ตั้ง​ทับ​อยู่​นั้น, คือ​เป็น​ที่​ของ​พวก​ฮะ​โมร​ผู้​เป็น​บิดา​เซ​เคม, เป็น​เงิน​ร้อย​แผ่น</verse>
				<verse number="20">ยา​โคบ​จึง​สร้าง​แท่น​บูชา​ที่นั่น, เรียก​ชื่อ​ว่า​เอลเอโล​เฮ​ยิศ​รา​เอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">ฝ่าย​ดี​นา​บุตร​ที่นา​งเล​อา​มี​ด้วย​กัน​กับ​ยา​โคบ​นั้น​ได้​ออก​ไป​เยี่ยม​หญิงสาว​ชาว​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เซ​เค็ม​บุตร​ฮะ​โมร​ชาติ​ฮีวี​ผู้​เป็น​เจ้า​เมือง​นั้น​เห็น​นางสาว​ดี​นา, ก็​เอา​ไป​หลับนอน​ทำ​การ​อนาจาร.</verse>
				<verse number="3">จิตต์ใจ​ของ​เซ​เค็ม​ก็​ผูกพัน​อยู่​ใน​ดี​นา​บุตรี​ยา​โคบ, ได้​รัก​เขา. พูด​เล้าโลม​เอาใจ​เขา.</verse>
				<verse number="4">และ​เซ​เค็ม​บอก​ฮะ​โมร​บิดา​ของ​ตน​ว่า, “จง​ขอ​หญิงสาว​นี้​ให้​เป็น​ภรรยา​ข้าพ​เจ้า”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ยา​โคบ​ได้ยิน​ว่า​ผู้​นั้น​ทำ​การ​อนาจาร​กับ​ดี​นา​ลูกสาว​ของ​ตน, ก็​นิ่ง​อยู่​คอย​บุตรชาย​ที่อยู่​นา​เลี้ยง​สัตว์​กลับ​มา​บ้าน.</verse>
				<verse number="6">ฮะ​โมร​บิดา​ของ​เซ​เค็ม​ก็​ไป​หา​ยา​โคบ​พูดจา​ปรึกษา​กัน.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ลูกชาย​ยา​โคบก​ลับ​มา​จาก​นา​ได้ยิน​ข่าว​นั้น, ก็​โท​มนัศ​ขัดใจ​โกรธ​นัก, เพราะ​คน​นั้น​ทำชั่ว​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล; คือ​ได้​นอน​กับ​บุตร​ของ​ยา​โคบ, เป็น​การ​ไม่​สมควร.</verse>
				<verse number="8">ฮะ​โมร​ก็​พูดจา​ปรึกษา​กับ​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, “จิตต์​ใจ​เซ​เค็ม​บุตร​ของ​เรา​นี้ ผูกพัน​รักใคร่​ใน​ลูกสาว​ของ​ท่าน​มาก​นัก: ขอ​ให้​หญิง​นั้น​เป็น​ภรรยา​บุตร​ของ​เรา​เถิด.</verse>
				<verse number="9">และ​เชิญ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ทำ​การ​สมรส​กับ​พวกเรา; ยก​บุตรี​ของ​ท่าน​ให้​กับ​พวกเรา, และ​รับ​บุตรี​ของ​เรา​ให้​พวก​ท่าน;</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​อยู่​กับ​พวกเรา: แผ่น​ดิน​นี้​จะ​อยู่​ตรงหน้า​ท่าน; จง​อาศัย​เป็น​ที่​ค้าขาย. และ​จง​ได้​สมบัติ​มาก​ใน​แผ่น​ดิน​นี้.”</verse>
				<verse number="11">เซ​เค็ม​บอก​บิดา​และ​พี่ชาย​ของ​หญิง​นั้น​ว่า, “จง​เห็นแก่​ข้าพ​เจ้า​เถิด: ท่าน​เรียก​เท่าไร​ข้าพ​เจ้า​จะ​ให้.</verse>
				<verse number="12">ท่าน​จะ​เอา​เงิน​ทุน​สินสอด​และ​สิ่งของ​อีก​สัก​เท่าไร​ก็ตาม​ใจ, ท่าน​จะ​เรียก​เท่าไร​ข้าพ​เจ้า​จะ​ให้: แต่​จง​ให้​หญิง​นั้น​เป็น​ภรรยา​ข้าพ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​บุตรชาย​ของ​ยา​โคบ​ก็​ตอบ​แก่​เซ​เค็ม​และ​ฮะ​โมร​บิดา​ของ​เซ​เค็ม​เป็น​กลอุบาย, เพราะ​เหตุ​เขา​ทำ​อนาจาร​แก่​ดี​นา​น้องสาว​นั้น;</verse>
				<verse number="14">จึง​บอก​เขา​ว่า, “ที่​เรา​จะ​ยก​น้องสาว​ของ​เรา​ให้แก่​คน​ที่​ยัง​ไม่​ได้​รับ​สุ​นัด​นั้น​ก็​ไม่​ได้, จะ​เป็น​ความ​ละอาย​แก่​เรา.</verse>
				<verse number="15">แต่​เรา​จะ​ยอม​ดังนี้: ถ้า​ท่าน​จะ​ยอม​เหมือน​พวกเรา. คือ​ให้​ผู้ชาย​ทั้ง​หลาย​รับ​สุ​นัด;</verse>
				<verse number="16">เรา​จึง​จะ​ยอม​ให้​บุตรี​ของ​เรา​แก่​พวก​ท่าน, และ​จะ​รับ​บุตรี​ของ​ท่าน​เป็น​ภรรยา​ของ​พวกเรา, และ​จะ​อาศัย​อยู่​เป็น​พวก​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="17">แต่​หากว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​ฟัง​คำ​เรา, ไม่​รับ​สุ​นัด; เรา​จึง​จะ​เอา​บุตร​ของ​เรา​ไป​เสีย.”</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​ฮะ​โมร​และ​เซ​เค็ม​บุตร​ได้ยิน​ดังนั้น​ก็​เห็นชอบ​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">และ​คน​หนุ่ม​นั้น​ก็​รีบ​ทำ​ตาม​เพราะ​มี​ความ​รักใคร่​ใน​บุตร​ของ​ยา​โคบ​มาก: ท่าน​เป็น​คน​มี​ผู้​นับหน้าถือตา​มาก​กว่า​คน​ทั้งปวง​ใน​พงศ์​ของ​บิดา.</verse>
				<verse number="20">และ​ฮะ​โมร​กับ​เซ​เค็ม​บุตร​ได้​ออก​ไป​ที่​ประตูเมือง​บอก​ชาว​เมือง​ทั้งปวง​นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="21">“คน​เหล่านั้น​มา​อาศัย​อยู่​กับ​เรา​ก็​ถูก​กัน​ดี; เหตุ​ฉะนี้​เรา​จง​ให้​เขา​อาศัย​ค้าขาย​ใน​แผ่น​ดิน​นี้; และ​นี่แหละ​แผ่น​ดิน​นี้​กว้างขวาง​พอ​เขา​อยู่​ได้; เรา​จง​รับ​บุตรี​ของ​เขา​เป็น​ภรรยา​พวกเรา, และ​ยก​บุตรี​ของ​เรา​ให้​เขา.</verse>
				<verse number="22">หากว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​ผู้ชาย​จะ​ยอมรับ​สุ​นัด​เหมือน​พวก​นั้น, พวก​นั้น​จะ​ยอม​อาศัย​อยู่​เป็น​พวก​เดียวกับ​เรา.</verse>
				<verse number="23">ฝูง​สัตว์​และ​ทรัพย์​สิ่งของ ๆ เขา​ก็​จะ​เป็น​ของ​เรา​มิใช่​หรือ? ถ้า​เรา​ยอม​กระทำ​ดังนั้น​เขา​จะ​ยอม​อยู่​กับ​เรา.”</verse>
				<verse number="24">บรรดา​ชาว​เมือง​ก็​เห็นชอบ​ด้วย​ฮะ​โมร​และ​เซ​เค็ม​และ​ผู้ชาย​ทั้งปวง​ที่​ออก​ไป​จาก​ประตูเมือง​ก็ได้​รับ​สุ​นัด.</verse>
				<verse number="25">ครั้น​อยู่​มา​อีก​สาม​วัน​คน​เหล่านั้น​ยัง​เจ็บ​อยู่, บุตรชาย​ของ​ยา​โคบ​ชื่อ​ซี​โมน​และ​เลวี, เป็น​พี่ชาย​ของดี​นา, ก็​ถือ​ดาบ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ด้วยใจ​กล้าหาญ​ฆ่า​ผู้ชาย​ใน​เมือง​นั้น​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="26">และ​เขา​ฆ่า​ฮะ​โมร​และ​เซ​เค็ม​เสีย​ด้วย​ดาบ, และ​พา​ดี​นา​ออก​จาก​เรือน​เซ​เค็ม​นั้น​ไป​เสีย.</verse>
				<verse number="27">บุตรชาย​ของ​ยา​โคบ​นั้น​กลับ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​เก็บ​เอา​สิ่งของ ๆ คน​ที่​ตาย​ไป​หมด, เพราะ​เขา​ได้​ทำ​อนาจาร​กับ​น้องสาว​นั้น.</verse>
				<verse number="28">เขา​จึง​ปล้น​เอา​ฝูง​แกะ, ฝูง​โค, ฝูง​ลา, และ​สิ่งของ​ทั้งปวง​ใน​เมือง, และ​ของ​ใน​นา,</verse>
				<verse number="29">เอา​บรรดา​ทรัพย์​สมบัติ และ​เอา​บุตร​ภรรยา ของ​คน​เหล่านั้น​ไป​เป็น​ชะ​เลย, และ​ได้​ริบ​เอา​ของ​ใน​เรือน​เสีย​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​ยา​โคบ​จึง​พูด​แก่​ซี​โมน​และ​เลวี​ว่า, “เจ้า​กระทำ​ให้​เรา​ลำบาก​ใจ, และ​ให้​ชาว​เมือง​คะ​นา​อัน​กับ​ชาติ​ฟะ​ริ​ซี​เกลียดชัง​เรา: เรา​มี​ผู้คน​น้อย​นัก, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​รุม​กัน​มา​ฆ่า​พวกเรา​เสีย, จะ​ทำ​ให้​เรา​และ​ครอบครัว​เรา​พินาศ​เสีย​หมด.”</verse>
				<verse number="31">แต่​เขา​ตอบ​ว่า, “มัน​จะ​ทำ​กับ​น้องสาว​ของ​เรา​เหมือน​เป็น​หญิง​แพศยา​หรือ?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">พระเจ้า​ตรัส​แก่​ยา​โคบ​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น​ไป​ที่​เบ็ธเอล​อาศัย​อยู​ที่นั่น; และ​ทำ​แท่น​บูชา​พระเจ้า​ผู้​สำแดง​พระองค์​แก่​เจ้า​เมื่อ​เจ้า​ได้​หนี​ไป​จาก​เอ​ซาว​พี่ชาย.”</verse>
				<verse number="2">ครั้งนั้น​ยา​โคบ​ได้​บอก​ครอบครัว และ​คน​ทั้งปวง​ที่อยู่​ด้วย​กัน​ว่า, “จง​ทิ้ง​รูป​เคารพ​ของ​เจ้า​เสีย​ให้​หมด, ชำระ​ตัว​และ​ผลัดผ้า​นุ่งห่ม:</verse>
				<verse number="3">และ​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ลุก​ขึ้น​ไป​บ้าน​เบ็ธเอล; ที่นั่น​เรา​จะ​ทำ​แท่น​บูชา​พระเจ้า​ผู้​ทรง​พระ​เมตตา​แก่​เรา​ใน​วันที่​เรา​มี​ความ​ทุกข์​ลำบาก, และ​อยู่​กับ​เรา​ใน​ทาง​ที่​เรา​ไป​นั้น.”</verse>
				<verse number="4">เขา​ได้​เอา​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ที่​เขา​มี​อยู่​กับ​ตุ้มหู​มา​ให้​ยา​โคบ; ยา​โคบ​ก็​ฝัง​ไว้​ใต้​ต้นไม้​โอ๊ก​ที่อยู่​ใกล้​เมือง​เซ​เค็ม.</verse>
				<verse number="5">เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ยก​เดิน​ไป​อีก; และ​ชาว​เมือง​นั้น​ก็​มิได้​ตาม​ไป​ทำ​อันตราย​แก่​บุตรชาย​ของ​ยา​โคบ​นั้น, ด้วย​พระเจ้า​บันดาล​ให้​เขา​เกรงกลัว.</verse>
				<verse number="6">ยา​โคบ​กับ​บรรดา​พรรคพวก​มา​ถึง​ตำบล​ชื่อ​ลูศ, ที่​เรียก​ชื่อ​อีก​ว่า​เบ็ธเอล, ใน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน.</verse>
				<verse number="7">ที่นั่น​ยา​โคบ​ได้​สร้าง​แท่น​บูชา​ไว้, และ​เรียก​ชื่อ​ตำบล​นั้น​ว่า​เบ็ธเอล, เหตุ​ว่า​ที่นั่น​พระเจ้า​ได้​ทรง​สำแดง​พระองค์​แก่​ยา​โคบ, เมื่อครั้ง​หนี​เอ​ซาว​พี่ชาย​ไป.</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​พี่เลี้ยง​ของ​นาง​ริ​บะ​คา​ชื่อ​ดะ​โบ​รา​ก็​ถึงแก่​ความ​ตาย, และ​เขา​ได้​ฝัง​ศพ​ไว้​ใต้​ต้น​โอ๊ก​ใต้​เบ็ธเอล: และ​เขา​ได้​เรียก​ชื่อ​ต้นไม้​นั้น​ว่า​ต้น​โอ๊ก​โศกเศร้า.</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ยา​โคบ​มา​จาก​บ้าน​พา​ดัน​อะ​รำ, พระเจ้า​ก็​สำแดง​พระองค์​แก่​ยา​โคบ​อีก, และ​ได้​อวยพร,</verse>
				<verse number="10">ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เจ้า​มี​ชื่อ​ว่า​ยา​โคบ: เขา​จะ​ไม่​เรียก​เจ้า​ว่า​ยา​โคบ​ต่อไป, จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​ยิศ​รา​เอล.” พระองค์​จึง​ได้​เรียก​ชื่อ​เขา​ว่า​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ที่สุด: เจ้า​จง​เกิด​ผู้คน​ทวี​มาก​ขึ้น; ประเทศ​หลาย​ประเทศ​จะ​เกิด​มา​จาก​เจ้า, และ​กษัตริย์​หลาย​องค์​จะ​ออก​มา​จาก​บั้นเอว​ของ​เจ้า;</verse>
				<verse number="12">และ​แผ่น​ดิน​นี้​ที่​เรา​ใหัแก่​อับ​รา​ฮา​ม​และ​ยิศ​ฮาค​แล้ว, เรา​จะ​ให้แก่​เจ้า, และ​แก่​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​ต่อไป​ภายหน้า”</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​เสด็จ​ขึ้น​ไป​จาก​ที่ ๆ พระเจ้า​ตรัส​แก่​ยา​โคบ​นั้น.</verse>
				<verse number="14">ยา​โคบ​ก็​ปัก​เสา​สำคัญ​ไว้​ที่นั่น​ที่​พระองค์​ตรัส​แก่​ตัว, คือ​เสา​หิน: เอา​ของ​ดื่ม​กับ​น้ำมัน​เท​ลง​ถวาย​ปลาย​เสา​หิน​นั้น</verse>
				<verse number="15">ยา​โคบ​ได้​เรียก​ชื่อ​ตำบล​ที่​พระเจ้า​ได้​เรียก​ชื่อ​ตำบล​ที่​พระเจ้า​ได้​ตรัส​แก่​ตัว​นั้น​ว่า เบ็ธเอล</verse>
				<verse number="16">เขา​ทั้ง​หลาย​ไป​จาก​บ้าน​เบธเอล​นั้น, มา​ใกล้​จะ​ถึง​บ้าน​เอฟะ​รา​ธา: เมื่อ​นาง​รา​เฮ็ล​จะ​คลอด​บุตร ก็​เจ็บ​ครรภ์​นัก.</verse>
				<verse number="17">อยู่​มา​ครั้น​นาง​เจ็บ​ครรภ์​นัก, หญิง​แพทย์​ผดุงครรภ์​บอก​ว่า, “อย่า​กลัว​เลย; ท่าน​จะ​ได้​บุตรชาย​อีก,”</verse>
				<verse number="18">นาง​ก็​ถึงแก่​ความ​ตาย; เมื่อ​ชีวิต​ใกล้​จะ​ออก​จาก​กาย​นั้น, นาง​ได้​เรียก​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า, เบน​โอ​นี (บุตร​ความ​ทุกข์); แต่​บิดา​ได้​เรียก​ว่า​เบ็น​ยา​มิ​น (บุตร​มือขวา).</verse>
				<verse number="19">นาง​รา​เฮ็ล​ตาย, แล้ว​เขา​ก็​ฝัง​ศพ​ไว้​ริม​ทาง​จะ​ไป​บ้าน​เอฟะ​รา​ธา, ที่​เรียก​ชื่อ​อีก​ว่า​เบธเล​เฮ​ม.</verse>
				<verse number="20">ยา​โคบ​ก็​เอา​เสา​หิน​ปัก​ไว้​ที่​ฝัง​ศพ​นั้น: เสา​หิน​ที่​ฝัง​ศพ​นาง​รา​เฮ็ล​อยู่​จน​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="21">ยิศ​รา​เอล​ก็​ยก​เดิน​ไป​อีก ตั้ง​ทับ​อยู่​เลย​หอคอย​ชื่อ​เอเด​ระ.</verse>
				<verse number="22">อยู่​มา​เมื่อ​ยิศ​รา​เอล​อาศัย​ที่​แผ่น​ดิน​นั้น, รู​เบน​ได้​ไป​นอน​กับ​นาง​บี​ระ​ฮา​ภรรยา​น้อย​ของ​บิดา: และ​ยิศ​รา​เอล​ก็​รู้ความ​นั้น ฝ่าย​ยา​โคบ​มี​บุตรชาย​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="23">บุตร​นาง​เล​อา​ชื่อ​รู​เบ็น, เป็น​บุตร​หัวปี​ของ​ยา​โคบ, และ​ซี​โมน, เลวี, ยะฮูดา, และ​ซะบู​โลน;</verse>
				<verse number="24">บุตร​นาง​รา​เฮ็ล​ชื่อ​โย​เซฟ และ​เบ็น​ยา​มิ​น;</verse>
				<verse number="25">บุตร​นาง​บี​ละ​ฮา​สาวใช้​ของ​นาง​รา​เฮ็ล​ชื่อ​ดาน​และ​นับ​ธาลี;</verse>
				<verse number="26">บุตร​นาง​ซี​ละ​พา​สาวใช้​ของ​นาง​เล​อา​ชื่อ​ฆาด​และ​อา​เซร; คน​เหล่านี้​เป็น​บุตร​ของ​ยา​โคบ เกิด​ที่​เมือง​พา​ดัน​อะ​รำ.</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​ยา​โคบ​ก็​มา​ถึง​ยิศ​ฮาค​บิดา​ที่​บ้าน​มัมเร​ที่​เมือง​คิ​ระ​ยัธอัรบา​ที่​เรียก​ชื่อ​อีก​ว่า​เฮ็น​โร​น, ที่​อับ​รา​ฮาม​และ​ยิศ​ฮาค​เคย​อาศัย​แต่ก่อน</verse>
				<verse number="28">ยิศ​ฮา​ค​ก็​มี​อายุ​ได้​ร้อยแปด​สิบ​ปี;</verse>
				<verse number="29">และ​ยิศ​ฮาค​ก็​ตาย​ไป​อยู่​ด้วย​บรรพ​บุ​รษ​ของ​ตน​เป็น​คนแก่​ชะ​รา​แล้ว: เอซาว​และ​ยา​โคบ​ผู้​เป็น​บุตร​ก็​เอา​ท่าน​ไป​ฝัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">บัดนี้​จะ​ว่าด้วย​เชื้อสาย​ของ​เอ​ซาว ที่​มี​ชื่อ​อีก​ว่า​อะ​โดม.</verse>
				<verse number="2">เอซาว​ได้​บุตร​ชาว​คะ​นา​อัน​มา​เป็น​ภรรยา: คน​หนึ่ง​ชื่อ​อา​ดา​เป็น​บุตร​เอ​โลน​ชาว​เฮ็ธ; อีก​คน​หนึ่ง​ชื่อ​อา​ฮา​ลีบามา​บุตรี​อะ​นา​ผู้​เป็น​บุตร​ซิบ​โอนชาติ​ฮีวี;</verse>
				<verse number="3">อีก​คน​หนึ่ง​ชื่อ​บาซะมัธ​บุตรี​ยิศ​มา​เอล และ​เป็น​น้องสาว​นะ​บาโยธ.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​นาง​อา​ดา​มี​บุตร​ด้วย​กัน​กับ​เอ​ซาว​ชื่อ​อะลี​ฟาด; นาง​บาซะมัธ​มี​บุตร​ชื่อ​รู​เอ็ล;</verse>
				<verse number="5">และ​นาง​ลา​ฮา​ลีบา​มา​มี​บุตร​ชื่อ​ยูศ, ยา​ลาม​และ​โค​รา: คน​เหล่า​นี้​เป็น​บุตรชาย​ของ​เอ​ซาว​ที่​เกิด​ใน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน.</verse>
				<verse number="6">เอซาว​ได้​พา​ภรรยา​บุตรชาย​หญิง และ​ผู้คน​ทั้งปวง​ใน​ครอบครัว​ของ​ตน, กับ​บรรดา​สัตว์​และ​ทรัพย์​สิ่งของ​ที่​ได้​ใน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​นั้น, ออก​จาก​หน้า​ยา​โคบ​ผู้​น้อง​ไป​อาศัย​อยู่​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="7">เพราะ​เขา​ทั้ง​สอง​ต่าง​มี​ทรัพย์​สมบัติ​มาก; จะ​อยู่​ด้วย​กัน​มิได้, แผ่น​ดิน​ที่​เขา​อาศัย​อยู่​นั้น​ไม่​พอจะ​ให้​เขา​อยู่​ด้วย​กัน, เพราะ​เขา​มี​ฝูง​สัดว์​มาก.</verse>
				<verse number="8">เอซาว​จึง​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​ภูเขา​ชื่อ​เซ​อีร; เอซาว​ผู้​นี้​คือ​อะ​โดม</verse>
				<verse number="9">ลำดับ​นี้​เป็น​เชื้อสาย​เอ​ซาว, บิดา​ชาติ​อะ​โดม, ชาว​ภูเขา​เซ​อีร:</verse>
				<verse number="10">ชื่อ​บุตรชาย​ของ​เอ​ซาว​ดังนี้: คือ​อะลีฟาศ​บุตร​นาง​อา​ดา​ภรรยา​เอ​ซาว, รู​เอ็ล​บุตร​นาง​บาซะมัธ​ภรรยา​เอ​ซาว.</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​อะลีฟาศ​มี​บุตร​ชื่อ​เธ​มาน, โอ​มาร, ซะโฟ, ฆาธามและ​คะ​นัศ.</verse>
				<verse number="12">ทิมนา​เป็น​ภรรยา​น้อย​ของ​อะลีฟาศ​บุตร​เอ​ซาว; นาง​ได้​มี​บุตร​ด้วย​กัน​กับ​อะลีฟาศ​ชื่อ อะ​มา​เล็ค: คน​เหล่านี้​เป็น​บุตร​หลาน​ของ​อา​ดา​ภรรยา​เอ​ซาว.</verse>
				<verse number="13">รู​เอ็ล​มี​บุตร​ชื่อ​นะ​ฮัธ, เซ​รา, ซา​มา, และ​มี​ซา: คน​เหล่านี้​เป็น​บุตร​หลาน​นาง​บาซะมัธ​ภรรยา​ของ​เอ​ซาว.</verse>
				<verse number="14">คน​เหล่านี้​เป็น​บุตร​นาง​อา​ฮา​ลีบา​มา​บุตรี​อะ​นา​ผู้​เป็น​บุตร​ซิบ​โอน​ภรรยา​ของ​เอ​ซาว: นาง​มี​บุตรชาย​ด้วย​กัน​กับ​เอ​ซาว​ชื่อ​ยูศ, ยา​ลาม, และ​โค​รา</verse>
				<verse number="15">ลำดับ​นี้​คือ​ผู้​ที่​เป็น​หัวหน้า​ใน​พงศ์พันธุ์​เอ​ซาว: อะลีฟาศบุตร​หัวปี​ของ​เอ​ซาว​มี​บุตร​คือ​เจ้านาย​เธ​มา, เจ้านาย​โอ​มาร, เจ้านาย​ซะโฟ, เจ้านาย​คะ​นัศ,</verse>
				<verse number="16">เจ้านาย​โค​รา, เจ้านาย​ฆาธาม, เจ้านาย​ละ​มา​เล็ค: เป็น​หลาน​ของ​อา​ดา​เกิด​แต่​อะลีฟาศ​ใน​เมือง​อะ​โดม เป็น​หัวหน้า​ของ​พงศ์พันธุ์​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="17">ทีนี้​จะ​ลำดับ​ชื่อ​ของ​รู​เอ็ล​ซึ่ง​เป็น​บุตร​ของ​เอ​ซาว​นั้น: คือ​เจ้านาย​นะ​ฮัธ, เจ้านาย​เซ​รา, เจ้านาย​ซา​มา, และ​เจ้านาย​มี​ซา: เป็น​หัวหน้า​พงศ์พันธุ์​เกิด​แต่​รู​เอ็ล​ใน​แผ่น​ดิน​อะ​โดม, เป็น​หลาน​ของ​นาง​บาซะมัธ​ผู้​เป็น​ภรรยา​ของ​เอ​ซาว.</verse>
				<verse number="18">ลำดับ​นี้​เป็น​ชื่อ​บุตร​นาง​อา​ฮา​ลีบา​มา​ภรรยา​เอ​ซาว: คือ​เจ้านาย​ยูศ, เจ้านาย​ยา​ลาม, และ​เจ้านาย​โค​รา, เป็น​หัวหน้า​พงศ์พันธุ์​เกิด​แต่​นาง​อา​ฮา​ลีบา​มา​ภรรยา​เอ​ซาว, ผู้​เป็น​บุตรี​ของ​อะ​นา.</verse>
				<verse number="19">คน​เหล่านี้​เป็น​บุตรชาย​เอ​ซาว​ที่​เป็น​หัวหน้า​พงศ์พันธุ์​ชาติ​อะ​โดม​นั้น</verse>
				<verse number="20">ทีนี้​จะ​กล่าว​ถึง​บุตร​เซ​อีร​ชาว​โฮ​รี, ที่​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น: คือ​โล​ตาน, โซ​บาล, ซิบ​โอน, อะนา,</verse>
				<verse number="21">ดี​โซน, เอ​เซร, และ​ดิซัน. คน​เหล่านี้​เป็น​หัวหน้า​พงศ์พันธุ์​พวก​โฮ​รี, ผู้​เป็น​บุตร​ของ​เซ​อีร​ใน​แผ่น​ดิน​อะ​โดม.</verse>
				<verse number="22">โล​ตาน​มี​บุตร​ชื่อ​โฮ​รี​และ​เฮ​มาน: น้องสาว​ของ​โล​ตาน​ชื่อ​ทิม​นา.</verse>
				<verse number="23">โซ​บาน​มี​บุตร​ชื่อ​อะ​ละ​วาน, มา​นา​ฮัธ, เอบาส, ซะโฟ, และโอ​นาม.</verse>
				<verse number="24">ซิบ​โอน​มี​บุตร​ชื่อ​อา​ยา​และ​อะ​นา; อะนา​นั้น​เป็น​ผู้​ที่​ได้​พบ​น้ำพุ​ร้อน​ใน​ป่า​เมื่อ​เลี้ยง​ฝูง​ลา​ของ​บิดา​คือ​ซิบ​โอน​นั้น.</verse>
				<verse number="25">อะนา​มี​บุตร​ชื่อ​ดี​โซน และ​บุตร​ชื่อ​อา​ฮา​ลีบา​มา​บุตรสาว​ของ​อะ​นา.</verse>
				<verse number="26">ดี​โซน​มี​บุตร​ชื่อ​เฮ็ม​ดาล, เฮ็ศบาน. ยิธราน, และ​คะ​ราน.</verse>
				<verse number="27">เอ​เซร​มี​บุตร​ชื่อ​บิล​ฮา​น, ซา​วาน, และ​อะ​คาน.</verse>
				<verse number="28">ดี​ซาน​มี​บุตร​ชื่อ​อู​ศ​และ​อะ​ราน.</verse>
				<verse number="29">คน​เหล่านี้​ได้​เป็น​หัวหน้า​พง​ศ​พันธุ์​ใน​พวก​โฮ​รี: คือ​เจ้านาย​โล​ตาน, เจ้านาย​โซ​บาล, เจ้านาย​ซิบ​โอน, เจ้า​นายอะ​นา,</verse>
				<verse number="30">เจ้านาย​ดี​โซน, เจ้านาย​เอ​เซร, และ​เจ้านาย​ดี​ซาน. คน​เหล่านี้​เป็น​หัวหน้า​พงศ์พันธุ์​ใน​พวก​โฮ​รีต​วม​ลำดับ​พงศ์พันธุ์​ใน​แผ่น​ดิน​เซ​อีร​นั้น</verse>
				<verse number="31">ลำดับ​นี้​เป็น​กษัตริย์​ที่​ครอบ​ครอง​ใน​แผ่น​ดิน​อะ​โดม​ก่อน​เมื่อ​ยัง​มิ​ได้​มี​กษัตริย์​ครอบ​ครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="32">กษัตริย์​องค์​หนึ่ง​ชื่อ​เบ​ลา​เป็น​บุตร​บะ​โอ​ระ​ได้​ครอบ​ครอง​เมือง​อะ​โดม; เมืองหลวง​ของ​ท่าน​ชื่อ​ดิน​ฮา​บา.</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​เบ​ลา​สิ้น​พระ​ชนม์​แล้ว, โยบาบผู้​เป็น​บุตร​เซ​รา​ชาว​เมือง​บัศ​รา​ได้​ขึ้น​ครอบ​ครอง​แทน.</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​ยา​บาบ​สิ้น​พระ​ชนม์​แล้ว​ฮู​ซาม​ชาว​เมือง​เธ​นาน​ได้​ขึ้น​ครอบ​ครอง​แทน.</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​ฮู​ซาม​สิ้น​พระ​ชนม์​แล้ว ฮะ​ดัด​ผู้​เป็น​บุตร​บะ​ดัด​ได้​ขึ้น​ครอบ​ครอง​แทน. กษัตริย์​องค์​นี้​ที่​ได้​ตี​พวก​มิด​ยาน​ที่​แผ่น​ดิน​โม​อาบ: เมืองหลวง​ของ​ท่าน​ชื่อ​อะวีธ.</verse>
				<verse number="36">ครั้น​ฮะ​ดัด​สิ้น​พระ​ชนม์​แล้ว, ซัมลา​ชาว​เมือง​มัศเร​คา​ได้​ขึ้น​ครอบ​ครอง​แทน.</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​ซัม​ลา​สิ้น​พระ​ชนม์​แล้ว, ซา​อูล​ชาว​เมือง​ระ​โฮ​โบ​ธ​อยู่​ริมแม่น้ำ​ใหญ่​ได้​ขึ้น​ครอบ​ครอง​แทน.</verse>
				<verse number="38">ครั้น​ซา​อูล​สิ้น​พระ​ชนม์​แล้ว, บาอะทะฮา​นาน​บุตร​อัค​โบ​ร​ก็ได้​ขึ้น​ครอบ​ครอง​แทน.</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​บาอะ​ละ​ฮา​นาน​บุตร​อัค​โบ​ร​สิ้น​พระ​ชนม์​แล้ว, ฮา​ดัร​ได้​ขึ้น​ครอบ​ครอง​แทน: เมืองหลวง​ของ​ท่าน​ชื่อ​ปาว, และ​ม​เห​ษี​ของ​ท่าน​ชื่อ​มะ​เฮ​ทา​เบท, บุตรี​มัธเรด​ผู้​เป็น​บุตรี​เม​ซา​ฮา​บ</verse>
				<verse number="40">ลำดับ​นี้​เป็น​ชื่อ​หัวหน้า​พงศ์พันธุ์​ของ​เอ​ซาว​อัน​สืบ​ตระกูล​วงศ์​ต่อ​ลง​มา​ตาม​ที่​อาศัย​อยู่​มี​ชื่อดัง​นี้: คือ​เจ้านาย​ทิม​นา, เจ้านาย​อะ​ลา​วา, เจ้านาย​เย​เท​ธ,</verse>
				<verse number="41">เจ้านาย​อา​ฮา​ลีบา​มา, เจ้านาย​เอ​ทา, เจ้านาย​ปี​โน​น,</verse>
				<verse number="42">เจ้านาย​คะ​นัศ, เจ้านาย​เธ​มาน, เจ้านาย​มิ​บ​ซาร,</verse>
				<verse number="43">เจ้านาย​มัฆ​ดี​เอล, และ​เจ้านาย​อี​ลาม, เป็น​หัวหน้า​พงศ์พันธุ์​อะ​โดม, ตาม​ที่​เขา​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​เป็น​มฤ​ดก​ของ​เขา, เอชาว​นั้น​เป็น​บิดา​ของ​ชาติ​อะ​โดม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">ฝ่าย​ยา​โคบ​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​บิดา​ของ​ท่าน​เป็น​แขกเมือง​นั้น, คือ​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน.</verse>
				<verse number="2">ทีนี้​จะ​กล่าว​ด้วย​เชื้อสาย​ของ​ยา​โคบ. โยเซฟ​เมื่อ​อายุ​สิบ​เจ็ด​ปี​ได้​เลี้ยง​สัตว์​อยู่​กับ​พี่ชาย​ของ​ตน; เขา​เป็น​คน​หนุ่ม​อยู่​กับ​บุตร​นาง​บี​ละ​ฮา​และ​บุตร​นาง​ซี​ละ​พา​ผู้​เป็น​ภรรยา​บิ​ดา​ของ​ตน: และ​โย​เซฟ​ได้​มาบ​อก​ความผิด​ที่​พี่ชาย​ของ​ตน​กระทำ​นั้น​ให้​บิดา​ฟัง.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​ยิศ​รา​เอท​ได้​รัก​โยเชฟ​มาก​กว่า​บุตร​ทั้งปวง, เพราะ​โย​เซฟ​บังเกิด​เมื่อ​บิดา​แก่​แล้ว; จึง​ทำ​เสื้อ​ยาว​มี​แขน​ให้แก่​โย​เซฟ.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พี่ชาย​เห็น​ว่า​บิดา​รัก​โย​เซฟ​มาก​กว่า​พี่ชาย​ทั้งปวง. เขา​ก็​ชัง​โย​เซฟ หา​พูด​ดี​ต่อ​โย​เซฟ​ไม่</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​โย​เซฟ​ได้​นิมิตต์​ฝัน​ก็​เล่า​ให้​พี่ชาย​ฟัง: เขา​ก็​ยิ่ง​ชัง​โย​เซฟ​มาก​ขึ้น​กว่า​แต่ก่อน.</verse>
				<verse number="6">โยเซฟ​ได้​บอก​แก่​พี่ชาย​ว่า “ขอ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ฟัง​ความ​ฝัน:</verse>
				<verse number="7">ฉัน​ได้​ฝัน​ว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​กำลัง​ตัด​ฟ่อน​ข้าว​อยู่​ที่นา; และ​นี่แหละ​ฟ่อน​ข้าวของ​ฉัน​ตั้ง​ขึ้น​ยืน​อยู่​แต่​ฟ่อน​ข้าวของ​พวก​พี่​มา​แวดล้อม​กราบไหว้​ฟ่อน​ข้าวของ​ฉัน.”</verse>
				<verse number="8">พวก​พี่ชาย​จึง​ถาม​โย​เซฟ​ว่า, “เจ้า​ได้​ครอบ​ครอง​เรา​จริง​หรือ?” เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​อยู่​ใน​อำนาจ​ของ​เจ้า​จริง​หรือ? พวก​พี่ชาย​ก็​ยิ่ง​ชัง​โย​เซฟ​มาก​ขึ้น​อีก​เพราะ​ความ​ฝัน, และ​เพราะ​คำ​ที่​เขา​กล่าว​นั้น.</verse>
				<verse number="9">โย​เซฟ​ก็ได้​ฝัน​อีก, จึง​เล่า​ให้​พี่ชาย​ฟัง​ว่า, “ฉัน​ได้​ฝัน​เห็น​ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และ​ดาว​สิบ​เอ็ด​ดวง​ได้​กราบไหว้​ฉัน.”</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เล่า​ให้​บิดา​และ​พวก​พี่ชาย​ฟัง, บิดา​ก็​ห้าม​โย​เซฟ​เสีย​ว่า. “ความ​ฝัน​ที่​เจ้า​ได้​ฝัน​นั้น​เป็น​อย่างไร​เล่า? เรา​กับ​มารดา​และ​พี่ชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​จะ​มา​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน​กราบไหว้​เจ้า​จริง​หรือ?”</verse>
				<verse number="11">พี่ชาย​ทั้ง​หลาย​ก็​อิจฉา​โย​เซฟ; แต่​ข้อความ​นั้น​บิดา​ก็​นิ่ง​ตรอง​อยู่​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="12">เวลา​ที่​พี่ชาย​พา​กัน​ไป​เลี้ยง​สัตว์​ของ​บิดา​ที่​เมือง​เซ​เค็ม,</verse>
				<verse number="13">ยิศ​รา​เอล​จึง​พูด​แก่​โย​เซฟ​ว่า, “พี่ชาย​ของ​เจ้า​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์​อยู่​ที่​เมือง​เซ​เค็ม​มิใช่​หรือ? พ่อ​จะ​ใช้​เจ้า​ไป​หา​พี่ชาย.” โยเซฟ​ตอบ​ว่า, “ฉัน​อยู่​นี่​จ้ะ.”</verse>
				<verse number="14">บิดา​จึง​สั่ง​ว่า, “จง​ไป​ดู​ว่า​พี่ชาย​ของ​เจ้า​และ​ฝูง​สัตว์​สบายดี​อยู่​หรือ​ไม่; แล้ว​จึง​กลับ​มาบ​อก​ให้​พ่อ​รู้.” บิดา​จึง​ใช้​ให้​เขา​ไป​จาก​ที่ราบ​เฮ็บ​โร​น ไป​ยัง​เมือง​เซ​เค็ม.</verse>
				<verse number="15">มี​คน​หนึ่ง​ได้​พบ​โย​เซฟ​เดิน​ไป​เดิน​มา​ตาม​นา, จึง​ถาม​ว่า, “เจ้า​หา​อะไร?”</verse>
				<verse number="16">โย​เซฟ​ตอบ​ว่า, “ฉัน​หา​พี่ชาย​ของ​ฉัน: โปรด​บอก​ฉัน​ที​ว่า​เขา​เลี้ยง​สัตว์​อยู่​ที่ไหน.”</verse>
				<verse number="17">คน​นั้น​ตอบ​ว่า, “เขา​ไป​เสียแล้ว; เรา​ได้ยิน​เขา​พูด​กัน​ว่า​จะ​ไป​เมือง​โดธาน.” โยเซฟ​ก็ตาม​ไป, และ​ได้​พบ​พวก​พี่ชาย​ที่​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พี่ชาย​เห็น​โย​เซฟ​แต่ไกล, ยัง​ไม่​ทัน​มา​ถึง, เขา​ก็​พา​กัน​คิด​ปอง​ร้าย​จะ​ฆ่า​เสีย.</verse>
				<verse number="19">เขา​จึง​พูด​กัน​ว่า, “ดู​เถิด, นัก​ช่างฝัน​มา​แล้ว.</verse>
				<verse number="20">ให้​พวกเรา​ฆ่า​มัน​เสีย​ทิ้ง​ลง​ไว้​ใน​บ่อ, และ​เรา​จะ​ว่า​สัตว์ร้าย​กัด​กิน​เสียแล้ว: เรา​จะ​ดู​ว่าความ​ฝัน​นั้น​จะ​เป็น​อย่างไร”</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​รู​เบ็น​พอ​ได้ยิน​ดังนั้น, ก็​ช่วย​โย​เซฟ​ให้​พ้น​มือ​พวก​พี่ชาย​เหล่านั้น​และ​พูด​ว่า, “เรา​อย่า​ฆ่า​มัน​เลย.”</verse>
				<verse number="22">รู​เบ็น​ได้​เตือน​เขา​อีก​ว่า, “อย่า​ทำ​ให้​เลือด​ตก​เลย; จง​ทิ้ง​มัน​ใน​บ่อ​ที่​ป่า​นี้; อย่า​ได้​ลงมือ​ทำร้าย​น้อง​เลย:” รู​เบ็น​หมาย​จะ​ช่วย​น้อง​ให้​พ้น​มือ​พี่ชาย, จะ​ได้​ส่ง​กลับ​ไป​ยัง​บิดา</verse>
				<verse number="23">ครั้น​เมื่อ​โย​เซฟ​มา​ถึง​พี่ชาย​ก็​ถอด​เสื้อ​ของ​โย​เซฟ​ออก​เสีย, คือ​เสื้อ​ยาว​มี​แขน​ที่​ใส่​อยู่​นั้น;</verse>
				<verse number="24">เขา​ก็​จับตัว​ทิ้ง​ลง​ใน​บ่อ; บ่อ​นั้น​แห้ง​ไม่​มี​น้ำ</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เขา​นั่ง​กิน​ขนม​อยู่​ก็​เงย​หน้า​ขึ้น​เห็น​พวก​ยิศ​มา​เอล​มา​แต่​เมือง​ฆิ​ละ​อาด, มี​ฝูง​อูฐ​บรรทุก​กำยาน​ยางไม้ และ​เครื่อง​หอม​ต่างๆ จะ​ไป​ขาย ณะ เมือง​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="26">ยูดา​จึง​เตือน​พี่น้อง​ว่า, “ซึ่ง​เรา​จะ​ฆ่า​น้อง​ซ่อน​เลือด​ไว้​จะ​มี​ประ​โยชน์​อัน​ใด​เล่า?</verse>
				<verse number="27">มา​เถิด, จง​ให้​เรา​ขาย​น้อง​แก่​พวก​ยิศ​มา​เอล, แต่​อย่า​ลงมือ​ทำร้าย​เขา, เพราะ​เขา​ก็​เป็น​น้อง​เป็น​เลือดเนื้อ​อัน​เดียวกัน​กับ​เรา.” พี่ชาย​ทั้งปวง​ก็​เชื่อฟัง.</verse>
				<verse number="28">ขณะนั้น​พวก​พ่อค้า​ชาว​มิด​ยาน​ก็​มา​ถึง​ที่นั่น; พี่ชาย​ก็​ฉุด​โย​เซฟ​ขึ้น​มา​จาก​บ่อ, ขาย​ให้แก่​พวก​ยิศ​มา​เอล​ได้​เงิน​ยี่​สิบ​แผ่น. พ่อค้า​นั้น​ก็​พา​โย​เซฟ​ไป​เมือง​อาย​ฆุบ​โต</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​รู​เบ็น​เมื่อ​กลับ​มา​ถึง​บ่อ​นั้น, แลดู​ไม่​เห็น​โย​เซฟ ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน​เสีย;</verse>
				<verse number="30">แล้ว​ไป​หา​น้อง​ทั้งปวง​บอก​ว่า, “เด็ก​นั้น​หาย​ไป​แล้ว; เรา​จะ​กลับ​ไป​อย่างไร​ได้?”</verse>
				<verse number="31">เขา​ก็​พา​กัน​ฆ่า​ลูก​แพะ​ตัวผู้​ตัว​หนึ่ง, แล้ว​ชุบ​เสื้อ​ของ​โย​เซฟ​ลง​ใน​เลือด​แพะ​นั้น,</verse>
				<verse number="32">ส่ง​เสื้อ​ยาว​มี​แขน​นั้น​ไป​ยัง​บิดา บอก​ว่า, “พวก​ข้าพ​เจ้า​เก็บ​เสื้อ​นี้​ได้: ท่าน​จง​พิเคราะห์​ดู​ว่า​เป็น เสื้อ​ของ​บุตร​ท่าน​หรือ​ไม่​ใช่.”</verse>
				<verse number="33">บิดา​จำ​ได้​จึง​ว่า, “นี่​เป็น​เสื้อ​ของ​บุตร​เรา​แท้ ๆ; สัตว์ร้าย​ได้​กัด​กิน​โย​เซฟ​บุตร​เรา​ย่อยยับ​เสียแล้ว​เป็นแน่.”</verse>
				<verse number="34">ยา​โคบ​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน​เสีย, และ​นุ่ง​ผ้า​เนื้อ​หยาบ, ร้องไห้​โศกเศร้า​ถึง​บุตร​อยู่​หลาย​วัน.</verse>
				<verse number="35">ฝ่าย​บุตรชาย​หญิง​ทั้งปวง​ก็​พา​กัน​มา​เล้าโลม​บิดา; แต่​ท่าน​กลั้น​ความ​โศกเศร้า​ไว้​มิได้; จึง​กล่าว​ว่า, “เรา​จะ​โศกเศร้า​ถึง​บุตร​ของ​เรา​กว่า​เรา​จะ​ลง​ใน​ที่​ฝัง​ศพ​ตาม​กัน​ไป;” แล้ว​ก็​ร้องไห้​ไว้ทุกข์​ถึง​โย​เซฟ.</verse>
				<verse number="36">พวก​มิด​ยาน​ก็​พา​โย​เซฟ​ไป​ขาย​ไว้​กับ​ขุนนาง​ผู้​หนึ่ง​ชื่อ​โพ​ติ​ฟา, ผู้บัญชาการ​ทหาร​มหาด​เล็ก​รักษา​พระองค์​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">อยู่​มา​ครั้งนั้น​ยูดา​ได้​ไป​จาก​พวก​พี่น้อง​อาศัย​อยู่​กับ​ชาว​อา​ดู​ลาม​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ฮี​รา.</verse>
				<verse number="2">ยูดาได้​เห็น​บุตรี​ชาว​คะ​นา​อัน​คน​หนึ่ง ณ ที่​นั้น​ชื่อ​ซู​อา, จึง​รับ​หญิง​นั้น​ไว้​ให้​อยู่กิน​กับ​ตน.</verse>
				<verse number="3">หญิง​นั้น​ก็​มี​ครรภ์​คลอด​บุตรชาย; บิดา​จึง​เรียก​ชื่อ​ว่า​เอร.</verse>
				<verse number="4">หญิง​นั้น​ก็​มี​ครรภ์​อีก​คลอด​บุตรชาย, เรียก​ชื่อ​ว่า​โอ​นาน.</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เมื่อ​อยู่​ที่​บ้าน​คะ​ซิบ นาง​คลอด​บุตรชาย​อีก, เรียก​ชื่อ​ว่า​เซ​ลา:</verse>
				<verse number="6">ยูดาก็ได้​หา​หญิง​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ธา​มาร​ให้​เป็น​ภรรยา​เอร​บุตร​หัวปี​ของ​ตน,</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เห็น​ว่า​เอร​บุตร​หัวปี​ของ​ยูดา​เป็น​คน​ชั่ว, จึง​ทรง​ประหาร​เสีย.</verse>
				<verse number="8">ยูดา​จึง​บอก​โอ​นาน​ว่า, “จง​รับ​ภรรยา​พี่ชาย​เป็น​ภรรยา​ของ​เจ้า​เถิด, เพื่อ​จะ​ได้​สืบ​พงศ์พันธุ์​พี่ชาย​ไว้”</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​โอ​นาน​ก็​รู้​ว่า​พงศ์พันธุ์​จะ​มิได้​นับ​เป็น​ของ​ตน; เมื่อ​กำลัง​หลับนอน​กับ​ภรรยา​ของ​พี่​ชาย​จึง​ทำ​ให้​สิ่ง​ที่​จะ​ให้​เกิด​พืชพันธุ์​นั้น​ตก​ดิน​เสีย.</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เห็น​ว่า​ซึ่ง​โอ​นาน​ได้​กระทำ​นั้น​เป็น​การ​ผิด: จึง​ประหาร​ชีวิต​เสีย​ด้วย.</verse>
				<verse number="11">ยูดา​จึง​บอก​ธา​มาร​ลูก​สะใภ้​ว่า, “จง​คอย​เป็น​แม่หม้าย​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​บิดา​เถิด, กว่า​เซ​ลา​บุตร​ของ​เรา​จะ​ใหญ่​ขึ้น;” ด้วย​นึก​ว่า​น่ากลัว​เขา​จะ​ตาย​เสีย​เหมือน​พี่ชาย. ฝ่าย​นาง​ธา​มาร​ได้​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​บ้าน​บิดา​ของ​ตน</verse>
				<verse number="12">อยู่​มา​ช้านาน​ภรรยา​ของ​ยูดา​ผู้​เป็น​บุตรี​ซู​อา​ก็​ตาย; เมื่อ​ยูดา​ค่อย​บรรเทา​ความ​โศก, จึง​ไป​ดู​คน​ที่​ตัด​ขน​แกะ​ของ​ตน​ที่​บ้าน​ธิมนัธ​กับ​เพื่อน​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ฮี​รา​เป็น​ชาว​อา​ดู​ลาม.</verse>
				<verse number="13">มี​คน​มาบ​อก​นาง​ธา​มาร​ว่า, “จง​ดู​เถิด, พ่อผัว​ของ​เจ้า​ไป​บ้าน​ธิมนัธ​จะ​ตัด​ขน​แกะ.”</verse>
				<verse number="14">นาง​จึง​ผลัด​เสื้อ​สำหรับ​ผู้หญิง​หม้าย​ออก​เสีย, เอา​ผ้า​คลุม​ศีรษะ​ไป​นั่ง​อยู่​ที่​ประตู​บ้าน​เอ​นา​อิม​ริม​ทาง​จะ​ไป​บ้าน​ธิมนัธ; ด้วย​นาง​เห็น​ว่า​เซ​ลา​โต​ขึ้น​แล้ว, แต่​เขา​ยัง​มิได้​ยก​นาง​ให้​เป็น​ภรรยา.</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ยูดา​เห็น​นาง​ก็​สำคัญ​คิด​ว่า​เป็น​หญิง​โสเภณี, เพราะ​นาง​ได้​เอา​ผ้า​คลุม​ศีรษะ​ยัง​หน้า​ไว้.</verse>
				<verse number="16">ยูดาจึง​ได้​แวะ​เข้า​ไป​พูด​กับ​หญิง​ริม​ทาง​นั้น​ว่า, “ขอ​ให้​เรา​เข้า​ไป​นอน​ด้วย​เถิด” ด้วย​มิ​รู้​ว่า​นาง​นั้น​เป็น​บุตร​สะใภ้​ของ​ตน. นาง​จึง​ว่า, “ท่าน​จะ​ให้​อะไร​ใน​การ​ที่​เข้า​มา​หา​กัน​นั้น?”</verse>
				<verse number="17">ยู​ดา​บอก​ว่า, “เรา​จะ​ส่ง​ลูก​แพะ​มา​จาก​ฝูง​ให้​เจ้าตัว​หนึ่ง.” นาง​ก็​ถาม​ว่า, “ท่าน​จะ​ให้​ของ​มัดจำ​ไว้​ก่อน​กว่า​จะ​ส่ง​ลูก​แพะ​นั้น​มา​หรือ?”</verse>
				<verse number="18">ยูดา​ถาม​ว่า, “เจ้า​จะ​เอา​อะไร​เป็น​ของ​มัด​จำ?” นาง​จึง​บอก​ว่า, “จะ​ขอ​แหวน​ตรา​กับ​เชือก​ที่​ผูก​แหวน​นั้น, ทั้ง​ไม้เท้า​ที่​มือ​ท่าน​ด้วย.” ยูดาก็​ยอม​ให้; จึง​ได้​เข้า​ไป​นอน​กับ​นาง​นั้น และ​นาง​ก็​มี​ครรภ์​กับ​ยูดา.</verse>
				<verse number="19">นาง​จึง​ลุก​ขึ้น​เอา​ผ้า​บังหน้า​นั้น​ออก​เสีย, นุ่งห่ม​เสื้อผ้า​สำหรับ​หญิง​หม้าย​อีก.</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​ยูดา​ได้​ฝาก​ลูก​แพะ​มา​กับ​เพื่อน​ชาว​อา​ดู​ราม​ให้​ถ่าย​ของ​มัดจำ​จาก​มือ​หญิง​นั้น: แต่​เขา​หา​นาง​ไม่​พบ.</verse>
				<verse number="21">เขา​จึง​ถาม​คน​ที่อยู่​ตำบล​นั้น​ว่า, “หญิง​โสเภณี​ที่นั่ง​อยู่​ที่​ประตู​ริม​ทาง​นี้​ไป​ไหน?” เขา​ตอบ​ว่า, “หญิง​โสเภณี​ใน​ที่นี้​ไม่​มี.”</verse>
				<verse number="22">เพื่อน​นั้น​ก็​กลับ​ไป​บอก​ยูดา​ว่า, “ฉัน​หา​ก็​ไม่​พบ; ทั้ง​ชาว​ตำบล​นั้น​ว่า ‘หญิง​โสเภณี​ที่นี่​ไม่​มี.’ ”</verse>
				<verse number="23">ยูดาจึง​ว่า, “เรา​ได้​ฝาก​ลูก​แพะ​ตัว​นี้​มา​ให้, แต่​ท่าน​หา​หญิง​นั้น​ไม่​พบ: ให้​หญิง​นั้น​ริบ​ของ​นั้น​ไว้​เถิด, เกลือก​ว่า​เรา​จะ​มี​ความ​อาย.”</verse>
				<verse number="24">อยู่​มา​อีก​ประมาณ​สาม​เดือน​มี​คน​มาบ​อก​แก่​ยูดา​ว่า, “ธา​มาร​บุตร​สะใภ้​ของ​ท่าน​คบ​ผู้ชาย; ดู​เถิด, เดี๋ยวนี้​นาง​นั้น​ทำ​ผิด​มี​ครรภ์​แล้ว.” ยูดาจึง​สั่ง​ว่า, “จง​พา​นาง​ออก​มา​นี่, ให้​คลอก​ไฟ​เสีย.”</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เขา​พา​นาง​ออก​มา​แล้ว, นาง​จึง​ให้​คน​ไป​หา​พ่อผัว​บอก​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​มี​ครรภ์​กับ​คน​ที่​เป็น​เจ้าของ​สิ่ง​นี้: ขอ​ท่าน​จง​พิจารณา​ดู​แหวน​ตรา, เชือก, และ​ไม้เท้า​เหล่านี้, ว่า​เป็น​ของ​ผู้ใด.”</verse>
				<verse number="26">ยูดารู้​แล้ว​ก็​ว่า, “หญิง​คน​นี้​ซื่อสัตย์​มาก​กว่า​เรา, เหตุ​ว่า​เรา​มิได้​ยก​เขา​ให้​เป็น​ภรรยา​ของ​เซ​ลา​บุตร​นั้น.” ฝ่าย​ยู​ดา​ก็​มิได้​ร่วม​อยู่กิน​กับ​นาง​นั้น​ต่อไป​อีก.</verse>
				<verse number="27">อยู่​มา​เมื่อ​ถึง​เวลา​กำหนด​คลอด​บุตร, ก็​มี​ลูก​แฝด​อยู่​ใน​ครรภ์.</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​จะ​คลอด​นั้น, บุตร​คน​หนึ่ง​ยื่น​มือ​ออก​มา​ก่อน: หญิง​แพทย์​ผดุงครรภ์​จึง​ผูก​ด้าย​แดง​ไว้​ที่​ข้อมือ​และ​ว่า, “คน​นี้​ได้​คลอด​ก่อน.”</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​บุตร​นั้น​หด​มือ​เข้า​ไป, บุตร​อีก​คน​หนึ่ง​ก็​คลอด​ออก​มา​ก่อน: หญิง​แพทย์​ผดุงครรภ์​จึง​ร้อง​ว่า, “ทำไม​เจ้า​จึง​แหวก​ช่อง​ออก​มา​ก่อน.” เหตุ​ฉะนี้​จึง​เรียก​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า​เฟเร็ธ.</verse>
				<verse number="30">ภาย​หลัง​บุตร​ที่​มี​ด้าย​แดง​ผูก​ข้อมือ​นั้น​ก็​คลอด​มา, จึง​ให้​ชื่อ​ว่า​เซ​รา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">โยเซฟ​ก็​ถูก​พา​ไป​ยัง​เมือง​อาย​ฆุบ​โต; แล้ว​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต​ชื่อ​โพ​ติ​ฟา, เป็น​ผู้บัญชาการ​ทหาร​มหาด​เล็ก​รักษา​พระองค์​แห่ง​กษัตริย์​ฟา​โร, ได้​ซื้อ​โย​เซฟ​ไว้​จาก​มือ​พวก​ยิศ​มา​เอล ผู้​ได้​พา​มา​ขาย​ใน​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​โย​เซฟ​ให้​มี​ความ​สุข​เจริญ; และ​โย​เซฟ​ก็​อยู่​ใน​บ้าน​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​นาย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="3">นาย​ก็​เห็น​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​โย​เซฟ, ด้วย​พระ​องค์​ทรง​บันดาล​ให้การ​งาน​ที่​กระทำ​เจริญ​ขึ้น​มาก​ใน​มือ​ของ​โย​เซฟ.</verse>
				<verse number="4">โยเซฟ​ก็ได้​รับ​ความ​ชอบ​ต่อ​นาย, และ​ได้ ปรนนิบัติ​นาย​จน​นาย​ตั้ง​ให้​เป็น​ผู้ดู​แล​การงาน​ใน​เรือน, และ​มอบ​ทรัพย์​สิ่งของ​ทั้งปวง​ไว้​ใน​มือ​โย​เซฟ​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="5">อยู่​มา​ตั้งแต่​โพ​ติ​ฟา​ตั้ง​โย​เซฟ​ให้​เป็น​ผู้​แลดู​การงาน​ใน​เรือน​และ​ทรัพย์​สิ่งของ​ทั้งปวง​ของ​ท่าน​แล้ว, พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็ได้​อวย​พระ​พร​ให้แก่​ครอบครัว​ของ​คน​ชาติ​อาย​ฆุบ​โต​เพราะ​โย​เซฟ​นั้น; ทั้ง​ได้​อวย​พระ​พร​ให้​สิ่งของ​ทั้งปวง​ใน​เรือน​และ​ใน​นา​เจริญ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="6">นาย​ได้​มอบ​ของ​สาร​พัตร​ไว้​ใน​มือ​โย​เซฟ; มิได้​เอาใจใส่​สิ่งของ​อะไร​เลย, เว้นแต่​อาหาร​การ​กิน. โยเซฟ​นั้น​เป็น​คน​รูป​งาม</verse>
				<verse number="7">อยู่​มา​ภาย​หลัง​ภรรยา​ของ​นาย​แลเห็น​โย​เซฟ, ก็​ชวน​ว่า, “จง​มา​นอน​กับ​เรา​เถิด.”</verse>
				<verse number="8">แต่​โย​เซฟ​ไม่​ยอม; จึง​ตอบ​แก่​ภรรยา​ของ​นาย​ว่า, “คิด​ดู​เถิด, นาย​มิได้​หวง​สิ่งใด​ที่อยู่​ใน​บ้านเรือน, ได้​มอบ​ของ​สาร​พัตร​ไว้​ใน​มือ​ข้าพ​เจ้า:</verse>
				<verse number="9">ใน​เรือน​นี้​ก็​ไม่​มี​ใคร​ใหญ่​กว่า​ข้าพ​เจ้า; นาย​มิได้​หวง​สิ่งใด​ไว้​จาก​ข้าพ​เจ้า; ยก​เสีย​แต่​ตัว​ท่าน​เพราะ​เป็น​ภรรยา​ของ​นาย: ข้าพ​เจ้า​จะ​ทำ​ผิด​ดังนี้​อย่างไร​ได้, เป็น​บาป​ใหญ่หลวง​นัก​ต่อ​พระเจ้า.”</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​นาง​ชวน​โย​เซฟ​ทุกๆ วัน, โยเซฟ​ไม่​ยอม​นอน​กับ​เขา​หรือ​อยู่​ด้วย​กัน,</verse>
				<verse number="11">ครั้ง​หนึ่ง​โยเซฟ​เข้า​ไป​ใน​เรือน​โดย​ธุระ​การงาน​ของ​ตน; ไม่​มี​บุรุษ​ผู้ใด​อยู่​ใน​เรือน​นั้น.</verse>
				<verse number="12">นาง​ก็​เหนี่ยวรั้ง​เสื้อผ้า​โย​เซฟ​ไว้, แล้ว​พูด​ว่า, “จง​นอน​อยู่​ด้วย​เรา​เถิด.” แต่​โย​เซฟ​ก็​ละ​เสื้อผ้า​ไว้​ใน​มือ​นาง​หนี​ไป​ข้างนอก.</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เห็น​ว่า​โย​เซฟ​ละ​เสื้อผ้า​ไว้​ใน​มือ​ของ​นาง หนี​ไป​ข้างนอก​แล้ว,</verse>
				<verse number="14">นาง​ก็​ร้องเรียก​บุรุษ​ที่​เรือน​ของ​ตน​มาบ​อก​ว่า, “จง​ดู​เถิด, นาย​ได้​เอา​คน​ชาติ​เฮ็บ​ราย​มา​ไว้​ทำ​ความ​หยาบคาย​แก่​เรา: มัน​เข้า​มา​หา​จะ​นอน​กับ​เรา, แต่​เรา​ร้อง​ขึ้น​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง:</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​มัน​ได้ยิน​เรา​ร้อง​ขึ้น, มัน​ก็​ละ​เสื้อผ้า​ไว้​ใน​มือ​ของ​เรา​หนี​ไป​ข้างนอก.”</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​นาง​ก็​เก็บ​เสื้อผ้า​ไว้​จน​นายก​ลับ​มา​บ้าน.</verse>
				<verse number="17">แล้ว​นาง​ก็​บอก​แก่​นาย​ดังนี้​ว่า, “อ้าย​บ่าว​ชาติ​เฮ็บ​ราย​ที่​ท่าน​เลี้ยง​ไว้​นั้น​เข้า​มา​หา​จะ​ทำ​หยาบคาย​แก่​ฉัน:</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ฉัน​ร้อง​ขึ้น​ด้วย​เสียง​ดัง, มัน​ก็​ละ​เสื้อผ้า​ไว้​ที่​ฉัน. หนี​ไป​ข้างนอก.”</verse>
				<verse number="19">ครั้น​นาย​ได้​ฟัง​คำ​ภรรยา​บอก​ว่า, “บ่าว​ของ​ท่าน​ทำ​ดังนั้น,” ก็​โกรธ​นัก.</verse>
				<verse number="20">นาย​จึง​จับ​โย​เซฟ​ไป​จำ​ไว้​ใน​คุก, กับ​ด้วย​นักโทษ​หลวง: โยเซฟ​ก็​ต้อง​จำ​อยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="21">แต่ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย, ได้​ทรง​โปรด​บันดาล​ให้​นาย​ผู้​คุม​เมตตา​ปราณี​แก่​โย​เซฟ.</verse>
				<verse number="22">นาย​ผู้​คุม​ก็​มอบ​คน​โทษ​ทั้งปวง​ไว้​ใน​มือ​โย​เซฟ: โยเซฟ​ก็ได้​ดูแล​ให้​เขา​ทำ​การงาน​ใน​ที่นั่น​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="23">นาย​ผู้​คุม​คุก​ก็​ไม่​ต้อง​ดูแล​การงาน​ใดๆ, เพราะ​เหตุ​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​ด้วย​โย​เซฟ, และ​บันดาล​ให้การ​งาน​ที่​กระทำ​นั้น​เจริญ​ขึ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">ครั้น​ภาย​หลัง​เจ้าพนักงาน​น้ำ​องุ่น​และ​เจ้าพนักงาน​เครื่อง​เสวย​ของ​กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต​ได้​กระทำ​ผิด​ต่อ​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​ฟา​โร​กริ้ว​ขุนนาง​ทั้ง​สอง​นั้น​คือ เจ้าพนักงาน​น้ำ​องุ่น​และ​เจ้าพนักงาน​เครื่อง​เสวย:</verse>
				<verse number="3">จึง​รับสั่ง​ให้​จำ​ไว้​ใน​คุก​ของ​ผู้บัญชาการ​ทหาร​มหาด​เล็ก​รักษา​พระองค์​ที่​โย​เซฟ​ติด​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ผู้บัญชาการ​ทหาร​มหา​ด​เล็ก​รักษา​พระองค์​ได้​สั่ง​โย​เซฟ​ให้​ดูแล​สอง​คน​นั้น, โยเซฟ​ได้​ปฏิบัติ​ตาม, และ​เจ้าพนักงาน​ทั้ง​สอง​ได้​ติด​คุก​อยู่​ช้านาน.</verse>
				<verse number="5">ขุนนาง​ทั้ง​สอง​คน​นั้น, คือ​เจ้าพนักงาน​น้ำ​องุ่น​และ​เจ้าพนักงาน​เครื่อง​เสวย​ของ​กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต​ที่​ต้อง​จำ​อยู่​ใน​คุก​นั้น, ต่าง​คน​ต่าง​ได้​เห็น​นิมิตต์​ฝัน​ใน​คืน​วัน​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="6">ครั้น​เวลา​เช้า​โย​เซฟ​ได้​เข้า​มา​หา​ขุนนาง​ทั้ง​สอง​นั้น, เห็น​มี​หน้า​โศ​รก​เศร้า;</verse>
				<verse number="7">จึง​ถาม​ขุนนาง​ที่​จำ​ไว้​ใน​คุก​ที่​บ้าน​นาย​ของ​ตน​ว่า, “ทำไม​วันนี้​ท่าน​จึง​มี​หน้า​โศกเศร้า?”</verse>
				<verse number="8">เขา​ตอบ​ว่า, “เรา​ทั้ง​สอง​ได้​ฝัน​ไป, และ​ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​แก้​ฝัน​ได้.” โยเซฟ​บอก​เขา​ว่า, “อัน​จะ​แก้​ฝัน​นั้น​เป็น​การ​ของ​พระเจ้า​มิใช่​หรือ? ขอ​ท่าน​เล่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฟัง​เถิด.”</verse>
				<verse number="9">เจ้าพนักงาน​น้ำ​องุ่น​ก็​เล่า​ความ​ฝัน​ของ​ตน​ให้​โย​เซฟ​ฟัง​ว่า, “เรา​ฝัน​เห็น​เถา​องุ่น​อยู่​ตรงหน้า;</verse>
				<verse number="10">เถา​องุ่น​นั้น​มี​สาม​กิ่ง: มี​ใบ​อ่อน​พึ่ง​ผลิ​ออก, และ​มีด​อก​บาน​บ้าง; เถา​องุ่น​นั้น​ออก​ช่อ​มี​ผล​อัน​สุก:</verse>
				<verse number="11">เรา​ได้​ถือ​จอก​กษัตริย์​ฟา​โร​ไว้​ใน​มือ, แล้ว​เก็บ​ลูก​องุ่น​นั้น​บีบ​ให้​น้ำลง​ใน​จอก, แล้ว​เรา​ได้​ถวาย​จอก​น้ำ​องุ่น​นั้น​แก่​กษัตริย์​ฟา​โร.”</verse>
				<verse number="12">โยเซฟ​ก็ได้​บอก​ขุนนาง​นั้น​ว่า, “ข้อ​แก้​ฝัน​นั้น​เป็น​ดังนี้: คือ​กิ่ง​องุ่น​สาม​กิ่ง​นั้น​ได้แก่​สาม​วัน;</verse>
				<verse number="13">ยัง​อีก​สาม​วัน​กษัตริย์​ฟา​โร​จะ​ปล่อย​ท่าน​และ​จะ​ตั้ง​ท่าน​ไว้​ใน​ตำแหน่ง​เหมือน​แต่ก่อน: ท่าน​จะ​ได้​ถวาย​จอก​นั้น​แก่​กษัตริย์​ฟา​โร​อีก, เช่น​ได้​กระทำ​มา​แต่ก่อน​เมื่อ​เป็น​เจ้าพนักงาน​น้ำ​องุ่น​นั้น.</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ท่าน​มี​ความ​สุข​แล้ว, ขอ​ให้​ระลึก​ถึง​และ​แสดง​ความ​เมตตา​ปราณี​แก่​ข้าพ​เจ้า, ช่วย​ทูล​กษัตริย์​ฟา​โร​ให้​ข้าพ​เจ้า​ได้​ออก​จาก​คุก​นี้.</verse>
				<verse number="15">อันที่จริง​นั้น​เขา​ได้​ลัก​ข้าพ​เจ้า​มา​จาก​แผ่น​ดิน​เฮ็บ​ราย: ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​ทำ​ผิด​สิ่งใด ๆ ที่​ควร​ต้อง​ติด​คุก​มืด​นี้.”</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เจ้าพนักงาน​เครื่อง​เสวย​เห็น​ว่า​การ​แก้​ความ​ฝัน​นั้น​ดี, จึง​ได้​เล่า​ให้​โย​เซฟ​ฟัง​ว่า, “เรา​ได้​นิมิตต์​ด้วย; ใน​นิมิตต์​นั้น​เรา​เห็น​กระจาด​ขนม​ขาว​สาม​ใบ​ซ้อน​กัน​ตั้งอยู่​บน​ศีรษะ​เรา:</verse>
				<verse number="17">ใน​กระจาด​ใบ​บน​นั้น​มี​อาหาร​สาร​พัตร, เป็น​ของ​ปิ้ง​สำหรับ​กษัตริย์​ฟา​โร; และ​มี​นก​มา​ยื้อแย่ง​กัน​กิน​ของ​ใน​กระจาด​ที่​ตั้งอยู่​บน​ศีรษะ​เรา.”</verse>
				<verse number="18">โยเซฟ​ได้​ตอบ​ว่า, “ข้อ​แก้​ฝัน​นั้น​เป็น​ดังนี้: คือ​กระจาด​สาม​ใบ​นั้น​ได้แก่​สาม​วัน.</verse>
				<verse number="19">ยัง​อีก​สาม​วัน​กษัตริย์​ฟา​โร​จะ​เอา​ท่าน​ไป​ผูก​คอ​แขวน​ไว้​ที่​ต้นไม้; ฝูง​นก​จะ​มา​กิน​เนื้อหนัง​ของ​ท่าน.”</verse>
				<verse number="20">ครั้น​ถึง​วันที่​สาม​เป็น​วัน​เฉลิม​พระชนม์​พรรษา​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร, จึง​จัดการ​เลี้ยง​ขุนนาง​ทั้งปวง: แล้ว​ทรง​ปล่อย​เจ้าพนักงาน​น้ำ​องุ่น​และ​เจ้าพนักงาน​เครื่อง​เสวย​เข้า​มา​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ขุนนาง.</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​เจ้าพนักงาน​น้ำ​องุ่น​นั้น​กลับ​ตั้ง​ไว้​ใน​ตำแหน่ง​ให้​ถวาย​จอก​เครื่อง​น้ำ​องุ่น​ดัง​เก่า;</verse>
				<verse number="22">แต่​ฝ่าย​เจ้า​พนักงานเครื่อง​เสวย​นั้น​ให้​ผูก​คอ​แขวน​เสีย​ให้​ตาย, เหมือน​โย​เซฟ​ได้​แก้​ฝัน​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="23">แต่​ฝ่าย​ขุน​นาง​เจ้า​พนักงาน​น้ำ​องุ่น​นั้น​ก็​ลืม​โย​เซฟ​เสีย, มิได้​ระลึก​ถึง​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">ครั้น​อยู่​มา​อีก​ได้​สอง​ปี​ถ้วน กษัตริย์​ฟาโร​ก็​ทรง​สุบิน​นิมิตต์​ฝัน​ว่า ท่าน​ยืน​อยู่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ,</verse>
				<verse number="2">แล​เห็น​โค​เจ็ด​ตัว​มี​รูป​ร่าง​งาม​อ้วน​พี​ขึ้นมา​จาก​แม่น้ำ​นั้น. กิน​หญ้า​อยู่​ที่​ท้อง​ทุ่ง.</verse>
				<verse number="3">และ​เห็น​โค​อีก​เจ็ด​ตัว​มี​รูปร่าง​ซูบ​ผอม​ไม่​งาม​ขึ้นมา​ภาย​หลัง, ยืน​อยู่​กับ​โค​อ้วน​พี​ที่​ริม​แม่น้ำ​นั้น.</verse>
				<verse number="4">และ​โค​ที่​มี​รูปร่าง​ซูบ​ผอม​ไม่​งาม​ก็​กิน​โค​อ้วน​พี​ที่​งาม​นั้น​เสีย​หมด. แล้ว​กษัตริย์​ฟาโร​ก็​ตื่น​บรรทม​ขึ้น.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ก็​บรรทม​หลับ​ไป​อีก; ทรง​สุบิน​นิมิตต์​ครั้ง​ที่​สอง​ว่า, ต้น​ข้าว​ต้น​เดียว​มี​รวง​เจ็ด​รวง เป็น​ข้าว​งาม​ดี,</verse>
				<verse number="6">และ​เห็น​ต้น​ข้าว​อีก​ต้น​หนึ่ง​มี​รวง​เจ็ด​รวง​ขึ้นมา​ภาย​หลัง​เป็น​ข้าว​ลีบ​ม้าน​เพราะ​ลม​ทิศ​ตะวันออก.</verse>
				<verse number="7">รวง​ข้าว​ลีบ​เจ็ด​รวง​นั้น​ได้​กลืน​กิน​รวง​ข้าว​งาม​ดี​นั้น​เสีย. แล้ว​กษัตริย์​ฟาโร​ก็​ตื่น​บรรทม​ขึ้น, ทรง​ทราบ​ว่า​เป็น​สุบิน​นิมิตต์.</verse>
				<verse number="8">ครั้น​เวลา​รุ่ง​เช้า ท่าน​มี​พระทัย​อัน​เศร้า​โศก, รับสั่ง​ให้​หา​คน​มี​ปัญญา​และ​โหรา​ทั้ง​ปวง​ทั่ว​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​มา​เฝ้า; แล้ว​ทรง​เล่า​สุบิน​นิมิตต์​ให้​เขา​ฟัง; แต่​ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​ทูล​แก้​สุบิน​นิมิตต์​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="9">ครั้ง​นั้น​นาย​เจ้า​พนักงาน​น้ำ​องุ่น​จึง​ทูล​กษัตริย์​ฟาโร​ว่า, “​บัดนี้ ข้าพ​เจ้า​ระลึก​ได้​ถึง​ความ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ผิด​พลั้ง​ไป​แต่​ก่อน:</verse>
				<verse number="10">คือ​ฟาโร​ทรง​พระ​พิโรธ​แก่​ข้าราชการ, ได้​จำ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​คุก​ที่​บ้าน​นายทหาร​รักษา​พระองค์​ด้วยกัน​กับ​เจ้า​พนักงานเครื่อง​เสวย:</verse>
				<verse number="11">ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​สอง​ได้​นิมิตต์​ฝัน​ใน​คืน​วัน​เดียวกัน, เป็น​ความ​คน​ละ​อย่าง.</verse>
				<verse number="12">มี​ชาย​หนุ่ม​ชาติ​เฮ็บ​ราย​คน​หนึ่ง, เป็น​บ่าว​ของ​ผู้บัญชาการ​ทหาร​มหาด​เล็ก, ติด​คุก​อยู่​ด้วย​กัน. เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​สอง​ได้​เล่า​ความ​ฝัน​ให้​เขา​ฟัง, ชาย​นั้น​ได้​แก้​ฝัน​นั้น​ให้​ข้าพ​เจ้า​คน​ละ​อย่าง.</verse>
				<verse number="13">อยู่​มา​ก็​เป็น​ไป​ตาม​คำ​แก้​ของ​ชาย​นั้น​ทุก​ประการ: คือ​ได้​ทรง​ตั้ง​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​ที่​เจ้าพนักงาน​ดัง​เก่า, แต่​เจ้า​พนักงาน​อีก​คน​หนึ่ง​นั้น​ถูก​ผูก​คอ​แขวน​เสีย.”</verse>
				<verse number="14">ครั้งนั้น​ฟา​โร​รับสั่ง​ให้​หา​โย​เซฟ​มา, เขา​ก็​รีบ​ไป​ถอด​โย​เซฟ​ออก​มา​จาก​คุก: โยเซฟ​ก็​โกน​หนวด, ผลัด​เสื้อผ้า, แล้ว​เขา​มา​เฝ้า​กษัตริย์​ฟา​โร.</verse>
				<verse number="15">ฟาโร​ได้​ตรัส​แก่​โย​เซฟ​ว่า, “เรา​ได้​นิมิตต์​ฝัน, หา​มี​ผู้ใด​แก้​ได้​ไม่: เรา​ได้ยิน​ว่า​เจ้าเข้า​ใจ​แก้​ฝัน​ได้”</verse>
				<verse number="16">โยเซฟ​จึง​ทูล​กษัตริย์​ฟา​โร​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​จะ​แก้​ฝัน​เอง​ไม่​ได้: พระเจ้า​จะ​ทรง​โปรด​แก้​เพื่อให้​กษัตริย์​คลาย​วิตก.”</verse>
				<verse number="17">ฟาโร​จึง​ทรง​เล่า​นิมิตต์​ให้​โย​เซฟ​ฟัง​ว่า, “เรา​ได้​ยืน​อยู่​ที่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ,</verse>
				<verse number="18">แลเห็น​โค​เจ็ด​ตัว รูป​งาม​อ้วน​พี​ขึ้น​มา​จาก​แม่น้ำ กิน​หญ้า​อยู่​ที่​ท้อง​ทุ่ง;</verse>
				<verse number="19">แล้ว​เห็น​โค​อีก​เจ็ด​ตัว​ไม่​งาม​ซูบ​ผอม​โก​โร​โก​โรค​เป็น​ที่​น่าเกลียด เช่น​เรา​ไม่​เคย​เห็น​มี​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​เลย:</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​โค​ที่​ผอม​ซูบ​ไม่​งาม​นั้น​ได้​กิน​โค​อ้วน​พี​เจ็ด​ตัว​นั้น​เสีย​หมด:</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​กิน​หมด​แล้ว​หา​มี​ใคร​รู้​ว่า​กิน​เข้า​ไป​ไม่; ยัง​ผอม​อยู่​เหมือน​แต่ก่อน. เรา​ฝัน​ดังนี้ แล้ว​ก็​ตื่น​ขึ้น.</verse>
				<verse number="22">เรา​ได้​เห็น​นิมิตต์​อีก​ว่า, ต้น​ข้าว​งอก​ขึ้น​มา​ต้น​หนึ่ง, มี​รวง​เจ็ด​รวง​เป็น​ข้าว​บริบูรณ์​ดี;</verse>
				<verse number="23">กับ​เห็น​ข้าว​อีก​เจ็ด​รวง​งอก​ขึ้น​มา​ภาย​หลัง, เป็น​ข้าว​ม้าน​เหี่ยวแห้ง​ลีบ​เพราะ​ลม​ทิศ​ตะวันออก:</verse>
				<verse number="24">รวง​ข้าว​ลีบ​นั้น​ได้​กลืน​กิน​รวง​ข้าว​ดี​เจ็ด​รวง​นั้น​เสีย: เรา​เล่า​ความ​ฝัน​นั้น​ให้​โหร​ฟัง, เขา​ก็​แก้​ไม่​ได้.”</verse>
				<verse number="25">โยเซฟ​จึง​ทูล​ฟา​โร​ว่า, “นิมิตต์​ฝัน​ที่​ท่าน​ทรง​เห็น​นั้น​เป็น​ความ​อัน​เดียว​กัน: พระเจ้า​ทรง​สำแดง​ให้​ท่าน​รู้​กิจการ​ที่​พระองค์​จะ​ทรง​กระทำ​ใน​ภายหน้า.</verse>
				<verse number="26">โค​อ้วน​พี​เจ็ด​ตัว​นั้น​คือ​เจ็ด​ปี, และ​รวง​ข้าว​ดี​เจ็ด​รวง​นั้น​ก็​เป็น​เจ็ด​ปี​เหมือน​กัน: นิมิตต์ทั้ง​สอง​นี้​ก็​เป็น​ความ​อัน​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="27">โค​ผอม​เจ็ด​ตัว​รูปร่าง​น่าเกลียด​ที่​ขึ้น​มา​ภาย​หลัง​นั้น​กับ​รวง​ข้าว​ลีบ​ม้าน​เพราะ​ลม​ตะวันออก​นั้น​เป็น​เจ็ด​ปี​ที่​กันดาร​อาหาร.</verse>
				<verse number="28">ข้อ​นี้​ข้าพ​เจ้า​ทูล​พระองค์​แล้ว: เหตุการณ์​ที่​พระเจ้า​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​บังเกิด​ใน​ภายหน้า, พระองค์​ทรง​โปรด​ให้​ฟา​โร​รู้​ล่วงหน้า.</verse>
				<verse number="29">แต่​นี้​ไป จะ​มี​อาหาร​บริบูรณ์​ทั่ว​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ถึง​เจ็ด​ปี:</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​เจ็ด​ปี​นั้น​ล่วง​ไป​แล้ว, จะ​บังเกิด​กันดาร​อาหาร​อีก​เจ็ด​ปี, จน​เขา​จะ​ลืม​การ​บริบูรณ์​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​เสีย;</verse>
				<verse number="31">แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​จะ​เสื่อมถอย​กำลัง​ลง​มาก​เพราะ​กันดาร​อาหาร; เขา​จะ​ไม่​รู้สึก​ถึง​กาล​อัน​บริบูรณ์​ที่​ล่วง​มา​แล้ว​นั้น, เพราะ​การ​กันดาร​อาหาร​ที่​เกิด​ขึ้น​ภาย​หลัง​จะ​มาก​ยิ่ง​นัก.</verse>
				<verse number="32">ที่​กษัตริย์​ฟา​โร​ทรง​นิมิตต์​เห็น​สอง​ครั้งนั้น, ก็​เพราะว่า​พระเจ้า​จะ​ทรง​ให้​บังเกิด​แน่นอน​และ​ใน​เร็ว ๆ ด้วย.</verse>
				<verse number="33">เหตุ​ดังนั้น​ให้​พระองค์​หา​คน​ที่​มี​ความคิด​ดี, ตั้ง​ไว้​ให้​ดูแล​ทั่ว​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="34">ขอ​ให้​พระองค์​จัด​พนักงาน​ไว้​ทั่ว​แผ่น​ดิน, จะ​ได้​เก็บ​ผล​ไว้​ส่วนหนึ่ง​ใน​ห้า​ส่วน​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ตลอด​เจ็ด​ปี​ที่​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="35">ให้​คน​เหล่านั้น​เก็บ​อาหาร​ข้าว​ไว้, เป็น​ของหลวง​ใน​ทุก​หัวเมือง.</verse>
				<verse number="36">อาหาร​นี้​จะ​ได้​เป็น​สะเบียง​เลี้ยง​ชาว​แผ่น​ดิน​ใน​ระหว่าง​เจ็ด​ปี​ที่​จะ​เกิด​กันดาร​อาหาร​ทั่ว​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​มิ​ให้​แผ่น​ดิน​เสื่อม​ศูนย์​เสีย​ด้วย​การ​กันดาร​อาหาร​นั้น.”</verse>
				<verse number="37">ฝ่าย​กษัตริย์​ฟา​โร​และ​ข้าราชการ​ทั้งปวง​ก็​เห็นชอบ​ด้วย​ใน​การ​นี้.</verse>
				<verse number="38">ฟาโร​ตรัส​แก่​ข้าราชการ​ทั้งปวง​ว่า, “เรา​จะ​หา​คน​ที่​พระ​วิญญาณ​พระเจ้า​อยู่​ใน​ตัว​เหมือน​คน​นี้​ได้​หรือ?”</verse>
				<verse number="39">ฟาโร​จึง​ตรัส​แก่​โย​เซฟ​ว่า, “เพราะ​เหตุ​พระเจ้า​ได้​ทรง​สำแดง​ความ​นี้​แก่​ท่าน, จะ​หา​ผู้อื่น​ที่​มี​ปัญญา​ดี​เหมือน​ท่าน​ก็​หามิได้:</verse>
				<verse number="40">เรา​จะ​ตั้ง​ท่าน​ไว้​ให้​เป็นใหญ่​ใน​ราชวัง, และ​ให้​พล​ไพร่​ทั้งปวง​ของ​เรา​อยู่​ใน​บังคับบัญชา​ของ​ท่าน: เว้นแต่​ฝ่าย​พระที่นั่ง​เท่านั้น​เรา​จะ​เป็นใหญ่​กว่า​ท่าน.”</verse>
				<verse number="41">ฟา​โร​จึง​ตรัส​แก่​โย​เซฟ​ว่า, “ดูกร​ท่าน, เรา​ได้​ยก​ท่าน​ให้​เป็นใหญ่​ครอบ​ครอง​ทั่ว​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​แล้ว.”</verse>
				<verse number="42">ฟาโร​จึง​ถอด​ธำมรงค์​ออก​จาก​พระ​หัตถ์​สวม​มือ​ให้​โย​เซฟ, กับ​ประทาน​เสื้อผ้า​ป่าน​เนื้อ​ละเอียด​ให้​สวม, และ​ประทาน​ลูก​ประคำ​ให้​สวม​คอ;</verse>
				<verse number="43">ให้​โย​เซฟ​ใช้​รถ​หลวง​ที่​สอง. มี​คน​ร้อง​ประกาศ​ไป​ข้างหน้า​ว่า, “จง​คุกเข่า​ลง​เถิด: กษัตริย์​ได้​ตั้ง​ให้​ท่าน​ครอง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ทั้งสิ้น.”</verse>
				<verse number="44">ฝ่าย​กษัตริย์​จึง​ตรัส​แก่​โย​เซฟ​ว่า, “เรา​คือ​ฟา​โร; จะ​มิ​ให้​คน​ทั่ว​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ยก​มือ​ยก​เท้า​ได้, เว้นไว้แต่​ท่าน​จะ​อนุญาต.”</verse>
				<verse number="45">ฟาโร​ได้​ประทาน​นาม​ให้​โย​เซฟ​ว่า​ซา​ฟนัธ​ปา​เน​อา; และ​ได้​ประทาน​นางสาว​อา​ฮะ​นัธ​บุตร​โพ​ติ​เฟ​รา​ผู้​เป็น​ปุ​โร​หิต​เมือง​โอน​ให้​เป็น​ภรรยา. และ​โย​เซฟ​ก็​ตรวจตรา​ไป​ทั่ว​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต</verse>
				<verse number="46">เมื่อ​โย​เซฟ​เข้าเฝ้า​ฟา​โร​กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต​นั้น​อายุ​ได้​สาม​สิบ​ปี; แล้ว​ออก​จาก​ที่​เฝ้า: เที่ยว​ไป​ตลอด​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="47">ใน​เจ็ด​ปี​บริบูรณ์​นั้น​ดิน​ก็​งอก​ผล​ข้าว​มาก​บริบูรณ์​เต็มมือ.</verse>
				<verse number="48">โยเซฟ​ได้​เก็บ​อาหาร​ที่​เกิด​ทั้ง​เจ็ด​ปี​นั้น​ไว้​หมด, ส่ำ​สม​ไว้​ใน​หัวเมือง: ผล​ที่​เกิด​ขึ้น​ใน​นา​รอบ​หัวเมือง​ใดๆ, ก็​เก็บ​ไว้​ใน​เมือง​นั้นๆ.</verse>
				<verse number="49">โยเซฟ​ได้​ส่ำ​สม​สะเบียง​อาหาร​ไว้​ดุจ​เม็ด​ทราย​ใน​ทะเล, มากมาย​จน​มิได้​คิด​บัญชี, เพราะ​นับไม่ถ้วน.</verse>
				<verse number="50">โยเซฟ​มี​บุตรชาย​สอง​คน, เกิด​แต่​นาง​อา​ฮะ​นัธ​บุตร​โพ​ติ​เฟ​รา​ปุโรหิต​เมือง​โอน​ก่อน​ปี​กันดาร​อาหาร​นั้น.</verse>
				<verse number="51">โยเซฟ​ได้​เรียก​ชื่อ​บุตร​หัวปี​ว่า มะนา​เซ (ลืม​เสีย): หมายความ​ว่า, “พระเจ้า​ทรง​บันดาล​ให้​ข้าพ​เจ้า​ลืม​เสีย​ซึ่ง​บรรดา​ความ​ยากลำบาก​และ​บรรดา​พงศ์พันธุ์​ของ​บิดา.”</verse>
				<verse number="52">บุตร​ที่​สอง​ตั้ง​ชื่อ​ว่า เอ็ฟ​รา​ยิม (บริบูรณ์): หมาย​ว่า, “พระเจ้า​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​พงศ์พันธุ์​ทวี​ขึ้น​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​โศกเศร้า​ก่อน​นั้น.”</verse>
				<verse number="53">เจ็ด​ปี​ที่​บริบูรณ์​ทั่ว​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ก็​ล่วง​ไป;</verse>
				<verse number="54">จึง​เกิด​กันดาร​อาหาร​เจ็ด​ปี, เหมือน​โย​เซฟ​ได้​ทำนาย​ไว้: การ​กันดาร​อาหาร​นั้น​เกิด​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ต่าง ๆ, เว้นแต่​ใน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​นั้น​ยัง​มี​อาหาร​อยู่.</verse>
				<verse number="55">เมื่อ​บรรดา​ชาว​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​อดอยาก​อาหาร​นัก, ก็​ร้อง​ทูล​ขอ​สะเบียง​อาหาร​ต่อ​ฟา​โร, ฟาโร​ก็​รับสั่ง​แก่​คน​ทั้งปวง​ว่า, “จง​ไป​หา​โย​เซฟ; ท่าน​บอก​อย่างไร, จง​ทำ​ตาม​อย่าง​นั้น”</verse>
				<verse number="56">การ​กันดาร​อาหาร​ก็​มี​อยู่​ทั่ว​พื้น​แผ่น​ดิน​โลก: โยเซฟ​จึง​ได้​เปิด​ฉาง​ออก​ขาย​ข้าว​แก่​ชาว​อาย​ฆุบ​โต; การ​กันดาร​อาหาร​ก็​หนัก​ขึ้น​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="57">ชน​ชาว​ทุก​ประเทศ​ก็​เข้า​มา​ยัง​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, เพื่อ​หา​โย​เซฟ​จะ​ได้​ซื้อ​ข้าว; เพราะ​การ​กันดาร​อย่าง​ใหญ่​ยิ่ง​มี​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">เมื่อ​ยา​โคบ​รู้​ว่า​มี​ข้าว​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, จึง​ว่า​แก่​ลูกชาย​ของ​ตน​ว่า, “มองดู​ตา​กัน​อยู่​ทำไม​เล่า?</verse>
				<verse number="2">นี่​แน่ะ, เรา​ได้ยิน​ว่า​มี​ข้าว​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต: จง​ไป​ซื้อ​มา​จาก​ที่นั่น; เพื่อ​เรา​จะ​ได้​เลี้ยง​ชีวิต ไม่​ต้อง​อด​ตาย.”</verse>
				<verse number="3">พี่ชาย​ของ​โย​เซฟ​สิบ​คน​นั้น​ก็​ลง​ไป​ซื้อ​ข้าว​ที่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="4">แต่​เบ็น​ยา​มิ​น​น้อง​ชาย​โย​เซฟ​นั้น​ยา​โคบ​ไม่​ให้​ไป​กับ​พี่ชาย; ด้วย​กลัว​จะ​เกิด​อัน​ตราย.</verse>
				<verse number="5">บุตร​ของ​ยิศ​รา​เอล​ก็​ไป​ด้วย​กัน​กับ​คน​ทั้งปวง​ที่​ไป​ซื้อ​ข้าว. เพราะ​เกิด​กันดาร​อาหาร​ทั่ว​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน.</verse>
				<verse number="6">โยเซฟ​ผู้​สำเร็จ​ราชการ​แผ่น​ดิน​นั้น​ได้​จัด​ขาย​อาหาร​ให้แก่​บรรดา​ชาว​เมือง. พวก​พี่ชาย​ของ​โย​เซฟ​ก็​มา​กราบไหว้​ก้มหน้า​ลง​ถึง​ดิน.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​โย​เซฟ​ได้​เห็น​พี่ชาย​ของ​ตน​ก็​รู้จัก, แต่​ทำ​เป็น​ไม่​รู้จัก, และ​พูดจา​ห้าวหาญ​แก่​เขา; ถาม​ว่า, “พวก​เจ้า​มา​แต่ไหน?” เขา​ตอบ​ว่า, “มา​แต่​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน, จะ​ซื้อ​สะเบียง​อาหาร.”</verse>
				<verse number="8">ส่วน​โย​เซฟ​รู้จัก​พี่ชาย, แต่​พวก​พี่​หา​รู้จัก​ท่าน​ไม่.</verse>
				<verse number="9">โยเซฟ​ได้​ระลึก​ถึง​ความ​นิมิตต์​ซึ่ง​ได้​เห็น​แต่ก่อน​ด้วย​เรื่อง​คน​เหล่านั้น, จึง​ว่า​แก่​พี่ชาย​ว่า, “พวก​เจ้า​เป็น​คน​สอด​แนม; แกล้ง​มา​ดู​ความ​เสื่อมเสีย​ของ​บ้านเมือง.”</verse>
				<verse number="10">พี่ชาย​จึง​ตอบ​ว่า, “มิใช่​อย่าง​นั้น​เจ้าข้า, ข้าพ​เจ้า​ทาส​ของ​ท่าน​มา​ซื้อ​สะเบียง​อาหาร.</verse>
				<verse number="11">ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​บุตร​ร่วม​บิดา​เดียวกัน, เป็น​คน​ซื่อสัตย์; ทาส​ของ​ท่าน​มิได้​เป็น​คน​สอด​แนม​เลย.”</verse>
				<verse number="12">โยเซฟ​ตอบ​เขา​อีก​ว่า, “ไม่​ใช่​เช่นนั้น; พวก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​สอด​แนม​ดู​ว่า​เมือง​นี้​จะ​ถอย​กำลัง​ไป​อย่างไร​บ้าง.”</verse>
				<verse number="13">พี่ชาย​จึง​ตอบ​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน​มี​พี่น้อง​สิบ​สอง​คน​ร่วม​บิดา​เดียวกัน, อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน; บัดนี้​น้อง​สุดท้อง​นั้น​ยัง​อยู่​กับ​บิดา, แต่​น้อง​อีก​คน​หนึ่ง​เสีย ๆ แล้ว.”</verse>
				<verse number="14">โยเซฟ​ตอบ​แก่​เขา​อีก​ว่า, “เห็นจะ​ถูก​เหมือน​เรา​ว่า​แก่​เจ้า​แล้ว​ว่า​พวก​เจ้า​เป็น​คน​สอด​แนม:</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ทดลอง​พวก​เจ้า​ดังนี้: เรา​สาบาน​โดย​พระชนม์​กษัตริย์​ฟา​โร​ว่า, พวก​เจ้า​จะ​ไป​จาก​เมือง​นี้​ไม่​ได้​เว้นแต่​จะ​พา​น้อง​สุดท้อง​มา​ก่อน.</verse>
				<verse number="16">จง​ให้​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ของ​เจ้า​พา​น้อง​มา; เรา​จะ​จำ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​คุก, ลองดู​ก่อน​ว่า​เจ้า​พูด​จริง​หรือ​ไม่: ถ้า​มิฉะนั้น​เรา​สาบาน​โดย​พระชนม์​กษัตริย์​ฟา​โร​ว่า, พวก​เจ้า​เป็น​คน​สอด​แนม​แท้.”</verse>
				<verse number="17">โยเซฟ​ก็​ขัง​พี่ชาย​ทั้งปวง​ไว้​ใน​คุก​สาม​วัน</verse>
				<verse number="18">ใน​วันที่​สาม​โยซฟ​จึง​บอก​เขา​ว่า, “จง​ทำ​ดังนี้, ก็​จะ​ได้​มี​ชีวิต; ด้วย​เรา​เกรงกลัว​พระเจ้า:</verse>
				<verse number="19">ถ้า​แม้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​ซื่อสัตย์ จง​ให้คน​หนึ่ง​ใน​พวก​เจ้า​จำ​อยู่​ใน​คุก; นอกจากนั้น​จง​นำ​ข้าว​ไป​บ้าน เพราะ​กันดาร​อาหาร:</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ให้​พา​น้อง​สุดท้อง​มา​หา​เรา​ที่นี่; ดังนั้น​จึง​จะ​เป็น​ที่​สำคัญ​ว่า​คำ​ที่​พวก​เจ้า​พูด​นั้น​เป็นจริง, พวก​เจ้า​ก็​จะ​ไม่​ตาย” พวก​พี่ชาย​ก็​ยอม​ทำ​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="21">พี่ชาย​ทั้ง​หลาย​จึง​พูด​กัน​ว่า, “เรา​คง​ทำ​ผิด​ไว้​แก่​น้อง​เรา​แต่ก่อน, เพราะ​เรา​ได้​เห็น​ความ​ทุกข์​ลำบาก​ของ​น้อง, เมื่อ​เขา​อ้อนวอน, แต่​เรา​มิได้​ฟัง; เหตุ​ฉะนั้น​ความ​ทุกข์​ลำบาก​ทั้งนี้​จึง​บังเกิด​แก่​เรา.”</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​รู​เบ็น​จึง​พูด​แก่​น้อง​ทั้งปวง​ว่า, “ข้า​ได้​ห้าม​เจ้า​ว่า​อย่า​ทำ​ผิด​ต่อ​เด็ก​นั้น, แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​ฟัง​มิใช่​หรือ? เหตุ​ฉะนี้​โลหิต​ของ​น้อง​นั้น​จึง​ให้​เกิด​โทษ​แก่​เรา.”</verse>
				<verse number="23">พี่ชาย​ไม่​รู้​ว่า​โย​เซฟ​รู้​ภาษา, เพราะว่า​เมื่อ​พูด​กัน​มี​คน​เป็น​ล่าม.</verse>
				<verse number="24">โยเซฟ​ก็​หัน​หน้า​ไป​จาก​เขา​แล้ว​ร้องไห้, จึง​กลับ​มา​พูด​กับ​เขา​อีก; ท่าน​จึง​เอา​ซี​โมน​ผูกมัด​ไว้​ต่อหน้า​คน​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="25">โยเซฟ​จึง​บัญชา​สั่ง​ให้​ใส่​ข้าว​ใน​กะ​สอบ​ของ​พี่ชาย​ให้​เต็ม, และ​เงิน​ที่​นำมา​ซื้อ​ข้าว​นั้น​ให้​ใส่​ไว้​ใน​กะ​สอบ​ทุกคน​ด้วย, และ​ให้​สะเบียง​อาหาร​ไป​กิน​กลาง​ทาง: คนใช้​ก็​กระทำ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​เขา​บรรทุก​ข้าว​บน​หลัง​ลา​เสร็จ​แล้ว, ก็​ไป​จาก​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="27">ครั้น​มา​ถึง​ที่​หยุดพัก, คน​หนึ่ง​ได้​เปิด​กะ​สอบ​ออกจะ​เอา​ข้าว​ให้​ลา​กิน, ก็​เห็น​เงิน​อยู่​ใน​ปาก​กะ​สอบ​นั้น.</verse>
				<verse number="28">ผู้​นั้น​จึง​บอก​แก่​น้อง​ทั้งปวง​ว่า, “ดู​เถิด, เงิน​ของ​เรา​กลับคืน​มา​อยู่​ใน​กะ​สอบ​ของ​เรา​นี้.” พี่น้อง​ทั้งปวง​พา​กัน​ตกใจ​นัก​จน​ตัวสั่น; จึง​พูด​กัน​ว่า, “พระเจ้า​ได้​บันดาล​ให้​เป็น​ดังนี้​แก่​เรา​จะ​เป็น​อย่างไร?”</verse>
				<verse number="29">แล้ว​เข้า​ไป​ถึง​ยา​โคบ​ผู้​เป็น​บิดา​ใน​เมือง​คะ​นา​อัน. เล่า​ความ​ทั้งหมด​ที่​เกิด​ขึ้น​แก่​ตน​นั้น​ให้​บิดา​ฟัง​ว่า,</verse>
				<verse number="30">“ท่าน​ผู้​สำเร็จ​ราชการ​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​พูดจา​ห้าวหาญ​แก่​พวก​ฉัน​ว่า​พวก​นั้น​ไป​สอด​แนม​ดู​บ้านเมือง.</verse>
				<verse number="31">พวก​ฉัน​ตอบ​เรียน​ว่า, ‘ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​ซื่อสัตย์, หา​ได้​เป็น​คน​สอด​แนม​ไม่:</verse>
				<verse number="32">ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​บุตร​ร่วม​บิดา​เดียวกัน, มี​พี่น้อง​สิบ​สอง​คน, แต่​น้อง​คน​หนึ่ง​เสีย ๆ แล้ว, บัดนี้​น้อง​สุดท้อง​ยัง​อยู่​กับ​บิดา​ใน​เมือง​คะ​นา​อัน.’</verse>
				<verse number="33">ท่าน​ผู้ใหญ่​เมือง​นั้น​ตอบ​ว่า, ‘ทำ​อย่าง​นี้​เรา​จึง​จะ​รู้​ว่า​พวก​เจ้า​เป็น​คน​ซื่อสัตย์, คือ​จง​ให้​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​พี่น้อง​อยู่​กับ​เรา, แล้ว​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​นำ​ข้าว​กลับ​ไป​ให้​คน​ที่​บ้าน,</verse>
				<verse number="34">แล้ว​พา​น้อง​สุด​น้อง​มา​ให้​เรา​ที่นี่, เรา​จึง​จะ​รู้​วา​พวก​ท่าน​มิได้​เป็น​คน​สอด​แนม, แต่​เป็น​คน​ซื่อสัตย์; เรา​จึง​จะ​ปล่อย​พี่ชาย​ไป, แล้ว​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ไป​มา​ค้าขาย​ใน​แผ่น​ดิน​นี้.’ ”</verse>
				<verse number="35">ครั้น​เขา​ทั้ง​หลาย​แก้​กะ​สอบ​ข้าว​ออก​ก็​เห็น​ห่อ​เงิน​อยู่​ใน​กะ​สอบ​ทุก ๆ คน: เมื่อ​เวลา​เขา​ทั้ง​หลาย​กับ​บิดา​เห็น​ห่อ​เงิน ดังนั้น​เขา​ก็​ตกใจ​กลัว.</verse>
				<verse number="36">ฝ่าย​ยา​โคบ​บิดา​จึง​พูด​ว่า, “พวก​เจ้า​ทำ​ให้​เรา​พลัดพราก​จาก​ลูก​ของ​เรา​เสีย: โยเซฟ​ก็​ตาย​จาก​กัน, และ​ซี​โมน​ก็​ต้อง​พราก​ไป, เจ้า​จะ​เอา​เบ็น​ยา​มิ​น​ไป​เสีย​อีก: การ​ทั้งนี้​ก็​ทำ​ให้​เป็น​ที่​ขัดใจ​เรา.”</verse>
				<verse number="37">รู​เบ็น​จึง​บอก​บิดา​ว่า, “ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ไม่​พา​เบ็น​ยา​มิ​น​มา​ให้​ท่าน​แล้ว, ท่าน​จง​เอา​บุตรชาย​ทั้ง​สอง​คน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ฆ่า​เสีย: จง​มอบ​เบ็น​ยา​มิ​น​ไว้​ใน​มือ​ข้าพ​เจ้า​เถิด, ข้าพ​เจ้า​จะ​นำ​กลับ​มา​หา​ท่าน​อีก.”</verse>
				<verse number="38">ยา​โคบ​บอก​ว่า, “เรา​ไม่​ยอม​ให้​เบ็น​ยา​มิ​น​ไป​กับ​เจ้า; เพราะ​พี่ชาย​ก็​ตาย​เสียแล้ว, เหลือ​อยู่​แต่​เบ็น​ยา​มิ​น​คน​นี้: ถ้า​เกิด​อันตราย​แก่​ลูก​เรา​ใน​ทาง​ที่​เจ้า​จะ​ไป​นั้น, เจ้า​จะ​พา​ผมหงอก​ของ​เรา​ลง​สู่​หลุม​ฝัง​ศพ​ด้วย​ความ​ทุกข์.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">การ​กันดาร​อาหาร​ก็​ยิ่ง​ทวี​หนัก​ขึ้น​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="2">อยู่​มา​เมื่อ​สะเบียง​อาหาร​ที่​ซื้อ​มา​แต่​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​หมด​แล้ว, บิดา​จึง​บอก​แก่​ลูกชาย​ว่า, “จง​ไป​ซื้อ​ข้าว​มา​สัก​หน่อย.”</verse>
				<verse number="3">ยูดาจึง​ตอบ​แก่​บิดา​ว่า, “ท่าน​ผู้ใหญ่​นั้น​บัญชา​แก่​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​เด็ดขาด​ว่า, ‘​ถ้า​แม้น​ไม่​พา​น้อง​ชาย​มา​ด้วย​จะ​ไม่​ได้​เห็น​หน้า​เรา​อีก.’</verse>
				<verse number="4">ถ้า​บิดา​ยอม​ให้​น้อง​ไป​ด้วย​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​ไป​ซื้อ​ข้าว​ให้​บิดา;</verse>
				<verse number="5">แต่​ถ้า​แม้น​บิดา​ไม่​ยอม​ให้​น้อง​ไป, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​ไป, เพราะ​ท่าน​ผู้​นั้น​ได้​บัญชา​แก่​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, ‘ถ้า​ไม่​ได้​น้อง​มา​ด้วย, จะ​ไม่​ได้​เห็น​หน้า​เรา​อีก.’ ”</verse>
				<verse number="6">ยิศ​รา​เอล​จึง​ว่า, “เหตุ​ไฉน​เจ้า​ทำ​ให้​เรา​ได้​ความ​ร้อนใจ​เช่นนี้: ที่​ไป​บอก​แก่​ท่าน​ผู้​นั้น​ว่า​มี​น้อง​ชาย​อีก?”</verse>
				<verse number="7">เขา​จึง​ตอบ​ว่า, “ท่าน​ผู้ใหญ่​นั้น​ได้​ซักไซ้​ไต่ถาม​ถึง​พวก​ข้าพ​เจ้า​โดย​ถี่ถ้วน, ทั้ง​ข้าพ​เจ้า​และ​ญาติพี่น้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ด้วยว่า: ‘บิดา​ยัง​อยู่​หรือ​ไม่?’ ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​รับ​ตาม​คำถาม​นั้น: จะ​ล่วง​รู้​ว่า​ท่าน​บังคับ​ให้​พา​น้อง​ชาย​ลง​มา​ด้วย​ได้​หรือ?”</verse>
				<verse number="8">ยูดาจึง​พูด​แก่​ยิศ​รา​เอล​ผู้​บิดา​ว่า, “ขอ​ท่าน​ได้​ให้​เด็ก​นั้น​ไป​กับ​ฉัน, จะ​พา​กัน​ไป​เพื่อ​จะ​ไม่​พินาศ, แต่​จะ​มี​ชีวิต​เป็น​อยู่, ทั้ง​พวก​ฉัน​และ​ท่าน​กับ​ลูกอ่อน​ทั้ง​หลาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​รับประกัน​เด็ก​นั้น; ถ้า​ไม่​พา​มา​ให้​ท่าน​เห็น​อีก, ท่าน​จง​ลงโทษ​ข้าพ​เจ้า​เถิด: ข้าพ​เจ้า​จะ​สู้​ทน​รับโทษ​นั้น​เป็นนิตย์:</verse>
				<verse number="10">ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​ช้า​อยู่​เช่นนี้, ก็​จะ​ได้​กลับ​มา​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​แล้ว.”</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​ยิศ​รา​เอล​บิดา​จึง​บอก​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ว่า, “ถ้า​อย่าง​นั้น​จง​ทำ​อย่าง​นี้: คือ​จง​เอา​ผลไม้​อย่าง​ดี​ที่​มี​ใน​แผ่น​ดิน​นี้, ยางไม้​หอม, กับ​น้ำผึ้ง, เครื่อง​หอม​และ​มด​ยอบ, ลูก​นัด​และ​ลูก​อา​ลม​อน​ใส่​กะ​สอบ​เอา​ไป​เป็น​เครื่องบรรณาการ​แก่​ท่าน​ผู้ใหญ่​นั้น;</verse>
				<verse number="12">เอา​เงิน​ไป​สอง​เท่า, คือ​ทั้ง​เงิน​ที่​ติด​มา​ใน​กะ​สอบ​นั้น​ก็​ให้​ติด​มือ​กลับ​ไป​ด้วย; ชะรอย​เขา​เผลอ​ไป:</verse>
				<verse number="13">จง​พา​กลับ​ไป​หา​ท่าน​ผู้ใหญ่​กับ​น้อง​ชาย​ของ​เจ้า​ด้วย:</verse>
				<verse number="14">ขอ​พระเจ้า​ผู้​ทรง​เดชานุภาพ​โปรด​บันดาล​ให้​ท่าน​ผู้​ใหญ​นั้น​เมตตา​แก่​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ให้​ปล่อย​พี่ชาย​กับ​เบ็น​ยา​มิ​นก​ลับ​มา. หากว่า​จะ​ต้อง​พลัดพราก​จาก​บุตร​ไป​ก็ตาม​เถิด.”</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​บุตร​ก็​เอา​เครื่องบรรณาการ และ​เงิน​สอง​เท่า​กับ​เบ็น​ยา​มิ​น​พา​กัน​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, ได้​เข้า​ไป​หา​โย​เซฟ​แล้ว​ยืน​อยู่​ตรงหน้า</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​โย​เซฟ​เห็น​เบ็น​ยา​มิ​น​มา​กับ​พี่ชาย, จึง​สั่ง​คน​ต้น​เรือน​ว่า, “จง​พา​คน​เหล่านี้​ไป​ที่​บ้าน​เรา; ให้​ฆ่า​สัตว์​และ​จัด​โต๊ะ​ไว้, เพราะ​คน​เหล่า​นี้​จะ​มา​รับประทาน​ด้วย​กัน​กับ​เรา​ใน​เวลา​เที่ยง”</verse>
				<verse number="17">คน​ต้น​เรือน​ก็​ทำ​ตาม​คำ​โย​เซฟ​สั่ง, แล้ว​พา​พี่ชาย​เข้า​ไป​ใน​บ้าน.</verse>
				<verse number="18">พี่ชาย​เหล่านั้น​กลัว, เพราะ​เขา​พา​เข้า​ไป​ใน​เรือน​โย​เซฟ; จึง​พูด​กัน​ว่า, “เขา​พา​พวกเรา​มา​ที่นี่​เพราะ​เงิน​ที่​ติด​ไป​ใน​กะ​สอบ​ครั้ง​ก่อน​นั้น; ท่าน​หาเหตุ​ใส่​โทษ​พวกเรา, จะ​จับตัว​ไว้​เป็น​ทาส, ทั้ง​จะ​ริบ​เอา​ลา​ด้วย.”</verse>
				<verse number="19">เขา​ก็​เข้า​ไป​หา​คน​ต้น​เรือน​ของ​โย​เซฟ​ที่​ประตู​เรือน​,</verse>
				<verse number="20">และ​พูด​ว่า, “ท่าน​เจ้าข้า, ข้าพ​เจ้า​ลง​มา​แต่​ครั้ง​ก่อน​จะ​ซื้อ​ข้าว​จริง ๆ;</verse>
				<verse number="21">ครั้น​ข้าพ​เจ้า​ไป​ถึง​ที่พัก, ก็​เปิด​กะ​สอบ​ออก​ดู, เห็น​เงิน​อยู่​ใน​ปาก​กะ​สอบ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทุกคน; เงิน​นั้น​ยัง​ครบ​อยู่​เหมือน​แต่ก่อน: ข้าพ​เจ้า​ได้​นำ​เงิน​นั้น​ติด​มือ​กลับ​มา​ให้.</verse>
				<verse number="22">ข้าพ​เจ้า​ได้​เอา​เงิน​มา​จะ​ซื้อ​ข้าว​อีก: เงิน​ที่อยู่​ใน​กะ​สอบ​นั้น​ผู้ใด​ใส่​ไว้​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ทราบ​เลย.”</verse>
				<verse number="23">คน​ต้น​เรือน​จึง​ตอบ​ว่า, “จง​เป็นสุข​เถิด, อย่า​ได้​กลัว​เลย: พระเจ้า​ของ​ท่าน​และ​ของ​บิดา​ท่าน​บันดาล​ให้​มี​เงิน​อยู่​ใน​กะ​สอบ: เงิน​ของ​ท่าน​นั้น​เรา​ได้​รับ​แล้ว.” คน​ต้น​เรือน​ก็​พา​ซี​โมนอ​อก​มา​หา​เขา.</verse>
				<verse number="24">คน​ต้น​เรือน​ก็​พา​คน​เหล่านั้น​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​โย​เซฟ, ตัก​น้ำ​ให้​เขา​ล้าง​เท้า, และ​จัด​ฟาง​ให้​ลา​เขา​กิน.</verse>
				<verse number="25">พวก​พี่ชาย​ก็​จัดเตรียม​เครื่องบรรณาการ​ไว้​คอยท่า​กว่า​โย​เซฟ​จะ​มา​ใน​เวลา​กลางวัน; ด้วย​เขา​ได้ยิน​ว่า​โย​เซฟ​จะ​มา​รับประทาน​โต๊ะ​ด้วย​กัน​ที่นั่น</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​โย​เซฟ​กลับ​มา​บ้าน, เขา​ก็​ยก​เครื่องบรรณาการ​ที่​จัด​ไว้​พร้อม​มา​ให้​ใน​เรือน, แล้ว​กราบ​ลง​ไหว้​ถึง​ดิน.</verse>
				<verse number="27">โยเซฟ​ได้​ถาม​เขา​ว่า, “สบาย​อยู่​หรือ? บิดา​ผู้​ชะ​รา​ที่​พวก​ท่าน​พูด​ถึง​ครั้ง​ก่อน​นั้น​สบาย​อยู่​หรือ? ยัง​อยู่​หรือ?”</verse>
				<verse number="28">เขา​ตอบ​ว่า, “บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ผู้​ทาส​ของ​ท่าน​ยัง​อยู่​ดี, ยัง​มี​ชี​วิ​ต​อยู่;” แล้ว​เขา​ก็​น้อม​ศีรษะ​ลง​กราบไหว้</verse>
				<verse number="29">โยเซฟ​เงย​หน้า​ดู​เบ็น​ยา​มิ​น​น้อง​ชาย​มารดา​เดียวกัน​แล้ว​ถาม​ว่า, “คน​นี้​เป็น​น้อง​สุดท้อง​ที่​พวก​ท่าน​ได้​ว่า​แก่​เรา​ครั้ง​ก่อน​นั้น​หรือ?” โยเซฟ​จึง​ว่า, “บุตร​เอ๋ย, ขอ​ให้​พระเจ้า​ทรง​โปรด​แก่​เจ้า”</verse>
				<verse number="30">โยเซฟ​ก็​รีบ​ออก​ไป​จะ​ร้องไห้, ด้วย​สงสาร​น้อง​นัก; แล้ว​เข้า​ไป​ห้อง​ใน, ร้องไห้​อยู่​ใน​ห้อง.</verse>
				<verse number="31">โยเซฟ​ก็​แข็งใจ​กลั้น​น้ำตา​ล้าง​หน้าเสีย, แล้ว​กลับ​ออก​มา​สั่ง​ว่า, “จง​จัด​โต๊ะ​เถิด”</verse>
				<verse number="32">เขา​ก็​ยก​เครื่อง​ส่วน​ของ​โย​เซฟ​มา​ตั้ง​ไว้​แห่ง​หนึ่ง, ส่วน​ของ​พี่น้อง​แห่ง​หนึ่ง, ส่วน​ของ​พวก​อาย​ฆุบ​โต​ที่​จะ​มา​รับประทาน​ด้วย​นั้น​แห่ง​หนึ่ง; เพราะ​พวก​อาย​ฆุบ​โต​จะ​รับประทาน​รวม​กับ​พวก​เฮ็บ​ราย​ไม่​ได้, ด้วย​พวก​อาย​ฆุบ​โต​ถือ.</verse>
				<verse number="33">พวก​พี่น้อง​ก็​นั่ง​ตรงหน้า​โย​เซฟ​ตาม​ลำดับ, ตั้งแต่​พี่ใหญ่​ลง​มา​จนถึง​น้อง​สุดท้อง: พี่ชาย​ทั้งปวง​จึง​หลากใจ​นัก.</verse>
				<verse number="34">แล้ว​โย​เซฟ​ก็​ส่ง​เครื่อง​รับประทาน​ให้​พี่ชาย​เหล่านั้น: แต่​ของ​ที่​ส่ง​ให้​เบ็น​ยา​มิ​น​นั้น​มาก​กว่า​พี่ชาย​ทั้​ปวง​ถึง​ห้า​เท่า. เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​กิน​ดื่ม​ด้วย​กัน​กับ​โย​เซฟ​จน​อิ่มหนำสำราญ​ใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">โยเซฟ​ได้​สั่ง​คน​กับ​เรือน​ว่า “จง​จัด​สะเบียง​อาหาร​มา​ใส่​กะ​สอบ​ของ​คน​เหล่านี้​ให้​เต็ม​ตาม​ที่​จะ​ขน​ไป​ได้; และ​เอา​เงิน​ของ​เขา​ไว้​ใน​ปาก​กะ​สอบ​ของ​ทุกคน.</verse>
				<verse number="2">จง​ใส่​จอก​เงิน​ของ​เรา​ไว้​ใน​ปาก​กะ​สอบ​ของ​คน​สุด​ท้อง​นั้น​กับ​เงิน​ค่า​ข้าวของ​เขา​ด้วย.” คน​ต้น​เรือน​ก็​ทำ​ตาม​โย​เซฟ​สั่ง,</verse>
				<verse number="3">ครั้น​เวลา​รุ่ง​เช้า​ก็​ให้​คน​เหล่านั้น​กับ​ลา​ของ​เขา​ไป.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เขา​ออก​ไป​จาก​เมือง​ยัง​ไม่สู้​ไกล​นัก, โยเซฟ​สั่ง​คน​ต้น​เรือน​ว่า, “จง​ไป​ตาม​คน​เหล่านั้น; เมื่อ​พบ​แล้ว​ให้​ถาม​ว่า, ‘พวก​เจ้า​ทำ​การ​ชั่ว​ตอบ​การ​ดี​ทำไม​เล่า?</verse>
				<verse number="5">จอก​นั้น​คือ​เป็น​จอก​ฉะ​เพาะ​ที่​เจ้านาย​ของ​ข้า​เคย​ใช้​และ​ได้​ทำนาย​ความจริง​มิใช่​หรือ? ที่​ท่าน​กระทำ​นั้น​เป็น​การ​ผิด’.”</verse>
				<verse number="6">คน​ต้น​เรือน​ก็ตาม​ไป​ทัน, แล้ว​ว่า​แก่​เขา​ตาม​คำ​เหล่านั้น,</verse>
				<verse number="7">คน​เหล่า​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า, “เหตุ​ไหน​นาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​จึง​ว่า​อย่าง​นี้; ซึ่ง​ทาส​ของ​ท่าน​จะ​ทำ​การ​เช่นนั้น​ก็​หามิได้;</verse>
				<verse number="8">ดูกร​ท่าน, เงิน​ที่​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​พบ​ใน​ปาก​กะ​สอบ​นั้น, ข้าพ​เจ้า​ยัง​ได้​นำมา​จาก​เมือง​คะ​นา​อัน​คืน​ให้แก่​ท่าน: ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ลัก​เงินทอง​ไป​จาก​บ้าน​เจ้านาย​ของ​ท่าน​ทำไม​เล่า?</verse>
				<verse number="9">ถ้า​จะ​พบ​ของ​นั้น​อยู่​ที่​ผู้ใด​ใน​พวก​ข้าพ​เจ้า​ผู้​ทาส​ของ​ท่าน, ก็​ให้​ผู้​นั้น​ตาย​เถิด, และ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยอม​เป็น​บ่าว​ของ​เจ้านาย​ด้วย.”</verse>
				<verse number="10">คน​ต้น​เรือน​จึง​ว่า, “จง​ให้​เป็น​ตาม​คำ​ท่าน​ว่า​นั้น​เถิด: ถ้า​เรา​พบ​ของ​นั้น​ที่​ผู้ใด, ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​เป็น​บ่าว​ของ​เรา; แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​หา​มี​โทษ​ไม่”</verse>
				<verse number="11">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​รีบ​ยก​กะ​สอบ​ลง​ถึง​ดิน​เปิด​ออก​ทุก​กะ​สอบ.</verse>
				<verse number="12">คน​ต้น​เรือน​ก็​ค้น​ดู​ตั้งแต่​คน​หัวปี​จนถึง​คน​สุดท้อง, ก็​พบ​จอก​นั้น​ใน​กะ​สอบ​ของ​เบ็น​ยา​มิ​น.</verse>
				<verse number="13">เขา​ทั้งปวง​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน​เสีย, ขน​ของ​บรรทุก​ขึ้น​หลัง​ลากลับ​มา​ยัง​เมือง</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​ยูดา​กับ​พี่น้อง​ทั้งปวง​ก็​กลับ​มา​ยัง​บ้าน​โย​เซฟ, ท่าน​ก็​ยัง​อยู่​ที่นั่น: เขา​ได้​กราบ​ลง​ถึง​ดิน​ต่อหน้า​ท่าน.</verse>
				<verse number="15">โยเซฟ​จึง​ถาม​เขา​ว่า, “การ​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทำ​นั้น​เป็น​อย่างไร? เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​หรือว่า​คน​อย่าง​เรา​คง​เป็น​คน​ที่​ทำนาย​ได้?”</verse>
				<verse number="16">ยูดาตอบ​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ว่ากล่าว​อยู่าง​ไร? จะ​แก้ตัว​ต่อ​นาย​อย่างไร​ได้? พระเจ้า​ทรง​ทราบ​ความผิด​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ผู้​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน​แล้ว: ข้า​แต่​ท่าน, พวก​ข้าพ​เจ้า​ยอม​เป็น​บ่าว​ของ​ท่าน, กับ​ทั้งคน​ที่​จอก​อยู่​ใน​มือ​เขา​นั้น​ด้วย.”</verse>
				<verse number="17">แต่​โย​เซฟ​ตอบ​ว่า, “เรา​จะ​ทำ​ดังนั้น​ก็​หามิได้. คน​ที่​จอก​อยู่​ใน​มือ​เขา​นั้น​จะ​เป็น​ทาส​ของ​เรา; แต่​ส่วน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กลับ​ไป​ยัง​บิดา​ด้วย​ความ​สุข​เถิด.”</verse>
				<verse number="18">ครั้งนั้น​ยูดา​เข้า​ไป​ใกล้​โย​เซฟ​เรียน​ว่า, “ท่าน​เจ้าข้า, ข้าพ​เจ้า​ผู้​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน​ขอ​กราบเรียน​ท่าน​สัก​คำ​หนึ่ง, ท่าน​อย่า​ได้​ถือโทษ​ข้าพ​เจ้า​ผู้​เป็น​ทาส; เพราะ​ท่าน​ก็​เป็น​เหมือน​กษัตริย์​ฟาโร.</verse>
				<verse number="19">ท่าน​ได้​ถาม​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน​ว่า, ‘​บิดา​ของ​เจ้า​กับ​นัอง​ชาย​ยัง​มี​อยู่​หรือ?’</verse>
				<verse number="20">พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ตอบ​แก่​ท่าน​ว่า, ‘บิดา​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยัง​อยู่​เป็น​คน​ชะ​รา, มี​บุตร​คน​หนึ่ง​เกิด​เมื่อ​บิดา​ชะ​รา; พี่ชาย​ของ​เด็ก​นั้น​ก็​เสียๆ แล้ว; บุตร​ของ​มารดา​นั้น​ยัง​อยู่​แต่​คน​นี้​คน​เดียว; บิดา​รัก​ใคร่​เด็ก​คน​นี้​อย่างยิ่ง.’</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ท่าน​ได้​สั่ง​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน​ว่า, ‘จง​พา​น้อง​นั้น​มา​นี่​ให้​เรา​ดู.’</verse>
				<verse number="22">ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เรียน​ท่าน​ว่า, ‘คน​หนุ่ม​นั้น​จะ​พราก​จาก​บิดา​ไม่​ได้; ถ้า​จะ​พราก​บิดา​ไป​น่ากลัว​บิดา​จะ​ตาย.’</verse>
				<verse number="23">ท่าน​ได้​บอก​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทาส​ของ​ท่าน​ว่า, ‘ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​พา​น้อง​สุดท้อง​ลง​มา​ด้วย​กัน, จะ​ไม่​เห็น​หน้า​เรา​อีก​เลย.’</verse>
				<verse number="24">ครั้น​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ไป​ถึง​บิดา​ผู้​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​นำ​ถ้วย​คำ​ของ​ท่าน​เล่า​ให้​บิดา​ฟัง.</verse>
				<verse number="25">อยู่​มา​บิดา​สั่ง​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, ‘พวก​เจ้า​จง​ไป​ซื้อ​ข้าว​มา​ให้​เรา​อีก​หน่อย.’</verse>
				<verse number="26">ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ตอบ​บิดา​ว่า, ‘ไป​ไม่​ได้, เว้นแต่​จะ​ได้​น้อง​สุดท้อง​ไป​ด้วย; พวก​ฉัน​ไม่​ได้​น้อง​สุดท้อง​ไป​ด้วย, จะ​ไม่​ได้​เห็น​หน้า​ท่าน​ผู้ใหญ่​นั้น​เลย.’</verse>
				<verse number="27">บิดา​ผู้​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน​จึง​บอก​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, ‘เจ้า​รู้​ว่า​ภรรยา​ของ​เรา​มี​บุตร​สอง​คน;</verse>
				<verse number="28">บุตร​คน​หนึ่ง​ก็​ต้อง​ต้อง​พราก​ไป​จาก​เรา; เรา​เข้าใจ​ว่า​สัตว์ร้าย​กัด​ฉีก​กิน​เสีย, เรา​ไม่​ได้​เห็น​บุตร​นั้น​อีก​แล้ว:</verse>
				<verse number="29">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เอา​เด็ก​นี้​ไป​จาก​เรา, แม้น​เกิด​อันตราย​แก่​เขา​ขึ้น, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ทำ​ให้​เรา​ซึ่ง​มี​ผมหงอก​สู่​หลุม​ฝัง​ศพ​ด้วย​ความ​โศกเศร้า.’</verse>
				<verse number="30">เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ไป​ถึง​บิดา​ผู้​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน, และ​คน​หนุ่ม​นั้น​มิได้​กลับ​ไป​ด้วย​ข้าพ​เจ้า;</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​บิดา​ไม่​เห็น​เด็ก​นั้น, บิดา​คงจะ​ตาย; ด้วย​ชีวิต​ของ​บิดา​ติด​เนื่อง​อยู่​กับ​เด็ก​นั้น: ทาส​ของ​ท่าน​จะ​เป็น​เหตุ​ให้​บิดา​ผู้​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน​อัน​มี​ผมหงอก​ลง​สู่​หลุม​ฝัง​ศพ​ด้วย​ความ​โศกเศร้า;</verse>
				<verse number="32">ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ผู้​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน​ได้​รับประกัน​น้อง​ไว้​ต่อ​บิดา​ว่า, ‘ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​พา​น้อง​กลับ​มา, ข้าพ​เจ้า​จะ​ทน​รับโทษ​แต่​บิดา​ต่อ​ไป​เป็นนิตย์.’</verse>
				<verse number="33">เพราะ​ฉะนั้น​ขอ​ได้​โปรด​ข้าพ​เจ้า​ผู้​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน​อยู่​แทน​น้อง​นั้น​เป็น​บ่าว​ของ​ท่าน: ขอ​ท่าน​ได้​โปรด​ให้​น้อง​นั้น​กลับ​ไป​กับ​พวก​พี่น้อง​เถิด.</verse>
				<verse number="34">ถ้า​น้อง​นั้น​มิได้​กลับ​ไป​ด้วย, ข้าพ​เจ้า​จะ​กลับ​ไป​หา​บิดา​อย่างไร​ได้? กลัว​เกลือก​ว่า​จะ​เห็น​อันตราย​เกิด​แก่​บิดา​ข้าพ​เจ้า.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">ครั้งนั้น​โย​เซฟ​อดกลั้น​หัวหน้า​พี่น้อง​ที่​ยืน​อยู่​นั้น​มิได้; ก็​ร้อง​สั่ง​ว่า, “ให้​คน​ทั้งปวง​ออก​ไป​เสีย​จาก​เรา​เถิด!” จึง​ไม่​มี​ผู้ใด​ยืน​อยู่​ด้วย​กัน เมื่อ​โย​เซฟ​แจ้งความ​ให้​พี่ชาย​รู้จัก​ท่าน.</verse>
				<verse number="2">แล้ว​โย​เซฟ​ได้​ร้องไห้​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​จน​ชาติ​อาย​ฆุบ​โต​ทั้งปวง​ใน​ราชวัง​ฟา​โร​ได้ยิน.</verse>
				<verse number="3">โยเซฟ​จึง​บอก​พี่ชาย​ทั้งปวง​ว่า, “เรา​คือ​โย​เซฟ; บิดา​เรา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​หรือ?” ฝ่าย​พวก​พี่น้อง​ไม่​อาจ​ตอบ​ประการ​ใด; ด้วย​เขา​ตกใจ​กลัว​นัก​ต่อหน้า​โย​เซฟ.</verse>
				<verse number="4">โยเซฟ​จึง​บอก​พี่ชาย​ว่า, “เชิญ​เข้า​มา​ให้​ใกล้​เรา​เถิด.” เขา​ก็​เข้า​มา​ใกล้. แล้ว​โย​เซฟ​ว่า, “เรา​คือ​โย​เซฟ​น้อง​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ขาย​ไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="5">แต่​บัดนี้​อย่า​เป็นทุกข์​ไป​เลย: อย่า​ขึ้งโกรธ​แก่​ตัวเอง: เพราะ​การ​ที่​ขา​ย​เรา​มา​ที่นี่​เป็น​ด้วย​พระเจ้า​ได้​ทรง​ใช้​เรา​ให้​มา​ข้างหน้า​พวก​ท่าน, เพื่อ​จะ​ได้​ช่วย​ชน​ทั้ง​หลาย​ให้​รอด​ชีวิต.</verse>
				<verse number="6">เพราะ​การ​กันดาร​อาหาร​ใน​แผ่น​ดิน​ได้​ล่วง​ไป​สอง​ปี​แล้ว: ยัง​อีก​ห้า​ปี​จะ​ทำนา​หรือ​เกี่ยว​ข้าว​ไม่​ได้​เลย.</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​ทรง​บันดาล​ให้​เรา​มา​ก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​จะ​ได้​อุปถัมภ์​วงศ์​ตระกูล​ไว้​ใน​แผ่น​ดิน, และ​ช่วย​ให้​รอด​ชีวิต​ด้วย​ความ​อุปการะ​อัน​ใหญ่หลวง.</verse>
				<verse number="8">มิใช่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ผู้​ให้​เรา​มา, แต่​พระเจ้า​ทรง​บันดาล​ให้​มา: พระองค์​ทรง​โปรด​ให้​เรา​เป็น​เหมือน​บิดา​แห่ง​กษัตริย์​ฟา​โร, และ​เป็นใหญ่​ใน​ราชวัง, ให้​ครอบ​ครอง​ทั่ว​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="9">จง​รีบ​ขึ้น​ไป​ยัง​บิดา​เรา​บอก​ว่า, ‘โย​เซฟ​บุตร​ของ​ท่าน​สั่ง​ดังนี้​ว่า, “พระเจ้า​ได้​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ผู้​ครอบ​ครอง​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ทั้งสิ้น:</verse>
				<verse number="10">ท่าน​จะ​ได้​อาศัย​ใน​เมือง​โฆ​เซ็น​อยู่​ใกล้​กับ​ข้าพ​เจ้า, ทั้ง​กับ​ท่าน​กับ​ลูกหลาน และ​ฝูง​แกะ ฝูง​โค และ​ทรัพย์​ของ​ท่าน​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="11">ข้าพ​เจ้า​จะ​บำรุงรักษา​ท่าน​ที่​นั้น; ด้วย​ยัง​จะ​กันดาร​อาหาร​ไป​อีก​ห้า​ปี; เกลือก​ว่า​ท่าน​และ​ครอบครัว​และ​บรรดา​พรรคพวก​ของ​ท่าน​จะ​ขัดสน​ไป.” ’</verse>
				<verse number="12">นี่​แน่ะ, ท่าน​ก็​เห็นด้วย​ตา​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​ตาขอ​งเบ็น​ยา​มิ​น​น้อง​ก็​เห็นด้วย​ว่า​เป็น​ปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอง​ที่​พูดจา​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เล่า​ถึง​ยศศักดิ์​ที่​ข้าพ​เจ้า​มี​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต; และ​การ​ที่​ท่าน​ได้​เห็น​นั้น​จง​เล่า​ให้​บิดา​ฟัง​ทุก​ประการ; ท่าน​จง​รีบ​พา​บิดา​เรา​ลง​มา​ที่นี่.”</verse>
				<verse number="14">โย​เซฟ​ก็​กอด​คอ​เบ็น​ยา​มิ​น​น้อง​แล้ว​ร้องไห้, และ​เบ็น​ยา​มิ​น​ก็​กอด​คอ​โย​เซฟ​ร้องไห้​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="15">โยเซฟ​จึง​กอด​จุบ​พี่ชาย​ทั้งปวง​ด้วย​ร้องไห้: แล้ว​พี่ชาย​ก็​สนทนา​กัน​กับ​โย​เซฟ</verse>
				<verse number="16">การ​ที่​พี่ชาย​ของ​โย​เซฟ​มา​นั้น​ก็​ลือ​ไป​ทั่ว​ราชวัง​ฟา​โร, ฟาโร​กับ​ข้าราชการ​ก็​พา​กัน​ยินดี.</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​ฟา​โร​รับสั่ง​แก่​โย​เซฟ​ว่า, “จง​พูด​กับ​พี่ชาย​ว่า, ‘จง​ทำ​ดังนี้: คือ​เอา​ของ​บรรทุก​สัตว์​กลับ​ไป​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน,</verse>
				<verse number="18">พา​บิดา​และ​ครอบครัว​ของ​เขา​มา​หา​เรา; เรา​จะ​ประทาน​ของดี​ใน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ให้​เขา, จะ​บำรุงเลี้ยง​เขา​ให้​อุดม​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="19">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ทำ​ดังนี้​ตาม​รับสั่ง: จง​เอา​รถ​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ไป​รับ​บุตร​ภรรยา​และ​บิดา​ของ​ทาน​ทั้ง​หลาย​มา.</verse>
				<verse number="20">อย่า​อาลัย​เสียดาย​ทรัพย์​สมบัติ​เลย; ด้วย​ของ​อัน​ดี​ทั่ว​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​เป็น​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว.’ ”</verse>
				<verse number="21">พวก​บุตร​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​ทำ​ดังนั้น: โยเซฟ​จึง​จัดแจง​รถ​ให้​เขา​ตาม​รับสั่ง​ของ​ฟา​โร, กับ​ให้​สะเบียง​อาหาร​รับประทาน​กลาง​ทาง.</verse>
				<verse number="22">โยเซฟ​ให้​เสื้อผ้า​คน​ละ​สำรับ; แต่​ให้​เงินตรา​แก่​เบ็น​ยา​มิ​น​นั้น​สาม​ร้อย​แผ่น​กับ​เสื้อผ้า​ห้า​สำรับ.</verse>
				<verse number="23">ของ​ที่​โย​เซฟ​ได้​ฝาก​ไป​ให้​บิดา​นั้น​คือ​ลา​สิบ​ตัว​บรรทุก​ของ​วิเศษ​ต่างๆ ซึ่ง​มี​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​ลา​ตัวเมีย​อีก​สิบ​ตัว​บรรทุก​ข้าว, ขนม, และ​สะเบียง​อาหาร​สำหรับ​ให้​บิดา​รับประทาน​ใน​กลาง​ทาง.</verse>
				<verse number="24">โยเซฟ​ก็​ส่ง​พี่ชาย​ไป, จึง​สั่ง​เขา​ว่า, “จง​ระวัง​ดีๆ, อย่า​ได้​วิวาท​กัน​ใน​กลาง​ทาง.”</verse>
				<verse number="25">พวก​พี่ชาย​ก็​พา​กัน​ออก​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบโต​ไป​ถึง​ยา​โคบ​บิดา​ที่​เมือง​คะ​นา​อัน;</verse>
				<verse number="26">จึง​บอก​บิดา​ว่า, “โย​เซฟ​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่, ได้​ครอง​ทั่ว​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต;” แต่​ยา​โคบ​ก็​อัดอั้นตันใจ​อยู่. เพราะ​ยัง​ไม่​เชื่อ,</verse>
				<verse number="27">เขา​ก็​เล่า​คำ​ที่​โย​เซฟ​สั่ง​มา​ให้​บิดา​ฟัง​ทุก​ประการ: เมื่อ​ยา​โคบ​ได้​เห็น​รถ​ที่​โย​เซฟ​ให้​มา​รับ​ตน. ก็​ชื่นใจ​ขึ้น:</verse>
				<verse number="28">ยิศ​รา​เอล​จึง​ว่า, “เรา​อิ่มใจ​แล้ว; โยเซฟ​บุตร​ของ​เรา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่; เรา​จะ​ไป​หา​บุตร​ของ​เรา​ก่อน​ตาย.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">ยิศ​รา​เอล​ก็​ขน​ทรัพย์​สิ่งของ​ทั้งปวง​ยก​ไป​ถึง​ตำบล​บะเอ​ระ​ซา​บา, แล้ว​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​แก่​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​ฮาค​บิดา​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="2">เวลา​กลางคืน พระเจ้า​ตรัส​แก่​ยิศ​รา​เอล​โดย​นิมิตต์​ฝัน​ว่า, “ยา​โคบเอ๋ย, ยา​โคบเอ๋ย.” ยา​โคบ​ทูล​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​อยู่​นี่​พระเจ้า​ข้า.”</verse>
				<verse number="3">พระองค์​จึง​ตรัส​ว่า, “เรา​คือ​พระเจ้า, เป็น​พระเจ้า​แห่ง​บิดา​ของ​ท่าน: อย่า​ได้​กลัว​ที่​จะ​ไป​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​นั้น​เลย: เพราะ​เรา​จะ​บัน​ดาล​ให้​เจ้า​เจริญ​ขึ้น​เป็น​ประเทศ​ใหญ่​ที่นั่น:</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ลง​ไป​กับ​เจ้า​ถึง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต; เรา​จะ​พา​เจ้า​กลับ​มา​อีก​ด้วย​เป็นแน่: และ​โย​เซฟ​จะ​วางมือ​ลง​ที่​ตา (ศพ) ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">ยา​โคบ​ก็​ยก​ไป​จาก​บะเอ​ระ​ซา​บา: และ​บุตร​ยิศ​รา​เอล​เหล่านั้น​ก็​ให้​ยา​โคบ​บิดา​กับ​ลูกหลาน​เล็ก ๆ และ​ภรรยา​ของ​เขา​ขี่​รถ​ที่​กษัตริย์​ฟา​โร​ส่ง​มา​ให้​นั้น.</verse>
				<verse number="6">เขา​ก็​พา​สัตว์​และ​ทรัพย์​ที่​เขา​มี​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​นั้น​ไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ด้วย​กัน, ทั้ง​ยา​โคบ​กับ​บรรดา​พงศ์​พันธุ์​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​พา​ลูกหลาน​ชาย​หญิง​และ​พงศ์พันธุ์​ทั้งหมด​ของ​ท่าน​ไป​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ด้วย</verse>
				<verse number="8">ลำดับ​นี้​เป็น​ชื่อ​บุตร​ยิศ​รา​เอล​ที่​ลง​ไป​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ทั้ง​ยา​โคบ​และ​บุตร​ของ​ท่าน: บุตร​หัวปี​ของ​ยา​โคบ​ชื่อ​รู​เบ็น.</verse>
				<verse number="9">บุตร​รู​เบ็น​ชื่อ​ฮะ​โน​ค, พา​ลู, เฮ​ศ​โร​น, และ​คา​ระ​มี.</verse>
				<verse number="10">บุตร​ซิ​ม​โอน​ชื่อ​ยะมูเอล, ยา​มิ​น, โอ​ฮัด, ยา​คิน, และ​โซ​ฮัร, กับ​ซา​อูล​ที่​เกิด​แต่​บุตรหญิง​ชาติ​คะ​นา​อัน.</verse>
				<verse number="11">บุตร​เลวี​ชื่อ​เฆ​ระ​โซน, คะ​ฮา​ธ, และ​มะ​รา​รี.</verse>
				<verse number="12">บุตร​ยูดา​ชื่อ​เอร, โอ​นาน, เซ​ลา, เฟเร็ศ, ซา​รัค; แต่​เอร​และ​โอ​นาน​ถึงแก่กรรม​เสียแล้ว​ใน​เมือง​คะ​นา​อัน. เฟเร็ศนั้น​มี​บุตร​ชื่อ​เฮ​ศ​โร​น​และ​ฮา​มู​ละ.</verse>
				<verse number="13">บุตร​ยิศ​ซา​ฆาร​ชื่อ​โธ​ลา, พัว​, โยบ, และ​ซิ​ม​โร​น.</verse>
				<verse number="14">บุตร​ซะบู​โลน​ชื่อ​เซ​เร็ด, เอโลน, และ​ยัค​ละ​เอล.</verse>
				<verse number="15">พวก​เหล่านี้​เป็น​บุตร​หลาน​ของ​ยา​โคบ​ที่​เกิด​แต่​นาง​เล​อา​ใน​พา​ดัน​อะ​รำ​กับ​บุตรี ชื่อ​ดี​นา: บุตรชาย​หญิง​หมด​ด้วย​กัน​มี​สาม​สิบ​สาม​คน.</verse>
				<verse number="16">บุตร​ของ​ฆาด​ชื่อ​ซิ​ฟ​โยน, ฮา​ฆี, ซูนี, เอ็ศ​โบ​น, เอรี, อะโร​ดี, และ​อะเล​รี.</verse>
				<verse number="17">บุตร​อา​เซ็ร​ชื่อ​ยิม​นา, ยิศวา, ยิศวี, และ​บะ​รี​อา, กับ​เซ​รัค​น้องสาว, บุตร​เบ​รี​อา​นั้น​ชื่อ​เฮ​เบอร์, และ​มัลคีเอล.</verse>
				<verse number="18">บุตร​สิบ​หก​คน​นี้​ซี​ละ​พา​ผู้​ที่​ลา​บาน​ยก​ให้แก่​นาง​เล​อา​บุตรี​ของ​ตน​มี​กับ​ยา​โคบ​ทั้งนั้น.</verse>
				<verse number="19">นาง​รา​เฮ็ล​ภรรยา​ของ​ยา​โคบ​มี​บุตร​ชื่อ​โย​เซฟ​และ​เบ็น​ยา​มิ​น.</verse>
				<verse number="20">โย​เซฟ​เมื่อ​อยู่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​มี​บุตร​เกิด​แต่​นาง​อา​ฮะ​นัธ​บุตร​โพ​ติ​เฟ​รา​ปุโรหิต​เมือง​โอน​ชื่อ​มะ​นา​เซ​และ​เอฟ​รา​ยิม.</verse>
				<verse number="21">บุตร​เบ็น​ยา​มิ​น​ชื่อ​เบ​ลา, เบเค็ร, อัศเบล, เฆรา, นา​ฆาน, เอฮี, โร​ศ, มุ​ทิม, ฮุพิม, และ​อา​รัด.</verse>
				<verse number="22">สิบ​สี่​คน​นี้​เป็น​บุตร​นาง​รา​เฮ็ล​ที่​เกิด​กับ​ยา​โคบ.</verse>
				<verse number="23">บุตร​ของ​ดาน​ชื่อ ฮู​ซี​ม.</verse>
				<verse number="24">บุตร​ของ​นัฟธาลี​ชื่อ​ยัคเซ็ล, ฆูนี, เยเซ็ร, และ​ซิ​เลม,</verse>
				<verse number="25">บุตร​เจ็ด​คน​นี้​บี​ละ​ฮา​ผู้​ที่​ลา​บาน​ยก​ให้​นาง​รา​เฮ็ล​บุตร​ของ​ตน​มี​กับ​ยา​โคบ,</verse>
				<verse number="26">บรรดา​พงศ์พันธุ์​ยา​โคบ​ซึ่ง​ลง​ไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ด้วย​กัน​นั้น​นับ​ได้​หก​สิบ​หก​คน; ภรรยา​ของ​บุตร​ยา​โคบ​มิได้​นับ.</verse>
				<verse number="27">บุตร​ของ​โย​เซฟ​ที่​เกิด​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ยัง​มี​อีก​สอง​คน: นับ​คน​ทั้งปวง​ใน​วงศ์​ของ​ยา​โคบ​ที่​เข้า​มา​อาศัย​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ได้​เจ็ดสิบ​คน</verse>
				<verse number="28">ยา​โคบ​ได้​ให้​ยูดา​เดิน​นำหน้า​ไป​หา​โย​เซฟ, เพื่อ​จะ​นำ​ไป​เมือง​โฆ​เซ็น; แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​มา​ถึง​เมือง​โฆ​เซ็น​นั้น.</verse>
				<verse number="29">โยเซฟ​ก็​จัด​รถ​ไป​ยัง​เมือง​โฆ​เซ็น​รับ​ยิศ​รา​เอล​ผู้​เป็น​บิดา; เมื่อ​พบ​บิดา​ก็​กอด​คอ​ไว้​ร้องไห้​ด้วย​ความ​รัก​อยู่​ช้านาน.</verse>
				<verse number="30">ยิศ​รา​เอล​พูด​แก่​โย​เซฟ​ว่า, “แม้น​เรา​จะ​ตาย​เสีย​ก็​ไม่ว่า, เพราะ​เรา​ได้​เห็น​หน้า​เจ้า​เมื่อ​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่.”</verse>
				<verse number="31">โยเซฟ​จึง​บอก​พี่ชาย​และ​ครอบครัว​ของ​บิดา​ว่า, “เรา​จะ​ไป​ทูล​ฟา​โร​ว่า, ‘ญาติพี่น้อง​และ​ครอบครัว​ของ​บิดา​ที่อยู่​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​นั้น​มา​หา​เรา;</verse>
				<verse number="32">คน​เหล่านั้น​เป็น​ผู้​เลี้ยง​แกะ​เลี้ยง​วัว, และ​เขา​ได้​พา​ฝูง​แกะ​ฝูง​วัว​กับ​สิ่งของ​ทั้งปวง​มา​ด้วย.’</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​กษัตริย์​ฟา​โร​จะ​รับสั่ง​ให้​ท่าน​มา​เฝ้า, แล้ว​จะ​ถาม​ว่า, ‘เจ้า​ทั้ง​หลาย​เคย​ทำ​มา​หา​เลี้ยง​ชีพ​อย่างไร?’</verse>
				<verse number="34">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ทูล​ว่า, ‘​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน, ทั้ง​บรรพ​บุรุษ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เคย​เลี้ยง​สัตว​ตั้งแต่​เป็น​เด็ก​มา​จนถึง​ทุกวันนี้:’ เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​โฆ​เซ็น; เหตุ​ว่า​คน​ที่​เลี้ยง​แกะ​เลี้ยง​แพะ​นั้น​เป็น​ที่​เกลียดชัง​แก่​ชาติ​อาย​ฆุบ​โต”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​โย​เซฟ​ไป​ทูล​ฟา​โร​ว่า, “บิดา​และ​พี่น้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า​กับ​ทั้ง​ฝูง​แกะ​ฝูง​โค​และ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา​ทั้งสิ้น​มา​จาก​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​ถึง​เมือง​โฆ​เซ็น​แล้ว.”</verse>
				<verse number="2">โยเซฟ​ก็​เลือก​พี่ชาย​ห้า​คน​พา​ไป​เฝ้า​ฟา​โร.</verse>
				<verse number="3">ฟาโร​ตรัส​ถาม​พี่ชาย​ของ​โย​เซฟ​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​หลาย​เคย​ทำ​มา​หาเลี้ยงชีพ​อย่างไร?” เขา​จึง​ทูล​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน​เป็น​คน​เลี้ยง​สัตว์​ตั้งแต่​บรรพ​บุรุษ​มา.”</verse>
				<verse number="4">เขา​จึง​ทูล​ต่อไป​อีก​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​มา​พึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน, ด้วย​ไม่​มี​อะไร​จะ​เลี้ยง​สัตว์​ของ​ข้าพ​เจ้า​ผู้​ทาส​ของ​ท่าน; เพราะ​เหตุ​ใน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​นั้น​เกิด​กันดาร​อาหาร​นัก: เหตุ​ฉะนี้​ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ผู้​เป็น​ทาส​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​โฆ​เซ็น​เถิด.”</verse>
				<verse number="5">ฟาโร​จึง​ตรัส​แก่​โย​เซฟ​ว่า, “บิดา​และ​พี่ชาย​มา​หา​ท่าน​แล้ว;</verse>
				<verse number="6">แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​อยู่​ข้างหน้า​ท่าน; จง​เลือก​แผ่น​ดิน​อัน​ดี​ที่สุด​ให้​บิดา​และ​พี่น้อง​ของ​ท่าน​อาศัย​อยู่: คือ​ให้​เขา​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​โฆ​เซ็น; แล้ว​ใน​พวก​พี่น้อง​นั้น, ถ้า​ท่าน​เห็น​ผู้ใด​มี​สติปัญญา​ฉลาด, จง​ตั้ง​ผู้​นั้น​ให้​เป็น​หัวหน้า​กอง​เลี้ยง​สัตว์​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="7">โยเซฟ​ก็​พา​ยา​โคบ​บิดา​เข้าเฝ้า​ฟา​โร: ยา​โคบ​ก็​กล่าว​คำ​อวยพร​ให้แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="8">ฟา​โร​จึง​ตรัส​ถาม​ยา​โคบ​ว่า, “อายุ​ท่าน​ได้​เท่าไร?”</verse>
				<verse number="9">ยา​โคบ​ทูล​ตอบ​ฟา​โร​ว่า, “ปี​เดือน​ที่​ข้าพ​เจ้า​ดำรง​ชีวิต​สัญจร​อยู่​นับ​ได้​ร้อย​สาม​สิบ​ปี: ปี​เดือน​ที่​ข้าพ​เจ้า​มี​ชีวิต​ตั้งอยู่​นั้น​ก็​น้อย​และ​มี​ความ​ลำบาก, ไม่​เท่า​อายุ​บรรพ​บุรุษ​ของ​ข้าพ​เจ้า ที่​มี​อายุ​อยู่​แต่ก่อนนั้น.”</verse>
				<verse number="10">ยา​โคบ​ก็​กล่าว​คำ​อวยพร​แก่​ฟา​โร, แล้ว​ก็​ทูล​ลา​ไป.</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​โย​เซฟ​ให้​บิดา​และ​พี่ชาย​ทั้งปวง ของ​ตน​อยู่ ณ ตำบล​ที่​มี​ดิน​ดี​ที่สุด​ใน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, คือ​ใน​เมือง​รา​มา​เซ​ศ, ตาม​รับสั่ง​กษัตริย์​ฟา​โร.</verse>
				<verse number="12">โยเซฟ​ได้​บำรุงเลี้ยง​บิดา​และ​พี่น้อง​ทั้งปวง​ให้​มี​รับประทาน​ตาม​ครอบครัว</verse>
				<verse number="13">ไม่​มี​อาหาร​ทั่ว​แผ่น​ดิน​นั้น; เป็น​เพราะ​การ​กันดาร​อาหาร​ทวี​ขึ้น​มาก​นัก​จน​ชาว​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​และ​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​หิวโหย​เพราะ​ความ​กันดาร​อาหาร​นั้น.</verse>
				<verse number="14">โยเซฟ​ได้​รวบรวม​เงิน​ที่​มี​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​และ​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​ซึ่ง​เป็น​ราคา​ข้าว​ที่​เขา​ซื้อ​ไป​นั้น​ไว้​ใน​ราชวัง​ฟา​โร.</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เงิน​ใน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​และ​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​หมด​แล้ว, ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ทั้งปวง​ได้​มา​กราบเรียน​โย​เซฟ​ว่า, “ขอ​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​มี​อาหาร​รับประทาน​เถิด: เหตุใด​จึง​ปล่อย​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อด​ตาย​ต่อหน้า​ท่าน​เล่า? ด้วย​เงิน​ก็​หมด​เสียแล้ว.”</verse>
				<verse number="16">โยเซฟ​จึง​บอก​ว่า. “ถ้า​เงิน​หมด​แล้ว, จง​เอา​ฝูง​สัตว์​ของ​เจ้า​มา​ให้​เรา, เรา​จะ​ให้​สะเบียง​อาหาร​แลก​กับ​สัตว์​นั้น.”</verse>
				<verse number="17">เขา​ก็​นำ​ฝูง​สัตว์​มา​ให้​โย​เซฟ; และ​โย​เซฟ​ก็​แจก​สะเบียง​อาหาร​ให้​เขา, แลก​กับ​ฝูง​ม้า​ฝูง​โค​ฝูง​แกะ​ฝูง​แพะ​และ​ฝูง​ลา: โยเซฟ​ได้​เลี้ยง​คน​เหล่านั้น​ด้วย​การ​แลก​สัตว์​ของ​เขา​ไว้​ได้​ปี​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ปี​นั้น​ล่วง​ไป​แล้ว, เขา​ก็​มา​หา​ท่าน​ใน​ปี​หลัง กราบเรียน​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​ปิด​เรื่อง​ที่​เงิน​ของ​ข้าพ​เจ้า​หมด​ไป​แล้ว​นั้น. และ​ฝูง​สัตว์​ของ​ข้าพ​เจ้า​ท่าน​ก็ได้​เอา​ไว้​หมด​แล้ว​ด้วย; ท่าน​ก็​เห็น​อยู่​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ไม่​มี​สิ่งใด​เหลือ เว้นแต่​ตัว​ข้าพ​เจ้า​กับ​ที่ดิน​ไร่นา​เท่านั้น:</verse>
				<verse number="19">ท่าน​จะ​ปล่อย​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ถึงแก่​ชีวิต​ต่อหน้า​ท่าน, ทั้ง​ตัว​ข้าพ​เจ้า​กับ​ที่ดิน​ข้าพ​เจ้า​ทำไม​เล่า? ขอ​ท่าน​ได้​โปรด​ซื้อ​ตัว​ข้าพ​เจ้า​กับ​ที่ดิน​ไร่นา​ไว้​แลก​กับ​อาหาร, ข้าพ​เจ้า​กับ​ที่ดิน​ไร่นา​จะ​เป็น​ทาส​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร: ขอ​ท่าน​ได้​โปรด​ให้​พันธุ์​ข้าว​แก่​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​เลี้ยง​ชีวิต​ต่อไป, และ​แผ่น​ดิน​ก็​จะ​ไม่​ร้าง​เปล่า​เสีย​ไป.”</verse>
				<verse number="20">โยเซฟ​ก็​ซื้อ​ที่ดิน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ให้แก่​กษัตริย์​ฟา​โร​ทั้งสิ้น; ด้วย​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ทุกคน​ได้​ขาย​ที่ดิน​ของ​ตน, เพราะ​การ​กันดาร​อาหาร​ทำ​ให้​ยากจน​ยับเยิน​ไป: เพราะ​ฉะนั้น​ที่ดิน​จึง​ตก​เป็น​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="21">ส่วน​ไพร่​บ้าน​พล​เมือง​นั้น, โยเซฟ​ได้​รวบรวม​ให้​อยู่​ใน​หัวเมือง​ทั่ว​ตลอด​แว่นแคว้น​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="22">เว้นแต่​ที่ดิน​แห่ง​พวก​ปุโรหิต​นั้น​โย​เซฟ​ไม่​ได้​ซื้อ, เพราะ​ปุโรหิต​นั้น​ได้​รับ​ส่วน​แจก​แต่​ฟา​โร; เขา​ได้​กินอยู่​ตาม​ส่วน​ที่​ฟา​โร​พระราชทาน​ให้​นั้น; เหตุ​ฉะนี้​เขา​จึง​ไม่​ต้อง​ขาย​ที่นา​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="23">โยเซฟ​ชี้แจง​แก่​พล​ไพร่​ทั้งปวง​ว่า, “บัดนี้​เรา​ได้​ซื้อ​ตัว​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กับ​ที่ดิน​ของ​เจ้า​ให้​เป็น​ของหลวง​แล้ว: นี่​แน่ะ​เรา​จะ​ให้​พันธุ์​ข้าว​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย, จง​ปลูก​หว่าน​ทำนา​เถิด.</verse>
				<verse number="24">ครั้น​เมื่อ​ได้​ผล​แล้ว, จง​แบ่ง​ออก​เป็น​ห้า​ส่วน; ส่วนหนึ่ง​จง​ถวาย​แก่​กษัตริย์​ฟา​โร, และ​สี่​ส่วนนอก​นั้น​จง​เอา​ไว้​เป็น​ของ​ตน; สำหรับ​ใช้​เป็น​พันธุ์​ข้าว​บ้าง, สำหรับ​เป็น​อาหาร​แก่​เจ้า​และ​ครอบครัว​กับ​เด็กเล็ก​จะ​ได้​รับประทาน”</verse>
				<verse number="25">คน​ทั้งปวง​ก็​ตอบ​ว่า, “ท่าน​ได้​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด​ชีวิต​แล้ว: ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​รับ​ความ​เมตตา​ฉะ​เพาะ​หน้า​ท่าน​เถิด, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ยอม​เป็น​ทาส​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร.”</verse>
				<verse number="26">โยเซฟ​ได้​ตั้ง​ธรรม​เนียม​นั้น​ไว้​เป็น​กฎหมาย​ใน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ตราบ​เท่า​ถึง​ทุกวันนี้, คือ​ให้​แบ่ง​สิ่งของ​ทั้งปวง​เป็น​ห้า​ส่วน ๆ หนึ่ง​เป็น​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร; เว้นไว้แต่​ที่ดิน​ของ​ปุโรหิต​ไม่​เป็น​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต ณ เมือง​โฆ​เซ็น; เขา​ได้​ที่​อาศัย​และ​เกิด​ทวี​มาก​ขึ้น​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="28">ยา​โคบ​ได้​อา​ศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​สิบ​เจ็ด​ปี: รวม​อายุ​ยา​โคบ​ได้​ร้อย​สี่​สิบ​เจ็ด​ปี.</verse>
				<verse number="29">ยิศ​รา​เอล​เมื่อ​ใกล้​จะ​สิ้นชีพ​จึง​เรียก​โย​เซฟ​บุตร​มา​สั่ง​ว่า, “ถ้า​เรา​ได้​รับ​ความ​เมตตา​ต่อหน้า​เจ้า, ขอ​จง​วางมือ​ของ​เจ้า​ใต้​ขา​ของ​เรา, และ​จง​ปฏิญาณ​โดย​ความ​กรุณา​และ​ความ​สัตย์​ซื่อ; คือ​อย่า​ฝัง​ศพ​ของ​เรา​ไว้​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​เลย;</verse>
				<verse number="30">แต่​เมื่อ​เรา​จะ​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพ​บุรุษ, จง​นำ​ศพ​เรา​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ไป​ฝัง​ไว้​ที่​ฝัง​ศพ​บิดา​เรา​เถิด” โยเซฟ​ก็​รับ​สัญญา​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​จะ​กระทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​ท่าน​นั้น.”</verse>
				<verse number="31">ยิศ​รา​เอล​จึง​บอก​ว่า, “จง​สา​บาล​ตัว​ให้​เรา​ด้วย:” โย​เซฟ​ก็​สา​บาล​ให้​บิดา. แล้ว​ยิศ​รา​เอล​ก็​ซบ​ศีรษะ​ลง (นมัสการ) ที่​บน​หัวนอน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">ครั้น​อยู่​มา​ภาย​หลัง​มี​คน​มา​เรียน​โย​เซฟ​ว่า, “ดูกร​ท่าน, บิดา​ของ​ท่าน​ป่วย:” โยเซฟ​ก็​พา​มะ​นา​เซ​และ​เอฟ​รา​ยิม​บุตร​ทั้ง​สอง​ของ​ตน​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="2">มี​คน​มาบ​อก​ยา​โคบ​ว่า, “ดูกร​ท่าน, โยเซฟ​บุตร​มา​หา​ท่าน:” ฝ่าย​ยิศ​รา​เอล​ก็​มี​กำลัง​ขึ้น. จึง​ลุก​ขึ้น​นั่ง​อยู่​บน​ที่​นอน.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ยา​โคบ​จึง​พูด​กับ​โย​เซฟ​ว่า, “พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ได้​ทรง​สำแดง​พระองค์​แก่​เรา​ที่​ลูศ​ใน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน. ตรัส​คำ​อวยพร</verse>
				<verse number="4">แก่​เรา​ว่า ‘ดูกร​เจ้า, เรา​จะ​ให้​เจ้า​เกิด​ลูกหลาน​ทวี​มาก​ขึ้น, และ​เรา​จะ​กระทำ​ให้​คน​เป็น​อัน​มาก​เกิด​มา​จาก​เจ้า, แล้ว​จะ​ยก​แผ่น​ดิน​นี้​ให้​เป็น​ที่​อาศัย​แก่​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​เป็นนิตย์.’</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​บุตร​ทั้ง​สอง​ของ​เจ้า, คือ​เอฟ​รา​ยิม​และ​มะ​นา​เซ, ที่​เกิด​กับ​เจ้า​ใน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ก่อน​เรา​มา​หา​เจ้า​ใน​แผ่น​ดิน​นี้, ก็​เป็น​บุตร​ของ​เรา, เหมือน​กับ​รู​เบ็น​และ​ซี​โมน​ที่​เป็น​บุตร​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="6">ส่วน​บุตร​ของ​เจ้าที่​จะ​เกิด​มา​ภาย​หลัง​นั้น จะ​นับ​เป็น​บุตร​ของ​เจ้า; เขา​จะ​ได้​ชื่อ​ตาม​พี่ชาย​ใน​การ​รับ​มฤ​ดก​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เรา​ได้​จาก​เมือง​พา​ดัน​มา​ยัง​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​ใกล้​บ้าน​เอฟ​รา​ธา, นาง​รา​เฮ็ล​ก็​สิ้นชีพ​เสีย​ที่นั่น: แล้ว​เรา​ได้​ฝัง​ศพ​นาง​ไว้​ริม​ทาง​บ้าน​เอฟ​รา​ธา. ที่​มี​ชื่อ​อีก​ว่า เบ็ธเล​เฮ​ม.”</verse>
				<verse number="8">ยิศ​รา​เอล​เห็น​บุตร​ของ​โย​เซฟ​จึง​ถาม​ว่า, “นี่​ใคร?”</verse>
				<verse number="9">โย​เซฟ​ตอบ​บิดา​ว่า, “นี่​เป็น​บุตร​ที่​พระเจ้า​ทรง​ประทาน​ให้แก่​ข้าพ​เจ้า​ใน​เมือง​นี้.” ยิศ​รา​เอล​จึง​ว่า, “ขอ​เจ้า​พา​บุตร​นั้น​เข้า​มา และ​เรา​จะ​ให้​พร​แก่​เขา.”</verse>
				<verse number="10">ใน​คราว​นั้น​ตาขอ​งยิศ​รา​เอล​มืดมัว​ไป​ด้วย​ความ​ชะ​รา, เห็น​ไม่​ถนัด: โยเซฟ​ก็​พา​บุตร​เข้า​มา​ใกล้​บิดา; ยิศ​รา​เอล​ก็​กอด​จุบ​เขา.</verse>
				<verse number="11">ยิศ​รา​เอล​จึง​บอก​โย​เซฟ​ว่า, “แต่ก่อน​เรา​คิด​ว่า​จะ​ไม​ได้​เห็น​หน้า​ของ​เจ้า: แต่​ดู​เถิด พระเจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ให้​เรา​เห็น​ทั้ง​ลูก​ของ​เจ้า​ด้วย.”</verse>
				<verse number="12">โยเซฟ​ก็​นำ​บุตร​ออก​ไป​จาก​หว่าง​เข่า​ของ​ตน​มา​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน.</verse>
				<verse number="13">โยเซฟ​ก็​จูง​บุตร​ทั้ง​สอง​เข้า​ไป​ใกล้​บิดา, มือขวา​จับ​เอฟ​รา​ยิม​ให้​อยู่​ข้าง​ซ้าย​ยิศ​รา​เอล, และ​มือ​ซ้าย​จับ​มะ​นา​เซ​ให้​อยู่​ข้าง​ขวา​มือ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​ยิศ​รา​เอล​ก็​เหยียด​มือขวา​ออก​วาง​บน​หัว​ศรี​ษะ​ผู้​เป็น​น้อง​และ​มือ​ซ้า​ย​วาง​ไว้​บน​ศรี​ษะมะ​นา​เซ, เหยียด​มือ​ออก​ไขว้​กัน​เช่นนั้น​ตาม​ที่​เห็น​เหมาะ; เพราะ​มะ​นา​เซ​นั้น​เป็น​บุตร​หัวปี.</verse>
				<verse number="15">ยิศ​รา​เอล​จึง​กล่าว​อวยพร​แก่​โย​เซฟ​ว่า, “ขอ​พระเจ้า​ที่​อับ​รา​ฮาม​และ​ยิศ​ฮาค​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ปฏิบัติ, พระองค์​ผู้​ทรง​บำรุงเลี้ยง​ชีวิต​ข้าพ​เจ้า​ตั้งแต่​เกิด​มา​จน​ทุกวันนี้,</verse>
				<verse number="16">ขอ​ทูต​สวรรค์​ที่​ได้​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​ความ​ชั่ว​ร้าย​ทั้งสิ้น, จง​โปรด​อวยพร​แก่​คน​หนุ่ม​ทั้ง​สอง​นี้; ให้​เขา​สืบ​ชื่อ​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ชื่อ​ของ​อับ​รา​ฮาม และ​ชื่อ​ของ​ยิศ​ฮาค​ผู้​เป็น​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้; และ​ให้​เขา​เจริญ​ทวี​ขึ้น​เป็น​อัน​มาก​ใน​ท่ามกลาง​พื้น​แผ่น​ดิน​เถิด.”</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​โย​เซฟ​เมื่อ​เห็น​บิดา​วางมือ​ข้าง​ขวา​บน​ศีรษะ​เอฟ​รา​ยิม​ก็​ไม่​เห็นชอบ จึง​ยก​มือ​ของ​บิดา​จาก​ศีรษะ​เอฟ​รา​ยิม​จะ​ให้​วาง​บน​ศีรษะ​มะ​นา​เซ.</verse>
				<verse number="18">โยเซฟ​จึง​บอก​บิดา​ว่า, “บิดา​เจ้าข้า, อย่า​ทำ​เช่นนั้น: เพราะ​คน​นี้​เป็น​หัวปี; ท่าน​จง​วางมือ​ขวา​บน​ศีรษะ​คน​นี้​เถิด”</verse>
				<verse number="19">บิดา​ก็​ไม่​ยอม, จึง​ว่า, “ลูก​เอ๋ย, เรา​รู้​แล้ว, เรา​รู้​แล้ว; บุตร​หัวปี​นี้​จะ​มี​วงศ์​วาน​ใหญ่​ด้วย: แต่ว่า​น้อง​ชาย​จะ​เป็น​ใหญ่​กว่า​พี่, และ​พงศ์พันธุ์​ของ​น้อง​นั้น​จะ​เป็น​หลาย​ประเทศ​ด้วย​กัน.”</verse>
				<verse number="20">ยิศ​รา​เอล​ก็​ให​พร​แก่​เขา​วัน​นั้น​ว่า, “เจ้า​จะ​เป็น​ตัวอย่าง​ที่​พวก​ยิศ​รา​เอล​จะ​ให้​พร​ว่า, ‘​ขอ​พระเจ้า​โปรด​ให้​ตัว​ท่าน​เป็น​เหมือน​เอฟ​รา​ยิม​และ​เหมือน​มะ​นา​เซ​เถิด’:” ยิศ​รา​เอล​จึง​อวยพร​ให้​เอฟ​รา​ยิม​เป็นใหญ่​กว่า​มะ​นา​เซ.</verse>
				<verse number="21">ยิศ​รา​เอล​จึง​บอก​โย​เซฟ​ว่า, “ดูกร​เจ้า​เรา​จะ​ตาย: แต่​พระเจ้า​จะ​ได้​อยู่​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, จะ​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กลับ​ไป​สู่​แผ่น​ดิน​ที่​บรรพ​บุรุษ​เคย​อยู่​แต่ก่อน.</verse>
				<verse number="22">ที่​เรา​ตี​ได้​มา​จาก​พวก​อะ​โมรี​ด้วย​ดาบ​และ​ธนู​ของ​เรา​นั้น, เรา​ยก​ให้แก่​เจ้า​เกิน​กว่า​ที่​ให้​พี่น้อง​ของ​เจ้า.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="49">
				<verse number="1">ยา​โคบ​จึง​เรียก​บุตร​ของ​ตน​มา​สั่ง​ว่า, “ให้​พวก​เจ้า​ประชุม​พร้อมกัน, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​บอก​เหตุ​ที่​จะ​บังเกิด​แก่​เจ้า​ใน​เวลา​ภายหน้า.</verse>
				<verse number="2">บุตร​ของ​ยา​โคบเอ๋ย, จง​มา​ประชุม; จง​ฟัง​คำ​ยิศ​รา​เอล​บิดา​ของ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="3">รู​เบ็นเอ๋ย, เจ้า​เป็น​บุตร​หัวปี​ของ​เรา, เป็น​อำนาจ​และ​เป็น​ผล​เดิม​แห่ง​กำลัง​ของ​เรา; เป็นยอด​แห่ง​ศักดิ์​และ​แห่ง​กำลัง</verse>
				<verse number="4">แต่​เจ้า​เป็น​เหมือน​น้ำ​เดือด, จึง​เป็น​หัวหน้า​ไม่​ได้; ด้วย​เจ้า​ได้​ล่วง​เข้า​ไป​ถึง​ที่​นอน​ของ​บิดา​เจ้า; เมื่อ​เข้า​ไป​ถึง​ที่​นอน​แล้ว​เจ้า​ก็​กระทำ​ให้​เป็น​ลามก​อนาจาร.</verse>
				<verse number="5">ซิ​ม​โอน​กับ​เลวี​เป็น​พี่น้อง​กัน; กระบี่​ของ​เขา​เป็น​เครื่อง​อาวุธ​ร้ายกาจ.</verse>
				<verse number="6">จิตต์วิญญาณ​ของ​เรา​เอ๋ย, อย่า​เข้า​ไป​ใน​ที่ปรึกษา​และ​ใน​ที่ประชุม​ของ​เขา; ยศ​บรรดาศักดิ์​ของ​เรา​เอ๋ย, อย่า​เข้า​ร่วม​ด้วย​เลย; เหตุ​ว่า​เขา​ได้​ฆ่า​คน​โดย​ความ​โมโห; เขา​ได้​ตัด​เอ็น​น่อง​วัว​ตัวผู้​ตาม​อำเภอใจ​เขา.</verse>
				<verse number="7">ให้​ความ​โกรธ​อัน​รุนแรง​ของ​เขา​เป็น​ที่​แช่ง; ให้​ความ​โท​โส​ดุร้าย​ของ​เขา​เป็น​ที่​สาป​เถิด; เรา​จะ​ให้​เขา​แตกแยก​กัน​ใน​พวก​ยา​โคบ, จะ​ให้​เขา​พลัดพราก​ไป​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="8">ยูดาเอ๋ย, เจ้า​เป็น​ผู้​ที่​พวก​พี่น้อง​จะ​สรรเสริญ: มือ​ของ​เจ้า​จะ​จับ​คอ​ของ​ศัตรู; บุตร​ของ​บิดา​จะ​กราบไหว้​แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="9">ยูดาเป็น​ลูก​สิงห์โต; ลูก​เอ๋ย, เจ้า​ก็ได้​ลุก​ขึ้น​จาก​การ​จับ​สัตว์: เขา​หมอบ​ลง​เหมือน​สิงห์โต​ตัวผู้​และ​สิงห์โต​ตัวเมีย; ใคร​จะ​กล้า​ยุ​ให้​ลุก​ขึ้น?</verse>
				<verse number="10">ไม้​ธาร​พระ​กร​จะ​ไม่​ขาด​ไป​จาก​ยูดา, หรือ​ผู้ปกครอง​จาก​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา​กว่า​ซี​โล​จะ​มา; ชน​ชาว​ประเทศ​ต่างๆ จะ​เชื่อฟัง​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="11">เขา​ผูก​ลูก​สัตว์​ของ​เขา​ไว้​ที่​เถา​องุ่น, ผูก​ลูก​ลา​ไว้​ที่​เถา​องุ่น​อัน​วิเศษ; เขา​ได้​ซัก​ผ้า​ของ​เขา​ด้วย​น้ำ​องุ่น. ได้​ซัก​เสื้อผ้า​ของ​เขา​ด้วย​น้ำ​องุ่น​สี​เลือด:</verse>
				<verse number="12">ตา​ของ​เขา​ก็​แดง​ไป​ด้วย​น้ำ​องุ่น, ฟัน​ก็​ขาว​ไป​ด้วย​น้ำนม.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​ซะบู​โลน​จะ​อาศัย​อยู่​ที่​ท่าเรือ​ริม​ทะเล, เขตต์แดน​ของ​เขา​จะ​ต่อ​กัน​กับ​เมือง​ซี​โดน.</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​ยิศ​ซา​คาน​เป็น​ตัว​ลา​มี​กำลัง​มาก​อาศัย​อยู่ ณ ท่ามกลาง​คอก​แกะ:</verse>
				<verse number="15">เขา​เห็น​ที่​อาศัย​ดี, และ​แผ่น​ดิน​ที่​สบาย; จึง​ย่อ​บ่า​ของ​ตน​ลง​รับ​ไว้, ยอม​เป็น​บ่าว​รับใช้​การงาน.</verse>
				<verse number="16">ส่วน​ดาน​จะ​ปกครอง​พล​ไพร่​ของ​ตน​ดุจ​ตระกูล​หนึ่ง​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล,</verse>
				<verse number="17">ดาน​จะ​เป็น​งู​อยู่​ริมถนน, เป็น​งูพิษ​ใน​ทาง​ที่​กัด​ซ่น​เท้า​ม้า​ให้​คน​ขี่​ตก​หงาย​ลง.</verse>
				<verse number="18">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ได้​คอย​หา​ความ​รอด​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​ฆาด​จะ​มี​กองทัพ​มา​ย่ำยี​เขา; แต่​เขา​จะ​กลับ​ตาม​ไล่​ตี​กองทัพ​นั้น.</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​อา​เซ็ร​นั้น, อาหาร​อัน​บริบูรณ์​จะ​เกิด​จาก​เขา; มี​ทั้ง​เครื่อง​เสวย​สำหรับ​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="21">นัฟธาลี​เป็น​กวาง​ตัวเมีย​ที่​ป​ละ​ปล่อย: เขา​กล่าว​คำ​อัน​ไพเราะ.</verse>
				<verse number="22">โยเซฟ​เป็น​กิ่ง​ที่​เกิด​ผล​ดก, เกิด​ผล​อยู่​ริม​บ่อน้ำ; มี​กิ่ง​งาม​พาด​ข้าง​กำแพง.</verse>
				<verse number="23">พวก​พราน​ธนู​ได้​ทำ​ให้​เขา​ทุกข์​โศก, ทั้ง​ยิง​และ​ข่มเหง​เขา:</verse>
				<verse number="24">แต่​ธนู​ของ​เขา​เอง​จะ​ต่อสู้​มั่นคง​อยู่​ได้, ลำแขน​ของ​เขา​มี​กำลัง​ขึ้น​โดย​พระ​หัตถ์​แห่ง​ผู้​ทรง​เดชานุภาพ​อัน​ยิ่ง​คือ​พระเจ้า​ของ​ยา​โคบ; ต่อไปนี้​พระองค์​ก็​เป็น​ผู้​เลี้ยง​รักษา, คือ​เป็น​ศิลา​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="25">โดย​พระเจ้า​แห่ง​บิดา​ผู้​ทรง​ช่วย​เจ้า พระองค์​ผู้​ทรง​ศักดานุ​ภาพ​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​จะ​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​เจ้า​ด้วย​พร​ที่​ลง​มา​จาก​ฟ้า​เบื้องบน, พร​ที่มา​แต่​ใต้​ทะเล​เบื้อง​ล่าง, พร​ที่มา​แต่​นม​และ​ครรภ์​มารดา:</verse>
				<verse number="26">พร​แห่ง​บิดา​ของ​เจ้า​ศักดิ์สิทธิ์​มาก​กว่า​พร​แห่ง​บรรพ​บุ​รษ, จะ​ดำรง​อยู่​เสมอ​กับ​ภูเขา​ที่​ตั้งอยู่​เป็นนิตย์; พร​นั้น​จะ​อยู่​บน​ศีรษะ​ของ​โยเชฟ, และ​อยู่​เบื้องบน​กระหม่อม​ศีรษะ​แห่ง​ผู้​ที่​ต้อง​พราก​จาก​พี่น้อง.</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​เบน​ยา​มิ​น​นั้น​เป็น​สุนัข​ป่า​ที่​เที่ยว​ยื้อแย่ง​อาหาร; เวลา​เช้า​ก็​กิน​เสีย, เวลา​เย็น​ก็​แบ่ง​ปัน​ของ​ที่​แย่งชิง​ไว้.”</verse>
				<verse number="28">เหล่านี้​แหละ​เป็น​สิบ​สอง​ตระกูล​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล: นี่​ก็​เป็น​ถ้อยคำ​ที่​บิดา​ได้​กล่าว​ไว้​เมื่อ​อวยพร​ให้​เขา; ต่าง​คน​ก็ได้​พร​ต่าง​กัน.</verse>
				<verse number="29">ท่าน​จึง​สั่ง​บุตร​ว่า, “เรา​จะ​ไป​อยู่​กับ​บรรพ​บุ​รษ: จง​ฝัง​ศพ​เรา​ไว้​ใน​ถ้ำ​ที่นา​ของ​เอ็ฟ​โรน​ชาติ​เฮ็ธ,</verse>
				<verse number="30">ใน​ถ้ำ​ที่อยู่​ใน​นา​ชื่อ​มัค​เพลา​ตรง​มัมเร​ใน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน; ถ้ำ​กับ​นา​นี้​อับ​รา​ฮาม​ได้​ซื้อ​จาก​เอ็ฟ​โรน​ชาติ​เฮ็ธ​ไว้​เป็น​ที่​สำหรับ​ฝัง​ศพ.</verse>
				<verse number="31">ณ ที่​นั้น​เขา​ได้​ฝัง​ศพ​อับ​รา​ฮาม​และ​ซา​รา​ผู้​เป็น​ภรรยา; ทั้ง​ศพ​ยิศ​ฮาค​และ​ริ​บะ​คา​ผู้​เป็น​ภรรยา; และ​เรา​ได้​ฝัง​ศพ​เล​อา​ไว้​ที่นั่น​ด้วย.</verse>
				<verse number="32">นา​กับ​ถ้ำ​ที่อยู่​ใน​นา​นั้น​เขา​ได้​ซื้อ​ไว้​จาก​ชาติ​เฮ็ธ.”</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ยา​โคบ​สั่ง​บุตรชาย​ของ​ตน​เสร็จ​แล้ว, ก็​ยก​เท้า​ขึ้น​บน​ที่​นอน, แล้ว​ก็​สิ้นชีพ​ไป​อยู่​กับ​พวก​พ้อง​ของ​ตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="50">
				<verse number="1">ฝ่าย​โย​เซฟ​ก็​ซบ​หน้า​ลง​ที่​หน้า​บิดา​ร้องไห้​แล้ว​จุบ.</verse>
				<verse number="2">โยเซฟ​จึง​สั่ง​ให้​พวก​หมอ​ที่​เป็น​ข้าหลวง​ของ​ตน​อาบ​ยา​รักษา​ศพ​บิดา​ไว้: พวก​นั้น​ก็​อาบ​ยารักษา​ศพ​ยิศ​รา​เอล​ไว้​ไม่​ให้​เน่าเสีย.</verse>
				<verse number="3">เขา​ทำ​การ​อาบ​ยารักษา​ศพ​นั้น​ถึง​สี่​สิบ​วัน​จึง​สำเร็จ​ตาม​พิธี: ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ไว้ทุกข์​ให้​ยิศ​รา​เอล​ถึง​สี่​สิบ​วัน</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เวลา​ไว้ทุกข์​นั้น​ล่วง​ไป​แล้ว, โยเซฟ​บอก​มหาด​เล็ก​กษัตริย์​ฟา​โร​ว่า, “ถ้า​แม้น​ท่าน​มี​ความ​เอื้อเฟื้อ​แก่​เรา, ขอ​ไป​ทูล​กษัตริย์​ฟา​โร​ให้​ทรง​ทราบ​ว่า</verse>
				<verse number="5">บิดา​ได้​ให้​เรา​สา​บาล​ตัว​ไว้​โดย​กล่าว​ว่า, ‘เรา​จวน​จะ​ตาย; จง​เอา​ศพ​เรา​ไป​ฝัง​ไว้​ใน​อุโมงค์​ที่​เรา​ขุด​ไว้​สำหรับ​ตัว ณ แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน;’ เหตุ​ฉะนั้น ขอ​โปรด​อนุ​ญาติ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​ฝัง​ศพ​บิดา, แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จะ​กลับ​มา​อีก.”</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​ฟา​โร​ก็​โปรด, จึง​รับสั่ง​ว่า, “จง​ไป​ฝัง​ศพ​ตาม​คำ​ที่​บิดา​ให้​ท่าน​สาบาน​ไว้​นั้น​เถิด.”</verse>
				<verse number="7">ครั้น​โย​เซฟ​ขึ้น​ไป​ฝัง​ศพ​บิดา, พวก​มหาด​เล็ก​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​กับ​ข้าราชการ​ผู้ใหญ่​ใน​ราชวัง​และ​บรรดา​ผู้​หัวหน้า​ทั่ว​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ก็ตาม​ไป​ด้วย;</verse>
				<verse number="8">กับ​ทั้ง​ครอบครัว​ของ​โย​เซฟ. และ​พวก​พี่น้อง​และ​วงศ์​ญาติ​ของ​ท่าน​ทั้งสิ้น​ก็​ยก​ไป​ด้วย​เหมือน​กัน; เว้นแต่​เด็กเล็ก ๆ และ​ฝูง​แกะ​ฝูง​โค​เท่านั้น​เขา​ได้​ละ​ไว้​ใน​เมือง​โค​เซ็น.</verse>
				<verse number="9">มี​กระบวน​รถ​กระบวน​ม้า​แห่​ศพ​ขึ้น​ไป​เป็น​กระบวน​ใหญ่.</verse>
				<verse number="10">เขา​พา​กัน​มา​ถึง​ลาน​แห่ง​หนึ่ง​ชื่อ​อา​ตาด​ซึ่ง​อยู่​พ้น​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​ไป; เขา​จึง​ได้​หยุดพัก​อยู่​ที่นั่น​กำหนด​เจ็ด​วัน, ร้องไห้​ร่ำไร​และ​ไว้ทุกข์​ใหญ่​ระลึก​ถึง​บิดา​โย​เซฟ.</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ชาว​คะ​นา​อัน​ทั้งปวง​ได้​เห็น​การ​แห่​ศพ​นั้น​ที่​ลาน​อา​ตาด, เขา​จึง​พูด​กัน​ว่า, “นี่​เป็น​การ​ไว้ทุกข์​ใหญ่​แก่​พวก​อาย​ฆุบ​โต.” เหตุ​ฉะนั้น​เขา​ก็​เรียก​ชื่อ​ตำบล​นั้น​ว่า อา​เบ็ล​มิ​ศ​รา​ยิม. ตำบล​นั้น​อยู่​พ้น​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​ไป.</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​บุตร​ยา​โคบ​ได้​ทำ​ศพ​นั้น​ตาม​คำ​บิดา​สั่ง​ไว้.</verse>
				<verse number="13">บุตร​ทั้งปวง​ก็​เชิญ​ศพ​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน, แล้ว​ได้​ฝัง​ไว้​ใน​ถ้ำ​ที่อยู่​ใน​นา​ชื่อ​มัค​เพลา, คือ​นา​ป่าช้า​ซึ่ง​อับ​รา​ฮาม​ได้​ซื้อ​ไว้​จาก​เอฟ​โร​น​ชาติ​เฮธ​อยู่​ตรง​มัมเร​ด้าน​ทิศตะวันออก.</verse>
				<verse number="14">โยเซฟ​กับ​พวก​พี่น้อง, และ​คน​ทั้งปวง​ที่​ไป​ด้วย​กัน​ใน​การ​ฝัง​ศพ​บิดา​นั้น, เมื่อ​ฝัง​เสร็จ​แล้ว​ก็​กลับ​มา​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​พี่ชาย​ของ​โย​เซฟ​เห็น​ว่า​บิดา​ตาย​แล้ว, เขา​จึง​พูด​กัน​ว่า, “น่ากลัว​โย​เซฟ​จะ​ชัง​พวกเรา, และ​จะ​แก้แค้น​บรรดา​การ​ประทุษร้าย​ที่​พวกเรา​ได้​กระทำ​ไว้​แก่​ท่าน​นั้น.”</verse>
				<verse number="16">เขา​ก็​ใช้​คน​ไป​เรียน​โย​เซฟ​ว่า, “บิดา​ท่าน​เมื่อ​จวน​จะ​สิ้นใจ​นั้น​สั่ง​ไว้​ว่า,</verse>
				<verse number="17">‘​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เรียน​โย​เซฟ​ดังนี้​ว่า, “เรา​ขอ​ท่าน​ได้​โปรด​ยก​ความผิด​ของ​พวก​พี่ชาย​ท่าน​เสีย; ด้วย​พี่ชาย​ได้​กระทำ​การ​ประทุษร้าย​แก่​ท่าน.” ’ บัดนี้​ขอ​ท่าน​ได้​โปรด​ยกโทษ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​ทาส​ปฏิบัติ​พระเจ้า​แห่ง​บิดา​ท่าน.” โยเซฟ​เมื่อ​พี่ชาย​เรียน​ดังนั้น​ก็​ร้องไห้.</verse>
				<verse number="18">พี่ชาย​ก็​พา​กัน​มาก​ราบ​ลง​ต่อหน้า​โย​เซฟ​แล้ว​ว่า, “ข้า​แต่​ท่าน, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน.”</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​โย​เซฟ​จึง​บอก​เขา​ว่า, “อย่า​กลัว​เลย: เรา​เป็น​ผู้แทน​พระเจ้า​หรือ?</verse>
				<verse number="20">พวก​ท่าน​ได้​คิด​ทำร้าย​แก่​เรา​จริง, แต่​ฝ่าย​พระเจ้า​ทรง​พระ​ดำริ​ให้​เกิด​ผลดี​อย่าง​ที่​บังเกิด​ใน​วันนี้​แล้ว, คือ​ช่วย​ชีวิต​มนุษย์​เป็นอัน​มาก​ให้​รอด”</verse>
				<verse number="21">โยเซฟ​จึง​พูด​เล้าโลม​พวก​พี่ชาย​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​กลัว​เลย; เรา​จะ​บำรุงเลี้ยง​พวก​ท่าน​ทั้ง​บุตร​ด้วย.”</verse>
				<verse number="22">โยเซฟ​กับ​พงศ์พันธุ์​บิดา​ของ​ตน​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต: และ​โย​เซฟ​อายุ​ยืน​ได้​ร้อย​สิบ​ปี.</verse>
				<verse number="23">โยเซฟ​ได้​เห็น​ลูก, หลาน, เอฟ​รา​ยิม, กับ​บุตร​ของ​มา​คีร​ผู้​เป็น​บุตร​มะ​นา​เซ: ลูกหลาน​เหลน​เหล่านั้น​โย​เซฟ​ได้​อุ้ม​ให้​นั่ง​บน​ตัก​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="24">โยเซฟ​จึง​บอก​พวก​พี่น้อง​ว่า, “เรา​จวน​จะ​ตาย​แล้ว; แต่​พระเจ้า​คงจะ​ทรง​เยี่ยมเยียน​พวก​ท่าน และ​จะ​พา​ออก​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​นี้​ให้​ถึง​แผ่น​ดิน​นั้น, ที่​พระองค์​ทรง​สัญญา​ไว้​แก่​อับ​รา​ฮาม ยิศ​ฮาค​และ​ยา​โคบ.”</verse>
				<verse number="25">โยเซฟ​ก็​ให้​พงศ์พันธุ์​ยิศ​รา​เอล​สา​บาล​ตัว​ว่า, “พระเจ้า​จะ​ทรง​เยี่ยมเยียน​พวก​ท่าน​เป็นแน่; แล้ว​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ขน​กะ​ดูก​ของ​เรา​ออก​ไป​จาก​เมือง​นี้.”</verse>
				<verse number="26">อายุ​โย​เซฟ​เมื่อ​สิ้น​ได้​ร้อย​สิบ​ปี: เขา​ก็​อาบ​ยารักษา​ศพ​ไว้​ไม่​ให้​เน่า, แล้ว​ก็​บรรจุ​เข้า​หีบ​เก็บ​ไว้​ที่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="2">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นี่แหละ​เป็น​ลำดับ​ชื่อ​เหล่า​บุตร​ของ​ท่าน​ยิศ​รา​เอล​ที่​ได้​เข้า​มา​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต. (ท่าน​เหล่านี้​กับ​ทั้ง​ครอบครัว​ได้​ตาม​ยา​โคบ​มา):</verse>
				<verse number="2">คือ​รู​เบน, ซิม​โอน, เลวี​และ​ยะฮูดา,</verse>
				<verse number="3">ยิศซา​คาร, ซะ​บุ​ลูน​และ​เบน​ยา​มิ​น,</verse>
				<verse number="4">ดาน, นัฟธาลี, ฆาด​และ​อา​เซร.</verse>
				<verse number="5">คน​ทั้งปวง​ที่​สืบสาย​โลหิต​ของ​ยา​โคบ​รวม​เจ็ดสิบ​คน​ด้วย​กัน; แต่​โย​เซฟ​อยู่​ที่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​แล้ว.</verse>
				<verse number="6">ต่อมา​โย​เซฟ​กับ​พี่ชาย​และ​น้อง​ชาย, ทั้ง​บรรดา​ชน​สมัย​นั้น, ถึงแก่​ความ​ตาย​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​ลูกหลาน​ยิศ​รา​เอล​ก็​เกิด​เผ่าพันธุ์​ทวี​ขึ้น, มี​กำ​ลัง​มาก, แผ่​ไป​จน​เต็ม​ทั้ง​เมือง</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​องค์​ใหม่​ขึ้น​เสวย​ราชสมบัติ​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต,</verse>
				<verse number="9">พระองค์​นั้น​มิได้​ทรง​รู้จัก​ลูกหลาน​โย​เซฟ​เลย. ‘จึง​ทรง​ประกาศ​แก่​ประชาชน​ว่า, “นี่แหละ, ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ก็​มี​มาก, และ​มี​กำลัง​ยิ่ง​กว่า​เรา​อีก:</verse>
				<verse number="10">ให้​เรา​พิเคราะห์​ดู, ใช้​อุบาย​อัน​แยบคาย​กระทำ​แก่​พวก​นี้, เกลือก​ว่า​เขา​จะ​ทวี​มาก​ขึ้น, ถ้า​เกิด​สงคราม​ขึ้น​เมื่อใด, ชนชาติ​นี้​จะ​เข้า​สมทบ​กับ​พวก​ข้าศึก, สู้รบ​กับ​เรา, แล้ว​จะ​ยก​ไป​ให​พ้น​อาณาจักร.”</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนั้น​เขา​จึง​ได้​ตั้ง​นายงาน​กะเกณฑ์​ชน​ชา​ติ​ยิศ​รา​เอล​ให้​ทำ​การงาน​อย่าง​ตรากตรำ. ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​จึง​ได้​สร้าง​เมือง​ปี​ธม​และ​เมือง​รา​อัมเซ็ศ, สำหรับ​เก็บ​ราชสมบัติ​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร;</verse>
				<verse number="12">แต่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ยิ่ง​ถูก​การ​เบียด​เบียฬ​ก็​ยิ่ง​ทวี​แผ่​มาก​ขึ้น. แล้ว​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต​ก็​ระอา​ใจ​และ​ชิงชัง​เนื่องด้วย​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="13">ชาติ​อาย​ฆุบ​โต​ได้​กะเกณฑ์​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ให้​ทำ​การ​หนัก​ยิ่ง​ขึ้น;</verse>
				<verse number="14">ได้​กระทำ​ให้​เขา​รู้สึก​เบื่อหน่าย​ชีวิต​ของ​ตน​เพราะ​การ​หนัก​ที่​เขา​ทำ, เช่น​ทำ​ปูน​ทำ​อิฐ​และ​ทำ​การ​ต่างๆ ที่​ทุ่งนา​จน​เหลือกำลัง</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​กษัตริย์​ของ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ก็​รับสั่ง​แก่​แพทย์​ผดุงครรภ์​ชาติ​เฮ็บ​ราย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ซิ​ฟ​รา. อีก​คน​หนึ่ง​ชื่อ​พู​อา</verse>
				<verse number="16">ว่า, “เมื่อ​เจ้า​ไป​ทำ​การ​ผดุงครรภ์​แก่​หญิง​ชาติ​เฮ็บ​ราย, แลเห็น​เขา​อยู่​บน​แผ่น​ศิลา (กะ​ดาน​ไฟ); ถ้า​คลอด​เป็น​ผู้ชาย, ก็​ให้​ฆ่า​เสีย; ถ้า​เป็น​หญิง, ก็​ให้​ไว้​ชีวิต.”</verse>
				<verse number="17">แต่​แพทย์​ผดุงครรภ์​เกรงกลัว​พระเจ้า, จึง​มิได้​กระทำ​ตาม​รับสั่ง​ของ​กษัตริย์​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, แต่ละ​บุตรชาย​ทั้งปวง​ให้​รอด​ชีวิต​อยู่”</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต​จึง​รับสั่ง​ให้​แพทย์​ผดุงครรภ์​เข้า​มา​เฝ้า, ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เหตุ​ไฉน​เจ้า​ได้​ปล่อย​ให้​เด็กชาย​รอด​ชีวิต​อย่าง​นี้​เล่า?”</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​แพทย์​ผดุง​ครรภ​จึง​กราบ​ทูล​ว่า, “เป็น​เพราะ​หญิง​ชาติ​เฮ็บ​ราย​ไม่​เหมือน​หญิง​ชาติ​อาย​ฆุบ​โต; เขา​มี​กำลัง​มาก​จึง​คลอด​บุตร​โดยเร็ว, แพทย์​ผดุงครรภ์​มา​ไม่​ทัน.”</verse>
				<verse number="20">พระเจ้า​จึง​ได้​โปรดปราน​แพทย์​ผดุงครรภ์​เหล่านั้น: และ​พล​ไพร่​ก็​ยิ่ง​ทวี​มาก​มี​กำลัง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="21">“ครั้น​อยู่​มา​พระเจ้า​ทรง​บันดาล​ให้​แพทย์​ผดุงครรภ์​เหล่านั้น​มี​ครอบ​ครัว​มั่งคั่ง​อยู่​ได้, เพราะ​เขา​เกรงกลัว​พระองค์.</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​ฟา​โร​จึง​รับสั่ง​แก่​ราษฎร​ทั้งปวง​ว่า, “บุตรชาย​ทุกคน​ที่​เกิด​มา​นั้น​จง​เอา​ไป​ทิ้ง​เสีย​ใน​แม่น้ำ; แต่​บุตรหญิง​ทุกคน​ให้​รอด​ชีวิต​อยู่.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ยัง​มี​ชาย​ตระกูล​เลวี​คน​หนึ่ง, ได้​หญิงสาว​ตระกูล​เดียวกัน​มา​เป็น​ภรรยา.</verse>
				<verse number="2">หญิง​นั้น​ตั้ง​ครรภ์​คลอด​บุตร​เป็น​ชาย; และ​เมื่อ​เห็น​ว่า​มี​รูป​งาม, จึง​ได้​ซ่อน​บุตร​นั้น​ไว้​ถึง​สาม​เดือน.</verse>
				<verse number="3">ครั้น​จะ​ซ่อน​ต่อไป​อีก​ไม่​ได้, ก็​เอา​ต้น​ค​ล้า​สาน​เป็น​เปล, ยา​ด้วย​ชัน​และ​น้ำยาง; และ​วาง​ทารก​นั้น​ลง​ใน​เปล, นำ​ไป​ไว้​ที่​กอ​ปรือ​ริม​แม่น้ำ.</verse>
				<verse number="4">ส่วน​พี่สาว​ยืน​อยู่​แต่ไกล, คอย​ดู​ว่า​จะ​มี​เหตุการณ์​อะไร​เกิด​ขึ้น​แก่​น้อง​นั้น.</verse>
				<verse number="5">ครั้น​พระราช​ธิดา​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​เสด็จ​ลง​ไป​สรงน้ำ​ที่​แม่น้ำ; ฝ่าย​สาวใช้​ก็​เดิน​เที่ยว​ไป​ริม​ฝั่ง​น้ำ; ท่าน​ได้​ทอด​พระเนตร​เห็น​เปล​นั้น​อยู่​ท่ามกลาง​กอ​ปรือ, จึง​รับสั่ง​ให้​สาวใช้​ไป​นำมา.</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เปิด​เปล​นั้น​ออก​ก็​เห็น​ทารก​อ่อน​ร้องไห้​อยู่; จึง​ทรง​เมตตา​แก่​ทารก​นั้น, แล้ว​ตรัส​ว่า, “นี่​คง​เป็น​ลูก​ชนชาติ​เฮ็บ​ราย.”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พี่สาว​ทารก​นั้น​ทูลถาม​พระราช​ธิดา​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​ว่า, “จะ​ให้​หม่อมฉัน​ไป​หา​นาง​นม​ชาติ​เฮ็บ​ราย​มา​เลี้ยง​ทารก​นี้​ให้​ท่าน​หรอ?”</verse>
				<verse number="8">พระราช​ธิดา​ของ​ฟา​โร​มี​รับสั่ง​ว่า, “ไป​หา​เถิด.” เด็กหญิง​นั้น​จึง​ไป​เรียก​มารดา​ของ​ทารก​นั้น​มา.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​พระราช​ธิดา​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​จึง​มี​รับสั่ง​แก่​หญิง​นั้น​ว่า, “จง​รับ​เด็ก​นี้​ไป​เลี้ยง​ไว้​ให้​เรา, แล้ว​เรา​จะ​ให้​ค่าจ้าง.” หญิง​นั้น​จึง​ได้​รับ​ทารก​ไป​เลี้ยง​ไว้.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ทารก​เจริญ​ใหญ่​ขึ้น​แล้ว, เขา​ได้​พา​มา​ถวาย​พระราช​ธิดา​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร, ท่าน​ก็​รับ​ไว้​เป็น​ราชบุตร​ของ​ท่าน; ประทาน​ชื่อ​ว่า​โม​เซ, ตรัส​ว่า, “เพราะ​เรา​ได้​ฉุด​ขึ้น​มา​จาก​น้ำ.”</verse>
				<verse number="11">ครั้น​โม​เซ​เจริญ​ใหญ่​ขึ้น​แล้ว​จึง​ไป​หา​พวก​พี่น้อง, เห็น​เขา​ทำงาน​หนัก: กับ​ได้​เห็น​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต​คน​หนึ่ง​ตี​ชนชาติ​เฮ็บ​ราย​คน​หนึ่ง, ซึ่ง​เป็น​ชาติ​เดียวกับ​ตน.</verse>
				<verse number="12">ท่าน​ก็​เหลียว​ซ้าย​แล​ขวา, เห็น​ว่า​ไม่​มี​ใคร​อยู่, จึง​ฆ่า​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต​นั้น​เสีย, แล้ว​คุ้ย​ทราย​กลบ​ซ่อน​ศพ​ไว้.</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ออก​ไป​ใน​วันที่​สอง, เห็น​ชาติ​เฮ็บ​ราย​สอง​คน​ทะเลาะ​ตี​กัน, จึง​ตักเตือน​คน​ที่​ทำ​ผิด​นั้น​ว่า, “เจ้า​ทะเลาะ​ตี​พี่น้อง​ของ​ตน​ทำไม?”</verse>
				<verse number="14">เขา​ตอบ​ว่า, “ใคร​ได้​ตั้ง​เจ้า​ไว้​เป็น​เจ้านาย​และ​เป็น​ตระ​ลา​การ​ปกครอง​เรา? เจ้า​หมาย​จะ​ฆ่า​เรา, เหมือน​ได้​ฆ่า​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต​นั้น​หรือ?” แล้ว​โม​เซ​ก็​กลัว, นึก​ว่า, “ความ​นั้น​ได้​ลือ​ไป​แล้ว​เป็นแน่.”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​กษัตริย์​ฟา​โร​ทรง​ทราบ​ความ​นั้น, ก็​หา​ช่อง​ที่​จะ​ประหาร​ชีวิต​โม​เซ​เสีย; แต่​โม​เซ​ได้​หนี​กษัตริย์​ฟา​โร​ไป​ยัง​เมือง​มิด​ยาน, และ​นั่งลง​ที่​ริม​บ่อน้ำ.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​ปุโรหิต​ชาติ​มิด​ยาน​มี​บุตรสาว​เจ็ด​คน: หญิง​เหล่านั้น​พา​กัน​มา​ตัก​น้ำ​ใส่​ราง​ให้​ฝูง​สัตว์​ของ​บิดา​กิน.</verse>
				<verse number="17">และ​มี​ผู้เลี้ยงสัตว์​มา​ไล่​หญิง​เหล่านั้น; แต่​โม​เซ​ได้​ต่อสู้​ช่วย​หญิง​ให้​สัตว์​ของ​เขา​ได้​กิน​น้ำ.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​หญิง​เหล่านั้น​ได้​กลับ​ไป, รู​เอล​ผู้​บิดา​ถาม​ว่า, “เป็น​ไฉน​วันนี้​พวก​เจ้า​จึง​พา​กัน​กลับ​มา​เร็ว?”</verse>
				<verse number="19">เขา​ตอบ​ว่า, “มี​ชาย​ชาติ​อาย​ฆุบ​โต​คน​หนึ่ง​ได้​ช่วย​พวก​ดีฉัน​ให้​พ้น​จาก​การ​ราวี​ของ​พวก​เลี้ยง​สัตว์, ทั้ง​ได้​ตัก​น้ำ​ให้​ฝูง​สัตว์​ของ​พวก​ดีฉัน​กิน​ด้วย.”</verse>
				<verse number="20">ท่าน​จึง​ถาม​บุตรหญิง​ของ​ท่าน​ว่า, “ชาย​ผู้​นั้น​อยู่​ที่ไหน? ทำไม​จึง​ละเลย​เขา​เสีย​เล่า? จง​ไป​เชิญ​เขา​มา​รับประทาน​อาหาร.”</verse>
				<verse number="21">โม​เซ​ก็​เต็มใจ​อาศัย​อยู่​กับ​รู​เอล, แล้ว​รู​เอล​ก็​ยก​ซิ​พ​โพ​รา​บุตรสาว​ให้​เป็น​ภรรยา​ของ​โม​เซ.</verse>
				<verse number="22">นาง​ก็​คลอด​บุตร​เป็น​ชาย, แล้ว​โม​เซ​ตั้ง​ชื่อ​ให้​ว่า​เฆ​ระ​โซม; ด้วย​เขา​กล่าว​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​เป็น​แขกเมือง​มา​อาศัย​อยู่​ต่าง​ประเทศ.”</verse>
				<verse number="23">ครั้น​ล่วง​มา​ช้านาน, กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต​ก็​สิ้น​พระ​ชนม์: ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ก็​เศร้า​สะท้อน​ใจ​มาก, เพราะ​เหตุ​ที่​เป็น​ทาส, เขา​จึง​ร้อง​ไห้​คร่ำ​ครวญ​จน​เสียง​นั้น​ได้​ขึ้น​ไป​ถึง​พระเจ้า, ด้วยเหตุที่​เป็น​ทาส​นั้น.</verse>
				<verse number="24">พระเจ้า​ได้​สดับ​ฟัง​เสียง​คร่ำ​ครวญ​ของ​เขา, จึง​ทรง​ระลึก​ถึง​คำ​สัญญา​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ไว้​กับ​อับ​รา​ฮาม, ยิศ​ฮา​ค, และ​ยา​โคบ.</verse>
				<verse number="25">พระเจ้า​ได้​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดู​ชาติ​ยิศ​รา​เอล, แล้ว​ทรง​ทราบ​ถึง​ความ​เป็น​ไป​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ฝ่าย​โม​เซ​ขณะ​เมื่อ​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์​ของ​ยิธ​โร​พ่อตา, ผู้​เป็น​ปุโรหิต​มิด​ยาน, ได้​พา​ฝูง​สัตว์​ไป​ข้าง​ทิศตะวันตก​ของ​ป่า​กัน​ดาร, มา​ถึง​ภูเขา​ของ​พระเจ้า​ชื่อ​โฮ​เรบ.</verse>
				<verse number="2">ทูต​ของ​พระยะโฮ​วา​ก็​ปรากฏ​แก่​โม​เซ​ท่ามกลาง​พุ่ม​ไม้​เป็น​เปลวไฟ, โม​เซ​ได้​พิจารณา​ดู​เห็น​พุ่มไม้​นั้น​มี​ไฟ​ลุกโชน​อยู่​แต่​มิได้​ไหม้​โทรม​ไป.</verse>
				<verse number="3">โม​เซ​จึง​ว่า, “เรา​จะ​แวะ​เข้า​ไป​ดู​การ​แปลก​ปลา​ด​นี้​ว่า, เหตุ​ไฉน​พุ่ม​ไม้​จึง​มิได้​ไหม้​โทรม​ไป.”</verse>
				<verse number="4">ครั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ทอด​พระเนตร​เห็น​โม​เซ​แวะ​เข้า​ไป​ดู, พระ​องค์​จึง​ตรัส​ออก​มา​จาก​พุ่มไม้​นั้น​ว่า, “โม​เซๆ เอ๋ย;” แล้ว​โม​เซ​ทูล​ตอบ​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​อยู่​ที่นี่.”</verse>
				<verse number="5">พระองค์​จึง​ตรัส​ว่า, “อย่า​เข้า​มา​ใกล้​ที่นี่​เลย: จง​ถอด​รองเท้า​ของ​เจ้า​ออก​เสีย​เถิด; เพราะว่า​ที่​ซึ่ง​เจ้า​ยืน​อยู่​นี้​เป็น​ที่​บริสุทธิ์.”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระองค์​ตรัส​ต่อไป​อีก​ว่า, “เรา​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า: เรา​เป็น​พระเจ้า​ของ​อับ​รา​ฮาม, พระเจ้า​ของ​ยิศ​ฮา​ค, และ​พระเจ้า​ของ​ยา​โคบ.” โม​เซ​ก็​ซ่อน​หน้า; เพราะ​กลัว​ไม่​กล้า​แลดู​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​ว่า, “แท้จริง​เรา​ได้​เห็น​ความ​ทุกข์​ของ​พวก​พล​ไพร่​ของ​เรา​ที่​อยู่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต; เรา​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ของ​เขา​เพราะ​การ​กระทำ​ของ​นายงาน​นั้น; เรา​รู้​ถึง​ความ​ทุกข์​โศก​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="8">เรา​ลง​มา​เพื่อ​จะ​ได้​ช่วย​ให้​เขา​รอด​จาก​ชาติ​อาย​ฆุบ​โต, และ​นำ​เขา​ออก​จาก​ประเทศ​นั้น​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​ที่​ดี, กว้างขวาง, บริบูรณ์​ด้วย​น้ำนม​และ​น้ำผึ้ง: ซึ่ง​เป็น​ที่อยู่​ของ​ชาติ​คะ​นา​อัน, ชาติ​เฮธ, ชาติ​อะ​โมรี, ชาติ​พะ​ริ​ซี, ชาติ​ฮีวี, และ​ชาติ​ยะบูศ.</verse>
				<verse number="9">บัดนี้​จง​ดู​เถิด, คำร้อง​ทุกข์​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอลมา​ถึง​เรา​แล้ว; ทั้ง​เรา​ได้​เห็น​การ​ข่ม​เห​ง​ซึ่ง​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต​ได้​ทำ​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนี้​จง​มา​เถิด, เรา​จะ​ใช้​เจ้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​ฟาโร, เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​พา​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​เรา​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.”</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​โม​เซ​จึง​ทูล​พระเจ้า​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​เป็น​ผู้ใด​เล่า​ที่​จะ​ไป​ทูล​กษัตริย์​ฟา​โร, และ​นำ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต?”</verse>
				<verse number="12">พระองค์​จึง​ตรัส​ว่า, “แท้​จริง​เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า; นี่​เป็น​หมาย​สำคัญ​ให้​เจ้า​รู้​แน่​ว่า​เรา​ได้​ใช้​ให้​เจ้า​ไป: คือ​เมื่อ​เจ้า​นำ​พล​ไพร่​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​แล้ว, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​พระเจ้า​บน​ภูเขา​นี้.”</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​โม​เซ​ได้​ทูล​พระเจ้า​ว่า, “เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​มา​ถึง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​จะ​บอก​เขา​ว่า. ‘พระเจ้า​แห่ง​บรรพ​บุรุษ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ทรง​ใช้​ให้​ข้าพ​เจ้า​มา​หา​ท่าน;’ และ​เขา​จะ​ถาม​ว่า, ‘พระองค์​มี​พระ​นาม​อะไร?’ ข้าพ​เจ้า​จะ​ตอบ​เขา​อย่างไร?”</verse>
				<verse number="14">พระ​เจ้า​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “เรา​เป็น​ซึ่ง​เรา​เป็น:” และ​ตรัส​อีก​ว่า, “เจ้า​จง​ไป​บอก​ชน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ‘พระ​องค์​ผู้​ทรง​พระ​นาม​ว่า​เรา​ผู้​เป็น​อยู่​ได้​ใช้​ข้าพ​เจ้า​มา​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย.’ ”</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​อีก​ว่า, “เจ้า​จง​กล่าว​แก่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ดังนี้​ว่า, ‘ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​บรรพ​บุรุษ​ของ​เจ้า: คือ​พระเจ้า​ของ​อับ​รา​ฮาม, ยิศ​ฮา​ค, และ​ยา​โคบ, ได้​ใช้​ข้าพ​เจ้า​มา​หา​ท่าน,’ นี่แหละ​เป็น​นาม​ของ​เรา​เป็นนิตย์; นี่แหละ​เป็น​ที่​ระลึก​ของ​เรา​ตลอด​ทุก​ชั่ว​อายุ​มนุษย์.</verse>
				<verse number="16">เจ้า​จง​ไป​ให้​ผู้​เฒ่า​ของ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ประชุม​พร้อมกัน, แล้ว​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, ‘ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​บรรพ​บุรุษ​ของ​เจ้า: คือ​พระเจ้า​ของ​อับ​รา​ฮาม, ยิศ​ฮา​ค, และ​ยา​โคบ. ได้​ปรากฏ​แก่​ข้าพ​เจ้า​ตรัส​ว่า, “แท้จริง​เรา​ลง​มา​เยี่ยม​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แล้ว, และ​ได้​เห็น​เหตุการณ์​ซึ่ง​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต​ทำ​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="17">เรา​ได้​กล่าว​ไว้​แล้ว​ว่า, เรา​จะ​นำหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​พ้น​จาก​ความ​ทุกข์​ลำบาก​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ไป​ยัง​เมือง​ของ​ชาติ​คะ​นา​อัน, ชาติ​เฮธ, ชาติ​อะ​โมรี, ชาติ​พะ​ริ​ซี, ชาติ​ฮีวี, และ​ชาติ​ยะบูศ; ซึ่ง​เป็น​แผ่น​ดิน​บริบูรณ์​ไป​ด้วย​น้ำนม​และ​น้ำผึ้ง.” ’</verse>
				<verse number="18">เขา​จะ​เชื่อ​ถ้อย​ฟัง​คำ​ของ​เจ้า, และ​เจ้า​กับ​ผู้​เฒ่า​ของ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​จง​พา​กัน​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​ของ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ทูล​ว่า, ‘ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ชน​ชาติ​เฮ็บ​รายได้​ปรากฏ​แก่​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย: บัดนี้​ขอ​ได้​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​ใน​ป่า​กันดาร​สัก​สาม​วัน, เพื่อ​จะ​บูชายัญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้า​พ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">เรา​รู้​แล้ว​ว่า​กษัตริย์​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​จะ​ไม่​ยอม​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไป, เว้นแต่​จะ​ถูก​บังคับ​ด้วย​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์.</verse>
				<verse number="20">แล้ว​เรา​จะ​เหยียด​หัตถ์​ออก​ประหาร​ชาว​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ด้วย​การ​อัศจรรย์​ทั้งปวง​ของ​เรา​ที่​จะ​กระทำ​ใน​ท่ามกลาง​ประเทศ​นั้น: แล้ว​ภาย​หลัง​กษัตริย์​นั้น​จะ​ยอม​ปล่อย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไป.</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​บันดาล​ให้​พล​ไพร่​นี้​เป็น​ที่​ชอบพอ​แก่​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต, แล้ว​ขณะ​เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​ไป, จะ​ไม่​ต้อง​ไป​มือ​เปล่า:</verse>
				<verse number="22">แต่​ผู้หญิง​ทุกคน​จะ​ขอ​เครื่องเงิน​ทอง​และ​เสื้อผ้า​จาก​เพื่อนบ้าน, และ​จาก​หญิง​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เรือน​ของ​เขา: เจ้า​จะ​ได้​เครื่อง​แต่ง​ตัว​นั้น​มา​แต่ง​บุ​ตรา​บุตรี​ของ​เจ้า: และ​จะ​ได้​ริบ​เอา​สิ่งของๆ ชาติ​อาย​ฆุบ​โต​นั้น.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ฝ่าย​โม​เซ​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, “ข้า​แต่​พระ​เจ้า, เขา​จะ​ไม่​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ของ​ข้าพ​เจ้า; เพราะ​เขา​จะ​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​มิได้​ปรากฏ​แก่​เจ้า​เลย.”</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “เจ้า​ถือ​อะไร​ใน​มือ?” โม​เซ​ทูล​ว่า, “ไม้เท้า, พระองค์​เจ้าข้า.”</verse>
				<verse number="3">พระ​องค์​ตรัส​ว่า, “จง​ทิ้ง​ลง​ที่​พื้นดิน​เถิด.” เมื่อ​โม​เซ​ทิ้ง​ไม้เท้า​ลง​ที่​พื้นดิน, ไม้เท้า​นั้น​ก็​กลาย​เป็น​งู​ไป; แล้ว​โม​เซ​ก็​หนี​ไป​จาก​งู​นั้น.</verse>
				<verse number="4">พระ​ยะโฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​เอื้อม​มือ​จับ​หาง​งู​ไว้ (พอ​โม​เซ​เอื้อม​มือ​จับ​หาง​งู, มัน​ก็​กลาย​เป็น​ไม้เท้า​อยู่​ใน​มือ​ของ​ท่าน);</verse>
				<verse number="5">เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เชื่อ​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​บรรพ​บุรุษ​ของ​เขา: คือ​พระเจ้า​ของ​อับ​รา​ฮาม, พระเจ้า​ของ​ยิศ​ฮา​ค, และ​พระเจ้า​ของ​ยา​โคบ, ได้​ปรากฏ​แก่​เจ้า​แล้ว.”</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​อีก​ว่า, “จง​เอา​มือ​สอด​ไว้​ที่​อก​ของ​เจ้า.” โม​เซ​จึง​ได้​สอด​มือ​ไว้​ที่​อก; แล้ว​เมื่อ​ได้​ชัก​ออก, ก็​เห็น​มือ​นั้น​เป็น​โรคเรื้อน, ขาว​เหมือน​หิมะ.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​จึง​ตรัส​อีก​ว่า, “จง​สอด​มือ​ไว้​ที่​อก​อีก​ครั้ง​หนึ่ง. (โม​เซ​ก็​สอด​มือ​เขา​ที่​อก​อีก; แล้ว​ก็​ชัก​ออก​มา, เห็น​ว่า​มือ​นั้น​กลับกลาย​เป็น​เนื้อ​เดิม).</verse>
				<verse number="8">ถ้า​เขา​จะ​ไม่​เชื่อ​เจ้า​และ​ไม่​เชื่อฟัง​การณ์​สำคัญ​ครั้ง​แรก เขา​ทั้ง​หลาย​คงจะ​เชื่อฟัง​การณ์​สำคัญ​ครั้ง​ที่​สอง​นี้.</verse>
				<verse number="9">ถ้าแม้​เขา​ไม่​เชื่อ​หมาย​สำคัญ​ทั้ง​สอง​อย่าง​นี้, ทั้ง​ไม่​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​เจ้า, จง​ตัก​น้ำ​ใน​แม่​น้ำ​มา​เท​ลง​ที่ดิน​แห้ง; แล้ว​น้ำ​ที่​เจ้า​ตัก​มา​นั้น​จะ​กลาย​เป็น​โลหิต​ที่ดิน​แห้ง​นั้น.”</verse>
				<verse number="10">โม​เซ​จึง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, “ข้า​แต่​พระเจ้า, ข้าพ​เจ้า​มิใช่​คน​ช่างพูด; ใน​กาล​ก่อน​ก็ดี, หรือ​ตั้งแต่​เวลา​พระองค์​ตรัส​แก่​ทาส​ของ​พระองค์​แล้ว​ก็ดี, ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​พูด​ไม่​คล่องแคล่ว.”</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “ผู้ใด​สร้าง​ปาก​มนุษย์, หรือ​กระทำ​ให้​คน​เป็น​ใบ้, คน​หูหนวก, คน​ตา​ดี​หรือ​ตาบอด? เรา​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้ทำ​ไม่​ใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="12">จง​ไป​เถิด: เรา​จะ​อยู่​ที่​ปาก​ของ​เจ้า, และ​จะ​สอน​เจ้า​ให้​พูด​คำ​ซึ่ง​ควร​จะ​พูด.”</verse>
				<verse number="13">โม​เซ​จึง​ทูล​อีก​ว่า, “ข้า​แต่​พระเจ้า, พระองค์​จะ​ทรง​ใช้​ผู้ใด​ไป​ก็ตาม, ขอ​โปรด​ใช้​ผู้อื่น​ไป​เถิด.”</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระ​พิ​โรธ​แก่​โม​เซ, จึง​ตรัส​ว่า, “เจ้า​มี​พี่ชาย, คือ​อา​โรน, ใน​ตระกูล​เลวี, มิใช่​หรือ? เรา​รู้​แล้ว​ว่า​เขา​เป็น​คน​ช่างพูด. บัดนี้​เขา​เดินทาง​มา​จะ​พบ​เจ้า; และ​ขณะ​เมื่อ​เขา​เห็น​เจ้า, เขา​จะ​มี​ความ​ชื่นใจ.</verse>
				<verse number="15">เจ้า​จง​พูด​กับ​เขา​และ​บอกเล่า​ให้​เขา​ฟัง; แล้ว​เรา​จะ​อยู่​ที่​ปาก​ของ​เจ้า, และ​ที่​ปาก​ของ​เขา, จะ​ได้​สั่งสอน​เจ้า​ทั้ง​สอง​ให้​รู้​ว่า​ควร​ทำ​ประ​การ​ใด.</verse>
				<verse number="16">เขา​จะ​เป็น​ผู้พูด​แก่​พล​ไพร่​แทน​เจ้า: เขา​จะ​เป็น​ผู้แทน​ปาก​เจ้า, และ​เจ้า​จะ​เป็น​ผู้แทน​พระเจ้า​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="17">เจ้า​จง​ใช้​ไม้​เท้า​นี้​สำหรับ​ทำ​การ​อัศจรรย์.”</verse>
				<verse number="18">โม​เซ​จึง​กลับ​ไป​หา​ยิธ​โร​พ่อตา​ของ​ตน​บอก​ว่า, “ขอ​ลากลับ​ไป​หา​พี่น้อง​ซึ่ง​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, เพื่อ​จะ​ได้​เห็น​ว่า​เขา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​หรือ​ไม่.” ฝ่าย​ยิธ​โร​ตอบ​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​ไป​เป็นสุข​เถิด.”</verse>
				<verse number="19">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ​ใน​เมือง​มิด​ยาน​ว่า, “จง​กลับ​ไป​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​เถิด; เพราะ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​หา​ช่อง​ประหาร​ชีวิต​ของ​เจ้า​ก็​ตาย​เสียแล้ว.”</verse>
				<verse number="20">โม​เซ​จึง​ให้​ภรรยา​และ​บุตร​ของ​ตน​ขี่​ลา​กลับ​ไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต; และ​ท่าน​ก็​ถือ​ไม้​เท้า​ของ​พระ​เจ้า​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="21">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “เมื่อ​เจ้า​กลับ​ไป​ถึง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, จง​ระวัง​ทำ​การ​อัศจรรย์​ทั้งปวง​ต่อหน้า​ฟา​โร, ซึ่ง​เรา​ได้​มอบ​ไว้​ใน​มือ​เจ้า​แล้ว; แต่​เรา​จะ​ให้​ใจ​ของ​ฟา​โร​แข็ง​กะ​ด้าง​ไม่​ยอม​ให้​พล​ไพร่​ไป.</verse>
				<verse number="22">เจ้า​จง​ทูล​กษัตริย์​ฟา​โร​ว่า, ‘พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​นั้น​เป็น​บุตร​หัวปี​ของ​เรา;</verse>
				<verse number="23">และ​เรา​บอก​แก่​เจ้า​ว่า. ‘จง​ปล่อย​บุตร​ของ​เรา​ให้​ไป​ปรนนิบัติ​เรา: ถ้าแม้​เจ้า​ไม่​ยอม​ให้​เขา​ไป, จง​ดู​เถิด. เรา​จะ​ประหาร​ชีวิต​บุตร​หัวปี​ของ​เจ้า​เสีย.’ ”</verse>
				<verse number="24">ครั้น​โม​เซ​อยู่ ณ ที่พัก​กลาง​ทาง, พระ​ยะโฮ​วา​ได้​เสด็จ​มา​จะ​ทรง​ประหาร​ชีวิต​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="25">ครั้งนั้น​นาง​ซิ​พ​โพ​รา​จึง​เอา​หิน​คม​ตัด​หนัง​ที่​ปลาย​องค​ชาติ​บุตร​ของ​ตน. ทิ้ง​ลง​ให้​ถูก​พระบาท; แล้ว​กล่าว​แก่​โม​เซ​ว่า, “แท้จริง​ท่าน​เป็น​สามี​ผู้​ทำ​ให้​โลหิต​ตก.”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​พระองค์​จึง​ได้​ทรง​ละ​ท่าน​ไป: นาง​นั้น​จึง​กล่าว​ว่า, “ท่าน​เป็น​สามี​ผู้ทำ​ให้​โลหิต​ตก​โดย​เหตุ​พิธี​สุ​นัด.”</verse>
				<verse number="27">พระ​ยะโฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​อา​โรน​ว่า, “จง​ไป​พบ​โม​เซ​ใน​ป่า.” ท่าน​ก็ได้​ไป​พบ​กับ​น้อง​ที่​ภูเขา​ของ​พระเจ้า, แล้ว​ก็​จุบ​น้อง.</verse>
				<verse number="28">โม​เซ​จึง​เล่า​ให้​อา​โรน​ฟัง​บรรดา​พระ​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ได้​ทรง​ใช้​ตน, และ​หมาย​สำคัญ​ต่างๆ ซึ่ง​พระองค์​ได้​รับสั่ง​แก่​ตน.</verse>
				<verse number="29">โม​เซ​กับ​อา​โรน​ได้​ไป​ประชุม​ผู้​เฒ่า​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ทั้ง​หลาย​พร้อมกัน:</verse>
				<verse number="30">แล้ว​อา​โรน​จึง​กล่าว​ถ้อยคำ​ทั้งหมด​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ, และ​ได้​ทำ​การณ์​สำคัญ​ต่างๆ นั้น​ต่อหน้า​พล​ไพร่.</verse>
				<verse number="31">ฝ่าย​พล​ไพร่​นั้น​ก็​เชื่อ, แล้ว​เมื่อ​เขา​ได้ยิน​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เสด็จ​มา​เยี่ยมเยียน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล, และ​ได้​ทอด​พระเนตร​เห็น​ความ​ทุกข์​ลำบาก​ของ​เขา, เขา​ก็​ซบ​หน้า​ลง​นมัสการ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ครั้น​อยู่​มา​ภาย​หลัง, โม​เซ​กับ​อา​โรน​พา​กัน​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​ฟา​โร​ทูล​ว่า, “พระ​ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ‘จง​ปล่อย​พล​ไพร่​ของ​เรา​ให้​ไป; เพื่อ​จะ​ให้​มี​การ​เลี้ยง​นมัสการ​แก่​เรา​ใน​ป่า.’ ”</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​ฟา​โร​จึง​ตรัส​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​เป็น​ผู้ใด​เล่า, ที่​เรา​จะ​ต้อง​ฟัง​คำ​ของ​ท่าน, และ​ปล่อย​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ไป. เรา​ไม่​รู้จัก​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ยิ่งกว่านั้น​เรา​จะ​ไม่​ปล่อย​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ให้​ไป​เลย.”</verse>
				<verse number="3">เขา​จึง​ทูล​ว่า, “พระเจ้า​ของ​ชาติ​เฮ็บ​รายได้​ทรง​ปรากฏ​แก่​ข้าพ​เจ้า; ดังนั้น​ขอ​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไป​ใน​ป่า​ระยะ​ทางเดิน​สาม​วัน, เพื่อ​จะ​ได้​บูชายัญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, หาไม่​พระองค์​ก็​จะ​ทรง​พระ​พิ​โรธ​ลงโทษ​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​โรคภัย, หรือ​ด้วย​พระ​แสง​ดาพ.”</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต​จึง​ตรัส​ว่า, “เหตุ​ไฉน​เจ้า​โม​เซ​กับ​เจ้า​อา​โรน​จะ​ให้​พวก​บ่าวไพร่​ละ​การงาน​ของ​เขา​เสีย? เจ้า​ทั้ง​สอง​จง​กลับ​ไป​รับ​การ​กะเกณฑ์​ตาม​หน้า​ที่​ของ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ฟา​โร​ตรัส​ว่า, “นี่แหละ, เดี๋ยว​นี้​บ่าวไพร่​ใน​ประเทศ​นี้​มี​มาก, และ​เจ้า​ทั้ง​สอง​ทำ​ให้​เขา​หยุด​จาก​การ​กะเกณฑ์​ของ​เขา​เสีย.”</verse>
				<verse number="6">ใน​เวลา​วัน​นั้น​กษัตริย์​ฟา​โร​จึง​มี​รับสั่ง​แก่​นายงาน​และ​นาย​กอง​ผู้​เกณฑ์​บ่าว​ไพร่​ว่า,</verse>
				<verse number="7">“ตั้งแต่​วันนี้​ไป, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ให้​ฟาง​แก่​บ่าว​ไพร่​สำหรับ​ใช้​ทำ​อิฐ​เหมือน​แต่ก่อน: แต่​ให้​เขา​ไป​เที่ยวหา​ฟาง​เอง.</verse>
				<verse number="8">และ​จำนวน​อิฐ​ซึ่ง​เกณฑ์​ให้​ทำ​แต่​ก่อน​เท่าไร, จง​เกณฑ์​เท่านั้น; อย่า​ได้​ลดหย่อน​เลย: เพราะว่า​เขา​เกียจคร้าน; เหตุ​ฉะนี้​จึง​พา​กัน​ร้อง​ว่า, ขอ​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไป​ประกอบ​พิธี​บูชา​แก่​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า.’</verse>
				<verse number="9">จง​จัด​งาน​หนัก​กว่า​แต่ก่อน​ให้​เขา​ทำ: อย่า​ได้​ฟัง​คำ​อุบาย​ของ​เขา​เลย.”</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​นายงาน​และ​นาย​กอง​ของ​บ่าวไพร่​ได้​ไป​บอก​เขา​ว่า, “ฟา​โร​รับสั่ง​ดังนี้​ว่า, ‘เรา​จะ​ไม่​ยอม​ให้​ฟาง​แก่​พวก​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="11">เจ้า​จง​ไป​หา​ฟาง​ที่ไหนๆ มา​เอง​ตามแต่​จะ​หา​มา​ได้​เถิด; และ​การ​ที่​เกณฑ์​นั้น​ก็​จะ​ไม่​ลดหย่อน​ด้วย.’ ”</verse>
				<verse number="12">พวก​บ่าว​นั้น​ก็​กระจัดกระจาย​ไป​ทั่ว​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, เก็บ​ซังข้าว​มา​ใช้​แทน​ฟาง.</verse>
				<verse number="13">นายงาน​ก็​เร่งรัด​ว่า, “จง​ทำงาน​ให้​ได้​เต็มที่​ทุกวันๆ, เช่น​เมื่อ​ยัง​มี​ฟาง​อยู่.”</verse>
				<verse number="14">นาย​กอง​ชาติ​ยิศ​รา​เอล, ซึ่ง​นายงาน​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​ได้​ตั้ง​ให้​บังคับ​เขา​นั้น​ก็​ถูก​ตี​และ​ถูก​ถาม​ว่า, “ทำ​ไมไม่​ได้​อิฐ​ที่​เกณฑ์​ไว้​เต็ม​จำนวน​เหมือน​แต่ก่อน? ขาด​จำนวน​ทั้งวัน​ก่อน​และ​วันนี้​ด้วย.”</verse>
				<verse number="15">นาย​กอง​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​จึง​มาก​ราบ​ทูล​ร้องทุกข์​ต่อ​กษัตริย์​ฟา​โร​ว่า, “เหตุ​ไฉน​พระองค์​จึง​ทำ​ดังนี้​แก่​เหล่า​ทาส​ของ​พระองค์?</verse>
				<verse number="16">เขา​มิได้​ให้​ฟาง​แก่​เหล่า​ทาส​ของ​พระองค์​เลย; แต่​เขา​สั่ง​ให้​ทำ​อิฐ: ดู​เถิด​พระองค์​เจ้าข้า, เขา​ได้​โบย​ตี​เหล่า​ทาส​ของ​พระองค์; แต่​ข้าราชการ​ของ​พระองค์​เอง​เป็น​ฝ่าย​ผิด.”</verse>
				<verse number="17">แต่​กษัตริย์​ฟา​โร​ตรัส​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​เกียจคร้าน, เป็น​คน​เกียจคร้าน​จริงๆ; เหตุ​ฉะนั้น​พวก​เจ้า​จึง​มา​ร้อง​ว่า, ‘ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​ทำ​การ​บูชายัญ​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา.’</verse>
				<verse number="18">เหตุ​ฉะนั้น, เจ้า​จง​ไป​ทำงาน​เดี๋ยวนี้: ฟาง​นั้น​จะ​ไม่​ให้​พวก​เจ้า​เลย: แต่​จำนวน​อิฐ​ที่​เกณฑ์​ไว้​นั้น​พวก​เจ้า​จง​ทำ​ให้​ครบ​จำนวน.”</verse>
				<verse number="19">นาย​กอง​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​เมื่อ​ได้ยิน​รับสั่ง​ว่า, “จำนวน​อิฐ​ที่​เกณฑ์​ทุกวันๆ ไม่​ให้​ลดหย่อน​ลง,” ก็​เห็นได้ว่า​ตน​ถูก​แกล้ง​แล้ว.</verse>
				<verse number="20">ครั้น​ออก​มา​จาก​เฝ้า​กษัตริย์​ฟา​โร, เขา​ได้​พบ​โม​เซ​กับ​อา​โรน​ยืน​อยู่​กลาง​ทาง;</verse>
				<verse number="21">จึง​กล่าว​ว่า, “ขอ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พิจารณา​และ​พิพากษา​ลงโทษ​ท่าน​ทั้ง​สอง; ด้วย​ท่าน​ได้​กระทำ​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ที่​เกลียดชัง​ต่อ​กษัตริย์​ฟา​โร, และ​ต่อหน้า​ข้าราชการ​ทั้ง​ปวง, เหมือน​หนึ่ง​ได้​ส่ง​ดาพ​ใส่​มือ​เขา​ให้​ฆ่า​พวก​ข้าพ​เจ้า​เสีย.”</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​โม​เซ​จึง​กลับ​ไป​กราบ​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, “พระเจ้า​ข้า, เหตุ​ไฉน​พระองค์​ทรง​ประทาน​ความ​ทุกข์​ให้​บังเกิด​แก่​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ดังนี้? เหตุ​ไฉน​พระองค์​จึง​ได้​ทรง​ใช้​ข้าพ​เจ้า?</verse>
				<verse number="23">ตั้งแต่​วันที่​ข้าพ​เจ้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​ฟา​โร​ใน​นาม​ของ​พระองค์​แล้ว, ฟาโร​ก็ได้​กระทำ​การ​ร้าย​แก่​พล​ไพร่​นี้; และ​พระองค์​มิได้​ทรง​ช่วย​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ให้​พ้น​เลย.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “บัดนี้​เจ้า​จะ​เห็น​เหตุการณ์​ซึ่ง​เรา​จะ​กระทำ​แก่​กษัตริย์​ฟา​โร: คือ​ฟา​โร​จะ​ปล่อย​พล​ไพร่​ไป​ด้วย​ถูก​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์​บังคับ, และ​ท่าน​จะ​ไล่​พล​ไพร่​นั้น​ออก​จาก​ประเทศ​ด้วย​อำนาจ​แห่ง​หัตถ์​ของ​ท่าน​เอง.”</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​ตรัส​แก่​โม​เซ​อีก​ว่า, “เรา​คือ​ยะโฮ​วา;</verse>
				<verse number="3">เรา​ได้​ปรากฏ​แก่​อับ​รา​ฮาม, ยิศ​ฮา​ค​และ​ยา​โคบ, ด้วย​นาม​ว่า​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ส่วน​นาม​ยะ​โฮ​วา​นั้น, เรา​มิได้​สำแดง​ให้​เขา​รู้จัก​ว่า​เป็น​นาม​ของ​เรา​เอง.</verse>
				<verse number="4">เรา​ได้​ตั้ง​คำ​สัญญา​ไมตรี​ของ​เรา​ไว้​กับ​เขา​ทั้ง​หลาย​แล้ว​ว่า, เรา​จะ​ยก​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน, ซึ่ง​เป็น​แผ่น​ดิน​ที่​เขา​อาศัย​อยู่​เป็น​แขกเมือง​คราวก่อน, ให้แก่​เขา.</verse>
				<verse number="5">อนึ่ง​เรา​ได้ยิน​เสียง​คร่ำ​ครวญ​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, ซึ่ง​ชาติ​อาย​ฆุบ​โต​กัก​ไว้​ให้​เป็น​ทาส, และ​เรา​ได้​ระลึก​ถึง​คำ​สัญญา​ไมตรี​ของ​เรา​แล้ว.</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนี้​จง​กล่าว​แก่​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​นั้น​ว่า, เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, เรา​จะ​นำหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​ออก​จาก​การ​เกณฑ์​ของ​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต. และ​จะ​ให้​พ้น​จาก​การ​เป็น​ทาส​ของ​เขา, และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​รอด​ด้วย​กร​ที่​เหยียด​ออก, และ​ด้วย​การ​ปรับโทษ​อัน​ใหญ่หลวง:</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​รับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​พล​ไพร่, และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า; และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ผู้นำ​หน้า​เจ้า​ออก​จาก​งาน​หนัก​ซึ่ง​ชาติ​อาย​ฆุบ​โต​เกณฑ์​ให้​ทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="8">เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา: จะ​นำ​พวก​เจ้า​ให้​ไป​ถึง​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​เรา​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​แก่​อับ​รา​ฮาม, ยิศ​ฮา​ค​และ​ยา​โคบ​ว่า, จะ​ยก​แผ่น​ดิน​นั้น​ให้แก่​พวก​เจ้า​เป็น​มฤดก.”</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​โม​เซ​จึง​นำ​ความ​นั้น​ไป​เล่า​แก่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล: แต่​เพราะ​ถูก​เกณฑ์​ให้​ทำ​การ​หนัก​อย่าง​สาหัส​เขา​ก็​ระอา​ใจ. จึง​มิได้​เชื่อฟัง​โม​เซ</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="11">“จง​เข้า​ไป​เฝ้า​ฟา​โร​กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต, บอก​ให้​ปล่อย​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ไป​จาก​ประเทศ.”</verse>
				<verse number="12">โม​เซ​จึง​กราบ​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, “แม้​แต่​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ก็​มิ​ได้​เชื่อ​ฟัง​ข้าพ​เจ้า: กษัตริย์​ฟาโร​จะ​เชื่อ​ฟัง​ข้าพ​เจ้า​อย่างไร? ข้าพ​เจ้า​เป็น​ผู้​มี​ปาก​ซึ่ง​มิได้​ผ่าน​การ​ฝึกหัด.”</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​สั่ง​โม​เซ​และ​อา​โรน​ให้​บอก​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, และ​ฟา​โร​กษัตริย์​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ให้​พา​ชาติ​ยิศ​รา​เอลออ​ก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต</verse>
				<verse number="14">ลำดับ​นี้​เป็น​ต้น​วงศ์​ปู่ทวด​ของ​เขา. บุตร​ของ​รู​เบน​ผู้​เป็น​บุตร​หัวปี​ของ​ยิศ​รา​เอล: คือ​ฮะ​โน​ค, พา​ลู, เฮ็ศ​โร​น, และ​คา​ระ​มี: เหล่านี้​เป็น​ครอบ​ครัว​ที่​สืบ​ตระกูล​รู​เบน.</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​บุตร​ซิม​โอน​ชื่อ​ยะมูเอล, ยา​มิ​น, โอ​ฮัด, ยา​คิน, โซ​ฮัร​และ​ซา​อูล​เกิด​แต่​หญิง​ชาติ​คะ​นา​อัน; เหล่า​นี้​เป็น​ครอบครัว​ที่​สืบ​ตระกูล​ของ​ซิม​โอน.</verse>
				<verse number="16">ลำดับ​นี้​เป็น​ชื่อ​บุตร​ของ​เลวี​ตาม​เชื้อ​วงศ์: คือ​เฆ​ระ​โซน, โค​ฮา​ธ​และ​มา​รา​รี; เลวีนั้น​มี​อายุ​ได้​ร้อย​สาม​สิบ​เจ็ด​ปี.</verse>
				<verse number="17">เฆระ​โซน​มี​บุตร​ชื่อ​ลิปนี, และ​ซิม​อี, ตาม​ครอบครัว​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="18">โค​ฮา​ธ​มี​บุตร​ชื่อ​อัม​ราม, ยิศฮา​ระ, เฮ็บ​โร​น, และ​อู​ซี​เอล; โค​ฮา​ธ​นั้น​มี​อายุ​ได้​ร้อย​สาม​สิบ​สาม​ปี.</verse>
				<verse number="19">มา​ระ​รี​มี​บุตร​ชื่อ​มัคลี, และ​มูซี; เหล่านี้​เป็น​ครอบครัว​ที่​สืบ​ตระกูล​ของ​เลวี ตาม​เชื้อ​วงศ์.</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​อัม​ราม​ได้​นาง​โยเคเบ็ด​น้อง​บิดา​ของ​ตน​เป็น​ภรรยา; แล้ว​ได้​มี​บุตร​กับ​นาง​นั้น, คือ​อา​โรน​และ​โม​เซ: อัมราม​นั้น​มี​อายุ​ได้​ร้อย​สาม​สิบ​เจ็ด​ปี</verse>
				<verse number="21">ยิศฮา​ระ​มี​บุตร​ชื่อ​โค​รา, เนเพ็ฆ, และ​ซิ​ธ​รี.</verse>
				<verse number="22">อู​ซี​เอล​มี​บุตร​ชื่อ​มิ​ซา​เอล, เอล​ซา​ฟาน, และ​ซิ​ธ​รี.</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​อา​โรน​ได้​นาง​อะ​ดี​ซะบา, บุตรี​ของ​อะ​มี​นา​ดาบ​น้องสาว​ของ​นา​โซน​เป็น​ภรรยา; นาง​นั้น​มี​บุตร​ชื่อ​นา​ดาบ, อะบีฮู, เอ​ละ​ธา​ซาร​และ​อี​ธา​มาร.</verse>
				<verse number="24">บุตร​ของ​โค​รา​ชื่อ​อา​ซี​ร, เอ็ลคา​นา​และ​อา​บี​อา​ซาฟ; เหล่านี้​เป็น​ครอบครัว​พงศ์พันธุ์​ของ​โค​รา.</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​เอ​ละ​อา​ซา​ร, บุตร​อา​โรน​นั้น, ได้​รับ​บุตรี​ของ​พุ​ติ​เอล​คน​หนึ่ง​เป็น​ภรรยา; นาง​นั้น​ได้​มี​บุตร​ชื่อ​พี​นะ​ฮา​ศ; คน​เหล่านี้​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​ผู้​สืบ​ตระกูล​ของ​เลวี.</verse>
				<verse number="26">อา​โรน​และ​โม​เซ​สอง​คน​นี้แหละ​คือ​ผู้​ที่​ได้​รับสั่ง​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ให้​พา​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอลออ​ก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ตาม​หมู่​กอง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="27">สอง​คน​นี้แหละ​เป็น​ผู้​ที่​ได้​กราบ​ทูล​ฟา​โร, กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต, ให้​พา​ชาติ​ยิศ​รา​เอลออ​ก​จาก​ประเทศ​นั้น​คือ​โม​เซ​และ​อา​โรน</verse>
				<verse number="28">อยู่​มา​วันที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​นั้น,</verse>
				<verse number="29">พระองค์​ตรัส​สั่ง​ว่า, “เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา: จง​ไป​บอก​ฟา​โร, กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต, ตาม​บรรดา​ข้อความ​ซึ่ง​เรา​ได้​กล่าว​แก่​เจ้า.”</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​โม​เซ​ได้​กราบ​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, “ข้า​แต่​พระองค์, ข้าพ​เจ้า​เป็น​ผู้​มี​ปาก​ซึ่ง​มิได้​ผ่าน​การ​ฝึกหัด, ที่ไหน​กษัตริย์​ฟา​โร​จะ​เชื่อฟัง​ข้าพ​เจ้า?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “นี่แหละ, เรา​ได้​ตั้ง​เจ้า​ไว้​เป็น​ผู้แทน​พระเจ้า​ต่อ​ฟา​โร, และ​ได้​ตั้ง​อา​โรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า​เป็น​ผู้​กล่าว​คำพยากรณ์​แทน​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">เจ้า​จะ​ประกาศ​ข้อความ​ทั้งหมด​ซึ่ง​เรา​สั่ง​แก่​เจ้า; แล้ว​อา​โรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า​จะ​บอก​แก่​ฟา​โร​ให้​ปล่อย​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ออก​ไป​จาก​ประเทศ​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​ให้​ใจ​ของ​ฟา​โร​แข็ง​กะ​ด้าง​ไป, แล้ว​จะ​ทำ​หมาย​สำคัญ​และ​การ​อัศจรรย์​ของ​เรา​ให้​ทวี​มาก​ขึ้น​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="4">แต่​ฟา​โร​คงจะ​ไม่​เชื่อฟัง​เจ้า, แล้ว​เรา​จึง​จะ​เหยียด​หัตถ์​ของ​เรา​เหนือ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​จะ​พา​หมู่​กองพล​ไพร่​ของ​เรา, คือ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, ให้​พ้น​จาก​ประเทศ​นั้น​ด้วย​การ​ปรับโทษ​อัน​ใหญ่หลวง.</verse>
				<verse number="5">ชาว​อาย​ฆุบ​โต​จึง​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะโฮ​วา, ต่อเมื่อ​เรา​ได้​เหยียด​หัตถ์​ออก​เหนือ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​พา​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอลออ​ก​จาก​ท่ามกลาง​เขา.”</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​และ​อา​โรน​อย่างไร, เขา​ก็​กระทำ​ตาม​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="7">ขณะ​เมื่อ​เขา​ทั้ง​สอง​ไป​ทูล​ฟา​โร, โม​เซ​มี​อายุ​ได้​แปดสิบ​ปี, และ​อา​โรน​มี​อายุ​ได้​แปดสิบ​สาม​ปี</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​และ​อา​โรน​ว่า,</verse>
				<verse number="9">“เมื่อ​ฟา​โร​จะ​สั่ง​ให้​แสดง​การ​อัศจรรย์​เป็น​พะ​ยาน​สนับสนุน​เจ้า; แล้ว​เจ้า​จง​บอก​อา​โรน​ให้​โยน​ไม้เท้า​ของ​เจ้า​ลง​ต่อหน้า​ฟาโร​ให้​ไม้เท้า​นั้น​กลาย​เป็น​งู.”</verse>
				<verse number="10">โม​เซ​กับ​อา​โรน​จึง​ได้​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​ฟาโร, แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​เขา​อย่างไร. เขา​ก็ได้​กระทำ​ตาม​อย่าง​นั้น: อา​โรน​ก็ได้​โยน​ไม้เท้า​ลง​ต่อ​พระ​พัก​ต​ร​กษัตริย์​ฟา​โร​และ​ต่อหน้า​ข้าราชการ​ทั้งปวง, ไม้​นั้น​ก็​กลาย​เป็น​งู.</verse>
				<verse number="11">ครั้งนั้น​กษัตริย์​ฟา​โร​ทรง​เรียก​พวก​นักปราชญ์​และ​พวก​ทำ​เล่ห์​กะ​เท่ห์, คือ​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต​ซึ่ง​มี​วิชา​เล่นกล​มา, เขา​ก็​กระทำ​ได้​เช่นนั้น​เหมือน​กัน​ด้วย​เล่ห์กล​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เขา​ต่าง​คน​ต่าง​โยน​ไม้เท้า​ลง, ไม้​เหล่านั้น​ก็​กลาย​เป็น​งู: แต่​ไม้เท้า​ของ​อา​โรน​ได้​กลืน​ไม้เท้า​ของ​เขา​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="13">แต่​พระทัย​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​ก็​กะ​ด้าง​ไป, หา​ยอม​เชื่อฟัง​ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ไว้​แล้ว​ไม่</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “ใจ​ของ​ฟา​โร​ดื้อด้าน, ไม่​ยอม​ปล่อย​ให้​พล​ไพร่​ออก​ไป.</verse>
				<verse number="15">เจ้า​จง​ถือ​ไม้เท้า​ที่​กลาย​เป็น​งู​ได้​นั้น​ไป​ยืน​คอย​พบ​ฟา​โร​อยู่​ที่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​ใน​เวลา​เช้า. เมื่อ​จะ​เสด็จ​ไป​ยัง​แม่น้ำ​นั้น.</verse>
				<verse number="16">และ​จง​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า, ‘พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​ชาติ​เฮ็บ​ราย, ตรัส​สั่ง​ให้​ข้าพ​เจ้า​มาบ​อก​ว่า, “จง​ปล่อย​พล​ไพร่​ของ​เรา​ไป, เพื่อ​เขา​จะ​ปรนนิบัติ​เรา​ใน​ป่า:” นี่แหละ, จน​ป่านนี้​ท่าน​ก็​มิได้​เชื่อฟัง.</verse>
				<verse number="17">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “โดย​การ​นี้​ท่าน​จะ​ทราบ​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา: คือ​เมื่อ​เรา​เอา​ไม้เท้า​ที่​ถือ​ไว้​นั้น​ฟาด​แม่น้ำ, น้ำ​นั้น​จะ​กลาย​เป็น​โลหิต.</verse>
				<verse number="18">ปลา​ซึ่ง​อยู่​ใน​แม่น้ำ​จะ​ตาย, และ​แม่น้ำ​จะ​มี​กลิ่น​เหม็น; และ​เมื่อ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​จะ​ดื่ม​น้ำ​ใน​แม่น้ำ​นั้น​เขา​จะ​เหม็นเบื่อ.’ ”</verse>
				<verse number="19">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​อีก​ว่า, “จง​บอก​อา​โรน​ให้​ถือ​ไม้เท้า​ของ​เจ้า​เหยียด​ออก​เหนือ​น้ำ ณ ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, คือ​ที่​แม่น้ำ, คลอง, บึง​และ​บ่อน้ำ​ของ​เขา, เพื่อ​จะ​ได้​กลาย​เป็น​โลหิต​จะ​มีแต่​โลหิต; ตลอด​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, ทั้ง​น้ำ​ที่อยู่​ใน​ภาชนะ​ไม้​และ​ภาชนะ​หิน​ด้วย.”</verse>
				<verse number="20">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​และ​อา​โรนอ​ย่าง​ไร, เรา​ทั้ง​สอง​ก็ได้​กระทำ​อย่าง​นั้น; คือ​โม​เซ​ได้​ยก​ไม้เท้า​ขึ้น​ตี​น้ำ​ใน​แม่น้ำ​นั้น​ต่อ​พระ​พัก​ต​ร​กษัตริย์​ฟา​โร, และ​ต่อหน้า​พวก​ข้าราชการ; แล้ว​น้ำ​นั้น​ได้​กลาย​เป็น​โลหิต​ไป​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="21">ปลา​ที่อยู่​ใน​แม่น้ำ​นั้น​ก็​ตาย; แม่น้ำ​ก็​เหม็น, และ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​จะ​ดื่ม​น้ำ​ใน​แม่น้ำ​นั้น​ไม่​ได้; และ​จึง​มี​โลหิต​ทั่วไป​ทั้ง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="22">พวก​เล่นกล​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ได้​ทำ​ดุจ​กัน​ตาม​วิธี​เล่นกล​ของ​เขา​แล้ว​พระทัย​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​ก็​กะ​ด้าง​ไป​อีก​หา​เชื่อฟัง​ไม่; ตาม​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์​ฟา​โร​ได้​เสด็จ​กลับ​เข้า​ใน​ราชวัง​มิได้​เอา​พระทัย​ใส่​ใน​ใน​เหตุการณ์​ครั้งนี้​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="24">ชาติ​อาย​ฆุบ​โต​ทั้งปวง​ก็​พา​กัน​ขุด​หลุม​ตาม​ริมแม่น้ำ​เพื่อ​หา​น้ำกิน; เพราะ​เขา​กิน​น้ำ​ใน​แม่น้ำ​นั้น​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="25">นับ​ตั้งแต่​เวลา​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​น้ำ​ใน​แม่น้ำ​นั้น​เน่า​ไป​ถ้วน​กำหนด​เจ็ด​วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​ไป​หา​ฟา​โร​บอก​ว่า, ‘พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “จง​ปล่อย​พล​ไพร่​ของ​เรา​ให้​ไป​ปรนนิบัติ​เรา.</verse>
				<verse number="2">ถ้าแม้​ไม่​ยอม, เรา​จะ​บันดาล​ให้​ฝูง​กบ​ขึ้น​มา​ทั่ว​ตลอด​อา​ณาเขตต์​ของ​ท่าน:</verse>
				<verse number="3">กบ​นั้น​จะ​เต็ม​ไป​ทั้ง​แม่น้ำ, จะ​ขึ้น​มา​อยู่​ใน​วัง, ใน​ห้อง​บรรธม​และ​บน​แท่น​บรรธมของ​ท่าน, ใน​เรือน​ข้าราชการ, ที่​ตัว​พล​เมือง, ใน​เตา​ปิ้ง​ขนมปัง, และ​ใน​อ่าง​ขยำ​ขนมปัง​ของ​ท่าน​ด้วย:</verse>
				<verse number="4">ฝูง​กบ​นั้น​จะ​ขึ้น​มา​จับ​อยู่​บน​กาย​ฟา​โร, บน​ตัว​พล​เมือง, และ​บน​ตัว​ข้าราชการ​ทั้งปวง.’ ”</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​บอก​แก่​อา​โรน​ให้​เหยียด​มือ​ที่​ถือ​ไม้เท้า​ออก​เหนือ​แม่น้ำ, ลำธาร, และ​บึง, ให้​ฝูง​กบ​ขึ้น​มา​บน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต.”</verse>
				<verse number="6">อา​โรน​ก็ได้​เหยียด​มือ​ออก​เหนือ​น้ำ​ทั้ง​หลาย ณ ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต; ฝูง​กบ​ก็​ขึ้น​มา​ปกปิด​อา​ณาเขตต์​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​พวก​เล่นกล​ก็ได้​กระทำ​ตาม​วิธี​เล่นกล​ของ​เขา, ให้​ฝูง​กบ​ขึ้น​มา​บน​แผ่น​ดิน​นั้น​ได้​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="8">ครั้งนั้น​กษัตริย์​ฟา​โร​ทรง​เรียก​โม​เซ​กับ​อา​โรน​มา​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​สอง​จง​กราบ​ทูล​วิงวอน​ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​ฝูง​กบ​ไป​เสีย​จาก​เรา, และ​พล​เมือง​ของ​เรา; แล้ว​เรา​จะ​ยอม​ปล่อย​บ่าวไพร่​นั้น​ให้​ไป​บูชายัญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​โม​เซ​จึง​ทูล​กษัตริย์​ฟา​โร​ว่า, “สุด​แล้ว​แต่​พระทัย​ของ​ท่าน​ที่​จะ​กำหนด​เวลา​ให้​ข้าพ​เจ้า​วิงวอน​พระเจ้า​เพื่อ​ท่าน, เพื่อ​ข้าราชการ​และ​พล​เมือง​ของ​ท่าน, ให้​กำจัด​ฝูง​กบ​ให้​ไป​เสีย​จาก​พระ​กาย​และ​จาก​ราช​สำนัก​ของ​ท่าน, ให้​อยู่​ฉะ​เพาะ​แต่​ใน​แม่น้ำ.”</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​ฟา​โร​ตรัส​ตอบ​ว่า, “จง​ทำ​ให้​ทัน​พรุ่งนี้​เถิด.” โม​เซ​จึง​ทูล​ว่า, “ขอ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​คำ​ตรัส​นั้น​เถิด; เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ทรง​ทราบ​ว่า, ไม่​มี​ผู้ใด​เหมือน​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="11">ฝูง​กบ​นั้น​จะ​ศูนย์​หาย​ไป​จาก​พระ​กาย, และ​ราช​สำนัก, จาก​ข้าราชการ, และ​พล​ไพร่​ของ​ท่าน; ให้​เหลือ​อยู่​ฉะ​เพาะ​แต่​ใน​แม่น้ำ.”</verse>
				<verse number="12">โม​เซ​กับ​อา​โรน​ก็​ทูล​ลา​กษัตริย์​ฟา​โร​ไป: แล้ว​โม​เซ​ก็ได้​อธิษฐาน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ถึง​เรื่อง​ฝูง​กบ​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​ทรมาน​กษัตริย์​ฟาโร​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​ตาม​คำ​อธิษฐาน​ของ​โม​เซ; ฝูง​กบ​เหล่านั้น​ก็​ตาย​เกลื่อน​ราช​สำนัก, เกลื่อน​บ้านเมือง​และ​ทุ่งนา.</verse>
				<verse number="14">เขา​ก็​เก็บ​ซาก​กบ​ไว้​เป็น​กองๆ; แล้ว​แผ่น​ดิน​นั้น​ก็​เหม็น​ตลบ​ไป.</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​กษัตริย์​ฟา​โร​ทรง​ทราบ​ว่า​ทุกข์​ร้าย​บรรเทา​ลง​แล้ว​พระทัย​ก็​กลับ​แข็งกระด้าง​ไป​อีก, ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​โม​เซ​และ​อา​โรน; ตรง​กับ​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ไว้​แล้ว​นั้น</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​บอก​อา​โรน​ให้​ยก​ไม้เท้า​ขึ้น​ตี​ผงคลี​ดิน, ให้​กลาย​เป็น​ริ้น​ทั่ว​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​อา​โรน​ได้​ยก​ไม้เท้า​ตี​ผง​คลี​ดิน​ตาม​รับสั่ง, ผงคลี​ดิน​ทั้งหมด​จึง​กลาย​เป็น​ริ้น​ตอม​ตัว​มนุษย์​และ​สัตว์​ทั้งปวง​ตลอด​ประเทศ​อาย​ฆุบโต​นั้น.</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​พวก​เล่ห์กล​ก็ได้​ทำ​เช่น​นั้น​ตาม​วิธี​เล่นกล​ของ​เขา​ด้วย, เพื่อให้​เกิด​ริ้น, แต่​เขา​กระทำ​ไม่​ได้; ริ้น​ก็​ตอม​มนุษย์, และ​สัตว์​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="19">ขณะนั้น​พวก​เล่ห์กล​ได้​ทูล​กษัตริย์​ฟา​โร​ว่า, “เหตุ​นี้​เป็น​กิจการ​แห่ง​นิ้ว​พระ​หัตถ์​พระเจ้า:” ฝ่าย​กษัตริย์​ฟา​โร​ก็​มี​พระทัย​แข็งกระด้าง​ไป, ตาม​ที่นี่​พระ​ยะโฮ​วา​ตรัส​ไว้​แล้ว​นั้น; หา​เชื่อฟัง​ไม่.”</verse>
				<verse number="20">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “ใน​เวลา​รุ่งเช้า​จง​ลุก​ขึ้น​ยืน​ต่อหน้า​ฟา​โร; ฟาโร​จะ​มา​ยัง​แม่น้ำ; แล้ว​จง​บอก​ว่า, ‘พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “จง​ปล่อย​พล​ไพร่​ของ​เรา​ให้​ไป​ปรนนิบัติ​เรา</verse>
				<verse number="21">ถ้าแม้​ไม่​ปล่อย​พล​ไพร่​ของ​เรา​ไป, เรา​จะ​บันดาล​ให้​ฝูง​เหลือบ​ตอม​พระ​กาย​ของ​ท่าน, ตอม​ข้า​ราช​การ, และ​พล​เมือง​ด้วย: ฝูง​เหลือบ​จะ​เข้า​ไป​ใน​ราช​สำนัก, และ​ใน​เรือน​ของ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต, และ​ตาม​พื้นดิน​ที่​เขา​อยู่​นั้น​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​ฝูง​เหลือบ.</verse>
				<verse number="22">ใน​เวลา​นั้น​เรา​จะ​แยก​เมือง​โฆ​เซ็น, ที่​พล​ไพร่​ของ​เรา​อาศัย​อยู่​นั้น​ออก, มิ​ให้​ฝูง​เหลือบ​นั้น​อยู่​ที่นั่น; เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะโฮ​วา​สถิต​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ตั้ง​เขตต์​แดน​ใน​ระหว่าง​พล​ไพร่​ของ​เรา​กับ​พล​ไพร่​ของ​ท่าน​หมาย​สำคัญ​นี้​จะ​บังเกิด​ใน​วันรุ่งขึ้น.’ ”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็ได้​ทรง​กระทำ​ดังนั้น; เหลือบ​ฝูง​ใหญ่​ยิ่ง​นัก​ได้​เข้า​ไป​ใน​ราชวัง​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร, ใน​เรือน​ข้าราชการ, และ​ทั่วไป​ตลอด​อา​ณาเขตต์​อาย​ฆุบ​โต; ประเทศ​นั้น​ก็​เกิด​ภัย​วิ​บาก​เนื่องจาก​ฝูง​เหลือบ</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​กษัตริย์​ฟา​โร​ได้​ทรง​เรียก​โม​เซ​และ​อา​โรน​มา​รับสั่ง​ว่า, “จง​ไป​บูชายัญ​แด่​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ใน​เขตต์​ประเทศ​นี้.”</verse>
				<verse number="26">โม​เซ​จึง​ทูล​ว่า, “ซึ่ง​จะ​กระทำ​ดังนั้น​หา​ควร​ไม่; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชายัญ​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระ​เจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ตาม​แบบ​ซึ่ง​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ถือ​ว่า​เป็น​ที่​น่าเกลียด; ถ้าแม้​จะ​ถวาย​เครื่องบูชา​ยัญ​ตาม​แบบ​ซึ่ง​เป็น​ที่​เกลียด​แก่​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ต่อหน้า​เขา, เขา​คงจะ​เอา​ก้อน​หิน​ขว้าง​พวก​ข้าพ​เจ้า​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="27">พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​เข้า​ไป​ใน​ป่า​ระยะ​ทาง​สาม​วัน, บูชายัญ​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, ตาม​ที่​พระองค์​มี​รับสั่ง​แก่​ข้าพ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="28">กษัตริย์​ฟาโร​จึง​รับสั่ง​ว่า, “เรา​จะ​ปล่อย​พวก​เจ้า​ไป​เพื่อ​จะ​ได้​บูชายัญ​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ใน​ป่า; แต่ว่า​พวก​เจ้า​อย่า​ไป​ให้​ไกล​นัก: จง​อธิษฐาน​พระเจ้า​เผื่อ​เรา​ด้วย.”</verse>
				<verse number="29">โม​เซ​จึง​ทูล​ว่า, “พอ​ข้าพ​เจ้า​กราบลา​ไป​จาก​ที่​เฝ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​อธิษฐาน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ขอ​ให้​ฝูง​เหลือบ​นั้น​ไป​จาก​พระ​กาย, ข้าราชการ​และ​จาก​พล​เมือง​ของ​พระองค์, ใน​เวลา​พรุ่งนี้: แต่​ขอ​อย่า​ทรง​ทำ​กลับกลอก​ต่อไป, คือ​ไม่​ทรง​ยอม​ปล่อย​พล​ไพร่​ให้​ไป​บูชายัญ​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="30">โม​เซ​จึง​ทูล​ลา​ไป​จาก​กษัตริย์​ฟา​โร, แล้ว​ได้​กราบ​ทูล​อธิษฐาน​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="31">โม​เซ​ทูล​วิงวอน​อย่างไร, พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็ได้​ทรง​โปรด​ให้​เป็น​ไป​อย่าง​นั้น: จึง​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​ฝูง​เหลือบ​ไป​เสีย​จาก​กษัตริย์​ฟา​โร, จาก​ข้าราชการ​และ​จาก​พล​เมือง​ของ​ท่าน: มิ​ได้​เหลือ​อยู่​สัก​ตัว​เดียว.</verse>
				<verse number="32">ฝ่าย​กษัตริย์​ฟา​โร​ก็ได้​มี​พระทัย​แข็ง​กะ​ด้าง​ใน​คราวนี้​อีก​ด้วย, มิได้​ทรง​ยอม​ปล่อย​บ่าวไพร่​นั้น​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ขณะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​ไป​หา​ฟา​โร​บอก​ว่า, ‘ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​ชาติ​เฮ็บ​ราย​นั้น, ตรัส​ดังนี้​ว่า, “จง​ปล่อย​พล​ไพร่​ของ​เรา​ไป, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​เรา.</verse>
				<verse number="2">ถ้า​ท่าน​ยัง​ยึดเหนี่ยว​เขา​ไว้​ไม่​ยอม​ปล่อย​ให้​ไป,</verse>
				<verse number="3">นี่แหละ หัตถ์​ของ​ยะโฮ​วา​จะ​กระทำ​แก่​ฝูง​สัตว์​ใน​ทุ่งนา, ฝูง​ม้า, ฝูง​ลา, ฝูง​อูฐ, ฝูง​โค​และ​ฝูง​แกะ​เป็นต้น​ให้​เกิด​เป็น​โรคภัย​อย่าง​ร้าย​ขึ้น.</verse>
				<verse number="4">ยะ​โฮ​วา​จะ​แยก​ฝูง​สัตว์​ของ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​จาก​ฝูง​สัตว์​ของ​ชาติ​อาย​ฆุบ​โต; สัตว์​ของ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​จะ​ไม่​ตาย​เลย​สัก​ตัว​เดียว.’ ”</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​นี้​ทรง​กำหนด​เวลา​ไว้​ว่า, “พรุ่งนี้​เรา​จะ​ให้​เหตุการณ์​บังเกิด​ขึ้น ณ แผ่น​ดิน.”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​รุ่งขึ้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็ได้​ทรง​กระทำ​ดังนั้น; ฝูง​สัตว์​ทุกอย่าง​ของ​ชาติ​อาย​ฆุบ​โต​ก็​ตาย; แต่​สัตว์​ของ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ไม่​ตาย​สัก​ตัว​เดียว.</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​ฟา​โร​ทรง​ใช้​คน​ไป​ดู, จึง​ทราบ​ว่า​สัตว์​ของ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ไม่​ตาย​สัก​ตัว​เดียว. แต่​พระทัย​ของ​ฟา​โร​ก็​ดื้อด้าน​ไป​อีก, มิได้​ปล่อย​ให้​บ่าวไพร่​นั้น​ไป</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​และ​อา​โรน​ว่า, “เจ้า​จง​กำ​มูล​เถ้า​ออก​จาก​เตา​สอง​กำมือ, แล้ว​ให้​โม​เซ​ซัด​ขึ้น​ไป​บน​อากาศ​ต่อหน้า​ของ​ฟา​โร.</verse>
				<verse number="9">มูล​เถ้า​นั้น​จะ​กลาย​เป็น​ผงคลี​ดิน​ทั่ว​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ทำ​ให้​เกิด​เป็น​ฝี​แตก​ลาม​ทั้ง​กาย​มนุษย์​และ​สัตว์​เดียร​ฉาน​ตลอด​ประเทศ.”</verse>
				<verse number="10">เขา​ทั้ง​สอง​จึง​ได้​กำ​มูล​เถ้า​ออก​จาก​เตา, ไป​ยืน​อยู่​ต่อ​พระ​พัก​ต​ร​กษัตริย์​ฟา​โร; พอ​โม​เซ​ซัด​มูล​เถ้า​ขึ้น​ไป​ใน​อากาศ, มูล​เถ้า​นั้น​ก็​กระทำ​ให้​เกิด​ฝี​แตก​ลาม​ไป, ทั้ง​กาย​มนุษย์​และ​สัตว์​เดียร​ฉาน​ด้วย.</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​พวก​เล่นกล​ก็​ไม่​อาจ​ยืน​ต่อหน้า​โม​เซ​เนื่องด้วย​ฝี​นั้น; เหตุ​ว่า​ฝี​นั้น​ได้​เกิด​ลาม​ไป​ที่​ตัว​พวก​เล่นกล, และ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="12">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ให้​พระทัย​ของ​กษัตริย์​ฟาโร​แข็ง​กะ​ด้าง​ไป, ไม่​เชื่อฟัง​โม​เซ​และ​อา​โรน; ตาม​คำ​ที่​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ​แล้ว</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​ตื่น​แต่เช้า, ไป​ยืน​ต่อหน้า​ฟา​โร, บอก​ว่า, ‘ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ชาติ​เฮ็บ​ราย​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “จง​ปล่อย​พล​ไพร่​ของ​เรา​ไป​เพื่อ​ให้​ปรนนิบัติ​เรา.</verse>
				<verse number="14">ด้วยว่า​คราวนี้​เรา​จะ​บันดาล​ให้​เกิด​สรรพ​โรค​ร้าย​แก่​ท่าน, และ​ข้าราชการ, และ​แก่​พล​เมือง; เพื่อ​ฟา​โร​จะ​ได้​รู้​แน่​ว่า​ทั่ว​โลก​ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​เปรียบ​เสมอ​กับ​เรา​ได้</verse>
				<verse number="15">น่า​ที่​เรา​จะ​ได้​ยก​หัตถ์​ขึ้น​ประหาร​ฟา​โร​และ​พล​ไพร่​ด้วย​โรคภัย​ให้​ตาย​ไป​จาก​โลก​เสีย​นาน​แล้ว;</verse>
				<verse number="16">แต่​เหตุ​ที่​เรา​ยัง​ให้​ฟา​โร​ดำรง​ชีวิต​อยู่ ก็​เพื่อ​จะ​ให้​ฟา​โร​เห็น​ฤทธานุ​ภาพ​ของ​เรา, และ​เพื่อ​นาม​ของ​เรา​จะ​ได้​ลือ​กระฉ่อน​ไป​ทั่ว​โลก.</verse>
				<verse number="17">ฟา​โร​ยัง​จะ​มี​มานะ​ต่อสู้​พล​ไพร่​ของ​เรา, ไม่​ยอม​ปล่อย​เขา​ไป​อีก​หรือ?</verse>
				<verse number="18">นี่แหละ​จง​ดู​เถิด, พรุ่งนี้​ประมาณ​เวลา​นี้​เรา​จะ​บันดาล​ให้​ลูก​เห็บ​ตก​มา​ทรมาน, อย่าง​ที่​ไม่​เคย​เห็น​มี​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ตั้งแต่แรก​เป็น​ประเทศ​มา​จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนั้น​จง​ไป​ต้อน​ฝูง​สัตว์​และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​ใน​ทุ่งนา​ให้​รีบ​เข้า​มา; เพราะ​คน​ทุกคน​และ​สัตว์​ทุก​ตัว​ที่อยู่​ใน​ทุ่งนา​ที่​มิได้​เข้า​มา​อยู่​ใน​บ้าน, ลูกเห็บ​จะ​ตก​ถูก​ตาย​หมด.’ ”</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​ข้าราชการ​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​ทุกคน​ที่​ได้​เกรงกลัว​พระ​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ก็​ให้​บ่าว​รีบ​ออก​ไป​ไล่​สัตว์​ของ​ตน​กลับ​เข้า​บ้าน:</verse>
				<verse number="21">และ​ผู้​ที่​ไม่​เชื่อฟัง​พระ​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ปล่อย​ให้​บ่าวไพร่​และ​สัตว์​ของ​ตน​อยู่​ที่​ทุ่งนา</verse>
				<verse number="22">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​ชูมือ​ขึ้น​ใน​อากาศ, เพื่อ​จะ​ได้​ให้​ลูกเห็บ​ตก​ทั่ว​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, บน​มนุษย์, บน​สัตว์, และ​บน​ผัก​หญ้า​ทุกอย่าง​ซึ่ง​อยู่​ใน​ทุ่งนา, ตลอด​ใน​ประเทศ​นั้น.”</verse>
				<verse number="23">โม​เซ​ก็​ชู​ไม้เท้า​ขึ้น​ใน​อากาศ: แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​มี​ฟ้าร้อง, มี​ลูกเห็บ​และ​ไฟฟ้า​ตกลง​มา​บน​พื้นดิน; กับ​ได้​บันดาล​ให้​ลูก​เห็บ​ตก​ทั่ว​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="24">ลูกเห็บ​กับ​ไฟฟ้า​ตกลง​มา​พร้อมกัน, เป็น​ที่​ทรมาน​ยิ่ง​นัก; การ​เช่นนี้​ไม่​เคย​มี​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​แต่แรก​ตั้ง​เป็น​ประเทศ​มา.</verse>
				<verse number="25">สิ่ง​สาร​พัตร​ที่อยู่​ใน​ทุ่งนา​ทั่ว​อา​ณาเขตต์​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ลูก​เห็บ​ก็ได้​ทำลาย​เสีย​สิ้น; ทั้ง​มนุษย์​และ​สัตว์, กับ​ต้น​ผัก​และ​ต้นไม้​ทุก​อย่าง​ก็​หัก​โค่น​ล้ม​ลง.</verse>
				<verse number="26">เว้นไว้แต่​เมือง​โฆเซ็น, ที่​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​อยู่​นั้น, หา​มี​ลูก​เห็บ​ไม่</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​ฟา​โร​จึง​รับสั่ง​ให้​โม​เซ​และ​อา​โรน​มา​เฝ้า, แล้ว​ว่า, “ใน​ครั้งนี้​เรา​ก็​ได้​ผิด​แล้ว: พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้​ซื่อตรง, แต่​เรา​กับ​พล​เมือง​ของ​เรา​ได้​ทำ​ผิด.</verse>
				<verse number="28">ขอ​ท่าน​ได้​วิงวอน​ขอ​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา; เนื่อง​ด้วย​มี​ฟ้าร้อง​และ​ลูกเห็บ​พอ​ทำ​ให้​เรา​เข็ด​แล้ว; เรา​จะ​ปล่อย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​กัก​ไว้​อีก​ต่อไป.</verse>
				<verse number="29">โม​เซ​ทูล​ว่า, “เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ออก​ไป​จาก​กรุง​นี้​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​จะ​ยก​มือ​ทั้ง​สอง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา: เสียง​ฟ้า​ร้อง​ก็​จะ​เงียบ​และ​จะ​ไม่​มี​ลูกเห็บ​ตก​อีก​ต่อไป; เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ทราบ​ว่า​โลก​นี้​เป็น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="30">แต่​ฝ่าย​ท่าน​และ​ข้าราชการ​ของ​ท่าน​นั้น, ข้าพ​เจ้า​รู้อยู่​ว่า​ท่าน​ยัง​ไม่​เกรง​กลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า.”</verse>
				<verse number="31">ต้น​ป่าน​ต้น​เดือย​ก็​ต้อง​ถูก​ทำลาย​เสีย: เพราะ​ใน​เวลา​นั้น​ต้น​เดือย​ก็​มี​รวง, และ​ต้น​ป่าน​ก็​ออก​ดอก​แล้ว.</verse>
				<verse number="32">ส่วน​ข้าว​สาลี​และ​ข้าว​ฟ่าง​นั้น​มิได้​ถูก​ทำลาย​เสีย: เพราะ​ยัง​มิได้​งอก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​โม​เซ​ทูล​ลา​กษัตริย์​ฟาโร​ไป​จาก​กรุง, ก็​ได้​ยก​มือ​ขึ้น​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา: เสียง​ฟ้า​ร้อง​กับ​ลูกเห็บ​นั้น​ก็​ได้​หยุด​ไป, ฝน​ก็​มิได้​ตก​บน​พื้นดิน.</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​กษัตริย์​ฟาโร​ทราบ​ว่า​ฝน​กับ​ลูกเห็บ​และ​ฟ้า​ร้อง​นั้น​หยุด​ไป​แล้ว, ท่าน​กลับ​ทำ​ผิด​ต่อไป​อีก​และ​พระทัย​ก็​แข็ง​กะด้าง​ไป, ทั้ง​ท่าน​และ​ข้าราชการ​ของ​ท่าน​ด้วย.</verse>
				<verse number="35">พระทัย​ของ​กษัตริย์​ฟาโร​ก็​แข็ง​กะ​ดาง​ไป, ไม่​ยอม​ปล่อย​ชาติยิศรา​เอล; ตามที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แล้ว​ด้วย​ปาก​ของ​โม​เซ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​เข้า​ไป​หา​ฟาโร​อีก: เพราะ​เรา​ได้​ให้​ใจ​ของ​ฟาโร​และ​ใจ​ของ​ข้าราชการ​แข็ง​กะด้าง​ไป, เพื่อ​จะ​แสดง​การณ์​สำคัญ; ของ​เรา​ใน​ท่าม​กลาง​เขา,</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​เล่า​การณ์​สำคัญ​ที่​เรา​ได้​กระทำ ณ ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ให้​ลูกหลาน​ฟัง, คือ​การณ์​สำคัญ​ซึ่ง​เรา​ได้​สำแดง​ท่ามกลาง​เขา​นั้น; เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="3">โม​เซ​และ​อาโรน​จึง​ได้​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​ฟาโร​ทูล​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​เจ้า​แห่ง​ชา​ติ​เฮ็บ​ราย, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ‘ฟาโร​จะ​ขัด​ขืน​ไม่​ยอม​อ่อน​น้อม​ต่อ​เรา​นาน​ไป​สัก​เท่าใด? จง​ปล่อย​พล​ไพร่​ของ​เรา​ให้​ไปปร​นิบัติ​เรา.</verse>
				<verse number="4">ถ้า​แม้​ยัง​ไม่​ยอม​ปล่อย​ให้​พล​ไพร่​ของ​เรา​ไป, พรุ่งนี้​เรา​จะ​ให้​ตั๊ก​แตน​เข้า​มา​ทั่ว​อาณา​เขตต์:</verse>
				<verse number="5">ฝูง​ตั๊ก​แตน​นั้น​จะ​ปก​คลุม​ทั่วไป​จน​แล​ไม่​เห็น​พื้นดิน: และ​สิ่ง​ที่​เหลืออยู่​จาก​ลูกเห็บ, และ​ต้นไม้​ของ​ท่าน​ทุก​ต้น​ซึ่ง​งอก​ขึ้น​ใน​ทุ่ง​นา​นั้น, มัน​จะ​กิน​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="6">มัน​จะ​เข้า​ไป​ใน​ราช​สำ​นัก, ใน​เรือน​ของ​ข้าราชการ​และ​ใน​เรือน​ของ​ชาติ​อาย​ฆุบ​โต​จน​เต็ม​หมด; ซึ่ง​บิดา​และ​ปู่​ทวด, ตั้งแต่​เกิด​มา​จน​บัดนี้, ไม่​เคย​ได้​เห็น​เลย.” โม​เซ​ก็​หัน​หน้า​ออกไป​จาก​กษัตริย์​ฟาโร.</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​ข้าราชการ​ได้​ทูล​กษัตริย์​ฟาโร​ว่า, “คน​นี้​จะ​เป็น​บ่วง​แร้ว​ดัก​เรา​นาน​ไป​สัก​เท่าไร? ขอ​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​ปล่อย คน​เหล่านั้น​ให้​ไป​ปรนนิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระ​เจ้าของ​เขา​เถิด: พระองค์​ยัง​ไม่​ทรง​ทราบ​อีก​หรือ​ว่า​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​พินาศ​เสีย​แล้ว?”</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​ฟาโร​จึง​รับสั่ง​ให้​โม​เซ​และ​อา​โรน​เข้า​มา​เฝ้า​อีก: จึง​ตรัส​ว่า, “จง​ไป​ปรนนิบัติ​พระ​ยะโฮ​วา​พระ​เจ้า​ของ​เจ้า; แต่​จะ​เอา​ใคร​ไป​บ้าง?”</verse>
				<verse number="9">โม​เซ​ทูล​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​จะ​ต้อง​พา​กัน​ไป​ทั้งคน​หนุ่ม​คนแก่; บุตรชาย​กับ​บุตรหญิง, และ​ฝูง​สัตว์​ทั้ง​ใหญ่​ทั้ง​เล็ก, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ทำ​การ​เลี้ยง​ประกอบ​พิธี​นมัสการ​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​ฟา​โร​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ทั้ง​สอง​ว่า, “ถ้าแม้​จะ​ให้​เรา​ยอม​ให้​เจ้า​กับ​บุตร​ไป​ด้วย​กัน, ก็​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เข้าข้าง​พวก​เจ้า​เถิด: ระวัง​ตัว​ให้​ดี​เถอะ, เจ้า​กำลัง​มุ่ง​ไป​ใน​ทาง​ทุจ​จริต​เสียแล้ว,</verse>
				<verse number="11">อนุญาต​ไม่​ได้: พา​ฉะ​เพาะ​แต่​ผู้ชาย​ไป​ปรนนิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​ที่​เจ้า​ได้​ขอ​ไว้​นั้น​แห​ละ​ได้.” แล้ว​โม​เซ​กับ​อา​โรน​ก็​ถูก​ขับไล่​ให้​ออก​ไป​เสีย​จาก​พระ​พักตรฟา​โร</verse>
				<verse number="12">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​เหยียด​มือ​ออก​เหนือ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, เพื่อ​จะ​ให้​ฝูง​ตั๊ก​แตน​ขึ้น​มา​บน​พื้น​แผ่น​ดิน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, จะ​ได้​กิน​ผัก​ทุกอย่าง​ทั่วไป, ซึ่ง​เหลือ​จาก​การ​ทำลาย​ของ​ลูกเห็บ​นั้น,”</verse>
				<verse number="13">โม​เซ​จึง​ยื่น​ไม้เท้า​ออก, แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ทรง​บันดาล​ให้​ลม​ตะวันออก​พัด​มา​เหนือ​พื้น​แผ่น​ดิน​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน​ตลอด​วัน​นั้น; ครั้น​เวลา​รุ่งเช้า ลม​ตะวันออก​ก็ได้​พัด​หอบ​ฝูง​ตั๊ก​แตน​มา.</verse>
				<verse number="14">ฝูง​ตั๊ก​แตน​นั้น​ได้​ขึ้น​ไป​จับ​อยู่​ทั่ว​ตลอด​ประเทศ​อาย​ฆุบ​- โต; เป็น​ภัย​ร้ายแรง​นัก; แต่ก่อน​มา​ตั๊ก​แตน​อย่าง​นี้​ไม่​เคย​มี​เลย, และ​ต่อไป​ข้าง​หน้า​จะ​หา​มี​อย่าง​นั้น​อีก​ไม่.</verse>
				<verse number="15">มัน​ได้​ปกปิด​พื้น​แผ่น​ดิน​จน​แล​มืด​ไป; ได้​กิน​ผัก​และ​ผลไม้​ทุกอย่าง, ซึ่ง​เหลือ​จาก​ลูกเห็บ​ทำลาย​เสีย​นั้น: ผัก​หญ้า​สด, หรือ​ต้น​ผลไม้​ตาม​ทุ่งนา, ไม่​มี​เหลือ​เลย​ตลอด​ทั่ว​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต</verse>
				<verse number="16">ครั้งนั้น​กษัตริย์​ฟา​โร​ได้​รีบ​มี​รับสั่ง​ให้​หา​โม​เซ​และ​อา​โรน​เข้าเฝ้า; จึง​ตรัส​ว่า, “เรา​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​ต่อ​เจ้า​ทั้ง​สอง​ด้วย.</verse>
				<verse number="17">ขอ​เจ้า​จง​ยกโทษ​ความผิด​ให้​เรา​ครั้งนี้​อีก​ครั้ง​เดียว; จง​วิงวอน​ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, เพื่อ​อย่าง​น้อย​พระองค์​จะ​ได้​ทรง​โปรด​บันดาล​ให้​ภัยพิบัติ​นี้​พ้น​ไป​จาก​เรา.”</verse>
				<verse number="18">โม​เซ​ก็​ออก​ไป​จาก​เฝ้า​ฟา​โร​ทูล​อธิษฐาน​พระ​ยะโฮ​วา.</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​ลม​กล้า​พัด​กลับ​มา​แต่​ทิศตะวันตก, หอบ​ฝูง​ตั๊ก​แตน​ไป​ตกใน​ทะเลแดง, จน​ไม่​มี​เหลือ​สัก​ตัว​เดียว​ตลอด​อา​ณาเขตต์​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="20">แต่​พระ​ยะโฮ​วา​ได้​ทรง​ให้​พระทัย​ของ​กษัตริย์​ฟาโร​แข็ง​กะ​ด้าง​ไป​อีก, ไม่​ยอม​ปล่อย​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ไป</verse>
				<verse number="21">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​ชูมือ​ของ​เจ้า​ขึ้น, จะ​เกิด​มี​ความ​มืด​ทึบ​ทั่ว​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.”</verse>
				<verse number="22">โม​เซ​จึง​ชูมือ​ขึ้น, แล้ว​ก็​เกิด​มี​ความ​มืด​ทึบ​ทั่วไป​ใน​ประ​เทศ​อาย​ฆุบ​โต​ตลอด​สาม​วัน;</verse>
				<verse number="23">เขา​มิได้​เห็น​ซึ่งกันและกัน, ไม่​มี​ใคร​ลุก​ขึ้น​ไป​จาก​ที่​ตลอด​สาม​วัน: ฝ่าย​บรรดา​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​นั้น​มี​แสงสว่าง​อยู่​ใน​บ้านเรือน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์​ฟา​โร​จึง​มี​รับสั่ง​ให้​หา​โม​เซ​เข้า​มา​ตรัส​ว่า, “พวก​เจ้า​จง​ไป​ปรนนิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พร้อมทั้ง​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ได้; เว้น​แต่​ให้​ละ​ฝูง​สัตว์​ทั้ง​ใหญ่​ทั้ง​เล็ก​ไว้.”</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​โม​เซ​จึง​ทูล​ว่า, “ต้อง​โปรด​ประทาน​ให้​มี​เครื่องบูชา​ยัญ​และ​บูชา​เพลิง​ติด​มือ​ไป​ด้วย; เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​บูชา​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="26">ฝูง​สัตว์​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ต้อง​นำ​ไป​ด้วย; ไม่​ให้​ขาด​สัก​กีบ​เดียว; เพราะว่า​จะ​ต้อง​เลือก​สัตว์​จาก​ฝูง​เหล่านั้น​บูชายัญ​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระ​เจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า; ข้าพ​เจ้า​ยัง​ไม่​ทราบ​ว่า​จะ​ต้อง​การ​สัตว์​ใด​บูชายัญ​แด่​พระองค์, กว่า​จะ​ไป​ถึง​ที่นั่น​แล้ว.”</verse>
				<verse number="27">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ให้​พระทัย​กษัตริย์​ฟา​โร​แข็ง​กะ​ด้าง​ไม่​ยอม​ปล่อย​เขา​ไป.</verse>
				<verse number="28">กษัตริย์​ฟา​โร​ได้​รับ​สั่ง​แก่​โม​เซ​ว่า, “ไป​ให้​พ้น, จง​ระวัง​ตัว​ให้​ดี​เถอะ, อย่า​ได้​มา​เห็น​หน้า​ของ​เรา​อีก​เลย; เพราะ​ถ้า​เจ้า​เห็น​หน้า​เรา​ใน​วัน​ใด, เจ้า​ก็​จะ​ต้อง​ตาย​ใน​วัน​นั้น.”</verse>
				<verse number="29">โม​เซ​จึง​ทูล​ว่า, “ท่าน​ได้​ตรัส​ถูก​แล้ว; ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​มา​เห็น​พระ​พักตร​ของ​พระองค์​อีก​เลย.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “เรา​จะ​นำ​มหาภัย​มา​ยัง​กษัตริย์​ฟา​โร​และ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​อีก​อย่างหนึ่ง; ภาย​หลัง​ท่าน​จะ​ปล่อย​พวก​เจ้า​ไป​จาก​ที่นี่: เมื่อ​ท่าน​ให้​พวก​เจ้า​ไป​คราวนี้, ท่าน​จะ​ขับไล่​พวก​เจ้า​ออก​ไป​ทีเดียว.</verse>
				<verse number="2">บัดนี้​เจ้า​จง​สั่ง​พล​ไพร่​ชาย​หญิง​ทั้งปวง​ให้​ขอ​เครื่องเงิน​และ​เครื่อง​ทอง​คำ​มา​จาก​เพื่อนบ้าน​ของ​ตน.”</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ทรง​บันดาล​ให้​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​เอื้อเฟื้อ​ต่อ​พล​ไพร่​นั้น. ส่วน​โม​เซ​ยิ่ง​เป็น​ที่​นับถือ​มาก​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, คือ​ต่อหน้า​ข้า​ราชการ​และ​พล​ไพร่​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="4">โม​เซ​ได้​ประกาศ​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ‘เวลา​ประมาณ​เที่ยงคืน​เรา​จะ​ออก​ไป​ท่า​ม​กลาง​ประ​เทศ​อาย​ฆุบโต;</verse>
				<verse number="5">และ​บุตร​หัวปี​ทั้งหมด​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ตั้งแต่​ราช​บุตร​หัวปี​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​ผู้​ประทับ​บน​พระที่นั่ง, จนถึง​บุตร​หัวปี​ของ​ทา​สี​ซึ่ง​โม่​แป้ง, ทั้ง​ลูก​หัวปี​ของ​สัตว์​เดียร​ฉาน​ด้วย​จะ​ตาย.</verse>
				<verse number="6">ใน​คราว​นั้น​จะ​บังเกิด​การ​พิลาป​ร้องไห้​ทั่ว​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, อย่าง​ที่​มิได้​เคย​มีแต่​ก่อน, และ​ต่อไป​ภาย​หน้า​ก็​จะ​ไม่​มี​อะไร​อีก​เลย.’</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​ข้าง​ชน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​นั้น​จะ​ไม่​มี​เหตุ​ที่​น่า​วิตก​แก่​คน​หรือ​แก่​สัตว์​พาหนะ​แม้แต่​เสียง​สุนัข​หอน: เพื่อ​จะ​เป็น​ที่​แสดง​ให้​ทราบ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​จัดการ​ใน​ระหว่าง​ชาติ​อาย​ฆุบ​โต​กับ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ให้​ผิด​กัน​อย่างไร.</verse>
				<verse number="8">และ​ข้า​ราช​การ​ทั้งปวง​ของ​พระองค์​จะ​มา​หา​ข้าพ​เจ้า​กราบไหว้​อ่อนน้อม​ว่า, ‘ขอ​ท่าน​กับ​บรรดา​พรรคพวก​ได้​โปรด​ไป​เสีย​จาก​ที่นี่​เถิด:’ ภาย​หลัง​ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​ออก​ไป.” โม​เซ​ก็​ออก​ไป​จาก​ที่​เฝ้า​กษัตริย์​ฟา​โร​ด้วย​ความ​โกรธ​ยิ่ง​นัก</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “ฟา​โร​จะ​ไม่​เชื่อฟัง​เจ้า; เพื่อ​การ​อัศจรรย์​ของ​เรา​จะ​ได้​เพิ่ม​ขึ้น​อีก​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.”</verse>
				<verse number="10">โม​เซ​กับ​อา​โรน​ก็ได้​กระทำ​การ​อัศจรรย์​เหล่านั้น​ต่อ​พระ​พักตรฟา​โร: แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ให้​พระทัย​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​แข็ง​กะ​ด้าง​ไป, ไม่​ยอม​ปล่อย​ชน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ให้​ออก​ไป​จาก​อาณาจักร​ของ​ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​และ​อา​โรน​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“เดือน​นี้​จะ​เป็น​เดือน​ต้น​สำหรับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย: จะ​เป็น​เดือน​แรก​ขึ้น​ปีใหม่​สำหรับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="3">จง​สั่ง​พวก​ยิศ​รา​เอลทั้งปวง​ว่า, ใน​วันที่​สิบ​เดือน​นี้​ให้​ทุกคน​เตรียม​ลูก​แกะ, ครัว​ละ​ตัว, ตาม​ครอบครัว​ของ​ตน:</verse>
				<verse number="4">ถ้า​ครัว​ใด​มี​คน น้อย​กิน​ลูก​แกะ​ไม่​หมด, ให้​รวม​กับ​เพื่อนบ้าน​ที่อยู่​ใกล้เคียง​กัน; นับ​จำนวน​คน​ที่​จะ​กิน​ลูก​แกะ​นั้น​ตาม​มาก​และ​น้อย.</verse>
				<verse number="5">ลูก​แกะ​หรือ​แพะ​ของ​เจ้า​นั้น​ต้อง​เป็น​ตัวผู้, อายุ​ไม่​เกิน​หนึ่ง​ขวบ, และ​ปราศ​จาก​พิการ:</verse>
				<verse number="6">จง​บำรุง​สัตว์​นั้น​ไว้​ให้​ดี​จนถึง​วันที่​สิบ​สี่​เดือน​นั้น; แล้ว​ใน​เวลา​เย็น​วัน​นั้น​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ฆ่า​มัน​เสีย.</verse>
				<verse number="7">จง​เอา​เลือด​นั้น​ทา​ไว้​ที่​กรอบ​ประตู​ทั้ง​สอง​ข้าง​และ​กรอบ​ข้างบน​ใน​เรือน​ที่​เขา​เลี้ยง​กัน​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="8">ใน​คืน​วัน​นั้น​ให้​เขา​กิน​เนื้อ​ปิ้ง​กับ​ขนมปัง​ไม่​มี​เชื้อ​และ​ผัก​ที่​มี​รส​ขม;</verse>
				<verse number="9">เนื้อที่​ยัง​ดิบ​หรือ​ต้ม​นั้น​อย่า​กิน​เลย; แต่​จง​ปิ้ง​ทั้ง​หัว​และ​ขา​และ​เครื่องใน​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">จง​กิน​เสีย​ให้​หมด, อย่า​ให้​เหลือ​จนถึง​เวลา​เช้า​เลย; ถ้าแม้​จะ​มี​เหลือ​อยู่​บ้าง​จน​ถึง​เวลา​เช้า​ก็​ให้​เผา​เสีย.</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เลี้ยง​กัน​ดังนี้: คือ​ให้​คาด​บั้น​เอว, สวม​รองเท้า, และ​ถือ​ไม้เท้า​ไว้​ให้​พร้อม; และ​จง​รีบ​กิน​โดยเร็ว: การ​เลี้ยง​นี้​เป็น​ปัศ​คา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ใน​คืน​วัน​นั้น​เรา​จะ​ไป​ประหาร​บุตร​หัวปี​ของ​มนุษย์​และ​สัตว์​ทั้งปวง; และ​เรา​จะ​พิพากษา​ลงโทษ​แก่​พระ​ทั้งปวง​ของ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต, ทั่ว​ประเทศ​ด้วย: เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="13">แต่​เลือด​ที่​ทา​ไว้​ตาม​เรือน​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อยู่​นั้น​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​สำหรับ​เจ้า: เมื่อ​เรา​เห็น​เลือด​นั้น, เรา​จะ​เว้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้, มหาภัย​นั้น​จะ​ไม่​บังเกิด​แก่​เจ้า, ขณะ​เมื่อ​เรา​จะ​ผลาญ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​นั้น.</verse>
				<verse number="14">วันนี้​จะ​เป็น​วันที่​ระลึก​สำหรับ​เจ้า, ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ถือ​ไว้​เป็น​เทศกาล​เลี้ยง​ประจำปี​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา: ตลอด​เชื้อ​วงศ์​ของ​เจ้า​เป็นนิตย์.”</verse>
				<verse number="15">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กิน​ขนมปัง​ไม่​มี​เชื้อ​ให้​ครบ​กำหนด​เจ็ด​วัน: เริ่มต้น​นั้น​จง​ชำระ​ปัด​ที่​เรือน​ของ​เจ้า​ให้​ปราศ​จาก​เชื้อ​ทั้งหมด: ถ้า​ผู้ใด​ขืน​กิน​ขนมปัง​ที่​มี​เชื้อ​ตั้งแต่​วัน​ต้น​จน​ถึง​วันที่​เจ็ด, จะ​ต้อง​ตัด​ผู้​นั้น​ให้​ขาด​จาก​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="16">ใน​วัน​ต้น​นั้น​ให้​ประชุม​พร้อมกัน​เป็น​การ​ประชุม​บริสุทธิ์, และ​วันที่​เจ็ด​ก็​จง​มี​การ​ประชุม​เหมือน​กัน; และ​ใน​สอง​วัน​นั้น​อย่า​ให้​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ทำงาน​เลย, เว้น​ไว้​แต่​การ​จัดเตรียม​อาหาร​สำหรับ​รับประทาน​นั้น​ทำ​ได้.</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถือ​พิธี​เทศกาล​กิน​ขนมปัง​ไม่​มี​เชื้อ; เพราะ​ใน​วัน​นั้น​เรา​ได้​นำ​กอง​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​ไป​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต: เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​จง​ถือ​วันนี้​ไว้​ตลอด​เชื้อ​วงศ์​ของ​เจ้า​ให้​เป็น​พิธี​เทศกาล​สืบเนื่อง​ไป​เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="18">ใน​เวลา​เย็น​วันที่​สิบ​สี่​แห่ง​เดือน​ต้น, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กิน​ขนมปัง​ไม่​มี​เชื้อ​จนถึง​เวลา​เย็น​วันที่​ยี่​สิบ​เอ็ด​ของ​เดือน​นั้น.</verse>
				<verse number="19">ใน​เจ็ด​วัน​นั้น​อย่า​ให้​มี​เชื้อ​ใน​เรือน​ของ​เจ้า​เลย: ผู้ใด​เป็น​แขก​เมือง, หรือ​คน​เกิด​ใน​เมือง​ก็ดี, ขืน​กิน​ขนมปัง​มี​เชื้อ, ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ตัดขาด​จาก​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="20">สิ่งหนึ่งสิ่งใด​ที่​มี​เชื้อ​อย่า​กิน​เลย; ใน​ที่​อาศัย​ของ​เจ้า​จง​กิน​แต่​ขนมปัง​ที่​ไม่​มี​เชื้อ​เท่านั้น.”</verse>
				<verse number="21">ขณะนั้น​โม​เซ​ได้​เรียก​ผู้​เฒ่า​ของ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​มา​พร้อมกัน​แล้ว​สั่ง​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เลือก​หา​ลูก​แกะ​ตาม​ครอบครัว​ของ​เจ้า​มา​ฆ่า​เป็น​ปัศ​คา.</verse>
				<verse number="22">จง​เอา​ต้น​หุ​สบ​กำ​หนึ่ง, จุ่ม​ลง​ใน​เลือด​ที่อยู่​ใน​ชาม, แล้ว​จง​พรม​เลือด​นั้น​ไว้​ที่​กรอบ​ประตู​ข้างบน, และ​กรอบ​ทั้ง​สอง​ข้าง; อย่า​ให้​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ออก​ไป​พ้น​ประ​ตู​เรือน​ของ​ตน​จน​ถึง​รุ่ง​เช้า.</verse>
				<verse number="23">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เสด็จ​ไป​ทั่ว​ประเทศ​เพื่อ​จะ​ได้​ประหาร​ชาว​อาย​ฆุบ​โต; เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​เห็น​เลือด​ที่​พรม​ไว้​ที่​กรอบ​ประตู​ข้างบน, และ​กรอบ​ข้างๆ, พระองค์​จะ​ทรง​ผ่าน​เว้น​ประตู​นั้น, ไม่​ยอม​ให้​ผู้​ประหาร​เข้า​ไป​ใน​เรือน​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="24">เจ้า​ทั้ง​หลาย​กับ​ลูกหลาน​จง​ถือ​พิธี​นี้​ให้​เป็น​พิธี​เทศกาล​ต่อไป​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="25">ครั้น​ถึง​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​พระราชทาน​ให้แก่​เจ้า, ตาม​ที่​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​แล้ว​นั้น, เจ้า​จง​ถือ​ลัทธิ​นี้​ไว้.</verse>
				<verse number="26">ครั้น​สืบไป​ภายหน้า​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จะ​ถาม​ว่า, ถือ​ลัทธิ​นี้​เพราะ​เหตุไร?</verse>
				<verse number="27">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ตอบ​ว่า, เป็น​การ​บูชา​ยัญ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​เรียก​ว่า​ปัศ​คา, ด้วย​พระองค์​ได้​ทรง​เว้น​เรือน​ของ​ชน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ให้​พ้น​ภัย, เมื่อ​พระ​องค์​ได้​ประหาร​ชีวิต​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต.’ ” พล​ไพร่​ทั้งปวง​จึง​ได้​ก้ม​ศีรษะ​ลง​นมัสการ.</verse>
				<verse number="28">พระ​ยะ​โฮ​วา​รับ​สั่ง​แก่​โม​เซ​และ​อา​โรน​แล้ว​อย่างไร, ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​กระทำ​อย่าง​นั้น​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="29">อยู่​มา​ใน​เวลา​เที่ยงคืน​วัน​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ประหาร​ชีวิต​บุตร​หัวปี​ทั้ง​ปวง. ตั้งแต่​พระราช​บุตร​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​ผู้​ประทับ​บน​พระที่นั่ง​จน​ถึง​บุตร​หัวปี​ของ​พวก​ชะ​เลย​ที่​ติด​อยู่​ใน​คุก​มืด: ทั้ง​ลูก​หัวปี​ของ​สัตว์​เดียร​ฉาน​ทุก​ตัว​ด้วย.</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​กษัตริย์​ฟา​โร​กับ​ข้าราชการ​และ​พล​เมือง​ทั้ง​ปวง​ได้​ตื่น​ขึ้น​ใน​เวลา​กลางคืน, และ​ร้องไห้​คร่ำ​ครวญ​ยิ่ง​นัก​ทั่ว​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต; เนื่องด้วย​เรือน​ที่​ปราศ​จาก​คน​ตาย​ไม่​มี​เลย.</verse>
				<verse number="31">กษัตริย์​ฟา​โร​จึง​ทรง​เรียก​โม​เซ​กับ​อา​โรน​มา​เฝ้า​ใน​เวลา​กลางคืน​วัน​นั้น, ตรัส​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​สอง, กับ​ทั้ง​ชาติ​ยิศ​รา​เอล, จง​ยก​ไป​จาก​ท่ามกลาง​พล​ไพร่​ของ​เรา​เถิด; ไป​ปรนนิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​ที่​ได้​ขอ​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="32">ไป​เถิด, จง​เอา​ฝูง​สัตว์​ของ​เจ้า​ไป​ด้วย, ตาม​ที่​ได้​บอก​แล้ว; และ​จง​อวยพร​ให้​เรา​ด้วย.”</verse>
				<verse number="33">ฝ่าย​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ได้​เร่งรัด​พล​ไพร่​นั้น​ให้​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​โดยเร็ว; เขา​พูด​ว่า, “พวกเรา​ตาย​กัน​หมด​แน่​แล้ว.”</verse>
				<verse number="34">พวก​พล​ไพร่​นั้น​ได้​เอา​ขนมปัง​ดิบ​ที่​ยัง​มิ​ได้​ใส่​เชื้อ​กับ​ราง​ขยำ​ขนมปัง​ห่อ​ผ้า​ใส่​บ่า​แบก​ไป.</verse>
				<verse number="35">ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​กระทำ​ตาม​ที่​โม​เซ​ได้​สั่ง​ไว้; คือ​ได้​ขอ​เครื่องเงิน​ทอง​ประดับ​กาย, และ​ผ้า​นุ่งห่ม​จาก​ชาติ​อาย​ฆุบโต:</verse>
				<verse number="36">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ทำ​ให้​พล​ไพร่​นั้น​เป็น​ที่​ชอบพอ​ต่อ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต, เขา​จึง​ให้​สิ่งของ​ทั้งปวง​ตาม​ที่​เขา​ขอ. เขา​จึง​ได้​ริบ​เอา​สิ่งของ​ต่างๆ ของ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​เสีย</verse>
				<verse number="37">ชน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​เดิน​ไป​จาก​เมือง​รา​มะ​เซ​ส​ถึง​เมือง​ซุ​โค​ธ, นับแต่​ผู้ชาย​ประมาณ​ได้​หก​แสน​คน, เด็ก​มิได้​นับ.</verse>
				<verse number="38">มี​ฝูงชน​ชาติ​อื่น​เป็น​อัน​มาก​ได้​ปะปน​ติดตาม​ไป​ด้วย: ทั้ง​ฝูง​สัตว์​เป็น​อัน​มาก​คือ​ฝูง​แกะ, ฝูง​แพะ, ฝูง​โค, ก็​มี​ไป​ด้วย​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="39">เขา​เอา​ขนมปัง​ดิบ​ไม่​มี​เชื้อ​ซึ่ง​ได้​นำมา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ปิ้ง​ขึ้น; ที่​ขนมปัง​ไม่​ใส่​เชื้อ​นั้น, ก็​เพราะ​เขา​ถูก​เร่งรัด​ให้​ออก​จาก​อาย​ฆุบ​โต, จึง​ไม่​ทัน​เตรียม​อาหาร​มา​ด้วย.</verse>
				<verse number="40">เวลา​ที่​ชน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​อาศัย​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​นับ​ได้​สี่​ร้อย​สาม​สิบ​ปี.</verse>
				<verse number="41">ครั้น​สิ้น​สี่​ร้อย​สาม​สิบ​ปี​แล้ว, เป็น​เวลา​วัน​นั้น​เอง, ที่​พล​โยธา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ยก​ไป​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="42">เวลา​กลางคืน​วัน​นั้น​ควร​จดจำ​ไว้​เป็น​ที่​ระลึก​อย่างยิ่ง​ถึง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ด้วยว่า​พระองค์​ได้​ทรง​นำ​เขา​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต: คืน​วัน​นั้น​เป็น​คืน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ที่​ชน​ชาติยิศรา​เอล​ทั้ง​ปวง​ตั้ง​เป็น​ที่​ระลึก​ตลอด​เชื้อ​วงศ์​ของ​เขา</verse>
				<verse number="43">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ​และ​อาโรน​ว่า, “พิธี​เทศกาลปัศ​กา​เป็น​ดังนี้: คือ​คน​นอกจาก​ชน​ชาติยิศรา​เอลอ​ย่า​ให้​กิน​เลย;</verse>
				<verse number="44">แต่​ฝ่าย​ทาส​ของ​ผู้ใด​ซึ่ง​นาย​ได้​ช่วย​มา​ด้วย​เงิน, เมื่อ​ให้​ทาส​นั้น​รับ​พิธี​สุ​นัด​แล้ว, จึง​ให้​เขา​กิน​ได้.</verse>
				<verse number="45">ส่วน​แขก​บ้าน​หรือ​ลูกจ้าง​อย่า​ให้​กิน​เลย.</verse>
				<verse number="46">ปัศ​คา​นั้น​ให้​กิน​แต่​ฉะเพาะ​บน​เรือน; อย่า​ให้​เอา​เนื้อ​ไป​นอก​เรือน; และ​อย่า​ให้​หัก​กะดูก​ของ​แกะ​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="47">ชน​ชาติยิศรา​เอล​ทั้ง​ปวง​ต้อง​ปฏิบัติ​ตาม​พิธี​เทศกาล​นี้.</verse>
				<verse number="48">เมื่อ​มี​แขก​เมือง​มา​อาศัย​อยู่​กับ​เจ้า, ใคร่​จะ​ถือปัศ​คา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา, ก็​ให้​ชาย​พวก​นั้น​รับ​พิธี​สุ​นัด​ทุก​คน, แล้ว​จึง​ให้​เขา​มา​ใกล้​และ​ถือ​เทศกาล​นั้น; เขา​จง​จะ​เป็น​เหมือน​คน​เกิด​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น: แต่​ผู้ใด​ยัง​มิได้​รับ​พิธี​สุ​นัด อย่า​ให้​ร่วม​กิน​เลี้ยง​ใน​เทศกาลปัศ​คา​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="49">บัญญัติ​สำหรับ​คน​เกิด​ใน​เมือง, และ​แขก​เมือง​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ด้วยกัน​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, จะ​ต้อง​เป็น​อัน​เดียวกัน.”</verse>
				<verse number="50">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้รับ​สั่ง​แก่​โม​เซ​และ​อา​โร​นอ​ย่าง​ไร, ชน​ชาติยิศรา​เอล​ทั้ง​ปวง​ก็​ได้​กระทำ​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="51">อยู่​มา​วัน​นั้น​แหละ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​นำ​ชาติยิศรา​เอลออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​เป็น​กองๆ ตาม​ตระกูล​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​ถวาย​บุตร​หัวปี​ทั้งสิ้น​แก่​เรา; คือ​สาร​พัตร​ทั้ง​ปวง​ของ​ชน​ชาติยิศรา​เอล​ที่​แหวก​ครรภ์​ครั้ง​แรก, จะ​เป็น​มนุษย์​หรือ​เป็น​สัตว์​ก็​ดี; สิ่ง​นั้น​เป็น​ของๆ เรา.”</verse>
				<verse number="3">โม​เซ​จง​กล่าว​แก่​พล​ไพร่​ว่า, “จง​ระลึก​ถึง​วันนี้, ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ออกไป​จาก​อาย​ฆุบ​โต, จาก​ฐานะ​แห่ง​ทาส: โดย​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์ พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​นำ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​ที่​นั่น; อย่า​กิน​ขนม​ปัง​ที่​มี​เชื้อ​เลย.</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ยก​ออกไป​ใน​วันนี้​เป็น​เดือน​อา​บิบ.</verse>
				<verse number="5">ครั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​นำ​พวก​เจ้า​มาถึง​ประเทศ​คะ​นา​อัน, ถึง​ชาติ​เฮธ, ชาติอะ​โมรี, ชาติฮี​วี, และ​ชาติ​ยะบูศ, ที่​พระองค์​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​กับร​รพ​บุรุษ​ว่า จะ​ยก​แผ่น​ดิน​ที่​บริบูรณ์​ไป​ด้วย​น้ำนม​และ​น้ำผึ้ง​ให้​พวก​เจ้า, ขณะนั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถือ​ตาม​ลัทธิ​นี้​ใน​เดือน​นั้น.</verse>
				<verse number="6">จง​กิน​ขนม​ปัง​ไม่​มี​เชื้อ​ให้​ครบ​กำหนด​เจ็ด​วัน, และ​วันที่​เจ็ด จง​ถือ​เป็น​พิธี​เลี้ยง​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา;</verse>
				<verse number="7">จง​กิน​ขนม​ปัง​ไม่​มี​เชื้อ​ให้​ครบ​กำหนด​เจ็ด​วัน: อย่า​ให้​เห็น​มี​ขนม​ปัง​ซึ่ง​มี​เชื้อ​หรือ​เชื้อ​ขนม​ปัง​ใน​เขตต์​ที่​อาศัย​ของ​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">ใน​วัน​นั้น​จง​บอก​บุตร​ของ​เจ้า​ว่า, ‘ที่​ได้​ทำ​ดังนี้ ก็​เพ​ราะ​เหตุการณ์​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​สำหรับ​ข้าพ​เจ้า ขณะ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ออกมา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.’</verse>
				<verse number="9">เทศกาล​นี้​จะ​เป็น​การณ์​สำคัญ​ดุจ​ดัง​สิ่ง​ที่​ผูก​อยู่​ที่​มือ​ของ​เจ้า, และ​เป็น​เครื่อง​ระลึก​จดจำ​ห้อย​ไว้​ระหว่าง​ใน​ตา​ของ​เจ้า. เพื่อ​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ได้​อยู่​ที่​ปาก​ของ​เจ้า; เพราะ​ด้วย​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์: พระองค์​ได้​ทรง​นำ​พวก​เจ้า​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนี้​พวก​เจ้า​จง​ถือ​พิธี​นี้​ไว้​เป็น​เทศกาล​ประจำปี.’ ”</verse>
				<verse number="11">ครั้น​เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​นำ​เจ้า​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน, ตามที่​พระองค์​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​เจ้า​และ​บรรพ​บุรุษ​ของ​เจ้า​ว่า, จะ​ทรง​ยก​แผ่น​ดิน​นั้น​ให้แก่​เจ้า,</verse>
				<verse number="12">บุตรชาย​ที่​คลอด​ครั้ง​แรก​จง​ยก​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ลูก​สัตว์​หัวปี​ตัว​ผู้​ที่​เกิด​แก่​สัตว์​ใช้​ของ​เจ้า​เป็น​ของๆ พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="13">จง​เอา​ลูก​แกะ​ไถ่​ลูก​ลา​หัวปี; ถ้า​แม้​ไม่​ไถ่, จง​หัก​คอ​มัน​เสีย: และ​บุตรชาย​หัวปี​ทั้ง​หลาย​ของ​มนุษย์​จะ​ไถ่​ไว้​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="14">ต่อไป​ภาย​หน้า, เมื่อ​บุตร​ของ​เจ้า​จะ​ถาม​ว่า, ‘ทำไม​จึง​ทำ​อย่าง​นี้?’ จง​เล่า​ให้​เขา​ฟัง​ว่า, ‘พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​นำ​พวก​เรา​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, จาก​ฐานะ​แห่ง​ทาส, ด้วย​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์.</verse>
				<verse number="15">ครั้น​พระทัย​ของ​กษัตริย์​ฟาโร​กะด้าง​ไม่​ยอม​ปล่อย​พวก​เรา​ไป, พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​ประหาร​ชีวิต​ลูก​หัวปี​ทั้ง​หลาย​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ทั้ง​มนุษย์​และ​สัตว์​ด้วย: เหตุ​ฉะนี้​สัตว์​หัวปี​ตัว​ผู้​เรา​จึง​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา; แต่​บุตรชาย​หัวปี​ทั้ง​หลาย​ของ​เราๆ ก็​ไถ่​ไว้.</verse>
				<verse number="16">นี่​แหละ จะ​เป็น​การณ์​สำคัญ​ดุจ​ดัง​สิ่ง​ที่​ผูก​อยู่​ที่​มือ​และ​ห้อย​ไว้​ระหว่าง​นัยน์ตา​ของ​เจ้า; เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​นำ​พวก​เรา​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต: ด้วย​อานุภาพ​แห่ง​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์.’ ”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​กษัตริย์​ฟาโร​ได้​ปล่อย​พล​ไพร่​ไป​แล้ว, พระ​เจ้า​มิได้​ทรง​นำ​เขา​ไป​ทาง​แผ่น​ดิน​ของ​ชาวฟะ​ลีศ​ตีม, ถึงแม้ว่า​เป็น​ทาง​ใกล้; เพราะ​ได้​ตรัส​ไว้​ว่า, “เกรง​ว่า เมื่อ​พล​ไพร่​นั้น​ประสพ​การ​สงคราม​แล้ว​เรา​จะ​ท้อ​ใจ​คิด​กลับไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.”</verse>
				<verse number="18">แต่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​นำ​เขา​อ้อม​ไป​ทาง​ป่า​กันดาร​ริม​ทะเล​แดง: เมื่อ​ชน​ชาติยิศรา​เอลออก​ไป​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​นั้น​ได้​เตรียม​อาวุธ​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">โม​เซ​ได้​เอา​กะ​ดูกของ​โย​เซฟ​ไป​ด้วย: เพราะ​ท่าน​ได้​ให้​ชน​ชาติยิศรา​เอล​สาบาน​ไว้​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​คง​จะ​เสด็จ​มา​เยี่ยม​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​แน่; แล้ว​ท่าน​จง​เอา​กะ​ดูกของ​เรา​ไป​จาก​ที่นี่​ด้วย.”</verse>
				<verse number="20">ชน​ชาติยิศรา​เอล​ได้​ยก​ออก​จาก​เมืองซุ​โคธ​ไป​พัก​ที่​ตำบล​เอธาม​อยู่​ชาย​ป่า​กันดาร.</verse>
				<verse number="21">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​นำหน้า​ใน​เวลา​กลางวัน​ด้วย​เสา​เมฆ, และ​ใน​เวลา​กลางคืน​ด้วยเสา​ไฟ, ให้​เขา​มี​สว่าง; เพื่อ​จะ​ได้​เดิน​ไป​ได้​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน:</verse>
				<verse number="22">เสา​เมฆ​สำหรับ​กลางวัน​และ​เสา​ไฟ​สำหรับ​กลางคืน​มิได้​ขาด​จาก​ข้างหน้า​พล​ไพร่​นั้น​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​รับ​สั่ง​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​สั่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ให้​ย้อน​กลับ​ไป​หยุดพัก​ที่​ตำบล​พี​ฮา​ฮี​โร​ธ, ซึ่ง​อยู่​ระหว่าง​กลาง​หอคอย​มี​ฆ​ดล​และ​ทะเล, ตรงหน้า​ตำบล​บา​ละ​ซะโฟน: แล้ว​ตั้ง​ค่าย​ตรง​นั้น​อยู่​ใกล้​ทะเล.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​กษัตริย์​ฟา​โร​จะ​กล่าว​ว่า, ‘ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​หลง​ติด​อยู่​ใน​ป่า, ป่า​นั้น​กั้น​เขา​ไว้​แล้ว.’</verse>
				<verse number="4">และ​เรา​จะ​ให้​ใจ​ฟา​โร​แข็ง​กะ​ด้าง, ให้​ไล่​ตาม​ไป; แล้ว​เรา​จะ​ได้​เกียรติ​ยศ​เพราะ​กษัตริย์​ฟา​โร, และ​เพราะ​พล​โยธา​ของ​เขา; ชาว​อาย​ฆุบ​โต​จึง​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา.” เขา​ก็ได้​กระทำ​ตาม​รับสั่ง​นั้น.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​กษัตริย์​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ทราบ​ความ​ว่า​พล​ไพร่​ยิศ​รา​เอล​หนี​ไป​แล้ว: พระทัย​ของ​ฟา​โร​และ​ใจ​ของ​ข้าราชการ​ก็​เปลี่ยน​จาก​ความ​ตั้งใจ​เดิม​ที่​มี​ต่อ​พล​ไพร่​นั้น​ไป​ว่า, “ทำ​ไมหนอ​เรา​จึง​ได้​ทำ​เช่นนั้น? ไฉน​เรา​จึง​ได้​ปล่อย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไป​จาก​การ​ปรนนิบัติ​เรา​เล่า?”</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​กษัตริย์​ฟา​โร​ก็​ให้​เตรียม​ราชรถ​และ​นำ​พล​โยธา​ติดตาม​ไป:</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ได้​เกณฑ์​ราชรถ​รบ​อย่าง​ดี​หก​ร้อย​คัน, กับ​รถ​รบ​หลวง​ทั้ง​หลาย​ทั่ว​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, มี​นายทหาร​ประจำ​อยู่​ทุก​คัน.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ให้​พระทัย​ของ​ฟา​โร​กษัตริย์​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​แข็ง​กะ​ด้าง​ไป, ท่าน​จึง​ได้​ไล่​ตาม​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล: ฝ่าย​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​นั้น​ก็​ยก​เดิน​ไป​ด้วย​มี​พระ​หัตถ์​อานุภาพ​อัน​ทรง​คุ้มครอง.</verse>
				<verse number="9">ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ได้​ไล่​ตาม​ไป, มี​ทั้ง​รถ​เทียมม้า​และ​ทหารม้า​และ​ทหารราบ​ทั้งปวง​ของ​กษัตริย์​ฟาโร, มา​ทัน​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ที่​ค่าย​ตั้งอยู่​ริม​ทะเล, ใกล้​ตำบล​พี​ฮา​ฮี​โร​ธ, ตรงหน้า​ตำบล​บาทะซะโฟน.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​กษัตริย์​ฟา​โร​เข้า​มา​ใกล้, ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ก็​เงย​หน้า​แลดู​เห็น​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต​ติดตาม​มา, ก็​มี​ความ​กลัว​ยิ่ง​นัก: จึง​ได้​ร้อง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="11">เขา​ได้​เรียน​โม​เซ​ว่า, “หลุม​ฝัง​ศพ​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ไม่​มี​หรือ​ท่าน​จึง​ได้​พา​เรา​ออก​มา​ให้​ตาย​ใน​ป่า​กันดาร? ทำไม​หนอ​ท่าน​จึง​ได้​พา​เรา​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต?</verse>
				<verse number="12">พวก​เรา​ได้​บอก​ท่าน​แล้วแต่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​มิใช่​หรือว่า, จง​ปล่อย​ให้​พวกเรา​ปรนนิบัติ​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต​เถิด​เพราะ​การ​ที่​จะ​ปรนนิบัติ​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต​นั้น​ก็ดี​กว่า​ที่​จะ​มา​ตาย​ใน​ป่า​กันดาร? ’ ”</verse>
				<verse number="13">โม​เซ​จึง​เตือน​พล​ไพร่​นั้น​ว่า, อย่า​กลัว​เลย, จง​ยืน​อยู่​นิ่งๆ จะ​ได้​เห็น​ความ​รอด​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​พระองค์​จะ​ทรง​ประทาน​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​วันนี้: ด้วย​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​ใน​วันนี้, ตั้งแต่​นี้​ต่อไป​จะ​ไม่​ได้​เห็น​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​รบ​แทน​เจ้า​ทั้ง​หลาย; เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​สงบ​อยู่​เถิด.”</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “เหตุ​ไฉน​เจ้า​จึง​มา​ร้องทุกข์​แก่​เรา? จง​สั่ง​ชน​ชาติ​ยิศ​รา​เอลให้​เดิน​ต่อไป​ข้างหน้า​เถิด.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​เจ้า​จง​ยก​ไม้เท้า​ของ​เจ้า​ยื่น​ออก​ไป​เหนือ​ทะเล, และ​ทำ​ให้​น้ำ​ใน​ทะเล​นั้น​แหวก​ออก​เป็น​ช่อง: ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​จะ​ได้​เดิน​ตาม​ช่อง​บน​ดิน​แห้ง​ท่ามกลาง​ทะเล,</verse>
				<verse number="17">จง​ดู​เถิด, เรา​จะ​ให้​ใจ​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต​แข็ง​กะ​ด้าง​ไล่​ตาม​มา: และ​เรา​จะ​ได้​เกียรติยศ​จาก​กษัตริย์​ฟา​โร​จาก​พล​โยธา, พล​รถ​และ​พล​ม้า​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เรา​ได้​เกียรติยศ​จาก​กษัตริย์​ฟา​โร​และ​พล​รถ​และ​พล​ม้า​ของ​เขา​แล้ว, ชาว​อาย​ฆุบ​โต​จึง​จะ​รู้​ว่า​เรา​นี่แหละ​คือ​ยะโฮ​วา.”</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​เทวทูต​แห่ง​พระเจ้า​ซึ่ง​นำหน้า​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล, ได้​กลับ​ไป​อยู่​ข้างหลัง; และ​เสา​เมฆ​ซึ่ง​อยู่​ข้างหน้า​ก็ได้​กลับ​มา​ตั้งอยู่​ข้างหลัง​เขา:</verse>
				<verse number="20">คือ​เสา​นั้น​ได้​ตั้งอยู่​ระหว่าง​ค่าย​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​และ​ค่าย​ของ​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต; เป็น​เมฆ​มืด​แก่​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต; แต่​มี​แสง​ส่อง​สว่าง​ใน​เวลา​กลางคืน​แก่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล: ทั้ง​สอง​ฝ่าย​มิได้​เข้า​ใกล้​กัน​ตลอด​เวลา​กลาง​คืน​นั้น.</verse>
				<verse number="21">โม​เซ​ได้​ยื่น​มือ​ออก​ไป​เหนือ​ทะเล; และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็ได้​ทรง​บันดาล​ให้​มี​ลม​กล้า​พัด​มา​แต่​ทิศตะวันออก​ตลอด​คืน​วัน​นั้น, ให้​น้ำทะเล​ไหล​กลับ​และ​ให้​ดิน​แห้ง​ไป; น้ำ​ก็​ได้​แยก​ออก​จาก​กัน.</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ก็​พา​กัน​เดิน​ไป​ตาม​ช่อง​แห้ง​ท่ามกลาง​ท้อง​ทะเล: และ​น้ำ​นั้น​ตั้ง​เป็น​เหมือน​กำแพง​สำหรับ​เขา​ทั้ง​ข้าง​ขวา​และ​ข้าง​ซ้าย.</verse>
				<verse number="23">ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ก็ได้​ไล่​ตาม​ไป​ท่ามกลาง​ทะเล, คือ​กอง​ม้า​และ​ราชรถ​และ​พล​ม้า​ทั้งปวง​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร.</verse>
				<verse number="24">อยู่​มา​ใน​เวลา​ย่ำ​รุ่ง​พระ​ยะโฮ​วา​ได้​ทอด​พระเนตร​ทะลุ​เสา​ไฟ​และ​เสา​เมฆ​นั้น, ทรง​เห็น​พล​โยธา​ของ​ชาว​อาย​ฆุบโต, ได้​ทรง​บันดาล​ให้​กองทัพ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​เกิด​โกลาหล​ขึ้น.</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ได้​ทำ​ให้​ล้อ​รถ​นั้น​ฝืด​โคลน​จน​แล่น​ไป​ไม่​ใคร่​ไหว; ชาว​อาย​ฆุบ​โต​จึง​พูด​กัน​ว่า, “ให้​เรา​หนี​ไป​จาก​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอลเถิด; ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ช่วย​เขา​ต่อสู้​กับ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต.”</verse>
				<verse number="26">ขณะ​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​ยื่น​มือ​ออก​ไป​เหนือ​ทะเล, ทำ​ให้​น้ำทะเล​ไหล​กลับคืน​มา​ท่วม​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ทั้ง​พล​รถ​และ​พล​ม้า​ของ​เขา.”</verse>
				<verse number="27">โม​เซ​จึง​ยื่น​มือ​ออก​ไป​เหนือ​ทะเล: ครั้น​รุ่งเช้า​ทะเล​ก็ได้​ไหล​กลับ​เชี่ย​วดัง​เก่า; ชาว​อาย​ฆุบโต​ก็​พา​กัน​หนี​กระแส​น้ำ​ไป; พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​พินาศ​ไป​ท่า​ม​กลาง​ทะเล.</verse>
				<verse number="28">น้ำ​นั้น​ก็​กลับ​ท่วม​พวก​พล​รถ​พล​มา​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร, คือ​พล​โยธา​ทั้งหมด​ซึ่ง​ได้​ติดตาม​ลง​ไป​ใน​ทะเล​มิได้​เหลือ​สัก​คน​เดียว.</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​นั้น​ได้​เดิน​ไป​ตาม​ช่อง​ดิน​แห้ง​ท่ามกลาง​ท้อง​ทะเล; ส่วน​น้ำ​ทั้ง​ข้าง​ขวา​และ​ข้าง​ซ้าย​ก็​ตั้ง​เป็น​เหมือน​กำแพง.</verse>
				<verse number="30">ใน​วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​ช่วย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​รอด​จาก​เงื้อมมือ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต; ดังนี้​ชน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​เห็น​ศพ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​เกลื่อน​กลาด​อยู่​ที่​ชายทะเล.</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​เห็น​การ​ใหญ่​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​ชาว​อาย​ฆุบ​โต, เขา​มี​ความ​เกรง​กลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา: ได้​เชื่อถือ​พระองค์, และ​โม​เซ​ผู้​รับใช้​ของ​พระ​องค์​ด้วย.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ขณะนั้น​โม​เซ​กับ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​ร้องเพลง​บท​นี้​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้อง​เพลง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​พระองค์​ทรง​ได้​ชัย​ชะ​นะ​อย่าง​สง่า​ผ่า​เผย; พระองค์​ได้​ทรง​ผลัก​ม้า​และ​พล​ม้า​ลง​ใน​ทะเล.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็นกำลัง​และ​เป็น​กำเนิด​บทเพลง​สรรเสริญ​แห่ง​ข้าพ​เจ้า, พระ​องค์​เป็น​ผู้ช่วย​ให้​ข้าพ​เจ้า​รอด: พระองค์​นี่แหละ​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระ​องค์; และ​พระ​องค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​บรรพ​บุรุษ, ข้าพ​เจ้า​จะ​ยกยอ​สรรเสริญ​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​นักรบ: พระ​นาม​ของ​พระองค์​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="4">พระ​องค์​ได้​ทรง​ทิ้ง​พล​รถ​และ​พล​โยธา​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​ลง​ใน​ทะเล; นายทหาร​รถ​รบ​ที่​แกล้ว​กล้า​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​ก็​จม​น้ำ​ตาย​ใน​ทะเลแดง.</verse>
				<verse number="5">น้ำ​ลึก​ได้​ท่วม​เขา​เสีย: เขา​ได้​จม​ลง​ใน​น้ำ​ลึก​ประดุจ​ก้อน​หิน.</verse>
				<verse number="6">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระ​องค์​ทรง​อานุภาพ​อัน​สง่า​ผ่า​เผย, พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระองค์​ทรง​ทำลาย​ศัตรู​ให้​ป่นปี้​ไป.</verse>
				<verse number="7">ผู้ใด​ที่​ลุก​ขึ้น​ต่อสู้​พระองค์ๆ ทรง​ทำลาย​เสีย​ด้วย​เดชานุภาพ​ใหญ่​ยิ่ง: พระองค์​ทรง​พระ​พิ​โรธ​เผา​ผลาญ​เขา​เสีย​เหมือน​ไฟ​เผา​ตอ​ฟาง.</verse>
				<verse number="8">โดย​ลม​ระบาย​จาก​พระ​นา​สิ​ก​ของ​พระองค์​น้ำ​ก็​รวม​เข้า​เป็น​กลุ่ม​ท่วม​สูง​ขึ้น​ไป; กอง​น้ำ​ลึก​ใน​ท้อง​ทะเล​ก็​ปรากฏ​เป็น​กลุ่มก้อน​เหมือน​น้ำแข็ง.</verse>
				<verse number="9">พวก​ข้าศึก​ได้​กล่าว​ว่า, ‘เรา​จะ​ติดตาม​จับ​ให้​ทัน, จะ​ริบ​สิ่งของ​มา​แบ่ง​ปัน​กัน; เรา​จึง​จะ​อิ่มใจ​ดัง​ประสงค์​ที่​จะ​ทำ​กับ​พวก​นั้น; เรา​จะ​ชัก​ดาบ​ออก​ประหาร​เขา​เสีย​ด้วย​ฝีมือ​ของ​เรา.’</verse>
				<verse number="10">พระ​องค์​ทรง​บันดาล​ลม​ของ​พระองค์​ให้​พัด​มา, น้ำทะเล​ก็​ท่วม​มิด​เขา: เขา​ได้​จม​ลง​ใน​น้ำ​เล็ก​เหมือน​ตะกั่ว.</verse>
				<verse number="11">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใน​บรรดา​พระ​ทั้งปวง​องค์​ไหน​จะ​เป็นใหญ่​เหมือน​พระ​องค์​เล่า? ใคร​จะ​เสมอ​กับ​พระองค์, ผู้​ประกอบ​ด้วย​ความ​บริสุทธิ์​รุ่งเรือง, ทรง​กระทำ​การ​อัศจรรย์​นั้น​เป็น​ที่​น่า​ยำเกรง​และ​น่า​สรรเสริญ​หรือ?</verse>
				<verse number="12">ก็​พระ​องค์​ทรง​เหยียด​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ออก, แผ่น​ดิน​ก็ได้​สูบ​กลืน​เขา​เสีย.</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ได้​ทรง​พระ​กรุณา​นำ​หน้า​พล​ไพร่​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​ไถ่​ไว้. พระ​องค์​ได้​ทรง​พา​เขา​มา​ถึง​ที่​สถิต​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​โดย​เดชานุภาพ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="14">ชาว​ประเทศ​ต่างๆ ได้ยิน​แล้ว​ก็​สะทกสะท้าน​ด้วย​ความ​กลัว, เมือง​ฟะเลเซ็ธ​ก็​รู้สึก​เสียว​ส​ยอง​ยิ่ง​นัก.</verse>
				<verse number="15">ครั้งนั้น​พวก​เจ้านาย​ใน​เมือง​อะ​โดม​ก็​หวาดกลัว​จน​สิ้นสติ; ชายฉกรรจ์​ใน​เมือง​โม​อาบ​ก็​สะทกสะท้าน​ด้วย​ความ​กลัว: ชาว​คะ​นา​อัน​ทั้งปวง​ก็​แตกฉาน​ซ่านเซ็น​ไป.</verse>
				<verse number="16">ความ​ตระหนกตกใจ​กลัว​อุบัติ​ขึ้น​ใน​ใจ​ของ​เขา; เนื่องด้วย​ฤทธานุ​ภาพ​แห่ง​พระ​กร​ของ​พระ​องค์; เขา​นิ่ง​อยู่​เหมือน​ก้อน​หิน, จน​พล​ไพร่​ของ​พระ​องค์​เดิน​ผ่าน​ข้าม​ไป, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, จน​พล​ไพร่​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​ไถ่​ไว้​แล้ว​เดิน​ผ่าน​ข้าม​ไป.</verse>
				<verse number="17">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​องค์​จะ​ทรง​นำ​เขา​เข้า​มา, และ​จะ​ทรง​ตั้ง​เขา​ไว้​บน​ภูเขา​ซึ่ง​เป็น​มฤ​ดก​ของ​พระองค์, คือ​สถานที่​ของ​พระ​องค์​ที่​ทรง​เตรียม​ไว้​เพื่อ​จะ​ได้​สถิต​อยู่, คือ​โบสถ์​ซึ่ง​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​ไว้.</verse>
				<verse number="18">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ครอบ​ครอง​อยู่​เป็น​นิตย์นิรันดร์.”</verse>
				<verse number="19">กอง​ม้า​กับ​ราชรถ​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​และ​พล​ม้า​ของ​ท่าน​ได้​ลง​ไป​ใน​ทะเล, แล้ว​พระ​ยะโฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​น้ำ​ทะเล​ไหล​กลับ​มา​ท่วม; แต่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​เดิน​ไป​ตาม​ช่อง​ดิน​แห้ง​ท่ามกลาง​ทะเล​นั้น.</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​นางสาว​มิ​ระ​ยาม​ผู้ทำ​นาย, พี่สาว​ของ​อา​โรน, ก็​ถือ​รำมะนา; และ​หญิง​ทั้งปวง​ก็​ถือ​รำมะนา​ติดตาม​เต้นรำ​ไป.</verse>
				<verse number="21">และ​นางสาว​มิ​ระ​ยาม​จึง​ร้อง​ตอบ​ว่า, “จง​ร้อง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด, เพราะ​พระองค์​ทรง​ได้​ชัย​ชะ​นะ​อย่าง​สง่า​ผ่า​เผย, พระ​องค์​ทรง​ผลัก​ม้า​และ​พล​ม้า​ลง​ใน​ทะเล.”</verse>
				<verse number="22">โม​เซ​ได้​นำ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ขึ้น​จาก​ทะเลแดง​ไป​ยัง​ป่า​กันดาร​ชื่อ​ซู​ระ; เดิน​ไป​สาม​วัน, ก็​มิ​ได้​พบ​น้ำ.</verse>
				<verse number="23">ครั้น​มา​ถึง​ตำบล​มา​รา​แล้ว, เขา​กิน​น้ำ​ที่​ตำบล​มา​รา​นั้น​ไม่​ได้​เพราะ​น้ำ​นั้น​ขม: เหตุ​ฉะนั้น​จึง​ตั้ง​ชื่อ​ว่า​มา​รา.</verse>
				<verse number="24">พล​ไพร่​ทั้งปวง​ก็​บ่น​ต่อ​โม​เซ​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​อะไร​ดื่ม?”</verse>
				<verse number="25">โม​เซ​ก็​ร้อง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา; พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​ชี้​ให้​เขา​เห็น​ต้นไม้​ต้น​หนึ่ง, เมื่อ​เขา​ทิ้ง​ต้นไม้​นั้น​ลง​ใน​น้ำ, น้ำ​ก็​จืด​ไป. พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​ข้อปฏิบัติ​และ​ข้อ​บัญชา​ไว้, และ​ได้​ทรง​ลองใจ​เขา​ใน​ที่นั่น;</verse>
				<verse number="26">พระองค์​ตรัส​ว่า, “ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เชื่อ​ฟัง​คำ​ตรัส​ของ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, จะ​ประพฤติ​ใน​ทาง​ชอบ​ต่อ​พระ​พักตร​ของ​พระองค์, จะ​เงี่ยหู​ฟัง​พระ​บัญญัติ, และ​จะ​รักษา​ข้อปฏิบัติ​ของ​พระองค์​ทุก​ประการ, โรค​ต่างๆ ซึ่ง​เรา​ได้​บันดาล​ให้​เกิด​แก่​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​นั้น, เรา​จะ​ไม่​ให้​บังเกิด​แก่​พวก​เจ้า​เลย; เพราะ​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​ผู้รักษา​เจ้า.”</verse>
				<verse number="27">เขา​ทั้ง​หลาย​พา​กัน​มา​ถึง​ตำบล​เอลิม​ที่​มี​บ่อน้ำ​สิบ​สอง​บ่อ, มี​ต้น​อินทผลัม​เจ็ดสิบ​ต้น: แล้ว​หยุดพัก​ใกล้​บ่อน้ำ​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">เขา​ทั้งปวง​ได้​ยก​ไป​จาก​เอลิม; และ​ใน​วันที่​สิบ​ห้า​ของ​เดือน​ที่​สอง​นับ​ตั้ง​แต่​เวลา​ยก​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ได้​มา​ถึง​ป่า​ซีน, ซึ่ง​อยู่​หว่าง​กลาง​ตำบล​เอลิม​กับ​ภูเขา​ซี​นาย.</verse>
				<verse number="2">ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ก็​พา​กัน​บ่น​ต่อ​โม​เซ​และ​อา​โรน​ใน​ป่า​นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="3">“พวก​ข้าพ​เจ้า​ใคร่​จะ​ได้​ตาย​เสีย​ด้วย​พระ​หัตถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ขณะ​เมื่อ​อยู่​ใกล้​หม้อ​เนื้อ​อัน​ได้​รับประทาน​อาหาร​อิ่มหนำ; แต่​นี่​ท่าน​ทั้ง​สอง​กลับ​นำ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ออก​มา​ใน​ป่า​กันดาร​นี้, เพื่อ​จะ​ให้​อด​อาหาร​ตาย​เท่านั้น.”</verse>
				<verse number="4">ครั้งนั้น​พระ​ยะโฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “นี่​แน่ะ, เรา​จะ​บันดาล​ให้​อาหาร​ตกลง​มา​จาก​ท้อง​ฟ้า​ดุจ​ฝน​สำหรับ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กิน; ชน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ออก​ไป​เก็บ​พอ​กิน​สำหรับ​ฉะ​เพาะ​วันหนึ่งๆ, เพื่อ​เรา​จะ​ลองใจ​เขา​ว่า​เขา​จะ​ประพฤติ​ตาม​กฎ​ของ​เรา​หรือ​ไม่.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ถึง​วันที่​หก​ให้​เขา​เตรียม​เก็บ​ไว้​สอง​เท่า​ของ​วัน​อื่น.”</verse>
				<verse number="6">โม​เซ​กับ​อา​โรน​จึง​บอก​แก่​ชน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ว่า, “ใน​เวลา​เย็น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้​ทรง​นำ​หน้า​พวก​เจ้า​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต;</verse>
				<verse number="7">ใน​เวลา​เช้า​พวก​เจ้า​จะ​ได้​เห็น​สง่า​ราศี​แห่ง​พระเจ้า​เพราะ​คำ​บ่น​ต่อว่า​ของ​พวก​เจ้า​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทราบ​ถึง​พระองค์​แล้ว: เรา​ทั้ง​สอง​เป็น​ผู้ใด​เล่า, พวก​เจ้า​จึง​มา​บ่น​ต่อว่า​เรา?”</verse>
				<verse number="8">โม​เซ​ได้​กล่าว​ว่า, “ใน​เวลา​เย็น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ประทาน​เนื้อ​ให้​เจ้า​กิน, ใน​เวลา​เช้า​พวก​เจ้า​จะ​มี​อาหาร​กิน​อิ่ม; เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ทราบ​คำ​บ่น​ซึ่ง​เจ้า​ได้​บ่น​ต่อว่า​พระองค์: เรา​ทั้ง​สอง​นี้​เป็น​ผู้ใด? พวก​เจ้า​มิได้​บ่น​ต่อว่า​เรา, แต่​ได้​บ่น​ต่อว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ต่างหาก.”</verse>
				<verse number="9">โม​เซ​จึง​กล่าว​แก่​อา​โรน​ว่า, “จง​บอก​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ให้​เข้า​มา​ใกล้​พระ​ยะโฮ​วา; เพราะ​พระ​องค์​ทรง​ทราบ​คำ​บ่น​ของ​เจ้า​แล้ว.”</verse>
				<verse number="10">อยู่​มา​เมื่อ​อา​โรน​ยัง​กล่าว​แก่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​อยู่​นั้น, เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​มอง​ดู​ไป​ทาง​ป่า​กันดาร, รัศมี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ได้​ปรากฏ​ใน​เมฆ.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="12">“คำ​บ่น​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​นั้น​เรา​ได้​ทราบ​แล้ว: จง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, ‘ใน​เวลา​เย็น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เนื้อ​กิน, ทั้ง​ใน​เวลา​เช้า​เจ้า​จะ​ได้​อาหาร​กิน​อิ่ม; เจ้า​จึง​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะโฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า.’ ”</verse>
				<verse number="13">ครั้น​ถึง​เวลา​เย็น ฝูง​นก​กะ​ทา​ได้​บิน​มา​เต็มที่​พัก: ใน​เวลา​รุ่งเช้า​ก็​มี​น้ำค้าง​รอบ​ที่พัก​นั้น.</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​น้ำค้าง​หาย​ไป​แล้ว​ก็​เห็น​มี​เม็ด​เล็กๆ กลมๆ เหมือน​หิมะ​อยู่​ที่​พื้นดิน​ใน​ป่า​กันดาร.</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​เห็น, จึง​พูด​กัน​ว่า, “นี่​อะไร​หนอ?” เพราะ​เขา​ไม่​รู้​ว่า​เป็น​สิ่ง​ไร​โม​เซ​จึง​บอก​เขา​ว่า, “นี่แหละ​เป็น​อาหาร​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ประทาน​ให้​พวก​เจ้า​กิน.</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​รับ​สั่ง​ดังนี้​คือ, ให้​ทุกคน​เก็บ​กิน​ตามแต่​จะ​ต้อง​การ; จง​เก็บ​คน​ละ​สี่​ทะนานหลวง, ตาม​จำนวน​คน​มาก​น้อย​ใน​ครอบครัว​หนึ่งๆ.”</verse>
				<verse number="17">ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​กระทำ​ตาม, บาง​คน​ได้​เก็บ​มาก​บาง​คน​ได้​เก็บ​น้อย.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เขา​ได้​ใช้​ทะนานหลวง​ตวง, คน​ที่​เก็บ​ได้​มาก​นั้น​ไม่​มี​เหลือ, และ​คน​ที่​เก็บ​ได้​น้อย​ก็​หา​ขาด​ไม่; ทุกคน​เก็บ​มา​ได้​เท่า​ที่​สำหรับ​คน​หนึ่ง​กิน​พอดี.</verse>
				<verse number="19">โม​เซ​จึง​สั่ง​ว่า, “อย่า​ให้​ผู้ใด​เก็บ​ไว้​จนถึง​รุ่งเช้า.”</verse>
				<verse number="20">แต่​เขา​มิได้​เชื่อฟัง; บาง​คน​มี​เหลือ​ก็ได้​เก็บ​ไว้​จน​ถึง​รุ่งเช้า, อาหาร​นั้น​ก็​บูด​เหมือน​เป็น​หนอน; โม​เซ​จึง​โกรธ​คน​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="21">เขา​ต่าง​ได้​เก็บ​ทุกๆ เวลา​เช้า, เท่า​ที่​สำหรับ​กิน​หนึ่ง​กิน​พอดี: พอ​แดด​ออก​ร้อน​จัด​แล้ว​ก็​ละลาย​ไป.</verse>
				<verse number="22">อยู่​มา​เมื่อ​ถึง​วันที่​หก​เขา​ได้​เก็บ​อาหาร​สอง​เท่า. คือ​คน​ละ​แปด​ทะนานหลวง​แล้ว: บรรดา​หัวหน้า​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​จึง​ได้​มา​รายงาน​ต่อ​โม​เซ.</verse>
				<verse number="23">โม​เซ​ได้​บอก​เขา​ว่า, “นี่แหละ​เป็น​ข้อ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​รับสั่ง​ไว้​แล้ว​ว่า, พรุ่งนี้​เป็น​วัน​งด​การ, เพราะ​เป็น​ซะบา​โต​วัน​บริสุทธิ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา: จะ​ปิ้ง​อะไร​ก็​ให้​ปิ้ง, จะ​ต้ม​อะไร​ก็​ให้​ต้ม​เสีย; และ​ส่วน​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​นั้น​จง​เก็บ​ไว้​จนถึง​วันรุ่งขึ้น.”</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​เขา​ได้​เก็บ​ไว้​จน​วันรุ่งขึ้น​ตาม​โม​เซ​สั่ง; อาหาร​นั้น​ก็​มิได้​บูด​เหม็น​เป็น​หนอน​เลย.</verse>
				<verse number="25">โม​เซ​จึง​บอก​ว่า, “วันนี้​จง​กิน​อาหาร​ที่​เก็บ​ไว้​นั้น; เพราะว่า​วันนี้​เป็น​วัน​ซะบา​โต​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา: วันนี้​เจ้า​จะ​ไม่​พบ​อาหาร​อย่าง​นั้น​ที่​ทุ่งนา​เลย.</verse>
				<verse number="26">จง​เก็บ​ใน​กำหนด​หก​วัน; แต่​ใน​วันที่​เจ็ด​ซึ่ง​เป็น​วัน​ซะบา​โต​จะ​ไม่​มี​เลย.”</verse>
				<verse number="27">อยู่​มา​เมื่อ​วันที่​เจ็ด​มี​บาง​คน​ได้​ออก​ไป​เก็บ, แต่​หา​ได้​พบ​ไม่.</verse>
				<verse number="28">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “พวก​เจ้า​จะ​ขัดขืน​ข้อ​บัญญัติ​และ​กฎหมาย​ของ​เรา​นาน​สัก​เท่าไร?</verse>
				<verse number="29">จง​ดู​เถิด, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​โปรด​ให้​มี​วัน​ซะบา​โต, เหตุ​ดัง​นั้น​ใน​วันที่​หก​พระ​องค์ได้​ประ​ทาน​อาหาร​ให้​พอ​รับประทาน​สอง​วัน; จง​พัก​อยู่​ใน​ที่​ของ​ตน​ทุกคน, อย่า​ให้​ผู้ใด​ออก​จาก​ที่พัก​ใน​วันที่​เจ็ด​นั้น​เลย.”</verse>
				<verse number="30">เหตุ​ฉะนั้น​พล​ไพร่​ทั้ง​ปวง​จึง​ได้​งด​การ​ใน​วัน​ที่​เจ็ด.”</verse>
				<verse number="31">พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​เรียก​ชื่อ​อาหาร​นั้น​ว่า​มา​นา: เป็น​เมล็ด​ขาว​เหมือน​เมล็ด​ผักชี; มี​รส​เหมือน​ขนมปัง​ผะ​สม​ด้วย​น้ำผึ้ง.</verse>
				<verse number="32">โม​เซ​จึง​กล่าว​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​รับสั่ง​ดังนี้​ว่า, ‘จง​ตวง​มา​นา​สี่​ทะนานหลวง​เก็บ​ไว้​ตลอด​ชั่วลูกชั่วหลาน​ของ​เจ้า​เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เห็น​อาหาร​ซึ่ง​เรา​ประทาน​เลี้ยง​เจ้า​ใน​ป่า​กันดาร, เพื่อ​เรา​ได้​นำ​พวก​เจ้า​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.’ ”</verse>
				<verse number="33">โม​เซ​ได้​บอก​อา​โรน​ว่า, “จง​ตวง​มา​นา​สี่​ทะนาน​หลวง​เก็บ​ไว้​ใน​หม้อ​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตลอด​ชั่ว​ลูก​ชั่ว​หลาน​ของ​ท่าน.”</verse>
				<verse number="34">อา​โรน​ก็ได้​เก็บ​มา​นา​นั้น​ไว้​กับ​แผ่น​พระ​บัญญัติ, ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​กับ​โม​เซ.</verse>
				<verse number="35">ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​กิน​มา​นา​ถ้วน​สี่​สิบ​ปี, จน​เขา​มา​ถึง​เมือง​ซึ่ง​มี​ผู้อาศัย​อยู่; คือ​มา​ถึง​เขตต์​แดน​คะ​นา​อัน.</verse>
				<verse number="36">ยี่​สิบ​ทะนานหลวง​เป็น​หนึ่ง​สัด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ได้​ยก​ออก​จาก​ป่า​ซีน, ไป​เป็น​ระยะๆ ตาม​พระ​บัญชา​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​ได้​หยุดพัก​ที่​ระ​พี​ดีม; และ​ที่​นั้น​ไม่​มี​น้ำ​สำหรับ​ให้​พล​ไพร่​นั้น​กิน.</verse>
				<verse number="2">เพราะ​เหตุ​นั้น​บรรดา​พล​ไพร่​จึง​ได้​บ่น​ติเตียน​โม​เซ​ว่า, “จง​ให้​น้ำ​พวก​ข้าพ​เจ้า​กิน​เถิด.” โม​เซ​จึง​ตอบ​ว่า, “พวก​เจ้า​บ่น​ต่อ​ว่า​เรา​ทำไม? เหตุ​ไฉน​พวก​เจ้า​จึง​บังอาจ​ลองดี​พระ​ยะ​โฮ​วา?”</verse>
				<verse number="3">ไพร่พล​ก็​กระหายน้ำ​ที่​ตำบล​นั้น, จึง​บ่น​ต่อ​โม​เซ​ว่า, “เหตุ​ไร​เล่า​ท่าน​จึง​พา​พวก​ข้าพ​เจ้า, ทั้ง​บุตร​และ​ฝูง​สัตว์, ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​เพื่อ​จะ​ให้​อด​น้ำตาย?”</verse>
				<verse number="4">โม​เซ​จึง​ร้อง​ทูล​พระ​ยะโฮ​วา​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี​แก่​พล​ไพร่​นี้? เขา​จวน​จะ​เอา​หิน​ขว้าง​ข้าพ​เจ้า​อยู่​แล้ว.”</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​เดิน​ล่วงหน้า​พล​ไพร่​นั้น​ไป. และ​นำ​ผู้​เฒ่า​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ไป​ด้วย; ไม้​เท้า​ที่​เจ้า​ใช้​ตี​แม่น้ำ​นั้น​ให้​ถือ​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">จง​ดู​เถิด, เรา​จะ​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​เจ้า​บน​ศิลา​ที่​ภูเขา​โฮ​เร็บ; จง​ตี​ศิลา​นั้น, แล้ว​น้ำ​จะ​ไหล​ออก​มา​สำหรับ​พล​ไพร่​จะ​ได้​ดื่ม.” โม​เซ​ก็ได้​ทำ​ดังนั้น​ต่อหน้า​ผู้​เฒ่า​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="7">โม​เซ​ได้​เรียก​ชื่อ​ตำบล​นั้น​ว่า​มา​ซา​และ​มะ​รี​บา, ด้วย​เหตุ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​บ่น​ติเตียน​ต่อว่า​ตน ณ ที่​นั้น, และ​ได้​ชันสูตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, “พระองค์​สถิต​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​ข้าพ​เจ้า​หรือ​ไม่?”</verse>
				<verse number="8">ครั้งนั้น​ชนชาติ​อะ​มา​เลค​ยก​มา​รบ​ชน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ที่​ตำบล​ระ​พี​ดีม.</verse>
				<verse number="9">โม​เซ​ได้​สั่ง​ยะ​โฮ​ซูอะ​ว่า, “จง​เลือก​จัด​ทหาร​ฝ่าย​เรา​ออก​ไป​สู้รบ​กับ​ชาติ​อะ​มา​เลค: เวลา​พรุ่งนี้​เรา​จะ​ยืน​ถือ​ไม้เท้า​แห่ง​พระเจ้า​อยู่​บน​ยอด​ภูเขา.”</verse>
				<verse number="10">ยะ​โฮ​ซูอะ​ก็ได้​กระทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​โม​เซ, แล้ว​ได้​รบ​สู้​กับ​ชนชาติ​อะ​มา​เลค: ส่วน​โม​เซ, อา​โรน, และ​ฮู​ระ​ก็ได้​ขึ้น​ไป​บน​ยอด​ภูเขา​นั้น.</verse>
				<verse number="11">อยู่​มา​เมื่อ​โม​เซ​ยก​มือขึ้น​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​ชัย​ชะ​นะ; เมื่อ​ลด​มือ​ลง​ชาว​อะ​มา​เลค​ก็ได้​ชัย​ชะ​นะ.</verse>
				<verse number="12">แต่​มือ​ของ​โม​เซ​เมื่อยล้า​ไป; อา​โรน​และ​ฮู​ระ​ก็​นำ​ก้อน​หิน​มา​ให้​โม​เซ​นั่ง; และ​ช่วย​ประคอง​มือ​ท่าน​ขึ้น​คน​ละ​ข้าง; มือ​ของ​ท่าน​ก็​ยก​ชู​อยู่​เสมอ​จน​เวลา​ตะวันตก.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซูอะ​ได้​ไล่​ฆ่าฟัน​เจ้า​อะ​มา​เลค​กับ​พล​ไพร่​ของ​เขา​ให้​แตก​พ่าย​ไป​ด้วย​คม​ดาพ.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “ข้อความ​นี้​จง​เขียน​ไวัเป็น​หนังสือ​เล่ม​หนึ่ง​สำหรับ​เป็น​ที่​ระลึก, ทั้ง​เล่า​เน้น​ให้​ยะ​โฮ​ซูอะ​ฟัง: คือ​ว่า​เรา​จะ​ลบล้าง​ชนชาติ​อะ​มา​เลค​ไม่​ให้​ปรากฏ​ชื่อ​อยู่​ใน​ความ​จำ​ของ​ประชาชน​ภายใต้​ฟ้า​เลย.</verse>
				<verse number="15">โม​เซ​จึง​ได้​สร้าง​แท่น​บูชา​เรียก​ชื่อ​ว่า​ยะ​โฮ​วา​นิ​ซี;</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เหตุ​ว่า​พระ​ยะโฮ​วา​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​ว่า, พระองค์​จะ​ทรง​กระทำ​สงคราม​กับ​ชนชาติ​อะ​มา​เลค​ต่อ​เนื่อง​ไป​ชั่วลูกชั่วหลาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ครั้น​เมื่อ​ยิธ​โร​ปุโรหิต​ชาติ​มิด​ยาน​พ่อ​ตา​ของ​โม​เซ​ได้ยิน​ถึง​สรรพ​การ​ที่​พระเจ้า​ทรง​กระทำ​แก่​โม​เซ​และ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, ใน​การ​ที่​ทำ​ทรง​นำ​เขา​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="2">ยิธโร​พ่อตา​จึง​พา​ซิ​พ​โพ​รา​ภรรยา​ของ​โม​เซ, ซึ่ง​โม​เซ​ได้​ส่ง​กลับ​ไป​แต่​คราวก่อน​นั้น,</verse>
				<verse number="3">กับ​บุตร​ของ​นาง​ทั้ง​สอง​คน, คน​หนึ่ง​ชื่อ​เฆ​ระ​โซม; เพราะ​บิดา​ได้​กล่าว​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​ต่างด้าว​อยู่​ใน​เมือง​ต่าง​ประเทศ:”</verse>
				<verse number="4">อีก​คน​หนึ่ง​ชื่อ​อะลีเอ​เซร: เพราะ​บิดา​ได้​กล่าว​ว่า, “พระเจ้า​ของ​บิดา​เป็น​ที่พึ่ง​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ทรง​ให้​ข้าพ​เจ้า​รอด​จาก​พระ​แสง​ดาบ​ของ​ฟา​โร:”</verse>
				<verse number="5">ยิธโร​พ่อตา​ได้​พา​ภรรยา​และ​บุตร​ทั้ง​สอง​คน​นั้น​มา​หา​โม​เซ ณ ที่พัก​ใน​ป่า​กันดาร, อยู่​ที่​เชิง​ภูเขา​ของ​พระเจ้า:</verse>
				<verse number="6">ท่าน​กล่าว​แก่​โม​เซ​ว่า, “เรา​ยิธ​โร​พ่อตา​พา​ภรรยา​กับ​บุตร​ทั้ง​สอง​ของ​ท่าน​มา​หา​ท่าน.”</verse>
				<verse number="7">โม​เซ​ก็ได้​ออก​ไป​ต้อน​รับคำ​นับ​และ​จุบ​พ่อตา; และ​ท่าน​ทั้ง​สอง​ได้​ไต่ถาม​ถึง​ความ​ทุกข์สุข​ซึ่งกันและกัน; แล้ว​ได้​พา​กัน​เข้า​ไป​ใน​ทับ​อาศัย.</verse>
				<verse number="8">โม​เซ​ได้​แจ้ง​เหตุการณ์​แก่​พ่อตา​ทุก​ประการ, ซึ่ง​พระ​ยะโฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​กษัตริย์​ฟา​โร​และ​แก่​ชน​ชาติ​อาย​ฆุบ​โต​เพราะ​ทรง​เห็น​แก่​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​นั้น, ทำ​การ​ทุกข์ยาก​ลำบาก​ทั้งปวง​ซึ่ง​มี​แก่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ใน​ระหว่าง​ทาง, แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ช่วย​เขา​ให้​พ้น​ภัย.</verse>
				<verse number="9">ยิธโร​ก็​มี​ความยินดี​เพราะ​พระ​กรุณา​ซึ่ง​พระ​ยะโฮ​วา​ได้​แสดง​แก่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, ใน​การ​ที่​พระองค์​ทรง​ช่วย​เขา​ให้​รอดพ้น​จาก​มือ​ของ​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="10">ยิธโร​จึง​กล่าว​ว่า, “สาธุ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​ช่วย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​รอด​จาก​เงื้อมมือ​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต, และ​จาก​หัตถ์​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร, คือ​ผู้​ได้​ทรง​ช่วย​พล​ไพร่​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="11">บัดนี้​เรา​ทราบ​แล้ว​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ใหญ่​กว่า​พระ​อื่น​ทั้งปวง, ผู้​ได้​ทะนง​ตัว​กระทำ​ต่อ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​นั้น.”</verse>
				<verse number="12">ยิธโร​พ่อตา​ของ​โม​เซ​ก็​นำ​เครื่อง​บูชา​เพลิง​และ​เครื่อง​บูชา​อื่นๆ มา​ถวาย​พระเจ้า: ฝ่าย​อา​โรน​กับ​ผู้​เฒ่า​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​ประชุม​กัน​เป็น​การ​เลี้ยง​พร้อมกัน​กับ​พ่อตา​ของ​โม​เซ​ต่อ​พระ​พักตร​พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">อยู่​มา​วัน​รุ่ง​ขึ้น​โม​เซ​ได้​ออก​นั่ง​พิจารณา​พิพากษา​ความ​ของ​พล​ไพร่​ทั้ง​หลาย: และ​เขา​ได้ยืน​ต่อหน้า​โม​เซต​ลอด​วัน.</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พ่อตา​ของ​โม​เซ​ได้​เห็น​กิจการ​ที่​โม​เซ​ได้​กระทำ​อยู่​ทับ​พล​ไพร่​จึง​ได้​กล่าว​ว่า, “นี่​ท่าน​ใช้​วิธี​อะไร​กระทำ​แก่​พล​ไพร่​ดังนี้​เล่า? เหตุไร​ท่าน​จึง​นั่ง​ทำงาน​อยู่​แต่​ผู้​เดียว, และ​พล​ไพร่​ทั้งปวง​ก็​ต้อง​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ท่าน​วันยังค่ำ.”</verse>
				<verse number="15">โม​เซ​จึง​ตอบ​พ่อตา​ว่า, “เพราะ​พล​ไพร่​มา​หา​ข้าพ​เจ้า​เพื่อ​ขอ​ให้​ทูลถาม​พระเจ้า: เมื่อ​เขา​มี​คดี​ต่อ​กัน, ก็​มา​หา​ข้าพ​เจ้า; ’</verse>
				<verse number="16">ข้าพ​เจ้า​ก็​ตัดสิน​ให้​เขา​ทุกคน, สอน​ให้​เขา​รู้จัก​ข้อปฏิบัติ​และ​ข้อกฎหมาย​ของ​พระเจ้า.”</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​พ่อตา​ของ​โม​เซ​จึง​กล่าว​ว่า, “ที่​ท่าน​กระทำ​ดังนี้​ไม่​สมควร.</verse>
				<verse number="18">ทั้ง​ท่าน​และ​พล​ไพร่​ที่มา​หา​ท่าน​นั้น​คง​จะ​อ่อน​ระอา​ใจ; เพราะ​ภาระ​อัน​นี้​หนัก​เหลือ​กำลัง​ของ​ท่าน​ที่​จะ​กระทำ​แต่​ผู้​เดียว.</verse>
				<verse number="19">จง​ฟัง​คำ​ซึ่ง​เรา​จะ​เตือน​ท่าน, และ​ขอ​ให้​พระเจ้า​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน: ท่าน​จง​เป็น​คนกลาง​ระหว่าง​พล​ไพร่​กับ​พระเจ้า, คือ​จง​นำ​ความ​กราบ​ทูล​พระเจ้า:</verse>
				<verse number="20">ท่าน​จง​สั่งสอน​เขา​ให้​รู้​ข้อปฏิบัติ​และ​ข้อกฎหมาย, และ​แสดง​ให้​เขา​รู้จัก​ทาง​และ​การ​ประ​พฤติ​ที่​เรา​ควร​กระ​ทำ.</verse>
				<verse number="21">อีก​ประการ​หนึ่ง​ท่าน​จง​เลือก​คน​ที่​สามารถ​จาก​พล​ไพร่​คือ​คน​ที่​เกรงกลัว​พระเจ้า, ที่​เป็น​คน​ซื่อสัตย์, และ​เป็น​คน​เกลียด​สินบน; ตั้ง​เขา​ไว้​เป็น​นาย​พัน, นาย​ร้อย, นาย​ห้า​สิบ, นาย​สิบ:</verse>
				<verse number="22">ให้​เขา​เป็น​ผู้พิพากษา​ความ​ของ​พล​ไพร่​เสมอ: เมื่อ​เกิด​ความ​ใหญ่​ก็​ให้​เขา​นำ​ความ​นั้น​ทุกๆ เรื่อง​มา​แจ้ง​ต่อ​ท่าน, แต่​ความ​เล็กน้อย​จง​ให้​เขา​ตัดสิน​เอง: ดังนี้​จะ​ได้​ช่วยเหลือ​ให้​กิจการ​ของ​ท่าน​เบาบาง​ลง.</verse>
				<verse number="23">ถ้าแม้​ทำ​ดังนี้, ก็​จะ​เป็น​ตาม​รับ​สั่ง​ของ​พระเจ้า, ท่าน​จึง​จะ​มี​กำลัง​ทน​ได้, พล​ไพร่​ทั้งปวง​ก็​จะ​ไป​ยัง​ที่​ของ​เขา​ด้วย​ความ​ผาสุก.”</verse>
				<verse number="24">โม​เซ​ก็​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พ่อตา, และ​ได้​กระทำ​ตาม​ทุก​ประการ;</verse>
				<verse number="25">จึง​ได้​เลือก​คน​ที่​สามารถ​จาก​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง, ตั้ง​เขา​ไว้​เป็น​หัวหน้า​ผู้ปกครอง​พล​ไพร่, เป็น​นาย​พัน, นาย​ร้อย, นาย​ห้า​สิบ, และ​นาย​สิบ.</verse>
				<verse number="26">คน​เหล่านั้น​ได้​พิพากษา​ความ​ของ​พล​ไพร่​เสมอ: เว้นแต่​ความ​ใหญ่​เขา​ได้​นำ​ไป​เสนอ​ต่อ​โม​เซ, แต่​ความ​เล็ก​น้อย​ทุก​เรื่อง​เขา​ได้​ตัดสิน​เอง.</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พ่อตา​ก็​ลา​โม​เซ​กลับ​ไป​ยัง​เมือง​ของ​ตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ใน​เดือน​ที่​สาม​นับ​ตั้งแต่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอลออ​ก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, วัน​ต้น​เดือน​นั้น​เขา​ก็​มา​ถึง​ป่า​ชื่อ​ซี​นาย.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ยก​มา​จาก​ตำบล​ระ​พี​ดีม​ถึง​ป่า​ซี​นาย, ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​หยุดพัก​ใน​ป่า​กันดาร, ตั้ง​ทับ​อาศัย​อยู่​หน้า​ภูเขา​นั้น.</verse>
				<verse number="3">โม​เซ​ได้​ขึ้น​ไป​เฝ้า​พระเจ้า, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​จาก​ภูเขา​นั้น​ว่า, “จง​กล่าว​แก่​เผ่าพันธุ์​ของ​ยา​โคบ, และ​บอก​แก่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ดังนี้​ว่า:</verse>
				<verse number="4">‘​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​การณ์​ซึ่ง​เรา​ได้​กระทำ​แก่​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต​แล้ว, คือ​ที่​เรา​ได้​ยก​ชู​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ขึ้น, ดุจดัง​อยู่​บน​ปีก​นก​อินทรีย์​เพื่อ​นำ​เจ้า​มา​ถึง​เรา​อย่างไร.</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ฉะนี้​ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ฟัง​ถ้อย​คำ​ของ​เรา​จริงๆ, และ​รักษา​คำ​สัญญา​ไมตรี​ของ​เรา​ไว้, เจ้า​จะ​เป็น​ทรัพย์​ประเสริฐ​ของ​เรา​ยิ่ง​กว่า​ชาติ​ทั้งปวง: เพราะ​เรา​เป็น​เจ้าของ​โลก​ทั้งสิ้น:</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​อาณาจักร​แห่ง​ปุโรหิต, และ​จะ​เป็น​ชนชาติ​อัน​บริสุทธิ์​สำหรับ​เรา, ถ้อย​คำ​เหล่านี้​จง​เล่า​ให้​ชน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ฟัง.’ ”</verse>
				<verse number="7">โม​เซ​จึง​เรียกประชุม​ผู้​เฒ่า​ชาติ​ยิศ​รา​เอล, แล้ว​นำ​ข้อความ​เหล่านี้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​เล่า​ให้​เขา​ฟัง​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="8">พล​ไพร่​ทั้งปวง​ก็​พร้อมกัน​ตอบ​ว่า, “สิ่ง​สาร​พัตร​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กระทำ​ตาม.” โม​เซ​จึง​นำ​ถ้อยคำ​ของ​พล​ไพร่​นั้น​กราบ​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะโฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “เรา​มา​หา​เจ้า​ใน​เมฆ​หนา​ทึบ, เพื่อ​พล​ไพร่​จะ​ได้ยิน​ขณะ​ที่​เรา​พูด​กับ​เจ้า, แล้ว​จะ​ได้​เชื่อ​เจ้า​เสมอ​ไป” โม​เซ​จึง​นำ​ถ้อยคำ​ของ​พล​ไพร่​นั้น​กราบ​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​รับสั่ง​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​ไป​ให้​พล​ไพร่​จัดการ​ชำระ​ตัว​ให้​หมด​มลทิน​ไว้​ใน​วันนี้​และ​พรุ่งนี้, ให้​เขา​ซัก​เสื้อผ้า​เสีย​ให้​สะอาด,</verse>
				<verse number="11">เตรียม​ตัว​ไว้​ให้​พร้อม​สำหรับ​วันที่​สาม; เพราะ​ใน​วันที่​สาม​นั้น​พระ​ยะโฮ​วา​จะ​เสด็จ​ลง​มา​บน​ภูเขา​ซี​นาย​ต่อหน้า​พล​ไพร่​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="12">จง​กะ​เขตต์​ไว้​สำหรับ​พล​ไพร่​นั้น​โดยรอบ​แล้ว​กำชับ​เขา​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ตัว​ให้​ดี, อย่า​ล่วง​เขตต์​ขึ้น​ไป​หรือ​ถูกต้อง​เชิง​ภูเขา​นั้น: ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ถูก​ภูเขา​ต้อง​มี​โทษ​ถึงตาย.</verse>
				<verse number="13">อย่า​ให้​มือ​ผู้ใด​ถูกต้อง​ภูเขา​เลย, อะไรๆ ที่​ภูเขา​นั้น, จะ​เป็น​มนุษย์​ก็​ดี, หรือ​เป็น​สัตว์​ก็ดี, จะ​ต้อง​เอา​หิน​ขว้าง​หรือ​ยิง​เสีย; อย่า​ไว้​ชีวิต​เลย: เมื่อ​ได้ยิน​แตร​เป่า​เสียง​ยาว, ให้​พา​กัน​มา​ยัง​เขตต์​ภูเขา​นั้น.”</verse>
				<verse number="14">โม​เซ​ได้​ลง​จาก​ภูเขา​มา​ยัง​พล​ไพร่, แล้ว​ให้​เขา​ชำระ​ตัว​ให้​หมด​มลทิน; และ​เขา​ได้​ซัก​เสื้อ​ผ้า​ของ​ตน​ให้​สะ​อาด.</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ท่าน​ได้​กล่าว​แก่​พล​ไพร่​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เตรียม​ตัว​ไว้​ให้​พร้อม​ใน​วันที่​สาม: อย่า​เข้า​ใกล้​ผู้หญิง​เลย.”</verse>
				<verse number="16">อยู่​มา​พอ​ถึง​รุ่งเช้า​วันที่​สาม​ก็​บังเกิด​ฟ้าร้อง​ฟ้าแลบ, มี​เมฆ​อัน​หนา​ทึบ​หุ้ม​ภูเขา​นั้น​ไว้, กับ​มี​เสียง​แตร​ดัง​สนั่น​ยิ่ง, จน​คน​ทั้งปวง​ซึ่ง​อยู่​ใน​ที่พัก​ต่าง​ตกใจ​อก​สั่น​ขวัญ​หาย.</verse>
				<verse number="17">โม​เซ​ก็​นำ​พล​ไพร่​ออก​จาก​ที่พัก​ไป​เฝ้า​พระเจ้า; และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​มา​ยืน​อยู่​ที่​เชิง​ภูเขา.</verse>
				<verse number="18">ภูเขา​ซี​นาย​นั้น​มี​ควัน​กลุ้ม​หุ้ม​อยู่​ทั่วไป, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสด็จ​ลง​มา​บน​ภูเขา​นั้น​โดย​ไฟ​วิถี; และ​ควันไฟ​นั้น​พลุ่ง​ขึ้น​เหมือน​ควัน​เตา​ใหญ่, ภูเขา​นั้น​ก็​สะเทือน​หวั่นไหว​ไป​หมด.</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เสียง​แตร​ยิ่ง​ดัง​ขึ้นๆ, โม​เซ​ได้​กราบ​ทูล​อัญเชิญ​พระเจ้า, และ​พระองค์​ก็​ทรง​เปล่ง​พระ​สุรเสียง​ตรัส​ตอบ.</verse>
				<verse number="20">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เสด็จ​ลง​มา​บน​ยอด​ภูเขา​ซี​นาย​นั้น, ทรง​เรียก​โม​เซ​ให้​ขึ้น​ไป​บน​ยอด​ภูเขา; แล้ว​โม​เซ​ก็​ได้​ขึ้น​ไป.</verse>
				<verse number="21">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​สั่ง​โม​เซ​ว่า, “จง​ลง​ไป​กำชับ​พล​ไพร่, เกรง​ว่า​เขา​จะ​ล่วง​เข้า​มา​ถึง​พระ​ยะโฮ​วา​เพราะ​ใคร่​จะ​เห็น, แล้ว​เขา​จะ​ถึงแก่​ความ​พินาศ​เสีย​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​พวก​ปุโรหิต​ที่​จะ​เข้า​มา​เฝ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​ก็​จง​ให้​เขา​ชำระ​ตัว​เสีย​ให้​หมด​มลทิน, ด้วย​เกรง​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​พระ​พิ​โรธ​ลงโทษ​เขา.”</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​โม​เซ​ได้​กราบ​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, “พล​ไพร่​นั้น​คงจะ​ไม่​กล้า​ขึ้น​มา​บน​ภูเขา​ซี​นาย: เพราะ​พระองค์​ได้​รับสั่ง​ให้​กั้น​เขตต์​ไว้​รอบ​ภูเขา​นั้น​แล้ว, เพื่อ​สงวน​ไว้​เป็น​ที่​บริสุทธิ์.”</verse>
				<verse number="24">พระ​ยะโฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​ลง​ไป​เถิด; แล้ว​จง​กลับ​ขึ้น​มา​อีก​พา​อา​โรน​ขึ้น​มา​ด้วย: แต่​เหล่า​ปุโรหิต​และ​พล​ไพร่​นั้น​อย่า​ให้​เขา​ล่วง​ขึ้น​มา​ถึง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เกรง​ว่า​พระองค์​จะ​ลงโทษ​เขา.”</verse>
				<verse number="25">โม​เซ​ก็​ลง​ไป​ประกาศ​แก่​พล​ไพร่​อย่าง​นั้น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">พระเจ้า​ได้​ตรัส​ถ้อย​คำ​ทั้งสิ้น​เหล่านี้​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ผู้​ได้​นำ​เจ้า​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, คือ​จาก​ฐานะ​แห่ง​ทาส​นั้น.”</verse>
				<verse number="3">“อย่า​ได้​มี​พระเจ้า​อื่น​ต่อหน้า​เรา​เลย.”</verse>
				<verse number="4">“อย่า​ทำ​รูป​เคารพ​สำหรับ​ตน, เป็น​สัน​ฐาน​รูป​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่งใด​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​ฟ้า​อากาศ​เบื้องบน, หรือ​ซึ่ง​มี​อยู่​ที่​แผ่น​ดิน​เบื้อง​ล่าง, หรือ​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​น้ำ​ใต้​แผ่น​ดิน,</verse>
				<verse number="5">อย่า​กราบ​ไหว้​หรือ​ปรนนิบัติ​รูป​เหล่านั้น; ด้วย​เรา​คือ​ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​เป็น​ผู้​หวงแหน, ให้​โทษ​ของ​บิดา​ที่​ชัง​เรา​นั้น​ติด​เนื่อง​จน​ถึง​ลูกหลาน​กระทั่ง​สาม​ชั่ว​สี่​ชั่วอายุคน;</verse>
				<verse number="6">แต่​แสดง​ความ​กรุณา​แก่​ผู้​ที่​รัก​เรา, และ​รักษา​บัญญัติ​ของ​เรา, ถึง​หลาย​พัน​ชั่ว​อายุ.”</verse>
				<verse number="7">“อย่า​ออก​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​เปล่าๆ; ด้วย​ผู้​ที่​ออก​พระ​นาม​พระองค์​เล่น​เปล่าๆ นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ถือ​ว่า​ไม่​มี​โทษ​หามิได้.”</verse>
				<verse number="8">“จง​ระลึก​ถึง​วัน​ซะบา​โต, ถือ​เป็น​วัน​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="9">จง​ทำ​การงาน​ทั้งสิ้น​ของ​เจ้า​หก​วัน;</verse>
				<verse number="10">แต่วัน​ที่​เจ็ด​นั้น​เป็น​ซะบา​โต​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า: ใน​วัน​นั้น​อย่า​กระทำ​การงาน​สิ่งใดๆ, คือ​เจ้า​เอง, หรือ​บุ​ตรา​บุตรี​ของ​เจ้า, หรือ​ทา​สา​ทา​สี​ของ​เจ้า, หรือ​สัตว์​ใช้​ของ​เจ้า, หรือ​แขก​ที่มา​อาศัย​อยู่​ภายใน​ประตูเมือง​ของ​เจ้า:</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ใน​หก​วันพระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สร้าง​ฟ้า​และ​แผ่น​ดิน, และ​ทะเล, และ​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​ที่​เหล่านั้น, แต่​ใน​วันที่​เจ็ด​ได้​ทรง​งด​การงาน​ไว้: เหตุ​ฉะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​อวยพร​แก่​วัน​ซะบา​โต, และ​ทรง​ตั้ง​ไว้​เป็น​วัน​บริสุทธิ์.”</verse>
				<verse number="12">“จง​นับถือ​บิดา​มารดา​ของ​เจ้า, เพื่อ​อายุ​ของ​เจ้า​จะ​ได้​ยืน​นาน​บน​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้แก่​เจ้า.”</verse>
				<verse number="13">“อย่า​ฆ่า​คน.”</verse>
				<verse number="14">“อย่า​ล่วง​ประเวณี​ผัวเมีย​เขา.”</verse>
				<verse number="15">“อย่า​ลัก​ทรัพย์.”</verse>
				<verse number="16">“อย่า​เป็น​พะ​ยาน​เท็จ​ต่อ​เพื่อนบ้าน.”</verse>
				<verse number="17">“อย่า​โลภ​เรือน​ของ​เพื่อนบ้าน, อย่า​โลภ​ภรรยา​ของ​เพื่อนบ้าน, หรือ​ทา​สา​ทา​สี​ของ​เขา, หรือ​โค​ลา​ของ​เขา, หรือ​สิ่งใดๆ ซึ่ง​เป็น​ของๆ เพื่อนบ้าน.”</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​คน​ทั้งปวง​เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​ฟ้าร้อง​และ​เสียง​แตร, และ​ได้​เห็น​ฟ้าแลบ​และ​ควัน​ที่​พลุ่ง​ขึ้น​จาก​ภูเขา​นั้น, ต่าง​คน​ก็​ยืน​ตัวสั่น​อยู่​แต่ไกล.</verse>
				<verse number="19">เขา​จึง​กล่าว​แก่​โม​เซ​ว่า, “ท่าน​จง​นำ​ความ​มา​เล่า​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ฟัง​เถิด; แต่​อย่า​ให้​พระเจ้า​ตรัส​กับ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เลย, เกรง​ว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ตาย.”</verse>
				<verse number="20">โม​เซ​จึง​กล่าว​แก่​พล​ไพร่​ว่า, “อย่า​กลัว​เลย: เพราะว่า​พระเจ้า​เสด็จ​มา​เพื่อ​ทรง​ลองใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​เพื่อ​ความ​ยำเกรง​ต่อ​พระองค์​จะ​ได้​อยู่​ต่อหน้า​เจ้า, และ​พวก​เจ้า​จะ​ไม่​ทำบาป.”</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​พล​ไพร่​ได้​ยืน​อยู่​ห่างไกล, แต่​โม​เซ​นั้น​ได้​เข้า​ไป​ใกล้​ที่​มืด​อัน​หนา​ทึบ​ที่​พระเจ้า​ทรง​สถิต​อยู่​นั้น</verse>
				<verse number="22">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​ไป​บอก​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ดังนี้​ว่า, ‘เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​แล้ว​ว่า​เรา​ได้​ตรัส​กับ​พวก​เจ้า​จาก​ท้อง​ฟ้า.</verse>
				<verse number="23">เจ้า​อย่า​ทำ​รูป​เคารพ​ด้วย​เงิน​หรือ​ทอง​ไว้​สำหรับ​บูชา​เทียบ​เทียม​กับ​เรา; อย่า​เคารพ​นมัสการ​สิ่ง​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="24">จง​ใช้​ดิน​ก่อ​แท่น​สำหรับ​เรา, และ​บน​แท่น​นั้น​จง​ใช้​แกะ​และ​โค​ของ​เจ้า: ถวาย​บูชา​เผา​และ​บูชา​สมาน​ไมตรี: ใน​ทุก​ตำบล​ที่​เรา​จารึก​นาม​ของ​เรา​ไว้, เรา​จะ​มา​หา​เจ้า​และ​จะ​อวยพร​แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="25">ถ้าแม้​เจ้า​จะ​ก่อ​แท่น​ศิลา​สำหรับ​บูชา​เรา, อย่า​ได้​ตกแต่ง​ศิลา​นั้น; เพราะ​ถ้า​เจ้า​ยก​เครื่องมือ​ขึ้น​กระทำ​อะไร​แก่​ศิลา​นั้น, เจ้า​ก็​ทำ​ให้​ศิลา​นั้น​เป็น​มลทิน​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="26">และ​อย่า​ใช้​บันได​พาด​ขึ้น​ไป​ถึง​แท่น​ของ​เรา, เกรง​ว่า​กาย​เปลือยเปล่า​ของ​เจ้า​จะ​ปรากฏ​ใน​ที่​นั้น.’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">“เหล่า​ข้อปฏิบัติ​ที่​ตั้ง​ไว้​ต่อไปนี้, เจ้า​ต้อง​ประกาศ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​รับรู้​ไว้:” “ถ้า​เจ้า​จะ​ซื้อ​ชนชาติ​เฮ็บ​ราย​ไว้​เป็น​ทาส, เขา​จะ​ต้อง​ปรนนิบัติ​เจ้า​ใน​เวลา​กำหนด​หก​ปี: แต่​ปี​ที่​เจ็ด​นั้น​จง​ปล่อย​เขา​ไป​เป็น​ไทย​เป็นอัน​หมด​ค่าตัว. ทาส​ซึ่ง​ได้​เข้า​มา​แต่​ผู้​เดียว, จง​ปล่อย​เขา​ไป​แต่​ผู้​เดียว: ถ้า​เขา​มี​ภรรยา, ต้อง​ปล่อย​ภรรยา​ของ​เขา​ไป​ด้วย. ถ้า​นาย​ได้​หา​ภรรยา​ให้​เขา, และ​ภรรยา​นั้น​ได้​เกิด​ลูกชาย​หญิง​ด้วย​กัน, ภรรยา​กับ​ลูก​นั้น​จะ​เป็น​คน​ของ​นาย, เขา​จะ​ออก​ไป​เป็น​ไทย​ได้แต่​ผู้​เดียว. ถ้า​ทาส​นั้น​มา​กล่าว​เป็น​ที่​เข้าใจ​ชัดเจน​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ยัง​รัก​นาย​และ​ลูก​เมีย​ของ​ข้าพ​เจ้า​อยู่; ข้าพ​เจ้า​ไม่​อยาก​ออก​ไป​เป็น​ไทย: ให้​นาย​พา​ทาส​นั้น​ไป​หา​ตุลาการ, พา​เขา​ไป​ถึง​ประตู, หรือ​ถึง​เสา​แม่​ประตู, แล้ว​ให้​นาย​เจาะ​หู​เขา​ด้วย​เหล็กหมาด; แล้ว​เขา​ก็​จะ​ปรนนิบัติ​นาย​ต่อไป​จน​ชีวิต​หาไม่.” “ถ้าแม้​คน​ใด​จะ​ขาย​บุตร​ให้​เป็น​ทา​สี, หญิง​นั้น​จะ​มิได้​หลุดพ้น​เป็น​ไทย​เหมือน​ทา​สา. ถ้า​นาย​ที่​ได้​ช่วย​เขา​ไว้​ไม่​พอใจ​รับ​หญิง​นั้น​เป็น​ภรรยา, ต้อง​ยอม​ให้​คน​อื่น​นำ​เงิน​มา​ไถ่​เขา​ไป: แต่​ไม่​มี​อำนาจ​ขาย​หญิง​นั้น​ให้แก่​ชาว​ต่าง​ประเทศ, เพราะ​ได้​ทำ​ผิด​ฐาน​หลอกลวง​หญิง​นั้น​แล้ว. ถ้าแม้​นาย​จะ​ยก​หญิง​นั้น​ให้​เป็น​ภรรยา​ลูกชาย​ของ​ตน, ก็​ให้​เขา​อีก​คน​หนึ่ง​แสดง​กิริยา​ต่อ​หญิง​นั้น​ดุจ​เป็น​บุตรสาว​ของ​ตน. ถ้า​เขา​ได้​หา​หญิง​อื่น​มา​เป็น​ภรรยา; อย่า​ให้​เขา​ขาด​บำรุง​เรื่อง​อาหารการกิน, เสื้อผ้า, และ​ประเพณี​ผัวเมีย​กับ​คน​เก่า. ถ้า​เขา​มิได้​บำรุง​หญิง​เก่า​นั้น​ทั้ง​สาม​ประการ​นี้, หญิง​นั้น​จะ​ไป​เสีย​เฉยๆ ได้, โดย​ไม่​ต้อง​เสีย​เงิน​ไถ่​ค่าตัว​เลย.” “ผู้ใด​ทุบตี​คน​หนึ่ง​ให้​ตาย, ผู้​นั้น​จำ​ต้อง​รับโทษ​ถึงตาย​เหมือน​กัน. ถ้า​ผู้​ใด​มิได้​เจตนา​จะ​ทำ​เขา​ให้​ตาย, แต่​เขา​ตาย​เนื่องด้วย​อุ​ปัทวะ​เหตุ​ซึ่ง​พระเจ้า​ทรง​ปล่อย​ให้​เกิด​ขึ้น​ด้วย​มือ​ของ​เขา, เรา​จะ​ตั้ง​ตำบล​ไว้​แห่ง​หนึ่ง​ให้​เขา​หนี​ไป​ที่นั่น. แต่​ถ้า​ผู้ใด​จงใจ​เจตนา​กระทำ​แก่​เพื่อนบ้าน​ให้​เขา​ตาย, หาก​ผู้​นั้น​จะ​หนี​ไป​ถึง​แท่น​บูชา​ของ​เรา, ก็​ให้​ลาก​เขา​ไป​ทำโทษ​จนถึง​ตาย.” “ผู้ใด​ทุบตี​บิดา​มารดา​ของ​ตน, ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ปรับโทษ​ถึงตาย​เป็นแน่.” “ผู้ใด​ลัก​คน​ไป​ขาย​ก็ดี, หรือ​มี​ผู้​พบ​คน​ที่​ถูก​ลัก​ไป​อยู่​ใน​มือ​ของ​ผู้​นั้น​ก็ดี, ผู้​ลัก​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ปรับโทษ​ถึงตาย​เป็นแน่.” “ผู้ใด​ด่า​แช่ง​บิดา​มารดา​ของ​ตน, ผู้​นั้น​ต้อง​ถูก​ปรับโทษ​ถึงตาย​เป็นแน่.” “ถ้า​มี​ผู้​วิวาท​กัน, และ​ฝ่าย​หนึ่ง​เอา​หิน​ขว้าง​หรือ​ชก, แต่​อีก​ฝ่าย​หนึ่ง​นั้น​ไม่​ถึงแก่​ความ​ตาย, เป็น​แต่​เจ็บป่วย​ต้อง​นอน​อยู่: ถ้า​ผู้​ที่​ถูก​เจ็บ​นั้น​ลุก​ขึ้น​ถือ​ไม้เท้า​เดิน​ได้​อีก, ผู้​ตี​นั้น​ก็​พ้น​โทษ: แต่​เขา​จะ​ต้อง​เสีย​ค่าป่วยการ, และ​ค่า​รักษา​บาดแผล​จน​หาย​เป็นปกติ.” “ถ้า​ผู้ใด​ทุบตี​ทาส​ชาย​หญิง​ด้วย​ไม้​จน​ตาย​คา​มือ​ของ​ตน, ผู้​นั้น​ต้อง​ถูก​ปรับโทษ​เป็นแน่. หากว่า​ทาส​นั้น​มี​ชีวิต​ต่อไป​ได้​วันหนึ่ง​หรือ​สอง​วัน​จึง​ตาย, นาย​ก็​พ้น​โทษ: เพราะ​ค่า​ของ​ทาส​นั้น​เป็น​เงิน​ของ​นาย.” “ถ้า​มี​ผู้​ตี​กัน​และ​บังเอิญ​ไป​ถูก​หญิง​มี​ครรภ์​ทำ​ให้​แท้ง​ลูก, แต่​หญิง​นั้น​ไม่​เป็น​อันตราย​ต้อง​ปรับ​ผู้​นั้น​ตามแต่​สามี​ของ​หญิง​นั้น​จะ​เรียกร้อง​เอา​จาก​เขา, และ​ตาม​ตุลาการ​จะ​ตัดสิน​ให้​เสีย​เท่าไร. ถ้าหากว่า​เป็น​เหตุ​ให้​เกิด​อันตราย​ประการ​ใด, ก็​ให้​วินิจฉัย​ดังนี้​คือ​ชีวิต​แทน​ชีวิต, ตา​แทน​ตา, ฟัน​แทน​ฟัน, มือ​แทน​มือ, เท้า​แทน​เท้า, ไหม้​แทน​ไหม้, แผล​แทน​แผล, รอย​ตี​แทน​รอย​ตี.” “ถ้า​ผู้ใด​ตี​ตา​ของ​ทาส​ชาย​หญิง​ให้​บอด​ไป, จง​ให้​เขา​ปล่อย​ทาส​ผู้​นั้น​เป็น​ไทย​เนื่องด้วย​ตา​ของ​เขา. ถ้า​ผู้ใด​ทำ​ฟัน​ทาส​ชาย​หญิง​ให้​หลุด​ไป, จง​ให้​เขา​ปล่อย​ทาส​นั้น​ไป​เป็น​ไทย​เนื่องด้วย​ฟัน​ของ​เขา.” “ถ้า​โค​ผู้​ขวิด​ชาย​หญิง​ถึง​ตาย, จึง​เอา​หิน​ขว้าง​โค​นั้น​ให้​ตาย, และ​เนื้อ​ของ​มัน​อย่า​กิน​เลย; แต่​เจ้าของ​โค​นั้น​ไม่​มี​โทษ. แต่​หาก​ว่า​โค​นั้น​เคย​ขวิด​คน​มา​แต่​ก่อน และ​มี​ผู้​มา​แจ้ง​ความ​ให้​เจ้าของ​ทราบ, แล้วแต่​เจ้าของ​มิได้​กักขัง​มัน​ไว้, มัน​จึง​ได้​ขวิด​ชาย​หญิง​ถึง​ตาย; จง​เอา​หิน​ขว้าง​โค​นั้น​เสีย, และ​จง​ลงโทษ​ให้​เจ้าของ​ตาย​ตก​ไป​ตาม​กัน​ด้วย, แต่​ถ้า​จะ​ปรับ​เอา​เงิน​แทน​ชีวิต​ของ​ผู้​นั้น, เขา​ต้อง​เสีย​ให้​ตาม​กำหนด, ตามแต่​ตุลา​การ​จะ​ตัดสิน. หาก​โค​นั้น​จะ​ขวิด​บุตรชาย​หรือ​บุตร​หญิง, ก็​จง​ปรับ​โทษ​ตาม​กฎหมาย​ข้อ​นี้​ดุจ​กัน. ถ้า​โค​นั้น​ขวิด​ทาส​ชาย​หญิง​ของ​ผู้ใด, เจ้าของ​โค​ต้อง​ให้​เงิน​แก่​นาย​ของ​ทาส​นั้น​สี่​สิบ​บาท, แล้ว​ต้อง​เอา​หิน​ขว้าง​โค​นั้น​ให้​ตาย​เสีย​ด้วย.” “ถ้า​ผู้ใด​เปิด​บ่อ​หรือ​ขุด​บ่อ​มิได้​ปิด​ไว้, แล้ว​มี​โค​หรือ​ลา​ตก​ลง​ไป​ตาย​ใน​บ่อ​นั้น, เจ้าของ​บ่อ​ต้อง​เสีย​เงิน​ค่า​สัตว์​นั้นๆ ให้แก่​เจ้าของ; และ​ซาก​สัตว์​ที่​ตาย​นั้น​จะ​เป็น​ของ​เจ้าของ​บ่อ.” “ถ้า​โค​ของ​ผู้ใด​ขวิด​โค​ของ​ผู้อื่น​ให้​ตาย, เจ้าของ​ต้อง​ขาย​โค​ที่​เป็นอยู่​แบ่ง​ราคา​กัน; และ​โค​ที่​ตาย​นั้น​ให้​แบ่ง​กัน​ด้วย หรือ​ถ้า​รู้​แล้ว​ว่า​โค​นั้น​เคย​ขวิด, แต่​เจ้าของ​มิได้​กักขัง​ไว้; เจ้าของ​ต้อง​ใช้​โค​แทน​โค​ที่​ตาย, และ​โค​ที่​ตาย​นั้น​ก็​ต้อง​เป็น​ของ​ตน.”</verse>
				<verse number="2">“ถ้า​เจ้า​จะ​ซื้อ​ชนชาติ​เฮ็บ​ราย​ไว้​เป็น​ทาส, เขา​จะ​ต้อง​ปรนนิบัติ​เจ้า​ใน​เวลา​กำหนด​หก​ปี: แต่​ปี​ที่​เจ็ด​นั้น​จง​ปล่อย​เขา​ไป​เป็น​ไทย​เป็นอัน​หมด​ค่าตัว.</verse>
				<verse number="3">ทาส​ซึ่ง​ได้​เข้า​มา​แต่​ผู้​เดียว, จง​ปล่อย​เขา​ไป​แต่​ผู้​เดียว: ถ้า​เขา​มี​ภรรยา, ต้อง​ปล่อย​ภรรยา​ของ​เขา​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="4">ถ้า​นาย​ได้​หา​ภรรยา​ให้​เขา, และ​ภรรยา​นั้น​ได้​เกิด​ลูกชาย​หญิง​ด้วย​กัน, ภรรยา​กับ​ลูก​นั้น​จะ​เป็น​คน​ของ​นาย, เขา​จะ​ออก​ไป​เป็น​ไทย​ได้แต่​ผู้​เดียว.</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ทาส​นั้น​มา​กล่าว​เป็น​ที่​เข้าใจ​ชัดเจน​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ยัง​รัก​นาย​และ​ลูก​เมีย​ของ​ข้าพ​เจ้า​อยู่; ข้าพ​เจ้า​ไม่​อยาก​ออก​ไป​เป็น​ไทย:</verse>
				<verse number="6">ให้​นาย​พา​ทาส​นั้น​ไป​หา​ตุลาการ, พา​เขา​ไป​ถึง​ประตู, หรือ​ถึง​เสา​แม่​ประตู, แล้ว​ให้​นาย​เจาะ​หู​เขา​ด้วย​เหล็กหมาด; แล้ว​เขา​ก็​จะ​ปรนนิบัติ​นาย​ต่อไป​จน​ชีวิต​หาไม่.”</verse>
				<verse number="7">“ถ้าแม้​คน​ใด​จะ​ขาย​บุตร​ให้​เป็น​ทา​สี, หญิง​นั้น​จะ​มิได้​หลุดพ้น​เป็น​ไทย​เหมือน​ทา​สา.</verse>
				<verse number="8">ถ้า​นาย​ที่​ได้​ช่วย​เขา​ไว้​ไม่​พอใจ​รับ​หญิง​นั้น​เป็น​ภรรยา, ต้อง​ยอม​ให้​คน​อื่น​นำ​เงิน​มา​ไถ่​เขา​ไป: แต่​ไม่​มี​อำนาจ​ขาย​หญิง​นั้น​ให้แก่​ชาว​ต่าง​ประเทศ, เพราะ​ได้​ทำ​ผิด​ฐาน​หลอกลวง​หญิง​นั้น​แล้ว.</verse>
				<verse number="9">ถ้าแม้​นาย​จะ​ยก​หญิง​นั้น​ให้​เป็น​ภรรยา​ลูกชาย​ของ​ตน, ก็​ให้​เขา​อีก​คน​หนึ่ง​แสดง​กิริยา​ต่อ​หญิง​นั้น​ดุจ​เป็น​บุตรสาว​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="10">ถ้า​เขา​ได้​หา​หญิง​อื่น​มา​เป็น​ภรรยา; อย่า​ให้​เขา​ขาด​บำรุง​เรื่อง​อาหารการกิน, เสื้อผ้า, และ​ประเพณี​ผัวเมีย​กับ​คน​เก่า.</verse>
				<verse number="11">ถ้า​เขา​มิได้​บำรุง​หญิง​เก่า​นั้น​ทั้ง​สาม​ประการ​นี้, หญิง​นั้น​จะ​ไป​เสีย​เฉยๆ ได้, โดย​ไม่​ต้อง​เสีย​เงิน​ไถ่​ค่าตัว​เลย.”</verse>
				<verse number="12">“ผู้ใด​ทุบตี​คน​หนึ่ง​ให้​ตาย, ผู้​นั้น​จำ​ต้อง​รับโทษ​ถึงตาย​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ผู้​ใด​มิได้​เจตนา​จะ​ทำ​เขา​ให้​ตาย, แต่​เขา​ตาย​เนื่องด้วย​อุ​ปัทวะ​เหตุ​ซึ่ง​พระเจ้า​ทรง​ปล่อย​ให้​เกิด​ขึ้น​ด้วย​มือ​ของ​เขา, เรา​จะ​ตั้ง​ตำบล​ไว้​แห่ง​หนึ่ง​ให้​เขา​หนี​ไป​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="14">แต่​ถ้า​ผู้ใด​จงใจ​เจตนา​กระทำ​แก่​เพื่อนบ้าน​ให้​เขา​ตาย, หาก​ผู้​นั้น​จะ​หนี​ไป​ถึง​แท่น​บูชา​ของ​เรา, ก็​ให้​ลาก​เขา​ไป​ทำโทษ​จนถึง​ตาย.”</verse>
				<verse number="15">“ผู้ใด​ทุบตี​บิดา​มารดา​ของ​ตน, ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ปรับโทษ​ถึงตาย​เป็นแน่.”</verse>
				<verse number="16">“ผู้ใด​ลัก​คน​ไป​ขาย​ก็ดี, หรือ​มี​ผู้​พบ​คน​ที่​ถูก​ลัก​ไป​อยู่​ใน​มือ​ของ​ผู้​นั้น​ก็ดี, ผู้​ลัก​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ปรับโทษ​ถึงตาย​เป็นแน่.”</verse>
				<verse number="17">“ผู้ใด​ด่า​แช่ง​บิดา​มารดา​ของ​ตน, ผู้​นั้น​ต้อง​ถูก​ปรับโทษ​ถึงตาย​เป็นแน่.”</verse>
				<verse number="18">“ถ้า​มี​ผู้​วิวาท​กัน, และ​ฝ่าย​หนึ่ง​เอา​หิน​ขว้าง​หรือ​ชก, แต่​อีก​ฝ่าย​หนึ่ง​นั้น​ไม่​ถึงแก่​ความ​ตาย, เป็น​แต่​เจ็บป่วย​ต้อง​นอน​อยู่:</verse>
				<verse number="19">ถ้า​ผู้​ที่​ถูก​เจ็บ​นั้น​ลุก​ขึ้น​ถือ​ไม้เท้า​เดิน​ได้​อีก, ผู้​ตี​นั้น​ก็​พ้น​โทษ: แต่​เขา​จะ​ต้อง​เสีย​ค่าป่วยการ, และ​ค่า​รักษา​บาดแผล​จน​หาย​เป็นปกติ.”</verse>
				<verse number="20">“ถ้า​ผู้ใด​ทุบตี​ทาส​ชาย​หญิง​ด้วย​ไม้​จน​ตาย​คา​มือ​ของ​ตน, ผู้​นั้น​ต้อง​ถูก​ปรับโทษ​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="21">หากว่า​ทาส​นั้น​มี​ชีวิต​ต่อไป​ได้​วันหนึ่ง​หรือ​สอง​วัน​จึง​ตาย, นาย​ก็​พ้น​โทษ: เพราะ​ค่า​ของ​ทาส​นั้น​เป็น​เงิน​ของ​นาย.”</verse>
				<verse number="22">“ถ้า​มี​ผู้​ตี​กัน​และ​บังเอิญ​ไป​ถูก​หญิง​มี​ครรภ์​ทำ​ให้​แท้ง​ลูก, แต่​หญิง​นั้น​ไม่​เป็น​อันตราย​ต้อง​ปรับ​ผู้​นั้น​ตามแต่​สามี​ของ​หญิง​นั้น​จะ​เรียกร้อง​เอา​จาก​เขา, และ​ตาม​ตุลาการ​จะ​ตัดสิน​ให้​เสีย​เท่าไร.</verse>
				<verse number="23">ถ้าหากว่า​เป็น​เหตุ​ให้​เกิด​อันตราย​ประการ​ใด, ก็​ให้​วินิจฉัย​ดังนี้​คือ​ชีวิต​แทน​ชีวิต,</verse>
				<verse number="24">ตา​แทน​ตา, ฟัน​แทน​ฟัน, มือ​แทน​มือ, เท้า​แทน​เท้า,</verse>
				<verse number="25">ไหม้​แทน​ไหม้, แผล​แทน​แผล, รอย​ตี​แทน​รอย​ตี.”</verse>
				<verse number="26">“ถ้า​ผู้ใด​ตี​ตา​ของ​ทาส​ชาย​หญิง​ให้​บอด​ไป, จง​ให้​เขา​ปล่อย​ทาส​ผู้​นั้น​เป็น​ไทย​เนื่องด้วย​ตา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="27">ถ้า​ผู้ใด​ทำ​ฟัน​ทาส​ชาย​หญิง​ให้​หลุด​ไป, จง​ให้​เขา​ปล่อย​ทาส​นั้น​ไป​เป็น​ไทย​เนื่องด้วย​ฟัน​ของ​เขา.”</verse>
				<verse number="28">“ถ้า​โค​ผู้​ขวิด​ชาย​หญิง​ถึง​ตาย, จึง​เอา​หิน​ขว้าง​โค​นั้น​ให้​ตาย, และ​เนื้อ​ของ​มัน​อย่า​กิน​เลย; แต่​เจ้าของ​โค​นั้น​ไม่​มี​โทษ.</verse>
				<verse number="29">แต่​หาก​ว่า​โค​นั้น​เคย​ขวิด​คน​มา​แต่​ก่อน และ​มี​ผู้​มา​แจ้ง​ความ​ให้​เจ้าของ​ทราบ, แล้วแต่​เจ้าของ​มิได้​กักขัง​มัน​ไว้, มัน​จึง​ได้​ขวิด​ชาย​หญิง​ถึง​ตาย; จง​เอา​หิน​ขว้าง​โค​นั้น​เสีย, และ​จง​ลงโทษ​ให้​เจ้าของ​ตาย​ตก​ไป​ตาม​กัน​ด้วย,</verse>
				<verse number="30">แต่​ถ้า​จะ​ปรับ​เอา​เงิน​แทน​ชีวิต​ของ​ผู้​นั้น, เขา​ต้อง​เสีย​ให้​ตาม​กำหนด, ตามแต่​ตุลา​การ​จะ​ตัดสิน.</verse>
				<verse number="31">หาก​โค​นั้น​จะ​ขวิด​บุตรชาย​หรือ​บุตร​หญิง, ก็​จง​ปรับ​โทษ​ตาม​กฎหมาย​ข้อ​นี้​ดุจ​กัน.</verse>
				<verse number="32">ถ้า​โค​นั้น​ขวิด​ทาส​ชาย​หญิง​ของ​ผู้ใด, เจ้าของ​โค​ต้อง​ให้​เงิน​แก่​นาย​ของ​ทาส​นั้น​สี่​สิบ​บาท, แล้ว​ต้อง​เอา​หิน​ขว้าง​โค​นั้น​ให้​ตาย​เสีย​ด้วย.”</verse>
				<verse number="33">“ถ้า​ผู้ใด​เปิด​บ่อ​หรือ​ขุด​บ่อ​มิได้​ปิด​ไว้, แล้ว​มี​โค​หรือ​ลา​ตก​ลง​ไป​ตาย​ใน​บ่อ​นั้น,</verse>
				<verse number="34">เจ้าของ​บ่อ​ต้อง​เสีย​เงิน​ค่า​สัตว์​นั้นๆ ให้แก่​เจ้าของ; และ​ซาก​สัตว์​ที่​ตาย​นั้น​จะ​เป็น​ของ​เจ้าของ​บ่อ.”</verse>
				<verse number="35">“ถ้า​โค​ของ​ผู้ใด​ขวิด​โค​ของ​ผู้อื่น​ให้​ตาย, เจ้าของ​ต้อง​ขาย​โค​ที่​เป็นอยู่​แบ่ง​ราคา​กัน; และ​โค​ที่​ตาย​นั้น​ให้​แบ่ง​กัน​ด้วย</verse>
				<verse number="36">หรือ​ถ้า​รู้​แล้ว​ว่า​โค​นั้น​เคย​ขวิด, แต่​เจ้าของ​มิได้​กักขัง​ไว้; เจ้าของ​ต้อง​ใช้​โค​แทน​โค​ที่​ตาย, และ​โค​ที่​ตาย​นั้น​ก็​ต้อง​เป็น​ของ​ตน.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">“ถ้า​ผู้ใด​ลัก​โค​หรือ​แกะ​ไป​ฆ่า​หรือ​ขาย, ให้​ผู้​นั้น​ใช้​โค​ห้า​ตัวแทน​โค​หนึ่ง​ตัว, และ​แกะ​สี่​ตัวแทน​แกะ​ตัว​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="2">ถ้า​ผู้ใด​เห็น​ผู้ร้าย​ขุด​ช่อง​เข้า​ไป​ลัก​ของ, แล้ว​ตี​ผู้ร้าย​นั้น​ตาย, อย่า​กระทำ​ให้​โลหิต​ของ​ผู้​นั้น​ตก​ไป​ตาม​กัน.</verse>
				<verse number="3">ถ้า​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น​แล้ว, ห้าม​ไม่ให้​ฆ่า​ผู้ร้าย​นั้น, แต่​เขา​ต้อง​ใช้​ค่าปรับ; ถ้า​เขา​ไม่​มี​อะไร​จะ​ใช้​ให้, จง​ขาย​ตัว​เขา​ใช้​สำหรับ​ของ​ที่​ลัก​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ถ้า​จับ​ของ​กลาง​ได้​กำลัง​อยู่​ใน​มือ​ของ​เขา, จะ​เป็น​โค​ก็​ดี, หรือ​ลา​ก็​ดี​หรือ​แกะ​ก็​ดี, ซึ่ง​ยัง​เป็นอยู่; ผู้ร้าย​นั้น​ต้อง​ใช้​ค่าปรับ​สอง​เท่า​ของ​ราคา​นั้นๆ.”</verse>
				<verse number="5">“ถ้า​ผู้ใด​ปล่อย​ให้​สัตว์​กิน​ของ​ใน​นา​หรือ​ใน​สวน​องุ่น​เสีย​ไป, หรือ​ปล่อย​สัตว์​ของ​ตน​ให้​กิน​ใน​นา​ของ​ผู้อื่น; ผู้​นั้น​ต้อง​ใช้​ของ​ที่​ดี​ใน​นา​ของ​ตน​และ​ของ​ที่​ดี​ใน​สวน​องุ่น​ของ​ตน​แทน​ของ​ที่​เสีย​นั้น.”</verse>
				<verse number="6">“ถ้า​จุด​ไฟ​ใน​กอง​หนาม​ลาม​ไป​ติด​กอง​ข้าว, หรือ​ต้น​ข้าว​ซึ่ง​ยัง​มิได้​เกี่ยว, หรือ​ทุ่ง​นา​ให้​ไหม้​เสีย; ผู้​ที่​จุด​ไฟ​นั้น​ต้อง​ใช้​แทน​เป็น​แน่.”</verse>
				<verse number="7">“ถ้า​ผู้ใด​ฝาก​เงิน​หรือ​สิ่งของ​ไว้​กับ​เพื่อน, แล้ว​ของ​นั้น​ถูก​ขะโมย​ลัก​ไป​จาก​เรือน​ผู้​นั้น; ถ้า​จับ​ขะ​โม​ย​ได้, จง​ให้​ขะ​โม​ย​ใช้​แท่น​สอง​เท่า.</verse>
				<verse number="8">ถ้า​จับ​ขะ​โม​ย​ไม่​ได้​จง​ให้​เจ้าของ​เรือน​มา​หา​ตุลาการ, เพื่อ​จะ​ได้​ไต่สวน​ดู​ว่า​มือ​ของ​ตนเอง​ได้​ลัก​สิ่งของๆ เพื่อนบ้าน​นั้น​หรือ​ไม่.</verse>
				<verse number="9">การ​ฟ้องร้อง​ทุก​อย่าง, เป็น​เรื่อง​โค, หรือ​ลา, หรือ​แกะ, หรือ​เสื้อผ้า, หรือ​เรื่อง​สิ่งของ​ต่างๆ ซึ่ง​หาย​ไป, ถ้า​มี​คน​มา​ยืนยัน​ว่า​สิ่ง​นี้​สิ่ง​นั้น​เป็น​ของ​ตน, จง​นำ​คู่ความ​ไป​หา​ตุลาการ, ตุลาการ​ตัดสิน​ว่า​ผู้​ใด​ผิด, ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ใช้​ค่า​ปรับ​สอง​เท่า.”</verse>
				<verse number="10">“ถ้า​ผู้ใด​ฝาก​โค, หรือ​ลา, หรือ​แกะ, หรือ​สัตว์​ต่างๆ, ไว้​กับ​เพื่อนบ้าน​ให้​รักษา; และ​สัตว์​นั้น​ตาย, หรือ​เป็น​อันตราย, หรือ​มี​ผู้​ไล่​ต้อน​ไป​จาก​บ้าน​นั้น​โดย​ไม่​มี​ใคร​เห็น:</verse>
				<verse number="11">ต้อง​ให้​ผู้​รับ​ฝาก​นั้น​สาบาน​ตัว​ต่อ​เพื่อน​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า​เขา​มิได้​ลงมือ​แตะต้อง​ของๆ เพื่อน​บ้าน​นั้น​เลย; แล้ว​เจ้าของ​นั้น​จะ​ต้อง​ยิน​ยอม. ไม่​ให้​ผู้​รับฝาก​นั้น​ใช้​แทน.</verse>
				<verse number="12">แต่​ถ้า​ขะ​โม​ย​นั้น​ลัก​สัตว์​นั้น​ไป​ขณะ​เมื่อ​ผู้​รับ​ฝาก​นั้น​อยู่​ด้วย, ผู้​รับฝาก​ต้อง​ใช้​ค่า​สิ่งของ​นั้นๆ ให้แก่​เจ้าของ.</verse>
				<verse number="13">ถ้า​มี​สัตว์ร้าย​มา​กัด​ฉีก​สัตว์​นั้น​ให้​ตาย. จง​เอา​ซาก​มา​ให้​ตรวจ​ดู​เป็น​พะ​ยาน; แล้ว​ผู้​รับฝาก​ไม่​ต้อง​ใช้​แทน.”</verse>
				<verse number="14">“ถ้า​ผู้ใด​ยืม​สัตว์​หรือ​สิ่งของ​ไป​จาก​เพื่อนบ้าน, แล้ว​เกิด​เป็น​อันตราย​หรือ​ตาย​ระหว่าง​เวลา​ที่​เจ้าของ​ไม่​อยู่, ผู้​ยืม​ต้อง​ใช้​แทน​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="15">ถ้าแม้​เจ้าของ​อยู่​ด้วย, ผู้​ยืม​ไม่​ต้อง​ใช้​แทน: ถ้า​เป็น​การ​เช่า, ให้​ติด​แต่​ค่าเช่า​เท่านั้น.”</verse>
				<verse number="16">“ถ้า​ผู้ใด​ล่อลวง​หญิงสาว​ที่​ยัง​ไม่​มี​คู่​มั่น​และ​นอน​ร่วม​กับ​หญิง​นั้น, ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​เสียเงิน​สินสอด​และ​ต้อง​รับ​หญิง​นั้น​เป็น​ภรรยา​ของ​ตน​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="17">ถ้า​บิดา​ไม่​ยอม​ยก​หญิง​นั้น​ให้​เป็น​ภรรยา, เขา​ก็​ต้อง​เสีย​เงิน​สินสอด​ตาม​ธรรม​เนียม​สู่ขอ​หญิงสาว​นั้น​ดุจ​กัน.”</verse>
				<verse number="18">“หญิง​แม่มด​เจ้า​อย่า​ให้​รอด​ชีวิต​อยู่​เลย.”</verse>
				<verse number="19">“ผู้ใด​ได้​ส้อง​เสพ​ประเวณี​กับ​สัตว์, ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ลงโทษ​ถึงตาย​เป็นแน่.”</verse>
				<verse number="20">“ผู้ใด​บูชายัญ​แก่​พระ​ต่างๆ, เว้น​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​องค์​เดียว, ผู้​นั้น​ต้อง​ถูก​ปรับโทษ​ถึงตาย​ทีเดียว.</verse>
				<verse number="21">อย่า​ทำร้าย​หรือ​ข่มเหง​แขกเมือง​เลย: เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เคย​เป็น​แขกเมือง​อยู่​ใน​ประ​เทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="22">อย่า​ข่มเหง​หญิง​หม้าย​หรือ​ลูกกำพร้า​เลย.</verse>
				<verse number="23">ถ้า​เจ้า​ได้​ข่มเหง​เขา​ใน​ทาง​ใดๆ, และ​ถ้า​เขา​จะ​ร้องทุกข์​ถึง​เรา, เรา​จะ​ฟัง​คำร้อง​ของ​เขา​เป็นแน่;</verse>
				<verse number="24">ความ​โกรธ​ของ​เรา​จะ​พลุ่ง​ขึ้น, และ​เรา​จะ​ประหาร​ชีวิต​ของ​เจ้า​ด้วย​พระ​แสง​ดาบ; ภรรยา​ของ​เจ้า​ก็​จะ​ต้อง​เป็น​หม้าย, และ​บุตร​ของ​เจ้า​ก็​จะ​ต้อง​เป็น​กำพร้า.”</verse>
				<verse number="25">“ถ้า​เจ้า​ให้​คนจน​ใน​พวก​พล​ไพร่​ของ​เรา​ที่​เป็นเพื่อน​บ้าน​ยืม​เงิน​ไป, อย่า​ถือ​ว่า​เป็น​เจ้า</verse>
				<verse number="26">ถ้าแม้​เจ้า​ถึง​กับ​ได้​รับ​เสื้อคลุม​ของ​เพื่อนบ้าน​ไว้​เป็น​ของ​ประกัน, จง​คืน​ของ​นั้น​ให้​เขา​ก่อน​ตะวันตก:</verse>
				<verse number="27">เพราะ​เขา​อาจ​มี​ฉะ​เพาะ​แต่​เสื้อคลุม​นั้น​เป็น​เครื่อง​ปกปิด​เนื้อหนัง: มิฉะนั้น​เวลา​นอน​เขา​จะ​เอา​อะไร​ห่ม​เล่า? เมื่อ​เขา​ทูล​ร้องทุกข์​แก่​เรา, เรา​จะ​สดับ​ฟัง; เพราะ​เรา​เป็น​ผู้​เมตตา.”</verse>
				<verse number="28">“อย่า​แสดง​อาการ​หมิ่นประมาท​ต่อ​ตุลาการ, หรือ​แช่ง​ด่า​ผู้​ปกครอง​พล​ไพร่​ของ​เรา​เลย.</verse>
				<verse number="29">จง​เร่ง​นำ​พืชผล​อัน​อุดม​ของ​เจ้า​และ​น้ำ​ผลไม้​ต่างๆ ใน​ต้น​ฤดู​มา​ถวาย​พระเจ้า; อย่า​คอย​ให้​เนิ่น​ช้า​เลย. จง​ถวาย​บุตรชาย​หัวปี​ของ​เจ้า​ให้แก่​เรา.</verse>
				<verse number="30">สำหรับ​ฝูง​โค​และ​ฝูง​แกะ​ของ​เจ้า, จง​ทำ​ดังนั้น​เหมือน​กัน: ให้​ลูก​มัน​อยู่​กับ​แม่​แต่​เพียง​เจ็ด​วัน; ครั้น​ถ้วน​วันที่​แปด​แล้ว, จง​พา​มา​ถวาย​ให้แก่​เรา.</verse>
				<verse number="31">เจ้า​ทั้ง​หลาย​คือ​ชน​ที่​ถูก​เลือกสรร​ไว้​เป็น​ของๆ เรา: เหตุ​ฉะนั้น​เนื้อ​ของ​สัตว์​ที่​ถูก​กัด​ตาย​ใน​ทุ่งนา, เจ้า​อย่า​ได้​กิน​เลย; จง​ทิ้ง​ให้​สุนัข​กิน.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">“อย่า​นำ​เรื่อง​เท็จ​ไป​เล่า​ต่อๆ กัน​ไป: อย่า​ร่วมใจ​เป็น​พะ​ยาน​เท็จ​กับ​คน​ชั่ว.</verse>
				<verse number="2">เจ้า​อย่า​ได้​กระทำ​การ​ชั่ว​ตาม​อย่าง​คน​ส่วนมาก​ที่​เขา​กระทำ​กัน​นั้น​เลย; อย่า​อ้าง​พะ​ยาน​อย่างหนึ่ง​อย่างใด​เพื่อ​นำ​ผู้ตัดสิน​ให้​ลำเอียง​ไป​ทาง​คน​หมู่​มาก:</verse>
				<verse number="3">อย่า​ลำเอียง​เข้าข้าง​คน​จน​ใน​คดี​ใดๆ ดุจ​กัน.”</verse>
				<verse number="4">“ถ้าแม้​เจ้า​พบ​โค​หรือ​ลา​ของ​ศัตรู​พลัด​ฝูง​หลง​ไป, จง​พา​มา​ส่ง​คืน​ให้​เจ้าของ​ให้​ได้.</verse>
				<verse number="5">ถ้า​เห็น​ลา​ของ​ผู้​ที่​เกลียดชัง​เจ้า​ล้ม​ลง​เพราะ​บรรทุก​ของ​หนัก, อย่า​ได้​ละ​เมิน​เสีย, จง​ช่วย​เขา​แน่ๆ ทีเดียว.”</verse>
				<verse number="6">“อย่า​เปลี่ยน​ข้อ​พิพากษา​ให้​ผิด​ไป​จาก​ความ​ยุตติ​ธรรม​เนื่องด้วย​เป็น​คดี​ของ​คนจน.</verse>
				<verse number="7">เจ้า​จง​เว้น​เสีย​ให้​ห่างไกล​จาก​ความ​ทุจริต; อย่า​พิพากษา​ประหาร​ชีวิต​คน​สัตย์​ธรรม​และ​คน​ที่​ปราศ​จาก​ความผิด และ​อย่า​ปล่อย​คน​ชั่ว​ให้​รอด​จาก​อาชญา​ไป.</verse>
				<verse number="8">อย่า​รับ​สินบน​เลย: เพราะว่า​สินบน​นั้น​ย่อม​ทำ​ให้​คน​ตากลับ​บอด​ไป, และ​กระทำ​ให้​คดี​ของ​คน​ยุตติ​ธรรม​เสีย​ไป.</verse>
				<verse number="9">อย่า​ข่มเหง​แขกเมือง: เพราะ​เจ้า​เคย​ได้​เห็นใจ​แขกเมือง, เหตุ​ว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​เคย​เป็น​แขกเมือง​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​มา​แล้ว.”</verse>
				<verse number="10">“จง​หว่าน​พืช​และ​เกี่ยว​เก็บ​ผล​ใน​นา​ของ​เจ้า​ตลอด​หก​ปี;</verse>
				<verse number="11">แต่​ปี​ที่​เจ็ด​นั้น​จง​งด​เสีย​ปล่อย​ให้​นา​นั้น​ว่าง​อยู่, เพื่อ​ชาว​เมือง​ที่​เป็น​คนจน​จะ​ได้​มา​เก็บ​เอา​ไป​กิน: ส่วน​ที่​เหลือ​นอกนั้น​จง​ปล่อย​ให้​สัตว์​ใน​ทุ่งนา​กิน. ฝ่าย​สวน​องุ่น​และ​สวน​มะกอก​เทศ​เจ้า​จง​กระทำ​ดังนั้น​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="12">จง​ทำ​การงาน​ของ​เจ้า​ใน​กำหนด​หก​วัน, แต่​ใน​วันที่​เจ็ด​นั้น​จง​งด​การ​ไว้; เพื่อ​โค​และ​ลา​ของ​เจ้า​จะ​ได้​พัก, และ​ลูกชาย​แห่ง​ทา​สี​ของ​เจ้า​กับ​แขก​บ้าน​จะ​ได้​พัก​ผ่อน​ด้วย.</verse>
				<verse number="13">สิ่ง​สารพัด​ที่​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ไว้​นั้น​จง​กระ​ทำ​โดย​ระวัง: และ​อย่า​ออก​ชื่อ​พระ​อื่น​เลย, และ​อย่า​ให้​ชื่อ​ของ​พระ​เหล่านั้น​ออก​จาก​ปาก​ของ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="14">“จง​ถือ​เทศกาล​เลี้ยง​ระลึก​ถึง​เรา​ปี​ละ​สาม​ครั้ง.</verse>
				<verse number="15">จง​ถือ​เทศกาล​เลี้ยง​กิน​ขนมปัง​ไม่​มี​เชื้อ​ใน​เดือน​อา​บิ​บ, อัน​เป็น​เดือน​ซึ่ง​เรา​ได้​กำหนด​ตั้ง​ไว้; เจ้า​จง​กิน​ขนมปัง​ไม่​มี​เชื้อ​ให้​ครบ​เจ็ด​วัน, ตาม​ที่​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​แล้ว, เพราะ​ใน​เดือน​นั้น​เจ้า​ได้​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต; อย่า​ให้​ผู้​ใด​มา​เฝ้า​เรา​มือ​เปล่า​เลย.</verse>
				<verse number="16">แล้ว​จง​ถือ​เทศกาล​เลี้ยง​ใน​ต้น​ฤดู​เก็บเกี่ยว, คือ​ผล​แรก​ที่​เกิด​จาก​พืช​ซึ่ง​เจ้า​ได้​หว่าน​ใน​นา, และ​จง​ถือ​เทศกาล​เลี้ยง​ปลาย​ปี, เมื่อ​เจ้า​ได้​เก็บ​รวบรวม​พืช​ผล​จาก​ทุ่งนา​ไว้​เสร็จ​แล้ว.</verse>
				<verse number="17">ให้​ชาย​ทั้ง​หลาย​เฝ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ปี​ละ​สาม​ครั้ง.”</verse>
				<verse number="18">“อย่า​ถวาย​โลหิต​บูชา​ยัญ​ของ​เรา​โดย​มี​ขนมปัง​มี​เชื้อ​ปน​อยู่​ด้วย; อย่า​ให้​ชิ้น​มัน​บูชายัญ​ของ​เรา​เหลือ​อยู่​จนถึง​รุ่งเช้า​เลย.</verse>
				<verse number="19">ผล​แรก​อัน​เกิด​แต่​นา​ของ​เจ้า​นั้น​จง​นำมา​ถวาย​ใน​วิหาร​พระ​ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า. อย่า​ได้​ต้ม​เนื้อ​ลูก​แพะ​ด้วย​น้ำนม​ของ​แม่​มัน​เลย.”</verse>
				<verse number="20">“นี่แหละ, เรา​จะ​ใช้​ทูต​ของ​เรา​ไป​ข้างหน้า​พวก​เจ้า, เพื่อ​รักษา​พวก​เจ้า​ตาม​ทาง, นำ​ไป​ถึง​ที่นั่น​ซึ่ง​เรา​ได้​เตรียม​ไว้.</verse>
				<verse number="21">จง​สนใจ​นำ​พา​ต่อ​ทูต​นั้น​และ​จง​เชื่อฟัง​คำ​ของ​ท่าน; อย่า​ทำ​ให้​ท่าน​โกรธเคือง; เพราะ​ท่าน​จะ​ไม่​ยก​ความผิด​ของ​เจ้า​เลย: ด้วย​พระ​นาม​ของ​เรา​อยู่​กับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="22">ถ้า​แม้ว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ฟัง​คำ​ของ​ท่าน​จริงๆ, และ​ทำ​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​เรา​สั่ง​ไว้, เรา​จะ​เป็น​ศัตรู​ต่อ​ศัตรู​ของ​พวก​เจ้า; ผู้​ใด​ต่อสู้​กับ​พวก​เจ้า, เรา​จะ​ต่อสู้​กับ​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="23">ด้วย​ทูต​ของ​เรา​จะ​ไป​ข้างหน้า​พวก​เจ้า, และ​จะ​นำ​พวก​เจ้า​ไป​ถึง​เมือง​ของ​ชนชาติ​อะ​โมรี​ชาติ​เฮธ, ชาติ​พะ​ริ​ซี, ชาติ​คะ​นา​อัน, ชาติ​ฮีวี, และ​ชาติ​ยะบูศ: แล้ว​เรา​จะ​ประหาร​ชาว​เมือง​เหล่านั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="24">อย่า​ได้​กราบ​ไหว้​พระ​ของ​เขา, หรือ​ปรนนิบัติ​หรือ​ทำ​ตาม​แบบอย่าง​ที่​พวกเขา​กระทำ​อยู่​นั้น; แต่​จง​ทำลาย​รูป​เคารพ​ของ​เขา, และ​จง​ทุบ​หัก​ศิลา​เหลี่ยม​เคารพ​ของ​เขา​เสีย​ให้​แหลก​ละเอียด.</verse>
				<verse number="25">จง​ปรนนิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า, แล้ว​พระองค์​จะ​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​อาหาร​และ​น้ำ​ของ​พวก​เจ้า; เรา​จะ​บันดาล​ให้​โรค​ต่างๆ หาย​ไป​จาก​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="26">จะ​ไม่​มี​สัตว์​ตัว​ใด​แท้ง​ลูก​หรือ​เป็น​หมัน​ใน​ประเทศ​ของ​เจ้า: เวลา​กำหนด​อายุ​ของ​พวก​เจ้า​จะ​ให้​มี​ครบ​เต็ม​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="27">เรา​จะ​ให้​ความ​ตระหนกตกใจ​เพราะ​เรา​ล่วงหน้า​ไป​ก่อน​พวก​เจ้า. และ​ชาว​เมือง​ทั้งปวง​ที่​พวก​เจ้า​จะ​มา​ถึง​นั้น​เรา​จะ​ประหาร​เสีย; เรา​จะ​ให้​พวก​ศัตรู​ทั้งปวง​หันกลับ​หนี​ไป​จาก​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​ใช้​ฝูง​ต่อ​ให้​ล่วงหน้า​ไป​ก่อน​พวก​เจ้า, จะ​ได้​ไล่​ชนชาติ​ฮีวี, ชนชาติ​คะ​นา​อัน, ชนชาติ​เฮธ, ไป​จาก​ข้างหน้า​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="29">เรา​จะ​ไม่​ไล่​เขา​ไป​ล่วง​หน้า​พวก​เจ้า​ใน​กำหนด​ปี​เดียว. เกรง​ว่า​แผ่น​ดิน​จะ​รกร้าง​ไป, และ​สัตว์ป่า​จะ​ทวี​ขึ้น​ต่อสู้​กับ​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="30">แต่​เรา​จะ​ไล่​เขา​ล่วงหน้า​พวก​เจ้า​ไป​ทีละ​น้อยๆ, จน​พวก​เจ้า​จะ​ทวี​มาก​ขึ้น, แล้ว​จะ​ได้​รับ​แผ่น​ดิน​นั้น​เป็น​มฤ​ดก.</verse>
				<verse number="31">เรา​จะ​ตั้ง​เขตต์​แดน​ของ​พวก​เจ้า​ไว้, ตั้งแต่​ทะเลแดง​จน​ถึง​ทะเล​แห่ง​พวก​ฟะลีศ​ตี​ม, ตั้งแต่​ป่า​ดอน​จน​จด​แม่น้ำ​ใหญ่: เพราะ​เรา​จะ​มอบ​ชาว​เมือง​นั้น​ไว้​ใน​เงื้อมมือ​ของ​พวก​เจ้า; ให้​พวก​เจ้า​ไล่​รุก​แดน​เขา​ไป​ข้างหน้า.</verse>
				<verse number="32">พวก​เจ้า​อย่า​ทำ​สัญญา​ไมตรี​กับ​เขา​หรือ​กับ​พระ​ของ​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="33">เขา​จะ​อาศัย​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​เรา​มิได้​เลย, เกรง​ว่า​เขา​จะ​กระทำ​ให้​เจ้า​ผิด​ต่อ​เรา; เพราะ​ว่า​ถ้า​พวก​เจ้า​จะ​ปรนนิบัติ​พระ​ของ​เขา, ก็​จะ​เป็น​บ่วง​แร้ว​แก่​เจ้า​เป็นแน่.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">พระองค์​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “เจ้า​กับ​อา​โรน, นา​ดาบ​และ​อะบีฮู, กับ​ผู้​เฒ่า​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​เจ็ดสิบ​คน, จง​ขึ้น​มา​เฝ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา; แล้ว​นมัสการ​อยู่​แต่ไกล:</verse>
				<verse number="2">ให้​ฉะ​เพาะ​โม​เซ​ผู้​เดียว​เข้า​มา​ใกล้​พระ​ยะ​โฮ​วา; แต่​ฝ่าย​เขา​เหล่านั้น​ให้​อยู่​ห่างๆ; และ​อย่า​ให้​พล​ไพร่​ขึ้น​มา​กับ​โม​เซ​เลย.”</verse>
				<verse number="3">โม​เซ​จึง​ได้​นำ​ถ้อยคำ​และ​ข้อ​ปฏิบัติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ชี้แจง​แก่​พล​ไพร่​ทั้งปวง, เขา​ก็ได้​ตอบ​ด้วย​เสียง​พร้อมกัน​ว่า, “ถ้อยคำ​ทั้งหมด​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​นั้น​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​กระทำ​ตาม.”</verse>
				<verse number="4">พระ​ดำรัส​ทั้งหมด​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​โม​เซ​ได้​จารึก​ไว้, แล้ว​ได้​ตื่น​ขึ้น​แต่​เวลา​รุ่งเช้า​จัดแจง​ก่อ​แท่น​บูชา​ขึ้น​ริม​ภูเขา, และ​ได้​ปัก​เสา​หิน​ขึ้น​สิบ​สอง​ต้น​ตาม​จำนวน​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​สิบ​สอง​ตระกูล​นั้น.</verse>
				<verse number="5">เขา​ได้​ใช้​คน​หนุ่ม​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ให้​ถวาย​โค​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา, และ​บูชา​สมาน​ไมตรี​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="6">โม​เซ​ได้​เก็บ​โลหิต​โค​ครึ่งหนึ่ง​ไว้​ใน​ชาม; อีก​ครึ่ง​หนึ่ง​ได้​ประพรม​ที่​แท่น​บูชา.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ได้​ถือ​หนังสือสัญญา​ไมตรี​อ่าน​ให้​พล​ไพร่​ฟัง: เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ตอบ​ว่า, “สิ่ง​สาร​พัตร​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​นั้น, พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​เชื่อฟัง​และ​ทำ​ตาม.”</verse>
				<verse number="8">โม​เซ​ได้​เอา​โลหิต​ใน​ชาม​นั้น​ประพรม​พล​ไพร่​ทั้งปวง​และ​ว่า, “นี่แหละ​เป็น​โลหิต​เล็ง​ถึง​คำ​สัญญา​ไมตรี​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทำ​กับ​พวก​เจ้า, ตาม​คำ​โอวาท​นี้​ทุก​ประการ.”</verse>
				<verse number="9">ครั้ง​นั้น​โม​เซ​ได้​ขึ้น​ไป​กับ​อา​โรน, นา​ดาบ, อะบีฮู, และ​ผู้​เฒ่า​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​เจ็ดสิบ​คน:</verse>
				<verse number="10">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล; และ​พื้นที่​รอง​พระบาท​เป็น​ดุจ​แก้ว​ไพ​ฑูรย์, สุกใส​เหมือน​ท้อง​ฟ้า.</verse>
				<verse number="11">พระองค์​มิได้​ทรง​วาง​พระ​หัตถ์​ลง​อาชญา​แก่​เหล่า​หัวหน้า​ใน​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​นั้น: แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​พระเจ้า, และ​ได้​กิน​และ​ดื่ม​ด้วย​กัน.</verse>
				<verse number="12">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​ขึ้น​มา​หา​เรา​บน​ภูเขา, แล้ว​คอย​อยู่​ที่​นั้น: เรา​จะ​ให้​แผ่น​ศิลา​อัน​มี​ข้อกฎหมาย​และ​ข้อบัญญัติ​ซึ่ง​เรา​ได้​จารึก​ไว้, เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​สอน​เขา.”</verse>
				<verse number="13">โม​เซ​จึง​ตก​ขึ้น​พร้อม​กับ​ยะ​โฮ​ซูอะ​คน​สนิท, และ​ได้​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="14">และ​ได้​กล่าว​แก่​ผู้​เฒ่า​เหล่านั้น​ว่า, “จง​คอย​เรา​อยู่​ที่นี่​กว่า​เรา​จะ​กลับ​มา​ถึง​พวก​เจ้า: นี่แหละ​อา​โรน​และ​ฮูระ​ยัง​อยู่​กับ​พวก​เจ้า; ใคร​มี​เรื่องราว​อะไร​ก็​จง​มา​หา​ท่าน​ทั้ง​สอง​คน​เถิด.”</verse>
				<verse number="15">ครั้น​โม​เซ​ได้​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​นั้น​แล้ว, ก็​มี​เมฆ​ปกคลุม​ภูเขา​ไว้.</verse>
				<verse number="16">รัศมี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​เปล่ง​แสง​อยู่​บน​ภูเขา​ซี​นาย, และ​เมฆ​นั้น​ได้​ปกคลุม​ไว้​ถ้วน​หก​วัน: ครั้น​วันที่​เจ็ด​พระองค์​ได้​ทรง​เรียก​โม​เซ​จาก​ท่า​ม​กลาง​เมฆ.</verse>
				<verse number="17">และ​รัศมี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ปรากฏ​แก่​ตา​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​เหมือน​เปลวไฟ​ไหม้​อยู่​บน​ยอด​ภูเขา.</verse>
				<verse number="18">โม​เซ​ได้​เข้า​ไป​ใน​ท่า​ม​กลาง​เมฆ​นั้น, และ​ได้​ขึ้น​ไป​บน​ยอด​ภูเขา: ได้​คอย​อยู่​ที่นั่น​สี่​สิบ​วัน​สี่​สิบ​คืน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​สั่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ให้​นำ​ของ​มา​ถวาย​แก่​เรา: ของ​นั้น​ให้​รับ​มา​จาก​ทุกๆ คน​ที่​เต็มใจ​ถวาย.</verse>
				<verse number="3">ของ​ถวาย​ซึ่ง​เจ้า​จะ​ต้อง​รับ​จาก​เขา​คือ​ทองคำ, เงิน, ทองเหลือง,</verse>
				<verse number="4">ผ้า​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี, และ​ขน​แพะ,</verse>
				<verse number="5">หนัง​แกะ​ตัวผู้​ย้อม​สี​แดง, หนัง​ปลาโลมา, และ​ไม้​ซิ​ติ​ม,</verse>
				<verse number="6">น้ำมัน​เติม​ประทีป, เครื่อง​หอม​ปรุง​น้ำมัน​สำหรับ​ชะ​โลม, และ​เครื่อง​หอม​สำหรับ​เผา.</verse>
				<verse number="7">แก้ว​เพทาย, และ​แก้ว​สำหรับ​ฝัง​ใน​เคโฟด​และ​ใน​ทับทรวง.</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ให้​เขา​สร้าง​ที่​บริสุทธิ์​ถวาย​แก่​เรา, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​อยู่​ท่า​ม​กลาง​เขา.</verse>
				<verse number="9">แบบอย่าง​พลับพลา​และ​เครื่อง​ทั้งปวง​ของ​พลับพลา​นั้น, เจ้า​จง​ทำ​ตาม​สาร​พัตร​ที่​เรา​แจ้ง​ไว้​แก่​เจ้า​นี้.”</verse>
				<verse number="10">“ให้​เขา​ทำ​หีบ​ใบ​หนึ่ง​ด้วย​ไม้​ซิ​ติ​ม: ยาว​สอง​ศอก​คืบ, กว้าง​ศอก​คืบ, และ​สูง​ศอก​คืบ.</verse>
				<verse number="11">หีบ​นั้น​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์​ทั้ง​ข้างใน​และ​ข้างนอก, แล้ว​ทำ​กะ​จัง​รอบ​ปาก​หีบ​นั้น​ด้วย​ทองคำ.</verse>
				<verse number="12">ให้​หล่อ​ห่วง​ทองคำ​สี่​ห่วง​สำหรับ​หีบ​นั้น​ใส่​ไว้​ที่​มุม​ล่าง​ทั้ง​สี่, ด้าน​ละ​สอง​ห่วง.</verse>
				<verse number="13">ให้​ทำ​คานหาม​ด้วย​ไม้​ซิ​ติ​ม​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ.</verse>
				<verse number="14">แล้ว​สอด​คานหาม​เข้าที่​ห่วง​ข้าง​หีบ​สำหรับ​ได้​ยก​หาม​หีบ​นั้น.</verse>
				<verse number="15">ไม้คาน​หาม​ให้​สอด​ไว้​ใน​ห่วง; อย่า​ถอด​ออก​เลย.</verse>
				<verse number="16">คำ​ปฏิญาณ​ที่​เรา​จะ​ให้แก่​เจ้า​จง​เก็บ​ไว้​ใน​หีบ​นั้น.</verse>
				<verse number="17">แล้ว​จง​ทำ​พระที่นั่ง​พระ​กรุณา​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์: ยาว​สอง​ศอก​คืบ​กว้าง​ศอก​คืบ.</verse>
				<verse number="18">จง​แผ่​ทองคำ​ทำ​เป็น​คะ​รู​บ​สอง​รูป: ตั้ง​ไว้​ที่​ปลาย​พระที่นั่ง​พระ​กรุณา​ทั้ง​สอง​ข้าง.</verse>
				<verse number="19">คะ​รู​บ​นั้น​ตั้ง​ไว้​ที่​ปลาย​พระที่นั่ง​พระ​กรุณา​ข้าง​ละ​รูป: และ​ทำ​คะ​รู​บ​นั้น​ให้​ติด​แผ่น​เดียวกับ​พระที่นั่ง​พระ​กรุณา​ตลอด​ปลาย​ทั้ง​สอง​ข้าง.</verse>
				<verse number="20">ให้​รูป​คะ​รู​บ​นั้น​กาง​ปีก​ออก​บัง​พระที่นั่ง​พระ​กรุณา, และ​ให้​หัน​หน้า​หา​กัน; คือ​ให้​หัน​หน้า​มา​ตรง​พระ​ที่​นั่ง​พระ​กรุณา.</verse>
				<verse number="21">แล้ว​จง​ตั้ง​พระที่นั่ง​พระ​กรุณา​นั้น​ไว้​บน​หีบ​นั้น; ใน​หีบ​นั้น​จง​บรรจุ​คำ​ปฏิญาณ​ซึ่ง​เรา​ให้​ไว้​แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="22">และ​เรา​จะ​ปรากฏ​แก่​เจ้า ณ ที่นั่น, และ​จะ​สนทนา​กับ​เจ้า​เหนือ​พระที่นั่ง​พระ​กรุณา​ระหว่าง​กลาง​ทาง​คะ​รู​บ, ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​บน​หีบ​คำ​ปฏิญาณ​นั้น​ด้วย​ข้อความ​ทุก​ประการ, ซึ่ง​เรา​จะ​สั่ง​ให้​เจ้า​ประกาศ​แก่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล.”</verse>
				<verse number="23">“แล้ว​จง​เอา​ไม้​ซิ​ติ​ม​ทำ​โต๊ะ: ยาว​สอง​ศอก, กว้าง​หนึ่ง​ศอก, สูง​ศอก​คืบ.</verse>
				<verse number="24">หุ้ม​โต๊ะ​นั้น​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์, และ​ทำ​กะ​จัง​ทองคำ​รอบ​ขอบ​เชิง​โต๊ะ​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="25">ขอบ​เชิง​โต๊ะ​นั้น​ทำ​ให้​กว้าง​ไป​หนึ่ง​ฝ่า​มือ​โดยรอบ, แล้ว​ทำ​เป็น​กะ​จัง​ทองคำ​ประกอบ​ให้​รอบ​ขอบ​เชิง​นั้น;</verse>
				<verse number="26">จง​ทำ​ห่วง​ทองคำ​สี่​อัน​ติด​ไว้​ที่​มุม​ขา​โต๊ะ​ทั้ง​สี่.</verse>
				<verse number="27">ห่วง​นั้น​ติด​ให้​ชิด​กับ​กะ​จัง​เพื่อให้​สอด​คานหาม.</verse>
				<verse number="28">คานหาม​สำหรับ​หาม​โต๊ะ​นั้น​ทำ​ด้วย​ไม้​ซิ​ติ​ม​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ.</verse>
				<verse number="29">จาน ช้อน ขวด​และ​ชาม​ที่​จะ​ใช้​สำหรับ​โต๊ะ​นั้น​จง​ทำ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="30">แล้ว​จง​ตั้ง​ขน​ม​ปัง​ถวาย​บูชา​ไว้​บน​โต๊ะ​นั้น​ต่อ​หน้า​เรา​เป็น​นิตย์.”</verse>
				<verse number="31">“จง​ทำ​ประทีป​อัน​หนึ่ง​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์: ทอง​นั้น​ทำ​เป็น​เชิง, เป็น​ลำ, เป็น​ปล้อง, และ​ดอก​ตูม​แผ่​ดอก​บาน​ของ​ประทีป​นั้น, ให้​ติด​เป็น​แผ่น​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="32">ให้​มี​กิ่ง​หก​กิ่ง​ออก​จาก​ลำ​ประทีป​นั้น, ข้าง​ละ​สาม​กิ่ง.</verse>
				<verse number="33">กิ่ง​หนึ่ง​มี​ปล้อง​รูป​ดอก​อัลมันด์สาม​ปล้อง, ทุกๆ ปล้อง​ให้​มีด​อก​ตูบ​หนึ่ง​ดอก​บาน​หนึ่ง; อีก​กิ่ง​หนึ่ง​ให้​มี​ปล้อง​สาม​ปล้อง, ทุกๆ ปล้อง​ให้​มีด​อก​ตูม​หนึ่ง​ดอก​บาน​หนึ่ง; ให้​เป็น​ดังนี้​ทั้ง​หก​กิ่ง​ซึ่ง​ยื่น​ออก​จาก​ลำ​ประทีป​นั้น:</verse>
				<verse number="34">ฝ่าย​ลำ​ประทีป​นั้น​ให้​มี​ปล้อง​สี่​ปล้อง, เหมือน​ปล้อง​ดอก​อัลมันต์, ทั้ง​ตูม​และ​บาน;</verse>
				<verse number="35">ใต้​กิ่ง​ทุกๆ คู่​ที่​ลำต้น​นั้น​ให้​มีด​อก​ตูม, ทั้ง​หก​กิ่ง​ให้​ติด​เป็น​แผ่น​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="36">จง​แผ่​ทองคำ​บริสุทธิ์​ทำ​เป็น​ดอก​ตูม​และ​กิ่ง​ให้​ติด​เป็น​แผ่น​เดียวกับ​ประทีป​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="37">จง​ทำ​กะ​จุบ​เจ็ด​อัน; แล้ว​จุด​กะ​จุบ​นั้น​ให้​แสง​ส่อง​สว่าง​ตรง​ไป.</verse>
				<verse number="38">ปากคีบ​และ​ถาด​รอง​ปากคีบ​นั้น​ให้​เป็น​ทองคำ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="39">ประทีป​กับ​เครื่องใช้​เหล่านั้น​ทั้งหมด​ให้​ทำ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์​หนัก​สาม​สิบ​หก​ชั่ง.</verse>
				<verse number="40">จง​ระวัง​ทำ​ตาม​แบบ​อย่าง​ที่​เรา​แจ้ง​แก่​เจ้า​แล้ว​บน​ภูเขา​นี้.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">“จง​ทำ​พลับพลา​ด้วย​ม่าน​สิบ​ผืน; ทำ​ด้วย​ผ้าป่าน​อย่าง​ดี, และ​ด้วย​ผ้า​ย้อม​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, กับ​ให้​มี​ภาพ​คะ​รู​บ​ทอ​ไว้​ด้วย​ฝีมือ​อัน​ประณีต.</verse>
				<verse number="2">ม่าน​ผืน​หนึ่ง​ให้​ยาว​สี่​สิบ​แปด​ศอก, กว้าง​สี่​ศอก: ม่าน​ทุกๆ ผืน​นั้น​ให้​ยาว​และ​กว้าง​เท่า​กัน​หมด.</verse>
				<verse number="3">ม่าน​ห้า​ผืน​ให้​เกี่ย​ว​ติด​กัน; และ​อีก​ห้า​ผืน​นั้น​ให้​เกี่ย​ว​ติด​กัน​ด้วย.</verse>
				<verse number="4">ทำ​ด้วย​ผ้า​สี​ฟ้า​ติด​ไว้​ตาม​ขอบ​ม่าน​ผืน​หนึ่ง; และ​ตาม​ขอบ​ม่าน​ผืน​ที่​สอง​จง​ทำ​หู​ไว้​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="5">ม่าน​ผืน​หนึ่ง​ให้​ทำ​หู​ห้า​สิบ​หู, และ​ตาม​ขอบ​ม่าน​ผืน​ที่​สอง​ให้​ทำ​หู​ห้า​สิบ​หู​ให้​ตรง​กัน.</verse>
				<verse number="6">จง​ทำ​ขอ​ทองคำ​ห้า​สิบ​ขอ​สำหรับ​ใช้​เกี่ยว​ม่าน: คือ​ให้​เป็น​พลับพลา​อัน​เดียวกัน.”</verse>
				<verse number="7">“จง​ทำ​ม่าน​ด้วย​ขน​แพะ​สำหรับ​คลุม​พลับพลา​ชั้นนอก​อีก​สิบ​เอ็ด​ผืน.</verse>
				<verse number="8">ให้​ทำ​ม่าน​ทุก​ผืน​ยาว​สาม​สิบ​ศอก​กว้าง​สี่​ศอก; ให้​เท่า​กัน​ทั้ง​สิบ​เอ็ด​ผืน.</verse>
				<verse number="9">ม่าน​ห้า​ผืน​ให้​เกี่ยว​ติด​กัน​ต่างหาก, และ​ม่าน​อีก​หก​ผืน​ให้​เกี่ยว​ติด​กัน​ต่างหาก, และ​ม่าน​ผืน​ที่​หก​นั้น​จง​ให้​ห้อย​ซ้อน​ลง​มา​ข้างหน้า​พลับพลา​นั้น.</verse>
				<verse number="10">จง​ทำ​หู​ห้า​สิบ​หู​ติด​กับ​ขอบ​ม่าน​ข้างนอก​สำรับ​หนึ่ง, และ​ทำ​หู​ห้า​สิบ​หู​ติด​กับ​ขอบ​ม่าน​ซึ่ง​เกี่ยว​กัน​สำรับ​ที่​สอง.</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ทำ​ขอ​ทองเหลือง​ห้า​สิบ​ขอ, สับ​ขอ​นั้น​ที่​หู, เกี่ยว​ให้​ติดต่อ​เป็น​พลับพลา​หลัง​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="12">ส่วน​ชาย​ม่าน​ครึ่งหนึ่ง​ซึ่ง​เหลือ​อยู่​นั้น​จง​ให้​ห้อย​ลง​มา​ข้างหลัง​พลับพลา.</verse>
				<verse number="13">ส่วน​ม่าน​คลุม​พลับพลา​ซึ่ง​ยาว​เกิน​ไป​ข้าง​ละ​ศอก​หนึ่ง​นั้น, ให้​ห้อย​ลง​มา​ข้างๆ พลับพลา​ทั้ง​ข้าง​นี้​และ​ข้าง​โน้น​สำ​หรับ​ใช้​กำ​บัง.</verse>
				<verse number="14">เครื่อง​ดาด​พลับพลา​ข้างบน​ให้​ทำ​ด้วย​หนัง​แกะ​ตัว​ผู้​ย้อม​สี​แดง, และ​เครื่อง​ดาด​มุง​ข้าง​บน​อีก​ชั้น​หนึ่ง​นั้น​ให้​ดาด​มุง​ด้วย​หนัง​ปลาโลมา.”</verse>
				<verse number="15">“กะ​ดาน​สำหรับ​ทำ​ฝา​พลับพลา​นั้น​ใช้​ไม้​ซิ​ติ​ม​ตั้ง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="16">กะ​ดาน​นั้น​ให้​ยาว​แผ่น​ละ​สิบ​ศอก​กว้าง​ศอก​คืบ.</verse>
				<verse number="17">ให้​มี​เดือย​แผ่น​ละ​สอง​เดือย, เพื่อ​จะ​ให้​ติดต่อ​กัน: กะ​ดาน​พลับพลา​ทั้งหมด​ให้​ทำ​อย่าง​นี้.</verse>
				<verse number="18">กะ​ดาน​พลับพลา​ด้าน​ใต้​ให้​ทำ​ยี่​สิบ​แผ่น.</verse>
				<verse number="19">จง​ทำ​ฐาน​รับ​ด้วย​เงิน​สี่​สิบ​คัน: ใต้​กะ​ดาน​แผ่น​หนึ่ง​ให้​มี​ฐาน​รับ​แผ่น​ละ​สอง​อัน​สำหรับ​สวม​เดือย​สอง​อัน.</verse>
				<verse number="20">ด้าน​ที่​สอง​ของ​พลับพลา​ข้าง​ทิศเหนือ​นั้น​ให้​มี​กะ​ดาน​อีก​ยี่​สิบ​แผ่น.</verse>
				<verse number="21">และ​ทำ​ฐาน​รับ​ด้วย​เงิน​สี่​สิบ​อัน; ใต้​กะ​ดาน​แผ่น​หนัง​ให้​มี​ฐาน​แผ่น​ละ​สอง​อัน.</verse>
				<verse number="22">ส่วน​ด้านหลัง​ทิศตะวันตก​ของ​พลับพลา​ได้​ทำ​กะ​ดาน​อีก​หก​แผ่น;</verse>
				<verse number="23">และ​ทำ​อีก​สอง​แผ่น​สำหรับ​มุม​พลับพลา​ด้านหลัง.</verse>
				<verse number="24">กะ​ดาน​นั้น​ตอน​ติด​เป็น​คู่​กัน​ตลอดจน​ถึง​ห่วง​ข้างบน​ทั้ง​สอง​มุม.</verse>
				<verse number="25">คือ​รวม​เป็น​กะ​ดาน​แปด​แผ่น​ด้วย​กัน, และ​ฐาน​เงิน​สิบ​หก​อัน​สำหรับ​รับ​กะ​ดาน​นั้น; ใต้​กะ​ดาน​ให้​มี​ฐาน​รับ​แผ่น​ละ​สอง​อัน.”</verse>
				<verse number="26">“ให้​ทำ​กลอน​ด้วย​ไม้​ซิ​ติ​ม​ห้า​อัน​สำหรับ​ขัด​กะ​ดาน​ฝา​พลับ​พ​ลา​ด้าน​หนึ่ง;</verse>
				<verse number="27">และ​กลอน​อีก​ห้า​อ้น​สำหรับ​ขัด​กะ​ดาน​พลับพลา​อีก​ด้าน​หนึ่ง, และ​กลอน​อีก​ห้า​อัน​สำหรับ​ขัด​กะ​ดาน​ฝา​พลับพลา​ด้านหลัง, คือ​ทิศตะวันตก.</verse>
				<verse number="28">กลอน​ตัวกลาง​สำหรับ​ขัด​ฝา​ร้อย​ให้​ตลอด​กัน.</verse>
				<verse number="29">หุ้ม​กะ​ดาน​เหล่า​นั้น​ด้วย​ทองคำ, และ​ทำ​ห่วง​ทองคำ​สำหรับ​ร้อย​กลอน; และ​กลอน​นั้น​ได้​หุ้ม​ทองคำ.</verse>
				<verse number="30">พลับพลา​นั้น​เจ้า​จง​ทำ​ไว้​ตาม​แบบอย่าง​ที่​เรา​ได้​แจ้ง​แก่​เจ้า​แล้ว​ที่​ภูเขา​นี้.”</verse>
				<verse number="31">“จง​ทำ​ม่าน​ผืน​หนึ่ง​ด้วย​ผ้า​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​ด้วย​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี ให้​ปัก​เป็น​ภาพ​คะ​รู​บ​ไว้​ด้วย​ฝีมือ​อัน​ประณีต:</verse>
				<verse number="32">ม่าน​นั้น​ให้​แขวน​ไว้​ที่​เสา​ไม้​ซิ​ติ​ม​ทั้ง​สี่​อัน​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​ซึ่ง​ตั้งอยู่​บน​ฐาน​เงิน​สี่​อัน.</verse>
				<verse number="33">ม่าน​นั้น​ให้​แขวน​ไว้​กับ​ขอ​สำหรับ​เกี่ยว​ม่าน, แล้ว​เอา​หีบ​คำ​ปฏิญาณ​นั้น​เข้า​มา​ไว้​ข้างใน: และ​ม่าน​นั้น​จะ​เป็น​ที่​แบ่ง​พลับพลา​ระหว่าง​กลาง​ที่​บริสุทธิ์​กับ​ที่​บริสุทธิ์​ที่สุด.</verse>
				<verse number="34">พระที่นั่ง​พระ​กรุณา​นั้น​ให้​ตั้ง​ไว้​บน​หีบ​บรรจุ​คำ​ปฏิญาณ​ใน​ที่​บริสุทธิ์​ที่สุด.</verse>
				<verse number="35">จง​ตั้งโต๊ะ​ไว้​ข้างนอก​ม่าน​นั้น, และ​จง​ตั้ง​ประทีป​ไว้​ที่​ด้าน​ทิศใต้, ตรงข้าม​กับ​โต๊ะ​ซึ่ง​ได้​ตั้ง​ไว้​ที่​ด้าน​เหนือ​ของ​พลับพลา​นั้น.”</verse>
				<verse number="36">“ม่าน​ซึ่ง​แขวน​ที่​ประตู​พลับพลา​นั้น​ให้​ทำ​ด้วย​ผ้า​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​ด้วย​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี, ประกอบ​ด้วย​ฝีมือ​ช่าง​ปัก.</verse>
				<verse number="37">ให้​ทำ​เสา​ห้า​ต้น​ด้วย​ไม้​ซิ​ติ​ม, สำหรับ​ห้อย​ผ้า​ม่าน​ที่​ประตู, และ​หุ้ม​เสา​นั้น​ด้วย​ทองคำ; ขอ​เกี่ยว​ที่​เสา​นั้น​จง​ทำ​ด้วย​ทองคำ: แล้ว​เจ้า​จง​หล่อ​ฐาน​ทอง​เหลือง​ห้า​อัน​สำหรับ​รับ​เสา​นั้น.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">“จง​ทำ​แท่น​สี่เหลี่ยมจัตุรัส​ด้วย​ไม้​ซิ​ติ​ม, ให้​ยาว​ห้า​ศอก, กว้าง​ห้า​ศอก, สูง​สาม​ศอก.</verse>
				<verse number="2">จง​ทำ​ยอด​แหลม​เป็น​รูป​เขา​สัตว์​ไว้​ทั้ง​สี่​มุม: ให้​ติด​อยู่​กับ​แท่น: และ​จง​หุ้ม​แท่น​ด้วย​ทองเหลือง.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​ถาด​สำหรับ​มูล​เถ้า, ทับ​พี, ชาม, ขอ​เกี่ยว​เนื้อ​และ​ถาด​รอง​ไฟ, คือ​เครื่องใช้​สำหรับ​แท่น​ทั้งหมด​ให้​ทำ​ด้วย​ทองเหลือง.</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เอา​ทองเหลือง​ทำ​ตาข่าย​ประดับ​แท่น​นั้น; กับ​ทำ​ห่วง​ทองเหลือง​ที่​มุม​ทั้ง​สี่​ของ​ตา​ข่าย.</verse>
				<verse number="5">ตาข่าย​นั้น​ให้​อยู่​ใต้​กะ​จัง​ของ​แท่น, และ​ให้​อยู่​กลาง​แท่น​ลง​มา.</verse>
				<verse number="6">ไม้คาน​หาม​แท่น​นั้น​ให้​ทำ​ด้วย​ไม้​ซิ​ติ​ม​และ​หุ้ม​ด้วย​ทอง​เหลือง.</verse>
				<verse number="7">ไม้คาน​นั้น​ให้​สอดใส่​ไว้​ใน​ห่วง​ทั้ง​สอง​ของ​แท่น​สำหรับ​หาม.</verse>
				<verse number="8">แท่น​นั้น​ทำ​ด้วย​กะ​ดาน​แต่​ข้างใน​ให้​กลวง; ทำ​ตาม​แบบ​ที่​ทรง​แจ้ง​แก่​เจ้า​แล้ว​ทำ​บน​ภูเขา</verse>
				<verse number="9">“รั้ว​ล้อมรอบ​พลับพลา​นั้น​ด้าน​ใต้​ให้​มี​ผ้า​บัง​ทำ​ด้วย​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี​ยาว​ข้าง​ละ​ร้อย​ศอก;</verse>
				<verse number="10">ให้​มี​เสา​ยี่​สิบ​ต้น​กับ​ฐาน​ทอง​เหลือง​รับ​เสา​ยี่​สิบ​อัน; ส่วน​ขอ​และ​ราว​สำหรับ​ยึด​ปลาย​เสา​นั้น​ให้​ทำ​ด้วย​เงิน.</verse>
				<verse number="11">ด้าน​ทิศเหนือ​ให้​มี​ผ้า​บัง​ยาว​ร้อย​ศอก​เหมือน​กัน, กับ​เสา​ยี่​สิบ​คน​และ​ฐาน​ทอง​เหลือง​ยี่​สิบ​อัน; ขอ​และ​ราว​สำหรับ​ยึด​เสา​นั้น​ให้​ทำ​ด้วย​เงิน.</verse>
				<verse number="12">ด้าน​ทิศตะวันตก​นั้น​ให้​มี​ผ้า​บัง​ยาว​ห้า​สิบ​ศอก​กับ​เสา​สิบ​ต้น​และ​ฐาน​รับ​เสา​สิบ​อัน.</verse>
				<verse number="13">ด้าน​ทิศตะวันออก​ให้​ยาว​ห้า​สิบ​ศอก.</verse>
				<verse number="14">ผ้า​บัง​ริม​ประตู​ข้าง​หนึ่ง​ให้​ยาว​สิบ​ห้า​ศอก: มี​เสา​สาม​ต้น​และ​ฐาน​รับ​เสา​สาม​อัน.</verse>
				<verse number="15">ที่​ริม​ประตู​อีก​ข้าง​หนึ่ง​ให้​มี​ผ้า​บัง​ยาว​สิบ​ห้า​ศอก, กับ​เสา​สาม​ต้น​และ​ฐาน​รับ​เสา​สาม​อัน.</verse>
				<verse number="16">ให้​มี​ผ้า​บัง​ประตู​ยาว​ยี่​สิบ​ศอก, สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี​ประกอบ​ด้วย​ฝีมือ​ของ​ช่าง​ปัก, กับ​เสา​สี่​ต้น​และ​ฐาน​รับ​เสา​สี่​อัน.</verse>
				<verse number="17">เสา​ล้อมรอบ​ทั้งหมด​ให้​มี​ราว​สำหรับ​ยึด​เสา​ติด​ให้​ต่อ​กัน​และ​ขอ​ทำ​ด้วย​เงิน, และ​ฐาน​รับ​เสา​นั้น​ทำ​ด้วย​ทอง​เหลือง.</verse>
				<verse number="18">ด้าน​ยาว​ของ​รั้ว​นั้น​จะ​เป็น​ร้อย​ศอก, ด้าน​กว้าง​ห้า​สิบ​ศอก, สูง​ห้า​ศอก, ดาด​ด้วย​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี, และ​ฐาน​รับ​เสา​ทอง​เหลือง.</verse>
				<verse number="19">เครื่องใช้สอย​ทั้งปวง, และ​หลัก​สำหรับ​ยึด​พลับพลา, กับ​หลัก​สำหรับ​ยึด​รั้ว​ทั้งหมด, ให้​ทำ​ด้วย​ทองเหลือง.”</verse>
				<verse number="20">“จง​สั่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ให้​นำ​น้ำมัน​มะกอก​เทศ​บริสุทธิ์​มา​สำหรับ​เติม​ประทีป, เพื่อ​จะ​ให้​ประทีป​นั้น​ส่อง​สว่าง​อยู่​เสมอ.</verse>
				<verse number="21">ใน​พลับพลา​ที่ประชุม​ข้างนอก​ม่าน​ซึ่ง​บัง​หีบ​ปฏิญาณ​ไว้นั้น, ให้​อา​โรน​และ​บุตร​หลาน​ของ​อา​โรน​ตาม​ประทีป​ไว้​สำหรับ​บูชา​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตั้งแต่​เวลา​พลบค่ำ​จนถึง​รุ่ง​เช้า: ให้​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ถือ​ข้อปฏิบัติ​นี้​ตลอด​เชื้อ​วงศ์​ของ​เขา​สืบไป​เป็นนิตย์.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">“จง​นำ​อา​โรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า​กับ​บุตร​ชาย​ของ​เขา​ออก​มา​จาก​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, เพื่อ​จะ​ได้​รับหน้า​ที่​ปุโรหิต​ปรนนิบัติ​เรา, คือ​ทั้ง​อา​โรน, กับ​บุตร​ที่​ชื่อ​นา​ดาบ, อะบีฮู, เอละ​อา​ซาร​และ​อี​ธา​มาร.</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ให้​ทำ​เครื่องยศ​อัน​สม​ศักดิ์​บริสุทธิ์​สำหรับ​อา​โรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า​ให้​งดงาม​และ​มี​เกียรติ.</verse>
				<verse number="3">ให้​กล่าว​แก่​คน​ทั้งปวง​ผู้​ที่​ฝีมือ​อัน​สามารถ​ซึ่ง​เรา​ได้​ให้​เขา​มี​วิญญาน​อัน​ประ​กอบ​ด้วย​ความ​สามารถ​นั้น, ให้​เขา​ทำ​เครื่องยศ​สำหรับ​สถาปนา​อา​โรน​ไว้​ให้​ป​รน​นิบัติเรา​ตาม​หน้าที่​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="4">ให้​เขา​ทำ​เครื่องยศ​ดังต่อไปนี้: คือ​ทับทรวง, ผ้า​เอโฟด, เสื้อคลุม, เสื้อ​ขลิบ​กรอม​ส้น, ผ้า​มาลา​และ​รัดประคด: และ​ให้​เขา​ทำ​เครื่อง​ยศ​สม​ศักดิ์​บริสุทธิ์​สำหรับ​อา​โรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า, และ​บุตร​ของ​เขา, เพื่อ​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​เรา​ใน​หน้าที่​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="5">ให้​เขา​เหล่านั้น​ใช้​ทองคำ, ผ้า​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี</verse>
				<verse number="6">ให้​เขา​ทำ​ผ้า​เอโฟด​นั้น​ด้วย​ทองคำ, ด้วย​ผ้า​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​ผ้า​ป่าน​เนื้อ​ดี, ด้วย​ฝีมือ​ประณีต.</verse>
				<verse number="7">แถบ​ที่​ผูก​บ่า​ของ​เอโฟด​นั้น​ให้​ติด​กับ​ริม​ตอน​บน​ทั้ง​สอง​ชิ้น, เพื่อ​จะ​ติดต่อ​เป็นอัน​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="8">รัดประคด​สำหรับ​คาด​ทับ​เอโฟด​นั้น​ให้​ทำ​ด้วย​ฝีมือ​ประณีต​ให้​เข้า​ชุด​เหมาะ​กับ​เอโฟด, คือ​ทำ​ด้วย​ทองคำ, ผ้า​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี.</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ให้​ใช้​แก้ว​เพทาย​สอง​แผ่น​สำหรับ​จารึก​ชื่อ​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​ไว้:</verse>
				<verse number="10">ที่​แก้ว​แผ่น​หนึ่ง​ให้​จารึก​ชื่อ​ตระกูล​หก​ชื่อ, และ​แผ่น​ที่​สอง​ก็​ให้​จารึก​ไว้​อีก​หก​ชื่อ​ตาม​ลำดับ​ตระกูล.</verse>
				<verse number="11">ให้​ช่างแกะ​จารึก​ชื่อ​เหล่า​บุตร​ยิศ​รา​เอล​ไว้​ที่​แก้ว​ทั้ง​สอง​แผ่น​นั้น​เช่น​อย่าง​แกะ​ตรา, แล้ว​ฝัง​ไว้​บน​กระเปาะ​ทองคำ.</verse>
				<verse number="12">แก้ว​ทั้ง​สอง​แผ่น​นั้น​ให้​ติด​ไว้​กับ​เอโฟด​บน​บ่า​ทั้ง​สอง​ข้าง, แก้ว​นั้น​จะ​เป็น​ที่​ให้​เรา​ระลึก​ถึง​ชน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล: และ​อา​โรน​จะ​แบก​ชื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ไว้​บน​บ่า​ทั้ง​สอง​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะโฮ​วา​เป็น​ที่​ระลึก.</verse>
				<verse number="13">เจ้า​จง​ทำ​กระ​เปาะด้วย​ทองคำ,</verse>
				<verse number="14">กับ​สร้อย​สอง​สาย​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์; ถัก​คล้าย​เชือก, แล้ว​ติด​ไว้​ที่​กระเปาะ​ทองคำ​นั้น.”</verse>
				<verse number="15">“จง​ทำ​ทับทรวง​สำหรับ​แต่ง​ออก​พิ​พา​กษา​ด้วย​ฝีมือ​อัน​ประณีต​ให้​เข้า​ชุด​เหมาะ​กับ​เอโฟด​นั้น; คือ​ทำ​ด้วย​ทองคำ, และ​ด้วย​ผ้า​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, และ​สี​แดง​จัด, และ​ผ้า​ป่าน​เนื้อ​ดี.</verse>
				<verse number="16">ให้​ทำ​ทับทรวง​นั้น​เป็น​รูป​สี่เหลี่ยมจัตุรัส, พับ​ทบ​กลาง​เป็น​ถุง: ยาว​คืบ​หนึ่ง​กว้าง​คืบ​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="17">จง​ฝัง​แก้ว​สี่​แถว​บน​ทับทรวง​นั้น; แถว​ที่​หนึ่ง​ฝัง​ด้วย​ทับทิม, บุ​ศ​รา​คัม​น้ำอ่อน, และ​ปา​ริ​เกศ;</verse>
				<verse number="18">แถว​ที่​สอง​ฝัง​ด้วย​มรกต, ไพ​ฑูรย์, และ​เพ็ชร;</verse>
				<verse number="19">แถว​ที่​สาม​ฝัง​ด้วย​นิล, มณี​โชติ, และ​เพทาย​ม่วง;</verse>
				<verse number="20">แถว​ที่​สี่​ฝัง​ด้วย​โมรา, โซ​เฮ็ม, และ​ยัศเปอร์: แก้ว​ทั้ง​หมด​นี้​ให้​ประดับ​ใน​กระ​เปาะ​ทำ​ด้วย​ทองคำ.</verse>
				<verse number="21">แก้ว​เหล่านั้น​ให้​มี​ชื่อ​เหล่า​บุตร​ยิศ​รา​เอล​สิบ​สอง​ชื่อ, จารึก​ไว้​เหมือน​แกะ​ตรา, จะ​มี​ชื่อ​ทุก​ตระกูล. ตาม​ลำดับ​สิบ​สอง​ตระกูล.</verse>
				<verse number="22">ที่​มุม​บน​ของ​ทับทรวง​นั้น​ให้​ทำ​เป็น​สายสร้อย​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์​ถัก​คล้าย​เชือก,</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ให้​ทำ​ห่วง​ทองคำ​สอง​อัน​ไว้​ที่​มุม​บน​ทั้ง​สอง​ของ​ทับทรวง​นั้น.</verse>
				<verse number="24">ส่วน​สายสร้อย​ที่​ทำ​ด้วย​ทองคำ​นั้น​ให้​เกี่ยว​ห่วง​ที่​มุม​ทับทรวง.</verse>
				<verse number="25">และ​ปลาย​สายสร้อย​อีก​สอง​ข้าง​นั้น​ให้​ติด​กับ​กระเปาะ​ทั้ง​สอง​ซึ่ง​ติด​ไว้​ที่​แถบ​ยึด​เอโฟด​ทั้ง​สอง​ข้าง​บน​บ่า.</verse>
				<verse number="26">จง​ทำ​ห่วง​ทอง​สอง​อัน​ติด​ไว้​ที่​มุม​ล่าง​ทั้ง​สอง​ของ​ทับทรวง​ซึ่ง​อยู่​ที่​ริม​เอ​โฟดข้างใน.</verse>
				<verse number="27">จง​ทำ​ห่วง​สอง​อัน​ด้วย​ทองคำ​ใส่​ไว้​ริม​เอโฟด​ข้างใน​เบื้องหน้า, ชิด​กับ​ที่​ผูก​ข้าง​เหนือ​รัดประคด​ที่​ทอ​ด้วย​ฝีมือ​ประณีต.</verse>
				<verse number="28">ให้​ผูก​ทับทรวง​นั้น​ให้​ติด​กับ​เอโฟดด้วย, ใช้​ผ้า​สี​ฟ้า​ร้อย​ผูก​ที่​ห่วง, และ​ให้​ทับ​อยู่ที่​รัดประคด​ที่​ทอ​ด้วย​ฝีมือ​ประณีต​ของ​เอโฟด, เพื่อ​มิ​ให้​ทับทรวง​หลุด​ไป.</verse>
				<verse number="29">แล้ว​อา​โรน​ต้อง​มี​ชื่อ​เหล่า​บุตร​ยิศ​รา​เอล​จารึก​ไว้​ที่​ทับ​ทรวง​สำหรับ​แต่ง​ออก​พิพากษา​ติด​ไว้​ที่​หน้าอก​ของ​ตน, ให้​เป็น​ที่​ระลึก​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสมอ​เมื่อ​เขา​เข้า​ไป​ใน​ที่​บริสุทธิ์​นั้น.</verse>
				<verse number="30">จง​ใส่​อู​ริม​และ​ทู​มิม​ไว้​ใน​ถุง​ทับทรวง​สำหรับ​แต่ง​ออก​พิพากษา; และ​ของ​สอง​สิ่ง​นี้​จะ​อยู่​ที่​อก​อา​โรน​เมื่อ​เข้า​ไป​เฝ้า​พระ​ยะโฮ​วา; อา​โรน​จะ​รับภาระ​การ​พิพากษา​เหล่า​บุตร​ยิศ​รา​เอล​ไว้​ที่​อก​ของ​ตน​เสมอ​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="31">“เสื้อคลุม​สำหรับ​เข้า​ชุด​กับ​เอโฟด​นั้น​ให้​ใช้​สี​ฟ้า​ล้วน.</verse>
				<verse number="32">ให้​ทำ​ช่องคอ​กลาง​ผืน​ของ​เสื้อ​นั้น, แล้ว​รอบ​ช่องคอ​เสื้อ​นั้น​ให้​ถัก​ด้วย​ด้าย​เช่น​เดียวกับ​ถัก​รัง​ดุม​เสื้อ​ทหาร, เพื่อ​จะ​มิ​ให้​ขาด​ง่าย.</verse>
				<verse number="33">ชาย​ล่าง​เสื้อคลุม​นั้น​ให้​ปัก​เป็น​รูป​ผล​ทับทิม​ใช้​ด้าย​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด; และ​รอบ​ชาย​เสื้อ​นั้น​ให้​ติด​ลูก​พรวน​ทองคำ​ขั้น​กับ​ลูก​ปัก​ผล​ทับทิม:</verse>
				<verse number="34">คือ​ลูก​พรวน​ทองคำ​ลูก​หนึ่ง​แล้ว​มี​รูป​ผล​ทบ​ทิม​ผล​หนึ่ง, ลูก​พรวน​ทองคำ​อีก​ลูก​หนึ่ง, แล้ว​มี​ผล​ทับทิม​อีก​ผล​หนึ่ง, สลับ​กัน​รอบ​ชาย​เสื้อคลุม​นั้น.</verse>
				<verse number="35">อา​โรน​จะ​สวม​เสื้อ​ตัว​นั้น​เมื่อ​กำลัง​ทำ​การ​ปรนนิบัติ: และ​จะ​ได้ยิน​เสียง​ลูก​พรวน​เมื่อ​เข้า​ไป​เฝ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​ที่​บริสุทธิ์ และ​เมื่อ​เดิน​ออก​มา เพื่อ​จะ​เป็น​ที่​สังเกต​รู้​ได้​ว่า​เขา​ยัง​ไม่​ตาย​ขณะ​เมื่อ​ทำ​การ​ปรนนิบัติ​นั้น.”</verse>
				<verse number="36">“จง​ใช้​ทองคำ​บริสุทธิ์​ตี​เป็น​แผ่น, แล้ว​จารึก​ไว้​เหมือน​แกะ​ตรา​ว่า, ‘เป็น​สิ่ง​บริสุทธิ์​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา.’</verse>
				<verse number="37">แผ่น​ทองคำ​นั้น​ให้​ติด​บน​ผ้า​สาย​รัด​สี​ฟ้า​คาด​ไว้​ข้างหน้า​มาลา.</verse>
				<verse number="38">แผ่น​ทองคำ​นั้น​จะ​อยู่​ที่​หน้าผาก​อา​โรน, เพื่อ​เป็น​ประกัน​ว่า​สิ่งของ​ซึ่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​นำมา​ถวาย​นั้น​เป็น​ของ​บริสุทธิ์; และ​แผ่น​ทองคำ​นั้น​ให้​คาด​อยู่​ที่​หน้าผาก​ของ​อา​โรน​เสมอ, เพื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ได้​ทรง​รับ​สิ่ง​ของ​เหล่านั้น​จาก​เขา.</verse>
				<verse number="39">เสื้อ​ขลิบ​กรอม​ส้น​นั้น​จง​ทำ​ด้วย​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดิบ​ประกอบ​ด้วย​ฝีมือ​ปัก; ส่วน​มาลา​นั้น​จง​ทำ​ด้วย​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี; และ​รัดประคด​นั้น​ก็​ให้​มี​การ​ปัก​ด้วย​ฝีมือ​ด้วย.”</verse>
				<verse number="40">“จง​ทำ​เสื้อ, รัดประคด, และ​มาลา​สำหรับ​บุตร​ของ​อา​โรน​ให้​งาม​สม​กับ​ยศ.</verse>
				<verse number="41">ให้​แต่ง​อา​โรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า​ทั้ง​บุตร​ของ​เขา​ด้วย​เครื่องยศ​นั้น, แล้ว​ชะ​โลม​เฉลิม​และ​สถาปนา​เขา​ไว้, เพื่อ​ประกอบ​การ​ปรนนิบัติ​เรา​ตาม​หน้าที่​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="42">จง​ทำ​กางเกง​ให้​อา​โรน​ด้วย​ผ้าป่าน​ยาว​ตั้งแต่​เอว​ลง​ถึง​หัวเข่า, เพื่อ​จะ​ปกปิด​ความ​เปลือย​กาย​ของ​เขา:</verse>
				<verse number="43">ให้​อา​โรน​กับ​บุตร​ของ​เขา​สวม​กางเกง​เมื่อ​เข้า​ไป​ใน​พลับพลา​ประ​ชุม, และ​เมื่อ​เข้า​ใกล้​แท่น​จะ​ปรนนิบัติ ณ ที่​บริสุทธิ์, เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​เป็นโทษ​ถึงตาย; ให้​ตัว​เขา​และ​เชื้อ​วงศ์​ของ​เขา​ถือ​ข้อ​ปฏิบัติ​นี้​เสมอ​ไป.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">“นี่แหละ​เป็น​การ​ซึ่ง​เจ้า​จะ​ได้​ทำ​ให้แก่​อา​โรน​และ​บุตร​ของ​เขา, เพื่อ​จะ​ตั้ง​เขา​ไว้​ใน​ตำแหน่ง​ปุโรหิต​นั้น: คือ​ว่า​จง​เอา​โค​ตัวผู้​หนุ่ม​ตัว​หนึ่ง​และ​แกะ​ตัวผู้​สอง​ตัว​ซึ่ง​ปราศ​จาก​พิการ,</verse>
				<verse number="2">ขนมปัง​ไม่​มี​เชื้อ, ขนมปัง​ไม่​มี​เชื้อ​ขยำ​ด้วย​น้ำมัน, และ​ขนม​ปัง​แผ่น​บางๆ ไม่​มี​เชื้อ​ซึ่ง​ทำ​ด้วย​น้ำมัน; ขนม​ปัง​เหล่านี้​จง​ทำ​ด้วย​แป้ง​ข้าวสาลี​อย่าง​ละเอียด​ดี.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​จง​ใส่​ขนมปัง​ต่างๆ ไว้​ใน​กะ​บุ​ง​ใบ​เดียว, จง​นำ​มา​พร้อม​กับ​โค​ตัวผู้​และ​แกะ​ตัวผู้​สอง​ตัว​นั้น.</verse>
				<verse number="4">จง​นำ​อา​โรน​กับ​บุตร​ของ​เขา​มา​ถึง​พลับพลา​ที่ประชุม​นั้น, แล้ว​จง​ชำระ​ตัว​เขา​ด้วย​น้ำ.</verse>
				<verse number="5">จง​ให้​อา​โรน​สวม​เครื่องยศ​นั้น, คือ​เสื้อคลุม, และ​ผ้า​เอโฟด, กับ​เอโฟด​และ​ทับทรวง​นั้น, และ​เอา​รัด​ประ​คด​ที่​ทอ​ด้วย​ฝีมือ​ประณีต​สำหรับ​ใช้​กับ​เอโฟด​นั้น​คาด​เอว​ไว้;</verse>
				<verse number="6">จง​สวม​มาลา​ที่​ศีรษะ​ของ​อา​โรน, และ​จง​คาด​แผ่น​ทองคำ​บริสุทธิ์​ไว้​กับ​มาลา.</verse>
				<verse number="7">จง​ใช้​น้ำมัน​ชะ​โลม​อา​โรน​ด้วย​เท​น้ำมัน​สำหรับ​ชะ​โลม​ลง​บน​ศีรษะ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="8">จง​นำ​บุตร​ของ​เขา​มา​และ​สวม​เสื้อ​ยศ​ให้.</verse>
				<verse number="9">แล้ว​จง​เอา​รัดประคด​คาด​เอว​เขา​ไว้, คือ​อา​โรน​กับ​บุตร​เหล่านั้น; แล้ว​จง​เอา​ผ้า​โพก​ศีรษะ​เขา: แล้ว​ให้​เขา​รับ​ตำ​แห​น่ง​ปุโรหิต​เป็น​กฎ​ปฏิบัติ​ที่​ตั้ง​ไว้​นี้​เสมอ​ไป: ดังนี้​แหละ, เจ้า​ก็​จะ​ได้​เฉลิม​อา​โรน​และ​บุตร​ของ​เขา​ไว้.”</verse>
				<verse number="10">“จง​นำ​โค​ตัวผู้​มา​ที่​หน้า​พลับพลา​ประชุม​ให้​อา​โรน​กับ​บุตร​วางมือ​บน​ศีรษะ​โค​ตัวผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="11">แล้ว​จง​ฆ่า​โค​นั้น​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใกล้​ประตู​พลับพลา​ประ​ชุม.</verse>
				<verse number="12">จง​เอา​นิ้วมือ​จุ่ม​เลือด​โค​นั้น​ทา​ไว้​ที่​ปุ่ม​แหลม​ริม​แท่น​บ้าง; ส่วน​เลือด​ที่​เหลือ​ทั้ง​หมด​จง​เท​ไว้​ที่​เชิง​แท่น.</verse>
				<verse number="13">มัน​ที่​หุ้ม​ลำไส้, มัน​ที่​ติด​อยู่​กับ​ตับ, และ​ไต​ทั้ง​สอง​กับ​มััน​ที่​ไต​นั้น, จง​เผา​บูชา​บน​แท่น.</verse>
				<verse number="14">แต่​เนื้อ​กับ​หนัง และ​มูล​ของ​โค​นั้น จง​เผา​บูชา​ด้วย​เพลิง​ข้างนอก​ค่าย: เป็น​เครื่องบูชา​ไถ่บาป.”</verse>
				<verse number="15">“จง​นำ​แกะ​ตัวผู้​ตัว​หนึ่ง​มา; ให้​อา​โรน​กับ​บุตร​วางมือ​บน​หัว​แกะ​นั้น.</verse>
				<verse number="16">แล้ว​จง​ฆ่า​แกะ​นั้น​เสีย, แล้ว​ใช้​เลือด​พรม​รอบๆ บน​แท่น.</verse>
				<verse number="17">จง​ชำแหละ​แกะ​ตัวผู้​นั้น​ออก​เป็น​ท่อนๆ, และ​เครื่อง​ใน​กับ​ขา​จง​ล้าง​ด้วย​น้ำ​วาง​ไว้​กับ​เนื้อ​และ​ศีรษะ.</verse>
				<verse number="18">แล้ว​จง​เผา​แกะ​ตัวผู้​นั้น​ทั้งหมด​บน​แท่น: เป็น​เครื่อง​บูชายัญ​ด้วย​ไฟ​มี​กลิ่น​หอม​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="19">“จง​นำ​แกะ​ตัวผู้​อีก​ตัว​หนึ่ง​มา, แล้ว​ให้​อา​โรน​และ​บุตร​ของ​เขา​วาง​มือ​บน​หัว​แกะ​นั้น.</verse>
				<verse number="20">แล้ว​จง​ฆ่า​แกะ​นั้น, เอา​เลือด​เจิม​ที่​ใบ​หู​ข้าง​ขวา​ของ​อา​โรน​และ​ที่​ใบ​หู​ข้าง​ขวา​ของ​บุตร​ของ​เขา, และ​ที่​หัวแม่มือ​ข้าง​ขวา, และ​หัวแม่เท้า​ข้าง​ขวา​ของ​เขา, แล้ว​จง​เอา​เลือด​พรม​ทั่วไป​บน​แท่น.</verse>
				<verse number="21">จง​เอา​เลือด​ที่อยู่​บน​แท่น​และ​น้ำมัน​ชะ​โลม​นั้น​พรม​อา​โรน​และ​เครื่องยศ​ของ​เขา, ประพรม​บุตร​และ​เครื่องยศ​ของ​บุตร​ด้วย: นั้น​จะ​เป็น​พิธี​เฉลิม​อา​โรน​และ​เครื่องยศ​ของ​เขา, กับ​เหล่า​บุตร​และ​เครื่องยศ​ของ​เขา​ไว้.</verse>
				<verse number="22">จง​เอา​มัน​แกะ​ตัวผู้​นั้น, และ​มัน​หุ้ม​เนื้อ​หาง, กับ​มัน​ที่​ติด​กับ​เครื่องใน, และ​มัน​ที่​หุ้ม​ตับ, กับ​ไต​ทั้ง​สอง, และ​มัน​ที่​ติด​อยู่​กับ​ไต​นั้น, กับ​เนื้อ​ขา​หน้า​ข้าง​ขวา​ด้วย, เพราะ​เป็น​แกะ​ใช้​สำหรับ​การ​เฉลิม,</verse>
				<verse number="23">กับ​ขนมปัง​ก้อน​หนึ่ง, กับ​ขนมปัง​ทา​น้ำมัน​แผ่น​หนึ่ง, และ​ขนมปัง​แผ่น​บาง​แผ่น​หนึ่ง​จาก​กระจาด​ขนม​ปัง​ที่​ไม่​มี​เชื้อ​ซึ่ง​ตั้งอยู่​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา:</verse>
				<verse number="24">แล้ว​จง​วาง​บรรดา​สิ่ง​เหล่านั้น​ไว้​ใน​มือ​ของ​อา​โรน, และ​ใน​มือ​บุตร​ของ​เขา, ให้​แกว่ง​ไป​แกว่ง​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​แกว่ง​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="25">แล้ว​จง​รับ​สิ่ง​เหล่านี้​จาก​มือ​ของ​เขา​นำ​ไป​เผา​บน​เครื่องบูชา​เผา​บน​แท่น, เป็น​เครื่องบูชา​เผา, มี​กลิ่น​หอม​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา: ซึ่ง​เป็น​บูชา​เพลิง​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="26">“จง​เอา​เนื้อ​ที่​อก​แกะ​ตัวผู้​ซึ่ง​เป็น​แกะ​เฉลิม​ของ​อา​โรน, แล้ว​แกว่ง​ไป​มา​ให้​เป็น​บูชา​แกว่ง​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา: นั่นแหละ​จะ​เป็น​ส่วน​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="27">และ​จง​ตั้ง​เนื้อที่​อก​แกะ​ตัวผู้, ซึ่ง​เป็น​เครื่องบูชา​แกว่ง, และ​ขา​หน้า​ของ​แกะ​เฉลิม​สำหรับ​อา​โรน​และ​สำหรับ​บุตร​ของ​เขา, ซึ่ง​เป็น​เครื่องบูชา​แกว่ง, ถวาย​ไว้​เป็น​ของ​บริสุทธิ์:</verse>
				<verse number="28">นั่นแหละ​เป็น​ส่วน​ซึ่ง​อา​โรน​และ​บุตร​ของ​เขา​จะ​ได้​รับ​จาก​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็น​ส่วน​ของ​ตน​เสมอ​ไป; เพราะ​เป็น​เครื่องบูชา​ยก​แบ่ง​ถวาย, คือ​เครื่อง​บูชา​ยก​แบ่ง​ถวาย​จาก​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, เมื่อ​เขา​จะ​ทำ​บูชา​สมาน​ไมตรี, คือ​บูชา​ยก​แบ่ง​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="29">“เครื่องยศ​ของ​อา​โรน​จะ​เป็น​ของ​บุตร​เขา​ต่อๆ ไป​เมื่อ​เขา​จะ​ถูก​เฉลิม​ตั้ง​ใน​ตำแหน่ง.</verse>
				<verse number="30">จง​ให้​บุตร​ซึ่ง​จะ​เป็น​ปุโรหิต​ผู้ใหญ่​แทน​เขา​นั้น​สวม​เครื่อง​เหล่า​นั้น​ครบ​เจ็ด​วัน, ขณะที่​เขา​มา​ที่​พลับพลา​ประชุม​เพื่อ​ปรนนิบัติ​ใน​ที่​บ​ริ​สุทธิ์​นั้น.”</verse>
				<verse number="31">“จง​ต้ม​แกะ​ตัวผู้​สำหรับ​การ​เฉลิม​นั้น​ใน​สถานที่​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="32">แล้ว​ให้​อา​โรน​กับ​บุตร​ของ​เขา​กิน​เนื้อ​แกะ​ตัวผู้​นั้น​และ​ขนม​ปัง​ซึ่ง​อยู่​ใน​กระจาด​ใกล้​ประตู​พลับ​พ​ลา​ประชุม.</verse>
				<verse number="33">ให้​เขา​กิน​ของ​ซึ่ง​มี​ผู้นำ​มา​ถวาย​ไถ่​โทษ​เพื่อ​จะ​ได้​เฉลิม​และ​เป็น​ที่​ชำระ​ตัว​ให้​บริสุทธิ์: แต่​คนนอก​ตระกูล​อา​โรน​อย่า​ให้​กิน, เพราะ​ของ​นั้น​เป็น​ของ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="34">และ​ถ้าแม้​เนื้อ​และ​ขนมปัง​นั้น​ยัง​เหลือ​อยู่​ถึง​รุ่งเช้า​บ้าง​ก็​ให้​เผา​ไฟ​เสีย: อย่า​ให้​ผู้ใด​กิน​เลย, เพราะ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์.”</verse>
				<verse number="35">“ดังนั้น​แหละ​จง​กระทำ​ให้แก่​อา​โรน และ​บุตร​ของ​เขา ตาม​บรรดา​คำ​ที่​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า: จง​ทำ​พิธี​เฉลิม​เขา​ให้​ครบ​เจ็ด​วัน.</verse>
				<verse number="36">จง​นำ​โค​ตัวผู้​ตัว​หนึ่ง​มา​บูชา​ทุกๆ วัน​เป็น​เครื่องบูชา​ไถ่​โทษ: และ​ขณะ​เมื่อ​เจ้า​จะ​ได้​บูชา​ไถ่​โทษ​นั้น​จง​ชำระ​และ​ชะ​โลม​แท่น​ให้​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="37">จง​ทำ​การ​ชำระ​แท่น​นั้น​ให้​บริสุทธิ์​จน​ครบ​เจ็ด​วัน; แล้ว​แท่น​นั้น​จะ​เป็น​แท่น​บริสุทธิ์​ที่สุด; สิ่ง​หนึ่ง​สิ่งใด​ที่​ถูกต้อง​แท่น​นั้น​จะ​เป็น​บริสุทธิ์​ด้วย.”</verse>
				<verse number="38">“นี่แหละ​เป็น​สิ่ง​ซึ่ง​เจ้า​ต้อง​บูชา​บน​แท่น​นั้น​ทุก​วัน​เสมอ​ไป; คือ​ลูก​แกะ​สอง​ตัว​มี​อายุ​กำหนด​ปี​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="39">จง​นำ​ลูก​แกะ​ตัว​หนึ่ง​มา​บูชา​ใน​เวลา​เช้า; และ​อีก​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​บูชา​เวลา​เย็น:</verse>
				<verse number="40">พร้อมกับ​ลูก​แกะ​ตัว​หนึ่ง​นั้น​จง​ถวาย​แป้ง​สี่​ทะนาน​คลุก​กับ​น้ำ​มัน​ที่​บีบ​ออก​จาก​เม็ด​ลูกไม้​สอง​ทะนาน, และ​น้ำ​องุ่น​สอง​ทะนาน​สำหรับ​เป็น​เครื่องบูชา​ดื่ม.</verse>
				<verse number="41">และ​แกะ​อีก​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​บูชา​ใน​เวลา​เย็น​นั้น, จง​ทำ​เหมือน​อย่าง​บูชา​ธัญ​ญา​หาร​ใน​เวลา​เช้า, และ​ตาม​อย่าง​เครื่อง​บูชา​ดื่ม​นั้น, ให้​มี​กลิ่น​หอม, เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ถวาย​พระ​ยะโฮ​วา.</verse>
				<verse number="42">นี่​จะ​เป็น​บูชา​เผา​เสมอ​ไป​ตลอด​เชื้อ​วงศ์​ของ​เจ้า​ใกล้​ประตู​พลับพลา​ประชุม​นั้น​คือ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ที่​นั้น​เรา​จะ​พบ​กับ​เจ้า​และ​สนทนา​กับ​เจ้า.</verse>
				<verse number="43">ที่​นั้น​เรา​จะ​พบ​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล; และ​พลับพลา​นั้น​จะ​ถูก​เฉลิม​ไว้​ให้​เป็น​ที่​บริสุทธิ์​ประกอบ​ด้วย​รัศมี​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="44">เรา​จะ​เฉลิม​พลับพลา​ประชุม​กับ​แท่น​ไว้​เป็น​ที่​บริสุทธิ์: และ​เรา​จะ​เฉลิม​ตั้ง​อา​โรน​กับ​บุตร​ของ​เขา​ให้​เป็น​ผู้บริสุทธิ์​ด้วย, เพื่อ​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​เรา​ใน​ตำแหน่ง​ปุโรหิต​นั้น.</verse>
				<verse number="45">เรา​จะ​สถิต​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="46">เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา, ผู้​ได้​นำ​เขา​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบโต, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​สถิต​อยู่​ท่ามกลาง​เขา: เรา​คือ​ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">“จง​ทำ​แท่น​สำหรับ​เผา​เครื่อง​หอม: แท่น​นั้น​จง​ทำ​ด้วย​ไม้​ซิ​ติ​ม</verse>
				<verse number="2">ให้​ยาว​ศอก​หนึ่ง​กว้าง​ศอก​หนึ่ง, เป็น​รูป​สี่เหลี่ยม, และ​สูง​สอง​ศอก: ยอด​แหลม​มุม​แท่น​นั้น​ให้​เป็น​ไม้​ท่อน​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="3">และ​แท่น​นั้น​จง​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​อัน​บริสุทธิ์​ทั้ง​เบื้องบน​และ​ทุก​ข้าง​ล้อมรอบ​ยอด​แหลม​ด้วย; และ​จง​ทำ​กระ​จัง​ทองคำ​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="4">จง​ทำ​ห่วง​ทองคำ​ติด​ไว้​ใต้​กระ​จัง​ข้าง​ละ​สอง​ห่วง​ที่​มุม: ห่วง​นั้น​สำหรับ​สอดใส่​ไม้คาน​หาม.</verse>
				<verse number="5">ไม้คาน​หาม​นั้น​จง​ทำ​ด้วย​ไม้​ซิ​ติ​ม​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ.</verse>
				<verse number="6">แท่น​นั้น​จง​ตั้ง​ไว้​ข้างนอก​ม่าน, ซึ่ง​อยู่​ใกล้​หีบ​คำ​ปฏิญาณ​นั้น​ข้าง​หน้า​พระที่นั่ง​กรุณา, ซึ่ง​อยู่​เหนือ​คำ​ปฏิญาณ: ที่นั่น​เรา​จะ​พบ​กับ​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">จง​ให้​อา​โรน​เผา​เครื่อง​หอม​บน​แท่น​นั้น​ทุกเวลา​เช้า; เมื่อ​เขา​แต่ง​ประทีป​ก็​จง​เผา​เครื่อง​หอม​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="8">และ​เวลา​เย็น​เมื่อ​อา​โรน​จุด​ประทีป, ให้​เผา​เครื่อง​หอม​บน​แท่น​นั้น; เพื่อ​มี​กลิ่น​หอม​เป็นนิตย์​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตลอด​เชื้อ​วงศ์​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="9">แต่​เครื่อง​หอม​อย่าง​อื่น​อย่า​ได้​เผา​บน​แท่น​นั้น​เลย, หรือ​อย่า​เผา​บูชายัญ, หรือ​เผา​บูชา​ธัญญาหาร, หรือ​ถวาย​บูชา​ดื่ม​ที่นั่น​เลย.</verse>
				<verse number="10">ให้​อา​โรน​ทำ​การ​บูชา​ไถ่​โทษ​ที่​ยอด​แหลม​ปี​ละ​หน; ให้​ถวาย​บูชา​ไถ่​โทษ​ด้วย​เลือด​ปี​ละ​หน, ให้​ทำ​การ​บูชา​ไถ่​โทษ​ใน​ที่​นั้น​ตลอด​เชื้อ​วงศ์​ของ​เจ้า: แท่น​นั้น​จะ​เป็น​บริสุทธิ์​ที่สุด​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="12">“เมื่อ​เจ้า​จะ​จดทะเบียน​สำมะโนครัว​ชน​ชาติ​ยิศ​รา​เอลตาม​จำนวน​ที่​นับ​ได้​นั้น, จง​ให้​เขา​นำ​ทรัพย์​สิน​มา​ถวาย​พระ​ยะโฮ​วา, เป็น​เครื่อง​ไถ่​จิตต์วิญญาณ: เพื่อ​จะ​มิได้​เกิด​โรคภัย​แก่​เขา​เนื่องจาก​เหตุ​จดทะเบียน​สำมะโนครัว​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ทุกคน​ที่​ขึ้นทะเบียน​ไว้​แล้ว​ใน​สำมะโน​ครัว​นั้น​จะ​ต้อง​ถวาย​อย่าง​นี้แหละ: คือ​หก​สิบ​เจ็ด​สตางค์​ตาม​อัตรา​น้ำหนัก​ที่​ใช้​ใน​วิหาร, (เชก​ไก​ละ​หนึ่ง​นั้น​เท่า​กับ​หนึ่ง​บาท​สาม​สิบ​สี่​สตางค์, และ​กิ่ง​เชก​ไก​ละ​นั้น​จะ​เป็น​ส่วน​ที่​จะ​นำ​มา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา).</verse>
				<verse number="14">ทุกๆ คน​ที่​ขึ้น​ทะเบียน​สำมะโนครัว, ตั้งแต่​อายุ​ยี่​สิบ​ปี​ขึ้น​ไป, ให้​นำ​เงิน​มา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เขา​นำ​ค่า​ขึ้นทะเบียน​มา​ถวาย​พระ​ยะโฮ​วา​เพื่อ​จะ​ได้​ไถ่​จิตต์​วิญญาณ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, สำหรับ​คน​มั่งมี​อย่า​ให้​เกิน​หก​สิบ​เจ็ด​สตางค์, และ​สำหรับ​คน​จน​ก็​อย่า​ให้​น้อย​กว่า​นั้น.</verse>
				<verse number="16">และ​เงิน​ไถ่​จิตต์วิญญาณ​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​นั้น, จง​เก็บ​ไว้​สำหรับ​ใช้​ใน​พลับพลา​ประชุม, จะ​เป็น​ที่​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ระลึก​ถึง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ใน​การ​ไถ่​จิตต์​วิญญาณ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​อีก​ว่า,</verse>
				<verse number="18">“จง​ทำ​ขัน​ทองเหลือง, ให้​พาน​รอง​ขัน​นั้น​เป็น​ทองเหลือง​ด้วย, สำหรับ​ล้าง​ชำระ. จง​ตั้ง​ขันนั้น​ไว้​ระหว่าง​กลาง​พลับพลา​ประชุม​และ​แท่น, แล้ว​จง​ตัก​น้ำ​ใส่​ไว้​ใน​ขัน​นั้น.</verse>
				<verse number="19">ให้​อา​โรน​และ​บุตร​ของ​เขา​ล้าง​มือ​และ​เท้า​ที่นั่น;</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​เขา​จะ​เข้า​ไป​ใน​พลับพลา​ประชุม​นั้น, เขา​จะ​ต้อง​ชำระ​ด้วย​น้ำ, เพื่อ​จะ​มิได้​ตาย​เมื่อ​เขา​มา​ใกล้​แท่น​ทำ​การ​ป​รน​นิบัติถวาย​บูชายัญ​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="21">จง​ให้​เขา​ล้าง​มือ​และ​เท้า​เพื่อ​จะ​มิได้​ตาย; และ​ให้​เป็น​ข้อปฏิบัติ​ประจำตัว​เขา, คือ​อา​โรน​กับ​ลูก​หลาน​ของ​เขา​ตลอด​เชื้อ​วงศ์​เป็นนิตย์.”</verse>
				<verse number="22">อนึ่ง​พระ​ยะโฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="23">“จง​เอา​เครื่อง​หอม​พิเศษ: คือ​ยางไม้​มด​ยอบ​หนัก​หก​ชั่ง, และ​อบเชย​หวาน​ประมาณ​กึ่งหนึ่ง, คือ​สาม​ชั่ง, และ​แฝกหอม​สาม​ชั่ง,</verse>
				<verse number="24">และ​เครื่อง​หอม​คัศซะยะหนัก​หก​ชั่ง, ตาม​อัตรา​น้ำหนัก​ที่​ใช้​กัน​ใน​วิหาร​นั้น, และ​น้ำมัน​มะกอก​เทศ​เจ็ด​ทะนาน;</verse>
				<verse number="25">มา​ปรุง​เป็น​น้ำมัน​ชะ​โลม​อัน​บริสุทธิ์​ตาม​ตำรา​ช่าง​ปรุง​เครื่อง​หอม, ให้​ใช้​น้ำมัน​นั้น​เป็น​น้ำมัน​ชะ​โลม​พิเศษ​อัน​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="26">แล้ว​จง​เอา​น้ำมัน​ชะ​โลม​พลับพลา​ที่ประชุม, และ​หีบ​ปฏิญาณ​ด้วย,</verse>
				<verse number="27">โต๊ะ​และ​เครื่องใช้​สำหรับ​โต๊ะ, ประทีป​กับ​เครื่องใช้​สำหรับ​ประทีป, แท่น​เผาเครื่อง​หอม,</verse>
				<verse number="28">แท่น​เผา​บูชายัญ​และ​เครื่องใช้​สำหรับ​แท่น, ทั้ง​ขัน​และ​พาน​รอง​ขัน​นั้น.</verse>
				<verse number="29">จง​เฉลิม​ไว้​ให้​บริสุทธิ์, เพื่อ​จะ​เป็น​บริสุทธิ์​ที่สุด: และ​อะไร​มา​ถูก​สิ่ง​เหล่านั้น​ก็​จะ​เป็น​บริสุทธิ์​ด้วย.</verse>
				<verse number="30">อนึ่ง​จง​ชะ​โลม​อา​โรน​และ​บุตร​ของ​เขา​เฉลิม​ไว้ เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​เรา​ใน​ตำแหน่ง​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="31">จง​กล่าว​แก่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ‘นี่แหละ​เป็น​น้ำมัน​ชะ​โลม​อัน​บริสุทธิ์​สำหรับ​เรา​ตลอด​เชื้อ​วงศ์​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="32">น้ำ​นั้น​อย่า​ใช้​ชะ​โลม​คน​อื่น​เลย, และ​อย่า​ผะ​สม​ทำ​น้ำมัน​อื่น​เหมือน​อย่าง​น้ำมัน​นี้: น้ำมัน​นี้​เป็น​บริสุทธิ์, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถือ​ไว้​เป็น​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="33">ผู้ใด​จะ​ผะ​สม​น้ำมัน​อย่าง​นี้, หรือ​ผู้ใด​จะ​ใช้​ชะ​โลม​คน​แขกเมือง, ผู้​นั้น​จะ​ถูก​ตัดขาด​จาก​พรรคพวก​ของ​ตน.’ ”</verse>
				<verse number="34">อนึ่ง​พระ​ยะโฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​เอา​เครื่อง​หอม​คือ​มด​ยอบ, เครื่อง​หอม​ซะ​เฮ​เล็ธ​และ​ฮัลบา​นา, ผะสม​กับ​กำยาน​อัน​บริสุทธิ์, ให้​หนัก​เท่าๆ กัน​ทุกอย่าง:</verse>
				<verse number="35">จง​ผะ​สม​ตาม​ตำรา​ช่าง​ปรุง​เครื่อง​หอม, เจือ​ด้วย​เกลือ, จึง​จะ​เป็น​ของแท้​และ​บริสุทธิ์:</verse>
				<verse number="36">จง​เอา​ส่วนหนึ่ง​มา​ตำ​ให้​ละเอียด, และ​ตั้ง​ไว้​ข้างหน้า​หีบ​ปฏิญาณ​ใน​พลับพลา​ประชุม. ที่​เรา​จะ​พบ​กับ​เจ้า: เครื่อง​หอม​นั้น​เจ้า​จง​ถือ​ว่า​บริสุทธิ์​ที่สุด,</verse>
				<verse number="37">เครื่อง​หอม​ที่​เจ้า​กระทำ​สำหรับ​ใช้​เอง​นั้น, อย่า​ทำ​ตาม​อย่าง​ที่​ผะ​สม​นี้​เลย: ให้​ถือ​ว่า​นี่​เป็น​เครื่อง​หอม​อัน​บริสุทธิ์​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="38">ผู้ใด​จะ​ทำ​เครื่อง​หอม​เช่นนี้​ไว้​ใช้​สำหรับ​ดม​กลิ่น​เอง​บ้าง, ผู้​นั้น​ต้อง​ถูก​ตัดขาด​จาก​พรรคพวก​ของ​ตน.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“นี่​แหละ, เรา​ได้​เรียก​ออก​ชื่อ​บะ​ซา​เล็ล, บุตร​อู​รี​ผู้​เป็น​บุตร​ฮู​ระ​ใน​ตระกูล​ยะฮูดา:</verse>
				<verse number="3">และ​ได้​ให้​เขา​ประกอบ​ด้วย​พระ​วิญญาณ​ของ​พระเจ้า​คือ​ให้​เขา​มี​สติปัญญา ความ​เข้า​ใจ​และ​ความ​รู้​ใน​วิชาการ​ทุกอย่าง,</verse>
				<verse number="4">จะ​ได้​คิด​ออก​แบบ​อย่าง​ประ​ณีตใน​การ​ทำ​เครื่อง​ทอง​คำ, เงิน​และ​ทองเหลือง,</verse>
				<verse number="5">เจียรไน​พลอย​ต่างๆ สำหรับ​ฝัง​ใน​กระ​เปาะและ​สลัก​ไม้​ได้​ทุกอย่าง.</verse>
				<verse number="6">นี่แหละ เรา​ได้​ตั้ง​ผู้ช่วย​อีก​คน​หนึ่ง, ชื่อ​อา​โฮ​ลี​อาบ​บุตร​อะฮีซา​มา​ค​ใน​ตระกูล​ดาน; ส่วน​คน​เหล่า​นั้น​ที่​มี​สติปัญญา, เรา​ก็ได้​บันดาล​ให้​เขา​มี​สติปัญญา​ทวี​ขึ้น​อีก, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ทำ​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="7">คือ​พลับพลา​ประชุม​และ​หีบ​ปฏิญาณ, และ​พระ​ที่​นั่ง​กรุณา​ซึ่ง​อยู่​ข้างบน​หีบ​ปฏิญาณ, และ​เครื่องใช้​ทั้ง​สิ้น​สำหรับ​พลับพ​ลา​นั้น,</verse>
				<verse number="8">โต๊ะ​กับ​เครื่องใช้​สำหรับ​โต๊ะ, ประทีป​กับ​เครื่อง​ใช้​สำหรับ​ประทีป​ที่​บริสุทธิ์, แท่น​เผา​เครื่อง​หอม,</verse>
				<verse number="9">แท่น​เผา​บูชายัญ​กับ​เครื่องใช้​สำหรับ​แท่น, ขัน​กับ​พาน​รอง​ขัน,</verse>
				<verse number="10">เสื้อ​ยศ​เย็บ​ด้วย​ฝีมือ​ประณีต, และ​เครื่องยศ​อัน​บริสุทธิ์​ของ​อา​โรน​ปุโรหิต​ใหญ่, และ​เครื่องยศ​ของ​บุตร​ของ​เขา, เพื่อ​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​ใน​ตำแหน่ง​ปุโรหิต,</verse>
				<verse number="11">และ​น้ำมัน​ชะ​โลม​กับ​เครื่อง​หอม​สำหรับ​ที่​บริสุทธิ์: ที่​เรา​สั่ง​เจ้า​ไว้​นั้น​จง​ให้​เขา​กระทำ​ตาม​ทุก​ประการ.”</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​พระ​ยะโฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="13">“จง​สั่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ‘เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​รักษา​วัน​ซะบา​โต​ของ​เรา​ไว้​อย่าง​แน่นอน; เพราะ​เป็น​เครื่อง​หมาย​สำคัญ​อยู่​ระหว่าง​เรา​กับ​เจ้า​ตลอด​เชื้อ​วงศ์​ของ​เจ้า, เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะโฮ​วา​ผู้​กระทำ​เจ้า​ให้​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​รักษา​วัน​ซะบา​โต​ไว้, เพราะ​เป็น​วัน​บริสุทธิ์​สำหรับ​เจ้า: ผู้ใด​ดูหมิ่น​ต่อ​วัน​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ปรับโทษ​ถึงตาย​เป็นแน่; เหตุ​ฉะนั้น​ใด​จะ​ทำ​การ​ใน​วัน​นั้น, ผู้​นั้น​ต้อง​ถูก​กำจัด​เสีย​จาก​พรรคพวก​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="15">จง​ทำ​การ​แต่​ใน​กำหนด​หก​วัน, แต่​ใน​วันที่​เจ็ด​นั้น​เป็น​วัน​ซะบา​โต; จง​งด​การ​ไว้​และ​ถือ​เป็น​วัน​บริสุทธิ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา: ผู้​ใด​จะ​ทำ​การ​ใน​วัน​นั้น​ต้อง​ถูก​ปรับโทษ​ถึง​ตาย​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนี้​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​จึง​ถือ​วัน​ซะบา​โต​ตลอด​เชื้อ​วงศ์​ของ​เขา. เป็น​เครื่อง​หมาย​ระหว่าง​เรา​กับ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​เสมอ​ไป:</verse>
				<verse number="17">ด้วยว่า​ใน​หก​วันพระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สร้าง​ฟ้า​และ​แผ่น​ดิน, แต่​ใน​วันที่​เจ็ด​พระองค์​ได้​ทรง​งด​การ​งาน​ไว้​และ​ได้​ทรง​หย่อน​พระทัย.”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พระองค์​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ​บน​ภูเขา​ซี​นาย​เสร็จ​แล้ว, พระองค์​ได้​ประทาน​คำ​ปฏิญาณ, จารึก​ไว้​ด้วย​นิ้ว​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​บน​แผ่​ศิลา​สอง​แผ่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">เมื่อ​พล​ไพร่​คอยท่า​โม​เซ​อยู่​ช้านาน, ไม่​เห็น​ลง​มา​จาก​ภูเขา, เหล่า​พล​ไพร่​นั้น​จึง​ได้​พา​กัน​มา​หา​อา​โรน เรียน​ว่า, “ขอ​ท่าน​ลงมือ​สร้าง​พระ​ซึ่ง​จะ​นำหน้า​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไป; ด้วยว่า​โม​เซ​ผู้​นั้น​ที่​ได้​นำหน้า​พวก​ข้าพ​เจ้า​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​หาย​ไป​ไหน​เสียแล้ว​ข้าพ​เจ้า​หา​ทราบ​ไม่.”</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​อา​โรน​ได้​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, “จง​ปลด​ต่าง​หู​ทองคำ​ออก​จาก​หู​ภรรยา​และ​หู​บุตร​ชาย​บุตร​หญิง​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นำ​มา​ให้​เรา​เถิด.”</verse>
				<verse number="3">พล​ไพร่​ทั้งปวง​จึง​ได้​ปลด​ต่าง​หู​ทองคำ​ซึ่ง​อยู่​ที่​หู​ของ​ตน​นำมา​มอบ​ให้​กับ​อา​โรน.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​อา​โรน​ได้​รับ​จาก​มือ​เขา​แล้ว, จึง​ได้​หล่อ​เป็น​รูป​โค​และ​ได้​ใช้​เครื่อง​มือ​สลัก​ด้วย​ฝีมือ​ประณีต; แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ประกาศ​ว่า, “โอ​พวก​ยิศ​รา​เอล, นี้แหละ​เป็น​พระ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ซึ่ง​ได้​นำ​เจ้า​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​อา​โรน​ได้​เห็น​ดังนั้น​แล้ว, จึง​ได้​สร้าง​แท่น​ไว้​ตรงหน้า​รูป​โค​นั้น: แล้ว​อา​โรน​มี​คำประกาศ​ว่า, “พรุ่งนี้​เป็น​วัน​เทศกาล​เลี้ยง​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="6">ครั้น​รุ่งขึ้น​เขา​ก็​ตื่น​ขึ้น​แต่เช้า​มืด​ถวาย​บูชา​เผา​สมาน​ไมตรี; พล​ไพร่​นั้น​ก็​นั่งลง​กิน​และ​ดื่ม, แล้ว​ก็​ลุก​ขึ้น​มี​การ​รื่นเริง</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “เจ้า​จง​ลง​ไป​เถิด, ด้วยว่า​พล​ไพร่​ของ​เจ้า​ซึ่ง​เจ้า​ได้​นำ​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ได้​ทำ​การ​เลวทราม​แล้ว.</verse>
				<verse number="8">เขา​ได้​หุนหัน​เขว​ออก​จาก​ทาง​ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​เขา​ไว้: คือ​ได้​หล่อ​รูป​ลูก​โค​ขึ้น​รูป​หนึ่ง, และ​ได้​นมัสการ​บูชายัญ​แก่​รูป​นั้น​และ​กล่าว​ว่า, ‘​นี่แหละ, โอ​พวก​ยิศ​รา​เอล, เป็น​พระ​ของ​เจ้า, ผู้​ซึ่ง​ได้​นำ​เจ้า​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.” ’</verse>
				<verse number="9">อนึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “เรา​ได้​เห็น​พล​ไพร่​นี้​แล้ว: นี่แหละ​เขา​เป็น​พล​ไพร่​คอแข็ง.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​จง​ปล่อย​ให้​เรา​ทำ​ตาม​ลำพัง, เพื่อ​ความ​พิ​โรธ​ของ​เรา​จะ​ได้​เดือด​พลุ่ง​ทวี​ขึ้น​ต่อ​เขา, และ​เพื่อ​เรา​จะ​ได้​เผา​ผลาญ​เขา​เสีย, แล้ว​เรา​จะ​บันดาล​ให้​เจ้า​เป็น​ชน​ประเทศ​ใหญ่.”</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​โม​เซ​ก็​วิงวอน​กราบ​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ว่า, “ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เหตุ​ไฉน​ความ​พิ​โรธ​ของ​พระ​องค์​จึง​เดือด​พลุ่ง​ทวี​ขึ้น​ต่อ​พล​ไพร่​ของ​พระ​องค์, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​นำ​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ด้วย​ฤทธานุภาพ​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​และ​ด้วย​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์?</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ไฉน​จะ​ให้​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​กล่าวหา​ว่า, ‘พระองค์​ได้​ทรง​นำ​เขา​ออก​มา​เพื่อ​จะ​ทรง​ทำร้าย​เขา, เพื่อ​จะ​ได้​ประหาร​ชีวิต​เขา​ที่​ภูเขา​และ​ผลาญ​เขา​เสีย​จาก​พื้น​แผ่น​ดิน?’ ขอ​พระ​องค์ำ​ได้​ทรง​หันกลับ​จาก​ความ​พิ​โรธ​อัน​แรงกล้า​ของ​พระ​องค์, และ​ทรง​กลับ​พระทัย​ไม่​ทำ​อันตราย​อย่าง​นี้​ต่อ​พล​ไพร่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">ขอ​พระ​องค์​ได้​ทรง​ระลึก​ถึง​อับ​รา​ฮาม, ยิศ​ฮา​ค, และ​ยิศ​รา​เอล​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์, เป็น​ผู้​ซึ่ง​พระองค์​เอง​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​แก่​เขา​เหล่านั้น​ไว้​ว่า, ‘เรา​จะ​บันดาล​ให้​เผ่าพันธุ์​ของ​เจ้า​ทวี​ขึ้น​ดุจ​ดาว​ใน​อากาศ, และ​แผ่น​ดิน​นี้​ซึ่ง​เรา​ได้​กล่าว​ไว้​แล้ว​เรา​จะ​ประทาน​แก่​เผ่าพันธุ์​ของ​เจ้า​ทั้งหมด, และ​เขา​จะ​รับ​แผ่น​ดิน​นั้น​เป็น​มฤ​ดก​เสมอ​ไป.”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ได้​ทรง​กลับ​พระทัย​มิได้​ทรง​ทำ​อันตราย​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ตรัส​ว่า​จะ​กระทำ​ต่อ​พล​ไพร่​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​โม​เซ​ได้​หันกลับ​ลง​จาก​ภูเขา, ถือ​แผ่น​ศิลา​บัญญัติ​มา​สอง​แผ่น: แผ่น​ศิลา​นั้น​จารึก​ทั้ง​สอง​ข้าง; จารึก​ทั้ง​ข้างหน้า​และ​ข้างหลัง.</verse>
				<verse number="16">แผ่น​ศิลา​เหล่านั้น​เป็น​หัตถกิจ​ของ​พระเจ้า, และ​คำ​นั้น​เป็น​ลาย​พระ​หัตถ์​ของ​พระเจ้า​จารึก​ไว้​ที่​แผ่น​ศิลา​นั้น.</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ยะ​โฮ​ซูอะ​ได้ยิน​เสียง​พล​ไพร่​ทั้งปวง​อื้ือ​อึง​อยู่, เขา​จึง​เรียน​ต่อ​โม​เซ​ว่า, “มี​เสียง​เหมือน​เกิด​สงคราม​ที่​ค่าย.”</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​โม​เซต​อบ​ว่า, “ที่​เรา​ได้ยิน​มิใช่​เสียง​อื้ออึง​ของ​คน​ที่​มี​ชัย​ชะ​นะ, และ​มิใช่​เสียง​คน​ที่​แพ้; แต่​เป็น​เสียง​คน​ร้องเพลง​กัน.”</verse>
				<verse number="19">ครั้น​โม​เซ​เข้า​มา​ใกล้​ค่าย, ได้​เห็น​รูป​โค​และ​คน​เต้นรำ, ความ​โท​โส​ของ​โม​เซ​ก็​เดือด​พลุ่ง​ขึ้น, จน​ได้​ทิ้ง​แผ่น​ศิลา​นั้น​จาก​มือ​ตก​แตก​ที่​เชิง​ภูเขา​นั้น.</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ท่าน​ได้​เอา​รูป​ลูก​โค​ที่​พล​ไพร่​ได้​ทำ​ไว้​นั้น​เผา​เสีย, และ​บด​เป็น​ผง​โปรย​ลง​บน​น้ำ, และ​บังคับ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​กิน</verse>
				<verse number="21">โม​เซ​จึง​ถาม​อา​โรน​ว่า, “พวก​พล​ไพร่​นี้​ได้​ทำ​อะไร​แก่​ท่าน​เล่า, ท่าน​จึง​ได้​นำ​ความผิด​อัน​ใหญ่​นี้​ให้​เกิด​ขึ้น​แก่​เขา?”</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​อา​โรน​ตอบ​ว่า, “อย่า​ให้​ความ​โกรธ​ของ​ท่าน​เดือด​พลุ่ง​ขึ้น​เลย: ท่าน​ก็​รู้จัก​พวก​พล​ไพร่​นี้​แล้ว​ว่า​ใจ​ของ​เขา​มัก​เอียง​ไป​ทาง​ชั่ว.</verse>
				<verse number="23">เขา​ได้​มา​ร้องขอ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ‘​ขอ​จง​ทำ​พระ​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า, ซึ่ง​จะ​นำ​หน้า​ข้าพ​เจ้า​ไป; ด้วยว่า​โม​เซ​ผู้​นั้น​ที่​ได้​นำ​ข้าพ​เจ้า​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​หาย​ไป​ไหน​ข้าพ​เจ้า​ก็​หา​ทราบ​ไม่​.’</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ข้า​พ​เจ้า​ได้​ตอบ​แก่​เขา​ว่า, ‘ผู้ใด​มี​ทองคำ​ให้​ปลด​ออก​มา:’ เขา​ก็ได้​กระทำ​อย่าง​นั้น​และ​มอบ​ทองคำ​ให้แก่​ข้าพ​เจ้า; ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​โยน​ลง​ไป​ใน​ไฟ, แล้ว​รูป​โค​นี้​ก็​ปรากฏ​ออก​มา.”</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​โม​เซ​เห็น​พล​ไพร่​เตลิด​ไป, เพราะ​ว่า​อา​โรน​ได้​ปล่อย​เขา​ให้​เตลิด​ไป​จน​เขา​ถูก​คำ​เยาะเย้ย​จาก​พวก​ศัตรู,</verse>
				<verse number="26">ครั้งนั้น​โม​เซ​ได้​ยืน​อยู่​ที่​ประตู​ค่าย​ร้อง​ว่า, “ผู้ใด​อยู่​ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา, ให้​ผู้​นั้น​มา​หา​เรา​เถิด.” ฝ่าย​ตระกูล​เลวี, ได้​มา​หา​โม​เซ​พร้อม​กัน.</verse>
				<verse number="27">โม​เซ​จึง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, “พระ​ยะโฮ​วา​พระ​เจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​รับสั่ง​ดังนี้​ว่า, ‘จง​เอา​ดาบ​สะพาย​แล่ง​ทุก​คน, แล้ว​จง​ไป​ตาม​ประตู​ทั่ว​ที่พัก; ทุกๆ คน​จง​ฆ่า​พี่น้อง​และ​มิตรสหาย​และ​เพื่อนบ้าน​ของ​ตัวเอง.’ ”</verse>
				<verse number="28">ฝ่าย​ตระกูล​เลวี​ก็ได้​ทำ​ตาม​โม​เซ​สั่ง, และ​พล​ไพร่​ประมาณ​สาม​พัน​คน​ได้​ตาย​ลง​ใน​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="29">ด้วย​โม​เซ​ได้​กล่าว​ไว้​แล้ว​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ถวายตัว​อยู่​ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​กาล​วันนี้: จง​ให้​ทุกคน​สู้รบ​กับ​บุตร​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, เพื่อ​วันนี้​พระองค์​จะ​ได้​ทรง​อวยพร​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย.”</verse>
				<verse number="30">ครั้น​วันรุ่งขึ้น, โม​เซ​จึง​กล่าว​แก่​พล​ไพร่​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ผิด​ใหญ่​ยิ่ง; แต่​เรา​จะ​ขึ้น​ไป​เฝ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​บัดนี้, ชะรอย​เรา​จะ​ขอ​สารภาพ​โทษ​ไถ่​บาป​ของ​เจ้า​ได้.”</verse>
				<verse number="31">โม​เซ​จึง​กลับ​ไป​เฝ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทูล​ว่า, “โอ​พระเจ้า​ข้า, พล​ไพร่​นี้​ได้​ทำ​ผิด​ใหญ่​ยิ่ง: เขา​ได้​ทำ​พระ​ด้วย​ทองคำ;</verse>
				<verse number="32">แต่​บัด​นี้​ถ้า​พระ​องค์​จะ​ได้​ทรง​โปรด​ยกโทษ​ความผิด​ของ​เขา; ถ้า​หาไม่​ขอ​พระ​องค์​ได้​ทรง​ลบ​ชื่อ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เสีย​จาก​ทะเบียน​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​จด​ไว้.”</verse>
				<verse number="33">ฝ่าย​พระ​ยะโฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “หาก​ผู้ใด​ผิด​ต่อ​เรา​แล้ว, เรา​ก็​จะ​ลบ​ชื่อ​ผู้​นั้น​เสีย​จาก​ทะเบียน​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="34">จง​ไป​เถอะ นำ​พล​ไพร่​ไป​ยัง​ที่​ซึ่ง​เรา​ได้​บอก​แก่​เจ้า​แล้ว. นี่แหละ, ทูต​ของ​เรา​จะ​นำหน้า​เจ้า; แต่ว่า​ใน​วัน​นั้น​เมื่อ​เรา​จะ​พิพากษา​เขา, เรา​คงจะ​ปรับโทษ​เขา.”</verse>
				<verse number="35">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ลง​พระ​อาญา​แก่​พล​ไพร่​นั้น, เพราะ​เหตุ​เขา​ได้​ทำ​รูป​ลูก​โค, ซึ่ง​อา​โรน​ได้​ทำ​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “ไป​เถิด; จง​ยก​ไป​จาก​ที่นี่: เจ้า​กับ​พล​ไพร่​ซึ่ง​เจ้า​ได้​นำ​ขึ้น​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​เรา​ปฏิญาณ​กับ​อับ​รา​ฮาม, ยิศ​ฮา​ค​และ​ยา​โคบ​ว่า, ‘แผ่น​ดิน​นั้น​เรา​จะ​ให้แก่​เผ่าพันธุ์​ของ​เจ้า:</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​ใช้​ทูต​ผู้​หนึ่ง​นำหน้า​เจ้า, และ​จะ​ไล่​ชาติ​คะ​นา​อัน, ชาติ​อะ​โม​ร, ชาติ​เฮธ, ชาติ​พะ​ริ​ซี, ชาติ​ฮีวีและ​ชาติ​ยะบูศ​เสีย​จาก​ที่​นั้น:</verse>
				<verse number="3">นำ​ไป​ถึง​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​ไหล​บริบูรณ์​ด้วย​น้ำนม​และ​น้ำผึ้ง; แต่​เรา​จะ​ไม่​ขึ้น​ไป​ใน​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า​เกรง​ว่า​เรา​จะ​ผลาญ​พวก​เจ้า​เสีย​กลาง​ทาง, เพราะว่า​เจ้า​เป็น​พล​ไพร่​ที่​คอ​แข็ง​นัก.”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พล​ไพร่​ได้ยิน​ข่าว​ร้าย​นั้น, เขา​ก็​มี​ความ​โศกเศร้า, และ​ไม่​มี​ผู้ใด​ใส่​เครื่อง​ประดับ​เลย.</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​กล่าว​แก่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ‘เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​พล​ไพร่​ที่​คอแข็ง​นัก: ถ้า​เรา​จะ​ขึ้น​ไป​ท่ามกลาง​เจ้า​ชั่วเวลา​ครู่​เดียว เรา​ก็​จะ​ต้อง​ผลาญ​เจ้า​เสีย: เหตุ​ฉะนี้​จง​ถอด​เครื่องประดับ​ออก​จาก​ตัว, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​รู้​ว่า​ควร​จะ​ทำ​อะไร​แก่​เจ้า.’ ”</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ก็​ถอด​เครื่อง​ประดับ​ออก​จาก​ตัว​เขา​ตั้งแต่​ที่​เขา​อยู่​ภูเขา​โฮ​เรบ​เป็น​ต้น​ไป</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​โม​เซ​เคย​ตั้ง​กระโจม​หลัง​หนึ่ง​ไว้​ข้างนอก​ไกล​จาก​ที่พัก​นั้น, และ​ได้​เรียก​ว่า​กระโจม​ประชุม. ต่อมา​ทุกคน​ซึ่ง​ปรารถนา​จะ​เข้าเฝ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ย่อม​ออก​ไป​ยัง​กระ​โจม​ประชุม​ซึ่ง​ตั้งอยู่​ข้าง​นอก​บริเวณ​ค่าย,</verse>
				<verse number="8">และ​ต่อมา​เมื่อ​โม​เซ​ได้​ออก​ไป​ยัง​กระโจม​นั้น, พล​ไพร่​ทั้งปวง​ก็​มา​ยืน​อยู่​ที่​ประตู​กระ​โจม​ของ​เขา​มองดู​โม​เซ จน​ท่าน​ลับ​ตา​เข้า​ไป​ใน​กระโจม.</verse>
				<verse number="9">ครั้น​โม​เซ​ได้​เข้า​ไป​ใน​กระ​โจม​แล้ว, เสา​เมฆ​ก็​ลอย​ลง​มา​ตั้งอยู่​ที่​ประตู​กระโจม; แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ตรัส​สนทนา​กับ​โม​เซ.</verse>
				<verse number="10">พล​ไพร่​ทั้งปวง​ได้​เห็น​เสา​เมฆ​นั้น​ตั้งอยู่​ที​ประตู​กระโจม​เมื่อไร, ทุกคน​ต่าง​ก็​ยืน​ขึ้น​นมัสการ​อยู่​ที่​ประตู​กระโจม​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สนทนา​กับ​โม​เซ​หน้า​ต่อหน้า, เหมือน​มิตรสหาย​สนทนา​กัน. แล้ว​โม​เซ​ก็​กลับ​ไป​ยัง​ค่าย: แต่​ยะ​โฮ​ซูอะ​คนใช้​หนุ่ม​ผู้​เป็น​บุตร​ของ​นูน มิ​ได้​ออก​ไป​จาก​กระโจม​นั้น</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​โม​เซ​จึง​กราบ​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, “นี่แหละ​พระ​องค์​ได้​ตรัส​สั่ง​ให้​ข้า​พ​เจ้า​นำ​พล​ไพร่​นี้​ขึ้น​ไป: แต่​พระ​องค์​มิได้​แจ้ง​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทราบ​ว่า, จะ​ใช้​ผู้ใด​ขึ้น​ไป​กับ​ข้าพ​เจ้า. ถึงกระนั้น​พระ​องค์​มี​คำ​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ‘เรา​รู้จัก​เจ้า​ด้วย​นาม​ของ​เจ้า, และ​เจ้า​ได้​รับ​ความ​เมตตา​ต่อ​สายตา​ของ​เรา​แล้ว.’</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนี้​ถ้าแม้​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับ​ความ​เมตตา​ต่อ​พระเนตร​ของ​พระองค์​แล้ว, ขอ​พระ​องค์​ทรง​โปรด​สำแดง​พระ​มรร​คา​ของ​พระองค์​ให้​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ใน​กาล​บัดนี้, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​รู้จัก​พระองค์​แล้ว​จะ​ได้​รับ​ความ​เมตตา​ต่อ​พระ​เนตร​ของ​พระ​องค์​เสมอ​ไป: และ​ขอ​ได้​ทรง​สำนึก​ว่า​ชนชาติ​นี้​เป็น​พล​ไพร่​ของ​พระองค์.”</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​พระ​องค์ตรัส​ว่า, “เรา​จะ​ไป​กับ​เจ้า, และ​ให้​เจ้า​ได้​ที่พัก​สะ​บาย.”</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​โม​เซ​จึง​กราบ​ทูล​พระองค์​ว่า, “ถ้า​พระ​องค์​มิได้​เสด็จ​ไป​กับ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​ไป​จาก​ที่​นี่​เลย.</verse>
				<verse number="16">เป็น​ไฉน​หนอ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ทราบ​ได้​ว่า ข้าพ​เจ้า​และ​ไพร่พล​ของ​พระองค์​นี้​ได้​รับ​ความ​เมตตา​ต่อ​พระเนตร​ของ​พระองค์​แล้ว? ก็​เพราะ​เหตุ​ว่า​พระองค์​เสด็จ​ขึ้น​ไป​กับ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​มิใช่​หรือ? ดังนี้​พวก​ข้าพ​เจ้า​และ​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ได้​ถูก​แยก​ออก​จาก​ประชาชน​อื่นๆ ทั่ว​พื้น​พิภพ​โลก.”</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ตอบ​โม​เซ​ว่า, “สิ่ง​ซึ่ง​เจ้า​ได้​ขอ​แล้ว​นั้น​เรา​จะ​กระทำ​ตาม; เพราะว่า​เจ้า​ได้​รับ​ความ​เมตตา​ต่อ​เรา​แล้ว, และ​เรา​ได้​รู้จัก​ชื่อ​ของ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="18">โม​เซ​จึง​กราบ​ทูล​ว่า, “ขอ​ทรง​โปรด​สำแดง​สง่า​รา​ศรี​ของ​พระองค์​แก่​ข้าพ​เจ้า​เถิด.”</verse>
				<verse number="19">พระองค์​จึง​ตรัส​ตอบ​ว่า, “เรา​จะ​บันดาล​ให้​คุณความดี​ของ​เรา​ประจักษ์​แจ้ง​ต่อหน้า​เจ้า, และ​เรา​จะ​ประกาศ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​ประจักษ์แจ้ง​ต่อหน้า​เจ้า; เรา​ประสงค์​จะ​โปรดปราน​ผู้ใด​เรา​ก็​จะ​โปรดปราน​ผู้​นั้น, และ​เรา​ประสงค์​จะ​เมตตา​แก่​ผู้ใด​เรา​ก็​จะ​เมตตา​แก่​ผู้​นั้น.”</verse>
				<verse number="20">พระองค์​จึง​ตรัส​อีก​ว่า, “เจ้า​จะ​เห็น​หน้า​ของ​เรา​ไม่​ได้; เพราะ​ว่า​ไม่​มี​มนุษย์​ผู้ใด​ที่​ได้​เห็น​หน้า​ของ​เรา​แล้ว​และ​ยัง​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ได้.”</verse>
				<verse number="21">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​อีก​ว่า, “นี่แหละ​ยัง​มี​ที่​แห่ง​หนึ่ง​ซึ่ง​อยู่​ใกล้​เรา, เจ้า​จง​ไป​ยืน​อยู่​บน​ศิลา​นั้น:</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ขณะ​เมื่อ​รัศมี​ของ​เรา​กำลัง​ผ่าน​ไป, เรา​จะ​ซ่อน​เจ้า​ไว้​ใน​ช่อง​ศิลา, และ​จะ​บัง​เจ้า​ไว้​ด้วย​มือ​เรา​กว่า​เรา​จะ​ผ่าน​ไป:</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เรา​เอา​มือ​ของ​เรา​ออก​แล้ว, เจ้า​ก็​จะ​ได้​เห็น​หลัง​ของ​เรา; แต่​หน้า​ของ​เรา​เจ้า​จะ​มิได้​เห็น​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​สะกัด​ศิลา​อีก​สอง​แผ่น​เหมือน​เดิม​นั้น: แล้ว​เรา​จะ​จารึก​คำ​ซึ่ง​อยู่​ใน​แผ่น​เดิม​ที่​เจ้า​ได้​ทำ​แตก​นั้น.</verse>
				<verse number="2">จง​เตรียม​ให้​พร้อม​ทัน​เวลา​พรุ่งนี้​เช้า, แล้ว​จง​ขึ้น​มา​บน​ภูเขา​ซี​นาย​แต่​เช้า: จง​คอย​เฝ้า​เรา​บน​ยอด​ภูเขา​นั้น.</verse>
				<verse number="3">อย่า​ให้​ผู้ใด​ขึ้น​มา​ด้วย, และ​อย่า​ให้​มี​ผู้ใด​มา​อยู่​ทั่ว​บริเวณ​ภูเขา: อย่า​ให้​ฝูง​โค​ฝูง​แกะ​กิน​หญ้า​อยู่​หน้า​ภูเขา​นี้​เลย.”</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​โม​เซ​จึง​สะ​กัด​ศิลา​สอง​แผ่น​ตาม​อย่างเดิม; แล้ว​ท่าน​ก็​ตื่น​แต่เช้า​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​ซี​นาย, ถือ​ศิลา​สอง​แผ่น​ตาม​รับสั่ง​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เสด็จ​ลง​มา​ใน​เมฆ​ทรง​ยืน​อยู่​กับ​โม​เซ, และ​ประกาศ​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เสด็จ​ผ่าน​ไป​ข้างหน้า​ท่าน มี​พระ​สุระ​เสียง​ประกาศ​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วาๆ พระเจ้า​ผู้​ทรง​เมตตา​กรุณา, ผู้​ทรง​อด​พระทัย​ได้​นาน, และ​บริบูรณ์​ด้วย​ความ​ดี​และ​ความจริง;</verse>
				<verse number="7">ผู้​ทรง​เมตตา​ต่อ​มนุษย์​ถึง​หลาย​พัน​ชั่ว​อายุ​คน, ผู้​ทรง​โปรด​ยก​ความ​ชั่ว​การ​ล่วงละเมิด​และ​บาป​ของ​เขา; แต่​ไม่​ทรง​เมตตา​ผู้​เจตนา​ประพฤติ​ชั่ว​และ​ให้​สืบเนื่อง​โทษ​จาก​บิดา​ถึง​ลูกหลาน​จนถึง​สาม​สี่​ชั่ว​อายุ​คน.”</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​โม​เซ​จึง​รีบ​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน​นมัสการ;</verse>
				<verse number="9">แล้ว​จึง​ทูล​ว่า, “โอ​พระ​ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ข้า, ถ้าแม้​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับ​ความ​เมตตา​ฉะ​เพาะ​พระเนตร​พระองค์, ขอ​พระ​องค์​ได้​โปรด​เสด็จ​ไป​ท่า​ม​กลาง​พวก​ข้าพ​เจ้า; เพราะว่า​พวก​นั้น​เป็น​พวก​คอแข็ง; แล้ว​ขอ​พระ​องค์​ได้​โปรด​ยก​บาป​โทษ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, และ​โปรด​รับ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็น​มฤ​ดก​ของ​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “นี่แหละ​เรา​จะ​ทำ​คำ​สัญญา​ต่อ​กัน​ไว้: เรา​จะ​ทำ​อัศจรรย์​ต่อหน้า​พล​ไพร่​ของ​เจ้า, ซึ่ง​ไม่​มี​ผู้ใด​ได้​กระทำ​ใน​ประเทศ​ใด​ทั่ว​พิภพ, และ​พล​ไพร่​ทั้งปวง​ซึ่ง​เจ้า​อยู่​ท่ามกลาง​เขา​นั้น​จะ​ได้​เห็น​กิจการ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เพราะ​การ​ซึ่ง​เรา​จะ​ทำ​ต่อ​หน้า​พวก​เจ้า​จะ​เป็น​ที่​น่า​กลัว​ยิ่ง​นัก.</verse>
				<verse number="11">จง​ถือ​ตาม​คำ​ซึ่ง​เรา​มี​รับ​สั่ง​ต่อ​เจ้า​ใน​เวลา​นี้. นี่แหละ​เรา​จะ​ไล่​ชนชาติ​อะโมรี, ชนชาติ​คะ​นา​อัน, ชนชาติ​พะ​ริ​ซี, ชนชาติ​ฮีวี​และ​ชนชาติ​ยะบูศ​ไป​จาก​หน้า​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">จง​ระวัง​ตัว​ให้​ดี​อย่า​ทำไม​ตรี​กับ​ชาว​ประเทศ​ที่​เจ้า​จะ​ไป​ถึง​นั้น, เกรง​ว่า​จะ​เป็น​บ่วง​แร้ว​ดัก​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ทำลาย​แท่น​บูชา​และ​ทุบ​ศิลา​เหลี่ยม​เคารพ​ของ​เขา​ให้​แหลก​ละเอียด, และ​หัก​เสา​เคารพ​ของ​เขา​นั้น​ลง​เสีย.</verse>
				<verse number="14">ส่วน​พวก​เจ้า​อย่า​ได้​นมัสการ​พระ​อื่น​เลย; เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​นาม​ว่า​หวง​แหน, เป็น​พระเจ้า​ผู้​หวงแหน.</verse>
				<verse number="15">เกรง​ว่า​เจ้า​จะ​ทำไม​ตรี​กับ​ชาว​ต่าง​ประเทศ​นั้น, และ​เมื่อ​เขา​ไป​ลักลอบ​ร่วมใจ​กับ​รูป​เคารพ​ของ​เขา, และ​บูชายัญ​แก่​รูป​เคารพ​นั้น, เขา​จะ​เชิญ​พวก​เจ้า​ไป​ร่วม​ด้วย, และ​พวก​เจ้า​จะ​ไป​กิน​ของ​ที่​เขา​บูชา​นั้น.</verse>
				<verse number="16">เกรง​ว่า​เจ้า​จะ​รับ​บุตร​หญิง​ของ​เขา​มา​เป็น​ภรรยา​ของ​บุตรชาย​ของ​เจ้า, และ​บุตรหญิง​ของ​เขา​นั้น​จะ​ไป​ลักลอบ​ร่วมใจ​กับ​รูป​เคารพ​ของ​เขา, และ​ชักชวน​ให้​บุตรชาย​ของ​เจ้า​ไป​ลักลอบ​ร่วม​ใจ​กับ​รูป​เคารพ​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="17">เจ้า​อย่า​ได้​หล่อ​รูป​พระ​ไว้​บูชา​สำหรับ​ตัว​เลย.”</verse>
				<verse number="18">“เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถือ​เทศกาล​เลี้ยง​ขนมปัง​ไม่​มี​เชื้อ. จง​กิน​ขนมปัง​ไม่​มี​เชื้อ​ครบ​เจ็ด​วัน่​ตาม​กำหนด​ใน​เดือน​อา​บิ​บ, ตาม​ที่​เรา​มี​คำสั่ง​แก่​เจ้า; เพราะ​เจ้า​ได้​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ใน​เดือน​อา​บิ​บ.</verse>
				<verse number="19">สรรพ​ทั้งปวง​ซึ่ง​ได้​แหวก​ครรภ์​ครั้ง​แรก, คือ​ลูก​หัวปี​ตัวผู้​ทั้งปวง​ใน​ฝูง​สัตว์​ของ​เจ้า. จะ​เป็น​โค​ก็ดี​แกะ​ก็ดี, เป็น​ของๆ เรา.</verse>
				<verse number="20">ส่วน​ลูก​ลา​หัวปี​นั้น​เจ้า​จง​นำ​ลูก​แกะ​มา​ไถ่: ถ้า​แม้​เจ้า​มิได้​ไถ่​ก็​จง​หักคอ​มัน​เสีย. บุตร​หัวปี​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​เจ้า​นั้น​จะ​ต้อง​ไถ่​ด้วย. อย่า​ให้​ผู้ใด​มา​เฝ้า​เรา​มือ​เปล่า​เลย.”</verse>
				<verse number="21">“จง​ทำ​การ​ใน​กำหนด​หก​วัน​แต่​วันที่​เจ็ด​จง​หยุดพัก: แม้ว่า​ใน​ฤดู​ไถ​นา​และ​ฤดู​เกี่ยว​ข้าว​ก็​จง​หยุดพัก.</verse>
				<verse number="22">จง​ถือ​เทศกาล​เลี้ยง​สัปดาห์, คือ​การ​เลี้ยง​ฉลอง​ผล​ต้น​ฤดู​เกี่ยว​ทั้ง​เทศ​กาล​เลี้ยง​ฉลอง​การ​เก็บ​ผล​ใน​ปลาย​ปี.</verse>
				<verse number="23">ผู้ชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​เจ้า​ต้อง​มา​ประชุม​กัน​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ปี​ละ​สาม​ครั้ง.</verse>
				<verse number="24">เพราะ​เรา​จะ​ไล่​พวก​ต่าง​ประเทศ​ไป​ข้างหน้า​เจ้า, และ​จะ​ขยาย​เขตต์​แดน​เมือง​ของ​เจ้า​ให้​กว้างขวาง​ออก​ไป: เมื่อ​พวก​เจ้า​จะ​ขึ้น​ไป​ประชุม​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ปี​ละ​สาม​ครั้งนั้น, จะ​ไม่​มี​ใคร​อยาก​ได้​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า​เลย</verse>
				<verse number="25">เลือด​บูชายัญ​อย่า​ได้​ถวาย​พร้อมกับ​ขนมปัง​มี​เชื้อ; และ​เครื่องบูชา​ยัญ​อัน​เกี่ยว​กับ​เทศกาล​เลี้ยง​ปัศ​คา​นั้น​อย่า​ให้​เหลือ​ไว้​จน​ถึง​วันรุ่งขึ้น.</verse>
				<verse number="26">จง​คัด​ผล​งาม​ที่สุด​ใน​พวก​ผล​ต้น​ฤดู​ใน​ไร่นา​มา​ถวาย​ใน​โบสถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า. อย่า​ต้ม​เนื้อ​ลูก​แพะ​ด้วย​น้ำนม​แม่​ของ​มัน​เลย.”</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​อีก​ว่า, “คำ​เหล่านี้​จง​จด​ไว้; เพราะ​เรา​ได้​ทำ​สัญญา​ไมตรี​ไว้​กับ​เจ้า​และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ตาม​ข้อ​ความ​ของ​ถ้อย​คำ​เหล่า​นี้​แล้ว.”</verse>
				<verse number="28">ฝ่าย​โม​เซ​ได้​เฝ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​บน​ภูเขา​นั้น​สี่​สิบ​วัน​สี่​สิบ​คืน; มิได้​รับประทาน​อา​หาร​หรือ​น้ำ​เลย. และ​โม​เซ​ได้​จารึก​คำ​สัญญา​ไมตรี​คือ​พระ​บัญญัติ​สิบ​ประการ​นั้น​ไว้​ที่​แผ่น​ศิลา</verse>
				<verse number="29">อยู่​มา​เมื่อ​โม​เซ​ได้​ลง​มา​จาก​ภูเขา​ซี​นาย, กำลัง​ถือ​แผ่น​ศิลา​พระ​บัญญัติ​สอง​แผ่น, เวลา​ที่​ลง​มา​จาก​ภูเขา​นั้น โม​เซ​ก็​ไม่​ทราบ​ว่า​หน้า​ของ​ตน​มี​แสง​รัศมี​เนื่องด้วย​พระเจ้า​ได้​ทรง​สนทนา​กับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​อา​โรน​และ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ได้​มอง​ดู​โม​เซ, ก็​เห็น​ว่า​หน้า​ของ​ท่าน​มี​แสง​รัศมี; และ​เขา​ก็​กลัว​ไม่​กล้า​เข้า​มา​ใกล้​ท่าน.</verse>
				<verse number="31">ฝ่าย​โม​เซ​เรียก​เขา​มา: แล้ว​อา​โรน​กับ​คน​ทั้งปวง​ผู้​ครอบ​ครอง​พล​ไพร่​ได้​กลับ​มา​หา​โม​เซ, และ​ท่าน​ได้​สนทนา​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="32">ภาย​หลัง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​เข้า​มา​ใกล้, โม​เซ​ก็ได้​ประกาศ​คำสั่ง​ทุก​ข้อ​ที่​พระเจ้า​ได้​ตรัส​ให้​ท่าน​ฟัง​บน​ภูเขา​ซี​นาย.</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ท่าน​ประกาศ​แล้ว​ก็ได้​ใช้​ผ้า​คลุม​หน้า​ไว้.</verse>
				<verse number="34">แต่​เมื่อ​โม​เซ​เข้า​ไป​เฝ้า​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา, ท่าน​ก็​ปลด​ผ้า​นั้น​เสีย​จนกว่า​จะ​กลับ​ออก​มา; แล้ว​ท่าน​ได้​ออก​มา​เล่า​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ฟัง​ตาม​ที่​ท่าน​ได้​รับคำ​สั่ง​มา​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="35">และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​เห็น​หน้า​ของ​โม​เซ​มี​แสง​รัศมี; ฝ่าย​โม​เซ​ได้​ใช้​ผ้า​คลุม​หน้า​ท่าน​ไว้​อีก​จนกว่า​จะ​ได้​เข้า​ไป​ทูล​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">ฝ่าย​โม​เซ​ให้​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​มา​ประชุม​พร้อมกัน, จึง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, “นี่​เป็น​คำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​รับสั่ง​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ประพฤติ​ตาม.</verse>
				<verse number="2">จง​ทำ​การ​ใน​กำหนด​หก​วัน; แต่วัน​ที่​เจ็ด​ให้​เจ้า​ถือ​เป็น​วัน​บริสุทธิ์, เป็น​วัน​ซะบา​โต​สำหรับ​ให้​งด​การ​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา: ผู้ใด​ทำ​การ​ใน​วัน​นั้น​จง​ปรับโทษ​ถึงตาย.</verse>
				<verse number="3">ใน​วัน​ซะบา​โต​นั้น​อย่า​ได้​ก่อ​ไฟ​ทั่ว​ตลอด​ที่​อาศัย​ของ​เจ้า​เลย.”</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​โม​เซ​จึง​กล่าว​แก่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอลทั้งปวง​ว่า, “นี่​เป็น​คำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​ว่า,</verse>
				<verse number="5">‘เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​นำ​ของ​มา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา; ผู้ใด​มี​น้ำใจ​สมัคร​ให้​ผู้​นั้น​นำ​ของ​มา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา: คือ​ทองคำ, เงิน และ​ทองเหลือง;</verse>
				<verse number="6">ผ้า​สี​ฟ้า, สี​ม่วง​และ​สี​แดง​จัด, ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี​และ​ขน​แพะ;</verse>
				<verse number="7">หนัง​แกะ​ตัวผู้​ย้อม​สี​แดง, หนัง​ปลาโลมา​และ​ไม้​ซิ​ติ​ม;</verse>
				<verse number="8">น้ำมัน​เติม​ประทีป, เครื่อง​หอม​สำหรับ​เจือ​น้ำมัน​ชะ​โลม​และ​สำหรับ​เผา​ให้​กลิ่น​หอม,</verse>
				<verse number="9">แก้ว​เพทาย​และ​แก้ว​ต่างๆ สำหรับ​ประดับ​ผ้า​เอโฟด​และ​ทับทรวง.’ ”</verse>
				<verse number="10">“ ‘จง​ให้​ทุกคน​ซึ่ง​มี​สติปัญญา​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า​พา​กัน​มา​ทำ​สิ่ง​ทั้งปวง​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​ให้​ทำ​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">คือ​พลับพลา, ผ้า​ม่าน, ผ้า​คาด​หลังคา, ขอ​เกี่ยว​และ​กะ​ดาน, กลอน, เสา​และ​ฐาน​รับ​เสา​ของ​พลับพลา​นั้น;</verse>
				<verse number="12">หีบ​สัญญา​ไมตรี​และ​ไม้คาน​หาม​หีบ, พระที่นั่ง​ของ​พระ​กรุณา​กับ​ม่าน;</verse>
				<verse number="13">โต๊ะ​กับ​ไม้คาน​หาม​โต๊ะ, เครื่องใช้​ทั้งปวง​สำหรับ​โต๊ะ​และ​ขนมปัง​ถวาย​บูชา;</verse>
				<verse number="14">ประทีป​สำหรับ​จุด​ให้​ส่อง​สว่าง​กับ​เครื่องอุปกรณ์​ต่างๆ, กะ​จุบ, ประทีป​และ​น้ำมัน​สำหรับ​เติม​ประทีป;</verse>
				<verse number="15">แท่น​เผา​เครื่อง​หอม​กับ​ไม้คาน​หาม​แท่น​นั้น, น้ำมัน​ชะ​โลม​และ​เครื่อง​หอม. และ​ม่าน​ประตู​ที่​เข้า​ไป​ใน​พลับพลา;</verse>
				<verse number="16">แท่น​เผา​บูชายัญ​กับ​ตาข่าย​ทองเหลือง​ไม้​คาน​หาม​และ​เครื่องใช้​ของ​แท่น, ขัน​กับ​พาน​รอง​ขัน;</verse>
				<verse number="17">ผ้า​ม่าน​สำหรับ​บริเวณ​กับ​เสา​และ​ฐาน​รับ​เสา, ผ้า​ม่าน​สำหรับ​ประตู​บริเวณ;</verse>
				<verse number="18">หลัง​สำหรับ​ยึด​พลับพลา​และ​หลัก​กับ​เชือก​สำหรับ​ขึง​รอบ​บริเวณ;</verse>
				<verse number="19">เสื้อ​ยศ​เย็บ​ด้วย​ฝีมือ​ประณีต​สำหรับ​การ​ปรนนิบัติ​ใน​ที่​บริสุทธิ์, คือ​เครื่องยศ​สำหรับ​อา​โรน​ปุโรหิต​ใหญ่, และ​เครื่องยศ​สำหรับ​บุตร​ของ​ท่าน, เพื่อ​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​ใน​ตำแหน่ง​ปุโรหิต​นั้น.’ ”</verse>
				<verse number="20">พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​ลาออก​ไป​จาก​ที่​ประชุม​ต่อหน้า​โม​เซ.</verse>
				<verse number="21">ทุกคน​ที่​มี​ใจ​สมัคร​ก็ได้​นำ​สิ่งของ​มา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​สำหรับ​การ​นมัสการ​ที่​พลับพลา​ประชุม​และ​การ​ปรนนิบัติ​ต่างๆ แห่ง​พลับพลา​นั้น, และ​สำหรับ​เครื่อง​ยศ​อัน​สม​ศักดิ์​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="22">เขา​ทุกคน​ทั้ง​ชาย​หญิง ผู้​มี​น้ำใจ​สมัคร​ได้​ถวาย​เสมา, ต่าง​หู, แหวน​และ​กำไล, เป็น​เครื่อง​รูป​พรรณ์​ทองคำ​ทั้งหมด; คือ​ทุกคน​ที่​มี​ทองคำ​ถวาย​ก็ได้​นำมา​ถวาย​พระ​ยะโฮ​วา.</verse>
				<verse number="23">ส่วน​ทุกคน​ที่​มี​ด้าย​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​ที่​มี​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี, ขน​แพะ​หนัง​แกะ​ตัว​ผู้​ย้อม​สี​แดง​และ​หนัง​ปลาโลมา, ก็ได้​นำ​เอา​ของ​เหล่านั้น​มา​ถวาย.</verse>
				<verse number="24">ทุกคน​ที่​มี​เงิน​หรือ​ทองเหลือง​จะ​ถวาย​ก็​ได้​นำมา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​ทุกคน​ที่​มี​ไม้​ซิ​ติ​ม​สำหรับ​ใช้​ทำ​ของ​ต่างๆ ก็ได้​นำ​ไม้​นั้น​มา​ถวาย.</verse>
				<verse number="25">ส่วน​ผู้หญิง​ทั้งปวง​ที่​ชำนาญ​ใน​วิชา​ปั่น​ด้าย, ได้​ปั่น​ด้วย​มือ​ของ​ตนเอง, แล้ว​ได้​นำ​ด้าย​ซึ่ง​ได้​ปั่น​นั้น​มา​ถวาย, ทั้ง​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​เส้น​ป่าน​ปั่น​อย่าง​ดี.</verse>
				<verse number="26">ฝ่าย​บรรดา​ผู้หญิง​ที่​มี​สติ​ปัญญา​และ​มี​น้ำใจ​ศรัทธา​ก็ได้​ปั่น​ขน​แพะ.</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​บรรดา​หัวหน้า​ก็ได้​นำ​แก้ว​เพทาย​และ​แก้ว​ต่างๆ สำหรับ​ประดับ​ผ้า​เอโฟด​และ​ทับทรวง;</verse>
				<verse number="28">กับ​เครื่อง​หอม​และ​น้ำมัน​เติม​ประทีป, น้ำมัน​ชะ​โลม​และ​น้ำมัน​ประกอบ​เครื่อง​หอม​สำหรับ​เผา​บูชา​มา​ถวาย.</verse>
				<verse number="29">ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​นำ​ของ​สมัครใจ​ถวาย​มา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา; ทั้ง​ชาย​หญิง​ที่​มี​ใจ​สมัคร​ทุกคน​ได้​นำ​ของ​มา​ถวาย​สำหรับ​การ​งาน​ต่างๆ ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แล้ว​ให้​โม​เซ​กระทำ</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​โม​เซ​จึง​กล่าว​แก่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอลว่า, “ดูก่อน​ท่าน, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เรียก​ออก​ชื่อ​บะ​ซา​เลล, บุตร​อู​รี​ผู้​เป็น​บุตร​ฮูระ​ตระกูล​ยะฮูดา;</verse>
				<verse number="31">และ​พระเจ้า​ได้​บันดาล​ให้​ผู้​นั้น​เต็มไปด้วย​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​องค์, ให้​มี​สติปัญญา​และ​ความ​เข้าใจ​และ​ความ​รู้​ใน​การ​กระทำ​ต่างๆ;</verse>
				<verse number="32">เพื่อ​จะ​คิด​ออกแบบ​อย่าง​ฉลาด​อัน​จะ​ทำ​ด้วย​ทองคำ​หรือ​เงิน​หรือ​ทองเหลือง,</verse>
				<verse number="33">หรือ​เจียรไน​แก้ว​ต่างๆ สำหรับ​ฝัง​ใน​กระเปาะ, หรือ​การ​แกะสลัก​ไม้, เพื่อ​จะ​ได้​มี​ฝีมือ​ทำ​อะไรๆ ได้​อย่าง​เลิศ​ทุกๆ อย่าง.</verse>
				<verse number="34">อนึ่ง​พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​ผู้​นั้น​มี​น้ำ​ใจ​ที่​จะ​สอน​คน​อื่น​ได้​ด้วย, พร้อมทั้ง​อา​โฮ​รี​อาบ​บุตร​อะ​ฮี​ซา​มา​ค​จาก​ต​ระ​กู​ล​ดาน​ด้วย.</verse>
				<verse number="35">คน​ทั้ง​สอง​นี้​พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​มี​จิตใจ​ประกอบ​ด้วย​สติปัญญา, อัน​จะ​กระทำ​การงาน​ได้​ทุกอย่าง, เช่น​การ​แกะสลัก​ต่างๆ, การ​กระทำ​ด้วย​ฝีมือ​อัน​ประณีต, และ​การ​เย็บ​ปัก​ถัก​ร้อย​ด้วย​ด้าย​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​เส้น​ป่าน​ปั่น​อย่าง​ดี, และ​วิชา​ทอ​ผ้า, คือ​ทำ​การ​ได้​ทุกอย่าง, และ​เป็น​ผู้​คิด​ออกแบบ​ต่างๆ ได้​อย่าง​ฉลาด​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">ฝ่าย​บะ​ซา​เลล​และ​อา​โฮ​ลี​อาบ​กับ​คน​ทั้งปวง​ผู้​มี​สติปัญญา, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ประทาน​ให้​มี​สติปัญญา​และ​ความ​รู้. พอ​จะ​ทำ​การ​ทุกอย่าง​สม​กับ​การ​ปรนนิบัติ​ใน​พลับพลา​นั้น, จะ​ได้​ทำ​ตาม​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​รับสั่ง​แล้ว​ทุก​ประการ.” ฝ่าย​โม​เซ​จึง​เรียก​บะ​ซา​เลล​และ​อา​โฮ​ลี​อาบ, กับ​คน​ทั้งปวง​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​จิตต์​ใจ​มี​สติปัญญา, คือ​ทุกคน​ซึ่ง​มี​ความ​สมัคร​รับ​ทำ​การ​นั้นๆ: ผู้​เหล่านี้​ได้​รับ​ของ​ถวาย​นั้น​จาก​โม​เซ, ที่​ชน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​นำมา​ถวาย​เพื่อ​นำ​ไป​ทำ​พลับพลา​และ​การงาน​ต่างๆ ที่นั่น. ประชาชน​ยัง​นำ​ของ​สมัครใจ​ถวาย​มา​ถวาย​อีก​ทุกๆ เวลา​เช้า. ฝ่าย​นายช่าง​ผู้ชำนาญ​ทั้ง​หลาย​ผู้ทำ​การ​ทุก​ประเภท​สำหรับ​พลับพลา​นั้น, ต่าง​ก็​งด​การ​ใน​หน้าที่​ของ​ตน; พา​กัน​มา​เรียน​โม​เซ​ว่า, “พล​ไพร่​นำ​ของ​มา​ถวาย​เพิ่มเติม​จน​เกิน​ความ​ต้องการ​ที่​จะ​ใช้​ใน​งาน​นั้นๆ, ตาม​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​รับ​สั่ง​ให้​กระทำ.” โม​เซ​จึง​สั่ง​ให้​ประกาศ​ตลอด​ทั่ว​ค่าย​นั้น​ว่า, “อย่า​ให้​ชาย​หญิง​นำ​ของ​ถวาย​สำหรับ​ทำ​พลับพลา​นั้น​มา​อีก​เลย” เหตุ​ฉะนั้น​พล​ไพร่​จึง​ถูก​ห้าม​ไม่ให้​นำ​ของ​มา​ถวาย​อีก, ดังนี้​แหละ. เพราะ​ของ​นั้น​มี​พอ​ทำ​การ​งาน​ทั้ง​ปวง​แล้ว, และ​ยัง​มี​เหลือ​อีก บรรดา​ผู้​ที่​มี​จิตต์​ใจ​ประกอบด้วย​สติปัญญา​ซึ่ง​ทำงาน​ที่​พลับพลา​นั้น​ได้​ทำ​ม่าน​สิบ​ขั้น: เขา​ทำ​ด้วย​ผ้าป่า​นอ​ย่าง​ดี​ใช้​ด้าย​สีฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, ปัก​รูป​คะ​รูป​ทำ​ไว้​ด้วย​ฝีมือ​เยี่ยม, บะ​ซาเลล​เป็น​ผู้ทำ. ม่าน​ผืน​หนึ่ง​ยาว​ยี่สิบ​แปด​ศอก, กว้าง​สี่​ศอก, ม่าน​ทั้ง​ปวง​นั้น​ก็​มี​ขนาด​เท่ากัน. ม่าน​ห้า​ผืน​เขา​ทำ​ให้​เกี่ยว​ติดกัน; และ​อีก​ห้า​ผืน​นั้น​ให้​เกี่ยว​ติดกัน​ด้วย. เขา​ได้​ใช้​ด้าย​สี​ฟ้า​ทำ​หู​ติด​ไว้​ตาม​ขอบ​ม่าน​ผืน​หนึ่ง​ซึ่ง​ต่อ​กัน​แล้ว, และ​ตาม​ขอบ​ม่าน​อีก​ผืน​หนึ่ง​ก็​ได้​ทำ​หู​ไว้​เหมือนกัน. เขา​ได้​ทำ​หู​ห้า​สิบ​หู​ไว้​ที่​ม่าน​ผืน​ที่​หนึ่ง, และ​อีก​ห้า​สิบ​หู​ตาม​ขอบ​ม่าน​ผืน​ที่​สอง​ซึ่ง​ต่อ​กัน​ไว้​แล้ว: หู​สอง​ผืน​นั้น​มา​จด​ตรงกัน. และ​เขา​ได้​ทำ​ขอ​ทองคำ​ห้า​สิบ​อัน​สำหรับ​ใช้​เกี่ยว​ม่าน​ให้​ติดกัน: ดังนี้​จึง​เป็น​พลับพลา​ต่อเนื่อง​อัน​เดียวกัน​โดย​ตลอด เขา​ได้​ทำ​ม่าน​ด้วย​ขน​แพะ​สำหรับ​คลุม​บน​ผ้า​ดาด​หลังคา​พลับพลา​นั้น: คือ เป็น​ม่าน​สิบ​เอ็ด​ผืน​ด้วยกัน; ยาว​ผืน​ละ​สามสิบ​ศอก. และ​กว้าง​ผืน​ละ​สี่​ศอก: ม่าน​ทั้ง​สิบ​เอ็ด​ผืน​มี​ขนาด​กว้างยาว​เท่ากัน. เขา​ได้​ต่อ​ม่าน​ห้า​ผืน​ให้​ติดกัน​ต่างหาก, และ​ต่อ​อีก​หก​ผืน​ให้​ติดกัน​ต่างหาก. แล้ว​ได้​ทำ​หูห้า​สิบ​หู​ติด​กับ​ขอบ​ม่าน​ข้าง​นอก​สำรับ​หนึ่ง, และ​ทำ​หู​อีก​ห้า​สิบ​หู​ติด​กับ​ขอบ​ข้าง​นอก​อีก​สำรับ​หนึ่ง​ให้​เกี่ยว​กัน เขา​ได้​ทำ​ขอ​ทองเหลือง​ห้า​สิบ​ขอ, เพื่อ​สับ​ขอ​นั้น​ที่​หู​เกี่ยว​ให้​ติดต่อ​เป็น​พลับพลาห​ลัง​เดียวกัน. เขา​ได้​ทำ​เครื่อง​ดาด​พลับ​พลา​ข้างบน​นั้น​ด้วย​หนัง​แกะ​ตัว​ผู้​ย้อม​สี​แดง, และ​เครื่อง​ดาด​มุง​ข้างบน​อีก​ชั้นหนึ่ง​นั้น​ทำ​ด้วย​หนัง​ปลาโลมา เขา​ได้​ใช้​กะ​ดาน​ไม้​ซิ​ติม ตั้งขึ้น​ทำ​ฝา​พลับพลา. กะ​ดาน​ยาว​แผ่น​ละ​สิบ​ศอก, กว้าง​ศอก​คืบ. กะ​ดาน​นั้น​มี​เดือย​แผ่น​ละ​สอง​เดือย​สำหรับ​สวม​ให้​ติดต่อกัน: กะ​ดาน​สำหรับ​พลับพลา​ทั้งหมด​เขา​ได้​ทำ​อย่าง​นั้น. เขา​ได้​ทำ​กะ​ดาน​พลับพ​ลา, สำหรับ​ด้าน​ใต้​ยี่สิบ​แผ่น; มี​ฐาน​สี่​สิบ​อัน​ทำ​ด้วย​เงิน​รับ​กะดาน​ยี่สิบ​แผ่น​นั้น: กะ​ดาน​แผ่น​หนึ่ง​มี​เดือย​สอง​เดือย, มี​ฐาน​รับ​สอง​อัน: กะ​ดาน​ทุกๆ แผ่น​มี​เดือย​สอง​เดือย​และ​มี​ฐาน​รับ​สอง​อัน​เหมือนกัน. ฝ่าย​ด้าน​ที่​สอง​ของ​พลับ​พลา​คือ​ด้าน​เหนือ​นั้น เขา​ได้​ทำ​กะ​ดาน​อีก​ยี่สิบ​แผ่น. กะ​ดาน​เหล่า​นั้น​มี​ฐาน​เงิน​สี่​สิบ​อัน: มี​ฐาน​รับ​แผ่น​ละ​สอง​อัน, สำหรับ​ด้านหลัง​ของ​พลับพลา. คือ​ด้าน​ทิศตะวันตก​นั้น​เขา​ได้​ทำ​กะ​ดาน​หก​แผ่น. เขา​ได้​ทำ​กะ​ดาน​อีก​สอง​แผ่น​สำหรับ​มุม​พลับพลา​ข้าง​ด้านหลัง​นั้น. กะ​ดาน​สอง​แผ่น​นั้น​เขา​ให้​ซ้อน​ติด​เป็น​คู่​กัน, ตลอดจน​ถึง​ห่วง​ข้างบน​ทั้ง​สอง​มุม, ที่​มุม​ทั้ง​สอง​เขา​ได้​ทำ​ดังนี้. รวม​ด้วย​กัน​มี​กะ​ดาน​แปด​แผ่น​และ​ฐาน​เงิน​สิบ​หก​อัน; ฐาน​รับ​กะ​ดาน​แผ่น​ละ​สอง​อัน อนึ่ง​เขา​ได้​ทำ​กลอน​ด้วย​ไม้​ซิ​ติ​ม​ห้า​อัน, สำหรับ​ขัด​ด้าน​พลับพลา​ข้าง​นี้, และ​กลอน​ห้า​อัน​สำหรับ​ขัด​ฝา​พลับพลา​ข้าง​โน้น, และ​กลอน​อีก​ห้า​อัน​สำหรับ​ขัด​ฝา​พลับพลา​ข้าง​ทิศตะวันตก. กลอน​ตัวกลาง​สำหรับ​ขัด​ฝา​พลับพลา​นั้น​เขา​ได้​ร้อย​ตลอด​กัน​ตั้งแต่​มุม​นี้​ไป​จด​มุม​โน้น; กะ​ดาน​นั้น​เขา​ได้​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ, และ​ห่วง​สำหรับ​กลอน​นั้น, ก็ได้​ทำ​ด้วย​ทองคำ, และ​ไม้​กลอน​นั้น​เขา​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​เหมือน​กัน เขา​ได้​ทำ​ม่าน​ด้วย​ผ้า​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี: ปัก​เป็น​ภาพ​คะ​รู​บ​ด้วย​ฝีมือ​อัน​ประณีต. อนึ่ง​เขา​ได้​ทำ​เสา​ด้วย​ไม้​ซิ​ติ​ม​สี่​เสา​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ: ขอ​เกี่ยว​นั้น​ก็​ทำ​ด้วย​ทองคำ, และ​เขา​ได้​หล่อ​เงิน​ทำ​ฐาน​สี่​อัน​สำ​หรับ​รับ​เสา​นั้น. และ​เขา​ได้​ทำ​ม่าน​สำหรับ​ประตู​พลับพลา​ทำ​ด้วย​ผ้า​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี​เป็น​ฝีมือ​ของ​ช่าง​เย็บ​ปัก​ถัก​ร้อย; และ​ทำ​เสา​ห้า​ต้น​สำหรับ​ม่าน​นั้น, มี​ขอ​เกี่ยว​พร้อม; บัว​คว่ำ​บัว​หงาย​ของ​เสา​นั้น​เขา​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ: และ​ฐาน​ห้า​อัน​สำหรับ​รับ​เสา​นั้น​ทำ​ด้วย​ทองเหลือง</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​โม​เซ​จึง​เรียก​บะ​ซา​เลล​และ​อา​โฮ​ลี​อาบ, กับ​คน​ทั้งปวง​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​จิตต์​ใจ​มี​สติปัญญา, คือ​ทุกคน​ซึ่ง​มี​ความ​สมัคร​รับ​ทำ​การ​นั้นๆ:</verse>
				<verse number="3">ผู้​เหล่านี้​ได้​รับ​ของ​ถวาย​นั้น​จาก​โม​เซ, ที่​ชน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​นำมา​ถวาย​เพื่อ​นำ​ไป​ทำ​พลับพลา​และ​การงาน​ต่างๆ ที่นั่น. ประชาชน​ยัง​นำ​ของ​สมัครใจ​ถวาย​มา​ถวาย​อีก​ทุกๆ เวลา​เช้า.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​นายช่าง​ผู้ชำนาญ​ทั้ง​หลาย​ผู้ทำ​การ​ทุก​ประเภท​สำหรับ​พลับพลา​นั้น, ต่าง​ก็​งด​การ​ใน​หน้าที่​ของ​ตน;</verse>
				<verse number="5">พา​กัน​มา​เรียน​โม​เซ​ว่า, “พล​ไพร่​นำ​ของ​มา​ถวาย​เพิ่มเติม​จน​เกิน​ความ​ต้องการ​ที่​จะ​ใช้​ใน​งาน​นั้นๆ, ตาม​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​รับ​สั่ง​ให้​กระทำ.”</verse>
				<verse number="6">โม​เซ​จึง​สั่ง​ให้​ประกาศ​ตลอด​ทั่ว​ค่าย​นั้น​ว่า, “อย่า​ให้​ชาย​หญิง​นำ​ของ​ถวาย​สำหรับ​ทำ​พลับพลา​นั้น​มา​อีก​เลย” เหตุ​ฉะนั้น​พล​ไพร่​จึง​ถูก​ห้าม​ไม่ให้​นำ​ของ​มา​ถวาย​อีก, ดังนี้​แหละ.</verse>
				<verse number="7">เพราะ​ของ​นั้น​มี​พอ​ทำ​การ​งาน​ทั้ง​ปวง​แล้ว, และ​ยัง​มี​เหลือ​อีก</verse>
				<verse number="8">บรรดา​ผู้​ที่​มี​จิตต์​ใจ​ประกอบด้วย​สติปัญญา​ซึ่ง​ทำงาน​ที่​พลับพลา​นั้น​ได้​ทำ​ม่าน​สิบ​ขั้น: เขา​ทำ​ด้วย​ผ้าป่า​นอ​ย่าง​ดี​ใช้​ด้าย​สีฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, ปัก​รูป​คะ​รูป​ทำ​ไว้​ด้วย​ฝีมือ​เยี่ยม, บะ​ซาเลล​เป็น​ผู้ทำ.</verse>
				<verse number="9">ม่าน​ผืน​หนึ่ง​ยาว​ยี่สิบ​แปด​ศอก, กว้าง​สี่​ศอก, ม่าน​ทั้ง​ปวง​นั้น​ก็​มี​ขนาด​เท่ากัน.</verse>
				<verse number="10">ม่าน​ห้า​ผืน​เขา​ทำ​ให้​เกี่ยว​ติดกัน; และ​อีก​ห้า​ผืน​นั้น​ให้​เกี่ยว​ติดกัน​ด้วย.</verse>
				<verse number="11">เขา​ได้​ใช้​ด้าย​สี​ฟ้า​ทำ​หู​ติด​ไว้​ตาม​ขอบ​ม่าน​ผืน​หนึ่ง​ซึ่ง​ต่อ​กัน​แล้ว, และ​ตาม​ขอบ​ม่าน​อีก​ผืน​หนึ่ง​ก็​ได้​ทำ​หู​ไว้​เหมือนกัน.</verse>
				<verse number="12">เขา​ได้​ทำ​หู​ห้า​สิบ​หู​ไว้​ที่​ม่าน​ผืน​ที่​หนึ่ง, และ​อีก​ห้า​สิบ​หู​ตาม​ขอบ​ม่าน​ผืน​ที่​สอง​ซึ่ง​ต่อ​กัน​ไว้​แล้ว: หู​สอง​ผืน​นั้น​มา​จด​ตรงกัน.</verse>
				<verse number="13">และ​เขา​ได้​ทำ​ขอ​ทองคำ​ห้า​สิบ​อัน​สำหรับ​ใช้​เกี่ยว​ม่าน​ให้​ติดกัน: ดังนี้​จึง​เป็น​พลับพลา​ต่อเนื่อง​อัน​เดียวกัน​โดย​ตลอด</verse>
				<verse number="14">เขา​ได้​ทำ​ม่าน​ด้วย​ขน​แพะ​สำหรับ​คลุม​บน​ผ้า​ดาด​หลังคา​พลับพลา​นั้น: คือ เป็น​ม่าน​สิบ​เอ็ด​ผืน​ด้วยกัน;</verse>
				<verse number="15">ยาว​ผืน​ละ​สามสิบ​ศอก. และ​กว้าง​ผืน​ละ​สี่​ศอก: ม่าน​ทั้ง​สิบ​เอ็ด​ผืน​มี​ขนาด​กว้างยาว​เท่ากัน.</verse>
				<verse number="16">เขา​ได้​ต่อ​ม่าน​ห้า​ผืน​ให้​ติดกัน​ต่างหาก, และ​ต่อ​อีก​หก​ผืน​ให้​ติดกัน​ต่างหาก.</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ได้​ทำ​หูห้า​สิบ​หู​ติด​กับ​ขอบ​ม่าน​ข้าง​นอก​สำรับ​หนึ่ง, และ​ทำ​หู​อีก​ห้า​สิบ​หู​ติด​กับ​ขอบ​ข้าง​นอก​อีก​สำรับ​หนึ่ง​ให้​เกี่ยว​กัน</verse>
				<verse number="18">เขา​ได้​ทำ​ขอ​ทองเหลือง​ห้า​สิบ​ขอ, เพื่อ​สับ​ขอ​นั้น​ที่​หู​เกี่ยว​ให้​ติดต่อ​เป็น​พลับพลาห​ลัง​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="19">เขา​ได้​ทำ​เครื่อง​ดาด​พลับ​พลา​ข้างบน​นั้น​ด้วย​หนัง​แกะ​ตัว​ผู้​ย้อม​สี​แดง, และ​เครื่อง​ดาด​มุง​ข้างบน​อีก​ชั้นหนึ่ง​นั้น​ทำ​ด้วย​หนัง​ปลาโลมา</verse>
				<verse number="20">เขา​ได้​ใช้​กะ​ดาน​ไม้​ซิ​ติม ตั้งขึ้น​ทำ​ฝา​พลับพลา.</verse>
				<verse number="21">กะ​ดาน​ยาว​แผ่น​ละ​สิบ​ศอก, กว้าง​ศอก​คืบ.</verse>
				<verse number="22">กะ​ดาน​นั้น​มี​เดือย​แผ่น​ละ​สอง​เดือย​สำหรับ​สวม​ให้​ติดต่อกัน: กะ​ดาน​สำหรับ​พลับพลา​ทั้งหมด​เขา​ได้​ทำ​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="23">เขา​ได้​ทำ​กะ​ดาน​พลับพ​ลา, สำหรับ​ด้าน​ใต้​ยี่สิบ​แผ่น;</verse>
				<verse number="24">มี​ฐาน​สี่​สิบ​อัน​ทำ​ด้วย​เงิน​รับ​กะดาน​ยี่สิบ​แผ่น​นั้น: กะ​ดาน​แผ่น​หนึ่ง​มี​เดือย​สอง​เดือย, มี​ฐาน​รับ​สอง​อัน: กะ​ดาน​ทุกๆ แผ่น​มี​เดือย​สอง​เดือย​และ​มี​ฐาน​รับ​สอง​อัน​เหมือนกัน.</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​ด้าน​ที่​สอง​ของ​พลับ​พลา​คือ​ด้าน​เหนือ​นั้น เขา​ได้​ทำ​กะ​ดาน​อีก​ยี่สิบ​แผ่น.</verse>
				<verse number="26">กะ​ดาน​เหล่า​นั้น​มี​ฐาน​เงิน​สี่​สิบ​อัน: มี​ฐาน​รับ​แผ่น​ละ​สอง​อัน,</verse>
				<verse number="27">สำหรับ​ด้านหลัง​ของ​พลับพลา. คือ​ด้าน​ทิศตะวันตก​นั้น​เขา​ได้​ทำ​กะ​ดาน​หก​แผ่น.</verse>
				<verse number="28">เขา​ได้​ทำ​กะ​ดาน​อีก​สอง​แผ่น​สำหรับ​มุม​พลับพลา​ข้าง​ด้านหลัง​นั้น.</verse>
				<verse number="29">กะ​ดาน​สอง​แผ่น​นั้น​เขา​ให้​ซ้อน​ติด​เป็น​คู่​กัน, ตลอดจน​ถึง​ห่วง​ข้างบน​ทั้ง​สอง​มุม, ที่​มุม​ทั้ง​สอง​เขา​ได้​ทำ​ดังนี้.</verse>
				<verse number="30">รวม​ด้วย​กัน​มี​กะ​ดาน​แปด​แผ่น​และ​ฐาน​เงิน​สิบ​หก​อัน; ฐาน​รับ​กะ​ดาน​แผ่น​ละ​สอง​อัน</verse>
				<verse number="31">อนึ่ง​เขา​ได้​ทำ​กลอน​ด้วย​ไม้​ซิ​ติ​ม​ห้า​อัน, สำหรับ​ขัด​ด้าน​พลับพลา​ข้าง​นี้,</verse>
				<verse number="32">และ​กลอน​ห้า​อัน​สำหรับ​ขัด​ฝา​พลับพลา​ข้าง​โน้น, และ​กลอน​อีก​ห้า​อัน​สำหรับ​ขัด​ฝา​พลับพลา​ข้าง​ทิศตะวันตก.</verse>
				<verse number="33">กลอน​ตัวกลาง​สำหรับ​ขัด​ฝา​พลับพลา​นั้น​เขา​ได้​ร้อย​ตลอด​กัน​ตั้งแต่​มุม​นี้​ไป​จด​มุม​โน้น;</verse>
				<verse number="34">กะ​ดาน​นั้น​เขา​ได้​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ, และ​ห่วง​สำหรับ​กลอน​นั้น, ก็ได้​ทำ​ด้วย​ทองคำ, และ​ไม้​กลอน​นั้น​เขา​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="35">เขา​ได้​ทำ​ม่าน​ด้วย​ผ้า​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี: ปัก​เป็น​ภาพ​คะ​รู​บ​ด้วย​ฝีมือ​อัน​ประณีต.</verse>
				<verse number="36">อนึ่ง​เขา​ได้​ทำ​เสา​ด้วย​ไม้​ซิ​ติ​ม​สี่​เสา​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ: ขอ​เกี่ยว​นั้น​ก็​ทำ​ด้วย​ทองคำ, และ​เขา​ได้​หล่อ​เงิน​ทำ​ฐาน​สี่​อัน​สำ​หรับ​รับ​เสา​นั้น.</verse>
				<verse number="37">และ​เขา​ได้​ทำ​ม่าน​สำหรับ​ประตู​พลับพลา​ทำ​ด้วย​ผ้า​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี​เป็น​ฝีมือ​ของ​ช่าง​เย็บ​ปัก​ถัก​ร้อย;</verse>
				<verse number="38">และ​ทำ​เสา​ห้า​ต้น​สำหรับ​ม่าน​นั้น, มี​ขอ​เกี่ยว​พร้อม; บัว​คว่ำ​บัว​หงาย​ของ​เสา​นั้น​เขา​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ: และ​ฐาน​ห้า​อัน​สำหรับ​รับ​เสา​นั้น​ทำ​ด้วย​ทองเหลือง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">บะ​ซา​เลล​ได้​ทำ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ด้วย​ไม้​ซิ​ติ​ม, ยาว​สอง​ศอก​คืบ, กว้าง​ศอก​คืบ, สูง​ศอก​คืบ.</verse>
				<verse number="2">เขา​ได้​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​อัน​บริสุทธิ์​ทั้ง​ข้างใน​และ​ข้างนอก, และ​ได้​ทำ​กะ​จัง​ด้วย​ทอง​คำ​ล้อมรอบ​หีบ​นั้น.</verse>
				<verse number="3">เขา​ได้​หล่อ​ห่วง​ทองคำ​สี่​ห่วง​สำหรับ​ติด​มุม​ล่าง​ทั้ง​สี่​ของ​หีบ​นั้น, คือ​ข้าง​ละ​สอง​ห่วง.</verse>
				<verse number="4">เขา​ได้​ทำ​ไม้คาน​หาม​ด้วย​ไม้​ซิ​ติ​ม​หุ้ม​ด้วย​ทอง​คำ.</verse>
				<verse number="5">ไม้คาน​หาม​นั้น​เขา​สอดใส่​ใน​ห่วง​ข้าง​หีบ​นั้น​สำหรับ​จะ​ได้​หาม​ไป.</verse>
				<verse number="6">เขา​ได้​ทำ​พระที่นั่ง​พระ​กรุณา​ด้วย​ทองคำ​อัน​บริสุทธิ์: ยาว​สอง​ศอก​คืบ, กว้าง​ศอก​คืบ.</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เขา​ทำ​รูป​คะ​รู​บ​สอง​รูป​ด้วย​ทองคำ​ที่​ได้​ตีแผ่​ออก​ตั้ง​ไว้​ที่​ปลาย​ทั้ง​สอง​ข้าง​พระ​ที่นั่ง​พระ​กรุณา​นั้น;</verse>
				<verse number="8">คือ​คะ​รู​บ​รูป​หนึ่ง​ตั้ง​ไว้​ข้าง​นี้, อีก​รูป​หนึ่ง​ตั้ง​ไว้​ข้าง​โน้น; เขา​ได้​ทำ​รูป​คะ​รู​บ​ทั้ง​สอง​นั้น​ติด​ไว้​เป็น​แผ่น​เดียวกับ​พระที่นั่ง​พระ​กรุณา.</verse>
				<verse number="9">คะ​รู​บ​นั้น​กาง​ปีก​ขึ้น​แผ่​ปัก​เหนือ​พระที่นั่ง​พระ​กรุณา, รูป​นั้น​หัน​หน้า​เข้า​หา​กัน, หัน​เข้า​มา​ทาง​พระที่นั่ง​พระ​กรุณา</verse>
				<verse number="10">อนึ่ง​เขา​ได้​ทำ​โต๊ะ​ด้วย​ไม้​ซิ​ติ​ม: ยาว​สอง​ศอก, กว้าง​ศอก​หนึ่ง, สูง​ศอก​คืบ;</verse>
				<verse number="11">หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​อัน​บริสุทธิ์, และ​ได้​ทำ​กะ​จัง​ทองคำ​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="12">เขา​ได้​ทำ​เชิง​ขอบ​โต๊ะ​กว้าง​ฝ่ามือ​หนึ่ง, และ​ได้​ทำ​กะ​จัง​ทองคำ​ล้อม​รอบ​ขอบ​เชิง​โต๊ะ​นั้น,</verse>
				<verse number="13">เขา​ได้​หล่อ​ห่วง​ทองคำ​สี่​ห่วง​ติด​ไว้​ทำ​มุม​โต๊ะ​ทั้ง​สี่, คือ​ที่​ขา​โต๊ะ​ทั้ง​สี่​นั้น.</verse>
				<verse number="14">ห่วง​นั้น​ติด​ไว้​ใต้​เชิง​ขอบ​โต๊ะ​หน่อย​หนึ่ง, เป็น​ที่​สำหรับ​สอด​ไม้คาน​หาม​โต๊ะ​นั้น.</verse>
				<verse number="15">เขา​ได้​ทำ​ไม้คาน​ด้วย​ไม่​ซิ​ติ​ม​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​สำหรับ​หาม​โต๊ะ​นั้น.</verse>
				<verse number="16">เครื่องใช้​สำหรับ​โต๊ะ​นั้น, มี​จาน ช้อน ชาม​และ​ป้าน​สำหรับ​ริน, เขา​ได้​ทำ​ด้วย​ทองคำ​อัน​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="17">เขา​ได้​ทำ​ประทีป​ด้วย​ทองคำ​อัน​บริสุทธิ์: ได้​ตีทอง​คำ​นั้น​ทำ​เป็น​เชิง, เป็น​ลำ, ทั้ง​มี​ปล้อง​ดอก​ตูม​และ​ดอก​บาน​เป็น​ท่อน​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="18">มี​กิ่ง​ออก​ไป​ข้างๆ ลำ​ประ​ประทีป​นั้น​หก​กิ่ง, ข้าง​ละ​สาม​กิ่ง:</verse>
				<verse number="19">มี​ปล้อง​กิ่ง​ละ​สาม​ปล้อง, ทำ​เป็น​รูป​ดอก​อัลมอนด์​ทุก​ปล้อง​เป็น​ดอก​ตูม​ดอก​หนึ่ง​ดอก​บาน​ดอก​หนึ่ง: ทำ​ดังนั้น​ตลอด​ทั้ง​หก​กิ่ง​ซึ่ง​ออก​มา​จาก​ลำ​ประทีป​นั้น.</verse>
				<verse number="20">ลำ​ประทีป​นั้น​มี​ปล้อง​เป็น​รูป​ผล​อัลมอนด์, มีด​อก​ตูม​กับ​ดอก​บาน​ด้วย;</verse>
				<verse number="21">มีด​อก​ตูม​ใต้​กิ่ง​คู่​หนึ่ง, และ​ดอก​ตูม​ดอก​หนึ่ง​ใต้​กิ่ง​อีก​คู่​หนึ่ง, และ​ดอก​ตูม​ดอก​หนึ่ง​ใต้​กิ่ง​อีก​คู่​หนึ่ง​เหมือน​กัน​ทั้ง​หก​กิ่ง, ซึ่ง​แยก​ออก​จาก​ลำ​ประ​ที​ป​นั้น.</verse>
				<verse number="22">ดอก​ตูม​และ​กิ่ง​ทั้งหมด​ทำ​ด้วย​ทองคำ​ซึ่ง​ตีแผ่​ออก​ติดต่อ​กัน​เป็น​เนื้อ​เดียว.</verse>
				<verse number="23">เขา​ได้​ทำ​กะ​จุบ​เจ็ด​อัน​สำหรับ​ประทีป​นั้น, กับ​กรวย​ครอบ​และ​ถาด​รอง​กรวย​นั้น​ทำ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="24">ประทีป​และ​เครื่องใช้​ทั้งหมด​สำหรับ​ประทีป​นั้น​เขา​ทำ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์​หนัก​สาม​สิบ​หก​ชั่ง</verse>
				<verse number="25">อนึ่ง​เขา​ได้​ทำ​แท่น​สำหรับ​เผา​เครื่อง​หอม​ด้วย​ไม้​ซิ​ติ​ม: ยาว​ศอก​หนึ่ง, กว้าง​ศอก​หนึ่ง​และ​สูง​สอง​ศอก, เป็น​สี่เหลี่ยม​จ​ตุ​รัส: ยอด​แหลม​ก็​เป็น​ไม้​ท่อน​เดียวกัน​กับ​แท่น​นั้น.</verse>
				<verse number="26">เขา​ได้​หุ้ม​แท่น​นั้น​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์, คือ​ด้าน​บน​และ​ด้าน​ข้าง​ทำ​สี่​ข้าง, และ​ที่​ยอด​แหลม; และ​เขา​ได้​ทำ​กะ​จง​ทองคำ​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="27">เขา​ได้​ทำ​ห่วง​ทองคำ​สอง​ห่วง​ติด​ใต้​กะ​จัง​นั้น, ที่​มุม​สอง​ด้าน, สำหรับ​สอด​ไม้คาน​หาม​แท่น​นั้น.</verse>
				<verse number="28">เขา​ได้​ใช้​ไม้​ซิ​ติ​ม​ทำ​คานหาม​นั้น, แล้ว​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ.</verse>
				<verse number="29">เขา​ได้​ปรุง​น้ำมัน​ชะ​โลม​อย่าง​บริสุทธิ์, และ​ปรุง​เครื่อง​หอม​สำหรับ​เผา​บูชา​อัน​บริสุทธิ์​ตาม​ตำรา​ช่าง​ปรุง​เครื่อง​หอม.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">เขา​ได้​ใช้​ไม้​ซิ​ติ​ม​ทำ​แท่น​เผา​บูชายัญ: เป็น​สี่เหลี่ยม, ยาว​ห้า​ศอก, กว้าง​ห้า​ศอก, สูง​สาม​ศอก.</verse>
				<verse number="2">เขา​ได้​ทำ​ยอด​แหลม​ไว้​ที่​มุม​ทั้ง​สี่, ยอด​แหลม​นั้น​ทำ​ด้วย​ไม้​ซิ​ติ​ม​ท่อน​เดียวกัน​กับ​แท่น, และ​เขา​หุ้ม​แท่น​ด้วย​ทองเหลือง​ทั้งนั้น.</verse>
				<verse number="3">เขา​ได้​ทำ​เครื่อง​ใช้สอย​สำหรับ​แท่น​นั้น, คือ​ถาด​สำหรับ​รอง​มูล​เถ้า, ทับ​พี, ชาม, ขอ​เกี่ยว​เนื้อ​และ​ถาด​รอง​ไฟ: เครื่องใช้สอย​ทั้งหมด​นั้น​ทำ​ด้วย​ทองเหลือง.</verse>
				<verse number="4">และ​เขา​ทำ​ตาข่าย​สำหรับ​แท่น, ติด​ไว้​ใต้​กะ​จัง​ขึ้น​มา​เพียง​กลาง​แท่น​นั้น.</verse>
				<verse number="5">เขา​ได้​หล่อ​ห่วง​สี่​ห่วง​ติด​ที่​มุม​ตาข่าย​นั้น, สำหรับ​สอด​ไม้คาน​หาม.</verse>
				<verse number="6">เขา​ได้​ใช้​ไม้​ซิ​ติ​ม​ทำ​ไม้คาน​หาม, แล้ว​หุ้ม​ด้วย​ทองเหลือง.</verse>
				<verse number="7">เขา​ได้​สอด​ไม้คาน​หาม​เข้า​ใน​ห่วง​สำหรับ​หาม: เขา​ได้​ทำ​แท่น​นั้น​ด้วย​ไม้​กะ​ดาน​แต่​ข้างใน​กลวง</verse>
				<verse number="8">เขา​ได้​ใช้​ทองเหลือง​ขัด​เงา​ใช้​ต่าง​กระจก​ของ​เหล่า​ผู้หญิง​ที่​ปรนนิบัติ ณ ประตู​กระโจม​ประชุม​ทำ​เป็น​ขัน​ล้าง​ชำระ​และ​พาน​รอง​ขัน​นั้น</verse>
				<verse number="9">อนึ่ง​เขา​ได้​ทำ​บริเวณ​ไว้: ตาม​ทิศใต้​ก็​กั้น​ด้วย​ผ้า​บัง​ทำ​ด้วย​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี​ยาว​ร้อย​ศอก; มี​เสา​ยี่​สิบ​ต้น.</verse>
				<verse number="10">และ​ฐาน​ทอง​เหลือง​รอง​เสา​ยี่​สิบ​อัน; ขอ​เกี่ยว​และ​บัว​คว่ำ​ของ​เสา​นั้น​เป็น​เงิน.</verse>
				<verse number="11">ด้าน​ทิศเหนือ​ยาว​ร้อย​ศอก, มี​เสา​ยี่​สิบ​ต้น, และ​ฐาน​ทองเหลือง​รับ​เสา​ยี่​สิบ​อัน; ขอ​และ​บัว​คว่ำ​สำหรับ​เสา​นั้น​เป็น​เงิน.</verse>
				<verse number="12">ด้าน​ทิศตะวันตก​มี​ผ้า​บัง​ยาว​ห้า​สิบ​ศอก, มี​เสา​สิบ​ต้น, ฐาน​รับ​เสา​สิบ​อัน; ขอ​และ​บัว​คว่ำ​ของ​เสา​นั้น​เป็น​เงิน.</verse>
				<verse number="13">ด้าน​ทิศตะวันออก​ยาว​ห้า​สิบ​ศอก.</verse>
				<verse number="14">ผ้า​บัง​ริม​ประตู​ข้าง​หนึ่ง​ยาว​ห้า​สิบ​ศอก, มี​เสา​สาม​ต้น, กับ​ฐาน​รับ​เสา​สาม​อัน;</verse>
				<verse number="15">อีก​ข้าง​หนึ่ง​ก็​เหมือน​กัน: ริม​ประตู​ข้าง​นี้​และ​ข้าง​โน้น​มี​ผ้า​บัง​ยาว​สิบ​ห้า​ศอก; มี​เสา​ข้าง​ละ​สาม​ต้น, กับ​ฐาน​รับ​เสา​สาม​อัน.</verse>
				<verse number="16">ผ้า​บัง​กั้น​รอบ​บริเวณ​นั้น​ทำ​ด้วย​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี.</verse>
				<verse number="17">ฐาน​รับ​เสา​นั้น​เป็น​ทองเหลือง; ขอ​ติด​เสา​และ​บัวคว่ำ​เป็น​เงิน; บัว​หงาย​ของ​เสา​นั้น​หุ้ม​ด้วย​เงิน, และ​เสา​ทั้งปวง​ของ​บริเวณ​นั้น​มี​บัว​คว่ำ​ทำ​ด้วย​เงิน.</verse>
				<verse number="18">ม่าน​บัง​ประตู​บริเวณ​นั้น​ประกอบ​ด้วย​ฝีมือ​ของ​ช่าง​ปัก: เป็น​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี; ยาว​ยี่​สิบ​ศอก, สูง​ห้า​ศอก, เสมอ​กับ​ผ้า​บัง​บริเวณ​นั้น.</verse>
				<verse number="19">มี​เสา​สี่​ต้น​กับ​ฐาน​รับ​เสา​สี่​อัน​เป็น​ทองเหลือง; ส่วน​ขอ​กับ​บัว​คว่ำ​และ​บัว​หงาย​ของ​เสา​นั้น​เป็น​เงิน.</verse>
				<verse number="20">หลัก​สำหรับ​ยึด​พลับพลา​และ​หลัก​สำ​หรับ​บริเวณ​ล้อมรอบ​นั้น​เป็น​ทอง​เหลือง​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="21">นี่แหละ​เป็น​บัญชี​รวม​เครื่อง​ใช้​ของ​พลับพลา, คือ​พลับพลา​ของ​หีบ​ปฏิญาณ​นั้น, ซึ่ง​อี​ธา​มาร​บุตร​อา​โรน​ผู้​ปุโรหิต​เป็น​ผู้​นับ, อัน​เป็น​หน้าที่​ปรนนิบัติ​ของ​ตระกูล​เลวี, ตาม​คำสั่ง​ของ​โม​เซ.</verse>
				<verse number="22">ส่วน​บะ​ซา​เลล, บุตร​อู​รี​ผู้​เป็น​บุตร​ฮู​ระ​ใน​ตระกูล​ยะฮูดา, ได้​ทำ​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​แล้ว.</verse>
				<verse number="23">และ​อา​โฮ​ลี​อาบ​บุตร​อะฮี​ซา​มา​ค​ใน​ตระกูล​ดาน​เป็น​ผู้ช่วย​เขา, เป็น​ช่าง​สะ​กัด​หิน, และ​มี​ฝีมือ​ชำนาญ​ใน​การ​ต่างๆ, เช่น​การ​เย็บ​ปัก​ถัก​ร้อย​ใช้​ผ้า​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี</verse>
				<verse number="24">ทองคำ​ทั้งหมด​ซึ่ง​เขา​ได้​ใช้​ใน​การ​สร้าง​ที่​บริสุทธิ์​นั้น, คือ​ทองคำ​ที่​เขา​นำมา​ถวาย, มี​น้ำหนัก​หนึ่ง​ล้าน​เจ็ด​แสน​ห้า​หมื่น​แปด​พัน​เก้า​ร้อย​บาท, ตาม​อัตรา​ที่​เขา​ได้​ใช้​ใน​พลับพลา.</verse>
				<verse number="25">เงิน​ซึ่ง​บรรดา​ผู้​ถูก​จด​บัญชี​ใน​ที่ประชุม​ชน​ได้​ถวาย​รวม​เป็น​สี่​แสน​ห้า​หมื่น​สาม​พัน​ห้า​ร้อย​บาท, ตาม​อัตรา​ที่​เขา​ใช้​ใน​พลับพลา:</verse>
				<verse number="26">คน​ละ​เบ็ก​คา, คือ​แปดสิบ​สาม​สตางค์, ตาม​อัตรา​ที่​เขา​ใช้​ใน​พลับพลา​ได้​เก็บ​จาก​ทุกคน, ที่​ผ่าน​ไป​ลงชื่อ​ใน​ทะเบียน, คือ​นับ​ตั้งแต่​อายุ​ยี่​สิบ​ปี​ขึ้น​ไป, รวม​หก​แสน​สาม​พัน​ห้า​ร้อย​ห้า​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="27">เงิน​สี่​แสน​ห้า​หมื่น​หนึ่ง​พัน​บาท​นั้น​เขา​ได้​หล่อ​ทำ​ฐาน​รับ​เสา​ของ​พลับพลา​และ​ฐาน​ของ​ม่าน, ฐาน​ร้อย​อัน​เป็น​เงิน​สี่​แสน​ห้า​หมื่น​หนึ่ง​พัน​บาท, คือ​อัน​ละ​สี่​พัน​ห้า​ร้อย​สิบ​บาท.</verse>
				<verse number="28">แต่​เงิน​สอง​พัน​ห้า​ร้อย​บาท​นั้น, เขา​ใช้​ทำ​ขอ​สำหรับ​เสา​และ​หุ้ม​บัว​คว่ำ​และ​บัว​หงาย​ของ​เสา​นั้น.</verse>
				<verse number="29">ทองเหลือง​ที่​เขา​นำมา​ถวาย​นั้น​หนัก​สี่​สิบ​ห้า​หาบ.</verse>
				<verse number="30">ทองเหลือง​นั้น​เขา​ใช้​ทำ​ฐาน​ประตู​พลับพลา​ประชุม, และ​แท่น​ทองเหลือง​และ​ตาข่าย​ของ​แท่น, และ​เครื่อง​ใช้​ทั้งหมด​ของ​แท่น​นั้น.</verse>
				<verse number="31">ฐาน​ของ​บริเวณ​ล้อมรอบ, และ​ฐาน​ประตู​ของ​บริเวณ​นั้น, หลัก​ทั้งหมด​สำหรับ​พลับพลา, และ​หลัก​สำหรับ​บริเวณ​ล้อมรอบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">ผ้า​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด​นั้น​เขา​ใช้​ทำ​เสื้อผ้า​สำหรับ​การ​ปรนนิบัติ​ใน​ที่​บริสุทธิ์, และ​ได้​ทำ​เครื่องยศ​สำหรับ​ตำแหน่ง​อัน​บริสุทธิ์​ของ​อา​โรน, ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ เขา​ได้​ทำ​ผ้า​เอโฟด​ด้วย​ทองคำ​กับ​ด้าย​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​เส้น​ป่าน​อย่าง​ดี. คือ​เขา​ได้​แผ่​ทองคำ​ออก​เป็น​แผ่น​บางๆ แล้ว​ตัด​เป็น​เส้นๆ, เพื่อ​จะ​ได้​ทอ​กับ​ด้าย​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​เส้น​ป่าน​อย่าง​ดี​ด้วย​ฝีมือ​อัน​ประณีต. เขา​ได้​ทำ​แถบ​โยง​บ่า​สำหรับ​เอโฟด​นั้น, เพื่อ​จะ​ได้​ติด​กับ​ขอบ​เอโฟด​ทั้ง​สอง​ข้าง. และ​รัด​ประ​คด​ซึ่ง​ได้​ทอ​ด้วย​ฝีมือ​อัน​ประณีต​สำหรับ​คาด​ต่อ​เอโฟ​ดล​ง​ไป, เหมาะ​ชุด​กับ​เอโฟดนั้น, ทำ​ด้วย​ทองคำ, และ​ด้าย​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด​และ​เส้น​ป่าน​อย่าง​ดี; ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​แล้ว เขา​ได้​เจียร​นัย​แก้ว​โซ​เฮ​ม​ฝัง​ไว้​ใน​กะ​เปาะ​ทองคำ​และ​แกะ​เป็น​ตรา​ชื่อ​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​ไว้​ใน​นั้น. แล้ว​เขา​ได้​ติด​ไว้​ที่​ต้น​แถบ​เอโฟด​ตรง​บ่า​นั้น​เป็น​ที่​ระลึก​ถึง​นาม​ชน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล, ตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​โม​เซ​ไว้​แล้ว อนึ่ง​เขา​ได้​ทำ​เครื่อง​ทับทรวง​ด้วย​ฝีมือ​ประณีต​ให้​เข้า​ชุด​กับ​เอโฟด​นั้น​คือ​ทำ​ด้วย​ทองคำ, และ​ด้าย​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด​และ​เส้น​ป่าน​อย่าง​ดี. เครื่อง​ทับทรวง​นั้น​เป็น​รูป​สี่​เหลี่ยม; ยาว​คืบ​หนึ่ง, กว้าง​คืบ​หนึ่ง, พับ​ทบ​กลาง​เป็น​ถุง. แล้ว​ได้​ฝัง​แก้ว​สี่​แถว: แถว​ที่​หนึ่ง​มี​ทับทิม, บุษราคัม​น้ำอ่อน​และ​คา​รเนต. แถว​ที่​สอง​มี​มรกต, ไพ​ฑูรย์​และ​เพ็ชร; แถว​ที่​สาม​มี​นิล, ครู​โซ​ป​รา​ศ​และ​เพทาย​ม่วง; แถว​ที่​สี่​มี​เพทาย​โซ​เฮ​ม​และ​มณี​โชติ: แก้ว​เหล่านี้​เขา​ได้​ฝัง​ไว้​ใน​กะ​เปาะ​ทองคำ​สำหรับ​ฝัง​นั้น. แก้ว​เหล่านั้น​มี​สิบ​สอง​เม็ด, ตาม​จำนวน​ชื่อ​บุตร​ของ​ยิศ​รา​เอล​สิบ​สอง​คน​นั้น: จารึก​ชื่อ​ไว้​เหมือน​แกะ​ตรา​บน​นั้น​ทุกๆ เม็ด, คือ​มี​ชื่อ​ตาม​ชื่อ​สิบ​สอง​ตระกูล​นั้น. เขา​ได้​ทำ​สายสร้อย​ด้วย​ทองคำ​อัน​บริสุทธิ์​ถัก​คล้าย​เชือก​ติด​ไวัที่​ปลาย​ทับทรวง​นั้น. อนึ่ง​เขา​ได้​ทำ​อินทรธนู​สอง​อัน​และ​ห่วง​ทองคำ​สอง​ห่วง​ติด​ไว้​ที่​ปลาย​ทับทรวง​ทั้ง​สอง​ข้าง. เขา​ได้​สอด​สร้อย​สอง​สาย​นั้น​ไว้​ใน​ห่วง​ทั้ง​สอง​ซึ่ง​ติด​อยู่​ที่​ปลาย​ทับทรวง. ส่วน​ปลาย​สายสร้อย​อีก​สอง​ปลาย​นั้น, เขา​ให้​ติด​ไว้​ใน​อินทรธนู​ทั้ง​สอง​ซึ่ง​ติด​อยู่​บน​แถบ​โยง​บ่า​ของ​เอโฟด​ข้างหน้า. อนึ่ง​เขา​ได้​ทำ​ห่วง​ทองคำ​อีก​สอง​ห่วง, ติด​ไว้​ที่​ขอบ​ด้าน​ล่าง​หลัง​ทับทรวง​ทั้ง​สอง​ข้าง. และ​เขา​ได้​ทำ​ห่วง​ทองคำ​อีก​สอง​ห่วง, ติด​ที่​ด้าน​หลัง​ของ​เอโฟด, ตอน​เหนือ​รัดประคด​ทอ​ด้วย​ฝีมือ​ประณีต​ของ​เอโฟด​นั้น​อยู่​ใกล้​กับ​เครื่องผูก​ทั้ง​สอง​ข้าง. แล้ว​เขา​ทำ​แถบ​ผ้า​สี​ฟ้า​ผูก​ห่วง​ของ​เครื่อง​ทับทรวง​กับ​ห่วง​ของ​เอโฟด​ทั้ง​สอง​ให้​ติด​กัน, เพื่อ​จะ​ให้​ทับ​บน​รัดประคด​ซึ่ง​ทอ​ด้วย​ฝีมือ​อัน​ประณีต​ของ​เอโฟด, และ​เพื่อ​จะ​มิ​ให้​ทับทรวง​นั้น​หลุด​จาก​เอโฟด; ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​แล้ว เขา​ได้​ทอ​เสื้อคลุม​สำหรับ​เข้า​ชุด​กับ​เอโฟดนั้น​ด้วย​ด้าย​สี​ฟ้า​ล้วน; กลาง​เสื้อ​นั้น​มี​ช่องคอ​ดุจ​เสื้อ​เกราะ, ริม​รอบ​ช่อง​คอ​นั้น​มี​ขลิบ​ถัก​เหมือน​รังดุม, เพื่อ​จะ​มิได้​ขาด. รอบ​ชาย​เสื้อ​นั้น​เขา​ปัก​รูป​ลูก​ทับ​ทิม​ด้วย​ด้าย​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​ด้วย​ป่าน​อย่าง​ดี, แล้ว​เขา​ได้​ทำ​ลูก​พรวน​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์​ติด​รอบ​ชาย​เสื้อ, ติด​หว่าง​กลาง​ลูก​ทับทิม, คือ​ลูก​พรวน​ลูก​หนึ่ง ลูก​ทับทิม​ลูก​หนึ่ง ขั้น​กัน​ดังนี้​จน​รอบ​ชาย​เสื้อ​สำหรับ​การ​ปรนนิบัติ; ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ เขา​ได้​ทำ​เสื้อ​ขลิบ​กรอม​ส้น​ด้วย​ผ้า​ป่าน​เนื้อ​ดี​สำหรับ​อา​โรน, และ​สำหรับ​บุตร​ของ​ท่าน; และ​ทำ​ผ้า​มาลา​และ​ผ้า​โพก​ศีรษะ​อัน​งาม, และ​ทำ​กางเกง​ด้วย​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี, และ​ทำ​รัดประคด​ด้วย​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี​และ​ปัก​ด้วย​ด้าย​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด; ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ เขา​ได้​แผ่​ทองคำ​อัน​บริสุทธิ์​ออก​เป็น​แผ่น, จารึก​ไว้​เช่น​แกะ​ตรา​ว่า ‘เป็น​สิ่ง​บริสุทธิ์​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา.’ แล้ว​เขา​ได้​ผูก​แผ่น​ทองคำ​นั้น​ด้วย​ด้าย​สี​ฟ้า​คาด​ไว้​ข้าง​หน้า​มาลา​นั้น: ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ ดังนี้​แหละ​เขา​ได้​ทำ​การ​สำ​หรับ​พลับพลา​ประชุม​ให้​เสร็จ​ทุก​ประการ; พระ​ยะโฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​อย่างไร, ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​ทำ​อย่าง​นั้น​ทุก​ประการ. เขา​จึง​ได้​มอบ​พลับพลา​ไว้​กับ​โม​เซ, ทั้ง​เครื่อง​ใช้​ทั้งปวง: คือ​ขอ, กะ​ดาน, ไม้คาน, เสา, และ​ฐาน​รับ; เครื่อง​ดาด​พลับพลา​ข้าง​บน​ทำ​ด้วย​หนัง​แกะ​ตัวผู้​ย้อม​สี​แดง, และ​เครื่อง​ดาด​ทำ​ด้วย​หนัง​ปลาโลมา, และ​ม่าน​สำหรับ​บัง; หีบ​ปฏิญาณ, ไม้คาน​หาม​ของ​หีบ​นั้น, และ​พระที่นั่ง​พระ​กรุณา; โต๊ะ​กับ​เครื่องใช้​ทั้งหมด​ของ​โต๊ะ และ​ขนมปัง​ถวาย; ประทีป​อัน​บริสุทธิ์, กับ​กะ​จุบ​ของ​ประทีป​นั้น​สำหรับ​จะ​ได้​ตั้ง​เรียง​ไว้, และ​เครื่องใช้​ทั้งหมด​ของ​ประทีป, และ​น้ำมัน​สำหรับ​เติม​ประทีป; แท่น​ทองคำ, น้ำมัน​ชะ​โลม, เครื่อง​หอม​สำหรับ​เผา​บูชา, และ​ผ้า​ม่าน​สำหรับ​ประตู​พลับ​พลา; แท่น​ทองเหลือง​กับ​ตาข่าย​ทอง​เหลือง​สำหรับ​แท่น, ไม้คาน​หาม​และ​เครื่อง​ใช้​ทั้งหมด​ของ​แท่น, และ​ขัน​ล้าง​ชำระ​กับ​พาน​รอง​ขัน, ม่าน​บัง​สำหรับ​บริเวณ, เสา​กับ​ฐาน​รับ, ผ้า​บัง​ประตู​บริเวณ, เชือก​และ​หลัก​สำหรับ​บริเวณ, และ​เครื่องใช้​ทั้งหมด​ของ​พลับพลา; เสื้อผ้า​ทำ​อย่าง​ประณีต​สำหรับ​ปรนนิบัติ​ใน​ที่​บริสุทธิ์, เครื่องยศ​อัน​บริสุทธิ์​สำหรับ​อา​โรน​ปุโรหิต​ใหญ่​เครื่อง​ยศ​สำ​หรับ​บุตร​ของ​อา​โรน, สำหรับ​ใช้​ใน​การ​ปรนนิบัติ​ใน​ตำแหน่ง​ปุ​โร​หิต. สิ่ง​สาร​พัตร​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​แล้ว​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​ทำ​ให้​สำเร็จ​ทั้งสิ้น. ฝ่าย​โม​เซ​จึง​ตรวจ​ดู​การ​งาน​ทั้งปวง​เห็น​ว่า​พระ​ยะโฮ​วา​ตรัส​สั่ง​ให้​ทำ​อย่างไร แล้ว​เขา​ได้​ทำ​เสร็จสิ้น​อย่าง​นั้น; แล้ว​โม​เซ​ก็ได้​อวยพร​แก่​เขา</verse>
				<verse number="2">เขา​ได้​ทำ​ผ้า​เอโฟด​ด้วย​ทองคำ​กับ​ด้าย​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​เส้น​ป่าน​อย่าง​ดี.</verse>
				<verse number="3">คือ​เขา​ได้​แผ่​ทองคำ​ออก​เป็น​แผ่น​บางๆ แล้ว​ตัด​เป็น​เส้นๆ, เพื่อ​จะ​ได้​ทอ​กับ​ด้าย​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​เส้น​ป่าน​อย่าง​ดี​ด้วย​ฝีมือ​อัน​ประณีต.</verse>
				<verse number="4">เขา​ได้​ทำ​แถบ​โยง​บ่า​สำหรับ​เอโฟด​นั้น, เพื่อ​จะ​ได้​ติด​กับ​ขอบ​เอโฟด​ทั้ง​สอง​ข้าง.</verse>
				<verse number="5">และ​รัด​ประ​คด​ซึ่ง​ได้​ทอ​ด้วย​ฝีมือ​อัน​ประณีต​สำหรับ​คาด​ต่อ​เอโฟ​ดล​ง​ไป, เหมาะ​ชุด​กับ​เอโฟดนั้น, ทำ​ด้วย​ทองคำ, และ​ด้าย​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด​และ​เส้น​ป่าน​อย่าง​ดี; ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​แล้ว</verse>
				<verse number="6">เขา​ได้​เจียร​นัย​แก้ว​โซ​เฮ​ม​ฝัง​ไว้​ใน​กะ​เปาะ​ทองคำ​และ​แกะ​เป็น​ตรา​ชื่อ​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​ไว้​ใน​นั้น.</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เขา​ได้​ติด​ไว้​ที่​ต้น​แถบ​เอโฟด​ตรง​บ่า​นั้น​เป็น​ที่​ระลึก​ถึง​นาม​ชน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล, ตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​โม​เซ​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="8">อนึ่ง​เขา​ได้​ทำ​เครื่อง​ทับทรวง​ด้วย​ฝีมือ​ประณีต​ให้​เข้า​ชุด​กับ​เอโฟด​นั้น​คือ​ทำ​ด้วย​ทองคำ, และ​ด้าย​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด​และ​เส้น​ป่าน​อย่าง​ดี.</verse>
				<verse number="9">เครื่อง​ทับทรวง​นั้น​เป็น​รูป​สี่​เหลี่ยม; ยาว​คืบ​หนึ่ง, กว้าง​คืบ​หนึ่ง, พับ​ทบ​กลาง​เป็น​ถุง.</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ได้​ฝัง​แก้ว​สี่​แถว: แถว​ที่​หนึ่ง​มี​ทับทิม, บุษราคัม​น้ำอ่อน​และ​คา​รเนต.</verse>
				<verse number="11">แถว​ที่​สอง​มี​มรกต, ไพ​ฑูรย์​และ​เพ็ชร;</verse>
				<verse number="12">แถว​ที่​สาม​มี​นิล, ครู​โซ​ป​รา​ศ​และ​เพทาย​ม่วง;</verse>
				<verse number="13">แถว​ที่​สี่​มี​เพทาย​โซ​เฮ​ม​และ​มณี​โชติ: แก้ว​เหล่านี้​เขา​ได้​ฝัง​ไว้​ใน​กะ​เปาะ​ทองคำ​สำหรับ​ฝัง​นั้น.</verse>
				<verse number="14">แก้ว​เหล่านั้น​มี​สิบ​สอง​เม็ด, ตาม​จำนวน​ชื่อ​บุตร​ของ​ยิศ​รา​เอล​สิบ​สอง​คน​นั้น: จารึก​ชื่อ​ไว้​เหมือน​แกะ​ตรา​บน​นั้น​ทุกๆ เม็ด, คือ​มี​ชื่อ​ตาม​ชื่อ​สิบ​สอง​ตระกูล​นั้น.</verse>
				<verse number="15">เขา​ได้​ทำ​สายสร้อย​ด้วย​ทองคำ​อัน​บริสุทธิ์​ถัก​คล้าย​เชือก​ติด​ไวัที่​ปลาย​ทับทรวง​นั้น.</verse>
				<verse number="16">อนึ่ง​เขา​ได้​ทำ​อินทรธนู​สอง​อัน​และ​ห่วง​ทองคำ​สอง​ห่วง​ติด​ไว้​ที่​ปลาย​ทับทรวง​ทั้ง​สอง​ข้าง.</verse>
				<verse number="17">เขา​ได้​สอด​สร้อย​สอง​สาย​นั้น​ไว้​ใน​ห่วง​ทั้ง​สอง​ซึ่ง​ติด​อยู่​ที่​ปลาย​ทับทรวง.</verse>
				<verse number="18">ส่วน​ปลาย​สายสร้อย​อีก​สอง​ปลาย​นั้น, เขา​ให้​ติด​ไว้​ใน​อินทรธนู​ทั้ง​สอง​ซึ่ง​ติด​อยู่​บน​แถบ​โยง​บ่า​ของ​เอโฟด​ข้างหน้า.</verse>
				<verse number="19">อนึ่ง​เขา​ได้​ทำ​ห่วง​ทองคำ​อีก​สอง​ห่วง, ติด​ไว้​ที่​ขอบ​ด้าน​ล่าง​หลัง​ทับทรวง​ทั้ง​สอง​ข้าง.</verse>
				<verse number="20">และ​เขา​ได้​ทำ​ห่วง​ทองคำ​อีก​สอง​ห่วง, ติด​ที่​ด้าน​หลัง​ของ​เอโฟด, ตอน​เหนือ​รัดประคด​ทอ​ด้วย​ฝีมือ​ประณีต​ของ​เอโฟด​นั้น​อยู่​ใกล้​กับ​เครื่องผูก​ทั้ง​สอง​ข้าง.</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เขา​ทำ​แถบ​ผ้า​สี​ฟ้า​ผูก​ห่วง​ของ​เครื่อง​ทับทรวง​กับ​ห่วง​ของ​เอโฟด​ทั้ง​สอง​ให้​ติด​กัน, เพื่อ​จะ​ให้​ทับ​บน​รัดประคด​ซึ่ง​ทอ​ด้วย​ฝีมือ​อัน​ประณีต​ของ​เอโฟด, และ​เพื่อ​จะ​มิ​ให้​ทับทรวง​นั้น​หลุด​จาก​เอโฟด; ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​แล้ว</verse>
				<verse number="22">เขา​ได้​ทอ​เสื้อคลุม​สำหรับ​เข้า​ชุด​กับ​เอโฟดนั้น​ด้วย​ด้าย​สี​ฟ้า​ล้วน;</verse>
				<verse number="23">กลาง​เสื้อ​นั้น​มี​ช่องคอ​ดุจ​เสื้อ​เกราะ, ริม​รอบ​ช่อง​คอ​นั้น​มี​ขลิบ​ถัก​เหมือน​รังดุม, เพื่อ​จะ​มิได้​ขาด.</verse>
				<verse number="24">รอบ​ชาย​เสื้อ​นั้น​เขา​ปัก​รูป​ลูก​ทับ​ทิม​ด้วย​ด้าย​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​ด้วย​ป่าน​อย่าง​ดี,</verse>
				<verse number="25">แล้ว​เขา​ได้​ทำ​ลูก​พรวน​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์​ติด​รอบ​ชาย​เสื้อ, ติด​หว่าง​กลาง​ลูก​ทับทิม,</verse>
				<verse number="26">คือ​ลูก​พรวน​ลูก​หนึ่ง ลูก​ทับทิม​ลูก​หนึ่ง ขั้น​กัน​ดังนี้​จน​รอบ​ชาย​เสื้อ​สำหรับ​การ​ปรนนิบัติ; ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ</verse>
				<verse number="27">เขา​ได้​ทำ​เสื้อ​ขลิบ​กรอม​ส้น​ด้วย​ผ้า​ป่าน​เนื้อ​ดี​สำหรับ​อา​โรน, และ​สำหรับ​บุตร​ของ​ท่าน;</verse>
				<verse number="28">และ​ทำ​ผ้า​มาลา​และ​ผ้า​โพก​ศีรษะ​อัน​งาม, และ​ทำ​กางเกง​ด้วย​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี,</verse>
				<verse number="29">และ​ทำ​รัดประคด​ด้วย​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี​และ​ปัก​ด้วย​ด้าย​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด; ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ</verse>
				<verse number="30">เขา​ได้​แผ่​ทองคำ​อัน​บริสุทธิ์​ออก​เป็น​แผ่น, จารึก​ไว้​เช่น​แกะ​ตรา​ว่า ‘เป็น​สิ่ง​บริสุทธิ์​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา.’</verse>
				<verse number="31">แล้ว​เขา​ได้​ผูก​แผ่น​ทองคำ​นั้น​ด้วย​ด้าย​สี​ฟ้า​คาด​ไว้​ข้าง​หน้า​มาลา​นั้น: ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ</verse>
				<verse number="32">ดังนี้​แหละ​เขา​ได้​ทำ​การ​สำ​หรับ​พลับพลา​ประชุม​ให้​เสร็จ​ทุก​ประการ; พระ​ยะโฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​อย่างไร, ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​ทำ​อย่าง​นั้น​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="33">เขา​จึง​ได้​มอบ​พลับพลา​ไว้​กับ​โม​เซ, ทั้ง​เครื่อง​ใช้​ทั้งปวง: คือ​ขอ, กะ​ดาน, ไม้คาน, เสา, และ​ฐาน​รับ;</verse>
				<verse number="34">เครื่อง​ดาด​พลับพลา​ข้าง​บน​ทำ​ด้วย​หนัง​แกะ​ตัวผู้​ย้อม​สี​แดง, และ​เครื่อง​ดาด​ทำ​ด้วย​หนัง​ปลาโลมา, และ​ม่าน​สำหรับ​บัง;</verse>
				<verse number="35">หีบ​ปฏิญาณ, ไม้คาน​หาม​ของ​หีบ​นั้น, และ​พระที่นั่ง​พระ​กรุณา;</verse>
				<verse number="36">โต๊ะ​กับ​เครื่องใช้​ทั้งหมด​ของ​โต๊ะ และ​ขนมปัง​ถวาย;</verse>
				<verse number="37">ประทีป​อัน​บริสุทธิ์, กับ​กะ​จุบ​ของ​ประทีป​นั้น​สำหรับ​จะ​ได้​ตั้ง​เรียง​ไว้, และ​เครื่องใช้​ทั้งหมด​ของ​ประทีป, และ​น้ำมัน​สำหรับ​เติม​ประทีป;</verse>
				<verse number="38">แท่น​ทองคำ, น้ำมัน​ชะ​โลม, เครื่อง​หอม​สำหรับ​เผา​บูชา, และ​ผ้า​ม่าน​สำหรับ​ประตู​พลับ​พลา;</verse>
				<verse number="39">แท่น​ทองเหลือง​กับ​ตาข่าย​ทอง​เหลือง​สำหรับ​แท่น, ไม้คาน​หาม​และ​เครื่อง​ใช้​ทั้งหมด​ของ​แท่น, และ​ขัน​ล้าง​ชำระ​กับ​พาน​รอง​ขัน,</verse>
				<verse number="40">ม่าน​บัง​สำหรับ​บริเวณ, เสา​กับ​ฐาน​รับ, ผ้า​บัง​ประตู​บริเวณ, เชือก​และ​หลัก​สำหรับ​บริเวณ, และ​เครื่องใช้​ทั้งหมด​ของ​พลับพลา;</verse>
				<verse number="41">เสื้อผ้า​ทำ​อย่าง​ประณีต​สำหรับ​ปรนนิบัติ​ใน​ที่​บริสุทธิ์, เครื่องยศ​อัน​บริสุทธิ์​สำหรับ​อา​โรน​ปุโรหิต​ใหญ่​เครื่อง​ยศ​สำ​หรับ​บุตร​ของ​อา​โรน, สำหรับ​ใช้​ใน​การ​ปรนนิบัติ​ใน​ตำแหน่ง​ปุ​โร​หิต.</verse>
				<verse number="42">สิ่ง​สาร​พัตร​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​แล้ว​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​ทำ​ให้​สำเร็จ​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="43">ฝ่าย​โม​เซ​จึง​ตรวจ​ดู​การ​งาน​ทั้งปวง​เห็น​ว่า​พระ​ยะโฮ​วา​ตรัส​สั่ง​ให้​ทำ​อย่างไร แล้ว​เขา​ได้​ทำ​เสร็จสิ้น​อย่าง​นั้น; แล้ว​โม​เซ​ก็ได้​อวยพร​แก่​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า.</verse>
				<verse number="2">“ใน​เดือน​ต้น​ขึ้น​ค่ำ​หนึ่ง​จง​ตั้ง​พลับพลา​ประชุม​นั้น​ขึ้น.</verse>
				<verse number="3">จง​ตั้ง​หีบ​ปฏิญาณ​ไว้​ใน​พลับพลา, และ​กั้น​ม่าน​บัง​หีบ​นั้น​ไว้.</verse>
				<verse number="4">จง​ยก​โต๊ะ​เข้า​มา​ตั้ง​ไว้, และ​จัด​เครื่อง​โต๊ะ​ไว้​ตาม​ที่. แล้ว​จง​นำ​ประทีป​นั้น​เข้า​มา​และ​จุด​ไฟ​ที่​กะ​จุบ​นั้น.</verse>
				<verse number="5">จง​ตั้ง​แท่น​ทองคำ​สำหรับ​เผา​เครื่อง​หอม​ตรงหน้า​หีบ​ปฏิญาณ, แล้ว​จง​กั้น​ม่าน​บัง​ประตู​พลับพลา.</verse>
				<verse number="6">จง​ตั้ง​แท่น​สำหรับ​เผา​บูชายัญ​ไว้​ตรง​หน้า​ประตู​พลับพลา​ประชุม.</verse>
				<verse number="7">จง​ตั้ง​ขัน​ล่าง​ไว้​ระหว่าง​ประตู​พลับพลา​ประชุม​กับ​แท่น, แล้ว​จง​ตัก​น้ำ​ใส่​ไว้​ใน​ขัน​นั้น.</verse>
				<verse number="8">จง​ตั้ง​ฝา​ไว้​ล้อม​รอบ​บริเวณ​และ​ซึ่ง​ม่าน​บัง​ไว้​ที่​ประตู​บริเวณ​นั้น.</verse>
				<verse number="9">จง​เอา​น้ำมัน​สำหรับ​ชะ​โลมๆ พลับพลา​กับ​ของ​สาร​พัตร​ซึ่ง​อยู่​ใน​พลับพลา​นั้น, และ​เงิน​เครื่องใช้​ทั้งหมด: แล้ว​พลับพลา​นั้น​จะ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="10">จง​ชะ​โลม​แท่น​สำหรับ​เผา​บูชายัญ, และ​เครื่องใช้​ทั้งหมด​ของ​แท่น: แล้ว​แท่น​นั้น​จะ​บริสุทธิ์​ที่สุด.</verse>
				<verse number="11">จง​ชะ​โลม​ขัน​ทั้ง​ล้าง​ชำระ​พาน​รอง​ขัน​นั้น​ให้​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="12">จง​นำ​อา​โรน​ทั้ง​บุตร​ของ​ท่าน​มา​ถึง​ประตู​พลับพลา​ประชุม, แล้ว​ใช้​น้ำ​ล้าง​ชำระ​ตัว.</verse>
				<verse number="13">จง​นำ​เสื้อ​ยศ​มา​สวม​อา​โรน​และ​เจิม​และ​ถวาย​เขา​ไว้; เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​เรา​ใน​ตำแหน่ง​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="14">แล้ว​จง​นำ​บุตร​อา​โรน​มา​สวม​เสื้อ​ยศ,</verse>
				<verse number="15">จง​เจิม​เขา​ไว้​เช่น​เจิม​บิดา, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​เรา​ใน​ตำแหน่ง​ปุโรหิต: การ​เจิม​นั้น​จะ​เป็น​การ​แต่งตั้ง​เขา​ไว้​เป็น​ปุโรหิต​ตลอด​เชื้อ​วงศ์​เป็นนิตย์.”</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​ให้​โม​เซ​ทำ​ประการ​ใด​ท่าน​ก็ได้​กระทำ​ดังนั้น​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="17">อยู่​มา​ใน​ปี​ที่​สอง​เดือน​ต้น​ขึ้น​ค่ำ​หนึ่ง​เขา​ได้​ยก​พลับพลา​ขึ้น.</verse>
				<verse number="18">โม​เซ​ได้​ยก​พลับพลา​ขึ้น​คือ​วาง​ฐาน​และ​ตั้ง​กะ​ดาน​ขึ้น​ไว้, สอด​ไม้​กลอน​และ​ตั้ง​เสา​ขึ้น.</verse>
				<verse number="19">เขา​ได้​ดาด​เพดาน​ของ​พลับพลา, แล้ว​ก็​ดาด​เพดาน​ชั้น​บน​ด้วย, ตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ.</verse>
				<verse number="20">เขา​ได้​เก็บ​ข้อ​ปฏิญาณ​ไว้​ใน​หีบ​นั้น, และ​สอด​ไม้คาน​หาม​ไว้​ที่​ห่วง​หีบ​นั้น, และ​ตั้ง​พระที่นั่ง​พระ​กรุณา​ไว้​บน​หีบ​นั้น:</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เขา​ได้​นำ​หีบ​ใส่​ข้อ​ปฏิญาณ​เข้า​ไป​ไว้​ใน​พลับพลา​และ​กั้น​ม่าน​บัง​หีบ​นั้น​ไว้; ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ.</verse>
				<verse number="22">เขา​ได้​ตั้งโต๊ะ​ไว้​ใน​พลับพลา​ประชุม​ข้าง​ทิศ​เหนือ​อยู่​ข้าง​นอก​ม่าน​นั้น.</verse>
				<verse number="23">แล้ว​จัด​ขนมปัง​ตั้ง​ไว้​บน​โต๊ะ​เป็น​ระเบียบ​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​ไว้​แก่​โม​เซ.</verse>
				<verse number="24">เขา​ได้​ตั้ง​ประทีป​ไว้​ใน​พลับพลา​ประชุม​ข้าง​ทิศใต้​อยู่​ตรงหน้า​โต๊ะ​นั้น;</verse>
				<verse number="25">แล้ว​ก็​จุด​ไฟ​ที่​กะ​จุบ​ประทีป​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ.</verse>
				<verse number="26">เขา​ได้​ตั้ง​แท่น​ทองคำ​ไว้​ใน​พลับพลา​ประชุม​อยู่​ตรงหน้า​ม่าน:</verse>
				<verse number="27">และ​ได้​เผา​เครื่อง​หอม​บน​แท่น​ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ.</verse>
				<verse number="28">เขา​ได้​กั้น​ม่าน​ไว้​ที่​ประตู​พลับพลา.</verse>
				<verse number="29">เขา​ได้​ตั้ง​แท่น​สำหรับ​เผา​บูชายัญ​ไว้​ตรง​ประตู​พลับพลา​ประชุม, แล้ว​ได้​ถวาย​บูชา​เผา​และ​บูชา​ธัญญาหาร​บน​แท่น​นั้น, ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​ไว้​แก่​โม​เซ.</verse>
				<verse number="30">เขา​ได้​ตั้ง​ขัน​ล้าง​ชำระ​ไว้​ระหว่าง​พลับพลา​ประ​ชุม​กับ​แท่น​นั้น, แล้ว​ใส่​น้ำ​ไว้​ใน​ขัน​สำหรับ​ชำระล้าง.</verse>
				<verse number="31">โม​เซ​กับ​อา​โรน​และ​บุตร​ของ​ท่าน​ได้​ล้าง​มือ​และ​เท้า​จาก​ขัน​นั้น.</verse>
				<verse number="32">เขา​เข้า​ไป​ใน​พลับพลา​ประชุม​หรือ​เข้า​ไป​ใกล้​แท่น​นั้น​เมื่อใด, เขา​ก็ได้​ชำระล้าง​เสียก่อน, ตาม​ที่​พระ​ยะโฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​ไว้​แก่​โม​เซ.</verse>
				<verse number="33">เขา​ได้​สร้าง​เครื่อง​กั้น​ล้อมรอบ​บริเวณ​พลับพลา​และ​แท่น​นั้น, แล้ว​กั้น​ม่าน​บัง​ไว้​ที่​ประตู​บริเวณ; โม​เซ​ก็ได้​จัดการ​นั้น​ให้​เสร็จสิ้น​ไป​ดังนี้</verse>
				<verse number="34">ใน​ขณะนั้น​ก็​มี​เมฆ​มา​ปกคลุม​พลับพลา​ประชุม​นั้น​ไว้, และ​รัศมี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ปรากฏ​อยู่​เต็ม​พลับพลา​นั้น.</verse>
				<verse number="35">โม​เซ​ไม่​อาจ​เข้า​ไป​ใน​พลับพลา​ประชุม, เพราะ​เมฆ​ปกคลุม​อยู่, และ​รัศมี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​เปล่ง​อยู่​เต็ม​พลับพลา​นั้น.</verse>
				<verse number="36">เมฆ​นั้น​ได้​ลอย​ขึ้น​จาก​พลับพลา​เมื่อไร, ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​ยก​เดิน​ตาม​ไป​ทุก​ครั้ง:</verse>
				<verse number="37">แต่​หากว่า​เมฆ​นั้น​มิได้​ลอย​ขึ้น​ไป, เขา​ก็​ไม่​ออก​เดินทาง​เลย​จน​กว่า​เมฆ​นั้น​จะ​ลอย​ขึ้น​ไป,</verse>
				<verse number="38">ใน​เวลา​กลางวัน​เมฆ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สถิต​อยู่​เหนือ​พลับพลา​นั้น, และ​ใน​เวลา​กลางคืน​ปรากฏ​เป็น​ไฟ​ประจักษ์​แจ้ง​แก่​ตา​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง; เป็น​อยู่​เช่นนี้​ตลอด​ทาง​ที่​เขา​ยก​เดิน​ไป​นั้น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="3">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ทรง​เรียก​โม​เซ, ตรัส​แก่​เขา​ออก​มา​จาก​พลับพลา​ที่ประชุม​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ‘เมื่อ​ผู้ใด​ใน​พวก​ท่าน​จะ​เอา​เครื่องบูชา​มา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​ให้​ผู้​นั้น​เอา​เครื่องบูชา​มา​จาก​ฝูง​สัตว์เลี้ยง: คือ​ฝูง​โค​และ​ฝูง​แกะ​หรือ​แพะ</verse>
				<verse number="3">“ถ้า​ผู้ใด​จะ​เอา​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา​มา​ถวาย​จาก​ฝูง​โค, ก็​ให้​ผู้​นั้น​เลือก​เอา​ตัวผู้​ที่​ไม่​พิการ, เอา​มา​ถวาย​บูชา​ที่​ประตู​พลับพลา​ประชุม​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, จะ​เป็น​ที่​ให้​มี​ความ​ชอบ.</verse>
				<verse number="4">และ​จง​ให้​เขา​วางมือ​ของ​ตัว​บน​ศีรษะ​สัตว์​ที่​จะ​เผา​ครบ​บูชา​นั้น, และ​เครื่องบูชา​นั้น​จะ​เป็น​ที่​ให้​มี​ความ​ชอบ​และ​เป็น​ที่​ไถ่​โทษ​ของ​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="5">และ​ให้​เขา​ฆ่า​โค​ตัวผู้​นั้น​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​พวก​ปุโรหิต, บุตร​ของ​อา​โร​น, จะ​เอา​โลหิต​นั้น​มา​ประพรม​บน​แท่น​และ​รอบ​ที่​แท่น​บูชา, ที่อยู่​ริม​ประตู​พลับพลา​ประชุม.</verse>
				<verse number="6">และ​ให้​เขา​เถือ​หนัง​โค​ที่​จะ​เผา​ครบ​บูชา​นั้น​ออก​เสีย, และ​เอา​ตัว​โค​นั้น​ผ่า​ออก​ตัด​ให้​เป็น​ท่อน.</verse>
				<verse number="7">และ​ปุโรหิต, บุตร​ของ​อา​โร​น, จะ​ใส่ไฟ​ที่​แท่น, และ​วาง​ลำดับ​พื้น​ลง​บน​ไฟ​นั้น.</verse>
				<verse number="8">และ​ปุโรหิต, บุตร​ของ​อา​โร​น, จะ​เอา​เนื้อ​สัตว์​ที่​ผ่า​และ​ศีรษะ​และ​มัน​วาง​บน​พื้น, ที่​ลำดับ​วาง​ไว้​บน​แท่น​นั้น.</verse>
				<verse number="9">แต่​เครื่องใน​กับ​ขา​นั้น​ให้​ชำระ​เสีย​ด้วย​น้ำ; แล้ว​ปุุ​โร​หิต​จะ​เอา​เผา​บน​แท่น​หมด​ด้วย​กัน, เป็น​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​ถวาย, เป็น​เครื่อง​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="10">“ถ้า​ผู้ใด​จะ​เอา​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา​มา​ถวาย​จาก​ฝูง​แกะ​หรือ​ฝูง​แพะ, ก็​ให้​ผู้​นั้น​เลือก​เอา​ตัวผู้​ที่​ไม่​พิการ.</verse>
				<verse number="11">จง​ให้​เขา​ฆ่า​สัตว์​นั้น​ที่​แท่น​บูชา​ข้าง​ด้าน​เหนือ​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​จง​ให้​พวก​ปุโรหิต​บุตร​ของ​อา​โร​น, เอา​โลหิต​สัตว์​นั้น​ประพรม​บน​แท่น​และ​รอบ​ที่​แท่น​บูชา.</verse>
				<verse number="12">ให้​เขา​ผ่าตัด​สัตว์​นั้น​เป็น​ท่อน​ทั้ง​ศีรษะ​และ​มัน​ด้วย, และ​ปุโรหิต​จะ​วาง​เครื่อง​เหล่านี้​ลง​บน​พื้นที่​ไฟ​บน​แท่น​บูชา​นั้น.</verse>
				<verse number="13">แต่​เครื่องใน​กับ​ขา​เขา​จะ​ชำระ​ด้วย​น้ำ: และ​ให้​ปุโรหิต​เอา​เครื่อง​เหล่านี้​เผา​บูชา​ด้วย​กัน​บน​แท่น: เป็น​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา​ทำ​ด้วย​ไฟ, เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="14">“ถ้า​ผู้ใด​จะ​เอา​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา​มา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วาจา​กฝููง​นก, ก็​ให้​ผู้​นั้น​เอา​นกเขา​หรือ​นกพิราบ​หนุ่ม​มา​ถวาย.</verse>
				<verse number="15">จง​ให้​ปุโรหิต​เอา​นก​นั้น​มา​ที่​แท่น, ฉีก​คอ​ให้​โลหิต​ไหล​ที่​ข้าง​แท่น​แล้ว​เผา​บูชา​บน​แท่น.</verse>
				<verse number="16">และ​ให้​เขา​ฉีก​กะ​เพาะ​อาหาร​และ​ถอน​ขน​นก​ออก​เสีย, ทิ้ง​ลง​ใน​เถ้า​ไฟ​ริม​แท่น​ด้าน​ตะวันออก.</verse>
				<verse number="17">และ​ให้​เขา​ตัด​ตัว​และ​ปีก​อย่า​ให้​ขาด​จาก​กัน. และ​ปุโรหิต​จะ​เผา​นก​นั้น​ด้วย​ไฟ​และ​พื้นที่​แท่น: เป็น​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา​ถวาย​ทำ​ด้วย​ไฟ, เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">“เมื่อ​ผู้ใด​จะ​ถวาย​เครื่อง​กระยาหาร​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ก็​ให้​ผู้​นั้น​เอา​แป้ง​ละเอียด​มา​ถวาย; ให้​เขา​เท​น้ำมัน​ลง​ที่​แป้ง​และ​ใส่​กำยาน​ลง​ด้วย,</verse>
				<verse number="2">เอา​มา​ให้​พวก​ปุโรหิต​บุตร​ของ​อา​โร​น, และ​ให้​ปุโรหิต​หยิบ​เอา​แป้ง​เต็ม​กำมือ, และ​น้ำมัน​กับ​กำยาน​ทั้งหมด​ออก​เสีย, และ​ส่วน​เหล่านี้​ให้​ปุโรหิต​เผา​บน​แท่น​เป็น​เครื่องบูชา​ทำ​ด้วย​ไฟ, เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="3">และ​ส่วน​กระยาหาร​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น, จะ​เป็น​ของ​อา​โร​น​และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น, เป็น​ของ​บริสุทธิ์​อย่างยิ่ง, แต่​เครื่องบูชา​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ด้วย​ไฟ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="4">“ถ้า​ผู้ใด​จะ​เอา​ขนมปัง​ใน​เตาไฟ​มา​เป็น​เครื่อง​กระยาหาร​ถวาย, ก็​ให้​เอา​ขนม​ก้อน​ใหญ่​อัน​ไม่​มี​เชื้อ​ทำ​ด้วย​แป้ง​อัน​ละเอียด​เจือ​ด้วย​น้ำมัน. หรือ​ขนม​ก้อน​เล็ก​ไม่​มี​เชื้อ​คลุก​ด้วย​น้ำมัน.</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ผู้ใด​จะ​เอา​ขนม​ที่​ปิ้ง​ด้วย​กระเบื้อง​มา​เป็น​เครื่อง​กระยาหาร​ถวาย, ก็​ให้​ทำ​ด้วย​แป้ง​ละเอียด​ไม่​มี​เชื้อ​เจือ​ด้วย​น้ำมัน.</verse>
				<verse number="6">ให้​เอา​ขนม​นั้น​หัก​เป็น​ท่อนๆ, และ​เท​น้ำมัน​ลง​เป็น​เครื่อง​กระยาหาร​ถวาย.</verse>
				<verse number="7">ถ้า​ผู้ใด​จะ​เอา​ขนม​ที่​ปิ้ง​ใน​ถาด​เป็น​เครื่อง​กระยาหาร​ถวาย, ก็​ให้​ทำ​ด้วย​แป้ง​ละเอียด​เจือ​ด้วย​น้ำมัน.</verse>
				<verse number="8">ผู้ใด​จะ​เอา​เครื่อง​เหล่านี้​เป็น​เครื่อง​กระยาหาร​ถวาย, ก็​ให้​เอา​มา​ถึง​พระ​ยะ​โฮ​วา; ครั้น​เอา​มา​ให้​ปุโรหิต​แล้ว, ปุโรหิต​จะ​พา​มา​ถึง​แท่น​บูชา.</verse>
				<verse number="9">และ​ให้​ปุโรหิต​เอา​ส่วนหนึ่ง​ออก​จาก​เครื่อง​กระยาหาร​นี้​มา​เผา​บน​แท่น: เป็น​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="10">และ​ส่วน​เครื่อง​กระยาหาร​ที่​เหลือ​นั้น​จะ​เป็น​ของ​อา​โร​น​และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น, จะ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​อย่างยิ่ง, แต่​เครื่องบูชา​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ด้วย​ไฟ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="11">“แต่​บรรดา​เครื่อง​กระยาหาร​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น, อย่า​ให้​มี​เชื้อ​อย่า​เอา​ของ​ที่​มี​เชื้อ​หรือ​น้ำหวาน​เผา​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​เครื่องบูชา​ที่​ทำ​ด้วย​ผลไม้​ที่​แรก​สุก, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย; แต่​เครื่อง​เหล่านี้​อย่า​เผา​บูชา​ที่​แท่น​เป็น​เครื่อง​หอม.</verse>
				<verse number="13">และ​บรรดา​เครื่อง​กระยาหาร​ถวาย​นั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ใส่​เกลือ​ด้วย, และ​เครื่อง​กระยาหาร​ถวาย​นั้น​อย่า​ให้​ปราศ​จาก​เกลือ​แห่ง​คำ​สัญญา​แห่ง​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย: บรรดา​เครื่องบูชา​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ใส่​เกลือ​ด้วย</verse>
				<verse number="14">“ถ้า​ผู้ใด​จะ​ทำ​เครื่อง​กระยาหาร​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​ผลไม้​ที่​สุก​ก่อน​จง​ให้​เอา​ข้าว​สด​ที่​ย่าง​ไฟ​ให้​แห้ง, และ​ที่​ตำ​ไว้​ห​ยา​บๆ.</verse>
				<verse number="15">และ​เอา​น้ำมัน​กับ​กำยาน​ใส่​ลง​ใน​ข้าว​นี้​ถวาย​เป็น​เครื่อง​กระยาหาร.</verse>
				<verse number="16">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​ข้าว​และ​น้ำมัน​ส่วนหนึ่ง​กับ​กำยาน​ทั้งหมด, เผา​ถวาย​เป็น​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">“เมื่อ​ผู้ใด​จะ​เอา​เครื่องบูชา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​โมทนา​พระ​คุณ​พระเจ้า, ถ้า​ผู้​นั้น​จะ​เอา​เครื่องบูชา​มา​จาก​โค, ก็​ให้​เอา​ตัวผู้​หรือ​ตัวเมีย​ก็ได้; แต่​ให้​ปราศ​จาก​พิการ​ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="2">ให้​คน​นั้น​วางมือ​ของ​ตน​ลง​บน​ศีรษะ​สัตว์​ที่​จะ​ถวาย, แล้ว​ฆ่า​สัตว์​นั้น​ที่​พลับพลา​ประชุม; และ​ปุโรหิต​บุตรชาย​ของ​อา​โร​น​จะ​เอา​โลหิต​นั้น​มา​ประพรม​บน​แท่น​และ​รอบ​ที่​แท่น​บูชา.</verse>
				<verse number="3">และ​ปุโรหิต​จะ​ถวาย​ของ​เหล่านี้​เป็น​เครื่อง​โมทนา​พระ​คุณ​กระทำ​ด้วย​ไฟ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา: คือ​เปลว​และ​มัน​ที่​ติด​อยู่​กับ​เครื่องใน.</verse>
				<verse number="4">และ​ไข่ดัน​ทั้ง​สอง​อัน​กับ​มัน​ที่​ติด​อยู่​ด้วย, และ​พังผืด​ที่อยู่​เหนือ​ตับ​เหนือ​ไข่ดัน​ทั้ง​สอง​อัน​นั้น​จะ​เอา​ออก​เสีย.</verse>
				<verse number="5">และ​บุตรชาย​ของ​อา​โร​น​จะ​เผา​สิ่ง​เหล่านี้​ที่​แท่น​กับ​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา​ที่อยู่​บน​พื้นที่​ไฟ: เป็น​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ, เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="6">“เมื่อ​ผู้ใด​จะ​เอา​ของ​ถวาย​เป็น​เครื่อง​โมทนา​พระ​คุณ​มา​จาก​ฝูง​แกะ​หรือ​แพะ, จะ​เป็น​ตัวผู้​หรือ​ตัวเมีย​ให้​ปราศ​จาก​พิการ, บูชา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="7">ถ้า​ผู้ใด​จะ​เอา​ลูก​แกะ​เป็น​เครื่องบูชา, ก็​ให้​ผู้​นั้น​เอา​มา​ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="8">ให้​ผู้​นั้น​วางมือ​ของ​ตน​ลง​บน​ศีรษะ​สัตว์​ที่​จะ​ถวาย, แล้ว​ฆ่า​สัตว์​นั้น​ที่​พลับพลา​ประชุม, และ​บุตรชาย​ของ​อา​โร​น​จะ​เอา​โลหิต​นั้น​มา​ประพรม​บน​แท่น​และ​ที่​รอบ​แท่น​บูชา.</verse>
				<verse number="9">และ​ปุโรหิต​จะ​ถวาย​แต่​ทอง​เหล่านี้, เป็น​เครื่อง​โมทนา​พระ​คุณ​ทำ​ด้วย​ไฟ, แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา: คือ​เปลว​กับ​หาง แต่​หาง​นั้น​จะ​ต้อง​ตัด​ให้​ชิด​โคน, กับ​มัน​ที่​ติด​อยู่​กับ​เครื่องใน.</verse>
				<verse number="10">และ​ไข่ดัน​ทั้ง​สอง​อัน​กับ​มัน​ที่​ติด​อยู่​ด้วย, และ​พังผืด​ที่อยู่​เหนือ​ตับ​เหนือ​ไข่ดัน​นั้น​จะ​เอา​ออก​เสีย.</verse>
				<verse number="11">และ​ปุโรหิต​จะ​เผา​สิ่ง​เหล่านี้​ที่​แท่น: เป็น​อาหาร​ของ​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="12">“เมื่อ​ผู้ใด​จะ​เอา​ฝูง​แพะ​มา​ถวาย, ก็​ให้​เขา​ถวาย​บูชา​ตัว​แพะ​นั้น​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="13">ให้​ผู้​นั้น​วางมือ​ของ​ตน​ลง​บน​ศีรษะ​สัตว์​ที่​จะ​ถวาย, และ​ฆ่า​สัตว์​ที่​พลับพลา​ประ​ชุม, และ​บุตรชาย​ของ​อา​โร​น​จะ​เอา​โลหิต​นั้น​ประพรม​บน​แท่น, และ​รอบ​ที่​แท่น​บูชา.</verse>
				<verse number="14">และ​ปุโรหิต​จะ​ถวาย​สิ่ง​เหล่านี้, เป็น​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ, แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา: คือ​เปลว​ที่อยู่​ข้างใน​และ​มัน​ที่​ติด​อยู่​กับ​เครื่องใน.</verse>
				<verse number="15">และ​ไข่ดัน​ทั้ง​สอง​อัน​กับ​มัน​ที่​ติด​อยู่​ด้วย, และ​พังผืด​ที่อยู่​เหนือ​ตับ​เหนือ​ไข่ดัน​นั้น​จะ​เอา​ออก​เสีย.</verse>
				<verse number="16">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​สิ่ง​เหล่านี้​เผา​บน​แท่น, เป็น​อาหาร​ของ​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม: มัน​ทั้งนั้น​เป็น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="17">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ถือ​บัญญัติ​นี้​ให้​ถาวร​ไป​ตลอด​ชั่ว​อายุ: คือ​ว่า​อย่า​กิน​มัน​และ​เลือด.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​บอก​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, “ถ้า​ผู้ใด​จะ​ล่วง​ผิด​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​มิได้​เอาใจใส่​ให้​รู้, และ​จะ​ล่วง​ผิด​แต่​สัก​สิ่ง​หนึ่ง​ที่​ไม่​สมควร</verse>
				<verse number="3">ถ้า​ปุโรหิต​ผู้​ที่​ต้อง​ชะ​โลม​แล้ว​กระทำ​ผิด, เป็น​เห​ตุ​ให้​ไพร่พล​หลงผิด​ไป​ด้วย, ก็​ให้​ปุโรหิต​นั้น​เอา​โค​หนุ่ม​ตัวผู้​อัน​ปราศ​จาก​พิการ, มา​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ที่​ไถ่​ความผิด​ที่​ตัว​ล่วง​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="4">และ​ให้​ปุโรหิต​เอา​โค​ตัวผู้​นั้น​มา​ถึง​ประตู​พลับพลา​ประชุม​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ให้​วางมือ​ของ​ตน​ลง​บน​ศีรษะ​สัตว์​นั้น, และ​ฆ่า​เสีย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="5">และ​ปุโรหิต​ที่​ต้อง​ชะ​โลม​จะ​เอา​โลหิต​โค​ตัวผู้​นั้น​เข้า​มา​ใน​พลับพลา​ประชุม​นั้น.</verse>
				<verse number="6">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​นิ้วมือ​ของ​ตน​จุ่ม​ลง​ใน​โลหิต. และ​ประพรม​เข้าที่​ม่าน​ใน​ห้อง​บริสุทธิ์​เจ็ด​หน, ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="7">และ​ปุโรหิต​นั้น​จะ​เอา​โลหิต​นั้น​เจิม​ที่​เขา​มุม​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม, ที่อยู่​ใน​พลับพลา​ประชุม​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​โลหิต​โค​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​เขา​จะ​เท​ลง​ที่​เชิง​แท่น​เผา​เครื่องบูชา, ที่อยู่​ตรง​พลับพลา​ประชุม.</verse>
				<verse number="8">และ​เขา​จะ​เอา​เปลว​และ​มัน​ออก​จาก​ตัว​โค​สำหรับ​บูชา​ไถ่​ความผิด​นั้น: คือ​เปลว​ที่อยู่​ข้างใน​กับ​มัน​ที่​ติด​อยู่​กับ​เครื่องใน,</verse>
				<verse number="9">และ​ไข่ดัน​ทั้ง​สอง​อัน​กับ​มัน​ที่​ติด​อยู่​ด้วย, และ​พังผืด​ที่​อยู่​เหนือ​ตับ​เหนือ​ไข่ดัน​นั้น​จะ​เอา​ออก​เสีย.</verse>
				<verse number="10">เหมือน​อย่าง​ได้​กระทำ​ด้วย​โค​เป็น​เครื่องบูชา​โมทนา​พระ​คุณ​นั้น, และ​ปุโรหิต​จะ​เผา​ของ​เหล่านี้​บน​แท่น​บูชา.</verse>
				<verse number="11">แต่​หนัง​โค​กับ​เนื้อ​ทั้งหมด​และ​ศีรษะ, ขา​และ​เครื่องใน​กับ​คู​ถ.</verse>
				<verse number="12">ทั้ง​ตัว​โค​นั้น​จะ​ยก​ออก​ไป​ข้างนอก​ที่​หยุดพัก, ถึง​ที่​สะอาด​ที่​เคย​ทิ้ง​เถ้า​ไฟ, และ​เผา​เสีย​ด้วย​ไฟ​และ​ฟืน, ใน​ที่​ทิ้ง​เถ้า​ไฟ​นั้น</verse>
				<verse number="13">“ถ้า​ทั้ง​จำพวก​ยิศ​รา​เอล​จะ​ทำ​ผิด​ด้วย​ไม่​เอาใจใส่​ให้​รู้, และ​ความผิด​นั้น​ยัง​ไม่​ปรากฏ​แจ้ง​แก่​ฝูง​คน​ทั้งปวง, ที่​เขา​ผิด​พระ​บัญญัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​การ​ไม่​ควร​กระทำ​ก็​มี​โทษ​อยู่.</verse>
				<verse number="14">ครั้น​เมื่อ​ความผิด​ที่​เขา​ได้​กระทำ​ปรากฏ​แจ้ง​แล้ว, ก็​ให้​พวก​ที่ประชุม​นั้น​ถวาย​โค​ตัวผู้​หนุ่ม, เป็น​ที่​ไถ่​ความผิด​นั้น: ให้​เอา​โค​นั้น​มา​ที่​พลับพลา​ประชุม.</verse>
				<verse number="15">และ​พวก​ผู้​เฒ่า​จะ​วางมือ​ของ​คน​ลง​บน​ศีรษะ​โค​นั้น, ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ให้​ฆ่า​ตัว​โค​นั้น​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="16">และ​ปุโรหิต​ที่​ต้อง​ชะ​โลม, จะ​เอา​เลือด​โค​นั้น​เข้า​มา​ใน​พลับพลา​ประชุม.</verse>
				<verse number="17">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​นิ้วมือ​ของ​ตน​จุ่ม​ลง​ใน​โลหิต, และ​ประพรม​เขา​ที่​ม่าน​เจ็ด​หน, ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="18">และ​ปุโรหิต​นั้น​จะ​เอา​โลหิต​เจิม​เขา​มุม​แท่น, ที่อยู่​ตรง​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​พลับพลา​ประชุม, และ​โลหิต​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น เขา​จะ​เท​ลง​ที่​เชิง​แท่น​เผา​เครื่องบูชา, ที่​อยู่​ตรง​พลับพลา​ประชุม.</verse>
				<verse number="19">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​เปลว​และ​มัน​ทั้งหมด, เผา​บูชา​ถวาย​บน​แท่น.</verse>
				<verse number="20">และ​เขา​จะ​ทำ​โค​ตัวผู้​นี้​เหมือน​อย่าง​โค​ที่​บูชา​ถวาย​ไถ่​ความผิด​นั้น​เหมือน​กัน, และ​ปุโรหิต​จะ​ทำ​ถวาย​ไถ่​โทษ​แทน​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​พระเจ้า​จะ​ทรง​โปรด​เขา.</verse>
				<verse number="21">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​โค​นั้น​ออก​ไป​นอก​ที่​หยุดพัก, และ​เผา​เสีย​เหมือน​อย่าง​โค​เผา​บูชา​ตัว​ก่อน​นั้น: เป็น​เครื่องบูชา​ไถ่​ความผิด​ฝูง​คน​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="22">“ถ้า​ผู้​ครอง​รักษา​เมือง​กระทำ​ผิด. ด้วย​ไม่​เอาใจใส่​ให้​รู้​ด้วย​ผิด​พระ​บัญญัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, กระทำ​การ​ไม่​ควร​จะ​ทำ​มี​โทษ​อยู่,</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​รู้สึก​ว่า​กระ​ทำ​ผิด​ดังนั้น​แล้ว, ก็​ให้​ผู้​นั้น​เอา​เครื่องบูชา​มา: คือ​ลูก​แพะ​ตัวผู้​ปราศ​จาก​พิการ.</verse>
				<verse number="24">ให้​ผู้​นั้น​วางมือ​ของ​ตน​ลง​บน​ศีรษะ​ตัว​แพะ​นั้น, และ​ฆ่า​เสีย​ใน​ที่​เขา​เคย​ฆ่า​สัตว์​สำหรับ​เผา​บูชา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ให้​เป็น​เครื่อง​ไถ่​ความผิด​ของ​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="25">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​โลหิต​ของ​สัตว์​ที่​บูชา​ไถ่​ความผิด​นั้น, ด้วย​นิ้วมือ​เจิม​ลง​ที่​มุม​แท่น​ที่​เผา​บูชา​และ​จะ​เท​โลหิต​ที่​เหลือ​นั้น​ลง​ที่​เชิง​แท่น​เผา​เครื่องบูชา.</verse>
				<verse number="26">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​มัน​ทั้งหมด​เผา​บูชา​บน​แท่น, เหมือน​อย่าง​มัน​ของ​เครื่องบูชา​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ​นั้น, และ​ปุโรหิต​จะ​ทำ​ถวาย​ไถ่​โทษ​แทน​ผู้​กระทำ​ผิด​นั้น, และ​พระเจ้า​จะ​ทรง​โปรด​เขา</verse>
				<verse number="27">“ถ้า​ผู้ใด​ใน​พวก​ไพร่พล​ทำ​ผิด​พระ​บัญญัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใน​การ​ปรนนิบัติ​ที่​ไม่​ควร​จะ​กระทำ​มี​โทษ​อยู่, เพราะ​มิได้​เอาใจใส่​ให้​รู้.</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​เขา​รู้สึกตัว​ว่า​ผิด​ดังนั้น​แล้ว, ก็​ให้​ผู้​นั้น​เอา​เครื่องบูชา​มา: คือ​ลูก​แพะ​ตัวเมีย​ปราศ​จาก​พิการ, เป็น​เครื่อง​ไถ่​ความผิด​ที่​เขา​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="29">และ​ให้​ผู้​นั้น​วางมือ​ลง​บน​ศีรษะ​สัตว์, ที่​บูชา​ไถ่​ความผิด​นั้น​และ​ฆ่า​เสีย​ใน​ที่​เผา​บูชา​ถวาย.</verse>
				<verse number="30">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​โลหิต​สัตว์​นั้น​ด้วย​นิ้วมือ​ของ​ตน, เจิม​ลง​บน​เขา​มุม​แท่น​เผา​บูชา: โลหิต​ที่​เหลือ​จะ​เท​ลง​ที่​เชิง​แท่น.</verse>
				<verse number="31">เขา​จะ​เอา​มัน​ทั้งหมด​ของ​สัตว์​นั้น​เหมือน​อย่าง​ได้​เอา​มัน​ออก​จาก​สัตว์, ที่​ถวาย​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ​นั้น, และ​ปุโรหิต​จะ​เผา​เสียบน​แท่น​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา: เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม, และ​ปุโรหิต​จะ​ทำ​ถวาย​ไถ่​โทษ​แทน​ผู้​นั้น, และ​พระเจ้า​จะ​ทรง​โปรด​เขา</verse>
				<verse number="32">“ถ้า​ผู้​นั้น​เอา​ลูก​แกะ​มา​เป็น​ของ​ถวาย​ไถ่​ความผิด, ก็​ให้​เอา​แกะ​ตัวเมีย​ปราศ​จาก​พิการ.</verse>
				<verse number="33">ก็​ให้​ผู้​นั้น​วางมือ​ของ​ตน​ลง​บน​ศีรษะ​สัตว์​ที่​บูชา​ไถ่​ความผิด, และ​ฆ่า​เสีย​ใน​ที่​เขา​เคย​ฆ่า​สัตว์​เผา​บูชา​นั้น​เป็น​เครื่อง​ไถ่​ความผิด.</verse>
				<verse number="34">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​โลหิต​สัตว์​บูชา​ไถ่​ความผิด​นั้น​ด้วย​นิ้วมือ​ของ​ตน, เจิม​ลง​บน​เขา​มุม​แท่น​เผา​บูชา, และ​โลหิต​ที่​เหลือ​นั้น​จะ​เท​ลง​ที่​เชิง​แท่น.</verse>
				<verse number="35">และ​เขา​จะ​เอา​มัน​ทั้งหมด ของ​สัตว์​นั้น​ออก​เสีย, เหมือน​อย่าง​มัน​ของ​ลูก​แกะ​ที่​ถวาย​เป็น​เครื่อง​โมทนา​พระ​คุณ​นั้น, และ​ปุโรหิต​จะ​เผา​เสียบน​แท่น, กับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ที่​กระทำ​ด้วย​ไฟ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา: ปุโรหิต​จะ​ทำ​ถวาย​ไถ่​โทษ​แทน​คน​ที่​ได้​กระทำ​ผิด​นั้น, และ​พระเจ้า​จะ​ทรง​โปรด​เขา.’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">“ถ้า​ผู้ใด​กระทำ​ผิด​ด้วย​ได้ยิน​คำ​สาบาน​ตัว​เป็น​พะ​ยาน, เบิกความ​ได้​เห็น​หรือ​ได้​รู้, ถ้า​ไม่​กล่าว​ความจริง, ผู้​นั้น​ก็​จะ​มี​โทษ.</verse>
				<verse number="2">หรือ​ถ้า​ผู้ใด​จะ​ถูก​ของ​ไม่​สะอาด​จะ​เป็น​ซาก​สัตว์​ที่​ไม่​สะอาด, หรือ​ซาก​สัตว์​บ้าน​ที่​ไม่​สะอาด, หรือ​ซาก​สัตว์​ที่​เลื้อยคลาน​และ​ไม่​ทัน​รู้, คน​นั้น​จะ​เป็น​มลทิน​และ​มี​โทษ.</verse>
				<verse number="3">หรือ​ถ้า​ผู้​นั้น​จะ​ถูกต้อง​ของ​คน​ที่​ไม่​สะอาด, เป็น​ของ​จะ​ให้​เป็น​มลทิน, และ​ไม่​ทัน​รู้, เมื่อ​รู้​แล้ว​ผู้​นั้น​จะ​มี​โทษ.</verse>
				<verse number="4">หรือ​ถ้า​ผู้ใด​กล่าว​คำ​สาบาน​เผลอ​ด้วย​ริมฝีปาก​ว่า, จะ​กระทำ​ชั่ว​หรือ​กระทำ​ดี, จะ​เป็น​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​ที่​คน​จะ​ปฏิญาณ​ด้วย​คำ​สาบาน, และ​ไม่​ทัน​รู้, เมื่อ​เขา​รู้​แล้ว​จะ​มี​โทษ​ใน​สิ่ง​นั้น.</verse>
				<verse number="5">ครั้น​เมื่อ​ผู้​นั้น​มี​โทษ​ใน​สิ่ง​นั้น​ฉะนี้​แล้ว, ก็​ให้​เขา​รับสารภาพ​ว่า, ตัว​ได้​กระทำ​ผิด​ดังนี้ๆ.</verse>
				<verse number="6">ให้​เขา​เอา​เครื่องบูชา​มา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​ของ​ไถ่​ความผิด​ที่​เขา​ได้​กระทำ: คือ​ลูก​แกะ​ตัวเมีย​มา​จาก​ฝูง​แกะ, หรือ​ลูก​แพะ​มา​จาก​ฝูง​แพะ, เป็น​เครื่องบูชา​ไถ่​ความผิด, และ​ปุโรหิต​จะ​ทำ​ถวาย​ไถ่​โทษ​แทน​คน​ที่​ได้​กระทำ​ผิด​นั้น</verse>
				<verse number="7">“ถ้า​ผู้​นั้น​ไม่​มี​ลูก​แกะ​ก็​ให้​เอา​นกเขา​สอง​ตัว, หรือ​นกพิราบ​หนุ่ม​สอง​ตัว​มา​เป็น​เครื่อง​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไถ่​ความผิด; ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​ไถ่​ความผิด, ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา​ไฟ​ถวาย.</verse>
				<verse number="8">ให้​เขา​พา​สัตว์​ที่​ถวาย​มา​ถึง​ปุโรหิต, และ​ปุโรหิต​จะ​บูชา​ถวายตัว​สัตว์​ที่​สำหรับ​ไถ่​ความผิด​ก่อน, จะฉีก​คอ​แต่​ไม่​ให้​ขาด​จาก​กัน.</verse>
				<verse number="9">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​เลือด​ของ​สัตว์​บูชา​นั้น​มา​ประพรม​ที่​แท่น​บูชา, และ​เลือด​ที่​เหลือ​นั้น​จะ​รด​ให้​ไหล​ลง​ที่​เชิง​แท่น; เป็น​เครื่องบูชา​ไถ่​ความผิด.</verse>
				<verse number="10">และ​อีก​ตัว​หนึ่ง​นั้น​ปุโรหิต​จะ​บูชา​ถวาย​เผา​ไฟ​ตาม​พระ​บัญญัติ. และ​ปุโรหิต​จะ​ทำ​ถวาย​ไถ่​โทษ​แทน​คน​ที่​กระทำ​ผิด, และ​พระเจ้า​จะ​ทรง​โปรด​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="11">“แต่​หากว่า​ผู้​ที่​กระทำ​ผิด​นั้น​ไม่​มี​นกเขา​หรือ​นกพิราบ, ก็​ให้​เอา​แป้ง​ที่​ละเอียด​ทะนาน​หนึ่ง​มา​บูชา​ถวาย​สำหรับ​ไถ่​ความผิด​ของ​ตน; แต่​อย่า​ใส่​น้ำมัน​หรือ​กำยาน​ลง​ด้วย. เพราะ​แป้ง​นั้น​เป็น​ของ​บูชา​ไถ่​ความผิด.</verse>
				<verse number="12">ให้​ผู้​นั้น​เอา​แป้ง​มา​ถึง​ปุโรหิต, และ​ปุโรหิต​จะ​กำ​เอา​แป้ง​นั้น​กำมือ​หนึ่ง, ออก​เผา​บูชา​บน​แท่น​ตาม​อย่าง​ที่​เคย​กระทำ​เผา​บูชา​ด้วย​ไฟ, ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ของ​ไถ่​ความผิด.</verse>
				<verse number="13">และ​ปุโรหิต​จะ​ทำ​ถวาย​ไถ่​โทษ แทน​คน​ที่​กระทำ​ผิด​ใน​สิ่ง​นั้น. และ​พระเจ้า​จะ​ทรง​โปรด​แก่​เขา. และ​แป้ง​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​ปุโรหิต​จะ​เอา​ไว้​เป็น​ของ​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ.’ ”</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="15">“ถ้า​ผู้ใด​กระทำ​ผิด​ใน​การ​ปรนนิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา ด้วย​ไม่​ทัน​รู้​ก็​ให้​ผู้​นั้น​เอา​แกะ​ตัวผู้​ปราศ​จาก​พิการ​จาก​ฝูง​ตาม​ราคา​คิด​เป็น​เงิน​สะเก็​ละ, มา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ที่​ไถ่​ความผิด​นั้น.</verse>
				<verse number="16">และ​ให้​ผู้​นั้น​ใช้​ของ​ที่​ขาด​อยู่​ใน​การ​ปรนนิบัติ, และ​จะ​คิด​ราคา​ของ​นั้น​ออก​ห้า​ส่วน, เอา​ส่วนหนึ่ง​เติม​ถวาย​ให้แก่​ปุโรหิต, และ​ปุโรหิต​จะ​ทำ​ถวาย​แกะ​ตัวผู้​ไถ่​โทษ​แทน​คน​ที่​กระทำ​ผิด​นั้น, และ​พระเจ้า​จะ​ทรง​โปรด​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="17">“ถ้า​ผู้ใด​กระทำ​ผิด​ด้วย​ประพฤติ​การ​ที่​บัญญัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ห้าม, ถึง​ไม่​ทัน​รู้​ก็​ยัง​มี​โทษ​อยู่, และ​ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​รับโทษ.</verse>
				<verse number="18">ให้​ผู้​นั้น​เอา​แกะ​ตัวผู้​ปราศ​จาก​พิการ​มา​จาก​ฝูง, ตาม​ราคา​นั้น​เป็น​ของ​ไถ่​ความผิด, และ​ปุโรหิต​จะ​ทำ​ถวาย​ไถ่​โทษ​แทน​ผู้​ชั้นใน​การ​ที่​เขา​กระทำ​ผิด​และ​ไม่​ทัน​รู้, และ​พระเจ้า​จะ​ทรง​โปรด​เขา.</verse>
				<verse number="19">ของ​เหล่า​นี้​เป็น​เครื่อง​ไถ่​ความผิด​แทน​คน​ที่​ได้​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“ถ้า​ผู้ใด​ทำ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา: คือ​กล่าว​มุสา​ด้วย​ของ​ที่​เพื่อนบ้าน​มา​ฝาก​ไว้, หรือ​ด้วย​การ​ที่​สัญญา​กัน​ไว้, หรือ​ด้วย​ของ​ที่​ชิง​จาก​เขา, หรือ​ด้วย​การ​ที่​ล่อลวง​เพื่อนบ้าน,</verse>
				<verse number="3">หรือ​พบ​ของ​ที่​หาย และ​ไม่​รับ และ​สบถ​สาบาน​ตัว​เป็น​ความ​เท็จ; ใน​ข้อ​เหล่านี้​ถ้า​ผู้ใด​กระทำ​ผิด​แล้ว,</verse>
				<verse number="4">ก็​ให้​ผู้​ที่​กระทำ​ผิด​มี​โทษ​ใน​สิ่ง​นั้น​เอา​ของ​ที่​ชิง​ได้​มา​หรือ​ของ​ล่อลวง​เอา​หรือ​ของ​ที่​เขา​ฝาก​ไว้, หรือ​ของ​ที่​เก็บ​ตก​ได้,</verse>
				<verse number="5">หรือ​ของ​ที่​สบถ​สาบาน​เป็น​ความ​เท็จ, คืน​ให้​เจ้าของ​เสีย​ให้​ผู้​นั้น​คืน​ทุนเดิม, และ​ให้​เพิ่ม​ซึ่ง​ส่​วน​ที่ห้า​แห่ง​ทุน​นั้น​ให้แก่​เจ้าของ; ใน​วันที่​เขา​ทำ​เครื่อง​ถวาย​ไถ่​ความผิด​ของ​ตัว.</verse>
				<verse number="6">และ​ให้​ผู้​นั้น​พา​เครื่อง​ไถ่​ความผิด​มา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา: คือ​แกะ​ตัวผู้​ปราศ​จาก​พิการ​จาก​ฝูง​แกะ​ตาม​ราคา​นั้น, เป็น​ของ​ไถ่​ความผิด​มา​ให้แก่​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="7">และ​ปุโรหิต​จะ​ทำ​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไถ่​โทษ​แทน​ผู้​นั้น, และ​พระเจ้า​จะ​ทรง​โปรด​เขา​ใน​สิ่ง​ที่​เขา​กระทำ​นั้น.”</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="9">“จง​สั่ง​อา​โร​น​และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น​ว่า, ‘นี้​เป็น​บัญญัติ​ของ​เครื่อง​เผา​บูชา​ถวาย, เรียก​ว่า​เครื่อง​เผา​บูชา เพราะ​เผา​ด้วย​ไฟ​บน​แท่น​ตลอด​คืน​ยังรุ่ง, และ​จะ​มี​ไฟ​อยู่​บน​แท่น​เสมอ.</verse>
				<verse number="10">ปุโรหิต​จะ​สวม​เสื้อผ้า​ป่าน, และ​สวม​กางเกง​ผ้าป่าน​ที่​ตัว, และ​จะ​เอา​เถ้า​เครื่องบูชา​ที่​เผา​ไฟ​บน​แท่น​เท​ไว้​ริม​แท่น.</verse>
				<verse number="11">และ​ปุโรหิต​จะ​เปลื้อง​เสื้อผ้า​นั้น​ออก​เสีย สวม​เสื้อผ้า​อื่น, และ​เอา​เถ้า​ไฟ​นั้น​ออก​ไป​ข้างนอก​ที่​หยุดพัก​ใส่​ไว้​ใน​ที่​สะอาด.</verse>
				<verse number="12">และ​จะ​มี​ไฟ​อยู่​บน​แท่น​เสมอ​ไม่​ให้​ดับ​เลย, และ​ปุโรหิต​จะ​ใส่​ฟืน​ที่​แท่น​เวลา​เช้า​ทุก​วัน, และ​วาง​เครื่องบูชา​ลง​บน​พื้น​นั้น; แล้ว​เผา​มัน​ของ​เครื่อง​ถวาย​โมทนา​พระ​คุณ​ที่นั่น​ด้วย.</verse>
				<verse number="13">และ​จะ​มี​ไฟ​อยู่​บน​แท่น​เสมอ​จะ​ไม่​ให้​ดับ​เลย.’ ”</verse>
				<verse number="14">“นี้​เป็น​บัญญัติ​ของ​เครื่อง​กระยาหาร​ถวาย: บุตรชาย​ของ​อา​โร​น​จะ​เอา​เครื่อง​กระยาหาร​นั้น​บูชา​ถวาย​ที่​แท่น​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="15">และ​ปุโรหิต​จะ​หยิบ​เอา​แป้ง​เต็ม​กำมือ​และ​น้ำมัน​กับ​กำยาน​ทั้งหมด​ของ​เครื่องบูชา​นั้น​ออก​เสีย, และ​ส่วน​เหล่านี้​ปุโรหิต​จะ​เผา​บูชา​บน​แท่น: เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="16">และ​ส่วน​ที่​เหลือ​นั้น อา​โร​น​และ​บุตรชาย​ของ​อา​โร​น​จะ​กิน, จะ​ทำ​ให้​เป็น​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ​กินใน​ที่​บริสุทธิ์: คือ​ใน​บ​ริ​เวณ​ของ​พลับพลา​ประชุม.</verse>
				<verse number="17">อย่า​ใส่​เชื้อ​ใน​ขนม​ปิ้ง​นั้น: เรา​ได้​ยก​ให้​เป็น​ส่วน​ของ​เขา, จาก​เครื่อง​บูชา​ของ​เรา​ทำ​ด้วย​ไฟ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​อย่างยิ่ง, เหมือน​กับ​เครื่องบูชา​ไถ่​โทษ, และ​เครื่องบูชา​ไถ่​ความผิด.</verse>
				<verse number="18">บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น​จะ​กิน​ของ​นี้ๆ จะ​เป็น​บัญญัติ​ถาวร​สืบไป​ชั่ว​อายุ​ทั้ง​หลาย, ใน​เครื่อง​ที่​เผา​บูชา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้ใด​จะ​ถูกต้อง​เครื่องบูชา​เหล่านี้​จะ​เป็น​บริสุทธิ์.”</verse>
				<verse number="19">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="20">“นี้​เป็น​เครื่องบูชา​ของ​อา​โร​น​และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น, ที่​เขา​จะ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​วันที่​ต้อง​ชะ​โลม: คือ​แป้ง​ละเอียด​ทะนาน​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​กระยาหาร​ถวาย, เวลา​เช้า​ครึ่งหนึ่ง​เวลา​เย็น​ครึ่งหนึ่ง​ทุก​วัน​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="21">ให้​ทอด​ใน​ถาด​ด้วย​น้ำมัน; ครั้น​สุก​แล้ว​ให้​เอา​เครื่อง​กระยาหาร​นั้น​มา​ถวาย​เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="22">และ​ผู้​ที่​จะ​ต้อง​ตั้ง​เป็น​ปุโรหิต, แต่​บุตรชาย​ของ​อา​โร​น​สืบ​กัน​ไป, จะ​บูชา​ถวาย​กระ​ยา​หา​ร​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​บัญญัติ​ถาวร​จะ​เผา​บูชา​เสีย​สิ้น:</verse>
				<verse number="23">เพราะ​เครื่อง​กระยาหาร​บูชา​ของ​ปุโรหิต​จะ​ต้อง​เผา​ไฟ​เสีย​สิ้น​จะ​ไม่​ให้​กิน.”</verse>
				<verse number="24">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="25">“จง​กล่าว​แก่​อา​โร​น​และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น​ว่า, ‘นี้​เป็น​บัญญัติ​ของ​เครื่องบูชา​สำหรับ​ไถ่​โทษ​ใน​ที่​เคย​ฆ่า​สัตว์​สำหรับ​เผา​บูชา, ให้​ฆ่า​สัตว์​สำหรับ​ไถ่​โทษ​ใน​ที่นั่น​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​ของ​บริสุทธิ์​อย่างยิ่ง.</verse>
				<verse number="26">ปุโรหิต​ที่​จะ​บูชา​สัตว์​นี้​สำหรับ​ไถ่​โทษ, จะ​กิน​เนื้อ​สัตว์​นั้น​ด้วย, จะ​ต้อง​กินใน​ที่​บริสุทธิ์, ใน​บ​ริ​เวณ​ของ​พลับพลา​ประชุม.</verse>
				<verse number="27">ผู้ใด​จะ​ถูก​เนื้อ​นั้น​จะ​เป็น​บริสุทธิ์; ถ้า​โลหิต​สัตว์​นั้น​จะ​ถูก​เสื้อผ้า​ใด ๆ จะ​ต้อง​ซัก​ชำระ​ผ้า​นั้น​ให้​หมด​ใน​ที่​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="28">แต่​ภาชนะ​ที่​ต้ม​เนื้อ​นั้น​จะ​ต้อง​ทำลาย​เสีย, ถ้า​ต้ม​ใน​ภาชนะ​ทองแดง​ก็​ต้อง​ขัด​ล้าง​น้ำเสีย.</verse>
				<verse number="29">ผู้ชาย​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​ปุโรหิต​จะ​กิน​แต่​เนื้อ​นั้น​เป็น ขอ​งบ​ริ​สุ​ทธิ์​อย่างยิ่ง;</verse>
				<verse number="30">แต่​เนื้อ​สัตว์​สำหรับ​บูชา​ไถ่​โทษ, ที่​ปุโรหิต​ได้​เอา​เลือด​เข้า​มา​ใน​ที่​พลับพลา​ประชุม​นั้น, จะ​ไถ่​โทษ​ใน​ที่​บริสุทธิ์​นั้น​อย่า​กิน, ให้​เผา​ไฟ​เสีย.’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">“และ​นี้​เป็น​บัญญัติ​ของ​เครื่องบูชา​ไถ่​ความผิด​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​อย่างยิ่ง.</verse>
				<verse number="2">ใน​ที่​เคย​ฆ่า​สัตว์​สำหรับ​เผา​บูชา, ให้​ฆ่า​สัตว์​สำหรับ​ไถ่​ความผิด​ใน​ที่​นั้น, และ​โลหิต​สัตว์​นั้น​ให้​เขา​ประพรม​ข้าง​แท่น​รอบ.</verse>
				<verse number="3">และ​ให้​เขา​เอา​มัน​ของ​สัตว์​นั้น​ถวาย​บูชา; แต่​หาง​กับ​มัน​ที่​ติด​อยู่​กับ​เครื่องใน,</verse>
				<verse number="4">และ​ไข่ดัน​ทั้ง​สอง​กับ​มัน​ที่​ติด​อยู่​ด้วย, และ​พังผืด​ที่อยู่​เหนือ​ตับ​เหนือ​ไข่ดัน​ทั้ง​สอง​นั้น​เขา​จะ​เอา​ออก​เสีย.</verse>
				<verse number="5">และ​ให้​ปุโรหิต​เผา​เสียบน​แท่น, เป็น​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา: เป็น​เครื่องบูชา​ไถ่​ความผิด.</verse>
				<verse number="6">ผู้ชาย​ทั้ง​หลาย​ใน​พวก​ปุโรหิต​จะ​กิน​แต่​ของ​เหล่านี้; เขา​จะ​กินใน​ที่​บริสุทธิ์​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​อย่างยิ่ง.</verse>
				<verse number="7">ใน​เครื่องบูชา​สำหรับ​ไถ่​โทษ​นั้น​ทำ​อย่างไร, ใน​เครื่องบูชา​สำหรับ​ไถ่​ความผิด​ก็​ให้​ทำ​อย่าง​นั้น; ปุโรหิต​ที่​กระทำ​การ​บูชา​จะ​ได้​ของ​ที่​เขา​บูชา​นั้น.</verse>
				<verse number="8">ปุโรหิต​ผู้ใด​รับ​เครื่องบูชา​ของ​ผู้อื่น​ไว้​กระทำ, จะ​ได้​หนัง​ของ​สัตว์​ที่​บูชา​ถวาย​นั้น​เป็น​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="9">บรรดา​เครื่อง​กระยาหาร​ที่​ปิ้ง​ใน​เตาไฟ, และ​ของ​ทั้งปวง​ที่​ทอด​และ​ต้ม​จะ​ได้แก่​ปุโรหิต​ที่​รับ​กระทำ​บูชา​นั้น.</verse>
				<verse number="10">บรรดา​เครื่อง​กระยาหาร​ที่​เจือ​ด้วย​น้ำมัน, และ​ปราศ​จาก​น้ำมัน, จะ​ได้แก่​ลูกชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น​ทั่ว​กัน</verse>
				<verse number="11">“นี้​เป็น​บัญญัติ​ของ​เครื่องบูชา​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ​ที่​จะ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เขา​จะ​กระทำ​บูชา​ถวาย​เป็น​ที่​สรรเสริญ​พระ​คุณ, ก็​ให้​ผู้​นั้น​เอา​ขนม​เจือ​ด้วย​น้ำมัน, และ​ขนม​ที่​ไม่​ใส่​เชื้อ​แต่​ทำ​ด้วย​น้ำมัน, และ​ขนม​ทำ​ด้วย​แป้ง​อัน​ละเอียด​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​ที่​ปิ้ง​แห้ง​แล้ว, มา​บูชา​ถวาย​กับ​เครื่อง​สรรเสริญ​พระ​คุณ​นั้น.</verse>
				<verse number="13">นอกจาก​ขนม​เหล่านี้​ให้​เขา​บูชา​ถวาย​ขนม​ที่​ใส่​เชื้อ, กับ​ด้วย​เครื่องบูชา​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="14">แต่​ของ​เหล่านี้​ให้​เผา​บูชา​ถวาย​ส่วนหนึ่ง, เป็น​เครื่องบูชา​ยก​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​จะ​ได้แก่​ปุโรหิต​ผู้​ที่​ประพรม​โลหิต​ของ​เครื่องบูชา​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ​นั้น</verse>
				<verse number="15">“และ​เนื้อ​ของ​เครื่องบูชา​โมทนา​พระ​คุณ​นั้น, เขา​จะ​ต้อง​กิน​เสีย​ใน​วันที่​กระทำ​บูชา จะ​ไม่​ให้​ค้าง​อยู่​จน​วัน​รุ่ง ขึ้น.</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ผู้ใด​ทำ​บูชา​สำหรับ​ปฏิญาณ​ตัว, ก็​จง​กิน​ของ​เหล่า​นั้นใน​วันที่​บูชา​นั้น; ถ้า​เหลือ​อยู่​จะ​กินใน​วันรุ่งขึ้น​ก็ได้.</verse>
				<verse number="17">ถ้า​เหลือ​อยู่​จน​วันที่​สาม​จง​เผา​ไฟ​เสีย.</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ปุโรหิต​จะ​กิน​เนื้อ​ของ​สัตว์​บูชา​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ​ใน​วันที่​สาม, พระเจ้า​จะ​ไม่​รับ​และ​ไม่​โปรด​แก่​ผู้​ที่​กระทำ​บูชา​นั้น: จะ​เป็น​ของ​ที่​พึง​เกลียด, และ​ผู้​ที่​จะ​กิน​นั้น​จะ​ต้อง​รับโทษ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="19">“ถ้า​เนื้อ​สัตว์​นั้น​จะ​ถูกต้อง​ของ​ไม่​สะอาด, จะ​ไม่​ให้​กิน​จะ​ต้อง​เผา​เสีย​ด้วย​ไฟ; แต่​เนื้อที่​สะอาด​นั้น​ผู้​ที่​สะอาด​ก็​กิน​ได้.</verse>
				<verse number="20">ถ้า​ผู้ใด​กิน​เนื้อ​สัตว์​ที่​บูชา​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เมื่อ​ยัง​เป็น​มลทิน​อยู่, ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ตัด​ออก​เสีย​จาก​พรรคพวก​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="21">ถ้า​ผู้ใด​จะ​ถูกต้อง​ของ​ที่​ไม่​สะอาด​คือ​ของๆ คน​ก็ดี, หรือ​ของๆ สัตว์​ก็ดี, หรือ​ของ​โสโครก​สิ่งหนึ่งสิ่งใด, แล้ว​มา​กิน​เนื้อ​สัตว์​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ตัดขาด​จาก​พรรคพวก​ของ​ตน.’ ”</verse>
				<verse number="22">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="23">“จง​บอก​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ‘ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​กิน​มัน​เลย: คือ​มัน​ของ​ตัว​โค หรือ​แกะ​หรือ​แพะ,</verse>
				<verse number="24">และ​มัน​ของ​สัตว์​ที่​ตาย​เอง, หรือ​มัน​ของ​สัตว์​ที่​สัตว์ร้าย​กัด​ฉีก​เสีย, จะ​ใช้​ใน​การ​อื่น​ได้แต่​อย่า​กิน​แต่​มัน​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="25">เพราะว่า​ผู้ใด​กิน​มัน​ของ​สัตว์​ที่​สำหรับ​กระทำ​บูชา​เผา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ตัดขาด​จาก​พรรคพวก​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="26">แต่​เลือด​ของ​สัตว์​นั้น​อย่า​ได้​กิน​เลย, คือ​เลือด​เป็ด​ไก่​หรือ​สัตว์​บ้าน​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="27">ถ้า​ผู้ใด​กิน​เลือด​ของ​สัตว์​ใดๆ ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ตัดขาด​จาก​พรรคพวก​ของ​ตน.’ ”</verse>
				<verse number="28">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="29">“จง​พูด​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ‘ถ้า​ผู้ใด​กระทำ​การ​บูชา​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ก็​ให้​ผู้​นั้น​พา​เอา​เครื่องบูชา​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ​นั้น​มา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="30">ให้​เขา​พา​เอา​ของ​เผา​บูชา​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​มือ​ของ​ตัวเอง: คือ​มัน​กับ​เนื้อ​อก​จะ​ได้​ยก​ขึ้น​ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="31">ปุโรหิต​จะ​เอา​มัน​นั้น​เผา​บูชา​บน​แท่น แต่​เนื้อ​อก​นั้น​จะ​เป็น​ของ ๆ อา​โร​น, และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น.</verse>
				<verse number="32">ขา​หน้า​ข้าง​ขวา​ของ​สัตว์​บูชา​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ​จะ​ให้แก่​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="33">ขา​หน้า​ข้าง​ขวา​นั้น​จะ​ได้แก่​บุตรชาย​ของ​อา​โร​น, ที่​ได้​บูชา​โลหิต​และ​มัน​ของ​สัตว์​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ.</verse>
				<verse number="34">เพราะ​เนื้อ​อก​และ​ขา​หน้าที่​ยก​ขึ้น​ถวาย​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น​เรา​ได้​คัด​ออก​จาก​เครื่อง​โมทนา​พระ​คุณ​ของ​เขา, และ​ให้แก่​อา​โร​น​ผู้​ปุโรหิต​และ​บุตร ชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น: เป็น​บัญญัติ​สืบไป​เป็นนิตย์​ทา​ม​กลาง​พวก​ยิศ​รา​เอล.’ ”</verse>
				<verse number="35">“นี้​เป็นใจ​ความใน​การ​ชะ​โลม​ของ​อา​โร​น, และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น​ด้วย​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใน​วันที่​เขา​จะ​ถวายตัว​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใน​การ​ปรนนิบัติ​ของ​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="36">ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​ไว้​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล, ใน​วันที่​พระองค์​ได้​ตั้ง​ชะ​โลม​ปุโรหิต​นั้น​เป็น​บัญญัติ​สืบไป​ชั่ว​อายุ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="37">“นี้​เป็น​บัญญัติ​ของ​เครื่อง​เผา​บูชา, และ​ของ​เครื่อง​กระยาหาร​ถวาย, และ​ของ​เครื่องบูชา​ไถ่​โทษ, และ​ของ​เครื่องบูชา​ไถ่​ความผิด, และ​ของ​เครื่องบูชา​ตั้ง​ชะ​โลม, และ​ของ​เครื่องบูชา​โมทนา​พระ​คุณ,</verse>
				<verse number="38">ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​ที่​ภูเขา​ซี​นาย​ใน​วันที่​พระองค์​ได้​ทรง​บัญญัติ​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล, ให้​ทำ​เครื่องบูชา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา ที่​ป่า​ริม​ภูเขา​ซี​นาย​นั้น.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​เอา​อา​โร​น​และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น เสื้อผ้า​และ​น้ำมัน​ชะ​โลม, และ​โค​ตัวผู้​สำหรับ​บูชา​ไถ่​โทษ, และ​แกะ​ตัวผู้​สอง​ตัว​และ​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ​กะ​จาด​หนึ่ง,</verse>
				<verse number="3">และ​ให้​ประชุม​บรรดา​คน​ทั้งปวง​ที่​ประตู​พลับพลา​ประชุม.”</verse>
				<verse number="4">และ​โม​เซ​ได้​กระทำ​เหมือน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​เขา, และ​คน​ทั้ง​หลาย​ได้​ประชุม​กัน​ที่​ประตู​พลับพลา​ประชุม​นั้น.</verse>
				<verse number="5">และ​โม​เซ​ได้​กล่าว​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่มา​ประชุม​นั้น​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​ให้​เรา​กระทำ​ดังนี้.”</verse>
				<verse number="6">และ​โม​เซ​ได้​พา​เอา​อา​โร​น​และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น​มา​ให้​ชำระ​เสีย​ด้วย​น้ำ.</verse>
				<verse number="7">และ​ให​อา​โร​น​สวม​เสื้อ​และ​เอา​เจียระบาด​คาด​เอว​ไว้, และ​สวม​เสื้อ​ยาว, และ​สวม​เอโฟด, และ​คาด​เอว​ของ​อา​โร​น​ด้วย​เจียระบาด​อัน​วิจิตร​นั้น,</verse>
				<verse number="8">และ​สวม​ทับทรวง​ที่​อก​อา​โร​น, และ​ใน​ทับทรวง​นั้น​ให้​ใส่​อุ​ริม​และ​ธุ​มิม.</verse>
				<verse number="9">และ​ให้​สวม​มาลา​บน​ศีรษะ, และ​ข้างหน้า​มาลา​ให้​ใส่​แผ่น​ทองคำ​จารึก​เป็น​ความ​บริสุทธิ์. ตาม​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​นั้น</verse>
				<verse number="10">และ​โม​เซ​ได้​เอา​น้ำมัน​เฉลิม​มา​ประ​พรม​พลับพลา, และ​สิ่ง​ทั้งปวง​ที่อยู่​ใน​พลับพลา​ทั้งเป็น​ของ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="11">และ​ประพรม​แท่น​บูชา​เจ็ด​หน, และ​ชะ​โลม​แท่น​และ​เครื่อง​ภาชนะ​ทั้งปวง, และ​อ่าง​ทอง​กับ​เชิง​ทั้งเป็น​ของ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="12">และ​ได้​เท​น้ำมัน​เฉลิม​นั้น​ลง​บน​ศีรษะ​ของ​อา​โร​น, ชะ​โลม​และ​ตั้ง​อา​โร​น​ไว้​เป็น​คน​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="13">และ​โม​เซ​ได้​พา​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น​มา, ให้​สวม​เสื้อ​และ​คาด​เอว​ด้วย​เจียร​บาด, และ​สวม​หมวก​ตาม​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​นั้น</verse>
				<verse number="14">และ​ได้​เอา​โค​ตัวผู้​สำหรับ​บูชา​ไถ่​โทษ​มา, และ​ให้​อา​โร​น​และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น​วางมือ​ลง​บน​ศีรษะ​ของ​โค​ที่​บูชา​ไถ่​โทษ​นั้น,</verse>
				<verse number="15">และ​ฆ่า​เสีย, และ​โม​เซ​ได้​เอา​โลหิต​นั้น​เจิม​ที่​เขา​มุม​แท่น​บูชา​โดยรอบ​ด้วย​นิ้วมือ​ของ​ตน, และ​ชำระ​แท่น​บูชา​และ​เท​โลหิต​นั้น ลง​ที่​เชิง​แท่น​บูชา.</verse>
				<verse number="16">และ​เอา​น้ำมัน​ทั้ง​หลาย​ที่​ติด​อยู่​กับ​เครื่องใน​และ​พังผืด​ที่อยู่​เหนือ​ตับ, และ​ไข่ดัน​ทั้ง​สอง​และ​มัน​เผา​บูชา​บน​แท่น.</verse>
				<verse number="17">แต่​ตัว​โค​กับ​เนื้อ​และ​หนัง​และ​คู​ถ​เขา​ก็​เผา​เสีย​ด้วย​ไฟ​ข้างนอก​ที่​หยุดพัก, ตาม​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​นั้น</verse>
				<verse number="18">และ​โม​เซ​ได้​พา​แกะ​ตัวผู้​สำหรับ​ไถ่​โทษ​มา, และ​อา​โร​น​และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น​ได้​วางมือ​ของ​ตน​ลง​บน​ศีรษะ​แกะ​นั้น;</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ฆ่า​เสีย​และ​โม​เซ​ก็​เอา​โลหิต​ประพรม​บน​แท่น​รอบ​ข้าง.</verse>
				<verse number="20">และ​แบ่ง​แกะ​นั้น​ออก​เป็น​ส่วนๆ, และ​โม​เซ​ก็​เอา​ศีรษะ​และ​ส่วน​เหล่านั้น​กับ​มัน​เผา​ไฟ​เสีย.</verse>
				<verse number="21">และ​เอา​เครื่องใน​กับ​ขา​ล้าง​น้ำเสีย. และ​โม​เซ​ก็​เอา​หาง​แกะ​นั้น​เผา​ไฟ​เป็น​เครื่องบูชา​ทำ​ด้วย​ไฟ: เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​นั้น</verse>
				<verse number="22">และ​โม​เซ​ได้​เอา​แกะ​ตัวผู้​อีก​ตัว​หนึ่ง​มา​เป็น​ของ​บูชา​ฉลอง​ปุโรหิต, และ​อา​โร​น​และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น​ก็​วางมือ​ของ​คน​ลง​บน​ศีรษะ​แกะ​นั้น.</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ฆ่า​แกะ​เสีย​และ​โม​เซ​เอา​โลหิต​นั้น​เจิม​ที่​ยอด​ใบ​หู​ข้าง​ขวา​ของ​อา​โร​น, และ​ที่​แม่​มือ​แม่​เท้า​ข้าง​ขวา​ของ​อา​โร​น.</verse>
				<verse number="24">และ​โม​เซ​ได้​พา​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น​มา​เจิม​โลหิต​ที่​ยอด​ใบ​หู​ข้าง​ขวา, และ​ที่​แม่​มือ​แม่​เท้า​ข้าง​ขวา​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​โม​เซ​ก็​เอา​โลหิต​ที่​เหลือ​ประพรม​บน​แท่น​บูชา​รอบ​ข้าง.</verse>
				<verse number="25">แล้ว​เอา​มัน​กับ​หาง​และ​มัน​ที่​ติด​เครื่องใน, และ​พังผืด​ที่อยู่​เห​นือ​ตับ​และ​ไข่ดัน​ทั้ง​สอง​และ​มัน​และ​ขา​ข้าง​ขวา.</verse>
				<verse number="26">และ​เอา​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ​อัน​หนึ่ง​ออก​จาก​กะ​จาด​สำหรับ​ตั้ง​ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ขนม​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​อัน​หนึ่ง, และ​ขนม​เล็ก ๆ แผ่น​หนึ่ง​มา​วาง​ลง​บน​มัน​และ​ขา​ข้าง​ขวา​นั้น,</verse>
				<verse number="27">แล้ว​ยก​ของ​เหล่านี้​วาง​ลง​ใน​มือ​ของ​อา​โร​น, และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น​ให้​เขา​ยก​ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="28">และ​โม​เซ​เอา​ของ​เหล่านี้​ออก​จาก​มือ​ของ​เขา, มา​เผา​บูชา​บน​แท่น​ด้วย​เครื่องบูชา​เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​ที่​ฉลอง​เป็น​เครื่อง​เผา​ไฟ​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="29">และ​โม​เซ​ได้​เอา​อก​ยก​ถวาย​บูชา​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ด้วย​อก​แกะ​ตัวผู้​ที่​บูชา​ฉลอง​เป็น​ส่วน​ของ​โม​เซ, ตาม​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​นั้น</verse>
				<verse number="30">และ​โม​เซ​ได้​เอา​น้ำมัน​เฉลิม​กับ​โลหิต​ที่อยู่​บน​แท่น, มา​ประพรม​อา​โร​น​และ​เสื้อผ้า​ของ​อา​โร​น, และ​ประพรม​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น​และ​เสื้อผ้า​ของ​เขา, และ​ตั้ง​อา​โร​น​และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น, และ​เสื้อผ้า​ของ​เขา​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="31">และ​โม​เซ​สั่ง​อา​โร​น​และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น​ให้​ต้ม​เนื้อ​สัตว์​นั้น​ที่​ประตู​พลับพลา​ประชุม, และ​กิน​ที่​นั้น​กับ​ขนม​ที่อยู่​ใน​กะ​จาด, “เหมือน​เรา​ได้​สั่ง​ไว้​แก่​อา​โร​น, และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น​นั้น.</verse>
				<verse number="32">และ​เนื้อ​และ​ขนม​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​ก็​ให้​เผา​ไฟ​เสีย.</verse>
				<verse number="33">ท่าน​อย่า​ได้​ออก​ไป​จาก​บ​ริ​เวณ​พลับพลา​ประชุม​เจ็ด​วัน, จน​เสร็จ​การ​ฉลอง​นั้น; ด้วยว่า​กำหนด​เจ็ด​วัน​การ​ฉลอง​นั้น​จึง​จะ​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="34">วันนี้​พระ​ยะโฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​ให้​ทำ​อย่างไร​ก็​ทำ​อย่าง​นั้น​เป็น​การ​ไถ่​โทษ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="35">เหตุ​ฉะนี้​ท่าน​จง​อยู่​ที่​พลับพลา​ประชุม​ทั้งวัน​และ​คืน​เจ็ด​วัน, และ​รักษา​คำสั่ง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ท่าน​จะ​ไม่​ได้​ตาย​เสีย​เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​ไว้​ดังนี้.”</verse>
				<verse number="36">อา​โร​น​และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น​ได้​ทำ​ตาม​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ครั้น​มา ณะ วันที่​แปด​โม​เซ​ก็​เรียก​อา​โร​น​และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น, และ​ผู้​เฒ่า​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล,</verse>
				<verse number="2">ว่า​แก่​อา​โร​น​ว่า, “ท่าน​จง​เอา​ลูก​วัว​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​บูชา​ไถ่​โทษ, และ​แกะ​ตัวผู้​ตัว​หนึ่ง​ปราศ​จาก​พิการ​มา​เผา​บูชา​ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="3">และ​ท่าน​จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า​แก่​เขา​ว่า, ‘ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เอา​ลูก แกะ​สำหรับ​บูชา​ไถ่​โทษ, และ​ลูก​วัว, และ​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ปราศ​จาก​พิการ​สำหรับ​บูชา​ไถ่​ความผิด,</verse>
				<verse number="4">และ​วัว​ตัวผู้​และ​แกะ​ตัวผู้​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​เอา​เครื่อง​กระยาหาร​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​มา​ถวาย; ด้วยว่า​วันนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​สำแดง​พระองค์​ให้​ปรากฏ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.’ ”</verse>
				<verse number="5">และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​เอา​ของ​ที่​โม​เซ​สั่ง​นั้น​มา​ตรงหน้า​พลับพลา​ประชุม, และ​คน​ทั้ง​หลาย​ก็​เข้า​มา​ใกล้​ยืน​อยู่​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="6">และ​โม​เซ​ก็​กล่าว​ว่า, “นี้​เป็น​การ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กระทำ, และ​รัศมี​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ปรากฏ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.”</verse>
				<verse number="7">และ​โม​เซ​ก็​สั่ง​แก่​อา​โร​น​ว่า, “ท่าน​จง​ไป​ที่​แท่น​บูชา, และ​ถวาย​เครื่องบูชา​สำหรับ​ไถ่​โทษ​ของ​ท่าน, และ​เผา​เครื่องบูชา​ของ​ท่าน, และ​กระทำ​ไถ่​โทษ​ของ​ท่าน​เอง, และ​ของ​คน​ทั้ง​หลาย, และ​ถวาย​เครื่องบูชา​ของ​คน​ทั้งปวง​เป็น​ที่​ไถ่​โทษ​ของ​เขา, ตาม​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​ไว้.”</verse>
				<verse number="8">อา​โร​น​จึง​ไป​ที่​แท่น​แล้ว​ฆ่า​ลูก​วัว​ที่​สำหรับ​บูชา​ไถ่​โทษ​ของ​ตัว​นั้น;</verse>
				<verse number="9">และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น​ก็​เอา​โลหิต​นั้น​มา​ถึง​อา​โร​น, และ​อา​โร​น​ก็​เอา​มือ​จุ่ม​โลหิต​และ​เจิม​ที่​เขา​มุม​แท่น, และ​เท​โลหิต​นั้น​ลง​ที่​เชิง​แท่น​บูชา;</verse>
				<verse number="10">แต่​มัน​และ​ไข่ดัน​ทั้ง​สอง, และ​พังผืด​ที่อยู่​เหนือ​ตับ​ของ​สัตว์​ที่​บูชา​ไถ่​โทษ​นั้น, อา​โร​น​ก็​เผา​บูชา​บน​แท่น​ตาม​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ.</verse>
				<verse number="11">แต่​เนื้อ​กับ​หนัง​นั้น​เขา​เผา​ไฟ​เสีย​ข้างนอก​ที่​หยุดพัก</verse>
				<verse number="12">และ​อา​โร​น​ก็​ฆ่า​สัตว์​สำหรับ​เผา​บูชา​ด้วย, และ​บุตรชาย​ของ​อา​โร​น​ก็​เอา​โลหิต​มา​ถึง​เขา, เขา​ก็​เอา​โลหิต​นั้น​ประพรม​ลง​บน​แท่น​บูชา.</verse>
				<verse number="13">แล้ว​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น​ก็​เอา​เครื่องบูชา​ทั้ง​ซีก​ทั้ง​ศีรษะ​มา​ถึง​อา​โร​น, และ​อา​โร​น​ก็​เผา​บน​แท่น.</verse>
				<verse number="14">และ​เครื่องใน​กับ​ขา​เขา​ก็​ล้าง​น้ำเสีย, แล้ว​ก็​เผา​บน​แท่น​กับ​เครื่อง​เผา​บูชา​นั้น</verse>
				<verse number="15">และ​อา​โร​น​ก็​เอา​แพะ​ที่​สำหรับ​บูชา​ไถ่​โทษ​คน​ทั้งปวง​มา​ฆ่า​เสีย, และ​บูชา​ถวาย​เป็น​ที่​ไถ่​โทษ​เหมือน​อย่าง​ครั้ง​ก่อน​นั้น.</verse>
				<verse number="16">อา​โร​น​จึง​เอา​เครื่อง​เผา​บูชา​นั้น​มา​เผา​ถวาย​ตาม​บัญญัติ.</verse>
				<verse number="17">แล้ว​อา​โร​น​จึง​พา​เครื่อง​กระยาหาร​นั้น​มา​และ​หยิบ​เอา​เต็ม​กำมือ​จาก​ของ​นั้น, เผา​บูชา​บน​แท่น​กับ​ด้วย​เครื่อง​เผา​บูชา​ที่​เวลา​เช้า</verse>
				<verse number="18">อา​โร​น​จึง​เอา​วัว​ตัว​ผู้​และ​แกะ​ตัวผู้​ที่​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ​ของ​คน​ทั้งปวง​นั้น​มา​ฆ่า​เสีย; และ​บุตรชาย​ของ​อา​โร​น​เอา​โลหิต​นั้น​มา​ถึง​อา​โร​น, และ​อา​โร​น​ประพรม​โลหิต​นั้น​ลง​ที่​ข้าง​แท่น​บูชา​โดยรอบ.</verse>
				<verse number="19">และ​มัน​ของ​วัว​และ​แกะ​นั้น​และ​หาง, และ​มัน​ที่​ติด​อยู่​ที่​เครื่องใน​และ​ไข่ดัน, และ​พังผืด​ที่อยู่​เหนือ​ตับ,</verse>
				<verse number="20">ของ​เหล่านี้​วาง​ไว้​บน​อก บน​แท่น​บูชา​ถวาย.</verse>
				<verse number="21">แต่​อก​และ​ขา​ข้าง​ขวา​นั้น​อา​โร​น​ก็​ยก​ขึ้น​บูชา​ถวาย, ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตาม​คำ​ที่​โม​เซ​สั่ง​ไว้​นั้น</verse>
				<verse number="22">อา​โร​น​ยก​มือ​ของ​ตน​ขึ้น​อวยพร​แก่​คน​ทั้งปวง, แล้ว​อา​โร​น​ได้​ลง​จาก​แท่น​ที่​ถวาย​เครื่องบูชา​ไถ่​โทษ, และ​เครื่อง​เผา​บูชา, และ​เครื่องบูชา​โมทนา​พระ​คุณ​นั้น.</verse>
				<verse number="23">แล้ว​โม​เซ​กับ​อา​โร​น​ก็​เข้า​ไป​ใน​พลับพลา​ประชุม, แล้ว​ออก​มา​อวยพร​แก่​คน​ทั้งปวง​อีก, รัศมี​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ปรากฏ​แก่​คน​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="24">และ​เปลวไฟ​มา​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​เผาไหม้​เครื่องบูชา​และ​มัน​ที่อยู่​บน​แท่น​หมดสิ้น, ครั้น​คน​ทั้งปวง​เห็น​ดังนั้น​เขา​ก็​โห่ร้อง​ขึ้น, แล้ว​ซบ​หน้า​ลง​ที่ดิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">และ​นา​ดาบ​และ​อะบีฮู บุตรชาย​ของ​อา​โร​น​ทั้ง​สอง​คน​เอา​กะ​ถาง​ใส่ไฟ, แล้ว​ใส่​เครื่อง​หอม​บูชา​ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ด้วย​ไฟ​อื่น​ที่​พระองค์​มิได้​ตรัส​สั่ง​ให้​ใช้.</verse>
				<verse number="2">และ​มี​ไฟ​ออก​มา​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา, เผา​เอา​สอง​คน​นั้น​ให้​ตาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="3">ครั้งนั้น​โม​เซ​จึง​กล่าว​แก่​อา​โร​น​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​ดังนี้​ว่า, ‘เรา​จะ​เป็น​ที่​เกรงกลัว​ของ​คน​ทั้งปวง​ที่​เข้า​มา​อยู่​ใกล้​เรา, และ​เรา​จะ​เป็น​ที่​สรรเสริญ​ต่อหน้า​คน​ทั้งปวง,’ ” และ​อา​โร​น​ก็​นิ่ง​อยู่.</verse>
				<verse number="4">โม​เซ​จึง​เรียก​มิ​ศ​อา​ล​และ​เอ​ละ​ซา​ฟาน, บุตรชาย​ของ​อุ​ซี​เอล​น้า​ของ​อา​โร​น​ว่า​แก่​เขา​ว่า, “จง​เข้า​มา​ยก​เอา​พี่น้อง​ของ​ท่าน​หาม​ออก​ไป​จาก​หน้าที่​บริสุทธิ์​ของ​พลับพลา.”</verse>
				<verse number="5">เขา​จึง​มา​ใกล้​เอา​ผ้า​ของ​ตน​ห่อ​ศพ​นั้น​ยก​ออก​ไป​นอก​ที่​หยุดพัก​ตาม​คำ​ที่​โม​เซ​สั่ง​นั้น.</verse>
				<verse number="6">และ​โม​เซ​สั่ง​แก่​อา​โร​น, และ​เอ​ละ​อา​ซาร​และ​อี​ธา​มาร​บุตร​ของ​อา​โร​น​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​ปิด​ศีรษะ​หรือ​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน​กลัว​เกลือก​จะ​ตาย, เพราะ​พระราช​อาชญา​จะ​ลง​มา​ถึง​คน​ทั้งปวง; แต่​ให้​พี่น้อง​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน, คือ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ร้องไห้​เพราะ​การ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เผา​เสีย​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="7">และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​ออก​ไป​จาก​ประตู​พลับพลา​ประชุม, กลัว​เกลือก​ว่า​จะ​ตาย​เสีย​เพราะ​น้ำมัน​เฉลิม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​บน​ท่าน​ทั้ง​หลาย,” และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ตาม​คำ​ที่​โม​เซ​สั่ง​นั้น</verse>
				<verse number="8">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​อา​โร​น​ว่า,</verse>
				<verse number="9">“เจ้า​อย่า​ได้​กิน​น้ำ​องุ่น หรือ​ของ​ที่​ให้​เมา​ทั้ง​เจ้า​ก็ดี หรือ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ก็ดี, เมื่อ​จะ​เข้า​ใน​พลับพลา​ประชุม​กลัว​เกลือก​ว่า​จะ​ตาย​เสีย: ให้​เป็น​บัญญัติ​ถาวร​สืบไป​ชั่ว​อายุ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​สังเกต​ของ​บริสุทธิ์​และ​ของ​ไม่​บริสุทธิ์, และ​สังเกต​ของ​ไม่​สะอาด​และ​ของ​สะอาด.</verse>
				<verse number="11">เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​สั่งสอน​พวก​ยิศ​รา​เอล, บรรดา​พระ​บัญญัติ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​เขา​ด้วย​ปาก​ของ​โม​เซ.”</verse>
				<verse number="12">และ​โม​เซ​กล่าว​แก่​อา​โร​น, และ​เอ​ละ​อา​ซาร​และ​อี​ธา​มาร, บุตรชาย​ของ​อา​โร​น​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​ว่า, “จง​เอา​เครื่อง​กระยาหาร​ที่​เหลือ​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น, กิน​เสีย​ริม​แท่น​บูชา​ไม่​มี​เชื้อ​เพราะ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​อย่างยิ่ง.</verse>
				<verse number="13">จง​กิน​เสีย​ใน​ที่​บริสุทธิ์​เพราะ​เป็น​ของ ๆ เจ้า​และ​บุตรชาย​ของ​เจ้า; แต่​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตาม​คำ​ที่​เรา​สั่ง​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="14">และ​อก​และ​ขา​ข้าง​ขวา​นั้น​ท่าน​จง​กิน​เสีย​ใน​ที่​สะอาด, ท่าน​เอง​ก็ดี​และ​บุตรชาย​หญิง​ของ​ท่าน​ก็ดี; เพราะ​เป็น​ของ ๆ ท่าน​และ​บุตรชาย​ของ​ท่าน, แต่​เครื่องบูชา​โมทนา​พระ​คุณ​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล,</verse>
				<verse number="15">และ​ขา​ข้าง​ขวา​และ​อก​นั้น, เขา​จะ​พา​มา​กับด้วย​มัน​ของ​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ, จะ​ยก​ขึ้น​ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา: เหล่านี้​จะ​เป็น​ของๆ ท่าน​และ​ของ​บุตรชาย​ของ​ท่าน​ตาม​บัญญัติ, เป็น​บัญญัติ​ถาวร​ตาม​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​ไว้​นั้น.”</verse>
				<verse number="16">และ​โม​เซ​ได้​อุ​สส่าห์​หา​แพะ​ที่​สำหรับ​บูชา​ไถ่​โทษ, แต่​เขา​ได้​เผา​เสียแล้ว, โม​เซ​จึง​เคือง​ใจ​แก่​เอ​ละ​อา​ซา​ร, และ​อี​ธา​มาร​บุตรชาย​ของ​อา​โร​น​นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="17">“เหตุ​ไฉน​ท่าน​มิได้​กิน​เนื้อ​ของ​สัตว์​บูชา​ไถ่​โทษ​ใน​ที่​บริสุทธิ์, เพราะ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​อย่างยิ่ง, และ​พระเจ้า​ได้​ประทาน​ของ​เหล่านั้น​ให้แก่​ท่าน เป็น​ที่​ยก​ความผิด​ของ​คน​ทั้งปวง, และ​ไถ่​โทษ​ของ​เขา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="18">โลหิต​นั้น​ท่าน​ไม่​ได้​เอา​เข้า​มา​ใน​ที่​บริสุทธิ์, ของ​เหล่านี้​ควร​ท่าน​จะ​กิน​เสีย​ใน​ที่​บริสุทธิ์​ตาม​คำ​ที่​เรา​สั่ง​ไว้​นั้น.”</verse>
				<verse number="19">อา​โร​น​ก็​กล่าว​แก่​โม​เซ​ว่า, “ดู​เถิด​วันนี้​เขา​ได้​ถวาย​เครื่องบูชา​ไถ่​โทษ​ของ​เขา. และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ของ​เขา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​เหตุ​ทั้งปวง​นี้​ก็​บังเกิด​แก่​ข้า, ถ้าหากว่า​ข้า​ได้​กิน​เนื้อ​ของ​เครื่องบูชา​ไถ่​โทษ​วันนี้​แล้ว, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​โปรด​รับ​หรือ.”</verse>
				<verse number="20">ครั้น​โม​เซ​ได้ยิน​ดังนั้น​ก็​เห็นดี​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​และ​อา​โร​น​ว่า​แก่​เขา​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ‘แต่​บรรดา​สัตว์ที่อยู่​ทั่ว​โลก​สัตว์​ที่​กิน​ได้​อย่าง​นั้น​อย่าง​นี้:</verse>
				<verse number="3">คือ​สัตว์​ที่​มี​กีบ​แยก​ออก​เป็น​สอง, และ​สัตว์​ที่​บด​เอื้อง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​กิน​ได้,</verse>
				<verse number="4">แต่​บรรดา​สัตว์​ที่​บด​เอื้อง​หรือ​มี​กีบ​แยก​ออก​ที่​กิน​ไม่​ได้​นั้น​อย่าง​นี้: คือ​ตัว​อูฐ​หนึ่ง, เพราะ​อูฐ​นั้น​บด​เอื้อง​ได้แก่ ไม่​มี​กีบ​แยก​ออก​เป็น​สอง, เป็น​สัตว์​ไม่​สะอาด​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="5">และ​ตัว​เลียง​ผา, เพราะ​เลียง​ผา​บด​เอื้อง​ได้, แต่​ไม่​มี​กีบ​แยก​ออก​เป็น​สอง, เป็น​สัตว์​ไม่​สะอาด​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="6">และ​กะ​ต่าย, เพราะ​กะ​ต่าย​บด​เอื้อง​ได้ แต่​ไม่​มีกีบ​แยก​ออก, ก็​เป็น​สัตว์​ไม่​สะอาด​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="7">และ​ตัว​หมู เพราะ​หมู​มี​กีบ​แยก​ออก​เป็น​สอง, แค่​บด​เอื้อง​ไม่​ได้, ก็เป็นสัตว์​ไม่​สะอาด​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​กิน​หรือ​ถูกต้อง​สัตว์​เหล่านี้​เลย, เป็น​สัตว์​ไม่​สะอาด​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="9">“แต่​บรรดา​สัตว์​ที่​ใน​น้ำ​เป็น​สัตว์​ที่​กิน​ได้: คือ​สัตว์​ที่​มี​กะ​เชียง​และ​มี​เกล็ด, ที่อยู่​ใน​น้ำทะเล​และ​ใน​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย, สัตว์​เหล่านี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กิน​ได้.</verse>
				<verse number="10">และ​บรรดา​สัตว์​ที่​ไม่​มี​กะ​เชียง​และ​เกล็ด, ที่อยู่​ใน​น้ำทะเล​และ​ใน​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย, บรรดา​ที่​ไหว​กาย​มี​ชีวิต​อยู่, ใน​น้ำ​นั้น​ที่​ไม่​มี​กะ​เชียง​และ​เกล็ด​จะ​เป็น​ขอ​ง​น่าเกลียด​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="11">สัตว์​เหล่านี้​เป็น​ของ​อัน​พึง​เกลียด​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​กิน​เนื้อ​สัตว์​เหล่านี้​เลย; เพราะว่า​สัตว์​เหล่านี้​เป็น​ขอ​งุ่​น่าเกลียด.</verse>
				<verse number="12">บรรดา​สัตว์​ที่​ไม่​มี​กะ​เชียง​และ​เกล็ด​ที่อยู่​ใน​น้ำ, ก็​เป็น​ของ​อัน​พึง​เกลียด​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="13">“แต่​บรรดา​สัตว์​ที่​บิน​ไป​ที่​กิน​ไม่​ได้​เพราะ​เป็น​ขอ​งน่าเกลียด​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย: คือ​อย่าง​นี้ นก​อินทรีย์ และ​นก​ตะกรุม และ​เหยี่ยว.</verse>
				<verse number="14">และ​นก​แร้ง​และ​นก​กา​ตาม​เพศ​นก​นั้น,</verse>
				<verse number="15">และ​นก​แก​ตาม​เพศ​นก​นั้น,</verse>
				<verse number="16">และ​นกกระจอกเทศ​และ​นกเค้าแมว​และ​นก​พา​โร, และ​นก​โอม​อย​ตาม​เพศ​พันธุ์​นก​เหล่านั้น,</verse>
				<verse number="17">และ​นก​โก​ชะ​และ​นก​กาน้ำ​และ​นก​กะ​เต็น,</verse>
				<verse number="18">และ​ห่าน​และ​นกกระทุง​และ​นก​ช้อน​หอย,</verse>
				<verse number="19">และ​นก​กะ​สา​และ​นก​ขาบ​และ​นก​ค้างคาว</verse>
				<verse number="20">“บรรดา​สัตว์​ที่​คลาน​ไป​ด้วย​เท้า​ทั้ง​สี่​จะ​เป็น​ขอ​ง​น่าเกลียด​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="21">และ​บรรดา​สัตว์​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​ปีก​และ​คลาน​ได้​ด้วย​เท้า, ที่​มี​ขา​กระโดด​ได้​บน​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="22">สัตว์​เหล่า​นี้​ที่​จะ​กิน​ได้​คือ​จัก​ระ​จั่น​ตาม​เพศ​พันธุ์​สัตว์​นั้น และ​ตัว​รอง​ไน​ตาม​เพศ​พันธุ์​สัตว์​นั้น, และ​จิ้งหรีด​ตาม​เพศ​พันธุ์​สัตว์​นั้น และ​ตั๊กแตน​ตาม​เพศ​พันธุ์​สัตว์​นั้น.</verse>
				<verse number="23">นอกจาก​สัตว์​เหล่านี้​แต่​บรรดา​สัตว์​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​ปีก, และ​ที่​มี​สี่​เท้า​จะ​เป็น​ขอ​งน่าเกลียด​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="24">เพราะ​สัตว์​เหล่านี้​จะ​พา​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​มลทิน. ผู้ใด​ถูกต้อง​ซากศพ​สัตว์​เหล่า​นี้​จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="25">ผู้ใด​นำ​ซากศพ​สัตว์​เหล่านี้​ไป​จะ​ต้อง​ซัก​ผ้า​ของ​ตน, และ​จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="26">ซากศพ​ของ​สัตว์​ทั้งปวง​ที่​มี กีบ​แยก​ออก​และ​ไม่​ได้​บด​เอื้อง, จะ​เป็น​ของ​มลทิน​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย: ผู้ใด​ถูกต้อง​ซากศพ​สัตว์​เหล่านี้​จะ​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="27">และ​บรรดา​สัตว์​ที่​เดิน​ไป​ด้วย​ฝ่าเท้า​มี​สี่​เท้า​จะ​เป็น​ของ​มลทิน​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย: ผู้ใด​ถูกต้อง​ซากศพ​เหล่านี้​จะ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="28">ผู้ใด​นำ​เอา​ซากศพ​สัตว์​เหล่านี้​ไป​จะ​ต้อง​ซัก​ผ้า​ของ​ตน, และ​จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น, สัตว์​ทั้งปวง​เหล่านี้​จะ​เป็น​ของ​มลทิน​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="29">“แต่​บรรดา​สัตว์​ที่​เลื้อยคลาน​ไป​บน​แผ่น​ดิน, สัตว์​ที่​เป็น​ของ​มลทิน​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, คือ​ตัว​เห็น​และ​หนู​และ​เหี้ย​ตาม​เพศ​พันธุ์​สัตว์​เหล่านี้.</verse>
				<verse number="30">และ​ตัว​ตุ๊กแก​และ​ตัว​กิ้งก่า​และ​จิ้งจก​และ​จิ้งเหลน​และ​ตัว​แย้.</verse>
				<verse number="31">บรรดา​สัตว์​ที่​เลื้อยคลาน​สัตว์​เหล่านี้​ย่อม​เป็น​มลทิน​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย: ผู้ใด​ถูกต้อง​ซากศพ​ทั้งปวง​สัตว์​เหล่านี้​จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="32">ถ้า​ซากศพ​สัตว์​เหล่านี้​ตกลง​ทับ​สิ่งของ​ใด ๆ ของ​สิ่ง​นั้น​จะ​เป็น​มลทิน​จะ​เป็น​เครื่อง​ไม้​หรือ​เสื้อผ้า, หรือ​หนัง​หรือ​กระสอบ​หรือ​เครื่อง​ภาชนะ​ที่​ใช้สอย​ก็ดี, ของ​นั้น​จะ​ต้อง​แช่​น้ำ​ไว้​จนถึง​เวลา​เย็น​จึง​จะ​เป็น​ของ​สะอาด.</verse>
				<verse number="33">ถ้า​ตกลง​บน​เครื่อง​ภาชนะ​ดิน​ของ​ที่อยู่​ใน​เครื่อง​ภาชนะ​นั้น​จะ​เป็น​มลทิน, และ​ภาชนะ​นั้น​จะ​ต้อง​ทุบ ให้​แตก​เสีย.</verse>
				<verse number="34">ถ้า​น้ำ​ที่อยู่​ใน​ภาชนะ​อัน​ไม่​สะอาด​นั้น​จะ​ไหล​ลง​บน​เครื่องกิน​เครื่องดื่ม, ของ​นั้น​จะ​เป็น​ของ​มลทิน​จะ​เป็น​ของ​บริโภค​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="35">ถ้า​ส่วน​ซากศพ​สัตว์​เหล่านี้​ตกลง​ใน​สิ่งของ​ใดๆ, ของ​นั้น​ก็​จะ​เป็น​มลทิน, จะ​เป็น​เตาไฟ​หรือ​หม้อ​ข้า​วก็ดี ของ​เหล่านี้​จะ​ต้อง​ทำลาย​เสีย, เพราะว่า​เป็น​ของ​มลทิน​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="36">แต่​เมื่อ​ซาก​สัตว์​เหล่านั้น, ตกลง​ใน​น้ำพุ​หรือ น้ำ​บ่อ​ที่​มี​น้ำ​มาก​น้ำ​นั้น​จะ​ไม่​เป็น​มลทิน, แต่​สิ่งของ​ที่​ถูกต้อง​ซาก​สัตว์เหล่านั้น​จะ​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="37">ถ้า​ซาก​สัตว์​เหล่านั้น​ตกลง​บน​ข้าว​พืช​ที่​จะ​หว่าน ข้าว​นั้น​จะ​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="38">แต่​ถ้า​เอา​นำ​แช่​ข้าว​นั้น​ไว้​แล้ว, และ​ซาก​สัตว์​ตก​อยู่​ใน​น้ำ​นั้น, แล้ว​ข้าว​นั้น​จะ​เป็น​ของ​มลทิน​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="39">“ถ้า​สัตว์​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ควร​กิน​ได้​ตาย​เสียแล้ว, และ​ผู้ใด​ถูกต้อง​ซาก​สัตว์​ที่​ตาย​นั้น​ผู้​นั้น​จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="40">ผู้​ที่​กิน​สัตว์​ที่​ตาย​นั้น​จะ​ต้อง​ซัก​ผ้า​ของ​ตน​และ​จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น, และ​ผู้​ที่​นำ​เอา​เนื้อ​สัตว์​นั้น​ไป​จะ​ต้อง​ชัก​ผ้า​ของ​คน​และ​จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="41">“สาร​พัตร​สัตว์​ที่​เลื้อยคลาน​ไป​บน​แผ่น​ดิน​จะ​เป็น​ขอ​ง​น่าเกลียด​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​กิน.</verse>
				<verse number="42">สัตว์​ที่​เลื้อย​ด้วย​ท้อง​และ​สัตว์​ที่​เดิน​ไป​ด้วย​เท้า, และ​สัตว์​ที่​มี​เท้า​มาก​บรรดา​ที่​ไป​บน​แผ่น​ดิน, ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​กิน, เพราะ​เป็น​ขอ​ง​น่าเกลียด​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="43">ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​ทำ​ตัว​ให้​เป็น​ขอ​ง​น่าเกลียด. ด้วย​สัตว์​ที่​เลื้อยคลาน​ตัว​ใด​ตัว​หนึ่ง, และ​อย่า​ทำ​ให้​ตัว​เป็น​มลทิน​ด้วย​สัตว์​เหล่านี้​เลย.</verse>
				<verse number="44">เพราะ​เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย: ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ตัว​และ​เป็น​คน​บริสุทธิ์, เพราะ​เรา​เป็น​บริสุทธิ์; และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​กระทำ​ให้​ตัว​เป็น​มลทิน, ด้วย​สัตว์​ที่​เลื้อยคลาน​ไป​บน​แผ่น​ดิน​อย่างใด​อย่างหนึ่ง.</verse>
				<verse number="45">เพราะ​เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ที่​ได้​พา​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ออก​มา​จาก​แผ่น​ดิน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต: เรา​เป็น​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย; เหตุ​ฉะนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เป็น​คน​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="46">“นี้​เป็น​บัญญัติ​ว่าด้วย​สรรพ​สัตว์ทั้ง​หลาย, คือ​สัตว์​ที่อยู่​บน​แผ่น​ดิน​บน​บก, และ​เหล่า​นก​ทั้ง​หลาย​ที่​บิน​ไป​ได้​ใน​อากาศ, และ​หมู่​สัตว์​ทั้งปวง​ที่​มี​ชีวิต​และ​ว่าย​อยู่​ใน​น้ำ, และ​สรรพสัตว์​ที่​เลื้อยคลาน​บน​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="47">เพื่อ​จะ​ได้​กำหนด​รู้จัก​เหล่า​สัตว์​ที่​สะอาด​และ​ไม่​สะอาด, และ​จะ​ได้​กำหนด​ซึ่ง​สัตว์​ที่​กิน​ได้​และ​กิน​ไม่​ได้.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ‘ผู้หญิง​ใดๆ ที่​มี​ครรภ์​คลอด​บุตร​เป็น​ชาย​แล้ว​จะ​เป็น​มลทิน​อยู่เจ็ด​วัน, ตาม​เวลา​กำหนด​ที่​จะ​ชำระ​ตัว​เพราะ​การ​นั้น​คือ​ใน​วัน​เหล่า​นั้น​จะ​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="3">และ​ใน​วันที่​แปด​จง​ให้​บุตรชาย​คน​นั้น​รับ​สุ​นัด.</verse>
				<verse number="4">ตั้งแต่​วันที่​แปด​นั้น​มา ผู้หญิง​นั้น​จะ​ต้อง​อยู่​ใน​ที่​มลทิน​แห่ง​การ​ชำระ​ของ​เขา​สาม​สิบ​สาม​วัน, ใน​วัน​เหล่านั้น​จะ​ไม่​ให้​เขา​ถูกต้อง​ของ​ถวาย, หรือ​เข้า​มา​ใน​ที่ประชุม​จน ครบ​กำหนด​ที่​จะ​ชำระ​ตัว.</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ผู้หญิง​คน​นั้น​คลอด​บุตร​ออก​มา​เป็น​ผู้หญิง, แล้ว​ก็​จะ​เป็น​มลทิน​อยู่​ถึง​สิบ​สี่​วัน​ตาม​เวลา​ที่​กำหนด​ไว้​นั้น, และ​จะ​ต้อง​อยู่​ใน​ที่​มี​มลทิน แห่ง​การ​ชำระ​ของ​เขา​หก​สิบ​หก​วัน</verse>
				<verse number="6">“ครั้น​ครบถ้วน​เวลา​กำหนด​ที่​จะ​ชำระ​ตัว​เพราะ​บุตรชาย​หรือ​บุตรหญิง, มารดา​นั้น​จะ​ต้อง​เอา​ลูก​แกะ​ตัว​หนึ่ง​มา​เป็น​ของ​สำหรับ​เผา​บูชา​ถวาย, และ​นกพิราบ​หนุ่ม​ตัว​หนึ่ง, หรือ​นกเขา​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​บูชา​ไถ่​โทษ​มา​ถึง​ประตู​พลับพลา​ประชุม​ให้แก่​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="7">และ​ปุโรหิต​นั้น​จะ​บูชา​ถวาย​ของ​เหล่านี้​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, กระทำ​เป็น​การ​ไถ่​โทษ​เพราะ​ผู้หญิง​นั้น​แล้ว, และ​หญิง​คน​นั้น​จะ​เป็น​คน​สะอาด​ปราศ​จาก​มลทิน​แห่ง​โลหิต​นั้น. นี้​เป็น​ข้อบัญญัติ​แก่​ผู้หญิง​ทั้ง​หลาย​ที่​คลอด​บุตร​ออก​มา​เป็น​ผู้ชาย​หรือ​ผู้หญิง.</verse>
				<verse number="8">ถ้าว่า​ผู้หญิง​มารดา​นั้น​ไม่​มี​ลูก​แกะ​แล้ว​ก็​ให้​เอา​นกเขา​สอง​ตัว หรือ​นกพิราบ​หนุ่ม​สอง​ตัว​มา: นก​ตัว​หนึ่ง​นั้น​สำหรับ​จะ​ได้​เอา​เผา​บูชา. และ​ตัว​หนึ่ง​นั้น​สำหรับ​จะ​ได้​บูชา​ไถ่​โทษ, และ​ปุโรหิต​นั้น​จะ​กระทำ​ถวาย​ไถ่​โทษ​เพราะ​ผู้หญิง​นั้น, และ​ผู้หญิง​คน​นั้น​จะ​เป็น​สะอาด.’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“ถ้า​และ​ผู้ใด​จะ​มี​บวม​ขึ้น​ใน​กาย, หรือ​เป็น​สะเก็ด หรือ​ที่​ขาว​อยู่​ใน​เนื้อหนัง​เหมือน​ดัง​โรคเรื้อน​นั้น, จง​พา​คน​นั้น​มา​หา​อา​โร​น​ผู้​เป็น​ปุโรหิต, หรือ​หา​บุตรชาย​ของ​อา​โร​น​คน​หนึ่ง​ผู้​เป็น​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="3">และ​ปุโรหิต​นั้น​จะ​ดู​โรค​ที่​ใน​เนื้อหนัง​ของ​เขา, ถ้า​ขน​ที่​โรค​นั้น​ขาว​และ​โรค​นั้น​ดู​เห็น​ลึก​อยู่​ใน​เนื้อหนัง​ของ​เขา​ก็​เป็น​โรคเรื้อน, และ​ปุโรหิต​จะ​ดู​คน​นั้น​แล้ว​และ​จะ​กล่าว​ประกาศ​ว่า​ตัว​คน​นั้น​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="4">ถ้า​ที่​โร​ค​ใน​เนื้อหนัง​นั้น​เห็น​ขาว​อยู่ และ​ดู​ไม่​ลึก​ใน​เนื้อหนัง. และ​ผู้​นั้​นั้น​มิได้​กลาย​เป็น​ขาว​แล้ว, ปุโรหิต​จะ​ขัง​คน​ที่​เป็น​โรค​นั้น​ไว้​เจ็ด​วัน.</verse>
				<verse number="5">ครั้น​ถึง​วันที่​เจ็ด​ปุโรหิต​ก็​จะ​ดู​คน​นั้น​อีก​ที​หนึ่ง, ถ้า​และ​โรค​นั้น​เห็น​ว่า​ยัง​ทรง​อยู่​มิ​ได้​แผ่​ออก​ไป​อีก​แล้ว, ปุโรหิต​ก็​จะ​ขัง​คน​นั้น​ไว้​อีก​เจ็ด​วัน,</verse>
				<verse number="6">และ​ครั้น​ถึง​วันที่​เจ็ด ปุโรหิต​นั้น​ก็​จะ​ได้​ดู​คน​นั้น​อีก​ที​หนึ่ง, ถ้า​แลเห็น​ว่า​โรค​นั้น​ค่อย​น้อย​ลง​มิได้​แผ่​ออก​ไป​ใน​เนื้อหนัง​อีก​แล้ว, ปุโรหิต​ก็​จะ​กล่าว​ประกาศ​ว่า, คน​นั้น​เป็น​สะอาด​เพราะว่า​เป็น​แค่​สะเก็​ด, และ​จะ​ให้​คน​นั้น​ซัก​ผ้า​ของ​ตน​แล้ว​จึง​เป็น​สะอาด.</verse>
				<verse number="7">ครั้น​ปุโรหิต​ได้​ดู​เขา​และ​ให้​ชำระ​ตัว​เสียแล้ว, และ​สะเก็ด​นั้น​ยัง​แผ่​ออก​ไป, แล้ว​คน​นั้น​จะ​ต้อง​มา​ให้​ปุโรหิต​ดู​อีก​ที​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="8">ถ้า​เมื่อ​ปุโรหิต​ได้​ดู​แล้ว​เห็น​ว่า​สะเก็ด​นั้น​แผ่​ออก​ไป​ใน​เนื้อหนัง, ปุโรหิต​ก็​จึง​จะ​กล่าว​ประกาศ​ว่า คน​นั้น​เป็น​มลทิน​ไม่​สะอาด​เพราะ​โรคเรื้อน​ของ​เขา​นั้น</verse>
				<verse number="9">“เมื่อ​โรคเรื้อน​มี​อยู่​ใน​กาย​ของ​ผู้ใด แล้ว​จะ​ต้อง​ให้​ผู้​นั้น​มา​หา​ปุโรหิต,</verse>
				<verse number="10">และ​ให้​ปุโรหิต​ดู​เขา, ถ้า​เห็น​ว่า​โรค​นั้น​บวม​ขึ้น และ​เป็น​สี​ขาว​อยู่​ใน​หนัง, และ​ขน​กลาย​เป็น​ขาว​และ​มี​เนื้อ.</verse>
				<verse number="11">ก็​เป็น​โรคเรื้อน​ใน​เนื้อหนัง​ของ​คน​นั้น, และ​ปุโรหิต​จะ​กล่าว​ประกาศ​ว่า, คน​นั้น​เป็น​มลทิน​จะ​ต้องขัง​คน​นั้น​ไว้​เพราะ​เขา​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="12">ถ้า​และ​โรคเรื้อน​นั้น​ลาม​แผ่​ออก​ไป​ทั่ว​ใน​ตัว​คน​นั้น, ตั้งแต่​ศีรษะ​จนถึง​เท้า​ที่​ปุโรหิต​จะ​ดู​และ​เห็น​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ปุโรหิต​จึง​จะ​พิจารณา​ดู, ถ้า​เห็น​ว่า​โรคเรื้อน​นั้น​ลาม​แผ่​ออก​ไป​ทั่ว​ใน​เนื้อหนัง​เช่นนั้น, ปุโรหิต​จึง​จะ​กล่าว​ประกาศ​ว่า​คน​นั้น​ไม่​เป็น​โรคเรื้อน ตัว​เขา​ขาว​ไม่​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="14">แต่​ใน​ขณะ​เมื่อ​โรค​นั้น​เป็น​แผล​เขา​จะ​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="15">และ​ปุโรหิต​จะ​ดู​ที่​แผล​นั้น​แล้ว​จะ​กล่าว​ว่า คน​ที่​มี​โรค​นั้น​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="16">แผล​นั้น​ก็​เป็น​มลทิน​เพราะ​โรคเรื้อน​นั้น. และ​ถ้าว่า​โรค​นั้น​กลาย​ออก​เป็น​สี​ขาว​แล้ว​ให้​คน​นั้น​มา​หา​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="17">และ​ปุโรหิต​จะ​ดู​เขา​ถ้า​เห็น​ว่า​โรค​นั้น​ค่อย​คลาย​ออก​เป็น​สี​ขาว​แล้ว​ปุโรหิต​จึง​จะ​กล่าว​ประกาศ​ว่า​คน​ที่​มี​โรค​อัน​คลาย​ออก​นั้น​เป็น​สะอาด​หา​เป็น​มลทิน​ไม่</verse>
				<verse number="18">“คน​ที่​มี​เนื้อ​บวม​ขึ้น​เป็น​ฝี​แล้ว​หาย,</verse>
				<verse number="19">ถ้า​ใน​รอย​แผล​ที่​หาย​นั้น​มี​สี​ขาว​หรือ​แดง​เรื่อๆ และ​นูน​ขึ้น​ก็​ต้อง​ให้​ปุโรหิต​ดู.</verse>
				<verse number="20">และ​ถ้า​เมื่อ​ปุโรหิต​ดู​แล้ว​เห็น​ว่า​โรค​ที่​มี​อยู่​ใน​หนัง​และ​ขนนั้น​กลาย​เป็น​ขาว​แล้ว, ปุโรหิต จึง​จะ​กล่าว​ประกาศ​ว่า​คน​ผู้​นั้น​เป็น​มลทิน, เพราะ​เป็น​โรคเรื้อน​ซึ่ง​บังเกิด​ใน​ที่​ฝี​นั้น.</verse>
				<verse number="21">ครั้น​ปุโรหิต​ดู​แล้ว เห็น​ว่า​ขน​ไม่​กลาย​เป็น​ขาว และ​มิได้​แผ่​ลาม​ออก​ไป, ปุโรหิต​จึง​จะ​ขัง​คน​นั้น​ไว้​เจ็ด​วัน.</verse>
				<verse number="22">และ​ถ้า​โรค นั้น​ลาม​แผ่​ออก​ไป​ใน​หนัง, ปุโรหิต​จึง​จะ​กล่าว​ประกาศ​ว่า, คน​นั้น​เป็น​มลทิน​เพราะ​เขา​เป็น​โรคเรื้อน​นั้น.</verse>
				<verse number="23">ถ้า​ที่​แดง​นั้น​ทรง​อยู่​มิได้​ลาม​แผ่​ออก​ไป​อีก​ก็​เป็น​แต่​สี​แดง, แล้ว​ปุโรหิต​จึง​จะ​กล่าว​ประกาศ​ว่า​คน​ผู้​นั้น หา​เป็น​มลทิน​ไม่</verse>
				<verse number="24">“หรือ​ถ้า​เนื้อหนัง​ถูก​ไฟไหม้ และ​แผล​นั้น​มี​ที่​แดง หรือ​แดง​เรื่อๆ หรือ​ขาว.</verse>
				<verse number="25">ปุโรหิต​จึง​จะ​ดู​ที่​นั้น​ถ้า​เห็น​ว่า​ขน​ใน​แผล​นั้น​กลาย​เป็น​ขาว และ​ดู​ลึก​อยู่​ใน​หนัง, ก็​เป็น​โรคเรื้อน​บังเกิด​ขึ้น​ที่​แผล​อัน​ไฟไหม้​นั้น. เหตุ​ฉะนี้​ปุโรหิต​จึง​จะ​กล่าว​ประกาศ​ว่า, คน​นั้น​เป็น​มลทิน​เพราะ​มี​โรคเรื้อน​นั้น.</verse>
				<verse number="26">และ​ถ้า​ปุโรหิต​ได้​ดู​แล้ว, และ​เห็น​ว่า​ที่​แดง​นั้น​ไม่​มี​ขน​เป็น​ขาว และ​ดู​ไม่​ลึก​ใน​หนัง, และ​ไม่​แผ่​ลาม​ออก​ไป​แล้ว ปุโรหิต​จึง​จะ​ขัง​คน​นั้น​ไว้​เจ็ด​วัน.</verse>
				<verse number="27">และ​ใน​วันที่​เจ็ด​นั้น​ปุโรหิต​จึง​จะ​ดู​เขา, ถ้า​เห็น​ว่า​โรค​นั้น​แผ่​ออก​ไป​ใน​หนัง​แล้ว, ปุโรหิต​จึง​จะ​กล่าว​ประกาศ​ว่า​คน​นั้น​เป็น​มลทิน​เพราะ​เป็น​โรคเรื้อน.</verse>
				<verse number="28">และ​ถ้า​ที่​แดง​นั้น​ทรง​อยู่​ไม่​แผ่​ลาม​ออก​ไป​ใน​หนัง, และ​เป็น​แต่​สี​ดำ​อยู่​หน่อย​หนึ่ง​ก็​เป็น​แค่​แผล​ไฟไหม้, ปุโรหิต​จึง​จะ​กล่าว​ประกาศ​ว่า​คน​นั้น​เป็น​สะอาด แค่​เป็น​แผล​ไฟไหม้</verse>
				<verse number="29">“ถ้า​ชาย​ก็ดี หรือ​หญิง​ก็ดี​มี​โรค​ที่​ศีรษะ​หรือ​ที่​หนวด,</verse>
				<verse number="30">จง​ให้​ปุโรหิต​พิจารณา​ดู​โรค​นั้น. ถ้า​เห็น​ว่า​เป็น​ลึก​อยู่​ใน​หนัง และ​มี​ขน​บางๆ เป็น​สี​เหลือง, ปุโรหิต​จึง​จะ​กล่าว​ประกาศ​ว่า​คน​นั้น​เป็น​มลทิน, เพราะ​เป็น​โรคเรื้อน​อยู่​ที่​ศีรษะ หรือ​ที่​หนวด​นั้น.</verse>
				<verse number="31">ครั้น​ปุโรหิต​ดู​ที่​โรค​นั้น​เห็น​ว่า​โรค​นั้น​ไม่​ลึก​อยู่​ใน​หนัง, และ​ไม่​มี​ขน​ดำ ๆ ที่​แผล​นั้น, ปุโรหิต​จึง​จะ​ขัง​คน​นั้น​เจ็ด​วัน.</verse>
				<verse number="32">ใน​วันที่​เจ็ด ปุโรหิต​จะ​ดู​คน​ที่​มี​โรค​นั้น​อีก. ถ้า​เห็น​ว่า​โรค​นั้น​ไม่​แผ่​ลาม​ออก​ไป, และ​ขน​ไม่​เป็น​สี​เหลือง และ​โรค​นั้น​ไม่​ลึก​ใน​หนัง,</verse>
				<verse number="33">จะ​ต้อง​โกน​ศีรษะ​คน​นั้น​เว้น​ไว้​แค่​ที่​แผล, แล้ว​ปุโรหิต​จึง​จะ​ขัง​คน​นั้น​ไว้​อีก​เจ็ด​วัน.</verse>
				<verse number="34">ใน​วันที่​เจ็ด​ปุโรหิต​จะ​ดู​ที่​แผล​นั้น​ถ้า​แผล​นั้น​ไม่​แผ่​ลาม​ออก​ไป​ใน​หนัง​หรือ​ดู​ไม่​ลึก​ใน​หนัง, ปุโรหิต​จึง​จะ​กล่าว​ประกาศ​ว่า​คน​นั้น​เป็น​สะอาด, และ​ให้​คน​นั้น, ซัก​ผ้า​ของ​ตน​เป็น​สะอาด.</verse>
				<verse number="35">ครั้น​ชำระ​แล้ว​ถ้า​แผล​นั้น ลาม​ออก​มาก​ใน​เนื้อหนัง,</verse>
				<verse number="36">ปุโรหิต​จึง​จะ​ดู​คน​นั้น​อีก. และ​ถ้า​แผล​ลาม​ออก​ใน​หนัง, ปุโรหิต​ไม่​ต้องหา​ขน​สี เหลือง​แล้ว​คน​นั้น​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="37">แต่ทว่า​ถ้า​เห็น​แผล​ยัง​ทรง​อยู่, และ​ขน​ดำ​อยู่​ก็​สำคัญ​ว่า​แผล​นั้น​หาย, คน​นั้น​จึง​เป็น​สะอาด, และ​ปุโรหิต​จะ​กล่าว​ประกาศ​ว่า​คน​นั้น​เป็น​สะอาด</verse>
				<verse number="38">“ถ้า​ชาย​ก็ดี​หรือ​หญิง​ก็ดี​มี​สี​แดงๆ ใน​เนื้อหนัง, ปุโรหิต​จึง​จะ​ดู.</verse>
				<verse number="39">และ​ถ้า​สี​แดง​ใน​เนื้อหนัง​ของ​เขา​นั้น, เป็น​แค่​สี​ดำแดง​คน​นั้น​ก็​มิได้​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="40">“และ​คน​ที่​ผม​ร่วง​ก็​เป็น​หัวล้าน​คน​นั้น​ก็​มิได้​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="41">และ​คน​ที่​ผม​ร่วง​ข้างหน้า​ก็​เป็น​ล้าน​หนัง​คน​นั้น​ก็​ไม่​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="42">ถ้า​มี​แผล​แดง​เรื่อๆ ที่​หัวล้าน หรือ​ที่​ล้าน​หนัง​นั้น, ก็​เป็น​โรคเรื้อน​เกิด​ขึ้น​ที่​ศีรษะ​ของ​คน​ที่​ผม​ร่วง​นั้น.</verse>
				<verse number="43">ปุโรหิต​จึง​จะ​ดู​แผล​นั้น, และ​ถ้า​แผล​นั้น​เป็น​สี​แดง​เรื่อๆ ที่​ศีรษะ​คน​ผม​ล้าน​นั้น, ก็​เป็น​โรคเรื้อน​ปรากฏ​ใน​เนื้อหนัง​นั้น.</verse>
				<verse number="44">คน​นั้น​เป็น​คน​มี​โรคเรื้อน​เขา​เป็น​มลทิน, ปุโรหิต​จะ​กล่าว​ประกาศ​ว่า, คน​นั้น​เป็น​มลทิน​ทีเดียว​เขา​มี​โรคเรื้อน​ที่​ศีรษะ</verse>
				<verse number="45">“และ​คน​โรคเรื้อน​นั้น​จะ​ต้อง​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน​เสีย, และ​อยู่​ศีรษะ​เปล่า​และ​เอา​ผ้า​ปิดปาก​ไว้​ร้อง​ว่า​มลทินๆ.</verse>
				<verse number="46">วัน​ทั้ง​หลาย​ที่​เขา​มี​โรคเรื้อน​ติด​อยู่​นั้น, เขา​ก็​ยัง​เป็น​มลทิน​อยู่, เขา​ต้อง​อยู่​ต่างหาก​นอก​ที่​หยุด​พัก</verse>
				<verse number="47">“ผ้า​ที่​มี​โรค​ติด​อยู่​จะ​เป็น​ผ้า​นุ่ง​หรือ​ผ้าห่ม,</verse>
				<verse number="48">หรือ​ผ้า​ชั้นใน​หรือ​ชั้นนอก, หรือ​ผ้าป่าน​หรือ​ผ้า​สักหลาด หรือ​ของ​ที่​ทำ​ด้วย​หนัง:</verse>
				<verse number="49">และ​ถ้า​โรค​นั้น​เป็น​สี​เขีย​ว หรือ​สี​แดง​ที่​ขา​นั้น, หรือ​ที่​หนัง​หรือ​ที่​ผ้า​ชั้นใน, หรือ​ชั้นนอก​ก็​เป็น​โรคเรื้อน จะ​ต้อง​เอา​ไป​ให้​ปุโรหิต​ดู.</verse>
				<verse number="50">และ​ปุโรหิต​จะ​ดู​ของ​ที่​มี​โรค​ติด​นั้น​เก็บ​ไว้​เจ็ด​วัน.</verse>
				<verse number="51">และ​วันที่​เจ็ด​นั้น​ปุโรหิต​จะ​ดู​ของ​นั้น​อีก​ที, ถ้า​โรค​ลาม​ออก​ใน​ผ้า​นั้น, หรือ​ผ้า​ชั้นใน​หรือ. ชั้นนอก, หรือ​ใน​ของ​ที่​ทำ​ด้วย​หนัง, ก็​เป็น​โรคเรื้อน​ของ​เหล่านั้น​เป็น​มลทิน​อยู่.</verse>
				<verse number="52">ปุโรหิต​จึง​ต้อง​เอา​ไฟ​เผา​ผ้า​ชั้นใน​หรือ​ชั้นนอก, หรือ​สักหลาด หรือ​ผ้าป่าน, หรือ​ของ​ที่​ทำ​ด้วย​หนัง; เพราะ​เป็น​โรคเรื้อน​จึง​ต้อง​เผา​ไฟ​เสีย</verse>
				<verse number="53">“แต่​ถ้า​ปุโรหิต​จะ​ดู​เห็น​ว่า​โรค​นั้น​ไม่​แผ่​ลาม​ออก​ที่​ผ้า, หรือ​เสื้อชั้นใน​หรือ​ชั้นนอก, หรือ​ของ​ที่​ทำ​ด้วย​หนัง​นั้น.</verse>
				<verse number="54">ปุโรหิต​จึง​จะ​สั่ง​ให้​เขา​เอา​ของ​ที่​มี​โรค​ติด​อยู่​นั้น​ไป​ซัก​น้ำเสีย, แล้ว​ปุโรหิต​จะ​เก็บ​ไว้​อีก​เจ็ด​วัน.</verse>
				<verse number="55">ครั้น​ซัก​แล้ว​ปุโรหิต​จะ​ดู​ของ​ที่​มี​โรค​ติด​อยู่​นั้น​อีก, ถ้า​เห็น​ว่า​โรค​นั้น​ไม่​คลาย​และ​ไม่​ลาม​ไป​อีก​ก็​ยัง​เป็น​มลทิน​อยู่​ต้อง​เผา​ไฟ​เสีย</verse>
				<verse number="56">“ครั้น​ซัก​น้ำ​ปุโรหิต​จะ​ดู, ถ้า​เห็น​ว่า​โรค​นั้น​กลาย​เป็น​สี​ดำ​ปุโรหิต​จึง​จะ​ฉีก​ส่​วน​ที่โรค​ติด​ออก​จาก​ผ้า​ชั้นใน​หรือ​ชั้นนอก​เสีย.</verse>
				<verse number="57">ถ้า​โรค​นั้น​ยัง​ติด​อยู่​ที่​เสื้อชั้นใน​หรือ​ชั้นนอก​หรือ​ของ​ที่​ทำ​ด้วย​หนัง​นั้น, ก็​เป็น​โรคเรื้อน, ก็​ต้อง​เผา​ผ้า​ส่​วน​ที่​มี​โรค​ติด​นั้น​เสีย​ด้วย​ไฟ.</verse>
				<verse number="58">และ​เสื้อชั้นใน​หรือ​ชั้นนอก​หรือ​ของ​ที่​ทำ​ด้วย​หนัง, ที่​ซัก​น้ำ​แล้ว, ถ้า​โรค​หาย​แล้ว​ก็​ต้องซัก​น้ำ​อีก​ครั้ง​หนึ่ง, และ​ของ​เหล่านี้​จึง​เป็น​สะอาด</verse>
				<verse number="59">“นี้​เป็น​บัญญัติ​ด้วย​โรคเรื้อน, ใน​ผ้า​ชั้นใน​หรือ​ชั้นนอก, หรือ​ของ​ที่​ทำลาย​หนัง​จะ​ให้​กำหนด​ของ​สะอาด​หรือ ๆ ของ​มลทิน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“นี้​เป็น​บัญญัติ​แก่​คน​โรคเรื้อน​ใน, วันที่​เขา​จะ​ชำระ​ตัว​นั้น, ต้อง​ให้​เขา​มา​หา​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="3">และ​ปุโรหิต​จะ​ออก​ไป​ข้างนอก​ที่​หยด​พัก. และ​ปุโรหิต​จะ​ดู, ถ้า​เห็น​ว่า​คน​ที่​เป็น​โรคเรื้อน​หาย​โรค​แล้ว,</verse>
				<verse number="4">ปุโรหิต​จึง​จะ​สั่ง​ให้​คน​นั้น​หา​นก​สะอาด​สอง​ตัว, และ​ไม้​สน​และ​ขน​แกะ​สี​แดง​และ​ต้น​หุ​สบ,</verse>
				<verse number="5">และ​ปุโรหิต​จะ​ส่ง​เขา​ให้​เอา​นก​ตัว​หนึ่ง, ฆ่า​เสีย​ใน​ภาชนะ​ดิน​ที่​มี​น้ำ​ใส​สะอาด.</verse>
				<verse number="6">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​นก​อีก​ตัว​หนึ่ง​ที่​เป็น​กับ​ไม้​สน​และ​ขน​แกะ​สี​แดง​และ​ต้น​หุ​สบ, ชุบ​ใน​โลหิต​ของ​นก​ที่​ฆ่า​เหนือ​น้ำ​ใส​สะอาด​นั้น.</verse>
				<verse number="7">และ​ปุโรหิต​จะ​ประพรม​คน​ที่​เป็นโร​ค​เรื้อน​เจ็ด​คน, แล้ว​จะ​กล่าว​ประกาศ​ว่า​คน​นั้น​เป็น​สะอาด, แต่​นก​ที่​เป็น​นั้น, ปุโรหิต​จะ​ปล่อย​เสีย​ที่​ทุ่งนา.</verse>
				<verse number="8">และ​คน​ที่​ชำระ​ตัว​นั้น​จะ​ซัก​ผ้า​ของ​คน​และ​โกน​ศีรษะ​และ​อาบน้ำ​ของ​ตัว; เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เป็น​สะอาด. ภาย​หลัง​นั้น​เขา​จึง​เข้า​มา​ได้, และ​จะ​ต้อง​อาศัย​อยู่​นอก​เรือน​ของ​ตน​เจ็ด​วัน.</verse>
				<verse number="9">ครั้น​ถึง​วันที่​เจ็ด​เขา​จะ​ต้อง​โกน​ศีรษะ​และ​หนวด​และ​คิ้ว​ให้​หมด. และ​ต้อง​ซัก​ผ้า​ของ​ตน, และ​เอา​น้ำ​ล้าง​ตัว, คน​นั้น​จึง​เป็น​สะอาด</verse>
				<verse number="10">“และ​ใน​วันที่​แปด, เขา​จะ​ต้อง​เอา​ลูก​แกะ​ตัวผู้​ปราศ​จาก​พิการ​สอง​ตัว, และ​ลูก​แกะ​ตัวเมีย​ขวบ​หนึ่ง ปราศ​จาก​พิการ, และ​แป้ง​ละเอียด​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​ทะนาน​หนึ่ง, กับ​น้ำมัน​ชาม​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="11">และ​ปุโรหิต​ผู้ทำ​ตน​นั้น​ให้​เป็น​สะอาด, จะ​ต้อง​พา​คน​ที่​เป็น​สะอาด​กับ​ของ​เหล่านั้น, มา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะโฮ​วา​ที่​ประตู​พลับพลา​ประชุม.</verse>
				<verse number="12">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​ลูก​แกะ​ตัวผู้​ตัว​หนึ่ง กับ​น้ำมัน​ชาม​หนึ่ง​ถวาย, เป็น​เครื่อง​ไถ่​ความผิด, และ​ยก​ของ​เหล่านี้, ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="13">และ​ปุโรหิต​จะ​ฆ่า​ลูก​แกะ​นั้น, ใน​ที่​เคย​ฆ่า​สัตว์​สำหรับ​บูชา​ไถ่​โทษ​ผิด, คือ​ใน​ที่​บริสุทธิ์; เพราะ​ของ​เหล่านี้​เป็น​ของ​ปุโรหิต​เหมือน​เครื่องบูชา​ไถ่​โทษ, เป็น​ของ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="14">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​โลหิต​ของ​สัตว์​ที่​บูชา​ไถ่​ความผิด​นั้น, มา​เจิม​ที่​ยอด​ใบ​หู​ข้าง​ขวา, และ​แม่​มือ​แม่​เท้า​ของ​คน​ที่​เป็น​สะอาด​นั้น.</verse>
				<verse number="15">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​น้ำมัน​เท​ลง​ใน​ฝ่ามือ​ข้าง​ซ้าย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="16">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​นิ้ว​ขวา​จุ่ม​ลง​ใน​น้ำมัน​ที่​มือ​ข้าง​ซ้าย, ประพรม​น้ำมัน​นั้น​ลง​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ็ด​หน.</verse>
				<verse number="17">และ​น้ำมัน​ที่​เหลือ​ใน​มือ​ของ​ปุโรหิต​นั้น, เขา​จะ​เจิม​ที่​ยอด​ใบ​หู​ข้าง​ขวา, และ​ที่​แม่​มือ​แม่​เท้า​ของ​คน​ที่​จะ​เป็น​สะอาด, ใน​ที่​เจิม​โลหิต​ไว้​แล้ว,</verse>
				<verse number="18">และ​น้ำมัน​ที่​ยัง​อยู่​ใน​มือ​ของ​ปุโรหิต​นั้น; เขา​จะ​เท​ลง​บน​ศีรษะ​คน​ที่​จะ​เป็น​สะอาด​นั้น, และ​ปุโรหิต​จะ​ทำ​บูชา​ไถ่​โทษ​เพราะ​คน​นั้น, ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="19">ปุโรหิต​จะ​ถวาย​บูชา​ไถ่​โทษ​เพราะ​คน​ที่​จะ​เป็น​สะอาด, ปราศ​จาก​มลทิน​นั้น, และ​ภาย​หลัง​ปุโรหิต​จึง​จะ​ฆ่า​สัตว์​สำหรับ​เผา​บูชา.</verse>
				<verse number="20">และ​ปุโรหิต​จะ​ถวาย​เครื่องบูชา, และ​เครื่อง​กระยาหาร​บน​แท่น​บูชา​ไถ่​โทษ​ของ​คน​นั้น, แล้ว​คน​นั้น​ก็​เป็น​สะอาด</verse>
				<verse number="21">“และ​ถ้า​คน​นั้น​เป็น​คนจน​ไม่​มี​ของ​มาก, ก็​ให้​เขา​เอา​ลูก​แกะ​ตัว​หนึ่ง​ยก​ขึ้น​ถวาย​ไถ่​โทษ​ของ​ตน, และ​แป้ง​ละเอียด​แล่ง​หนึ่ง​เจือ​ด้วย​น้ำมัน, กับ​น้ำ​ชาม​หนึ่ง, เป็น​เครื่อง​กระยาหาร,</verse>
				<verse number="22">และ​นกเขา​สอง​ตัว หรือ นกพิราบ​หนุ่ม​คู่​หนึ่ง​ตามแต่​จะ​ได้, ตัว​หนึ่ง​เอา​เป็น​เครื่องบูชา​ไถ่​โทษ, ตัว​หนึ่ง​เอา​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา.</verse>
				<verse number="23">ใน​วันที่​แปด​ให้​เขา​เอา​ของ​เหล่านี้​มา​ให้แก่​ปุโรหิต​ที่​พลับพลา​ประชุม, ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="24">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​ลูก​แกะ​สำหรับ​บูชา​ไถ่​โทษ, และ​ชาม​น้ำมัน​ยก​ขึ้น​ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="25">และ​ปุโรหิต​จะ​ฆ่า​ลูก​แกะ​นั้น​เอา​โลหิต​มา​ใส่​บน​ยอด​ใบ​หู​ข้าง​ขวา, และ​ที่​แม่​มือ​แม่​เท้า​ของ​คน​ที่​จะ​เป็น​สะอาด​นั้น.</verse>
				<verse number="26">และ​ปุโรหิต​จะ​เท​น้ำมัน​ลง​ใน​มือ​ข้าง​ซ้าย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="27">แล้ว​เอา​นิ้วมือ​ขวา​จุ่ม​ลง​ใน​น้ำ​มัน​ที่อยู่​ใน​มือ​ข้าง​ซ้าย, ประพรม​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ็ด​หน.</verse>
				<verse number="28">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​น้ำมัน​ใน​ฝ่ามือ​ใส่​ที่​ยอด​ใบ​หู​ข้าง​ขวา, และ​แม่​มือ​แม่​เท้า​ข้าง​ขวา​ของ​คน​ที่​จะ​เป็น​สะอาด​ใน​ที่​เจิม​โลหิต​ไว้​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="29">และ​น้ำมัน​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ใน​มือ​ของ​ปุโรหิต, เขา​จะ​เท​บน​ศีรษะ​ของ​คน​ที่​จะ​เป็น​สะอาด, เป็น​ที่​ไถ่​โทษ​ของ​คน​นั้น​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="30">และ​เขา​จะ​เอา​นกเขา​คู่​หนึ่ง, หรือ​นกพิราบ​หนุ่ม​นั้น​ตามแต่​จะ​ได้​มา​บูชา​ถวาย,</verse>
				<verse number="31">ตัว​หนึ่ง​เอา​เป็น​เครื่องบูชา​ไถ่​โทษ, และ​อีก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่องบูชา​ถวาย​กับ​เครื่อง​กระยาหาร, ของ​เหล่านี้​ปุโรหิต​จะ​บูชา​ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ไถ่​โทษ​คน​ที่​จะ​เป็น​สะอาด.</verse>
				<verse number="32">ดังนี้​แหละ​เป็น​บัญญัติ​แก่​คนจน​ที่​จะ​ชำระ​ตัว​ให้​ปราศ​จาก​โรคเรื้อน.”</verse>
				<verse number="33">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​และ​อา​โร​น​ว่า,</verse>
				<verse number="34">“เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มา​ถึง​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​แล้ว, ซึ่ง​เรา​จะ​ให้​เป็น​มรดก​แก่​ท่าน, และ​จะ​เกิด​โรคเรื้อน​ใน​เรือน​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="35">ผู้​เจ้าของ​เรือน​นั้น​ต้อง​มาบ​อก​กับ​ปุโรหิต​ว่า, ‘ข้าพ​เจ้า​เห็น​ว่า​โรคเรื้อน​เกิด​ขึ้น​ใน​เรือน​ของ​ข้าพ​เจ้า.’</verse>
				<verse number="36">ปุโรหิต​จึง​จะ​สั่ง​ให้​เขา​เอา​ของ​ทั้งปวง​ออก​จาก​เรือน​เสียก่อน, เพื่อ​มิ​ให้​สิ่งของ​เหล่านั้น​เป็น​มลทิน, แล้ว​ปุโรหิต​จึง​จะ​เข้า​ไป​ดู​ใน​เรือน.</verse>
				<verse number="37">และ​ปุโรหิต​จะ​ดู​เรือน​ที่​เกิด​โรคเรื้อน​นั้น, ถ้า​เห็น​ว่า​ที่​ฝา​เรือน​นั้น​เป็น​สี​เขียว​หรือ​สี​แดง​ดุจ​โรคเรื้อน.</verse>
				<verse number="38">ปุโรหิต​จึง​จะ​ออก​จาก​เรือน​นั้น, และ​ปิด​ประตู​ไว้​เจ็ด​วัน.</verse>
				<verse number="39">ครั้น​ถึง​วันที่​เจ็ด​ปุโรหิต จึง​จะ​มา​ดู​อีก, ถ้า​เห็น​ว่า​โรค​แผ่​ลาม​ออก​ไป​ที่​ฝา​ผนัง​แล้ว.</verse>
				<verse number="40">ปุโรหิต​จึง​จะ​สั่งให์​เขา​รื้อ​ฝา​ผนัง​ที่​มี​โรค​ติด​นั้น, ทิ้ง​เสีย​นอก​เมือง​ที่กอง​หยากเยื่อ.</verse>
				<verse number="41">และ​จะ​ให้​เขา​ขุด​ทั่วไป​ใน​เรือน​นั้น, และ​เก็บ​เอา​ผง​ที่​ขุด​นั้น​ไป​ทิ้ง​เสีย​นอก​เมือง​ใน​ที่​กอง​หยากเยื่อ.</verse>
				<verse number="42">และ​ให้​เขา​ก่อ​และ​ถือปูน​ที่​รื้อ​นั้น​เสีย​ใหม่</verse>
				<verse number="43">“ถ้า​โรค​นั้น​บัง​เกิด​ขึ้น​อีก​ใน​เรือน​ที่​รื้อ​และ​ก่อ​ถือปูน​ขึ้น​ใหม่​นั้น,</verse>
				<verse number="44">ปุโรหิต​จึง​มา​ดู​อีก, ถ้า​เห็น​ว่า​โรค​นั้น​แผ่​ลาม​ออก​มาก​ไป​ก็​รู้​ว่า​เรือน​นั้น​เป็น​โรค​ร้าย, เรือน​นั้น​ก็​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="45">และ​ปุโรหิต​จะ​ให้​รื้อ​เรือน​นั้น​เสีย, เอา​หิน​และ​ปูน​และ​ไม้​นั้น​ขน​ออก​ไป​นอก​เมือง​และ​ทิ้ง​เสีย, ใน​ที่​โสโครก.</verse>
				<verse number="46">แต่​ผู้​ที่​จะ​เข้า​ไป​ใน​เรือน​นั้น, เมื่อ​ประตู​ยัง​ปิด​อยู่​ผู้​นั้น​จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="47">และ​ผู้​ที่​นอน​หรือ​กินอยู่​ใน​เรือน​นั้น​จะ​ต้อง​ซัก​ผ้า​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="48">เมื่อ​ปุโรหิต​เข้า​มา​ดู​เห็น​ว่า​โรค​นั้น​ไม่​แผ่​ลาม​ออก​ไป​ใน​เรือน​ที่​รื้อ​ทำ​ใหม่​นั้น, ปุโรหิต​จึง​จะ​กล่าว​ประกาศ​ว่า​เรือน​นั้น​เป็น​สะอาด; เพราะ​โรค​หาย​แล้ว.</verse>
				<verse number="49">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​นก​สอง​ตัว​กับ​ไม้​สน และ​ขน​แกะ​สี​แดง​และ​ต้น​หุ​สบ, ทำ​เรือน​ให้​เป็น​สะอาด.</verse>
				<verse number="50">และ​ปุโรหิต​จะ​ฆ่า​นก​ตัว​หนึ่ง​ใน​ภาชนะ​ดิน​ที่​มี​น้ำ​ใส​สะอาด.</verse>
				<verse number="51">และ​เอา​ไม้​สน​และ​ต้น​หุ​สบ​และ​ขน​แกะ​สี​แดง, กับ​นก​ที่​ยัง​เป็น​อยู่​ชุบ​ที่​ใน​โลหิต​ของ​นก​ที่​ฆ่า​เหนือ​น้ำ​ใส​สะอาด​นั้น​ประพรม​เรือน​นั้น​เจ็ด​หน.</verse>
				<verse number="52">ปุโรหิต​จะ​กระทำ​ให้​เรือน​นั้น​เป็น​สะอาด​ด้วย​โลหิต​ของ​นก, และ​ด้วย​น้ำ​ใส​สะอาด, และ​นก​ที่​ยัง​เป็น, และ​ไม้​สน​และ​ต้น​หุ​สบ​และ​ขน​แกะ​สี​แดง​นั้น.</verse>
				<verse number="53">และ​ปุโรหิต​จะ​ปล่อยนก​ที่​ยัง​เป็น​อยู่​ไป​ที่​ทุ่งนา. กระทำ​ดังนี้​เป็น​ที่​ไถ่​โทษ​เรือน, และ​เรือน​จะ​เป็น​สะอาด</verse>
				<verse number="54">“นี้​เป็น​บัญญัติ​แก่​บรรดา​โรคเรื้อน​ทุกอย่าง,</verse>
				<verse number="55">และ​เพราะ​โรคเรื้อน​ที่​ติด​เรือน,</verse>
				<verse number="56">และ​เพราะ​โรค​ที่​กาย​เป็น​สะเก็ด​และ​สี​แดง.</verse>
				<verse number="57">จะ​กำหนด​ให้​รู้​ของ​มลทิน​และ​ของ​สะอาด, นี้​เป็น​บัญญัติ​ของ​โรค​เรื้อน.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​และ​อา​โร​น​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ‘คน​ที่​มี​แผลเป็น​หนองใน​เนื้อตัว​ที่​เนื้อหนัง, คน​นั้น​เป็น​มลทิน​เพราะ​แผล​นั้น.</verse>
				<verse number="3">ดังนี้​แหละ​เขา​จะ​เป็น​มลทิน​เพราะ​หนอง​ไหล​นั้น. แม้น​แผล​ใน​เนื้อหนัง​ของ​เขา​มี​หนอง​ก็ดี, หรือ​แผล​ปิด​ไม่​มี​หนอง​ก็ดี, เขา​ก็​เป็น​มลทิน​อยู่.</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​มี​หนอง​ไหล​นั้น​จะ​นอน​ที่ไหนๆ ที่นั่น​ก็​เป็น​มลทิน, และ​จะ​นั่งลง​ที่ใดๆ อัน​นั้น​ก็​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="5">ผู้ใด​ถูกต้อง​ที่​เขา​เป็น​มลทิน​จะ​ต้อง​ซัก​ผ้า​ของ​คน​และ​อาบน้ำ, ผู้​นั้น​ก็​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="6">และ​ผู้ใด​นั่ง​ใน​ที่​คน​มี​หนอง​ไหล​นั้น​จะ​ต้อง​ซัก​ผ้า​ของ​ตน​และ​อาบน้ำ; ผู้​นั้น​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="7">และ​ผู้ใด​ถูกต้อง​เนื้อตัว​ของ​คน​ที่​มี​หนอง​ไหล​จะ​ต้อง​ซัก​ผ้า​ของ​ตน​และ​อาบน้ำ: คน​นั้น​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="8">ถ้า​คน​ที่​มี​หนอง​ไหล​นั้น​บ้วนน้ำลาย​ถูก​คน​สะอาด, คน​นั้น​ต้อง​ซัก​ผ้า​ของ​ตน​และ​อาบน้ำ; เขา​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="9">ถ้า​และ​คน​ที่​มี​หนอง​ไหล​นั้น​ขี่ม้า เครื่อง​มา​นั้น​ก็​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="10">และ​ผู้ใด​ถูกต้อง​ของ​ที่​มี​อยู่​ใต้​คน​ที่​มี​หนอง​ไหล​นั้น​ก็​จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น, และ​ผู้​ที่​หยิบ​เอา​ของ​เหล่านั้น​ไป​จะ​ต้อง​ซัก​ผ้า​ของ​ตน​และ​อาบน้ำ: เขา​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="11">และ​ผู้ใด​ถูกต้อง​คน​ที่​มี​หนอง​ไหล​และ​ไม่​ล้าง​มือ, คน​นั้น​ต้อง​ซัก​ผ้า​ของ​ตน​และ​อาบน้ำ; เขา​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="12">ถ้า​คน​ที่​มี​หนอง​ไหล​นั้น ถูกต้อง​ที่​ใช้​ส​รอย​เป็น​ภาชนะ​ดิน​ก็​ต้อง​ทุบ​เสีย​ให้​แตก; ถ้าเป็น​ภาชนะ​ไม้​ก็​ให้​ล้าง​ด้วย​น้ำ</verse>
				<verse number="13">“ครั้น​แผล​คน​นั้น​ปิด​ไม่​มี​หนอง​แล้ว เขา​จะ​คอย​อยู่​เจ็ด​วัน, ซัก​ผ้า​ของ​คน​และ​อาบน้ำ​ใส​สะอาด.</verse>
				<verse number="14">และ​ใน​วันที่​แปด​เขา​ต้อง​เอา​นกเขา​สอง​ตัว​หรือ​นกพิราบ​หนุ่ม​คู่​หนึ่ง, มา​ถึง​ประตู​พลับพลา​ประชุม​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้แก่​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="15">และ​ปุโรหิต​จะ​บูชา​ถวายตัว​หนึ่ง​สำหรับ​ไถ่​โทษ และ​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เผา​บูชา; และ​ปุโรหิต​จะ​บูชา​ไถ่​โทษ​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา; เพราะ​คน​ที่​มี​หนอง​ไหล​นั้น</verse>
				<verse number="16">“และ​คน​ที่​มี​พืชน์​สำหรับ​เกิด​เผ่าพันธุ์​เคลื่อน​แล้ว​ผู้​นั้น​ต้อง​เอา​น้ำ​ล้าง​เนื้อตัว, จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="17">และ​ผ้า​ก็ดี​หรือ​หนัง​ก็ดี​ที่​ถูก​พืชน์​สำหรับ​บังเกิด​เผ่าพันธุ์​นั้น, จะ​ต้อง​ซักล้าง​น้ำ​จะ​เป็น​มลทิน​ถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="18">และ​หญิง​ใดๆ ที่​นอน​กับ​คน​ที่​เป็น​มลทิน​เพราะ​พืชน์​สำหรับ​บังเกิด​เผ่าพันธุ์​เคลื่อน​นั้น, เขา​ทั้ง​สอง​จะ​ต้อง​อาบน้ำ: เขา​จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="19">“และ​ผู้หญิง​ที่​มี​ระดู​และ​มี​โรค​ตกเลือด​ต้อง​อยู่​ต่างหาก​เจ็ด​วัน, และ​ถ้า​ผู้ใด​ถูกต้อง​หญิง​นั้น​จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="20">ถ้า​ผู้หญิง​นั้น​นอน​หรือ​นั่ง​ที่ไหน​ที่นั่น​ก็​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="21">ถ้า​ผู้ใด​ถูกต้อง​ที่​นอน​ของ​หญิง​นั้น​จะ​ต้อง​ซัก​ผ้า​ของ​ตน​และ​อาบน้ำ: จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="22">ถ้า​ผู้ใด​ถูกต้อง​ที่นั่ง​ของ​หญิง​นั้น, จะ​ต้อง​ซัก​ผ้า​ของ​ตน​และ​อาบน้ำ: เขา​จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="23">ถ้า​ของ​ลามก​นั้น​ติด​อยู่​ที่​นอน​หรือ​ที่นั่ง, ผู้ใด​ถูกต้อง​สิ่ง​อัน​นั้น​จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="24">ถ้า​ผู้ใด​นอน​กับ​ผู้หญิง​นั้น, และ​ถูกต้อง​ของ​ลามก​นั้น เขา​จะ​เป็น​มลทิน​อยู่​เจ็ด​วัน, และ​ที่​นอน​ของ​คน​นั้น​จะ​เป็น​มลทิน​ด้วย</verse>
				<verse number="25">“ผู้หญิง​ที่​ตกเลือด​อยู่​หลาย​วัน​จึง​พ้น​กำหนด, ที่​เขา​ต้อง​อยู่​ต่างหาก​นั้น, จะ​เป็น​มลทิน​อยู่​ตลอด​วัน​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="26">และ​ที่​นอน​ของ​หญิง​นั้น, ใน​วันที่​ตกเลือด​ก็​จะ​เป็น​มลทิน​อยู่: ถ้า​เขา​นั่ง​ที่ไหน​ที่นั่น​ก็​เป็น​มลทิน​ด้วย.</verse>
				<verse number="27">ผู้ใด​จะ​ถูกต้อง​ของ​เหล่านี้​จะ​เป็น​มลทิน, เขา​ต้อง​ซัก​ผ้า​ของ​ตน​และ​อาบน้ำ: เขา​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="28">แต่ทว่า​ถ้า​เลือด​ที่​ตก​นั้น​หยุด​หาย, หญิง​นั้น​จะ​ต้อง​คอย​อยู่​อีก​เจ็ด​วัน แล้ว​จึง​จะ​เป็น​สะอาด.</verse>
				<verse number="29">และ​ใน​วันที่​แปด​หญิง​นั้น​จะ​ต้อง​เอา​นกเขา​สอง​ตัว หรือ​นก​พิ​ลาบ​หนุ่ม​คู่​หนึ่ง​มา​ถึง​ปุโรหิต​ที่​ประตู​พลับพลา​ประชุม.</verse>
				<verse number="30">และ​ปุโรหิต​จะ​ถวายตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่องบูชา​ไถ่​โทษ, และ​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา; ปุโรหิต​จะ​กระทำ​บูชา​ไถ่​โทษ​คือ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​คน​ที่​ตกเลือด​นั้น</verse>
				<verse number="31">“ดังนี้​แหละ​ท่าน​จะ​ชำระ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​ปราศ​จาก​มลทิน​ของ​เขา, กลัว​เกลือก​ว่า​เขา​จะ​ต้อง​ตาย​ใน​การ​บาป เมื่อ​เขา​ทำ​วิหาร​ของ​เรา​ที่อยู่​ท่ามกลาง​เขา​ให้​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="32">“นี้​เป็น​บัญญัติ​แก่​คน​ที่​มี​หนอง​ไหล, และ​แก่​คน​ที่​ทำ​ให้​ตัว​เป็น​ลามก,</verse>
				<verse number="33">และ​แก่​หญิง​ที่​มี​ระดู​และ​ตกเลือด​ทั้ง​ผู้ชาย​และ​หญิง, และ​แก่​คน​ที่​นอน​กับ​คน​ที่​เป็น​มลทิน.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ครั้น​บุตรชาย​ทั้ง​สอง​ของ​อา​โร​น​ได้​กระทำ​บูชา​ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา และ​ตาย​เสีย​นั้น,</verse>
				<verse number="2">ภาย​หลัง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “เจ้า​จง​กล่าว​แก่​อา​โร​น​พี่ชาย​ว่า, ‘อย่า​เข้า​มา​ใน​ที่​บริสุทธิ์​อัน​ยิ่ง. ข้างใน​ม่าน​หน้า​พระที่นั่ง​กรุณา​ที่อยู่​บน​หีบ​ไมตรี​ตาม​อำเภอใจ, เพื่อ​จะ​ไม่​ได้​ตาย​เหมือน​บุตร​นั้น; เพราะว่า​ใน​ที่​นั้น​เรา​จะ​ปรากฏ​ด้วย​เมฆ​บน​พระที่นั่ง​กรุณา.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​อา​โร​น​จะ​เข้า​มา​ใน​ที่​บริสุทธิ์​คือ​ดังนี้: อา​โร​น​ต้อง​เอา​ลูก​วัว​ตัวผู้​เป็น​เครื่องบูชา​ไถ่​โทษ, และ​แกะ​ตัวผู้​เป็น​เครื่องบูชา​สำหรับ​ตัวเอง.</verse>
				<verse number="4">และ​อา​โร​น​ต้อง​ใส่​เสื้อ​ทำ​ด้วย​ผ้า ป่าน​สะอาด​บริสุทธิ์. และ​สวม​กางเกง​ผ้าป่าน และ​เอา​เจียระบาด​ทำ​ด้วย​ป่าน​คาด​เอว​ไว้, และ​สวม​มาลา​ทำ​ด้วย​ผ้าป่าน:</verse>
				<verse number="5">ของ​เหล่านี้​เป็น​เครื่อง​บริสุทธิ์, อา​โร​น​ต้อง​เอา​น้ำ​ล้าง​ตัว​ก่อน​แล้ว​จึง​สวม. และ​อา​โร​น​ต้อง​เอา​ลูก​แพะ​สอง​ตัว​เป็น​เครื่องบูชา​ไถ่​โทษ, และ​แกะ​ตัวผู้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา, สำหรับ​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="6">“และ​อา​โร​น​จะ​ถวาย​บูชา​ลูก​วัว​ที่​เป็น​เครื่องบูชา​ไถ่​โทษ​ของ​ตน, มา​บูชา​ถวาย​เพราะ​ตัวเอง​และ​พวก​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="7">และ​อา​โร​น​จะ​เอา​ลูก​แพะ​ทั้ง​สอง​นั้น​มา​ที่​ประตู​พลับพลา​ประชุม​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="8">และ​ให้อา​โร​น​จับ​ฉลาก​แพะ​สอง​ตัว​นั้น​ตัว​หนึ่ง สำหรับ​บูชา​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เอา​ไป​ปล่อย​เสีย.</verse>
				<verse number="9">และ​อา​โร​น​จะ​เอา​แพะ​ตัว​ที่​ถูก​จับ​ฉลาก​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ฆ่า​ไถ่​โทษ.</verse>
				<verse number="10">แต่​แพะ​ที่​ถูก​ฉลาก​เอา​ปล่อย​นั้น ต้อง​เอา​มา​ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทั้งเป็น จะ​กระทำ​ไถ่​โทษ​ด้วย​แพะ​ตัว​นั้น, แล้ว​เอา​ไป​ปล่อย​เสีย​ใน​ป่า</verse>
				<verse number="11">“และ​อา​โร​น​จะ​เอา​ลูก​วัว​ที่​เป็น​เครื่อง​ไถ่​โทษ​สำหรับ​ตัวเอง, มา​กระทำ​ไถ่​โทษ​ของ​ตน​และ​พวก​ของ​ตน, และ​ฆ่า​ลูก​วัว​ที่​เป็น​เครื่อง​สำหรับ​ไถ่​โทษ​ของ​ตน​นั้น.</verse>
				<verse number="12">และ​อา​โร​น​จะ​เอา​กะ​ถาง​ไป​เอาถ่าน​ไฟ​จาก​แท่น​บูชา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​เอา​เครื่อง​หอม​เต็ม​กำมือ​เข้า​ไป​ใน​ม่าน,</verse>
				<verse number="13">และ​ใส่​เครื่อง​หอม​ชั้นใน​ไฟ​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ให้​ควัน​เครื่อง​หอม​นั้น​ขึ้น​กลุ้ม​พระที่นั่ง​กรุณา​เหนือ​หีบ​หนังสือ​ไมตรี​เพื่อ​จะ​ไม่​ตาย.</verse>
				<verse number="14">และ​อา​โร​น​จะ​เอา​โลหิต​ลูก วัว​นั้น, มา​ประพรม​ด้วย​นิ้วมือ​ของ​ตน​บน​พระที่นั่ง​กรุณา​ข้าง​ตะวันออก, และ​ประพรม​โลหิต​นั้น​ลง​ที่​พื้น​ตรงหน้า​พระที่นั่ง​กรุณา​เจ็ด​หน</verse>
				<verse number="15">“แล้ว​อา​โร​น​จะ​ฆ่า​แพะ​ที่​เป็น​เครื่องบูชา​ไถ่​โทษ​สำหรับ​คน​ทั้งปวง​นั้น. เอา​โลหิต​แพะ​นั้น​เข้า​ไป​ใน​ม่าน, และ​กระทำ​โลหิต​แพะ​นั้น​เหมือน​ได้​กระทำ​โลหิต​ของ​ลูก​วัว: คือ​ประพรม​ลง​ที่​พระที่นั่ง​กรุณา.</verse>
				<verse number="16">และ​ที่​พื้น​ตรงหน้า​พระที่นั่ง​กรุณา​และ​ปุโรหิต​จะ​กระทำ​ไถ่​โทษ​ที่​บริสุทธิ์​นั้น​เพราะ​มลทิน​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้ง​หลาย, และ​เพราะ​การ​ผิด​และ​การ​บาป​ของ​เขา, และ​ปุโรหิต​จะ​กระทำ​ไถ่​โทษ​พลับพลา​ประชุม​ที่อยู่​ท่า​ม กลาง​การ​มลทิน​ของ​เขา​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="17">และ​จะ​ไม่​ให้​ผู้ใด​อยู่​ใน​พลับพลา​ประชุม, เมื่อ​ปุโรหิต​จะ​กระทำ​ไถ่​โทษ​ใน​ที่​บริสุทธิ์, จะ​ได้​กระทำ​ไถ่​โทษ​เพราะ​ตัวเอง​และ​พวก​ของ​ตน และ​เพราะ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​จน​ออก​มา​แล้ว,</verse>
				<verse number="18">และ​ปุโรหิต​จะ​ออก​มา​กระทำ​ไถ่​โทษ​แท่น​บูชา​ที่อยู่​ตรง​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, จะ​เอา​โลหิต​ของ​ลูก​วัว​และ​แพะ​นั้น​ประพรม​ด้วย​นิ้วมือ​บน​เขา​ของ​แท่น.</verse>
				<verse number="19">ปุโรหิต​จะ​เอา​นิ้วมือ​ของ​ตน​ประพรม​โลหิต​นั้น​บน​แท่น​เจ็ด​หน, และ​กระทำ​ให้​เป็น​บริสุทธิ์​ปราศ​จาก​มลทิน​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="20">“ครั้น​เสร็จ​การ​ชำระ​ที่​บริสุทธิ์, และ​พลับพลา​ประชุม, และ​แท่น​บูชา​แล้ว, ปุโรหิต​จะ​เอา​ลูก​แพะ​ที่​ยัง​เป็น อยู่​ออก​มา.</verse>
				<verse number="21">และ​อา​โร​น​จะ​วางมือ​ทั้ง​สอง​ของ​ตน​ลง​บน​ศีรษะ​แพะ​นั้น, ลุ​แก่​โทษ​การ​ผิด​การ​บาป​ทั้งปวง​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, วาง​การ​ผิด​ทั้งปวง​ลง​บน​ศีรษะ​แพะ​นั้น; และ​จะ​ให้​คน​รู้จัก​ทาง​จูง​แพะ​นั้น​ไป​ถึง​ป่า.</verse>
				<verse number="22">และ​ให้​แพะ​นั้น​แบก​เอา​บาป​โทษ​ทั้งปวง​ไป​ถึง​ที่​ร้าง​เปล่า​อยู่, และ​ให้​เขา​ปล่อย​แพะ​นั้น​ไป​เสีย​ใน​ป่า</verse>
				<verse number="23">“และ​อา​โร​น​จะ​เข้า​ไป​ใน​พลับพลา​ประชุม, และ​เปลื้องผ้า​ป่าน​ที่​เขา​สวม​เมื่อ​เข้า​ใน​ที่​บริสุทธิ์​อัน​ยิ่ง​ออก​ไว้​ที่นั่น;</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เอา​น้ำ​ล้าง​ตัว​ใน​ที่​บริสุทธิ์​นั้น​จึง​สวม​ผ้า​ของ​ตน​ออก​มา, แล้ว​ถวาย​เครื่องบูชา​สำหรับ​ตัว​และ​สำหรับ​คน​ทั้งปวง, กระทำ​ไถ่​โทษ​ตัวเอง​และ​เพราะ​คน​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="25">และ​มัน​ของ​สัตว์​สำหรับ​บูชา​ไถ่​โทษ​นั้น เขา​จะ​เผา​เสียบน​แท่น.</verse>
				<verse number="26">และ​คน​ที่​เอา​แพะ​ไป​ปล่อย​เสีย​นั้น​จะ​ต้อง​ซัก​ผ้า​ของ​ตน และ​อาบน้ำ​จึง​จะ​เข้า​มา​ใน​ที่​หยุดพัก​ได้.</verse>
				<verse number="27">และ​ลูก​วัว​และ​แพะ​ที่​ปุโรหิต​ฆ่า​เอา​โลหิต​เขา​มา​กระทำ​ไถ่​โทษ​ใน​ที่​บริสุทธิ์, เขา​จะ​ยก​ออก​ไป​ข้างนอก​และ​จะ​เอา​หนัง​กับ​เนื้อ และ​อาจม​เผา​ไฟ​เสีย.</verse>
				<verse number="28">และ​คน​ที่​เอา​ของ​เหล่านี้​ไป​เผา​ไฟ​จะ​ต้อง​ซัก​ผ้า​ของ​ตน​และ​อาบน้ำ, จึง​เข้า​มา​ใน​ที่​หยุดพัก​ได้</verse>
				<verse number="29">“นี้​เป็น​บัญญัติ​ถาวร​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​เดือน​เจ็ด​วันที่​สิบ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ทรมาน​จิตต์​ของ​ตน, และ​อย่า​ทำ​การ​ใน​วัน​นั้น​เลย: ท่าน​เอง​ก็ดี, หรือ​แขก​บ้าน​อาศัย​อยู่​ด้วย​กัน​ก็ดี.</verse>
				<verse number="30">เพราะ​ใน​วัน​นั้น​ปุโรหิต​จะ​กระทำ​ไถ่​โทษ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, จะ​ชำระ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​เป็น​สะอาด​ปราศ​จาก​การ​บาป, ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="31">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ถือ​วัน​นั้น​เหมือน​วัน​ซะบา​โต, จะ​ต้อง​ทรมาน​ใจ​ของ​ตน​ตาม​บัญญัติ​ถาวร​นี้.</verse>
				<verse number="32">และ​ปุโรหิต​จะ​ตั้ง​เฉลิม​ผู้ใด​ให้​ปรนนิบัติ​เป็น​ปุโรหิต​แทน​บิดา, ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​กระทำ​ไถ่​โทษ​และ​สวม​ผ้าป่าน เครื่อง​บริสุทธิ์​นั้น.</verse>
				<verse number="33">และ​จะ​กระทำ​ไถ่​โทษ​เพราะ​ห้อง​บริสุทธิ์​อัน​ยิ่ง, และ​กระทำ​ไถ่​โทษ เพราะ​พลับพลา​ประชุม​และ​เพราะ​แท่น​บู​ชา, และ​กระทำ​เพราะ​พวก​ปุโรหิต​และ​เพราะ​คน​ทั้งปวง​นั้น.</verse>
				<verse number="34">นี้​จะ​เป็น​บัญญัติ​ถาวร​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, จะ​กระทำ​ไถ่​โทษ เพราะ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ปี​ละ​หน เพราะ​บรรดา​การ​ผิด​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา,” และ​เขา​ได้​ทำ​เหมือน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​กล่าว​แก่​อา​โร​น​และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น, และ​แก่​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ดังนี้​ว่า,</verse>
				<verse number="3">ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า​ผู้ใด​ผู้​หนึ่ง​จะ​ฆ่า​วัว​หรือ​แกะ​หรือ​แพะ​ข้างใน​หรือ​ข้างนอก หรือ​ที่​หยุดพัก,</verse>
				<verse number="4">และ​มิได้​เอา​สัตว์​นั้น​มา​ที่​ประตู​พลับพลา ประชุม, จะ​ได้​บูชา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​พลับพลา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​นั้น​จะ​มี​โทษ​เพราะ​เขา​ทำ​ให้​เลือด​ไหล: คน​นั้น​ต้อง​ขาด​จาก​พรรคพวก​ของ​ตน;</verse>
				<verse number="5">เพื่อ​จะ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​เอา​เครื่องบูชา​ของ​เขา, ที่​เผา​บูชา​ที่​นำมา​ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ที่​ประตู​พลับพลา​ประชุม​ให้แก่​ปุโรหิต, และ​ปุโรหิต​จะ ถวาย​ของ​เหล่านั้น​เป็น​เครื่อง​โมทนา​พระ​คุณ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="6">และ​ปุโรหิต​จะ​ประพรม​โลหิต​นั้น​บน​แท่น​บูชา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ที่​ประตู​พลับพลา​ประชุม และ​เผา​มัน​สัตว์​นั้น​เป็น​เครื่อง​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="7">และ​จะ​ไม่​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​บูชา​แก่​ปีศาจ​นั้น​อีก, อัน​เป็น​การ​ล่วง​ประเพณี​ของ​เขา. บัญญัติ​นี้​เรา​ให้​เป็น​บัญญัติ​ถาวร​ชั่ว​อายุ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย.’ ”</verse>
				<verse number="8">“และ​เจ้า​จง​กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ‘ผู้ใดๆ แต่​พวก​ยิศ​รา​เอล​หรือ​แค่​แขก​บ้าน​ที่​อาศัย​อยู่​ด้วย​ที่​ถวาย​เครื่องบูชา,</verse>
				<verse number="9">และ​มิได้​เอา​มา​ถึง​ประตู​พลับพลา​ประชุม​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​นั้น​ต้อง​ตัดขาด​จาก​พรรคพวก​ของ​ตน</verse>
				<verse number="10">“และ​ผู้ใดๆ แต่​พวก​ยิศ​รา​เอล, หรือ​แต่​แขก​บ้าน​ที่​อาศัย​อยู่​ด้วย​จะ​กิน​โลหิต​อย่างหนึ่ง​อย่างใด. เรา​ตั้งหน้า​ของ​เรา​ต่อสู้​แก่​คน​ที่​กิน​โลหิต​นั้น, และ​จะ​ตัดขาด​จาก​พรรคพวก​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="11">เพราะว่า​ชีวิต​ของ​เนื้อ หนัง​คือ​โลหิต, และ​โลหิต​นั้น​เรา​ได้​ให้แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย, จะ​กระทำ​ไถ่​โทษ​วิญญาณ​จิตต์​ของ​เจ้า​บน​แท่น; เพราะว่า​โลหิต​นั้น เป็น​ของ​ที่​ไถ่​จิตต์​วิญญาณ.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนี้​เรา​ได้​สั่ง​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ว่า, ‘อย่า​ให้​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ใน​พวก​เจ้า​หรือ​แขก​บ้าน​ที่​อาศัย​อยู่​ด้วย​กิน​เลือด​เลย​เป็น​อัน​ขาด.</verse>
				<verse number="13">และ​ผู้ใด​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล, หรือ​แต่​แขก​บ้าน​ที่​อาศัย​อยู่​ด้วย​จะ​จับ​เอา​สัตว์​อย่างหนึ่ง​อย่างใด​ที่​กิน​ได้, ผู้​นั้น​ต้อง​ให้​โลหิต​สัตว์​นั้น​ไหล​ลง​ที่ดิน​และ​ปิด​ไว้</verse>
				<verse number="14">“เพราะว่า​โลหิต​นั้น​เป็น​ชีวิต​แห่ง​เนื้อ​หนัง​ทั้งปวง. โลหิต​สัตว์​ทั้งปวง​เหมือน​ชีวิต​ของ​สัตว์​นั้น,” เหตุ​ฉะนี้​เรา​ได้​ตรัส​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ว่า, ‘อย่า​ได้​กิน​โลหิต​สัตว์​อย่างหนึ่ง​อย่างใด​เลย; เพราะว่า​ชีวิต​ของ​เนื้อหนัง​นั้น​คือ​โลหิต, ผู้ใด​ได้​กิน​โลหิต​ต้อง​ตัด​ชีวิต​ผู้​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="15">และ​ผู้ใด​ได้​กิน​เนื้อ​สัตว์​ที่​ตาย​เอง​หรือ​สัตว์​อื่น​กัด​ตาย, จะ​เป็น​คน​พวก​เจ้า​ก็ดี​หรือ​แขก​บ้าน​ก็ดี, ผู้​นั้น​ต้อง​ซัก​ผ้า​ของ​ตน​และ​อาบน้ำ: เขา​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น, เขา​จึง​จะ​เป็นอัน​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="16">แต่​ถ้า​เขา​มิได้​ซัก​ผ้า​ของ​คน​และ​อาบน้ำ เขา​ต้อง​รับโทษ​ของ​เขา​เอง.’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ‘เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กระทำ​ตาม​อย่าง​ชาว​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, ที่​พวก​เจ้า​ได้ อาศัย​อยู่​แต่ก่อนนั้น: อย่า​กระทำ​ตาม​ธรรม​เนียม​ชาว​เมือง​คะ​นา​อัน ที่​เรา​จะ​พา​เจ้า​ไป​อยู่​นั้น; อย่า​ประพฤติ​ตาม​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​กระทำ​ตาม​ข้อบัญญัติ, และ​ดำเนิน​ตาม​ข้อ​ปรนนิบัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา: เรา​เป็น​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ฉะนี้​ผู้ใด​ได้​นับถือ​รักษา​บัญญัติ, และ​ประพฤติ​ตาม​ข้อ​ปรนนิบัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา, ผู้​นั้น​จะ​มี​ชีวิต​จำเริญ​ใน​คำ​โอวาท​นั้น: เรา​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="6">“อย่า​ให้​ผู้ใด​เข้า​ใกล้​เปิด​ที่​ลับ ส้องเสพย์ด้วย​คน​ที่​เป็น​วงศ์​ญาติ​สนิท​กัน: เรา​เป็น​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="7">อย่า​ให้​ผู้ใด​เปิด​ที่​ลับ​ของ​บิดา​หรือ​มารดา​ของ​ตน; เพราะ​เขา​เป็น​มารดา, อย่า​เปิด​ที่​ลับ​ของ​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="8">อย่า​ให้​ผู้ใด​เปิด​ที่​ลับ​เมีย​ของ​บิดา; เพราะ​เป็น​เหมือน​บิดา​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="9">อย่า​ให้​ผู้ใด​เปิด​ที่​ลับ​ของ​พี่​หญิง​หรือ​น้อง​หญิง​ที่​เป็น​บุตร​ของ​บิดา​หรือ​มารดา ซึ่ง​เกิด​ที่​บ้าน​หรือ​ที่​อื่น.</verse>
				<verse number="10">อย่า​ให้​ถ้า​ผู้ใด​เปิด​ที่​ลับ​หลาน​ที่​เป็น​ลูก​ของ​ลูกชาย, หรือ​ลูก​ของ​ลูก​หญิง; เพราะ​เขา​เป็น​เนื้อหนัง​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="11">อย่า​ให้​ผู้ใด​เปิด​ที่​ลับ​ของ​ลูก​หรือ​แม่เลี้ยง​ที่​เป็น​บิดา​เดียวกัน; เพราะ​เขา​เป็น​น้องสาว.</verse>
				<verse number="12">อย่า​ให้​ผู้ใด​เปิด​ที่​ลับ​ของ​พี่​หญิง​หรือ​น้อง​หญิง​ของ​บิดา; เพราะ​เขา​เป็น​เนื้อหนัง​ของ​บิดา.</verse>
				<verse number="13">อย่า​ให้​ผู้ใด​เปิด​ที่​ลับ​ของ​พี่​หญิง​หรือ​น้อง​หญิง​ของ​มารดา; เพราะ​เขา​เป็น​เนื้อหนัง​ของ​มารดา.</verse>
				<verse number="14">อย่า​ให้​ผู้ใด​เปิ​ดที่​ลับ​เมีย​ของ​พี่ชาย​หรือ​น้อง​ชาย​ของ​บิดา; เพราะ​เขา​เป็น​ป้า​สะใภ้​และ​อา​สะใภ้</verse>
				<verse number="15">อย่า​ให้​ผู้ใด​เปิด​ที่​ลับ​ของ​ลูก​สะใภ้; เพราะ​เขา​เป็น​เมีย​ของ​ลูกชาย: อย่า​เปิด​ที่​ลับ​ของ​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="16">อย่า​ให้​ผู้ใด​เปิด​ที่​ลับ​ของ​เมีย​พี่น้อง​เป็น​ที่​ลับ​ของ​พี่น้อง.</verse>
				<verse number="17">อย่า​เปิด​ที่​ลับ​ทั้ง​แม่​และ​ลูก, หรือ​ทั้ง​แม่​และ​หลาน: อย่า​เปิด​ที่​ลับ​ของ​เขา​เลย; เพราะ​เขา​เป็น​ญาติ​ด้วย​กัน, และ​เป็น​การ​ผิด.</verse>
				<verse number="18">อย่า​ให้​ผู้ใด​เปิด​ที่​ลับ​พี่​หญิง​หรือ​น้อง​หญิง​ของ​เมีย, อัน​เป็น​ที่​กวนใจ​ของ​เมีย เมื่อ​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="19">“อย่า​ให้​ผู้ใด​เข้า​ใกล้เคียง​เปิด​ที่​ลับ​ของ​หญิง​ที่​มี​ระดู, เมื่อ​เขา​ยัง​อยู่​ต่างหาก เพราะ​การ​มลทิน​ของ​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="20">อย่า​ให้​ผู้ใด​ส้องเสพย์​กับ​เมีย​ของ​ผู้อื่น กระทำ​การ​ชั่ว​ลามก​ด้วย​เขา.</verse>
				<verse number="21">และ​ห้าม​อย่า​ให้​ลูกหลาน เผ่าพันธุ์​ของ​ผู้ใด​ลุย​ไฟ​จะ​บูชา​โม​เล็ก, และ​อย่า​กระทำ​ให้​พระ​นาม​พระเจ้า​ของ​เจ้า​เสื่อม​ไป; เพราะ​เรา​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="22">อย่า​ประพฤติ​การ​ชั่ว​ผู้ชาย​กับ​ผู้ชาย​ด้วย​กัน; เพราะ​เป็น​การ​ชั่ว​ลามก​นัก.</verse>
				<verse number="23">อย่า​ให้​ชาย​หญิง​ผู้ใด​ส้องเสพย์​เมถุน​กับ​สัตว์​เดียรัจฉาน; เพราะ​เป็น​การ​ชั่ว​ลามก​มาก​นัก</verse>
				<verse number="24">“เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ประพฤติ​ให้​ลามก​ด้วย​การ​เช่นนี้​เลย; เพราะ​ชาว​เมือง​ทั้งปวง​ที่​เรา​ไล่​จาก​ตรงหน้า​เจ้า​นั้น, เขา​ได้​ประพฤติ​การ​ชั่ว​เช่นนี้.</verse>
				<verse number="25">แผ่น​ดิน​นั้น​เป็น​มลทิน​ไป; เหตุ​ฉะนี้​เรา​จะ​ลงโทษ​แก่​แผ่น​ดิน​นั้น, และ​แผ่น​ดิน​นั้น​จะ​คาย​สำรอก​ชาว​เมือง​ทั้งปวง​นั้น​ออก​เสีย.</verse>
				<verse number="26">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​นับถือ​บัญญัติ, และ​ข้อ​ปรนนิบัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา: อย่า​กระทำ​การ​ชั่ว​ลามก​ใน​การ​เหล่านี้​เลย; เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็ดี หรือ​แขก​บ้าน​ที่​อาศัย​อยู่​ด้วย​ก็ดี;</verse>
				<verse number="27">เพราะ​ชาว​เมือง​ทั้งปวง​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​ได้​กระทำ​การ​ชั่ว​เช่นนี้​จน​แผ่น​ดิน​เป็น​มลทิน​ไป.</verse>
				<verse number="28">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ทำ​ให้​แผ่น​ดิน​เป็น​มลทิน​เช่นนี้; เพื่อ​แผ่น​ดิน​จะ​ไม่​ได้​คาย​สำรอก​เจ้า​ออก​เสีย, เหมือน​อย่าง​ชาว​เมือง​ที่อยู่​ก่อน​นั้น.</verse>
				<verse number="29">เพราะว่า​ผู้ใด​ได้​ประพฤติ​ชั่ว​ลามก​เช่นนี้, ต้อง​ตัด​ชีวิต​ผู้​นั้น​ออก​เสีย​จาก​พรรคพวก​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="30">เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​รักษา​ข้อบัญญัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา, และ​อย่า​ประพฤติ​ตาม​ธรรม​เนียม​การ​ชั่ว​ที่​เขา​กระทำ​นั้น; เพราะ​เจ้า​จะ​ไม่​ได้​เป็น​มลทิน​ด้วย​การ​ชั่ว​นั้น: เรา​เป็น​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า.’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง, ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ‘เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​เป็น​บริสุทธิ์; เพราะ​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​เป็น​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="3">จง​เกรงกลัว​และ​ฟัง​บิดา​และ​มารดา ของ​ตน​ทุกคน, และ​ถือ​รักษา​วัน​ซะบา​โต​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">อย่า​ให้​ผู้ใด​กลับ​นับถือ​รูป​เคารพ, หรือ​ทำ​รูปหล่อ​เป็น​ของ​เคารพ​สำหรับ​ตัวเอง: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">“ถ้า​ผู้ใด​จะ​ถวาย​เครื่องบูชา​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ให้​ผู้นั้น​ถวาย​บูชา​เป็น​ที่​ให้​มี​ความ​ชอบ.</verse>
				<verse number="6">ของ​ที่​บูชา​ถวาย​นั้น, จง​กิน​เสีย​ใน​วันที่​บูชา​นั้น, หรือ​วันรุ่งขึ้น; ถ้า​เหลือ​อยู่​จน​วันที่​สาม​จง​เผา​ไฟ เสีย.</verse>
				<verse number="7">ถ้า​จะ​กินใน​วันที่​สาม​ก็​เป็น​ผิด, จะ​หา​โปรด​รับ​ไม่.</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนี้​ผู้​ที่​กิน​นั้น​จะ​ต้อง​รับโทษ​แห่ง​การ​ผิด​นั้น; เพราะ​เขา​ได้​กระทำ​ให้​ของ​บริสุทธิ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสื่อมเสีย​ไป, ต้อง​ตัด​ชี​วิต​ผู้​นั้น​ออก​เสีย​จาก พรรคพวก​ของ​ตน</verse>
				<verse number="9">“เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เกี่ยว​ข้าว​ที่นา, อย่า​เกี่ยว​เก็บ​ข้าว​ที่​ริม​คันนา​ให้​หมด, และ​อย่า​เก็บ​ข้าว​ที่​ตก​เมื่อ​เกี่ยว.</verse>
				<verse number="10">และ​อย่า​เก็บ​ผลไม้​ที่​สวน​เถา​องุ่น​ให้​หมด; แต่​ให้​เหลือ​ไว้​บ้าง​ให้​คนจน​และ​คน​แขก​บ้าน​เก็บ​กิน: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="11">“อย่า​ลัก​ทรัพย์, หรือ​ประพฤติ​คดโกง, หรือ​มุสาวาท​แก่​กัน​และ​กัน.</verse>
				<verse number="12">อย่า​สา​บา​ลออ​ก​นาม​ของ​เรา​โดย​ความ​เท็จ, และ​อย่า​ทำ​ให้​นาม​พระเจ้า​ของ​เจ้า​เสื่อมเสีย: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="13">“อย่า​ล่อลวง​ฉ้อ​กระ​บัด​ทรัพย์​ของ​เขา, และ​อย่า​ให้​ค่าจ้าง​ของ​คน​ที่​รับจ้าง​นั้น​ค้าง​คืน​จน​วันรุ่งขึ้น.</verse>
				<verse number="14">อย่า​แช่ง​ด่า​คน​หูหนวก​และ​ใส่​ของ​สะ​ดูด​ตรงหน้า​คน​ตาบอด; แต่​จง​กลัวเกรง​พระเจ้า​ของ​เจ้า: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="15">“อย่า​พิพากษา​ความ​อสัตย์​อธรรม, และ​อย่า​ลำเอียง​แก่​คนจน, และ​เห็นแก่หน้า​ผู้​มี​วา​ศ​นา; แต่​จง​พิพากษา​ความ​โดย​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="16">อย่า​เป็น​คน​เที่ยว​ไป​เที่ยว​มา​ส่อเสียด​แก่​เพื่อนบ้าน, และ​อย่า​เป็น​พะ​ยาน​ยืนยัน​ความ​เท็จ​ต่อ​เพื่อนบ้าน​ให้​ถึง​ชีวิต: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="17">“อย่า​ปิดความ​โกรธ​ต่อ​พี่น้อง​ไว้​ใน​ใจ: จง​ว่ากล่าว​ห้าม​เขา​เสีย อย่า​ให้​เขา​เป็น​คน​ผิด.</verse>
				<verse number="18">อย่า​แก้แค้น​หรือ​ผูก​พยาบาท​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด, แต่​จงรัก​เพื่อนบ้าน​เหมือน​รัก​ตัวเอง: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="19">“เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​รักษา​บัญญัติ​ของ​เรา, อย่า​ประสม​สัตว์​ต่าง​ประเภท​ให้​มี​ลูก, อย่า​หว่าน​ข้าว​ต่าง​พันธุ์​ที่นา​ปน​กัน, อย่า​ใช้​เสื้อผ้า​ที่​ทำ​ด้วย​ป่าน และ​ขน​แกะ​ปน​กัน,</verse>
				<verse number="20">ถ้า​ผู้ใด​นอน​ด้วย​ทาส​หญิง​ที่​ผู้ชาย​สู่ขอ​ยินยอม​กัน​แล้ว, หญิง​นั้น​ต้อง​ถูก​เฆี่ยน​แต่​อย่า​ทำโทษ​ถึงตาย​เพราะ​เขา​เป็น​ทาส.</verse>
				<verse number="21">และ​ผู้ชาย​นั้น​ต้อง​เอา​เครื่องบูชา​ไถ่​ความผิด​มา​ที่​ประตู​พลับพลา​ประชุม, คือ​แกะ​ตัวผู้​สำหรับ​ไถ่​ความผิด.</verse>
				<verse number="22">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​แกะ​ตัวผู้​นั้น​กระทำ​ไถ่​โทษ​เพราะ​เขา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา และ​ความผิด​ที่​เขา​ได้​กระทำ​นั้น​จะ​โปรด​ยก​เสีย</verse>
				<verse number="23">“เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​ถึง​แผ่น​ดิน​นั้น​แล้ว, และ​ได้​ปลูก​ต้นไม้​มี​ผล​ทุกอย่าง; ผลไม้​นั้น​ต้อง​ถือ​เป็น​ที่​ห้าม​ไม่​ให้​กิน​สาม​ปี​นั้น, อย่า​กิน​เลย.</verse>
				<verse number="24">แต่​ใน​ปี​ที่​สี่​ผลไม้​ทั้งปวง​นั้น​จะ​เป็น​บริสุทธิ์​จะ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้.</verse>
				<verse number="25">ใน​ปี​ที่​ห้า เจ้า​ทั้ง​หลาย​กิน​ผลไม้​ทั้งปวง​ได้; เพื่อ​จะ​ได้​ผล​ทวี​ขึ้น: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="26">“อย่า​กิน​เนื้อ​สัตว​ที่​มี​เลือด, อย่า​ใช้​เครื่องราง​กัน​ตัว, อย่า​ถือ​ฤกษ์​ยาม.</verse>
				<verse number="27">อย่า​ตัดผม​หรือ​หนวด​ให้​กลม.</verse>
				<verse number="28">อย่า​เชือด​เนื้อ​เพราะ​คนตาย, หรือ​สัก​เนื้อ​ของ​ตัวเอง: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="29">“อย่า​กระทำ​ลูก​หญิง​ของ​ตัว​ให้​เสี​ย​ไป​เป็น​หญิง​ชั่ว, เกลือก​ว่า​แผ่น​ดิน​จะ​เต็มไปด้วย​การ​ล่วง​ประเวณี​และ​การ​ชั่ว​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="30">จง​รักษา​วัน​ซะบา​โต​และ​นับถือ​โบสถ์​ของ​เรา: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="31">“อย่า​แสวงหา​คนทรง​ผี, และ​แม่มด, จะ​กระทำ​ให้​ตัว​เป็น​มลทิน​เพราะ​เขา: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="32">“จง​คำนับ​คน​ผมหงอก​และ​นับถือ​คนแก่, และ​เกรงกลัว​พระเจ้า: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="33">“ถ้า​คน​แขกเมือง​มา​อาศัย​ใน​แผ่น​ดิน​เมือง​ของ​เจ้า, อย่า​ข่มเหง​เขา.</verse>
				<verse number="34">แขกเมือง​ที่มา​อาศัย​ด้วย​เจ้า​นั้น, เหมือน​กับ​คน​ที่​เกิด​ใน​แผ่น​ดิน​เมือง​ของ​เจ้า, ต้อง​รักษา​เขา​เหมือน​รักษา​ตัวเอง; เพราะว่า​แต่ก่อน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​แขกเมือง​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="35">“อย่า​พิพากษา​ความ​อสัตย์​อธรรม, หรือ​ใช้​วาจา​หรือ​ใช้​ตราชู​หรือ​ถัง​ทะนาน​ที่​ไม่​เที่ยงธรรม;</verse>
				<verse number="36">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ใช้​ตราชู​และ​ชั่ง และ​ทะนาน​อัน​เที่ยงธรรม: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ที่​ได้​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​มา​จาก​แผ่น​ดิน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="37">ดังนี้​แหละ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​นับถือ​ประพฤติ​ตาม​บัญญัติ, และ​ข้อ​ปรนนิบัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา. เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา:’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ซ้ำ​อีก​ว่า, “ผู้ใด​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​หรือ​แขกเมือง​ที่​อาศัย​อยู่​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล, จะ​ให้​ลูกหลาน​เผ่าพันธุ์​แก่​โม​เล็ก​ต้อง​ฆ่า​ผู้​นั้น​เสีย: คน​ทั้งปวง​ใน​เมือง จะ​เอา​หิน​ขว้าง​ผู้​นั้น​ให้​ตาย.</verse>
				<verse number="3">และ​เรา​จะ​ตั้งหน้า​ของ​เรา​ต่อสู้​คน​นั้น, จะ​ตัด​ชีวิต​คน​นั้น​จาก​พล​เมือง​ของ​เขา; เพราะ​เขา​ได้​ให้​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา​แก่​โม​เล็ก, จะ​กระทำ​โบสถ์​ของ​เรา​ให้​เป็น​มลทิน​และ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา​ให้​เสื่อมเสีย.</verse>
				<verse number="4">ถ้า​คน​ทั้งปวง​ใน​เมือง​ไม่​เอา​ใจ​ใส่​ฆ่า​คน​ที่​เอา​เผ่าพันธุ์​ให้แก่​โม​เล็ก​นั้น;</verse>
				<verse number="5">เรา​ก็​จะ​ตั้งหน้า​ของ​เรา​ต่อสู้​คน​นั้น, และ​ต่อสู้​วงศ์​วาน​ครอบครัว​ของ​เขา, และ​จะ​ตัด​ชีวิต​ของ​เขา​กับ​บรรดา​คน​ที่​ล่วง​ประเวณี​ตาม​เขา, ที่​ได้​ล่วง​ประเวณี​กับ​โม​เล็ก​นั้น​ออก​เสีย​จาก​พรรคพวก​ของ​ตน</verse>
				<verse number="6">“และ​คน​ที่​แสวงหา​คนทรง​ผี​และ​แม่มด, และ​ล่วง​ประเวณี​ตาม​เขา​เรา​จะ​ตั้งหน้า​ของ​เรา​ต่อสู้​คน​นั้น, และ​จะ​ตัด​ชีวิต​คน​นั้น​ออก​จาก​พรรคพวก​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ชำระ​ตัว​ให้​เป็น​บริสุทธิ์; เพราะ​เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​รักษา​ประพฤติ​ตาม​บัญญัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​ตั้ง​เจ้า​ไว้​ให้​เป็น​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="9">ผู้ใด​ได้​แช่ง​ด่า​บิดา​หรือ​มารดา​ของ​ตน​ต้อง​ฆ่า​ผู้​นั้น​เสีย; เพราะ​ได้​แช่ง​ด่า​บิดา​มารดา​ของ​เขา​ต้อง​รับโทษ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="10">“ผู้ใด​ได้​ล่วง​ประเวณี​กับ​เมีย​คน​อื่น​คือ​เมีย​ของ​เพื่อนบ้าน, ต้อง​ฆ่า​สอง​คน​นั้น​เสีย​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง.</verse>
				<verse number="11">และ​คน​ที่​นอน กับ​เมีย​ของ​บิดา​ก็ได้​ชื่อ​ว่า​เปิด​ที่​ลับ​ของ​บิดา, ต้อง​ฆ่า​สอง​คน​นั้น​เสีย​เป็นแน่: เขา​ต้อง​รับโทษ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="12">ผู้ใด​ได้​นอน​กับ​ลูก​สะใภ้​ของ​ตน, ต้อง​ฆ่า​เขา​ทั้ง​สอง​เพราะ​ได้​กระทำ​ผิด: เขา​ต้อง​รับโทษ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ผู้ใด​กระทำ​ชั่ว​ลามก​ผู้ชาย​ต่อ​ผู้ชาย​ด้วย​กัน​จะ ต้อง​ฆ่า​เขา​ทั้ง​สอง​คน: เขา​ต้อง​รับโทษ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ผู้ใด​เอา​เป็น​เมีย​ทั้ง​แม่​ทั้ง​ลูก​ก็​เป็น​การ​ผิด: เขา​ทั้ง​สอง​ต้อง​คลอก​เสีย​ด้วย​ไฟ​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง; เพื่อ​จะ​มิได้​มี​การ​ชั่ว​ท่ามกลาง​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">ถ้า​ผู้ใด​จะ​ส้องเสพย์​เมถุน​กับ​สัตว์​เดียรัจฉาน; ต้อง​ฆ่า​ผู้​นั้น​เสีย​กับ​สัตว์​เดียรัจฉาน​ด้วย.</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ผู้หญิง​ใดๆ จะ​ส้องเสพย์​เมถุน​กับ​สัตว์​เดียรัจฉาน​เหมือน​อย่าง​ผู้ชาย; ต้อง​ฆ่า​หญิง​นั้น​กับ​สัตว์​เดียรัจฉาน​เสีย​ด้วย​กัน​ทั้ง​สอง: เขา​ต้อง​รับโทษ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="17">“ถ้า​ผู้ใด​จะ​เอา​พี่​หญิง​น้อง​หญิง​ของ​ตน, ลูก​ของ​บิดา​หรือ​ลูก​ของ​มารดา, และ​เปิด​ที่​ลับ​ของ​เขา​ก็​เป็น​การ​ผิด: ต้อง​ตัด​ชีวิต​ของ​เขา​ออก​จาก​พรรคพวก​ของ​ตน, เพราะ​เขา​ได้​เปิด​ที่​ลับ​ของ​พี่น้อง: เขา​ต้อง​รับโทษ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ผู้​ใด​จะ​นอน​กับ​หญิง​ที่​มี​ระดู​อยู่​และ​เปิด​ที่​ลับ​ของ​เขา, ก็​ต้อง​ตัด​ชีวิต​ของ​เขา​ทั้ง​สอง​ออก เสีย​จาก​พรรคพวก​ของ​ตน; เพราะ​เขา​ได้​เปิด​ที่​ลับ​ของ​หญิง​ที่​มี​ระดู.</verse>
				<verse number="19">อย่า​ให้​ผู้ใด​เปิด​ที่​ลับ​ของ​พี่​หญิง​น้อง​หญิง​ของ​บิดา​หรือ​มารดา; เพราะ​เขา​เป็น​เนื้อหนัง​ของ​ตน: ผู้​นั้น​ต้อง​รับโทษ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="20">ถ้า​ผู้ใด​จะ​นอน​กับ​เมีย​ของ​พี่ชาย​น้อง​ชาย​ของ​บิดา; ผู้​นั้นไ​ด้​ชื่อ​ว่า​เปิด​ที่​ลับ​แห่ง​พี่น้อง​ของ​บิดา: เขา​ต้อง​รับโทษ​ของ​เขา​จง​ให้​ตาย​เสีย​ไม่​ให้​มี​ลูก.</verse>
				<verse number="21">ถ้า​ผู้ใด​จะ​เอา​เมีย​พี่ชาย​น้อง​ชาย​ของ​ตน​ก็​เป็น​การ​ชั่ว​ลามก; เพราะ​ได้​เปิด​ที่​ลับ​ของ​พี่น้อง. จง​ให้​ตาย​เสีย​ไม่​ให้​มี​ลูก</verse>
				<verse number="22">“เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​รักษา​บัญญัติ​ทั้งปวง, และ​ประพฤติ​ตาม​ข้อ​ปรนนิบัติ​ทั้งปวง​ของ​เรา; เพื่อ​มิ​ให้​แผ่น​ดิน​เมือง​ที่​เรา​จะ​พา​เจ้า​ไป​อยู่​นั้น​สำรอก​คาย​เจ้า​ออก​เสีย.</verse>
				<verse number="23">อย่า​ประพฤติ​ตาม​ขนบธรรม​เนียม​ชน​ประเทศ, ของ​ที่​เรา​จะ​ไล่​เสีย​จาก​หน้า​ของ​เจ้า; ด้วยว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ประพฤติ​ผิด​ใน​สิ่ง​เหล่านี้, เรา​จึง​เกลียดชัง​เขา.</verse>
				<verse number="24">แต่​เรา​ได้​ว่า​แก่​เจ้า​ว่า​เจ้า​จะ​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​เมือง​นั้น, แผ่น​ดิน​เมือง​นั้น​เรา​จะ​ให้​เจ้า​เป็น​ของ​มรดก: คือ​แผ่น​ดิน​ที่​มี​น้ำนม​และ​น้ำผึ้ง​อัน​บริบูรณ์: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ที่​ได้​แยก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​ชนชาติ​อื่น.</verse>
				<verse number="25">เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​สัง​เกตุ​สัตว์​สะอาด​และ​สัตว์​ไม่​สะอาด, และ​อย่า​กระทำ​ให้​จิตต์​วิญญาณ​ของ​เจ้า​เป็น​มลทิน​ด้วย​สัตว์​อย่างหนึ่ง​อย่างใด​ที่​ไหว​กาย หรือ​เลื้อยคลาน​บน​แผ่น​ดิน, ที่​เรา​ได้​แยก​ออก​จาก​เจ้า​ว่า​เป็น​ของ​มลทิน.</verse>
				<verse number="26">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เป็น​คน​บริสุทธิ์​ต่อ​เรา; เพราะ​เรา​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้บริสุทธิ์, และ​เรา​ได้​แยก​เจ้า​ออก​จาก​ชน​ประเทศ​อื่น​ให้​เป็น​พล​เมือง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="27">“ผู้ชาย​ก็ดี​หรือ​ผู้หญิง​ก็ดี, ที่​เป็น​คนทรง​ผี​และ​แม่มด​ต้อง​ฆ่า​เสีย: ต้อง​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​ให้​ตาย, เขา​ต้อง​รับโทษ​ของ​เขา.’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​กล่าว​แก่​พวก​ปุโรหิต​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น, ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, อย่า​ทำ​ตัว​ให้​เป็น​มลทิน​ด้วย​ศพ​คนตาย เพื่อ​คนนอก​เนื้อ.</verse>
				<verse number="2">แต่ด้วยพี่น้อง​ที่​สนิท, คือ​มารดา​หรือ​บิดา​หรือ​ลูกชาย​หญิง หรือ​พี่ชาย​น้อง​ชาย,</verse>
				<verse number="3">หรือ​พี่สาว​น้องสาว​อัน​ไม่​มี​ผัว: เพราะ​คน​เหล่านั้น​เขา​ทำ​ให้​ตัว​เป็น​มลทิน​ได้.</verse>
				<verse number="4">ท่าน​เป็น​ผู้ใหญ่​ใน​ชาว​ประเทศ​อย่า​ทำ​ให้​ตัว​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="5">อย่า​ให้​เขา​โกน​ศีรษะ​หรือ​ตัด​หนวด​หรือ​เชือด​เนื้อตัว.</verse>
				<verse number="6">พวก​ปุโรหิต​นั้น​จะ​เป็น​บริสุทธิ์​แก่​พระเจ้า, และ​ไม่​ทำ​ให้​พระ​นาม​ของ​พระเจ้า ของ​เขา​เสื่อมเสีย: เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เครื่อง​เสวย​ของ​พระเจ้า​เขา​ถวาย; เหตุ​ฉะนี้​เขา​ต้อง​เป็น​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="7">อย่า​ให้​เขา​เอา​หญิง​คน​ชั่ว​เป็น​ภรรยา, หรือ​หญิง​ที่​อย่า​ผัว: เพราะ​ปุโรหิต​นั้น​เป็น​บริสุทธิ์​แก่​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​จง​ตั้ง​เขา​ไว้​ให้​เป็น​คน​บริสุทธิ์. เขา​เป็น​คน​สำหรับ​ถวาย​เครื่อง​เสวย​ของ​พระเจ้า, เขา​ต้อง​เป็น​บริสุทธิ์; เพราะ​เรา​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ตั้ง​เจ้า​ไว้​ก็​เป็น​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="9">ถ้า​บุตรี​ของ​ปุโรหิต​ทำ​ผิด​ด้วย​ล่วง​ประเวณี, เขา​ก็​ทำ​ให้​นาม​ชื่อ​ของ​บิดา​เสื่อมเสีย; ต้อง​เอา​คน​นั้น​คลอก​ไฟ​เสีย</verse>
				<verse number="10">“และ​ผู้​ที่​เป็น​ปุโรหิต​ใหญ่​ที่​ท่ามกลาง​พี่น้อง​ทั้งปวง, ผู้​ที่​ต้อง​ชะ​โลม​ศีรษะ​ด้วย​น้ำมัน​เฉลิม, และ​ตั้ง​ไว้​สำหรับ​ใส่​เครื่อง​ปุโรหิต, จะ​ไม่​ถอด​หมวก​หรือ​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน,</verse>
				<verse number="11">หรือ​เข้า​ไป​ถูกต้อง​ศพ​คนตาย, หรือ​ทำ​ตัว​ให้​เป็น​มลทิน เพราะ​บิดา​หรือ​มารดา​ของ​ตน,</verse>
				<verse number="12">หรือ​ออก​จาก​โบสถ์​หรือ​กระทำ​โบสถ์​ของ​พระเจ้า​ให้​เป็น​มลทิน; เพราะ​ปุโรหิต​นั้น​ชะ​โลม​ด้วย​น้ำมัน​ของ​พระเจ้า: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="13">“และ​ปุโรหิต​ใหญ่​นั้น​จะ​มี​เมีย​เป็น​หญิง​พรหม​จารีย์</verse>
				<verse number="14">และ​ห้าม​ไม่​ให้​เขา​เอา​แม่หม้าย​หรือ​หญิง​ที่​อย่า​ผัว​หรือ​หญิง​ชั่ว​เป็น​ภรรยา; แต่​เขา​จะ​ต้อง​เอา​หญิง​พรหม​จารีย์​ชาว​เมือง​ของ​ตน​เป็น​ภรรยา.</verse>
				<verse number="15">และ​อย่า​ให้​เขา​ทำ​เผ่าพันธุ์​ของ​ตน​เสื่อม​ไป; เพราะ​เรา​ยะ​โฮ​วา​ตั้ง​เขา​ไว้.’ ”</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="17">“จง​กล่าว​แก่​อา​โร​น​ว่า, “ผู้ใด​ใน​เผ่าพันธุ์​ของ​เจ้า​ตาม​ชั่ว​อายุ​ทั้ง​หลาย ของ​เขา​ที่​มี​พิการ, อย่า​ให้​ผู้​นั้น​เขา​มา​จะ​ถวาย​เครื่องบูชา​แก่​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="18">ด้วยว่า​ผู้ใด​มี​พิการ​จะ​เข้า​มา​ไม่​ได้: คือ​คน​ตาบอด​หรือ​คน​เขยก, หรือ​คน​ที่​อาการ​ใน​กาย​ไม่​ครบ​หรือ​มี​อาการ​เกิน,</verse>
				<verse number="19">หรือ​คน​ตีน​หัก​หรือ​มือ​หัก,</verse>
				<verse number="20">หรือ​คน​หลัง​โกง​หรือ​คน​แคระ​หรือ​คน​ที่​เสีย​ตา, หรือ​คน​เป็น​ขี้​กราก​หรือ​คุ​ท​ราด, หรือ​คน​ที่​ลับ​แห่ง​กาย​ไม่​ปกติ;</verse>
				<verse number="21">ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ใน​พวก​ปุโรหิต​เผ่าพันธุ์​ของ​อา​โร​น​ที่​มี​พิการ​ใน​กาย​ดังนี้​จะ​เข้า​มา​ใกล้​ถวาย​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ได้: เขา​มี​พิการ​ใน​กาย​จึง​ห้าม​ไม่​ให้​เขา​มา​ถวาย​แก่​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="22">ให้​เขา​รับประทาน​อาหาร​แห่ง​พระเจ้า​ทั้ง​ของ​ใน​ที่​บริสุทธิ์​และ​บริสุทธิ์​อัน​ยิ่ง.</verse>
				<verse number="23">แต่​ห้าม​ไม่​ให้​คน​เหล่านั้น​เข้า​มา​ใน​ม่าน​หรือ​เข้า​ใก้ล​แท่น​บูชา, เพราะ​เขา​มี​พิการ, เพื่อ​เขา​จะ​มิได้​กระทำ​โบสถ์​ของ​เรา​เสื่อมเสีย, เพราะ​เรา​ยะ​โฮ​วา​ตั้ง​เขา​ไว้,’ ”</verse>
				<verse number="24">และ​โม​เซ​ได้​บอก​แก่​อา​โร​น, และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น, และ​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">จง​กล่าว​แก่​อา​โร​น​และ​ลูกชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น​ว่า, ‘ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ระวัง​ตัว​ด้วย​ของ​บริสุทธิ์​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล; เพื่อ​มิ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ให้​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา​เสื่อมเสีย, ด้วย​ของ​ที่​เขา​ถวาย​แก่​เรา: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา.,</verse>
				<verse number="3">จง​กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ‘ผู้ใด​แต่​บรรดา​เผ่าพันธุ์​ของ​เจ้าที่​มี​มลทิน​อยู่​ใน​ตัว​เขา, และ​เขา​จับ​เอา​ของ​บริสุทธิ์​ที่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​นั้น​ต้อง​ตัด​ออก​เสีย​จาก​ที่​ตรง​พระ​พักตร​ของ​เรา; เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="4">ผู้ใด​ใน​เผ่าพันธุ์​ของ​อา​โร​น​เป็น​โรคเรื้อน, หรือ​มี​แผลเป็น​หนองใน​เนื้อหนัง, อย่า​ให้​ผู้​นั้น​กิน​แต่​ของ​บริสุทธิ์​กว่า​ตัว​จะ​เป็น​สะอาด, และ​ผู้ใด​ได้​ถูกต้อง​สิ่งของ​ที่​เป็น​มลทิน​เพราะ​ซากศพ, หรือ​คน​ที่​มี​ซึ่ง​ให้​เผ่าพันธุ์​เกิด​ออก​มา,</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ผู้ใด​ได้​ถูกต้อง​สัตว์ เลื้อยคลาน​ซึ่ง​จะ​ให้​ตัว​เป็น​มลทิน, หรือ​ถูกต้อง​คนใดคนหนึ่ง​ที่​จะ​ให้​เป็น​มลทิน,</verse>
				<verse number="6">ผู้ใด​ถูกต้อง​ของ​เหล่านี้​จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น, อย่า​ให้​เขา​กิน​แต่​ของ​บริสุทธิ์​นั้น, กว่า​เขา​จะ​ล้าง​ตัว​เสีย​ด้วย​น้ำ.</verse>
				<verse number="7">ครั้น​อาทิตย์​ตก​แล้ว​เขา​จะ​เป็น​สะอาด​จึง​กิน​ของ​บริสุทธิ์​นั้น​ได้; เพราะ​เป็น​อาหาร​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="8">แต่​สัตว์​ที่​ตาย​เอง, และ​สัตว์​ที่​สัตว์ร้าย​กัด​ฉีก, อย่า​ให้​เขา​กิน​เลย, จะ​เป็น​มลทิน​ด้วย​ของ​เหล่านี้: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="9">เขา​ทั้ง​หลาย​ต้อง​รักษา​บัญญัติ​ของ​เรา. ถ้า​เขา​ผิด​บัญญัติ​ของ​เรา, เขา​ต้อง​รับโทษ​ถึงตาย​เพราะ​การ​ผิด​นั้น: เรา​ยะ​โฮ​วา​ตั้ง​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="10">“เหตุ​ฉะนี้​จะ​ไม่​ให้​ผู้ใด​ที่​เป็น​แขกเมือง​กิน​ของ​บริสุทธิ์​นั้น, และ​ไม่​ให้​ผู้ใด​ที่​อาศัย​กับ​พวก​ปุโรหิต​หรือ​ลูกจ้าง​กิน​ของ​บริสุทธิ์​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="11">แต่ทว่า​ถ้า​ปุโรหิต​ช่วย​ผู้ใด​ด้วย​เงิน​ผู้​นั้น​กิน​ของ​บริสุทธิ์​ได้, และ​คน​ที่​เกิด​ใน​บ้าน​ของ​ปุโรหิต; คน​เหล่านั้น​กิน​อาหาร​ที่​ปุโรหิต​ได้.</verse>
				<verse number="12">ถ้า​บุตรี​ของ​ปุโรหิต​เป็น​ภรรยา​ของ​คน​ต่างชาติ, กิน​ของ​บริสุทธิ์​ที่​เป็น​เครื่องบูชา​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="13">แต่ทว่า​ถ้า​บุตรี​ของ​ปุโรหิต​ที่​เป็น​หม้าย​ผัว​ตาย​ก็ดี, หรือ​ผัว​อย่า​ก็ดี​ไม่​มี​ลูก​กลับ​มา​อยู่​กับ​บิดา​เหมือน​เมื่อ​ยัง​ไม่​มี​สามี; บุตรี​นั้น​กิน​อาหาร​ที่​บิดา​กิน​นั้น​ได้, แต่​คน​ต่างชาติ​กิน​ของ​บริสุทธิ์​นั้น​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ผู้ใด​กิน​ของ​บริสุทธิ์​นั้น​เมื่อ​ไม่​ทัน​รู้, ก็​ให้​ผู้​นั้น​ใช้​ของ​ที่​กิน​นั้น​ทั้ง​ของ​บริสุทธิ์​แก่​ปุโรหิต, และ​ยัง​ต้อง​เพิ่มเติม​ให​อีก​ห้า​ส่วนๆ หนึ่ง;</verse>
				<verse number="15">เพื่อ​มิ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ให้​ของ​บริสุทธิ์, ที่​พวก​ยิศ​รา​เอล​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสื่อมเสีย​ไป,</verse>
				<verse number="16">และ​ไม่​ให้​คน​ทั้งปวง​ทน​โทษ​แห่ง​การ​ผิด​นั้น​เมื่อ​เขา​กิน​ของ​บริสุทธิ์​เหล่านั้น; เพราะ​เรา​ยะ​โฮ​วา​ตั้ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ไว้.’ ”</verse>
				<verse number="17">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="18">“จง​บอก​แก่​อา​โร​น​และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น, และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ‘ผู้ใด​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​หรือ​แขกเมือง​ที่​อาศัย​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​กระทำ​บูชา​ถวาย​จะ​ได้​มี​ความ​ชอบ​กับ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="19">ใหผู้​นั้น​เอา​สัตว์​ตัวผู้​ปราศ​จาก​พิการ​มา​จาก​ฝูง​โค​หรือ​ฝูง​แกะ​หรือ​ฝูง​แพะ​บูชา​ถวาย, เพื่อ​จะ​ได้​ความ​ชอบ.</verse>
				<verse number="20">แต่​สัตว์​ที่​เป็น​พิการ​อย่า​กระทำ​ถวาย​เลย; เพราะว่า​เครื่องบูชา​นั้น​จะ​ไม่​เป็น​ที่​ให้​ได้​ความ​ชอบ.</verse>
				<verse number="21">ผู้ใด​กระทำ​บูชา​ถวาย​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา, หรือ​กระทำ​บูชา​สำหรับ​จะ​ได้​ความ​ชอบ, เป็น​ตัว​โค​หรือ​แกะ​ก็​ให้​เอา​สัตว์​ที่​ปราศ​จาก​พิการ, พระเจ้า​จึง​จะ​โปรด​รับ​ได้; แต่​สัตว์​ที่​พิการ​อย่า​กระทำ​เป็น​เครื่องบูชา​เลย.</verse>
				<verse number="22">สัตว์​ตาบอด​หรือ​กระดูก​หัก​หรือ​อาการ​ที่​ไม่​ปกติ​หรือ​เป็น​แผล​ใน​ตัว, สัตว์​เหล่านี้​อย่า​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, หรือ​อย่า​กระทำ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ด้วย​ไฟ​บน แท่น​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เลย.</verse>
				<verse number="23">ถ้า​ตัว​โค​ก็ดี​หรือ​ลูก​แกะ​ก็ดี​ที่​มี​อาการ​เกิน​หรือ​ขาด​จะ​กระทำ​บูชา​ถวาย, เพราะ​จะ​เอา​ความ​ชอบ​ก็ได้; แต่​จะ​บูชา​ถวาย​แก้​สินบน​ที่​บนบาน​ตัว​ไม่​ได้:</verse>
				<verse number="24">พระเจ้า​จะ​ไม่​โปรด​รับ; แต่​สัตว์​ตัวผู้​ที่​ช้ำ​หรือ​ขยำ​เสีย​หรือ​แตก​หรือ​ตอน​แล้ว​อย่า​กระทำ​ถวาย​แก่​ยะ​โฮ​วา: เครื่องบูชา​อย่าง​นี้​อย่า​ให้​ผู้ใด ทั่วไป​ใน​แผ่น​ดิน​กระทำ​บูชา​ถวาย​เลย.</verse>
				<verse number="25">และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​รับ​เครื่องบูชา​อย่าง​นี้​จาก​มือ​คน​ต่าง​ชาติ, ถวาย​เป็น​อาหาร​ของ​พระเจ้า​เพราะ​เขา​เป็น​มลทิน: พระเจ้า​จะ​ไม่​โปรด​รับ​เครื่องบูชา​ของ​ท่าน​เลย.’ ”</verse>
				<verse number="26">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="27">“เมื่อ​จะ​เอา​โค​ตัวผู้​หรือ​แกะ หรือ​แพะ​ออก​มา​ก็​ให้​เอา​ตัว​ที่​ได้​กิน​นม​แม่​เจ็ด​ว้น​แล้ว, ตั้งแต่​อายุ​แปด​วัน​ขึ้น​ไป​จึง​เอา​มา​กระทำ​เครื่อง​เผา​บูชา​ได้, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​รับ;</verse>
				<verse number="28">แต่​โค​ตัวเมีย​หรือ​แกะ​ตัวเมีย อย่า​ฆ่า​ทั้ง​แม่​และ​ลูก​วัน​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="29">ถ้า​ผู้ใด​จะ​ถวาย​เครื่องบูชา​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา; ก็​ให้​ผู้​นั้น​เต็มใจ​กระทำ.</verse>
				<verse number="30">แต่​เครื่องบูชา​นั้น​ต้อง​กิน​เสีย​ใน​วันที่​กระทำ​บูชา, อย่า​ให้​เหลือ​อยู่​จน​วันรุ่งขึ้น: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="31">เหตุ​ฉะนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​รักษา​บัญญัติ​ทั้งปวง​ของ​เรา​และ​กระทำ​ตาม: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="32">อย่า​กระทำ​ให​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา​เสื่อมเสีย​ไป: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ตั้ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไว้,</verse>
				<verse number="33">เป็น​ผู้นำ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​บอก​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ด้วย​การ​กินเลี้ยง​กัน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ประกาศ​เป็น​การ​ประชุม​พร้อมกัน​อัน​บริสุทธิ์​คือ​การ​กินเลี้ยง​ของ​เรา​ว่า,</verse>
				<verse number="3">‘​จง​ทำ​การงาน​ใน​หก​วัน​แต่วัน​ที่​เจ็ด​เป็น​วัน​ซะบา​โต​สำหรับ​หยุด​หาย​เหนื่อย, เป็น​วัน​สำหรับ​การ​ประชุม​อัน​บริสุทธิ์; ใน​วัน​นั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กระทำ​การ​เลย, เป็น​วัน​ซะบา​โต​ของ​ยะ​โฮ​วา​ทั่วไป​ใน​บ้านเมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">“เวลา​กำหนด​ของ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง​เป็น​การ​ประชุม​อัน​บริสุทธิ์, ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ป่าวประกาศ​ตาม​เทศกาล​นั้น​คือ​ดังนี้:</verse>
				<verse number="5">ว่า​ใน​เดือน​ที่​หนึ่ง วันที่​สิบ​สี่​เวลา​เย็น​เป็น​เทศกาล​ปัศ​กา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="6">และ​ใน​เดือน​นั้น วันที่​สิบ​ห้า​เป็น​เทศกาล​กิน​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ทั้ง​เจ็ด​วัน​นั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​กิน​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ.</verse>
				<verse number="7">วัน​ต้น​เทศกาล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ชุมนุม​เป็น​การ​บริสุทธิ์, ใน​วัน​นั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กระทำ​การ​หากิน.</verse>
				<verse number="8">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถวาย​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ็ด​วัน, และ​วันที่​เจ็ด​นั้น​เป็น​เวลา​ประชุม​อัน​บริสุทธิ์: เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กระทำ​การ​หากิน​ใน​วัน​นั้น​เลย.’ ”</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="10">“จง​บอก​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, 4 เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​ถึง​แผ่น​ดิน​ที่​เรา​จะ​ให้​นั้น, และ​จะ​เกี่ยว​ข้าว​ที่​เมือง​นั้น, จง​เอา​ฟ่อน​ข้าว​มัด​หนึ่ง​ที่​เกี่ยว​ไว้​ก่อน​มา​ถึง​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="11">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​ฟ่อน​ข้าว​นั้น​ยก​ขึ้น​เหวี่ยง​ไป​มา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, จะ​เป็น​ที่​ให้​ได้​ความ​ชอบ: ใน​วันรุ่งขึ้น​ถัด​วัน​ซะบา​โต​มา​ปุโรหิต​จะ​เอา​ฟ่อน​ข้าว​ยก​ขึ้น​เหวี่ยง​ไป​มา​ถวาย.</verse>
				<verse number="12">และ​ใน​วัน​ที่ยก​ฟ่อน​ข้าว​ถวาย​นั้น เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถวาย​ลูก​แกะ​ตัวผู้​ขวบ​หนึ่ง​ปราศ​จาก​พิการ, เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="13">และ​เครื่อง​กระยาหาร, จง​เอา​แป้ง​ละเอียด​สอง​ทะนาน เจือ​ด้วย​น้ำมัน, เป็น​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม, และ​เครื่องบูชา​สำหรับ​ดื่ม​นั้น จง​เอา​น้ำ​องุ่น​จอก​หนึ่ง.”</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​กิน​ขนม​ก็ดี, หรือ​ข้าว​โภช​คั่ว​ก็ดี, หรือ​ข้าว​โภช​ต้น​ก็ดี, กว่า​จะ​ถึง​วันที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เอา​เครื่องบูชา​มา​ถวาย​แก่​พระเจ้า: นี้แหละ​เป็น​บัญญัติ​ถาวร​สืบไป​ใน​ชั่ว​อายุ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ใน​บรรดา​บ้าน</verse>
				<verse number="15">“เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​นับ​ตั้งแต่​วันรุ่งขึ้น​ถัด​วัน​ซะบา​โต, ตั้งแต่​วันที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เอา​ฟ่อน​ข้าว​ยก​ขึ้น​ถวาย​ให้​ครบ​เจ็ด​วัน​ซะบา​โต.</verse>
				<verse number="16">จง​นับ​ห้า​สิบ​วัน​ถ้วน​จนถึง​วันรุ่งขึ้น​ถัด​วัน​ซะบา​โต​ที่​เจ็ด​มา: ใน​วัน​นั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย จง​ถวาย​เครื่อง​กระยาหาร​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="17">จง​เอา​ขนม​สอง​อัน​มา​จาก​ที่​บ้าน คือ​ขนม​ทำ​ด้วย​แป้ง​อัน​ละเอียด​สอง​ทะนาน​ใส่​เชื้อ​ด้วย, ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผล​แรก​เดิม.</verse>
				<verse number="18">กับ​ด้วย​ขนม​เหล่านั้น เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถวาย​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​เจ็ด​ตัว​ปราศ​จาก​พิการ, และ​ลูก​วัว​ตัวผู้​ตัว​หนึ่ง​และ​แกะ​ตัวผู้​สอง​ตัว: ของ​เหล่านี้​จะ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา ครบ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, กับ​ด้วย​เครื่อง​กระยาหาร และ​ด้วย​เครื่องบูชา​ดื่ม: เป็น​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="19">และ​จง​เอา​แพะ​ตัว​หนึ่ง​กระทำ​บูชา​สำหรับ​ไถ่​โทษ, และ​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​สอง​ตัว​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ.</verse>
				<verse number="20">และ​ปุโรหิต​จะ​เอา​ของ​เหล่านี้​ยก​ขึ้น​ถวาย​กับ​ด้วย​ขนม​อัน​เป็น​ผล​แรก​เดิม​นั้น, เป็น​เครื่องบูชา​เหวี่ยง​ไป​มา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา: ของ​เหล่านี้​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​สำหรับ​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="21">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ประกาศ​ว่า​วัน​นั้น​เป็น​วัน​เทศกาล​อัน​บริสุทธิ์​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กระทำ​การ​หากิน​ใน​วัน​นั้น: นี้แหละ​เป็น​บัญญัติ​ถาวร​สืบไป​ใน​ชั่ว​อายุ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​บรรดา​บ้าน</verse>
				<verse number="22">“และ​เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เกี่ยว​ข้าว​ก็​อย่า​เก็บเกี่ยว​ข้าว​ที่​ริม​มุม​นา​ให้​หมด, หรือ​อย่า​เก็บ​ข้าว​ตก​ที่นา, จง​เอา​ไว้​ให้​คนจน​และ​แขกเมือง: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="23">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="24">“จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, “เดือน​เจ็ด​วันที่​หนึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถือ​ว่า​เป็น​วันหยุด​การ, เป็น​วัน​สำหรับ​สรรเสริญ​พระเจ้า​ด้วย​เป่าแตร​เป็น​การ​ชุมนุม​อัน​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="25">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กระทำ​การ​หากิน​ใน​วัน​นั้น, แต่​จง​ถวาย​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.’ ”</verse>
				<verse number="26">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="27">“เดือน​เจ็ด​วันที่​สิบ​จง​ถือ​เป็น​วัน​ไถ่​โทษ, เป็น​การ​ประชุม​อัน​บริสุทธิ์​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย: เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ทรมาน​จิตต์​ใจ, และ​ถวาย​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="28">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กระทำ​การ​ใน​วัน​นั้น; เพราะ​เป็น​วัน​สำหรับ​ไถ่​โทษ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="29">ด้วย​ผู้ใด​ไม่​ทรมาน​จิตต์​ใจ​ของ​ตน​ใน​วัน​นั้น, ผู้​นั้น​ต้อง​ตัด​ออก​จาก​ท่ามกลาง​พรรคพวก​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="30">และ​ผู้ใด​จะ​กระทำ​การ​ใน​วัน​นั้น, เรา​จะ​ทำลาย​ผู้​นั้น​เสีย​จาก​พล​เมือง​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="31">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กระทำ​การ​เลย, เป็น​บัญญัติ​ถาวร​สืบไป​ใน​ชั่ว​อายุ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ใน​บรรดา​บ้าน.</verse>
				<verse number="32">ให้​เป็น​วัน​ซะบา​โต​สำหรับ​หยุด​การ​หาย​เหนื่อย, เป็น​เวลา​ทรมาน​จิตต์​ใจ​นับ​ตั้งแต่​วันที่​เก้า​เดือน​นั้น: เวลา​เช้า​จนถึง​เวลา​เย็น, จง​ถือ​เป็น​วัน​ซะบา​โต​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.”</verse>
				<verse number="33">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="34">“จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ‘เดือน​เจ็ด​วันที่​สิบ​ห้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถือ​เป็น​วัน​ตั้ง​ทับ​อาศัย​เลี้ยง​กัน​อยู่​เจ็ด​วัน​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="35">ใน​วัน​ต้น​นั้น​จง​ชุมนุม​กัน​เป็น​บริสุทธิ์: เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กระทำ​การ​หากิน.</verse>
				<verse number="36">จง​ถวาย​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ครบ​เจ็ด​วัน, และ​วันที่​แปด​จง​ชุมนุม​เป็น​การ​บริสุทธิ์, และ​ถวาย​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​วันที่​สุด​การ​เลี้ยง: เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กระทำ​การ​หากิน</verse>
				<verse number="37">“นี้แหละ​เป็น​การ​เลี้ยง​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ประกาศ​นั้น​เป็น​การ​ชุมนุม​อัน​บริสุทธิ์, สำหรับ​ถวาย​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา: คือ​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา​และ​เครื่อง​กระยาหาร​และ​เครื่องดื่ม​ทุกสิ่ง​ตาม​วัน​กำหนด,</verse>
				<verse number="38">กับ​ด้วย​วัน​ซะบา​โต​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​เครื่องบูชา​และ​คำ​ปฏิญาณ​และ​บรรดา​เครื่องบูชา​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เอา​มา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="39">“เดือน​ที่​เจ็ด​วันที่​สิบ​ห้า​นั้น, เมื่อเจ้า​ทั้ง​หลาย​เก็บ​ผล​แผ่น​ดิน​แล้ว, จง​ถือ​เป็น​การ​เลี้ยง​กัน​อยู่​เจ็ด​วัน​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา: วันที่​หนึ่ง​และ​วันที่​แปด​ถือ​เป็น​วัน​ซะบา​โต.</verse>
				<verse number="40">และ​วัน​ต้น​นั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เอา​กิ่งไม้​ของ​ต้น​งาม​ที่​มี​ผล, และ​ทาง​ตาล​และ​กิ่งไม้​ที่​มี​ใบ​มาก​และ​กิ่ง​ลำ​ภู, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ยินดี​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​เจ็ด​วัน.</verse>
				<verse number="41">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถือ​การ​เลี้ยง​อยู่​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ปี​ละ​เจ็ด​วัน​ทุก​ปี, ให้​เป็น​บัญญัติ​ถาวร​สืบไป​ชั่ว​อายุ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า: จง​ถือ​ใน​เดือน​เจ็ด​นั้น.</verse>
				<verse number="42">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ทำ​กะ​ท่อม​อาศัย​อยู่​เจ็ด​วัน, บรรดา​คน​ที่​เกิด​ใน​วงศ์​วาน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ต้อง​อยู่​กะ​ท่อม​เจ็ด​วัน;</verse>
				<verse number="43">เพื่อ​จะ​ให้​เผ่าพันธุ์​สืบ​ทุก​ชั่ว​อายุ​ของ​เจ้า​รู้​ว่า, เรา​ได้​กระทำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​อยู่​กะ​ท่อม, เมื่อ​เรา​ได้​พา​เขา​ทั้ง​หลาย​ออก จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า.’ ”</verse>
				<verse number="44">และ​โม​เซ​ได้​กล่าว​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ด้วย​การ​เลี้ยง​ทั้งปวง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​สั่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​เขา​เอา​น้ำมัน​มะกอก​เทศ​อัน​บริสุทธิ์ สกัด​ดี​มา​สำหรับ​ตาม​ตะเกียง; เพื่อ​จะ​ให้​ตะเกียง​นั้น​ส่อง​สว่าง​ขึ้น​เสมอ.</verse>
				<verse number="3">ใน​พลับพลา​ชุมนุม​ข้างนอก​ผ้า​บัง​หีบ​ไมตรี​นั้น, ให้​อา​โร​น​ตาม​ตะเกียง​ตั้งแต่​เวลา​เย็น​จนถึง​เวลา​เช้า, ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสมอ ถือ​เป็น​บัญญัติ​ถาวร​สืบ​ชั่ว​อายุ​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="4">ให้​อา​โร​น​ตั้ง​ตะเกียง​นั้น​ไว้​บน​เชิง​ตะเกียง​อัน​บริสุทธิ์, ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสมอ​เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="5">“และ​เจ้า​จง​เอา​แป้ง​อัน​ละเอียด, ปิ้ง​ขนม​เป็น​สิบ​สอง​อัน ๆ หนึ่ง​แป้ง​สอง​ทะนาน.</verse>
				<verse number="6">และ​เจ้า​จง​ตั้ง​ขนม​นั้น​ไว้​บน​โต๊ะ​อัน​บริสุทธิ์, ต้อง​เป็น​สอง​แถวๆ ละ​หก​อัน​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="7">เจ้า​จง​เอา​กำยาน​อัน​บริสุทธิ์​มา​โรย​บน​ขนม​ทั้ง​สอง​แถว; หรือ​จะ​ให้​เป็น​ที่​ระลึก​เป็น​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="8">ให้​ปุโรหิต​ตั้ง​ลำดับ​ขนม​นั้น​ไว้​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทุก​วัน​ซะบา​โต​เสมอ​เป็นนิตย์, เป็น​ของ​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ตาม​คำ​สัญญา​ถาวร.</verse>
				<verse number="9">ขนม​นั้น​จะ​เป็น​ของ​อา​โร​น​และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โร​น, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​กิน​เสีย​ใน​ที่​บริสุทธิ์; เพราะ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​อัน​ยิ่ง​แก่​เขา​แต่​บรรดา​เครื่องบูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="10">ยัง​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​เป็น​บุตร​ของ​หญิง​ชาติ​ยิศ​รา​เอล, แต่​บิดา​เป็น​ชาว​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ออก​ไป​ท่ามกลาง​พวก​ยิศ​รา​เอล, และ​บุตร​ของ​หญิง​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​นั้น​เกิด​วิวาท​กับ​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล,</verse>
				<verse number="11">และ​บุตร​ของ​หญิง​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​นั้น​ได้​พูด​คำ​ด่า​แช่ง​พระ​นาม​พระเจ้า, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​จับ​คน​นั้น​พา​มา​ถึง​โม​เซ, และ​มารดา​คน​นั้น​ชื่อ​ซะโล​มิ​ธ​เป็น​บุตรี​ดิบ​รี​ตระกูล​ดาน.</verse>
				<verse number="12">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ขัง​คน​นั้น​ไว้​กว่า​จะ​ได้​รู้​แจ้ง​ใน​พระทัย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​คน​นั้น</verse>
				<verse number="13">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="14">“จง​พา​คน​ที่​ได้​ด่า​แช่ง​นั้น​ออก​ไป​ข้างนอก​ที่​หยุดพัก, และ​ให้​คน​ทั้งปวง​ที่​ได้ยิน​วางมือ​ของ​ตน​ลง​บน​ศีรษะ​คน​นั้น, และ​ให้​คน​ทั้งปวง​ที่ประชุม​นั้น​เอา​ก้อน​หิน​ขว้าง.</verse>
				<verse number="15">และ​เจ้า​จง​บอก​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, “ผู้ใด​จะ​แช่ง​พระเจ้า​ของ​ตน​ผู้​นั้น​ต้อง​รับโทษ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="16">และ​ผู้ใด​จะ​ด่า​แช่ง​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​ต้อง​ฆ่า​ผู้​นั้น​เสีย​เป็น​แท้, บรรดา​คน​ที่ประชุม​จะ​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​ให้​ตาย, คน​แขกเมือง​ก็ดี, หรือ​คน​เกิด​ใน​แผ่น​ดิน​ก็ดี, ที่​จะ​แช่ง​พระ​นาม​พระเจ้า​ต้อง​ประหาร​ชีวิต​ผู้​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ผู้ใด​จะ​ฆ่า​มนุษย์​ต้อง​ฆ่า​ผู้​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ผู้ใด​จะ​ฆ่า​สัตว์​เดียรัจฉาน​ผู้​นั้น​ต้อง​ใช้​สิ่ง​นั้น​ให้: ให้​สัตว์​แทน​สัตว์.</verse>
				<verse number="19">ถ้า​ผู้ใด​จะ​กระทำ​ให้​ผู้อื่น​เป็น​พิการ​ต้อง​กระทำ​ให้​ผู้​นั้น​เป็น​เหมือน.</verse>
				<verse number="20">ให้​หัก​แทน​หัก, ตา​แทน​ตา, ฟัน​แทน​ฟัน: เขา​กระทำ​ให้​ผู้อื่น​เป็น​พิการ​อย่างไร​ก็​ต้อง​กระทำ​ให​เขา​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="21">ถ้า​ผู้ใด​จะ​ฆ่า​สัตว์​เดียรัจฉาน​ผู้​นั้น​ต้อง​ใช้​ให้​อีก, และ​ผู้ใด​จะ​ฆ่า​มนุษย์​ต้อง​ประหาร​ผู้​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="22">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ถือ​ธรรม​เนียม​บัญญัติ​ไว้​อัน​เดียวกัน, สำหรับ​คน​แขกเมือง​และ​คน​เกิด​ใน​แผ่น​ดิน; เพราะ​เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า.’ ”</verse>
				<verse number="23">และ​โม​เซ​ได้​สั่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, ให้​เขา​พา​คน​ที่​ด่า​แช่ง​นั้น​ออก​ไป​ข้างนอก​ที่​หยุดพัก เอา​ก้อน​หิน​ขว้าง​ให้​ตาย, และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​กระทำ​เหมือน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ที่​ภูเขา​ซี​นาย​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​บอก​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, “เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​ยัง​ประเทศ​เมือง​ที่​เรา​จะ​ให้​นั้น, จง​ให้​ที่ดิน​นั้น​มี​ซะบา​โต: คือ​กาล​ว่างเปล่า​อยู่​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="3">ครบ​หก​ปี​เจ้า​จง​หว่าน​พืชน์​ที่นา, และ​หก​ปี​เจ้า​จง​แต่ง​เถา​องุ่น​และ​เก็บ​ผล.</verse>
				<verse number="4">แต่​ปี​ที่​เจ็ด​นั้น​จง​หยุด​เสีย, ให้​ที่ดิน​นั้น ว่างเปล่า​อยู่​ให้​เป็น​กาล​ซะบา​โต​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา: เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​หว่าน​พืชน์​ที่นา​หรือ​แต่ง​เถา​องุ่น​ของ​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​เก็บเกี่ยว​ข้าว​เรื้อ และ​อย่า​เก็บ​ผล​องุ่น​จาก​ต้น​ที่​มิได้​บำรุง​ตกแต่ง; เพราะ​ปี​นี้​เป็น​เวลา​หยุด​ให้​ที่ดิน​ว่างเปล่า​อยู่.</verse>
				<verse number="6">และ​พืชน์​ผล​แผ่น​ดิน​ของ​ปี​ที่​ว่าง​เปล่า​อยู่, จะ​เป็น​อาหาร​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย: คือ​เจ้า​เอง​ก็ดี, และ​ทา​สา​ทา​สี​ของ​เจ้า​ก็ดี, และ​ลูกจ้าง​ของ​เจ้า​ก็ดี, และ​แขกเมือง​ที่​อาศัย​อยู่​กับ​เจ้า​ก็ดี.</verse>
				<verse number="7">และ​จะ​เป็น​อาหาร​ของ​สัตว์ทั้งปวง ใน​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="8">“และ​เจ้า​จง​นับ​ทุก​วัน​ชะ​บา​โต​จน​ครบ​เจ็ด​ปี, คือ​เจ็ด​ปี​คูณ​เจ็ด​หน, และ​วัน​ซะบา​โต​ที่​นับ​เป็น​เจ็ด​ปี​นั้น, คือ​เป็น​สี่​สิบ​เก้า​ปี.</verse>
				<verse number="9">จึง​ให้​เป่าแตร​ดัง​สนั่น, ใน​เดือน​เจ็ด​วันที่​สิบ, ซึ่ง​เป็น​วัน​ไถ่​โทษ: เจ้า​จง​เป่าแตร​ดัง​สนั่น​ทั่วไป​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กำหนด​ปี​ที่​ห้า​สิบ​นั้น​ตั้ง​ไว้, เป็น​เวลา​ป่าวประกาศ​แก่​คน​ทั้งปวง​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ให้​ปล่อย​ทาส​เสีย: เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถือ​ปี​นี้​เป็น​เวลา​ที่​ยินดี: เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กลับคืน​ไป​ยัง​ที่อยู่​ของ​ตน​ทุกคน, และ​กลับคืน​ยัง​พวกพ้อง​ของ​ตน​ทุกคน.</verse>
				<verse number="11">และ​ปี​ที่​ห้า​สิบ​นั้น​จะ​เป็น​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​ความยินดี: เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​หว่าน​ข้าว​พืชน์​หรือ​เกี่ยว​เก็บ​ข้าว​เรื้อ, และ​อย่า​เก็บ​ผล​องุ่น​ที่​ต้น​มิได้​บำรุง​ตกแต่ง.</verse>
				<verse number="12">เพราะ​เป็น​การ​ที่​ให้​มี​ความยินดี, และ​เป็น​เวลา​อัน​บริสุทธิ์​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย: เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เอา​ข้าว​ที่​เกิด​ใน​นา​เป็น​อาหาร</verse>
				<verse number="13">“ใน​ปี​นี้​เป็น​ที่​ให้​มี​ความยินดี, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กลับ​ไป​ยัง​ที่อยู่​ของ​ตน​ทุกคน.</verse>
				<verse number="14">ถ้า​เจ้า​จะ​ขาย​ของ​ก็ดี​หรือ​ซื้อ​ของ​มา​จาก​มือ​เพื่อน​ก็ดี, ก็​จง​ประพฤติ​ซื่อสัตย์​ซึ่ง​กัน​และ​กัน.</verse>
				<verse number="15">เจ้า​จึง​ซื้อ​ของ​จาก​เพื่อนบ้าน, ให้​มี​ราคา​ตาม​ปี​ทั้ง​หลาย​ที่​ล่วง​ไป​ตั้งแต่​ปี​ที่​ยินดี​นั้น, และ​เพื่อนบ้าน​จะ​ขาย​ของ​เหล่านั้น​ให้แก่​เจ้า​ตาม​เหล่า​ปี​ที่​เก็บ​ผล​ได้.</verse>
				<verse number="16">ถ้า​มาก​ปี​ก็​จง​ให้​ราคา​ทวี​ตาม, ถ้า​น้อย​ปี​ก็​จง​ถอย​ราคา​ตาม: เพราะ​พืชน์​ผล​ทั้งปวง​นั้น​มี​ราคา​มาก​ตาม​ปี.</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ประพฤติ​ซื่อสัตย์​ซึ่ง​กัน​และ​กัน, และ​จง​เกรงกลัว​พระเจ้า​ของ​เจ้า: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="18">“เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​จง​ทำ​ตาม​บทบัญญัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา, และ​รักษา​ข้อบัญญัติ​ของ​เรา​ประพฤติ​ตาม, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​เป็นสุข​สะ​บาย.</verse>
				<verse number="19">และ​ที่ดิน​นั้น​จะ​เกิด​พืชผล, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กิน​อิ่ม​บริบูรณ์, และ​อยู่​ที่​แผ่น​ดิน​นั้น​เป็นสุข​สะ​บาย.</verse>
				<verse number="20">แต่​ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ว่า, ‘ใน​ปี​ที่​เจ็ด​นั้น​จะ​เอา​อะไร​กิน, ถ้า​เรา​หว่าน พืชน์หรือ​เก็บ​ผล​ไม่​ได้,,</verse>
				<verse number="21">และ​เรา​จะ​ประสิทธิ์​พระ​พร​ของ​เรา​ให้แก่​เจ้า​ใน​ปี​ที่​หก, และ​จะ​ให้แก่​ปี​นั้น​บังเกิด​พืชน์​ผล​พอ​สาม​ปี.</verse>
				<verse number="22">และ​ใน​ปี​ที่​แปด เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​หว่าน​ข้าว​พืชน์, แต่​ยัง​กิน​ข้าว​เก่า​จนถึง​ปี​ที่​เก้า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กิน​ข้าว​เก่า​นั้น​จนถึง​มี​ผล​ข้าว​ใหม่</verse>
				<verse number="23">“เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​ขาย​ที่ดิน​นั้น​ให้​ขาด; เพราะ​ที่ดิน​นั้น​เป็น​ของ​เรา, เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​ดุจ​แขกเมือง​และ​ผู้​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="24">และ​บรรดา​ที่ดิน​ของ ๆ เจ้าที่​ขาย​นั้น, จง​ให้​มี​ช่อง​ที่​จะ​ไถ่​ที่ดิน​นั้น​มา​ได้.</verse>
				<verse number="25">ถ้า​พี่น้อง​ของ​เจ้า​จน​ไป, และ​ได้​ขาย​ที่ดิน​บ้าง, หากว่า​มี​ผู้ใด​ใน​พี่น้อง​ของ​เขา​มา​ไถ่​ที่​อัน​นั้น, ก็​จง​ให้​เขา​ไถ่​ที่​ของ​พี่น้อง​ไป.</verse>
				<verse number="26">แต่​ถ้า​คน​นั้น​ไม่​มี​พี่น้อง​ที่​ไถ่​ได้, และ​ตัว​เขา​มี​อัน​จะ​ไถ่​เอง;</verse>
				<verse number="27">ก็​จง​นับ​ปี​ทั้ง​หลาย​ที่​ขาย​ของ​นั้น​ล่วง​ไป, และ​ค่า​ที่​เหลือ​นั้น​จง​คืน​ให้แก่​คน​ที่​ซื้อ​ของฝาก, คน​นั้น​จง​กลับคืน​เอา​ที่​ของ​ตน​ได้.</verse>
				<verse number="28">แต่​ถ้า​เขา​ไม่​มี​เงิน​พอ​ที่​จะ​ไถ่​เอา​คืน​มา; ก็​ให้​ของ​นั้น​ตก​อยู่​กับ​คน​ที่​ซื้อ​ไว้, จนถึง​ปี​ยินดี, และ​ใน​ปี​ที่​ยินดี​ของ​นั้น​จะ​ออก​ไป, คืน​กลับ​ยัง​เจ้าของ​เดิม</verse>
				<verse number="29">“ถ้า​ผู้ใด​ขาย​เรือน​อยู่​ใน​กำแพง​เมือง, เขา​จะ​ไถ่​ใน​ระหว่าง​ปี​หนึ่ง​ก็ได้.</verse>
				<verse number="30">ถ้า​เขา​ไม่​ไถ่​ของ​นั้น​ใน​ระหว่าง​ปี​หนึ่ง​แล้ว; เรือน​นั้น​ที่อยู่​ใน​กำแพง​เมือง, จะ​ตก​อยู่​กับ​คน​ที่​ซื้อ​ต่อไป​เป็นนิตย์, ตลอดไป​ชั่ว​อายุ​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​จะ​ไม่​กลับ​ออก​ไป​ใน​ปี​ที่​ยินดี​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="31">แต่​เรือน​ใน​หัวเมือง​ที่​ไม่​มี​กำแพง​ล้อมรอบ, จะ​เป็น​เหมือน​อย่าง​ไร่นา, ของ​เหล่านี้​ไถ่​ได้, และ​จะ​กลับคืน​ออก​ไป​ใน​ปี​ยินดี​นั้น.</verse>
				<verse number="32">ฝ่าย​หัวเมือง​ทั้งปวง​ของ​พวก​เลวี, เย่าเรือน​ของ​เขา​ที่อยู่​ใน​เมือง​เหล่านี้, พวก​เลวี​จะ​ไถ่​เมื่อไร​ก็ได้.</verse>
				<verse number="33">ถ้า​ผู้ใด​ซื้อ​ของ​จาก​พวก​เลวี, เรือน​ก็ดี หรือ​ที่ดิน​ก็ดี, ที่​ซื้อ​นั้น​จะ​กลับ​ออก​ไป​ใน​ปี​ที่​ยินดี; เพราะ​เรือน​ทั้ง​หลาย​ใน​เหล่า​หัวเมือง​ของ​พวก​เลวี, เป็น​ของๆ เขา​ท่ามกลาง​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="34">แต่​ที่​ไร่นา​ล้อมรอบ​หัวเมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​เลวี​นั้น, เขา​ขาย​ไม่​ได้​เพราะ​เป็น​ที่​ของ​เขา​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="35">“ถ้า​พี่น้อง​ของ​เจ้า​จน​ไป, แล​มี​กำลัง​น้อย; เจ้า​จง​ช่วย​ชู​กำลัง​เขา​บาง; ถึง​เขา​เป็น​แขกเมือง​หรือ​คน​อาศัย, ก็​จง​ช่วย​เขา​และ​เขา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า​ได้.</verse>
				<verse number="36">เจ้า​อย่า​ได้​เอา​ดอกเบี้ย​จาก​เขา, แต่​จง​เกรงกลัว​พระเจ้า​ของ​เจ้า; เพื่อ​พี่น้อง​ของ​เจ้า​จะ​อาศัย​อยู่​ด้วย.</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​เจ้า​ให้​เขา​ยืม​เงิน​อย่า​คิด​เอา​ดอกเบี้ย, หรือ​สะเบียง​อาหาร​ก็​อย่า​เอา ดอกเบี้ย.</verse>
				<verse number="38">เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ผู้​พา​เจ้า​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, จะ​ให้​อยู่​ประเทศ​คะ​นา​อัน: เรา​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="39">“ถ้า​และ​พี่น้อง​ที่อยู่​ใกล้​เจ้า​จน​ไป, และ​ได้​ขายตัว​แก่​เจ้า ๆ อย่า​ข่มขืน​ใช้​เขา​เหมือน​ทาส.</verse>
				<verse number="40">แต่​จง​ใช้​เขา​เหมือน​ลูกจ้าง, หรือ​เหมือน​คน​อาศัย​อยู่​ด้วย; เขา​จะ​ปรนนิบัติ​แก่​เจ้า​จนถึง​ปี​ที่​ยินดี.</verse>
				<verse number="41">ครั้งนั้น​เขา​จะ​ออก​ไป​จาก​เจ้า​ทั้ง​ตัว​เขา​กับ​ลูก​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, ไป​ยัง​พวกพ้อง​ของ​ตน, และ​ไป​ยัง​ที่อยู่​ของ​บรรพ​บุรุษ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="42">เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​ทาส​ของ​เรา, ที่​เรา​พา​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, จึง​ห้าม​ไม่​ให้​ผู้ใด​ขาย​เขา​ไว้​เป็น​บ่าว​ใช้.</verse>
				<verse number="43">เจ้า​อย่า​ข่มขี่​เขา​ให้​ลำบาก; แต่​จง​เกรงกลัว​พระเจ้า​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="44">แต่​ชาว​ประเทศ​อื่น​ที่อยู่​ล้อมรอบ, เอา​เป็น​ทา​สา​ทา​สี​ของ​เจ้า​ก็ได้.</verse>
				<verse number="45">และ​ลูก​คน​แขกเมือง​ที่​อาศัย​อยู่​กับ​เจ้า, จะ​ซื้อ​เขา​และ​ครอบครัว​เขา​ไว้​เป็น​ทาส​ก็ได้, เป็น​ของๆ เจ้า.</verse>
				<verse number="46">เจ้า​ได้​เขา​ไว้​เป็น​มรดก​แก่​ลูกหลาน​ของ​เจ้า, เขา​เป็น​ทาส​ของ​เจ้า​เป็นนิตย์: แต่​พี่น้อง​ของ​เจ้า​คือ​พวก​ยิศ​รา​เอล, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ข่มขู่​ให้​มี​ความ​ลำบาก​แก่​กัน​และ​กัน​เลย</verse>
				<verse number="47">“ถ้า​คน​ที่มา​อาศัย​หรือ​คน​แขกเมือง​มั่งมี​ขึ้น, และ​พี่น้อง​ของ​เจ้าที่​อยู่​ใกล้​เจ้า​จน​ไป, และ​ขายตัว​แก่​คน​แขกเมือง​หรือ​คน​ที่​อาศัย, หรือ​ขาย​แก่​ผู้ใด​ใน​วงศ์​วาน​ครอบครัว​ของ​คน​แขกเมือง.</verse>
				<verse number="48">ครั้น​ขายตัว​แล้ว​จะ​ไถ่​ตัว​ออก​มา​อีก​ก็ได้, ผู้​ที่​เป็น​พี่น้อง​มา​ไถ่​เขา​ออก​ก็ได้.</verse>
				<verse number="49">ลุง​หรือ​ลูก​ของ​ลุง​มา​ไถ่​ออก​ได้, หรือ​ผู้ใด​ใน​ตระกูล​วงศ์​ญาติ​จะ​ไถ่​ออก​ได้, หรือ​ถ้า​เขา​มี​พอจะ​ไถ่​ตัวเอง​ก็ได้.</verse>
				<verse number="50">จง​ให้​เขา​นับ​ปี​ทั้ง​หลาย​ที่​ขายตัว​นั้น​จนถึง​ปี​ที่​ยินดี, และ​จะ​มี​ค่าตัว​ตาม​ปี​เหล่านั้น: จง​คิด​ค่าตัว​นั้น​เป็น​เหมือน​ลูกจ้าง.</verse>
				<verse number="51">ถ้า​ยัง​อยู่​หลาย​ปี, ก็​จง​ใช​ค่าตัว​ตาม​ปี​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="52">ถ้า​อยู่​น้อย​ปี​จนถึง​ปี​ที่​ยินดี; ก็​ให้​เขา​คิด​กัน​กับ​ผู้ซื้อ​ตาม​ปี​เหล่านั้น, ก็​จง​ใช้​ค่าตัว​ให้​ตาม​ปี​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="53">คน​ที่​ขายตัว​นั้น​จะ​อยู่​กับ​นาย​เงิน​ดุจ​ลูกจ้าง, ที่​จ้าง​เป็น​ปี: อย่า​ให้​นาย​เงิน​ครอง​ข่มขี่​เขา​ต่อหน้า​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="54">ถ้า​และ​ใน​ปี​เหล่านั้น​ไม่​มี​ผู้ใด​ไถ่​เขา​ออก; ก็​จง​ปล่อย​เขา​ให้​พ้น​ทาส​ใน​ปี​ที่​ยินดี​นั้น: ทั้ง​ตัว​เขา​และ​ลูก​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ด้วย.</verse>
				<verse number="55">เพราะ​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็น​ทาส​ของ​เรา; เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​ทาส​ของ​เราๆ ได้​พา​เขา​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า.’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">“เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​กระ​ทำรูป​เคารพ​สำหรับ​ตัว, หรือ​รูปแกะสลัก, และ​อย่า​ตั้ง​สิ่งของ​ใดๆ ที่​เป็น​รูปสัณฐาน​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​ขึ้น​ที่ไหน ๆ ทั่วไป​ใน​ประเทศ​เมือง​ของ​เจ้า, เป็น​ที่​กราบไหว้​เคารพ; เพราะ​เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถือ​รักษา​ซะบา​โต​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา, และ​ถือ​รักษา​โบสถ์​ของ​เรา ๆ เป็น​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="3">“ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ดำเนิน​ตาม​ข้อ​ปรนนิบัติ, และ​รักษา​บทบัญญัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​และ​ทำ​ตาม,</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ให้​ฝน​ตกใน​ว​สัน​ต​ฤดู​แก่​เจ้า, และ​แผ่น​ดิน​จะ​เกิด​พืชพันธุ์, และ​ต้น​ไม้​ทั้งปวง​ใน​ไร่​สวน​จะ​เกิด​ผล.</verse>
				<verse number="5">และ​เทศกาล​นวดข้าว, จะ​นวด​จน​ถึง​เทศกาล​เก็บ​ผล​องุ่น, และ​เทศกาล​เก็บ​ผล​องุ่น​นั้น, จะ​เก็บ​จนถึง​เทศกาล​หว่าน​พืชน์; เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​อาหาร​กิน​บริบูรณ์, และ​จะ​อยู่​เป็นสุข​สะ​บาย​ใน​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="6">และ​เรา​จะ​ให้​มี​ความ​สุข​ใน​แผ่น​ดิน: เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​นอนลง, และ​จะ​ไม่​มี​สิ่งใด​ที่​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กลัว: เรา​จะ​กำจัด​ไล่​สัตว์ร้าย​ทั้งปวง​จาก​แผ่น​ดิน, และ​เรา​จะ​ไม่ให้​ข้าศึกเข้า​มา​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​ชัย​ชะ​นะ​แก่​ศัตรู​ทั้ง​หลาย, และ​ศัตรู​นั้น​จะ​ล้ม​ลง​ด้วย​อาวุธ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">ห้า​คนใน​พวก​ของ​เจ้า​จะ​มี​ชัย​ชะ​นะ​แก่​ร้อย​คน​ได้, และ​ร้อย​คนใน​พวก​ของ​เจ้า, จะ​ได้​ชัย​ชะ​นะ​แก่​หมื่น​คน​ให้​กระจาย​หนี​ไป​ได้, และ​ศัตรู​ทั้ง​หลาย​จะ​ล้ม​ลง​ต่อ​หนัา​เจ้า​ด้วย​อาวุธ.</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เรา​จะ​หัน​พระ​พักตร​ของ​เรา​สู่​หา​เจ้า, และ​จะ​อวยพร​แก่​เจ้า​ให้​ทวี​ขึ้น, และ​จะ​ตั้ง​คำ​สัญญา​ของ​เรา​ไว้​กับ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">และ​เจ้า​จะ​กิน​ข้าว​เก่า, และ​เอา​ข้าว​เก่า​นั้น​ออก​มา​เสีย; เพราะ​ข้าว​ใหม่​มี​มาก.</verse>
				<verse number="11">และ​เรา​จะ​ตั้ง​พลับพลา​ของ​เรา​ไว้​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​พระทัย​ของ​เรา​จะ​ยินดี​ใน​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="12">และ​เรา​จะ​ดำเนิน​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ไพร่พล​ของ​เรา.’</verse>
				<verse number="13">เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ผู้​ที่​ได้​พา​เจ้า​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบโต; เพื่อ​จะ​มิ​ให้​เจ้า​เป็น​ทาส​ใช้​ของ​เขา, และ​เรา​ได้​ปลดแอก​ของ​เจ้า​ออก​เสีย​ให้​เจ้า​ยืน​ตัวตรง</verse>
				<verse number="14">“แต่​ถ้า​เจ้า​ไม่​เชื่อฟัง​เรา, ไม่​ประพฤติ​ตาม​บัญญัติ​ของ​เรา;</verse>
				<verse number="15">ถ้า​เจ้า​จะ​เบื่อหน่าย​แก่​บัญญัติ​ของ​เรา, หรือ​ใจ ของ​เจ้า​เกลียดชัง​การ​พิพากษา​ของ​เรา, ไม่​ประพฤติ​ตาม​บัญญัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา;</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​กระทำ​ดังนี้​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย: คือ​เรา​จะ​ตั้ง​ความ​กลัว​ระย่อ​และ​ความ​ฉิบหาย, และ​ความ​ไข้​ไว้​เหนือ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ซึ่ง​ทำ​ให้​หน้าตา​ของ​เจ้า​มัว​คล้ำ, และ​ทำใจ​ให้​เป็นทุกข์​โศก, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​หว่าน​ข้าว​พืชน์​เสีย​เปล่า; เพราะ​ศัตรู​ของ​เจ้า​จะ​กิน​เสีย.</verse>
				<verse number="17">และ​เรา​จะ​ตั้ง​พักตร​ของ​เรา​ต่อสู้​แก่​เจ้า, และ​จะ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ล้มตาย​ลง​ต่อ​หน้า​ศัตรู, ผู้​ที่​ชัง​เจ้า​จะ​ข่มขืน​เหนือ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​หนี​กระจาย​ไป​ด้วย​ไม่​มี​ผู้ใด​ไล่​ตาม.</verse>
				<verse number="18">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยัง​ไม่, เชื้อ​ฟัง​เรา​เพราะ​สิ่ง​เหล่านี้; เรา​จึง​จะ​ลงโทษ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​ทวี​ขึ้น​อีก​เจ็ด​เท่า​เพราะ​การ​บาป​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">และ​รา​ษี​กำลัง​ของ​เจ้า​จะ​หัก​ทำลาย​เสีย, และ​เรา​จะ​ทำ​ฟ้า​สวรรค์​ของ​เจ้า​ให้​เป็น​ดุจดัง​เหล็ก, และ​แผ่น​ดิน​ดุจดัง​ทองเหลือง.</verse>
				<verse number="20">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เปลื้อง​กำลัง​เสีย​เปล่า; เพราะ​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​มี​ข้าว​พืชน์​และ​ต้นไม้​ใน​แผ่น​ดิน​จะ​ไม่​มี​เลย</verse>
				<verse number="21">“ถ้าเจ้า​ทั้ง​หลาย​ประพฤติ​ขัดขวาง​เรา, และ​ไม่​เชื่อฟัง; เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า​ให้​ทวี​อีก​เจ็ด​เท่า​ตาม​การ​บาป​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ใช้​สัตว์​ร้าย​มา​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​ฉวย​จับ​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​เสีย, และ​ให​กัด​กิน​สัตว์​ใช้​ของ​เจ้า, และ​จะ​ให้​พวก​ของ​เจ้า​เสื่อม​ร่อยหรอ​ไป, และ​ทาง​ถนน​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​จะ​ร้าง​เปล่า​อยู่.</verse>
				<verse number="23">“ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยัง​ไม่​กลับใจ​เชื่อฟัง​เรา​เพราะ​สิ่ง​เหล่านี้, แต่​ยัง​ดำเนิน​ขัดขวาง​เรา;</verse>
				<verse number="24">เรา​จึง​จะ​ดำเนิน​ขัดขวาง​เจ้า และ​จะ​ลงโทษ​แก่​เจ้า​ให้​ทวี​อีก​เจ็ด​เท่า​เพราะ​การ​บาป​ของ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="25">และ​เรา​จะ​พา​พระ​แสง​ดาบ​ให้​มา​เหนือ​เจ้าที่​จะ​ให้​ลงโทษ​แก่​เจ้า; เพราะ​เจ้า​ได้​ทำ​ผิด​คำ​สัญญา​ของ​เรา, และ​เมื่อ​เจ้า​ได้​มา​ประชุม​กัน​ใน​หัวเมือง ทั้งปวง​นั้น; เรา​จะ​ใช้​โรค​ห่า​มา​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​เรา​จะ​มอบ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​มือ​ศัตรู​นั้น.</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​เรา​ทำลาย​สะเบียง​อาหาร​ของ​เจ้า​นั้น; ผู้หญิง​สิบ​คน​จะ​ปิ้ง​ขนม​ใน​เตา​อัน​เดีย​วัน, แล้ว​จะ​เอา​ขนม​นั้น​ชั่ง​ให้ แก่​เจ้า, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กิน​แต่​ไม่​อิ่ม</verse>
				<verse number="27">“ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยัง​ไม่​เชื่อฟัง​เรา​เพราะ​สิ่ง​เหล่านี้​แต่​ยัง​ดำเนิน​ขัดขวาง​เรา;</verse>
				<verse number="28">เรา​จึง​จะ​ดำเนิน​ขัดขวาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ด้วย​ความ​พิ​โรธ, และ​เรา​คือ​เรา​เอง​จะ​ลงโทษ​แก่​เจ้า​ให้​ทวี​อีก​เจ็ด​เท่า; เพราะ​การ​บาป​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="29">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กิน​เนื้อ​บุตรชาย​ของ​เจ้า, และ​จะ​กิน​เนื้อ​บุตรหญิง​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​อาหาร;</verse>
				<verse number="30">และ​เรา​จะ​ทำลาย​ที่​อัน​สูง​ของ​เจ้า, และ​จะ​หัก​ทำลาย​รูป​เคารพ​ของ​เจ้า, และ​เรา​จะ​ทิ้ง​ศพ​ผี​ของ​เจ้า​ลง​เหนือ​รูป​เคารพ​นั้น, และ​วิญญาณ​จิตต์​ของ​เรา​จะ​เกลียดชัง​เจ้า​เสีย;</verse>
				<verse number="31">และ​เรา​จะ​กระทำ​ให้​หัวเมือง​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​เป็น​ที่​ร้าง​เปล่า​เสีย, และ​เรา​จะ​ให้​โบสถ์​ของ​เจ้า​เป็น​ที่​ร้าง, และ​เรา​จะ​ไม่​ดม​กลิ่น​หอม​เครื่องบูชา​ของ​เจ้า​เลย;</verse>
				<verse number="32">และ​เรา​จะ​ให้​แผ่น​ดิน​นั้น​ร้าง​เปล่า​เสีย, และ​ศัตรู​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้าที่​มา​อาศัย​ใน​แผ่น​ดิน​จะ​อัศจรรย์​ใจ;</verse>
				<verse number="33">และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กระจัดกระจาย​อยู่​กับ​คน​ต่าง​ประเทศ, และ​เรา​จะ​ให้​พระ​แสง​ดาบ​ไล่​ติดตาม​เจ้า, และ​จะ​ให้​แผ่น​ดิน และ​หัวเมือง​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​ร้าง​เปล่า​เสีย, แผ่น​ดิน​นั้น​จึง​จะ​มี​ซะบา​โต​เมื่อ​ร้าง​เปล่า​อยู่</verse>
				<verse number="34">“และ​เมื่อ​เจ้า​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​ศัตรู, และ​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า​ร้าง​เปล่า​แผ่น​ดิน​นั้น​จะ​มี​เวลา​หยุด​ร้าง​อยู่.</verse>
				<verse number="35">ที่ดิน​นั้น​ร้าง​เปล่า​อยู่​นาน​เท่าใด​ก็​จะ​มี​เวลา​หยุด​ร้าง​อยู่​นาน​เท่านั้น; เพราะว่า​เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​อาศัย​อยู่​ที่​แผ่น​ดิน, แผ่น​ดิน​นั้น​ก็​ไม่​มี​ซะบาโต:</verse>
				<verse number="36">และ​คน​ทั้ง​หลาย​พวก​ของ​เจ้าที่​รอด​ชีวิต​เหลือ​อยู่; เรา​จะ​ให้​บังเกิด​ความ​อ่อนใจ​ใน​แผ่น​ดิน​เมือง​ศัตรู​เขา, จน​เสียง​ใบไม้​ไหว​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​หนี​ไป, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​หนี​ดุจ​คน​ที่​หนี​พระ​แสง​ดาบ, และ​จะ​ล้ม​ลง​เมื่อ​ไม่​มี​ผู้ใด​ไล่​ตาม.</verse>
				<verse number="37">เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ล้ม​ลง​ทับ​กัน​และ​กัน ดุจ​คน​ที่​หนี​พระ​แสง​ดาบ; เมื่อ​ไม่​มี​ผู้ใด​ไล่​ตาม​และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​มี​กำลัง​ต่อสู้​พวก​ศัตรู​ได้,</verse>
				<verse number="38">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ตาย​เสีย​ท่ามกลาง​คน​ต่าง​ประเทศ, และ​แผ่น​ดิน​เมือง​ศัตรู​จะ​กิน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="39">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​จะ​ซูบ​ผอม​ไป​ด้วย​การ​บาป​ของ​เจ้า​ใน​แผ่น​ดิน​เมือง​ศัตรู, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ซูบ​ผอม​ไป​เพราะ​การ​บาป​แห่ง​บรรพ​บุรุษ​ของ​เจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="40">“ถ้า​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ลุ​แก่​โทษ​การ​ผิด​ของ​เขา, และ​การ​ผิด​แห่ง​บรรพ​บุรุษ​ของ​เขา​และ​การ​ผิด​การ​บาป​ที่​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​ต่อ​เรา, และ​รับ​ว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ดำเนิน​ขัดขวาง​เรา,</verse>
				<verse number="41">และ​เรา​ได้​ดำเนิน​ขัดขวาง​เขา, และ​ได้​พา​เขา​ให้​มา​ถึง​แผ่น​ดิน​พวก​ศัตรู​ของ​เขา, ถ้า​ใจ​หยิ่ง​มานะ​ของ​เขา​ถ่อม​น้อม​ลง​และ​ยอมรับ​ทน​โทษ​แห่ง​การ​ผิด​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="42">เรา​จึง​จะ​ระลึก​ถึง​ความ​สัญญา​ของ​เรา​กับ​ยา​โคบ, และ​จะ​ระลึก​ถึง​ความ​สัญญา​ของ​เรา​กับ​ยิศ​ฮาค, และ​ความ​สัญญา​ของ​เรา​กับ​อับ​รา​ฮาม, และ​เรา​จะ​ระลึก​ถึง​แผ่น​ดิน​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="43">และ​แผ่น​ดิน​นั้น​เมื่อ​ร้าง​เปล่า​ก็​จะ​มี​ซะบา​โต. และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​รับ​ทน​โทษ​แห่ง​การ​ผิด​ของ​เขา; เพราะ​เขา​ได้​เบื่อหน่าย​ความ​พิพากษา​ของ​เรา, และ​จิตต์​ใจ​ของ​เขา​ได้​เกลียดชัง​บัญญัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="44">แต่​ถึงกระนั้น​แล้ว เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ศัตรู​ของ​เขา; เรา​จะ​ไม่​ละทิ้ง​เขา​เสีย, และ​จะ​ไม่​เกลียดชัง, และ​ไม่​ทำลาย​เขา​ที​เทียว, และ​จะ​ไม่​หัก​ความ​สัญญา​ของ​เรา​ต่อ​เขา เพราะ​เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="45">แต่​เรา​จะ​ระลึก​ถึง​ความ​สัญญา​ของ​เรา​กับ​บรรพ​บุรุษ​ของ​เขา, ผู้​ที่​เรา​ได้​พา​ออก​มา​จาก​แผ่น​ดิน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ต่อ​หน้า​คน​ต่าง​ประเทศ​นั้น; เพื่อ​เรา​จะ​ได้​เป็น​พระเจ้า​ของ​เขา: เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="46">นี่แหละ​เป็น​บัญญัติ​ทั้ง​หลาย​และ​ความ​พิพากษา, และ​กฎหมาย​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตั้ง​ไว้​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​ภูเขา​ซี​นาย​ด้วย​มือ​ของ​โม​เซ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​บอก​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, เจ้า​ผู้ใด​บนบาน​ตัว​เป็น​การ​ปฏิญาณ​สำคัญ​ใหญ่, ผู้​นั้น​เป็น​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตาม​ราคา​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="3">และ​ราคา​ของ​ท่าน​จะ​เป็น​ดังนี้: คือ​ผู้ชาย​อายุ​ตั้งแต่​ยี่​สิบ​ปี​จนถึง​หก​สิบ​ปี, จะ​มี​ราคา​ค่าตัว​เป็น​เงิน​ห้า​สิบ​ซะเก็ล​ตาม​อย่าง​ที่​ใช้​ใน​โบสถ์.</verse>
				<verse number="4">ถ้า​เป็น​ผู้หญิง​จะ​มี​ราคา​ค่าตัว​เป็น​เงิน​สาม​สิบ​ซะเก็ล.</verse>
				<verse number="5">และ​คน​อายุ​ห้า​ขวบ​จนถึง​ยี่​สิบ​ปี​นั้น, ถ้า​เป็น​ผู้ชาย​จะ​มี​ราคา​ค่าตัว​เป็น​เงิน​ยี่​สิบ​ซะเก็ล, ถ้า​เป็น​ผู้หญิง​ก็​จะ​มี​ราคา​ค่าตัว​เป็น​เงิน​สิบ​ซะเก็ล.</verse>
				<verse number="6">และ​เด็ก​อายุ​ได้​เดือน​หนึ่ง​จนถึง​ห้า​ขวบ, ถ้า​เป็น​ผู้ชาย​ก็​จะ​มี​ราคา​ค่าตัว​เป็น​เงิน​ห้า​ซะเก็ล, ถ้า​เป็น​ผู้หญิง​ก็​จะ​มี​ราคา​ค่าตัว​เป็น​เงิน​สาม​ซะเก็ล.</verse>
				<verse number="7">และ​คน​มี​อายุ​เกิน​หก​สิบ​ปี​ขึ้น​ไป, ถ้า​เป็น​ผู้ชาย​จะ​มี​ราคา​ค่าตัว​เป็น​เงิน​สิบ​ห้า​ซะเก็ล, ถ้า​เป็น​ผู้หญิง​จะ​มี​ราคา​ค่าตัว​เป็น​เงิน​สิบ​ซะเก็ล.</verse>
				<verse number="8">แต่ทว่า​ถ้า​ผู้​นั้น​เป็น​คนจน​มี​น้อย​กว่า​ค่าตัว​ก็​ให้​เขา​มา​หา​ปุโรหิต, และ​ปุโรหิต​จะ​กำหนด​ราคา​ค่าตัว​แก่​ผู้​ที่​บนบาน​นั้น​ตาม​ที่​เขา​มี</verse>
				<verse number="9">“ถ้า​เป็น​ตัว​สัตว์​ที่​คน​ทั้งปวง​เคย​เอา​มา​บูชา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา; ก็​สัตว์​อัน​นั้น​จะ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="10">อย่า​ให้​เขา​เปลี่ยน​ตัว​สัตว์​อื่น​หรือ​เปลี่ยน​เอา​ตัว​ที่​ดี​แทน​ตัว​ที่​ไม่​ดี, หรือ​เปลี่ยน​ตัว​ที่​ไม่​ดี​แทน​ตัว​ที่​ดี. ถ้า​แม้น​เขา​เปลี่ยน​ตัวแทน​กัน​ดัง​นั้น​แล้ว; ก็​สัตว์​ทั้ง​สอง​นั้น​จะ​เป็น​ขอ​งบ​ริ​สุทธิ์.</verse>
				<verse number="11">ถ้า​เป็น​ตัว​ไม่​สะอาด​ที่​เขา​ไม่​เคย​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา: ก็​ให้​ผู้​ที่​เอา​สัตว์​นั้น​มา​พา​สัตว์​นั้น​มา​ที่​ตรงหน้า​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="12">และ​ปุโรหิต​จะ กำหนด​สัตว์​นั้น​จะ​เป็น​ของดี​หรือ​ไม่​ดี, และ​ปุโรหิต​จะ​กำหนด​ราคา​เท่าไร​ก็​จะ​มี​ราคา​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ผู้​นั้น​จะ​ใคร่​ไถ่​เอา​สัตว์​นั้น​ไป; ก็​แบ่ง​ราคา​สัตว์​เป็น​ห้า​ส่วน​ให้​เพิ่มเติม​อีก​ส่วนหนึ่ง</verse>
				<verse number="14">“ถ้า​ผู้ใด​จะ​เอา​เรือน​ของ​ตน​ตั้ง​ใว้​ให้​เป็น​ที่​บริสุทธิ์​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา; ปุโรหิต​จะ​กำหนด​ราคา​เรือน​นั้น​เป็น​ของดี​หรือ​ไม่​ดี, และ​ปุโรหิต​จะ​กำหนด​ราคา​เท่าไร​ก็​จะ​มี​ราคา​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="15">ถ้า​คน​ที่​เอา​เรือน​ตั้ง​ไว้​นั้น​จะ​ใคร่​ไถ่​เอา​เรือน​ของ​ตน​อีก​ก็​แบ่ง​ราคา​เป็น​ห้า​ส่วน; ให้​เพิ่มเติม​อีก​ส่วนหนึ่ง เรือน​นั้น​จึง​เป็น​ของ​เขา​ได้</verse>
				<verse number="16">“ถ้า​ผู้ใด​จะ​เอา​ที่​ไร่นา​อัน​เป็น​ของ​มรดก​ตั้ง​ไว้​ให้​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา; ก็​ให้​กำหนด​ราคา​ที่นา​นั้น​ตาม​ข้าว​พืชน์​ที่​หว่าน: คือ​นา​ที่​หว่าน​ถัง​หนึ่ง​จะ​กำหนด​มี​ราคา​เป็น​เงิน​ห้า​สิบ​ซะเก็ล.</verse>
				<verse number="17">ถ้า​คน​เอา​นา​ของ​เขา​ตั้ง​ไว้​ตั้งแต่​ปี​ที่​ยินดี; ก็​จะ​มี​ราคา​คง​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="18">แต่​ถ้า​เขา​เอา​นา​ตั้ง​ไว้, ภาย​หลัง​ปี​ที่​ยินดี​มา ปุโรหิต​ก็​จะ​กำหนด​แก่​เขา​ตาม​ปี​ทั้ง​หลาย, ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ถึง​ปี​ที่​ยินดี, และ​จะ​ลด​ราคา​ให้​ตาม.</verse>
				<verse number="19">ถ้า​ผู้​ที่​เอา​นา​ตั้ง​ไว้​นั้น​จะ​ใคร่​ไถ่​เอา​คืน​ไป​อีก; ก็​ให้​แบ่ง​ราคา​ห้า​ส่วน​เพิ่มเติม​อีก​ส่วนหนึ่ง, และ​นา​นั้น​จะ​เป็น​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="20">ถ้า​คน​นั้น​ไม่​ไถ่​คืน​เอา​ที่นา​นั้น​ก็ดี, หรือ​ถ้า​เขา​ได้​ขายขาด​ไว้​กับ​คน​อื่น​ก็ดี; ก็​จะ​ไถ่​คืน​ไป​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="21">แต่​นา​นั้น​เมื่อ​ออก​ไป​ใน​ปี​ที่​ยินดี​ก็​จะ​เป็น​ของ​ที่​บริสุทธิ์​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ดุจ​นา​ที่​ตั้ง​ถวาย​เป็น​ของ​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="22">ถ้า​ผู้ใด​ตั้ง​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​นา​ที่​เขา​ได้​ซื้อ ซึ่ง​ไม่​ได้​เป็น​ของ​มรดก;</verse>
				<verse number="23">ปุโรหิต​จึง​จะ​คิด​ให้​เขา​ตาม​ราคา​กำหนด​ที่​ยัง​มี​จนถึง​ปี​ที่​ยินดี, และ​ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ให้​ค่า​ที่นา​นั้น​ไว้​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="24">และ​ใน​ปี​ที่​ยินดี​นา​นั้น​จะ​กลับ​ไป​ยัง​คน​ที่​ขาย​คือ​เจ้าของ​เดิม.</verse>
				<verse number="25">และ​ท่าน​จะ​กำหนด​ราคา​ทั้งปวง​ตาม​อย่าง​ซะเก็ล​ที่​ใช้​ใน​โบ​สถ์: คือ​ยี่​สิบ​เก​รา​เป็น​ซะเก็ล</verse>
				<verse number="26">“แต่​สัตว์​หัวปี​ทั้งปวง​ที่​เป็น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น, อย่า​ให้​ผู้ใด​ตั้ง​ถวาย​เลย, จะ​เป็น​โค​ก็ดี​หรือ​แกะ​ก็ดี: เพราะ​เป็น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แล้ว.</verse>
				<verse number="27">ถ้า​เป็น​สัตว์​ไม่​สะอาด​ก็​ให้​เขา​แบ่ง​ราคา​เป็น​ห้า​ส่วน​ให้​เพิ่มเติม​อีก​ส่วนหนึ่ง​จึง​จะ​ไถ่​เอา​ไป, หรือ​ถ้า​เขา​ไม่​ไถ่​คืน​เอา​ไป​แล้ว; ก็​ให้​ขาย​สัตว์​นั้น​ตาม​ราคา​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="28">“แต่​ถ้า​ผู้ใด​จะ​ปฏิญาณ​ตั้ง​ถวาย​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​แต่​บรรดา​ที่​เขา​มี​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา; จะ​เป็น​คน​ก็ดี​หรือ​สัตว์​ก็ดี​หรือ​ที่​ไร่นา​อัน​เป็น​ของ​มรดก​ก็ดี, ก็​จะ​ขาย​หรือ​จะ​ไถ่​เอา​สิ่ง​นั้น​คืน​มา​หามิได้; เพราะ​สิ่ง​ทั้งปวง​ที่​ตั้ง​ถวาย​ดังนั้น​ก็ เป็น​ของ​บริสุทธิ์​อย่างยิ่ง​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="29">ผู้​ที่​ปฏิญาณ​ตั้ง​ถวายตัว​เอง​ก็ดี หรือ​สิ่งของ​ท่าน​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ปฏิญาณ​ตั้ง​ถวาย​ก็ดี, จะ​ไถ่​เอา​ไป​อีก​หามิได้​แต่​จะ​ต้อง​ประหาร​ชีวิต​เสีย​แน่นอน</verse>
				<verse number="30">“และ​ส่วน​สิบ​ลด​หนึ่ง​แต่​บรรดา​ข้าว​พืชน์​ที่​แผ่น​ดิน​ก็ดี หรือ​ผล​ต้นไม้​ทั้งปวง​ก็ดี เป็น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​ของ​บริสุทธิ์​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="31">ถ้า​ผู้ใด​จะ​ใคร่​ไถ่​คืน​เอา​สิบ​ลด​หนึ่ง​ของ​ตน​ไป​ก็​ให้​เขา​แบ่ง​สิ่ง​นั้น​เป็น​ห้า​ส่วน; ให้​เพิ่มเติม​อีก​ส่วนหนึ่ง.</verse>
				<verse number="32">และ​ฝ่าย​ส่วน​สิบ​ลด​หนึ่ง​ใน​ฝูง​โค​และ​ฝูง​แกะ​และ​ฝูง​แพะ; แต่​บรรดา​ที่​ลอด​เข้า​ใต้ ไม้เรียว​นั้น, สิบ​ลด​หนึ่ง​จะ​เป็น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="33">อย่า​ให้​เขา​พิจารณา​ดู​ว่า​เป็น​ของดี​หรือ​ไม่​ดี หรือ​อย่า​ให้​เขา​เปลี่ยน​ตัว​อื่น, ถ้า​เขา​เปลี่ยน​ตัว​อื่น​แล้ว; ก็​สัตว์​ทั้ง​สอง​นั้น​จะ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​จะ​ถ่าย​เอา​ไป​ไม่​ได้.’ ”</verse>
				<verse number="34">นี่แหละ​เป็น​บัญญัติ​ทั้ง​หลาย​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​ไว้​สำหรับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​ภูเขา​ซี​นาย.</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="4">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ณ วันที่​หนึ่ง​เดือน​สอง​ปี​ที่​สอง, ตั้งแต่​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ออก​จาก​ประเทศ​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​ที่​ป่า​ซี​นาย, ใน​พลับพลา​ประชุม​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ทรง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​จง​นับ​บรรดา​พวก​ยิศรา​เอล​ที่​ประชุม​นั้น, ตาม​วงศ์​ญาติ​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, ตาม​ชื่อ​ทั้ง​หลาย​ผู้ชาย​หัวหน้า​ทุก​ตัว​คน</verse>
				<verse number="3">ตั้งแต่​อายุ​ได้​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป​บรรดา​คน​ควร​ที่​จะ​ออกไป​ใน​กองทัพ​พวก​ยิศรา​เอล, เจ้า​กับ​อาโรน​จง​จัดตั้ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ไว้​เป็น​กองๆ.</verse>
				<verse number="4">และ​จะ​มี​คน​อยู่​ด้วย​เจ้า​แต่​ทุก​ตระกูล, ทุก​คน​นั้น​ให้​เป็น​หัวหน้า​ใน​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="5">แล​ชื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​จะ​ยืน​อยู่​กับ​เจ้า​นั้น​ดังนี้ คือ​ใน​ตระกูล​รู​เบ็น, อะ​ลี​ซูล​บุตร​ซะ​เด​อูร.</verse>
				<verse number="6">ตระกูล​ซี​โมน, ซะลู​มี​เอล​บุตรซู​รี​ซา​ดาย.</verse>
				<verse number="7">ตระกูล​ยะฮู​ดา, นา​โซน​บุตร​อา​มี​นา​ดาบ,</verse>
				<verse number="8">แต่​ตระกูลยิ​ซา​คาร, นะธัน​เอล​บุตรซู​อาร.</verse>
				<verse number="9">เอ​ลี​อาบ​บุตร​เอ​โลน. แต่​ตระกูล​ซะบู​โลน,</verse>
				<verse number="10">แต่​พวก​ลูกหลาน​โย​เซฟ คือ​เอฟ​รายิม, อะ​ลี​ซา​มา​บุตร​อา​มี​ฮูด. แต่​มา​นา​เซ, ฆะ​มา​ลิ​เอล​บุตรฟะ​คา​ซูร.</verse>
				<verse number="11">แต่​ตระกูล​เบน​ยา​มิน, อะ​บี​ดาล​บุตร​ฆิต​โอนี.</verse>
				<verse number="12">แต่​ตระกูล​ดาน, อะ​ที​เอ​เซ็ร​บุตร​อา​มิ​ซา​ดาย.</verse>
				<verse number="13">แต่​ตระกูล​อา​เซ็ร, ฟัฆ​อี​เอล​บุตรอัค​ราน.</verse>
				<verse number="14">แต่​ตระกูล​ฆาด, เอ​ละ​ยา​ซาพ​บุตร​คู​เอล.</verse>
				<verse number="15">แต่​ตระกูล​นัพธา​ลี, อะฮี​รา​บุตร​เอล​นาน.</verse>
				<verse number="16">คน​เหล่านี้​เป็น​คน​ที่​เลือก​เป็น​ผู้ใหญ่​ใน​ตระกูล​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา เป็น​คน​หัวหน้า​ใน​พลยิศรา​เอล.”</verse>
				<verse number="17">แล​โม​เซ​กับ​อาโรน​เอา​คน​เหล่านี้​ที่​มี​ชื่อ​ปรากฏ​ไว้​นี้.</verse>
				<verse number="18">แล​ใน​วันที่​หนึ่ง​เดือน​ที่​สอง, โม​เซ​กับ​อาโรน​ก็​ได้​ให้​บรรดา​คน​ทั้ง​ปวง​มา​ประชุม​พร้อม​กัน, และ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​บอก​เล่า​ถึง​ตระกูล​วงศ์​วาน​ของ​เขา​ตาม​ครอบ​ครัว​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย, ตาม​ชื่อ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป​ทุก​คนๆ.</verse>
				<verse number="19">แล​โม​เซ​ได้​นับ​จด​คน​ทั้ง​ปวง​นั้น​ที่​ป่า​ซี​นาย​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="20">พวก​ลูกหลาน​รู​เบ็นๆ ผู้​เป็น​บุตร​หัวปี​แห่งยิศรา​เอลตาม​วงศ์​วาน​ครอบ​ครัว​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, ตาม​ชื่อ​ผู้ชาย​ทุก​คน​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป, บรรดา​คน​ที่​ควร​จะ​ออกไป​ใน​กองทัพ.</verse>
				<verse number="21">บรรดา​คน​ที่​ต้อง​จด​ชื่อ​ใน​ตระกูล​รู​เบ็น​นั้น, ได้​สี่​หมื่น​หก​พัน​ห้า​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="22">แล​พวก​ลูกหลาน​ซี​โมน, ตาม​วงศ์​วาน​ครอบ​ครัว​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, ที่​ต้อง​นับ​ตาม​ชื่อ​ผู้ชาย​ทุก​คน​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ขึ้น​ไป, บรรดา​คน​ที่​ควร​จะ​ออกไป​ใน​กองทัพ,</verse>
				<verse number="23">บรรดา​คน​ที่​ต้อง​จด​ชื่อ​ใน​ตระกูล​ซี​โมน​นั้น​ได้​ห้า​หมื่น​เก้า​พัน​สาม​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="24">แล​พวก​ลูกหลาน​ฆา​ดตาม​วงศ์​วาน​ครอบ​ครัว​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, ตาม​ชื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป, บรรดา​คน​ที่​ควร​จะ​ออกไป​ใน​กองทัพ.</verse>
				<verse number="25">คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​ฆาด​นั้น​ได้​สี่​หมื่น​ห้า​พัน​หก​ร้อย​ห้า​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="26">แล​พวก​ลูกหลาน​ยะฮู​ดา​ตาม​วงศ์​วาน​ครอบ​ครัว​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, ตาม​ชื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป, บรรดา​คน​ที่​ควร​จะ​ออกไป​ใน​กองทัพ,</verse>
				<verse number="27">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​ยะฮู​ดา​นั้น, ได้​เจ็ด​หมื่น​สี่​พัน​หก​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="28">แล​พวก​ลูกหลานยิ​ซา​คารตาม​วงศ์​วาน​ครอบ​ครัว​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, ตาม​ชื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป, บรรดา​คน​ที่​ควร​จะ​ออกไป​ใน​กองทัพ,</verse>
				<verse number="29">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูลยิ​ซา​คาร​ได้​ห้า​หมื่น​สี่​พัน​สี่​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="30">แล​พวก​ลูกหลาน​ซะบู​โลน​ตาม​วงศ์​วาน​ครอบ​ครัว​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, ตาม​ชื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป, บรรดา​คน​ที่​ควร​จะ​ออกไป​ใน​กองทัพ,</verse>
				<verse number="31">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​ซะบู​โลน​นั้น​ได้​ห้า​หมื่น​เจ็ด​พัน​สี่​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="32">แล​พวก​ลูกหลาน​โย​เซฟ คือ​พวก​เอฟ​รายิม, ตาม​วงศ์​วาน​ครอบ​ครัว​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, ตาม​ชื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป, บรรดา​คน​ที่​ควร​จะ​ออกไป​ใน​กองทัพ,</verse>
				<verse number="33">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​เอฟ​รายิม​นั้น​ได้​สี่​หมื่น​ห้า​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="34">แล​พวก​มะ​นา​เซ​ตาม​วงศ์​วาน​ครอบ​ครัว​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, ตาม​ชื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป, บรรดา​คน​ที่​ควร​จะ​ออกไป​ใน​กองทัพ,</verse>
				<verse number="35">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​มะ​นา​เซ​นั้น​ได้​สาม​หมื่น​สอง​พัน​สอง​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="36">แล​พวก​ลูกหลาน​เบน​ยา​มินตาม​วงศ์​วาน​ครอบ​ครัว​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, ตาม​ชื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป, บรรดา​คน​ที่​ควร​จะ​ออกไป​ใน​กองทัพ,</verse>
				<verse number="37">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​เบน​ยา​มิน​นั้น​ได้​สาม​หมื่น​ห้า​พัน​สี่​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="38">แล​พวก​ลูกหลาน​ดาน​ตาม​วงศ์​วาน​ครอบ​ครัว​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, ตาม​ชื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป. บรรดา​คน​ที่​ควร​จะ​ออกไป​ใน​กองทัพ,</verse>
				<verse number="39">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​ดาน​นั้น​ได้​หก​หมื่น​สอง​พัน​เจ็ด​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="40">แล​พวก​ลูกหลาน​อา​เซรตาม​วงศ์​วาน​ครอบ​ครัว​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, ตาม​ชื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป, บรรดา​คน​ที่​ควร​จะ​ออกไป​ใน​กองทัพ,</verse>
				<verse number="41">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​อา​เซร​นั้น​ได้​สี่​หมื่น​พัน​ห้า​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="42">แล​พวก​ลูก​หลานนัพธา​ลี​ตาม​วงศ์​วาน​ครอบ​ครัว​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, ตาม​ชื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป, บรรดา​คน​ที่​ควร​จะ​ออกไป​ใน​กองทัพ,</verse>
				<verse number="43">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​นัพธา​ลี​นั้น​ได้​ห้า​หมื่น​สาม​พัน​สี่​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="44">เหล่านี้​และ​เป็น​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​โม​เซ​กับ​อาโรน​ได้​นับ​จด​ไว้​นั้น, แล​คน​ที่​เป็น​หัวหน้า​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​นั้น​สิบ​สอง​คน, ทุก​คน​ตาม​ตระกูล​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​คน​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="45">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​จด​ไว้​ใน​พวก​ยิศรา​เอล, ตาม​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป, บรรดา​คน​ที่​ควร​จะ​ออกไป​ใน​กองทัพ​พวก​ยิศรา​เอล,</verse>
				<verse number="46">คือ​บรรดา​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​นั้น​ได้ หก​แสน​สาม​พัน​ห้า​ร้อย​ห้า​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="47">แต่​พวกเล​วี​ตาม​ตระกูล​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, หา​ได้​นับ​จด​ไว้​กับ​พวก​คน​เหล่านั้น​ไม่.</verse>
				<verse number="48">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​ว่า.</verse>
				<verse number="49">“เจ้า​อย่าได้​นับ​ตระกูลเล​วี​จด​เข้า​ไว้​กับ​พวก​ยิศรา​เอล​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="50">แต่​เจ้า​จง​ตั้ง​พวกเล​วี​นั้น​ไว้​สำหรับ​พลับพลา​คำ​สัญญา​แล​สำหรับ​บรรดา​เครื่อง​ภาชนะ​ใช้​สอย​ใน​พลับพลา​นั้น, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ยก​พลับพลา​แล​เครื่องใช้​สอย​ทั้ง​ปวง​ใน​พลับพลา​นั้น​แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​ใน​พลับพลา​นั้น, แล​จะ​ตั้ง​กะ​ท่อม​ทัพ​อยู่​ล้อมรอบ​พลับพลา.</verse>
				<verse number="51">แล​เมื่อ​จะ​ยก​พลับพลา​ไป​พวก​เล​วี​นั้น​จะ​ยก​รื้อ​ลง​แล​จะ​ตั้ง​พลับพลา​ที่​ไหน, พวกเล​วี​จะ​ตั้งขึ้น​ที่​นั้น, แล​แขก​เมือง​ผู้ใด​ที่​เข้า​มา​ใกล้​จะ​ประหาร​ชีวิต​ผู้​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="52">แล​พวก​ยิศรา​เอล​จะ​ตั้ง​กะ​ท่อม​ทัพ​ของ​เขา​ทุก​คน​ตามที่​ของ​เขา​ทุก​คน, แล​ตาม​กอง​ของ​ตน​ทุก​คน​ทั่ว​ตลอด​พล​โยธา​นั้น.</verse>
				<verse number="53">แต่​พวกเล​วี​นั้น​จะ​ตั้ง​ล้อมรอบ​พลับพลา​คำ​สัญญา, เพื่อ​จะ​ไม่ให้​บังเกิด​ความ​พิโรธ​กับ​พวก​ยิศรา​เอล​นั้น​แล​พวกเล​วี​จะ​เฝ้า​ระวัง​พลับพลา​นั้น.</verse>
				<verse number="54">แล​พวก​ยิศรา​เอลได้​กระทำ​ตาม​บรรดา​ถ้อยคำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​นั้น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​แล​อาโรน​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“ให้​ทุก​คน​ใน​พวก​ยิศรา​เอล, ตั้ง​กะ​ท่อม​ทัพ​ใน​กอง​ของ​ตน​ทุก​คน, ตาม​ธง​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​ตน, ให้​ตั้ง​ลง​ห่างไกล​ตรง​พลับพลา​ประชุม.</verse>
				<verse number="3">แล​ให้​พวก​ธง​ยะฮู​ดา​ตั้ง​ข้างหน้า​ข้าง​ทิศ​ตะวันออก, ใน​พล​โยธา​นั้น​แล​นา​โซน​บุตร​อา​มี​นา​ดาบ, จะ​เป็น​นายก​อง​พวก​ลูกหลาน​ยะฮู​ดา​นั้น.</verse>
				<verse number="4">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​กอง​พวก​นั้น​ได้​เจ็ด​หมื่น​สี่​พัน​หก​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="5">แล​ถัด​เรียง​มา​ให้​ตระกูลยิ​ซา​คาร​ตั้ง, แล​นะธัน​เอล​บุตรซู​อาร​จะ​เป็น​นายก​อง​พวก​ลูกหลานยิ​ซา​คาร​นั้น.</verse>
				<verse number="6">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​กอง​นั้น​ได้​ห้า​หมื่น​สี่​พัน​สี่​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="7">ถัด​นั้น​เรียง​มา​ตระกูล​ซะบู​โลน, เอ​ลี​อาบ​บุตร​เฮ​โลน​จะ​เป็น​นายก​อง​พวก​ลูก​ซะบู​โลน​นั้น.</verse>
				<verse number="8">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​นั้น​ได้​ห้า​หมื่น​เจ็ด​พัน​สี่​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="9">แล​บรรดา​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ค่าย​ยะฮู​ดา​นั้น, ได้​แสน​แปด​หมื่น​หก​พัน​สี่​ร้อย​คน​เหล่านี้​จะ​ยก​ไป​ข้างหน้า​ก่อน.</verse>
				<verse number="10">แล​ให้​ธง​กองทัพ​พวก​รู​เบ็น​ตั้ง​ข้าง​ทิศ​ใต้​ตาม​พล​โยธา​ของ​เขา, อะ​ลีซูร​บุตร​ซะ​เด​อูร​จะ​เป็น​นายก​อง​พวก​รู​เบ็น​นั้น.</verse>
				<verse number="11">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​นั้น​ได้​สี่​หมื่น​หก​พัน​ห้า​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="12">แล​ถัด​นั้น​เรียง​มา​ให้​ตระกูล​ซี​โมน​ตั้ง​ซะลู​มี​เอล​บุตรซู​ลี​ซา​ดาย​จะ​เป็น​นายก​อง​พวก​ซี​โมน​นั้น.</verse>
				<verse number="13">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​ได้​ห้า​หมื่น​เก้า​พัน​สาม​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="14">ถัด​นั้น​เรียง​มา​ตระกูล​ฆาด, เอล​ยา​ซาพ​บุตร​รู​เอล​จะ​เป็น​นายก​อง​พวก​ลูกหลาน​ฆาด.</verse>
				<verse number="15">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​นั้น​ได้​สี่​หมื่น​ห้า​พัน​หก​ร้อย​ห้า​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="16">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ค่าย​รู​เบ็น​นั้น​ได้​แสน​ห้า​หมื่น​พัน​สี่​ร้อย​ห้า​สิบ​คน, คน​เหล่านี้​จะ​ยก​เป็น​ที่​สอง.</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ให้​พลับพลา​ที่​ชุมนุม​นั้น​ยก​ไป​กับ​กอง​พวกเล​วี, เดิน​ท่ามกลาง​กระบวน​ทัพ, เขา​ตั้ง​ลง​อย่างไร​ก็​ยก​เดิน​ไป​อย่าง​นั้น​ทุก​คน​ใน​กอง​ตาม​ธง​ของ​ตน</verse>
				<verse number="18">“แล​ให้​ธง​กองทัพ​พวก​เอฟ​รายิม​ตั้ง​ข้าง​ทิศ​ตะวันตก​ตาม​พล​โยธา​ของ​เขา, แลอะ​ลี​ซา​มา​บุตร​อา​มีฮูด​จะ​เป็น​นายก​อง​พวก​เอฟ​รายิม​นั้น.</verse>
				<verse number="19">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​เอฟ​รายิม​นั้น​ได้​หมื่น​ห้า​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="20">แล​ถัด​นั้น​เรียง​มา​ให้​ตระกูล​มะ​นา​เซ​ตั้ง, แลฆะ​มาลี​เอล​บุตรฟะ​ดาซูร​เป็น​นายก​อง​พวก​มะ​นา​เซ​นั้น.</verse>
				<verse number="21">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​นั้น​ได้​สาม​หมื่น​สอง​พัน​สอง​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="22">ถัด​นั้น​เรียง​มา​ตระกูล​เบน​ยา​มิน, แลอะ​บี​ดาร​บุตร​ฆิด​โอนี​จะ​เป็น​นายก​อง​พวก​เบน​ยา​มิน​นั้น.</verse>
				<verse number="23">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​นั้น​ได้​สาม​หมื่น​ห้า​พัน​สี่​ร้อย​คน,</verse>
				<verse number="24">บรรดา​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ค่าย​เอฟ​รายิม​นั้น​ได้​แสน​แปด​พัน​ร้อย​คน, คน​เหล่านี้​จะ​ยก​เป็น​ที่​สาม</verse>
				<verse number="25">“แล​ให้​กองทัพ​พวก​ดาน​ตั้ง​ข้าง​ทิศ​เหนือ​ตาม​พล​โยธา​ของ​เขา, แลอะฮี​เอ​เซร​บุตร​อา​มี​ซา​ดาย​จะ​เป็น​นายก​อง​พวก​ดาน​นั้น.</verse>
				<verse number="26">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​นั้น​ได้​หก​หมื่น​สอง​พัน​เจ็ด​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="27">ถัด​นั้น​เรียง​มา​ให้​ตระกูล​อา​เซร​ตั้ง, แล​ฟัฆ​อี​เอล​บุตรอัค​ราน​จะ​เป็น​นายก​อง​พวก​อา​เซร​นั้น.</verse>
				<verse number="28">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​ได้​สี่​หมื่น​พัน​ห้า​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="29">ถัด​นั้น​เรียง​มา​ตระกูล​นัพธา​ลี, แลอะฮี​รา​บุตร​เอ​นาน​จะ​เป็น​นายก​อง​พวก​ลูก​หลานนัพธา​ลี​นั้น.</verse>
				<verse number="30">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​นั้น​ได้​ห้า​หมื่น​สาม​พัน​สี่​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="31">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ค่าย​ดาน​นั้น​ได้​แสน​ห้า​หมื่น​เจ็ด​พัน​หก​ร้อย​คน, คน​เหล่านี้​จะ​ยก​ไป​ตาม​ธง​เป็น​ที่​สี่​สุดท้าย.</verse>
				<verse number="32">เหล่านี้​แหละ​เป็น​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​พวก​ยิศรา​เอล, ตาม​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, บรรดา​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ค่าย​ทั้ง​หลาย, ทั่ว​ตลอด​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ได้​หก​แสน​สาม​พัน​ห้า​ร้อย​ห้า​สิบ​คน.”</verse>
				<verse number="33">แต่​พวกเล​วี​นั้น​หา​ได้​นับ​รวมเข้า​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​ไม่, ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ.</verse>
				<verse number="34">แล​พวก​ยิศรา​เอลได้​กระทำ​ตาม​บรรดา​ถ้อยคำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ, ดังนั้น​แหละ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตั้ง​ค่าย​ลง​ตาม​ธง, แล​ยก​ไป​ทุก​คน​ตาม​ครอบ​ครัว​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ที​นี้​จะ​กล่าว​ด้วย​วงศ์​วาน​อาโรน​แล​โม​เซ, ครั้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ที่​ภูเขา​ซี​นาย​นั้น.</verse>
				<verse number="2">บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​อาโรน​มี​ชื่อ​ดั่ง​นี้, คือ​นา​ดาบ​บุตร​หัวปี, แลอะ​บีฮู, แลอะ​ลี​เอ​ซาร, แล​อีธา​มาร.</verse>
				<verse number="3">นี่​แหละ​เป็น​ชื่อ​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​อาโรน​ที่​ต้อง​ชะโลม​เป็น​ปุโรหิต, ผู้​ที่​อาโรน​ตั้ง​ไว้​ให้​ปรนนิบัติ​ใน​ที่​ปุโรหิต​นั้น.</verse>
				<verse number="4">แต่​นา​ดาบ​แลอะ​บีฮู​นั้น​ได้​ตาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, เมื่อ​เขา​ได้​บูชา​ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​ไฟ​อื่น​ที่​ป่า​ซี​นาย​นั้น, ทั้ง​สอง​คน​นี้​หา​มี​บุตร​ไม่, แลอะ​ลี​เอ​ซาร, แล​อีธา​มาร​ได้​ปรนนิบัติ​ใน​ที่​ปุโรหิต​ต่อ​หน้า​อาโรน​ผู้​เป็น​บิดา​ของ​เขา</verse>
				<verse number="5">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="6">“จง​ให้​ตระกูลเล​วี​เข้า​ใกล้, แล​ตั้ง​มอบ​เขา​ทั้ง​หลาย​ไว้​ให้แก่​อาโรน​ผู้​ปุโรหิต​เพื่อให้​เขา​ปรนนิบัติ​แก่​อา​โรน.</verse>
				<verse number="7">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เฝ้า​ระวัง​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​ตรงหน้า​พลับ​พลา​ชุมนุม, แล​ปรนนิบัติ​ที่​พลับพลา​นั้น.</verse>
				<verse number="8">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​รักษา​เครื่องใช้​สอย​ของ​พลับพลา​ประชุม, แล​รับ​การ​ของ​พวก​ยิศรา​เอลปรนนิบัติ​ที่​พลับพลา.</verse>
				<verse number="9">แล​จง​ให้​พวกเล​วี​ไว้​กับ​อาโรน​แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โรน, เป็น​ของๆ เขา​ท่ามกลาง​พวก​ยิศรา​เอล.</verse>
				<verse number="10">แล​เจ้า​จง​ตั้ง​อา​โรน, แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อาโรน​ให้​เขา​ปรนนิบัติ​ใน​ที่​ปุโรหิต​นั้น, แล​คน​อื่น​ที่​เข้า​ใกล้​นั้น​จะต้อง​ประหาร​ชีวิต​เสีย.”</verse>
				<verse number="11">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="12">“นี่​แหละ​เรา​คือ​เรา​เอง​ได้​เลือก​พวกเล​วี​จาก​ท่ามกลาง​พวก​ยิศรา​เอล, แทน​บรรดา​ลูก​หัวปี​ที่​เกิด​แต่​ครรภ์​มารดา​ก่อน. เหตุ​ฉะนี้​พวกเล​วี​จะ​เป็น​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="13">เพราะ​ลูก​หัวปี​ทั้ง​หลาย​เป็น​ของ​เรา, ใน​วันที่​เรา​ได้​ประหาร​ชีวิต​ลูก​หัวปี​ทั้ง​หลาย​ที่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, เรา​ก็​ได้​ตั้ง​ไว้​ฝ่าย​เรา​ซึ่ง​บุตร​หัวปี​ทั้ง​หลาย​ใน​พวก​ยิศรา​เอล, ทั้ง​มนุษย์​แล​สัตว์​เดียรัจฉาน​ให้​เป็น​ของ​เรา, เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="14">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ที่​ป่า​ซี​นาย​ว่า,</verse>
				<verse number="15">“เจ้า​จง​นับ​พวก​ลูกหลานเล​วี​ตาม​ครอบ​ครัว​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, จง​นับ​ผู้ชาย​ทุก​คน​ที่​มี​อายุ​เดือน​หนึ่ง​ขึ้น​ไป.”</verse>
				<verse number="16">แล​โม​เซ​ได้​นับ​เขา​ทั้ง​หลาย​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ที่​พระองค์​ได้​ตรัส​สั่ง​เขา​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="17">ชื่อ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของเล​วี, คือ​ดังนี้, เฆ​ระ​โซน, แล​โค​ฮาธ, แล​มะ​รา​รี.</verse>
				<verse number="18">แล​ชื่อ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของเฆ​ระ​โซน​ตาม​ครอบ​ครัว​ของ​เขา, คือ​ดังนี้, ลิบนี, แล​ซิม​อี,</verse>
				<verse number="19">แล​ชื่อ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​โค​ฮาธ​ตาม​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, คือ อาราม, แลยิศ​ฮา, แลเฮบ​โรน, แล​อุ​ซี​เอล.</verse>
				<verse number="20">แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​มะ​รา​รี​ตาม​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, คือ​มาลี, แลมู​ซี, เหล่านี้​แหละ​เป็น​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​พวกเล​วี, ตาม​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="21">เฆ​ระ​โซน​นั้น​มี​พวก​ลิบนี​แล​พวก​ซิม​อี​เหล่านี้​เป็น​พวกเฆ​ระ​โซน.</verse>
				<verse number="22">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​พวก​นั้น, คือ​ผู้ชาย​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​อายุ​เดือน​หนึ่ง​ขึ้น​ไป​ได้​เจ็ด​พัน​ห้า​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="23">แล​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​พวกเฆ​ระ​โซน​นั้น, จะ​ตั้ง​ลง​ข้าง​หลัง​พลับ​พลา​ชุมนุม​ข้าง​ทิศ​ตะวันตก.</verse>
				<verse number="24">แล​เอ​ละ​ยา​ซาฟ​บุตร​ลา​เอล​จะ​เป็น​นายก​อง​พวกเฆ​ระ​โซน​นั้น.</verse>
				<verse number="25">แล​การ​พวก​ลูกหลานเฆ​ระ​โซน​ใน​พลับ​พลา​ชุมนุม, คือ​ให้​ดูแล​พลับพลา​แล​ม่าน​สำหรับ​ปิด​พลับพลา​ชั้นนอก, แล​ม่าน​สำหรับ​บัง​ประตู​พลับ​พลา​ชุมนุม​นั้น.</verse>
				<verse number="26">แล​ม่าน​บัง​บริเวณ​แล​ม่าน​สำหรับ​ปิด​ประตู​บริเวณ​พลับพลา​แล​แท่น​แล​สาย​เชือก​ทั้ง​หลาย​สำหรับ​พลับพลา​นั้น</verse>
				<verse number="27">แล​โค​ฮาธ​นั้น​มี​พวก​อัม​ราม, แล​พวกยิศ​ฮา​รี, แล​พวก​เฮบ​โรน​แล​พวก​อุ​ซี​เอลคน​เหล่านี้​เป็น​พวก​โค​ฮาธ.</verse>
				<verse number="28">แล​ผู้ชาย​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​อายุ​เดือน​หนึ่ง​ขึ้น​ไป​ที่​ต้อง​นับ​ใน​พวก​นั้น, ได้​แปด​พัน​หก​ร้อย​คน​ที่​ดูแล​พลับพลา​นั้น.</verse>
				<verse number="29">แล​ครอบ​ครัว​พวก​ลูกหลาน​โค​ฮาธ​จะ​ตั้ง​ลง​ข้าง​พลับพลา​ทิศ​ใต้.</verse>
				<verse number="30">แลอะ​ลี​ซา​ฟาน​บุตร​อู​ซี​เอล​จะ​เป็น​นายก​อง​พวก​โค​ฮาธ, ตาม​เรือน​ครอบ​ครัว​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="31">แล​คน​เหล่านี้​จะ​ระวัง​ดูแล​หีบ​ไมตรี​คำ​โอวาท, แล​โต๊ะ​แล​เชิง​ตะเกียง, แล​แท่น​บูชา​แล​ภาชนะ​ใช้​สอย​ใน​พลับพลา​ม่าน​สำหรับ​ขึง​แขวน, แล​เครื่อง​ทั้ง​ปวง​ของ​ผ้าม่าน​นั้น.</verse>
				<verse number="32">แล​เอ​ละ​อา​ซาร​บุตร​ของ​อาโรน​ผู้​เป็น​ปุโรหิต​จะ​เป็น​นาย​ใหญ่​พวกเล​วี​จะ​กำกับ​พวก​นั้น, แล​ระวัง​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​ที่​พลับพลา​นั้น.</verse>
				<verse number="33">แล​มะ​รา​รี​จะ​มี​พวก​มาลี​แล​พวกมู​ซี​เหล่านี้​เป็น​พวก​มะ​รา​รี.</verse>
				<verse number="34">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​พวก​นั้น, คือ​ผู้ชาย​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​อายุ​เดือน​หนึ่ง​ขึ้น​ไป​ได้​หก​พัน​สอง​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="35">แลซู​ริ​เอล​บุตรอะ​บี​ฮา​ยิน​จะ​เป็น​นายก​อง​พวก​มะ​รา​รี, ตาม​เรือน​ครอบ​ครัว​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, แล​คน​เหล่านี้​จะ​ตั้ง​ลง​ข้าง​พลับพลา​ทิศ​เหนือ.</verse>
				<verse number="36">แล​พวก​มะ​รา​รี​นั้น​จะ​ระวัง​ดูแล​กระดาน, แล​กลอน, แล​เสา​สำหรับ​พลับพลา, แล​ธรณี, แล​เครื่อง​ทั้ง​ปวง​ของ​เหล่านี้.</verse>
				<verse number="37">แล​เสา​สำหรับ​พลับพลา​แล​ธรณี​แล​กลอน​แล​เชือก​ด้วย.</verse>
				<verse number="38">แต่​โม​เซ​กับ​อาโรน​แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อาโรน​จะ​ตั้ง​ลง​ข้างหน้า​พลับพลา​ทิศ​ตะวันออก, ข้างหน้า​พลับ​พลา​ชุมนุม​ทิศ​ตะวันออก, แล​จะ​ระวัง​ดูแล​พลับพลา​นั้น​สำหรับ​พวก​ยิศรา​เอล, แล​ผู้อื่น​ผู้ใด​ที่​เข้า​มา​ใกล้​จะต้อง​ประหาร​ชีวิต​ผู้​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="39">แล​บรรดา​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​พวกเล​วี​ที่​โม​เซ​แล​อาโรน​ได้​นับ​ตาม​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ทั่ว​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, คือ​ผู้ชาย​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​อายุ​เดือน​หนึ่ง​ขึ้น​ไป​นั้น, ได้​สอง​หมื่น​สอง​พัน​สาม​ร้อย​คน</verse>
				<verse number="40">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​นับ​ลูก​ชาย​หัวปี​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​ยิศรา​เอล, ที่​มี​อายุ​เดือน​หนึ่ง​ขึ้น​ไป​แล​จด​ชื่อ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ไว้.</verse>
				<verse number="41">แล​เจ้า​จง​เอา​พวกเล​วี​ไว้​สำหรับ​เรา, แทน​บุตร​หัวปี​ทั้ง​หลาย​ใน​พวก​ยิศรา​เอล, เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา, แล​เอา​สัตว์​ทั้ง​หลาย​ของ​พวกเล​วี​ไว้​แทน​สัตว์​หัวปี​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​ยิศรา​เอล.”</verse>
				<verse number="42">แล​โม​เซ​ได้​นับ​บุตรชาย​หัวปี​ทั้ง​หลาย​ใน​พวก​ยิศรา​เอลตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="43">แล​บุตรชาย​หัวปี​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​จด​ชื่อ​ไว้​นั้น​ซึ่ง​มี​อายุ​เดือน​หนึ่ง​ขึ้น​ไป, บรรดา​ที่​ต้อง​นับ​ไว้​นั้น​ได้​สอง​หมื่น​สอง​พัน​สอง​ร้อย​เจ็ด​สิบ​สาม​คน.</verse>
				<verse number="44">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="45">“เจ้า​จง​เอา​พวกเล​วี​นั้น​ไว้​แทน​บุตร​หัวปี​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​ยิศรา​เอล. แล​เอา​สัตว์​ทั้ง​หลาย​ของ​พวกเล​วี​ไว้​แทน​ฝูง​สัตว์​พวก​ยิศรา​เอล, แล​พวกเล​วี​นั้น​จะ​เป็น​ของ​เรา, เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="46">แต่​บุตรชาย​หัวปี​สอง​ร้อย​เจ็ด​สิบ​สาม​คน​นั้น, ใน​พวก​ยิศรา​เอล​ที่​เป็น​มากกว่า​พวกเล​วี.</verse>
				<verse number="47">เจ้า​จะ​ให้​เขา​เสีย​ค่าตัว​คน​ละ​ห้า​ซะเก็ล​ตาม​ซะเก็ล​ที่​ให้​ใช้​ใน​วิหาร, ซะเก็ล​หนึ่ง​คือ​ยี่สิบ​เข​รา.</verse>
				<verse number="48">แล​เจ้า​จง​เอา​เงิน​ที่​คน​เหล่านั้น​ต้อง​เสีย​ไถ่​ตัว​นั้น​ไว้​ให้แก่​อาโรน​แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โรน.”</verse>
				<verse number="49">แล​โม​เซ​ได้​เอา​เงิน​ค่าตัว​ของ​คน​เหล่านั้น​ที่​มากกว่า​พวกเล​วี.</verse>
				<verse number="50">คือ​บุตร​หัวปี​ของ​พวก​ยิศรา​เอล​ที่​ต้อง​เสีย​ค่าตัว​ไว้​นั้น, ได้​พัน​สาม​ร้อย​หก​สิบ​ห้า​ซะเก็ล​ตาม​ซะเก็ล​ที่​ให้​ใช้​ใน​วิหาร.</verse>
				<verse number="51">แล​โม​เซ​ได้​เอา​เงิน​ของ​คน​เหล่านั้น​ที่​ได้​ไถ่​ตัว, ให้แก่​อาโรน​แล​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​อาโรน​ตาม​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​นั้น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​แล​อาโรน​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​จง​นับ​เอา​ลูก​ชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​โค​ฮาธ​ไว้​ท่ามกลาง​พวกเล​วี, ตาม​ครอบ​ครัว​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="3">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ปี​จนถึง​ห้า​สิบ​ปี, บรรดา​คน​ที่​ไป​ใน​กองทัพ​จะ​ได้​กระทำ​การ​ใน​พลับ​พลา​ชุมนุม​นั้น,</verse>
				<verse number="4">แล​การ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​โค​ฮาธ​ใน​พลับ​พลา​ชุมนุม​นั้น​จะ​เป็น​ดังนี้คือ​ของ​บริสุทธิ์​อย่าง​ยิ่ง,</verse>
				<verse number="5">แล​เมื่อย​กก​อง​ทัพ​ไป​อาโรน​แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อาโรน​จะ​มา​เอา​ผ้าม่าน​ลง​คลุม​หีบ​ไมตรี​โอวาท​ไว้​ด้วย​ผ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="6">แล​เอา​หนัง​ปลา​ปิด​หีบ​ไมตรี​โอวาท​ไว้​แล​เอา​ผ้า​สี​ฟ้า​คลุม​แล​ใส่​คาน​หาม.</verse>
				<verse number="7">แล​เอา​ผ้า​สี​ฟ้า​ปู​บน​โต๊ะ​วาง​ขนม, แล​เอา​จาน​แล​ช้อน​แล​ชาม​แล​ถ้วย​สำหรับ​ริน​วาง​บน​โต๊ะ, แล​เอา​ขนม​ถวาย​นั้น​ตั้ง​ไว้​บน​โต๊ะ,</verse>
				<verse number="8">แล​ให้​เอา​ผ้า​สักหลาด​คลุม​ของ​เหล่านี้, แล​เอา​หนัง​ปลา​ปิด​ทับ​ลง​บัง​หมด, แล​ใส่​คาน​หาม​ไว้,</verse>
				<verse number="9">แล​ให้​เขา​เอา​ผ้า​สี​ฟ้า​มา​คลุม​ตะเกียง​สำหรับ​ส่อง​สว่าง​นั้น​กับ​กะ​จุบ​น้ำมัน​แล​คีม​แล​ถาด​รอง​ตะไกร, แล​เครื่อง​สำหรับ​ใส่​น้ำมัน​ตาม​ตะเกียง​นั้น​ไว้​ทั้งหมด,</verse>
				<verse number="10">แล​ให้​เขา​เอา​หนัง​ปลา​ปิด​ทับ​ของ​เหล่านี้​ไว้​หมด​แล​ใส่​คาน​หาม,</verse>
				<verse number="11">แล​ให้​เขา​เอา​ผ้า​สี​ฟ้า​คลุม​แท่น​ทองคำ, แล้ว​เอา​หนัง​ปลา​ปิด​ทับ​ไว้​ใส่​คาน​หาม,</verse>
				<verse number="12">แล​ให้​เขา​เอา​ผ้า​สี​ฟ้า​คลุม​เครื่อง​ภาชนะ​ใช้​สอย​สำหรับ​พลับพลา​นั้น​ไว้, แล้ว​ให้​เอา​หนัง​ปลา​ปิด​ทับ​แล​ใส่​คาน​หาม,</verse>
				<verse number="13">แล​ให้​เขา​เอา​เถ้า​ไฟ​ออก​จาก​แท่น​บูชา, แล้ว​เอา​ผ้า​สี​ม่วง​ปู​บน​แท่น​นั้น.</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เขา​จะ​เอา​เครื่อง​ภาชนะ​สำหรับ​ใช้​ที่​แท่น​วาง​ลง​บน​แท่น, คือ​กะ​ถาง​ไฟ​แล​ขอ​สำหรับ​เกี่ยว​เนื้อ​แล​จ่า​เหล็ก​แล​ถาด​รอง​ไฟ, เครื่องใช้​สอย​ของ​แท่น​ทั้งหมด​แล​ให้​เอา​หนัง​ปลา​ปิด​ของ​เหล่านี้​ใส่​คาน​หาม.</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​อาโรน​แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โรน, ได้​คลุม​ปิด​ของ​บริสุทธิ์​ทั้ง​ปวง​ที่​มี​อยู่​ใน​พลับพลา​เสร็จ​แล้ว​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​โค​ฮาธ​จะ​มา​ยก​เอา​ไป, แต่​เขา​จะ​ไม่​ถูกต้อง​สิ่งของ​บริสุทธิ์​นั้น​กลัว​เกลือ​กว่า​จะ​ตาย, พวก​ลูก​ชาย​ของ​โค​ฮาธ​จะ​แบก​ของ​เหล่านี้​สำหรับ​พลับพลา​ประชุม.</verse>
				<verse number="16">แล​การ​ของ​เอ​ละ​อา​ซาร​บุตรชาย​ของ​อาโรน​ผู้​ปุโรหิต, คือ​จะ​ให้​ดูแล​น้ำมัน​สำหรับ​ตาม​ตะเกียง, แล​เครื่อง​หอม​แล​เครื่อง​กระยา​หาร​สำหรับ​บูชา​ถวาย​ทุก​วัน​แล​น้ำมัน​ชะโลม, แล​จะ​ให้​ดูแล​พลับพลา​กับ​บรรดา​สิ่งของ​ใน​พลับพลา​นั้น, แล​ให้​ดูแล​ที่​บริสุทธิ์​กับ​สิ่งของ​ใน​ที่​นั้น.”</verse>
				<verse number="17">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​แล​อาโรน​ว่า,</verse>
				<verse number="18">“อย่า​ตัด​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​โค​ฮาธ​ออก​เสีย​จาก​ตระกูลเล​วี.</verse>
				<verse number="19">แต่​จง​กระทำ​แก่​เขา​เพื่อ​จะ​ให้​มี​ชีวิต​แล​ไม่​ตาย, เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​มา​ใกล้​ของ​บริสุทธิ์​เหล่านั้น, อาโรน​แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​โรน, จะ​เข้า​ไป​ตั้ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ไว้​สำหรับ​การ​ของ​เขา​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="20">แต่​พวก​โค​ฮาธ​นั้น, จะ​ไม่​เข้า​ไป​ดูแล​ของ​บริสุทธิ์​ปิด​คลุม​ไว้​นั้น​กลัว​เกลือ​กว่า​จะ​ตาย.”</verse>
				<verse number="21">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="22">“เจ้า​จง​นับ​พวก​ลูก​ชายเฆ​ระ​โซน​ด้วย​ตลอด​ครอบ​ครัว​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="23">บรรดา​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ปี​ขึ้น​ไป​จนถึง​ห้า​สิบ​ปี, คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เข้า​ไป​ทำ​การ​ใน​พลับ​พลา​ชุมนุม​นั้น.”</verse>
				<verse number="24">แล​การ​ของ​พวกเฆ​ระ​โซน​นั้น​จะ​เป็น​ดังนี้, คือ​ให้​ปรนนิบัติ​แล​แบก​ของ</verse>
				<verse number="25">ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​แบก​ม่าน​ทั้ง​หลาย​แล​พลับพลา​ประชุม​แล​ผ้า​บัง​แล​หนัง​สำหรับ​ปิด​คลุม​พลับพลา, แล​ผ้าม่าน​สำหรับ​บัง​ประตู​พลับพลา​ประชุม.</verse>
				<verse number="26">แล​ม่าน​บัง​บริเวณ, แล​ม่าน​สำหรับ​ปิด​ประตู​บริเวณ​อยู่​ใกล้​พลับพลา, แล​แท่น​บูชา​แล​เชือก​ทั้งหมด, แล​เครื่อง​ภาชนะ​ใช้​สอย​ทั้งสิ้น​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ทำ​การ​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="27">อา​โรน​แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อาโรน​จะ​บัญชา​กำหนดการ​ให้​พวกเฆ​ระ​โซน, บรรดา​การ​ที่​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​กระทำ​นั้น, จง​กำหนดให้​เขา​ทั้ง​หลาย​บรรดา​ที่​เขา​จะต้อง​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="28">นี่​แหละ​เป็น​การ​ของ​พวก​ลูก​ชายเฆ​ระ​โซน​ใน​พลับพลา​ประชุม​นั้น, แล​อีธา​มาร​บุตรชาย​ของ​อาโรน​ผู้​ปุโรหิต​จะ​บังคับ​ดูแล​พวก​นั้น</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​พวก​ลูก​ชาย​มะ​รา​รี​นั้น, “เจ้า​จง​นับ​เขา​ทั้ง​หลาย​ตาม​ครอบ​ครัว​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="30">ที่​มี​อายุ​สามสิบ​ปี​ขึ้น​ไป​จน​ห้า​สิบ​ปี​เจ้า​จง​นับ​เขา​ทั้ง​หลาย​บรรดา​คน​ที่​เข้า​ไป​กระทำ​การ​ใน​พลับ​พลา​ชุมนุม​นั้น.</verse>
				<verse number="31">แล​การ​ดูแล​ของ​เขา​ใน​การ​ปรนนิบัติ​พลับ​พลา​ชุมนุม​นั้น, คือ​ดังนี้, กระดาน​แล​กลอน​ลิ่ม​แล​เสา​กับ​ธรณี.</verse>
				<verse number="32">แล​เสา​รั้ว​ล้อมรอบ​และ​ไม้​เข็ม​แล​เชือก​กับ​เครื่อง​สิ่งของ​เหล่านี้, เจ้า​จง​กำหนด​สิ่งของ​ทั้ง​ปวง​เหล่านี้​ลำดับ​ตาม​ชื่อ​มอบ​ไว้​ให้แก่​เขา.</verse>
				<verse number="33">นี่​แหละ​เป็น​การ​ของ​พวก​มะ​รา​รี​ใน​การ​ปรนนิบัติ​พลับพลา​ประชุม, ใน​มืออิ​ธามาร​บุตรชาย​อาโรน​ผู้​ปุโรหิต​นั้น.”</verse>
				<verse number="34">โม​เซ​แล​อาโรน​แล​ผู้ใหญ่​ใน​พวก​นั้น​ได้​นับ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​โค​ฮาธ, ตาม​ครอบ​ครัว​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="35">บรรดา​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ปี​ขึ้น​ไป​จนถึง​ห้า​สิบ​ปี, บรรดา​คน​ที่​เข้า​ไป​กระทำ​การ​ใน​พลับ​พลา​ชุมนุม​นั้น,</verse>
				<verse number="36">แล​คน​ที่​ต้อง​นับ​ตาม​ครอบ​ครัว​ของ​เขา​นั้น​ได้​สอง​พัน​เจ็ด​ร้อย​ห้า​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="37">นี่​แหละ​บรรดา​คน​ที่​ต้อง​นับ​ใน​พวก​โค​ฮาธ, ที่​ให้​กระทำ​การ​ใน​พลับ​พลา​ชุมนุม, ซึ่ง​โม​เซ​แล​อาโรน​ได้​นับ​ไว้​ตาม​คำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​นั้น</verse>
				<verse number="38">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​พวก​ลูก​ชายเฆ​ระ​โซ​นั้น​ตลอด​ครอบ​ครัว​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="39">ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ปี​ขึ้น ไป​จนถึง​ห้า​สิบ​ปี, บรรดา​คน​ที่​เข้า​ไป​ทำ​การ​ใน​พลับ​พลา​ชุมนุม,</verse>
				<verse number="40">คน​ทั้ง​หลาย​ที่ต้อง​นับ​ใน​พวก​นั้น​ตลอด​ครอบ​ครัว​ตาม​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา​ได้​สอง​พัน​หก​ร้อย​สามสิบ​คน.</verse>
				<verse number="41">เหล่านี้​และ​คือ​คน​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ครอบ​ครัว​พวก​ลูก​ชายเฆ​ระ​โซน, แต่​บรรดา​คน​ที่​ควร​จะ​กระทำ​การ​ใน​พลับพลา​ประชุม, ที่​โม​เซ​แล​อาโรน​ได้​นับ​ไว้​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​นั้น.</verse>
				<verse number="42">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​พวก​ลูก​ชาย​มะ​รา​รี, ตลอด​ครอบ​ครัว​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="43">ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ปี​ขึ้น​ไป​จนถึง​ห้า​สิบ​ปี​ทุก​คน​ที่​เข้า​กระทำ​การ​ใน​พลับ​พลา​ชุมนุม,</verse>
				<verse number="44">คือ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​พวก​นั้น, ตาม​ครอบ​ครัว​ของ​เขา​ได้​สาม​พัน​สอง​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="45">เหล่านี้​แหละ​คือ​คน​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ครอบ​ครัว​พวก​ลูก​ชาย​มะ​รา​รี, ที่​โม​เซ​แล​อาโรน​ได้​นับ​ไว้​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​นั้น.</verse>
				<verse number="46">บรรดา​คน​ที่​ต้อง​นับ​ใน​พวกเล​วี​ที่​โม​เซ​แล​อาโรน​แล​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​ได้​นับ​ไว้​นั้น, ตาม​ครอบ​ครัว​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="47">ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ขึ้น​ไป​จนถึง​ห้า​สิบ​ทุก​คน​ที่​เข้า​มา​กระทำ​การ​ปรนนิบัติ​แล​การ​หนัก​ใน​พลับพลา​ประชุม,</verse>
				<verse number="48">คือ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​ตระกูล​นั้น​ได้​แปด​พัน​ห้า​ร้อย​แปด​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="49">ตาม​คำ​พระ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง, โม​เซ​ก็​ได้​นับ​เขา​ทั้ง​หลาย​ไว้​ทุก​คน​ตาม​การ​ปรนนิบัติ​และ​การ​หนัก​ของ​เขา​ทุก​คน, ดังนี้​แหละ​โม​เซ​ได้​นับ​เขา​ทั้ง​หลาย​ไว้​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​ไว้​นั้น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​จง​บัญชา​สั่ง​พวก​ยิศรา​เอล​ไว้​ให้​เขา​ไล่​บรรดา​คน​ที่​เป็น​โรค​เรื้อน, แล​คน​ที่​มี​แผลเป็น​หนอง​ใน​เนื้อ​ตัว, แล​คน​ที่​เป็น​มลทิน​เพราะ​ต้อง​ซากศพ​ให้​ไป​อยู่​นอก​เขตต์​กองทัพ,</verse>
				<verse number="3">ทั้ง​ผู้หญิง​ให้​ไป​นอก​เขตต์​กองทัพ, เพื่อ​มิ​ให้​เขา​ทำ​ที่​กองทัพ​เป็น​มลทิน, เพราะ​เรา​สถิต​อยู่​ท่ามกลาง​กองทัพ​นั้น.”</verse>
				<verse number="4">แล​พวก​ยิศรา​เอลได้​กระทำ​ดังนั้น​ให้​คน​เหล่านั้น​ไป​อยู่​นอก​เขตต์​กองทัพ​ตาม​คำ พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ, พวก​ยิศรา​เอลได้​กระทำ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="6">“จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศรา​เอล​ว่า, ถ้า​ผู้ชาย​ก็​ดี​หรือ​ผู้หญิง​ก็​ดี​ทำ​การ​บาป​ที่​มนุษย์​เคย​ทำ​เป็น​การ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, รู้สึกตัว​ว่า​ผิด​แล้ว,</verse>
				<verse number="7">ก็​ให้​คน​นั้น​ลุ​กะ​โทษ​การ​ผิด​ที่​เขา​ได้​กระทำ​นั้น คืน​ให้​ทุนเดิม​ที่​ทำ​ผิด​นั้น​แก่​เจ้าของ, แล​ห้า​ส่วน​ให้​เพิ่ม​อีก​ส่วน​หนึ่ง​กับ​เจ้าของ.</verse>
				<verse number="8">แต่​ทว่า​ถ้า​คน​นั้น​ไม่​มี​พี่​น้อง​ที่​จะ​รับ​ของ​คืน​นั้น​ก็​ให้​เขา​คืน​ของ​นั้น​แก่​ยะ​โฮ​วา​ให้​ปุโรหิต​ไว้, แล​แกะ​ตัว​ผู้​สำหรับ​บูชา​ไถ่​โทษ​การ​ผิด​นั้น​เขา​จะ​ให้แก่​ปุโรหิต​ด้วย.</verse>
				<verse number="9">แล​เครื่อง​บูชา​ยก ขึ้น​ถวาย​แต่​บรรดา​ของ​บริสุทธิ์​ที่​พวก​ยิศรา​เอล​เอา​มา​ให้แก่​ปุโรหิต​จะ​เป็น​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="10">แล​ของ​ที่​คน​ได้​ตั้ง​ถวาย​แล้ว​จะ​เป็น​ของ​ปุโรหิต, แล​ของ​ที่​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ได้​เอา​มา​ให้​ปุโรหิต​จะ​เป็น​ของ​เขา.”</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="12">“จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศรา​เอล​ว่า, ถ้า​เมีย​ของ​ผู้ชาย​ใดๆ หลง​กระทำ​ผิด​ต่อ​ผัว,</verse>
				<verse number="13">ได้​นอน​กับ​ชาย​คน​อื่น​แล​ปิดบัง​ไว้​ไม่ให้​ผัว​นั้น​รู้​ความ, แล​ไม่​มี​พะยาน​หรือ​ผู้​ที่​รู้​เห็น​การ​ผิด​นั้น,</verse>
				<verse number="14">แล​ผัว​คลางแคลง​กิน​แหนง​ต่อ​เมีย, แล​เมีย​นั้น​ได้​กระทำ​ผิด​จริง, หรือ​ผัว​นั้น​คลางแคลง​กิน​แหนง​ต่อ​เมีย, แล​เมีย​นั้น​มิได้​กระทำ​ผิด​เลย,</verse>
				<verse number="15">ก็​ให้​ผู้ชาย​นั้น​พา​เมีย​ของ​ตน​มา​หา​ปุโรหิต, แล​ให้​เขา​เอา​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​เมีย​มา​ด้วย, คือ​แป้ง​ละเอียด​ทะนาน​หนึ่ง​แต่​ไม่ให้​เขา​เท​น้ำมัน​ลง​ด้วย​หรือ​ใส่​กำยาน, เพราะ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​ความ​หึง​หวง, เป็น​เครื่อง​บูชา​ที่​ให้​ระลึก​คือ​ที่​ให้​ระลึก​ถึง​ความผิด.</verse>
				<verse number="16">แล​ปุโรหิต​จะ​ให้​ผู้หญิง​นั้น​เข้า​มา​ใกล้​ให้​เขา​ยืน​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="17">แล​ปุโรหิต​จะ​เอานํ้า​อัน​บริสุทธิ์​ใน​ภาชนะ​ดิน, แล​จะ​เอา​ธุลี​ละออง​ที่​พื้น​พลับพลา​มา​ใส่​ลง​ในนํ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="18">แล​ปุโรหิต​จะ​ให้​หญิง​คน​นั้น​ยืน​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ให้​ถอด​ของ​ที่​คลุม​ศีรษะ​ออก​เสีย, แล​ให้​เขา​ถือ​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​ให้​ระลึก​นั้น​ไว้​ใน​มือ, แล้ว​ปุโรหิต​จะ​ถือ​น้ำ​ขม​ที่​ให้​รู้สึก​นั้น​ไว้​ใน​มือ​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ปุโรหิต​จะ​ให้​หญิง​นั้น​สาบาน​ตัว​ว่า, ถ้า​เจ้า​ไม่ได้​นอน​ด้วย​ชาย​อื่น​หรือ​ไม่ได้​หลง​กระทำ​นอกใจ​ผัว​ก็​ให้​เจ้า​ปราศ​จาก​ความ​แช่ง​สาป​ใน​น้ำ​ขม​นี้.</verse>
				<verse number="20">แต่​ทว่า​ถ้า​เจ้า​ได้​ไป​นอน​กับ​ชาย​อื่น​แล​หลง​กระทำ​ผิด​นอกใจ​ผัว,</verse>
				<verse number="21">ปุโรหิต​จึง​จะ​กล่าว​ความ​แช่ง​สาป แก่​ผู้หญิง​นั้น​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​กระทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ที่​แช่ง​สาป, แล​เป็น​คำ​สาบาน​ท่ามกลาง​พล​เมือง​ของ​เจ้า, เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​กระทำ​ให้​ครรภ์​ของ​เจ้า​เสีย​แล​ให้​ท้อง​แตก​ไป.</verse>
				<verse number="22">แล​น้ำ​นี้​เป็น​ที่​แช่ง​สาป​จะ​เข้า​ไป​ใน​ตัว​เจ้า, แล​จะ​ทำ​ให้​ท้อง​บวม​ขึ้น​แล​ครรภ์​ของ​เจ้า​เสีย. แล​หญิง​นั้น​จะ​ตอบ​ว่า​ให้​เป็น​ดังนั้นๆ.</verse>
				<verse number="23">แล​ปุโรหิต​จะ​เขียน​คำ​แช่ง​สาป​นั้น​ลง​ใน​สมุด​แล้ว​กลับ​ความ​นั้น​ออก​เสีย​ใน​น้ำ​ขม.</verse>
				<verse number="24">แล​ให้​ผู้หญิง​กิน​น้ำ​ขม​นั้น​ที่​สำหรับ​ให้​แช่ง​สาป, แล​น้ำ​ที่​แช่ง​สาป​จะ​เข้า​ไป​ใน​ตัว​เขา​เป็น​ความ​เฝื่อน​ฝาด.</verse>
				<verse number="25">แล​ปุโรหิต​จะ​เอา​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​หึง​หวง​ออก​จาก​มือ​หญิง​นั้น​ยกขึ้น​แกว่ง​ไป​แกว่ง​มา​ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​วาง​ลง​บน​แท่น​บูชา.</verse>
				<verse number="26">แล​ปุโรหิต​จะ​หยิบ​เอา​เครื่อง​บูชา​เต็ม​กำ​มือ​ออกมา​เผา​บน​แท่น​บูชา, แล้ว​ปุโรหิต​จะ​ให้​หญิง​กิน​น้ำ​นั้น.</verse>
				<verse number="27">ครั้น​หญิง​ได้​กิน​น้ำ​นั้น​แล้ว​ก็​จะ​เป็นไป, คือ​ถ้า​เขา​เป็น​มลทิน​ได้​ทำ​ผิด​นอกใจ​ผัว​แล้ว, ก็​น้ำ​ที่​สำหรับ​ให้​แช่ง​สาป​ที่​ได้​เข้า​ไป​ใน​ตัว​เขา​จะ​เป็น​ที่​ให้​เฝื่อน​ฝาด, แล​ให้​ท้อง​บวม​ขึ้น​แล​ให้​ครรภ์​เสีย​ไป, ผู้หญิง​นั้น​จะ​เป็น​ที่​แช่ง​สาป​ท่ามกลาง​พล​เมือง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="28">แต่​ทว่า​ถ้า​หญิง​นั้น​มิได้​เป็น​มลทิน​แต่​เป็น​สะอาด, เขา​จึง​ปราศ​จาก​ภัย​อันตราย​แล​จะ​เกิด​ลูก​อีก.”</verse>
				<verse number="29">นี่​แล​เป็น​บัญญัติ​ที่ว่า​ด้วย​เมีย​หลง​กระทำ​ผิด​นอกใจ​ผัว​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="30">หรือ​เมื่อ​ผัว​นั้น​มี​ใจ​คลางแคลง​กิน​แหนง​เมีย​ของ​ตน, แล​พา​หญิง​นั้น​มา​ให้​ยืน​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ปุโรหิต​จะ​ทำ​แก่​เขา​ตาม​บรรดา​คำ​บัญญัติ​นี้.</verse>
				<verse number="31">แล้ว​ผู้ชาย​จึง​จะ​บริสุทธิ์​ปราศ​จาก​โทษ, แต่​หญิง​นั้น​จะต้อง​ทน​โทษ​การ​ผิด​ของ​เขา.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศรา​เอล​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, เมื่อ​ผู้ชาย​ก็​ดี​หรือ​ผู้หญิง​ก็​ดี​จะ​ตั้ง​สัตย์​ปฏิญาณ​ถวาย​ตัว​เป็น​บริสุทธิ์​อยู่​ต่างหาก​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​นาษา​รีษ.</verse>
				<verse number="3">ก็​ให้​เขา​ปราศ​จาก​น้ำ​องุ่น​แล​น้ำ​สุรา​แล​น้ำ​กะแช่​แล​น้ำ​ขาว. อย่า​ให้​เขา​กิน​น้ำ​องุ่น​ที่​ให้​เมา​หรือ​ผล​องุ่น​สด​หรือ​ผล​องุ่น​แห้ง.</verse>
				<verse number="4">วัน​ทั้ง​หลาย​ที่​เขา​กำหนด​ไว้​จะ​อยู่​ต่างหาก​เป็น​บริสุทธิ์, ก็​อย่า​ให้​เขา​กิน​ของ​ที่​ทำ​ด้วย​ผล​ต้น​องุ่น​จะ​เป็น​เม็ด​ก็​ดี​หรือ​เนื้อ​แล​ผิว​ก็​ดี.</verse>
				<verse number="5">วัน​ทั้ง​หลาย​ที่​เขา​ได้​ปฏิญาณ​ตัว​อยู่​ต่างหาก​เป็น​บริสุทธิ์​นั้น, อย่า​ให้​มี​มีด​โกน​มา​ถูก​ศีรษะ​ของ​เขา จนถึง​สิ้น​เวลา​กำหนด​ที่​เขา​ได้​ปฏิญาณ​ตัว​ว่า​จะ​อยู่​ต่างหาก, สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​บริสุทธิ์​จง​ไว้​ผม​ศีรษะ.</verse>
				<verse number="6">วัน​ทั้ง​หลาย​ที่​เขา​จะ​อยู่​ต่างหาก​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​อย่า​ให้​ถูก​ซากศพ.</verse>
				<verse number="7">อย่า​ให้​เขา​ทำ​ตัว​ให้​เป็น​มลทิน​เพราะ​บิดา​หรือ​มารดา หรือ​พี่​น้องชาย​หญิง​ของ​ตน​ที่​ตาย​เพราะ​ความ​ปฏิญาณ​ของ​พระ​เจ้าของ​เขา​อยู่​บน​ศีรษะ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="8">วัน​ทั้ง​หลาย​ที่​เขา​ได้​ปฏิญาณ​ตัว​จะ​อยู่​ต่างหาก, เขา​จะ​เป็น​บริสุทธิ์​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="9">ถ้า​มี​คน​อยู่​ใกล้​ตัว​ตาย​ใน​ปัจจุบัน​ความ​ปฏิญาณ​ศีรษะ​ของ​เขา​ก็​เป็น​มลทิน​ไป, เขา​จึง​ต้อง​โกน​ศีรษะ​ของ​เขา​ใน​วันที่​จะ​ชำระ​ตัว​คือ​ใน​วันที่​เจ็ด​นั้น.</verse>
				<verse number="10">แล​ใน​วันที่​แปด​เขา​จะ​เอา​นกเขา​คู่​หนึ่ง, หรือ​นกพิราบ​หนุ่ม​คู่​หนึ่ง​มา​ให้​ปุโรหิต​ที่​ประตู​พลับพลา​ชุน​นุ​ม.</verse>
				<verse number="11">แล​ปุโรหิต​จะ เอา​ตัว​หนึ่ง​ถวาย​บูชา​ไถ่​โทษ. แล​ตัว​หนึ่ง​ถวาย​บูชา​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​กระทำ​ไถ่​โทษ เพราะ​คน​นั้น​ที่​ได้​กระทำ​ผิด เพราะ​ซากศพ, แล​จะ​ตั้ง​ความ​ปฏิญาณ​ที่​ศีรษะ​ให้​เป็น บริสุทธิ์​ใน​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="12">แล​ให้​เขา​ตั้ง​ปฏิญาณ​วัน​ทั้ง​หลาย​ที่​ตัว​จะ​อยู่​ต่างหาก​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ให้​เขา​เอา​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​สำหรับ​ไถ่​ความผิด​มา​ถวาย​บูชา, แต่​วัน​ทั้ง​หลาย​ก่อน​นั้น​หา​นับ​ไม่, เพราะ​การ​ปฏิญาณ​ให้​อยู่​ต่างหาก​ของ​เขา​นั้น​เสีย​ไป.”</verse>
				<verse number="13">“นี้​เป็น​บัญญัติ​ของ​คน​ที่​ปฏิญาณ​ตัว​เป็น​นาษา​รีษ, เมื่อ​วัน​ทั้ง​หลาย​ที่​เขา​ได้​ปฏิญาณ​ตัว​อยู่​ต่างหาก​นั้น​ครบถ้วน​แล้ว.</verse>
				<verse number="14">เป็น​ดังนี้คือ​ให้​เขา​มา​ที่​ประตู​พลับ​พลาชุม​นม, แล​ให้​เขา​เอา​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, คือ​แกะ​ตัว​ผู้​ขวบ​หนึ่ง​ปราศ​จาก​พิการ เป็น​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา​และ​ลูก​แกะ​ตัว​เมีย​ขวบ​หนึ่ง​ปราศ​จาก​พิการ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​ความผิด, แล​แกะ​ตัว​ผู้​ปราศ​จาก​พิการ​เป็น​เครื่อง​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ.</verse>
				<verse number="15">แล​ขนม​ไม่​ใส่​เชื้อ​กะ​จาด​หนึ่ง, แล​ขนม​ทำ​ด้วย​แป้ง​อัน​ละเอียด​เจือ​ด้วย​น้ำมัน, แล​ขนม​ไม่​ใส่​เชื้อ​เจือ​ด้วย​น้ำมัน, แล​เครื่อง​กระยา​หาร แล​เครื่อง​ดื่​มของ​สิ่ง​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="16">แล​ปุโรหิต​จะ​เอา​ของ​เหล่านี้​มา​ตรง​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​ไถ่​ความผิด​แล เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="17">แล​ปุโรหิต​จะ​บูชา​ถวาย​แกะ​ตัว​ผู้​เป็น​เครื่อง​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ​แก่​ยะ​โฮ​วา, กับ​ขนม​ไม่ ใส่​เชื้อ​นั้น, แล​ปุโรหิต​จะ​ถวาย​บูชา​เครื่อง​กระยา​หาร แล​เครื่องดื่ม​ของ​เขา​ด้วย.</verse>
				<verse number="18">แล​ผู้​นาษา​รีษ​นั้น​จะ​โกน​ศีรษะ​ของ​การ​ที่​ตัว​ได้​อยู่​ต่างหาก​นั้น​ที่​ประตู​พลับ​พลา​ชุมนุม. แล​จะ​เอา​ผม​ของ​การ​ที่​ตัว​อยู่​ต่างหาก​นั้น​ใส่​ใน​ไฟ​ที่​อยู่​ใต้​เครื่อง​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ.</verse>
				<verse number="19">ครั้น​เขา​โกน​ผม​แล้ว​ปุโรหิต​ก็​จะ​เอา​ขา​หน้า​แกะ​ตัว​ผู้​ที่​ต้ม​แล้ว, แล​เอา​ขนม​อันหนึ่ง​ไม่​ใส่​เชื้อ​ออก​จาก​กระจาด, แล​ขนม​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​อันหนึ่ง​มา​วาง​ลง​ที่​มือ​ของ​ผู้​นาษา​รีษ.</verse>
				<verse number="20">แล​ปุโรหิต​จะ​เอา​ของ​เหล่านี้ แกว่ง​ไป แกว่ง​มา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​ของ​บริสุทธิ์​สำหรับ​ปุโรหิต, ภาย​หลัง​มา​ผู้​นาษา​รีษ​ก็​กิน​น้ำ​องุ่น​ได้.</verse>
				<verse number="21">นี่​แล​เป็น​บัญญัติ​ของ​ผู้​นาษา​รีษ, แล​ได้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตาม​การ​ที่​ตัว​ได้​อยู่​ต่างหาก​นั้น, กับ​ทั้ง​ของ​ที่​มือ​ของ​เขา​เอา​มา​ถวาย​ได้, คือ ตาม​คำ​สาบาน​ที่​ตัว​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​นั้น​เขา​ต้อง​กระทำ</verse>
				<verse number="22">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="23">“จง​กล่าว​แก่​อาโรน​แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อาโรน​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​อวย​พร​แก่​พวก​ยิศรา​เอล​ดังนี้​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า.</verse>
				<verse number="24">พระ​ยะ​โฮ​วา​จง​อวย​พร​แก่​ท่าน​แล​ปกป้อง​รักษา​ท่าน.</verse>
				<verse number="25">พระ​ยะ​โฮ​วา​จง​กระทำ​ให้​พระ​พักตรของ​พระองค์​ส่อง​สว่าง​แก่​ท่าน, แล​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="26">พระ​ยะ​โฮ​วา​จง​เงย​พระ​พักตรของ​พระองค์​ขึ้น​เหนือ​ท่าน, แล​ประทาน​ความสุข​สำราญ​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="27">แล​ให้​เขา​ใส่​นาม​ของ​เรา​ลง​เหนือ​พวก​ยิศรา​เอล, แล​เรา​จะ​อวย​พร​แก่ เขา​ทั้ง​หลาย.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ครั้น​มา ณ วันที่​โม​เซ​ได้​ตั้ง​พลับพลา​ขึ้น​เสร็จ​แล้ว, แล​ได้​ชะโลม​พลับพลา​ตั้ง​ไว้​เป็น​ของ​บริสุทธิ์, กับ​บรรดา​เครื่องใช้​สอย​ใน​พลับพลา​นั้น, คือ​แท่น​บูชา​แล​เครื่อง​ภาชนะ​ทั้ง​ปวง, ได้​ชะโลม​แล​ตั้ง​ไว้​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">ก็​ผู้ใหญ่​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​ที่​เป็น​หัวหน้า​ใน​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ที่​อยู่​เหนือ​ตระกูล​ทั้ง​ปวง​ได้​เอา​ของ​มา​ถวาย.</verse>
				<verse number="3">เขา​เอา​ของ​มา​ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, เกวียน​ประทุน​หก​เล่ม​กับ​วัว​หก​คู่​สอง​คน​เกวียน​เล่ม​หนึ่ง​แล​วัว​คน​ละ​ตัว.</verse>
				<verse number="4">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​ว่า.</verse>
				<verse number="5">“จง​รับ​ของ​เหล่านี้​ไว้​เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ของ​ใช้​ใน​การ​ปรนนิบัติ​ที่​พลับ​พลา​ชุมนุม. เจ้า​จง​ให้​ของ​เหล่านี้​ไว้​กับ​พวกเล​วี, ให้แก่​ทุก​คน​ตาม​การ​ปรนนิบัติ​ของ​เขา.”</verse>
				<verse number="6">โม​เซ​ก็​เอา​เกวียน​กับ​วัว​นั้น​ให้​พวกเล​วี.</verse>
				<verse number="7">เกวียน​สอง​เล่ม​กับ​วัว​สอง​คู่​ให้แก่​พวก​ลูก​ชายเฆ​ระ​โซน​ตาม​การ​ปรนนิบัติ​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="8">เกวียน​สี่​เล่ม​กับ​วัว​สี่​คู่​ให้แก่​พวก​ลูก​ชาย​มะ​รา​รี​ตาม​การ​ปรนนิบัติ​ของ​เขา, มอบ​ไว้​ใน​มือ​อีธา​มาร​บุตรชาย​อาโรน​ผู้​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="9">แต่​ทว่า​แก่​พวก​ลูก​ชาย​โค​ฮาธ​หา​ได้​ไม่, เพราะ​การ​ปรนนิบัติ​ของ​เขา​ใน​ที่​บริสุทธิ์​นั้น​คือ​ต้อง​แบก​หาม​ของ</verse>
				<verse number="10">แล​ผู้ใหญ่​ผู้​เป็น​หัวหน้า​ก็​ได้​เอา​ของ​มา​ถวาย​สำหรับ​แท่น​บูชา​ใน​วันที่​เขา​ได้​ชะโลม​แท่น​บูชา​นั้น, ผู้ใหญ่​ทั้ง​ปวง​ได้​เอา​ของๆ เขา​มา​ถวาย​ตรงหน้า​แท่น​บูชา​นั้น.</verse>
				<verse number="11">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, ‘‘​ให้​ผู้ใหญ่​ที่​เอา​ของๆ เขา​มา​ถวาย​สำหรับ​แท่น​บูชา​นั้น, มา​ถวาย​ของ​นั้น​วัน​ละ​คน.”</verse>
				<verse number="12">คน​ที่​ได้​เอา​ของ​มา​ถวาย​วันที่​หนึ่ง​นั้น​คือ​นา​โซน, บุตรอะ​มี​นา​ดาบ​สำหรับ​ตระกูล​ยะฮู​ดา.</verse>
				<verse number="13">แล​ของ​ถวาย​ของ​คน​นั้น​คือ จาน​เงิน​หนัก​ร้อย​สามสิบ​ซะเก็ล, แล​ชาม​เงิน​หนัก​เจ็ด​สิบ​ซะเก็ล​ตาม​ซะเก็ล​ที่​ใช้​ใน​โบสถ์, ทั้ง​สอง​สิ่ง​นี้​เต็ม​ไป​ด้วย​แป้ง​อัน​ละเอียด​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​กระยา​หาร.</verse>
				<verse number="14">แล​ช้อน​อันหนึ่ง​หนัก​สิบ​ซะเก็ล​เต็ม​ด้วย​เครื่อง​หอม.</verse>
				<verse number="15">แล​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​หนึ่ง​แล​แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา.</verse>
				<verse number="16">แล​ลูก​แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​โทษ.</verse>
				<verse number="17">แล​วัว​ตัว​ผู้​คู่​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​แพะ​ผู้​หา, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ, นี่​แล​เป็น​ของ​ถวาย​ของ​นา​โซน​บุตรอะ​มี​น่า​ดาบ</verse>
				<verse number="18">แล​วันที่​สอง​นั้น​นะธัน​เอล​บุตรซู​อาร​ผู้ใหญ่​ใน​ตระกูลยิ​ซา​คารไป​ถวาย.</verse>
				<verse number="19">แล​ของ​ถวาย​ของ​คน​นี้​คือ​จาน​เงิน​หนัก​ร้อย​สามสิบ​ซะเก็ล. แล​ชาม​เงิน​หนัก​เจ็ด​สิบ​ชะเก็ล​ตาม​ซะเก็ล​ที่​ใช้​ใน​โบสถ์. ทั้ง​สอง​สิ่ง​นี้​เต็ม​ไป​ด้วย​แป้ง​อัน​ละเอียด​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​กระยา​หาร.</verse>
				<verse number="20">แล​ช้อน​ทองคำ​สิบ​ซะเก็ล​เต็ม​ด้วย​เครื่อง​หอม.</verse>
				<verse number="21">แล​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา.</verse>
				<verse number="22">แล​ถูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​โทษ.</verse>
				<verse number="23">แล​วัว​ตัว​ผู้​คู่​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​แพะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ, นี่​แล​เป็น​ของ​ถวาย​ของ​นะธัน​เอล​บุตรซู​อาร</verse>
				<verse number="24">แล​วันที่​สาม​นั้น เอ​ลี​อาบ​บุตร​เฮ​โลน​ผู้ใหญ่​ตระกูล​ซะบู​โลน​ได้​ถวาย.</verse>
				<verse number="25">แล​ของ​ถวาย​ของ​คน​นี้​คือ​จาน​เงิน​หนัก​ร้อย​สามสิบ​ซะเก็ล, แล​ชาม​เงิน​หนัก​เจ็ด​สิบ​ซะเก็ล​ตาม​ซะเก็ล​ที่​ใช้​ใน​โบสถ์, ทั้ง​สอง​สิ่ง​นี้​เต็ม​ด้วย​แป้ง​อัน​ละเอียด​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​กระยา​หาร.</verse>
				<verse number="26">แล​ช้อน​ทองคำ​อันหนึ่ง​หนัก​สิบ​ซะเก็ล​เต็ม​ด้วย​เครื่อง​หอม.</verse>
				<verse number="27">แล​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​หนึ่ง สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา.</verse>
				<verse number="28">แล​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เผา​บูชา​ไถ่​โทษ. แล​วัว​ตัว​ผู้​คู่​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​ห้า,</verse>
				<verse number="29">แล​แพะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ, นี่​แหละ​เป็น​ของ​ถวาย​ของ​เอ​ลี​อาบ​บุตร​เฮโล​นั้น</verse>
				<verse number="30">แล​วันที่​สี่​นั้นอะ​ลีซูร​บุตร​ซะ​เด​อูร​ผู้ใหญ่​ใน​ตระกูล​รู​เบน​ได้​ถวาย.</verse>
				<verse number="31">แล​ของ​ถวาย​คน​นี้​คือ​จาน​เงิน​หนัก​ร้อย​สามสิบ​ซะเก็ล, แล​ชาม​เงิน​หนัก​เจ็ด​สิบ​ซะเก็ล​ตาม​ซะเก็ล​ที่​ใช้​ใน​โบสถ์, ทั้ง​สอง​สิ่ง​นี้​เต็ม​ด้วย​แป้ง​อัน​ละเอียด​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​กระยา​หาร.</verse>
				<verse number="32">แล​ช้อน​ทองคำ​หนัก​สิบ​ซะเก็ล​เต็ม​ด้วย​เครื่อง​หอม.</verse>
				<verse number="33">แล​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​หนึ่ง สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา.</verse>
				<verse number="34">แล​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​โทษ.</verse>
				<verse number="35">แล​วัวตัว​ผู้​คู่​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​แพะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ, นี่​แหละ​เป็น​ของ​ถวาย​ของอะ​ลีซูร​บุตร​ซะ​เด​อูร</verse>
				<verse number="36">แล้ว​วันที่​ห้า​นั้น​ซะ​ลุ​มิ​เอล​บุตรซู​รี​ซา​ดาย, ผู้ใหญ่​ใน​ตระกูล​ซิ​มิ​โอล​ได้​ถวาย.</verse>
				<verse number="37">แล​ของ​ถวาย​คน​นี้​คือ จาน​เงิน​หนัก​ร้อย​สามสิบ​ซะเก็ล, แล​ชาม​เงิน​หนัก​เจ็ด​สิบ​ซะเก็ล​ตาม​ซะเก็ล​ที่​ใช้​ใน​โบสถ์, ทั้ง​สอง​สิ่ง​นี้​เต็ม​ด้วย​แป้ง​อัน​ละเอียด​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​กระยา​หาร.</verse>
				<verse number="38">แล​ช้อน​ทองคำ​อันหนึ่ง​หนัก​สิบ​ซะเก็ล​เต็ม​ด้วย​เครื่อง​หอม.</verse>
				<verse number="39">แล​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา.</verse>
				<verse number="40">แล​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​โทษ.</verse>
				<verse number="41">แล​วัว​ตัว​ผู้​คู่​หนึ่ง​แล​แกะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​แพะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ, นี่​แหละ​เป็น​ของ​ถวาย​ของ​ซะ​ลุ​มี​เอล​บุตรซู​รี​ซา​ดาย</verse>
				<verse number="42">แล​วันที่​หก​นั้น​เอ​ละ​ยา​ซาพ​บุตร​ดู​เอล, ผู้ใหญ่​ใน​ตระกูล​ฆาด​ได้​ถวาย.</verse>
				<verse number="43">แล​ของ​ถวาย​คน​นี้​คือ​จาน​เงิน​หนัก​ร้อย​สามสิบ​ซะเก็ล, แล​ชาม​เงิน​หนัก​เจ็บ​สิบ​ซะเก็ล, ตาม​ซะเก็ล​ที่​ใช้​ใน​โบสถ์, ทั้ง​สอง​สิ่ง​นี้​เต็ม​ด้วย​แป้ง​อัน​ละเอียด​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​กระยา​หาร.</verse>
				<verse number="44">แล​ช้อน​ทองคำ​อันหนึ่ง​หนัก​สิบ​ซะเก็ล​เต็ม​ด้วย​เครื่อง​หอม.</verse>
				<verse number="45">แล​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา.</verse>
				<verse number="46">แล​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​บูชา​ไถ่​โทษ.</verse>
				<verse number="47">แล​วัว​ตัว​ผู้​คู่​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​แพะตัว​ผู้​ห้า, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ, นี่​แล​เป็น​ของ​ถวาย​ของ​เอ​ละ​ยา​ซาพ​บุตร​ดู​เอล</verse>
				<verse number="48">แล​วันที่​เจ็ด​นั้น​อาลี​ซา​มา​บุตร​อา​มีฮูด​ผู้ใหญ่​ใน​ตระกูล​เอฟ​รายิม​ได้​ถวาย.</verse>
				<verse number="49">แล​ของ​ถวาย​คน​นี้​คือ จาน​เงิน​หนัก​ร้อย​สามสิบ​ซะเก็ล, แล​ชาม​เงิน​หนัก​เจ็ด​สิบ​ซะเก็ล​ตาม​ซะเก็ล​ที่​ใช้​ใน​โบสถ์, ทั้ง​สอง​สิ่ง​นี้​เต็ม​ด้วย​แป้ง​อัน​ละเอียด​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​กระยา​หาร.</verse>
				<verse number="50">แล​ช้อน​ทองคำ​อันหนึ่ง​หนัก​สิบ​ซะเก็ล​เต็ม​ด้วย​เครื่อง​หอม.</verse>
				<verse number="51">แล​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา.</verse>
				<verse number="52">แล​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​โทษ.</verse>
				<verse number="53">แล​วัว​ตัว​ผู้​คู่​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​แพะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ, นี่​แหละ​เป็น​ของ​ถวาย​ของอะ​ลี​ซา​มา​บุตร​อา​มี​ฮูด</verse>
				<verse number="54">แล​วันที่​แปด​นั้น​ฆะ​มา​ลิ​เอล​บุตรฟะ​ดาซูร​ผู้ใหญ่​ใน​ตระกูล​มะ​นา​เซ​ได้​ถวาย.</verse>
				<verse number="55">แล​ของ​ถวาย​คน​นี้​คือ จาน​เงิน​หนัก​ร้อย​สามสิบ​ซะเก็ล, แล​ชาม​เงิน​หนัก​เจ็ด​สิบ​ซะเก็ล​ตาม​ซะเก็ล​ที่​ใช้​ใน​โบสถ์, ทั้ง​สอง​สิ่ง​นี้​เต็ม​ด้วย​แป้ง​อัน​ละเอียด​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​กระยา​หาร.</verse>
				<verse number="56">แล​ช้อน​ทองคำ​อันหนึ่ง​หนัก​สิบ​ซะเก็ล​เต็ม​ด้วย​เครื่อง​หอม.</verse>
				<verse number="57">แล​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา.</verse>
				<verse number="58">แล​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​โทษ.</verse>
				<verse number="59">แล​วัว​ตัว​ผู้​คู่​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​แพะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ, นี่​แหละ​เป็น​ของ​ถวาย​ของ​ฆะ​มา​ลิ​เอล​บุตรฟะ​ดา​ซูร</verse>
				<verse number="60">แล​วันที่​เก้า​นั้นอะ​บี​ดาร​บุตร​ฆิด​โอนี, ผู้ใหญ่​ใน​ตระกูล​เบน​ยา​มิน​ได้​ถวาย.</verse>
				<verse number="61">แล​ของ​ถวาย​คน​นี้​คือ​จาน​เงิน​หนัก​ร้อย​สามสิบ​ซะเก็ล, แล​ชาม​เงิน​หนัก​เจ็ด​สิบ​ซะเก็ล​ตาม​ซะเก็ล​ที่​ใช้​ใน​โบสถ์, ทั้ง​สอง​สิ่ง​นี้​เต็ม​ด้วย​แป้ง​อัน​ละเอียด​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​กระยา​หาร.</verse>
				<verse number="62">แล​ช้อน​ทองคำ​อันหนึ่ง​หนัก​สิบ​ซะเก็ล​เต็ม​ด้วย​เครื่อง​หอม.</verse>
				<verse number="63">แล​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา.</verse>
				<verse number="64">แล​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​โทษ.</verse>
				<verse number="65">แล​วัว​ตัว​ผู้​คู่​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ, นี่​แหละ​เป็น​ของ​ถวาย​ของอะ​บี​ดาร​บุตร​ฆิด​โอนี</verse>
				<verse number="66">แล​ใน​วันที่​สิบ​นั้นอะฮี​เอ​เซ็ร​บุตร​อา​มี​ซา​ดาย​ผู้ใหญ่​ใน​ตระกูล​ดาน​ได้​ถวาย.</verse>
				<verse number="67">แล​ของ​ถวาย​คน​นี้​คือ จาน​เงิน​หนัก​ร้อย​สามสิบ​ซะเก็ล, แล​ชาม​เงิน​หนัก​เจ็ด​สิบ​ซะเก็ล​ตาม​ซะเก็ล​ที่​ใช้​ใน​โบสถ์. ทั้ง​สอง​สิ่ง​นี้​เต็ม​ด้วย​แป้ง​อัน​ละเอียด​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​กระยา​หาร.</verse>
				<verse number="68">แล​ช้อน​ทองคำ​อันหนึ่ง​หนัก​สิบ​ซะเก็ล​เต็ม​ด้วย​เครื่อง​หอม.</verse>
				<verse number="69">แล​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา.</verse>
				<verse number="70">แล​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​โทษ.</verse>
				<verse number="71">แล​วัว​ตัว​ผู้​คู่​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​แพะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ, นี่​แหละ​เป็น​ของ​ถวาย​ของอะฮี​เอ​เซ็ร​บุตร​อา​มี​ซา​ดาย</verse>
				<verse number="72">แล​ใน​วันที่​สิบ​เอ็ด​นั้น​ฟัฆอิ​เอล​บุตรอัค​ราน​ผู้ใหญ่​ใน​ตระกูล​อา​เซ็ร​ได้​ถวาย.</verse>
				<verse number="73">แล​ของ​ถวาย​คน​นี้​คือ​จาน​เงิน หนัก​ร้อย​สามสิบ​ซะเก็ล, แล​ชาม​เงิน​หนัก​เจ็ด​สิบ​ซะเก็ล​ตาม​ซะเก็ล​ที่​ใช้​ใน​โบสถ์, ทั้ง​สอง​สิ่ง​นี้​เต็ม​ด้วย​แป้ง​อัน​ละเอียด​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​กระยา​หาร.</verse>
				<verse number="74">แล​ช้อน​ทองคำ​อันหนึ่ง​หนัก​สามสิบ​ซะเก็ล​เต็ม​ด้วย​เครื่อง​หอม.</verse>
				<verse number="75">แล​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา.</verse>
				<verse number="76">ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​บูชา​ไถ่​โทษ.</verse>
				<verse number="77">แล​วัว​ตัว​ผู้​คู่​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​แพะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ, นี่​แหละ​เป็น​ของ​ถวาย​ของ​ฟัฆอิ​เอล​บุตรอัค​ราน</verse>
				<verse number="78">แล​ใน​วันที่​สิบ​สอง​นั้น อะฮี​รา​บุตร​เอ​นาน​ผู้ใหญ่​ใน​ตระกูล นัพธา​ลี​ได้​ถวาย.</verse>
				<verse number="79">แล​ของ​ถวาย​คน​นี้​คือ จาน​เงิน​หนัก​ร้อย​สามสิบ​ซะเก็ล, แล​ชาม​เงิน​หนัก​เจ็ด​สิบ​ซะเก็ล​ตาม​ซะเก็ล​ที่​ใช้​ใน​โบสถ์, ทั้ง​สอง​สิ่ง​นี้​เต็ม​ด้วย​แป้ง​อัน​ละเอียด​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​กระยา​หาร.</verse>
				<verse number="80">แล​ช้อน​ทองคำ​อันหนึ่ง​หนัก​สิบ​ซะเก็ล​เต็ม​ด้วย​เครื่อง​หอม.</verse>
				<verse number="81">แล​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​หนึ่ง, แล​แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา</verse>
				<verse number="82">แล​ลูก​แกะ​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​บูชา​ไถ่​โทษ</verse>
				<verse number="83">แล​วัว​ตัว​ผู้​คู่​หนึ่ง​แล​แกะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​แพะ​ตัว​ผู้​ห้า, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ, นี่​แหละ​เป็น​ของ​ถวาย​ของอะฮี​รา​บุตร​เอ​นาน,</verse>
				<verse number="84">ดังนี้​ผู้ใหญ่​ทั้ง​ปวง​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​ได้​ถวาย​แก่​แท่น​บูชา, ใน​วันที่​เขา​ได้​ชะโลม​แท่น​บูชา​นั้น, ศริ​คือ​จาน​เงิน​สิบ​สอง​ใบ, แล​ชาม​เงิน​สิบ​สอง​ใบ, แล​ช้อน​ทองคำ​สิบ​สอง​คัน.</verse>
				<verse number="85">จาน​เงิน​นั้น​หนัก​ใบ​ละ​ร้อย​สามสิบ​ซะเก็ล, แล​ชาม​นั้น​หนัก​ใบ​ละ​เจ็ด​สิบ​ชะเก็ล, ศริ​จาน​แล​ชาม​เงิน​ทั้ง​ปวง​นั้น​หนัก สอง​พัน​สี่​ร้อย​ซะเก็ล​ตาม​ซะ​เกล​ที่​ใช้​ใน​โบสถ์.</verse>
				<verse number="86">แล​ช้อน​ทองคำ​สิบ​สอง​คัน​นั้น​เต็ม​ด้วย​เครื่อง​หอม, หนัก​คัน​ละ​สิบ​ซะเก็ล​ตาม​ซะเก็ล​ที่​ใช้​ใน​โบสถ์, ศริ​ทองคำ​ที่​ช้อน​นั้น​ได้​หนัก​ร้อย​ยี่สิบ​ซะเก็ล.</verse>
				<verse number="87">ศริ​สัตว์​ทั้ง​ปวง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา​นั้น, คือ​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​สิบ​สอง, แกะ​ตัว​ผู้​สิบ​สอง, ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​สิบ​สอง, กับ​เครื่อง​กระยา​หาร​นั้น, แลศ​ริ​ลูก​แพะ​สำหรับ​บูชา​ไถ่​โทษ​นั้น​คือ​สิบ​สอง​ตัว.</verse>
				<verse number="88">แลศ​ริ​สัตว์​ทั้ง​ปวง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ​นั้น, ได้​วัว​ตัว​ผู้​ยี่สิบ​สี่, แกะ​ตัว​ผู้​หก​สิบ, แพะ​ตัว​ผู้​หก​สิบ, ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​หก​สิบ, นี่​แหละ​เป็น​ของ​ถวาย​แก่​แท่น​บูชา ใน​วันที่​เขา​ได้​ชะโลม​แท่น​บูชา​นั้น.</verse>
				<verse number="89">ครั้น​เมื่อ​โม​เซ​ได้​เข้า​ไป​ใน​พลับ​พลา​ชุมนุม, เพื่อ​จะ​ได้​สนทนา​กับ​พระองค์, เขา​จึง​ได้​ยิน​เสียง​ผู้​หนึ่ง​ตรัส​แก่​เขา​ออกมา​จาก​ที่​นั่ง​กรุณา​ที่​อยู่​เหนือ​หีบ​บัญญัติ​ท่ามกลาง​คะ​รู​บิม, แล​พระองค์​ได้​สนทนา​กับ​เขา.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​กล่าว​แก่​อาโรน​ว่า​แก่​เขา​ว่า, เมื่อ​จะ​จุด​ตะเกียง​นั้น​ก็​ตั้ง​กะ​จุบ​ทั้ง​เจ็ด​อัน​นั้น​ให้​ส่อง​สว่าง​ข้าง​ลำ​ต้น​ตะเกียง.”</verse>
				<verse number="3">แล​อาโรน​ได้​ทำ​ดังนั้น, เขา​ได้​จุด​กะ​จุบ​ตะเกียง​นั้น​ตั้ง​หัน​หน้า​เข้าข้าง​ต้น​ตะเกียง, ตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​นั้น.</verse>
				<verse number="4">เชิง​ตะเกียง​นี้​ทำ​ตัน​แล้ว​ด้วย​ทองคำ​ทั้ง​ลำ​ต้น​ทั้ง​ดอก​ทำ​ตัน​แล้ว​ด้วย​ทองคำ, ทำ​ตาม​แบบอย่าง​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สำแดง​ชี้แจง​แก่​โม​เซ.</verse>
				<verse number="5">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="6">“เจ้า​จง​แยก​เอา​พวกเล​วี​นั้น​ออก​จาก​ท่ามกลาง​พวก​ยิศรา​เอล, ชำระ​เขา​ทั้ง​หลาย​เสีย.</verse>
				<verse number="7">แล​เจ้า​จง​ชำระ​เขา​ทั้ง​หลาย​เสีย​ดังนี้, คือ​เอา​น้ำ​สำหรับ​ชำระ​นั้น​มา​ประพรม​เขา​ทั้ง​หลาย, แล้ว​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​โกน​ทั้งตัว​แล​เอา​น้ำ​ซัก​ผ้า​ของ​ตน​กระทำ​ให้​เป็น​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ให้​เอา​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​กับ​เครื่อง​กระยา​หาร​สำหรับ​ของ​บูชา​นั้น, คือ​แป้ง​ละเอียด​เจือ​ด้วย​น้ำมัน, แล​ให้​เขา​เอา​ลูก วัว​ตัว​ผู้​หนึ่ง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​โทษ.</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เจ้า​จง​พา​พวกเล​วี​นั้น​มา​ตรงหน้า​พลับ​พลา​ชุมนุม, แล​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​ใน​พวก​ยิศรา​เอลป​ระ​ชุม​กัน.</verse>
				<verse number="10">แล​เจ้า​จง​พา​พวกเล​วี​นั้น​เข้า​มา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ให้​พวก​ยิศรา​เอล​นั้น​วางมือ​ของ​ตน​ลง​บน​พวกเล​วี.</verse>
				<verse number="11">แล​อาโรน​จะ​ถวาย​พวกเล​วี​นั้น​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​ของ​ถวาย​ของ​พวก​ยิศรา​เอล​เพื่อ​เขา​จะ​ได้​กระทำ​การ​ปรนนิบัติ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="12">แล​พวกเล​วี​นั้น​จะ​วางมือ​ของ​ตน​ลง​บน​ศีรษะ​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​นั้น, แล​จะ​เอา​ตัว​หนึ่ง​ถวาย​บูชา​สำหรับ​ไถ่​โทษ, แล​อีก​ตัว​หนึ่ง​นั้น​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​กระทำ​ไถ่​โทษ​พวกเล​วี​นั้น.</verse>
				<verse number="13">แล​เจ้า​จง​ตั้ง​พวกเล​วี​นั้น​ไว้​ตรงหน้า​อา​โรน แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อาโรน​ให้​เป็น​ของ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="14">เจ้า​จง​แยก​พวกเล​วี​นั้น​ออก​จาก​ท่ามกลาง​พวก​ยิศรา​เอลพ​วกเล​วี​นั้น​เป็น​คน​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="15">ภาย​หลัง​พวกเล​วี​นั้น​จะ​เข้า​ไป​กระทำ​การ​ปรนนิบัติ​ที่​พลับพลา​ประชุม​ได้, เจ้า​จง​ชำระ​และ​ตั้ง​เขา​ไว้.</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​ของ​เรา​ท่ามกลาง​พวก​ยิศรา​เอล, เรา​ได้​เลือก​คน​เหล่านี้​ไว้​แทน​ลูก​หัวปี​แต่​บรรดา​คน​ที่​เกิด​เป็น​บุตร​หัวปี​ใน​พวก​ยิศรา​เอล.</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ลูก​หัวปี​ของ​พวก​ยิศรา​เอล​นั้น​เป็น​ของ​เรา​ทั้ง​คน​แล​สัตว์​ด้วย, ใน​วันที่​เรา​ได้​ประหาร​ลูก​หัวปี​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​นั้น, เรา​ได้​เลือก​เขา​ทั้ง​หลาย​ไว้​เป็น​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="18">แล​เรา​ได้​เลือก​พวกเล​วี​ไว้​แทน​ลูก​หัวปี​ของ​พวก​ยิศรา​เอล.</verse>
				<verse number="19">แล​เรา​ได้​ให้​พวกเล​วี​นั้น​ไว้​กับ​อา​โรน และ​ลูก​ชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, ท่ามกลาง​พวก​ยิศรา​เอลจะ​กระทำ​การ​ปรนนิบัติ​พวก​ยิศรา​เอลใน​พลับ​พลา​ชุมนุม, แล​จะ​กระทำ​ให้​โทษ​เพราะ​พวก​ยิศรา​เอล, เพื่อ​มิ​ให้​มี​ภัย​อันตราย​แก่​พวก​ยิศรา​เอล, เมื่อ​เขา​เข้า​มา​ใกล้​ที่​บริสุทธิ์.”</verse>
				<verse number="20">โม​เซ​แล​อาโรน​แล​พวก​ยิศรา​เอล​ทั้ง​ปวง​ได้​กระทำ แก่​พวกเล​วี​นั้น, ตาม​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​ด้วย​พวกเล​วี​นั้น, พวก​ยิศรา​เอลได้​กระทำ​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="21">แล​พวกเล​วี​ได้​ชำระ​ตัว​แล​ซัก​ผ้า​ของ​ตน, แล​อาโรน​ได้​ตั้ง​เขา​ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ได้​กระทำ​การ​ไถ่​โทษ​เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ให้​เขา​เป็น​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="22">แล้ว​พวกเล​วี​นั้น​จึง​ได้​ไป​กระทำ​การ​ปรนนิบัติ​ที่​พลับ​พลา​ชุมนุม, ต่อ​หน้า​อาโรน​แล​ลูก​ชาย​ของ​เขา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​ด้วย​พวกเล​วี​อย่างไร, เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="23">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="24">“จง​สั่ง​พวกเล​วี​ไว้​ดังนี้​ด้วย​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เข้า​ไป​กระทำ​การ​ปรนนิบัติ​ใน​พลับพลา ชุมนุม, ตั้งแต่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ห้า​ปี​ขึ้น​ไป.</verse>
				<verse number="25">ครั้น​อายุ​ได้​ห้า​สิบ​ปี​แล้ว เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​หยุด​การ​ปรนนิบัติ​จะ​หา​ได้​ปรนนิบัติ​ใน​การ​ต่อไป​อีก​ไม่.</verse>
				<verse number="26">แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​อยู่​กับ​พี่​น้อง​ของ​เขา​ใน​พลับ​พลา​ชุมนุม, จะ​ระวัง​รักษา​ของ​แต่​จะ​หา​กระทำ​การ​ปรนนิบัติ​ไม่, ดังนี้​แหละ​เป็น​การ​ปรนนิบัติ​ของ​พวกเล​วี​ใน​การ​ทั้ง​ปวง​ของ​เขา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ใน​เดือน​ที่​หนึ่ง​ปี​ที่​สอง​ตั้งแต่​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ออก​จาก​ประเทศ​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ​ที่​ภูเขา​ซี​นาย​ว่า.</verse>
				<verse number="2">“ให้​พวก​ยิศรา​เอล​นั้น​ถือ​ทำปัศ​คา​ใน​เวลา​กำหนด​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="3">คือ​ใน​เดือน​นี้​ขึ้น​สิบ​สี่​ค่ำ​เวลา​เย็น, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ถือปัศ​คา​ใน​เวลา​กำหนด​นั้น, ตาม​บรรดา​การ​ที่​เคย​กระทำ​ตาม​บรรดา​การ​ปรนนิบัติ​ใน​การ​นั้น​จง​กระทำ.</verse>
				<verse number="4">“แล​โม​เซ​ได้​สั่ง​พวก​ยิศรา​เอล​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ถือปัศ​คา.</verse>
				<verse number="5">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ถือ​รักษาปัศ​คา​ใน​เดือน​ที่​หนึ่ง​วันที่​สิบ​สี่​เวลา​เย็น, ที่​ภูเขา​ซี​นาย​ตาม​บรรดา​คำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ, ก็​พวก​ยิศรา​เอลได้​กระทำ​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="6">แต่​ยัง​มี​บาง​คน​ที่​เป็น​มลทิน​เพราะ​ศพ​คน​ตาย, จะ​มา​ถือ​รักษาปัศ​คา​ใน​เวลา​วัน​นั้น​ไม่ได้, เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​มา​ตรงหน้า​โม​เซ​แล​อาโรน​ใน​เวลา​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="7">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ว่า​เรา​เป็น​มลทิน เพราะ​ศพ​คน​ตาย, เหตุ​ไฉน​เรา​ต้อง​เป็น​ที่​ห้าม​มิ​ให้​ถวาย​ของ​บูชา​แก่​ยะ​โฮ​วา, ท่ามกลาง​พวก​ยิศรา​เอล​ใน​เวลา​กำหนด​นั้น.</verse>
				<verse number="8">โม​เซ​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า​จง​ยืน​คอย​อยู่​ที่นี่, แล​เรา​จะ​ฟัง​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ตรัส​สั่ง​ด้วย​เจ้า.</verse>
				<verse number="9">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="10">“จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศรา​เอล​ว่า, ถ้า​ผู้ใด​ใน​พวก​เผ่าพันธุ์​ของ​เจ้า​เป็น​มลทิน​เพราะ​ซากศพ​ที่​ตาย​ก็​ดี, หรือ​ไป​ที่​ทางไกล​ก็​ดี, ก็​ให้​ผู้​นั้น​ถือ​รักษาปัศ​คา​แก่​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="11">คือ​ใน​เดือน​ที่​สอง​วันที่​สิบ​สี่​เวลา​เย็น​ให้​เขา​ถือ​รักษาปัศ​คา​กิน​ขนม​ไม่​ใส่​เชื้อ​กับ​ผัก​มี​รส​ขม.</verse>
				<verse number="12">แต่​สัตว์ปัศ​คา​นั้น​อย่า​ให้​เหลือ​จน​วัน​พรุ่ง, แล​อย่า​หัก​กระดูก​สัตว์​นั้น​เลย, จง​ให้​เขา​กระทำ​ตาม​การ​ปรนนิบัติ​ใน​การ​ถือปัศ​คา​ทุก​สิ่ง​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="13">แต่​คน​ที่​เป็น​สะอาด​แล​ไม่ได้​ไป​ทางไกล​นั้น​จะ​ไม่​ถือ​รักษาปัศ​คา, ผู้​นั้น​ต้อง​ตัด​ขาด​จาก​ท่ามกลาง​พล​เมือง​ของ​ตน, เพราะ​เขา​ไม่ได้​เอา​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใน​เวลา​กำหนด​นั้น​ผู้​นั้น​ต้อง​ทน​โทษ​แห่ง​การ​ผิด​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="14">ถ้า​แขก​เมือง​มา​อาศัย​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย, แล​จะ​ใคร่​ถือปัศ​คา​แก่​ยะ​โฮ​วา​ตาม​บรรดา​การ​ปรนนิบัติ​ในปัศ​คา​นั้น​ก็​ให้​เขา​ถือ​รักษา, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​มี​การ​ปรนนิบัติ​อย่าง​เดียว​สำหรับ​คน​แขก​เมือง​แล​ชาว​เมือง​ด้วยกัน.”</verse>
				<verse number="15">แล​ใน​วันที่​เขา​ได้​ยก​พลับพลา​ตั้งขึ้น​นั้น, มี​เมฆ​มาปก​คลุม​พลับพลา​นั้น​ไว้​คือ​ที่​ไว้​บัญญัติ, แล​เวลา​เย็น​มี​สว่าง​ประดุจ​แสง​ไฟ​มา​ปรากฏ​เหนือ​พลับพลา​จนถึง​เวลา​เช้า.</verse>
				<verse number="16">เป็น​ดังนี้​เสมอ​เมฆ​นั้น​มาปก​คลุม​พลับ​พลาไว้​กลางวัน, แล​แสง​ไฟ​มา​ปรากฎ​กลางคืน.</verse>
				<verse number="17">แล​เมื่อ​เมฆ​นั้น​ลอย​ขึ้น​ไป​จาก​พลับพลา, ครั้ง​นั้น​พวก​ยิศรา​เอล​ก็​ได้​เดิน​ไป, แล​เมฆ​นั้น​ลอย​ไป​หยุด​อยู่​ที่​ไหน​พวก​ยิศรา​เอล​ก็​คง​ทัพ​อาศัย​อยู่​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="18">ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พวก​ยิศรา​เอล​ก็​ได้​เดิน ไป, แล​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เขา​ก็​หยุดยั้ง​อยู่,</verse>
				<verse number="19">แล​เมฆ​นั้น​ได้​หยุด​อยู่​เหนือ​พลับพลานาน​เท่าใด​เขา​ได้​หยุดยั้ง​อยู่​นาน​เท่านั้น. แล​เมื่อ​เมฆ​นั้น​หยุด​อยู่​เหนือ​พลับพลานานห​ลาย​วัน​พวก​ยิศรา​เอล​ก็​ได้​ทำ​ตาม​คำสั่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ยก​เดิน​ไป.</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​เมฆ​นั้น​อยู่​เหนือ​พลับพลา​น้อย​วัน​เขา​ก็​ได้​ทำ​ดังนั้น​เหมือนกัน, ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เขา​ได้​พัก​อาศัย​อยู่,</verse>
				<verse number="21">แล​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เขา​ก็​ยก​เดิน​ไป. ครั้น​มา​เมื่อ​เมฆ​นั้น​ยั้ง​หยุด​อยู่​ตั้งแต่​เวลา​เย็น​จนถึง​เวลา​เช้า, แล้ว​ลอย​ขึ้น​ไป​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ได้​ยก​เดิน​ไป, เมฆ​นั้น​ลอย​ขึ้น​เวลา​กลางวัน​หรือ​กลางคืน​เมื่อไร​เขา​ก็​ได้​เดิน​ไป​เมื่อ​นั้น.</verse>
				<verse number="22">ถ้า​เมฆ​นั้น​หยุด​อยู่​เหนือ​พลับพลาส​อง​วัน​ก็​ดี, หรือ​เดือน​หนึ่ง​ก็​ดี, หรือ​ปี​หนึ่ง​ก็​ดี, พวก​ยิศรา​เอล​ก็​หยุด​อยู่​นาน​เท่านั้น​มิได้​ยก​เดิน​ไป, แต่​เมฆ​นั้น​ลอย​ขึ้น​เมื่อไร​เขา​ก็​ได้​ยก​เดิน​เมื่อ​นั้น.</verse>
				<verse number="23">ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เขา​ก็​หยุดยั้ง​อยู่​ใน ทัพ​อาศัย​แล​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เขา​ก็​ยก​เดิน​ไป, เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​กับ​เขา​โดย​ปาก​ของ​โม​เซ.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​จง​ทำ​แตร​สอง​อัน​ด้วย​เงิน​ล้วน, จะ​ได้​ใช้​ให้​เรียก​คน​ทั้ง​ปวง​มา​ชุมนุม, แล​จะ​ได้​ใช้​ให้​เลิก​ยก​เดิน​ไป.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เป่า​แตร​ทั้ง​สอง​นั้น​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​มา ประชุม​พร้อม​กัน​ที่​ประตู​พลับ​พลา​ชุมนุม​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ถ้า​เขา​เป่า​แตร​อันหนึ่ง​ก็​ให้​ผู้ใหญ่​ทั้ง​ปวง​ผู้​เป็น​หัวหน้า​ใน​พวก​ยิศรา​เอลมา​ประชุม​พร้อม​ที่​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เขา​เป่า​แตร​นั้น​สำเนียง​เป็น​ที่​ให้​สะดุ้ง, ก็​ให้​กอง​ทั้ง​ปวง​ที่ตั้ง​อยู่​ข้าง​ทิศ​ตะวันออก​ยก​เดิน​ไป.</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เขา​เป่า​แตร​นั้น​สำเนียง​ให้​สะดุ้ง​นั้น​สอง​หน, ก็​ให้​กอง​ทั้ง​ปวง​ที่ตั้ง​อยู่​ทิศ​ใต้​ยก​เดิน​ไป, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เป่า​แตร​เป็น​สำเนียง​สะดุ้ง​ให้​ยก​เดิน​ไป.</verse>
				<verse number="7">แต่​เมื่อ​จะ​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​มา​ประชุม​พร้อม​กัน​จง​เป่า​แตร​อย่า​ให้​เป็น​สำเนียง​สะดุ้ง​เลย.</verse>
				<verse number="8">จง​ให้​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อาโรน​ผู้​เป็น​ปุโรหิต​เป่า​แตร, แล​การ​เป่า​แตร​นี้​จะ​เป็น​บัญญัติ​ถาวร​แก่​ท่าน​สืบ​ต่อไป​ทั่ว​อายุ​ทั้ง​หลาย​เป็น​นิตย์.</verse>
				<verse number="9">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ออกไป​ทำ​ศึก​ต่อ​ศัตรู​ที่มา​ย่ำ​ยี​เมือง​ของ​เจ้า, ก็​ให้​เป่า​แตร​ขึ้น​เป็น​สำ​เนียง​สะดุ้ง​นั้น, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระ​เจ้าของ​เจ้า​จะ​ระลึก​ถึง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, แล​จะ​ช่วย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​ศัตรู​นั้น.</verse>
				<verse number="10">แล​ใน​วันที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มี​ความ​ยินดี, แล​ใน​วันที่​ประชุม​เป็น​การ​เลี้ยง​แล​ใน​วันที่​เป็น​เดือน​ใหม่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เป่า​แตร​เหนือ​เครื่อง​เผา​บูชา, แล​เครื่อง​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ​เพื่อ​ของ​เหล่านี้​จะ​เป็น​ที่​ให้​พระ​เจ้าของ​เจ้า​ระลึก​ถึง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระ​เจ้าของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.”</verse>
				<verse number="11">ครั้น​มา ณ วันที่​สอง​ปี​ที่​สอง, เมฆ​นั้น​ก็​ลอย​ขึ้น​ไป​จาก​พลับพลา​บัญญัติ,</verse>
				<verse number="12">แล​พวก​ยิศรา​เอล​ก็​ยก​เดิน​ไป​จาก​ที่​ป่า​ซี​นาย, แล​เมฆ​นั้น​หยุดยั้ง​อยู่​ที่​ป่าฟา​ราน.</verse>
				<verse number="13">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ยก​เดินทาง​ไป​เป็น​หน​เดิม, ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​ด้วย​มือ​ของ​โม​เซ.</verse>
				<verse number="14">แล​ธง​กอง​พวก​ยะฮู​ดา​ก็​ยก​เดิน​ไป​ก่อน​ตาม​พล​โยธา​ของ​เขา, แล​นา​โซน​บุตร​อา​มี​นา​ดาบ​เป็น​นายก​อง.</verse>
				<verse number="15">แล​นะธัน​เอล​บุตรซู​อาร​เป็น​นายก​อง​ตระกูล​พวก​หลานยิ​ซา​คาร.</verse>
				<verse number="16">แล​เอ​ลี​อาบ​บุตร​เฮ​โลน​เป็น​นายก​อง​ตระกูล​พวก​ลูกหลาน​ซะบู​โลน.</verse>
				<verse number="17">แล​พลับพลา​นั้น​เขา​ก็​เอา​ลง. แล​พวก​ลูก​ชายเฆ​ระ​โซน, แล​พวก​ลูก​ชาย​มะ​รา​รี​ก็​ได้​แบก​พลับพลา​นั้น​เดิน​ไป.</verse>
				<verse number="18">แล​ธง​ของ​พวก​รู​เบน​ก็​ยก​เดิน​ไป​ตาม​พล​โยธา​หลาย​ของ​เขา, แลอะ​ลิ​สุร​บุตร​ซะ​เด​อูร​เป็น​นายก​อง.</verse>
				<verse number="19">แล​ซะลู​มี​เอล​บุตรซู​รี​ซา​ดาย​เป็น​นายก​อง​ตระกูล​พวก​ลูกหลาน​ซิ​มิ​โอน</verse>
				<verse number="20">แล​เอ​ลี​ยา​ซาพ​บุตร​ดู​เอล​เป็น​นายก​อง​ตระกูล​พวก​หลาน​ฆาด.</verse>
				<verse number="21">แล​พวก​โค​ฮาธ​ก็​แบก​เอา​ของ​สำหรับ​ที่​บริสุทธิ์​ยก​เดิน​ไป, และ​พวกเฆ​ระ​โซน​แล​พวก​มะ​รา​รี​ก็​ได้​ตั้ง​พลับพลา​ขึ้น​พอ​คน​เหล่านี้​เดิน​มาถึง.</verse>
				<verse number="22">แล​ธง​กอง​พวก​เอฟ​รายิม​ก็​ได้​เดิน​ไป​ตาม​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="23">แล​เอ​ลี​ซา​มา​บุตร​อา​มีฮูด​เป็น​นายก​อง.</verse>
				<verse number="24">แลฆะ​มาลี​เอล​บุตรฟะ​ดาซูร​เป็น​นายก​อง​ตระกูล​พวก​ลูกหลาน​มะ​นา​เซ. แล​อา​บี​ดาร​บุตร​ฆิด​โอนี​เป็น​นายก​อง​ตระกูล​พวก​ลูกหลาน​เบน​ยา​มิน.</verse>
				<verse number="25">แล​ธง​กอง​พวก​ลูกหลาน​ดาน​ก็​ยก​เดิน​ไป​ขับ​พล, แลอะฮี​เซร​บุตรอะ​มี​ซา​ดาย​เป็น​นายก​อง.</verse>
				<verse number="26">แล​ฟัฆ​อี​เอล​บุตรอัค​ราน​เป็น​นายก​อง​ตระกูล​พวก​ลูกหลาน​อา​เซร.</verse>
				<verse number="27">แลอะฮี​รา​บุตร​เอ​นาน​เป็น​นายก​อง​ตระกูล​พวก​ลูก​หลานนัพธา​ลี.</verse>
				<verse number="28">ดังนี้​และ​พวก​ยิศรา​เอล​ได้​ยก​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​เดิน​ไป</verse>
				<verse number="29">แล​โม​เซ​ได้​ว่า​แก่​โฮ​บาบ​บุตร​รู​เอล​ชาว​มิด​ยาน​ผู้​เป็น​พ่อตา​ของ​โม​เซ​ว่า, เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​เดิน​ไป​ถึง​ที่​ตำบล​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​ว่า, พระองค์​จะ​ให้แก่​เรา​ทั้ง​หลาย​นั้น​เชิญ​ท่าน​มา​ด้วยกัน​กับ​เรา​เถิด, แล​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ทำ​ดี​ให้แก่​ท่าน, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สัญญา​ไว้​ว่า​จะ​กระทำ​ดี​กับ​พวก​ยิศรา​เอล.</verse>
				<verse number="30">แต่​เขา​ได้​ว่า​กับ​โม​เซ​ว่า​เรา​ไม่​ไป​แล้ว, เรา​จะ​ไป​ยัง​เมือง​ของ​เรา​แล​วงศ์​ญาติ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="31">แล​โม​เซ​ว่า​ขอ​ท่าน​อย่า​พราก​ไป​จาก​เรา​เลย, เพราะ​ท่าน​ทราบ​อยู่​แล้ว​ว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​ต้อง​พัก​อยู่​ที่​ป่า, แล​ท่าน​จะ​ได้​เป็น​ต่าง​ตา​กับ​เรา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="32">แล​จะ​เป็นไป​ถ้า​ท่าน​ไป​กับ​เรา​ทั้ง​หลาย​แล้ว, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทำ​ดี​แก่​เรา​ทั้ง​หลาย​อย่างไร​เรา​จะ​กระทำ​กับ​ท่าน​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="33">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ยก​เดิน​ไป​จาก​ที่​ภูเขา​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทาง​สาม​วัน, แล​ใน​สาม​วัน​นั้น​หีบ​ไมตรี​โอวาท​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ไป​ข้างหน้า​เขา, เพื่อ​จะ​ได้​แสวงหา​ที่​หยุด​พัก​สำหรับ​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="34">แล​เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ยก​ออกไป​จาก​ที่​หยุด​พัก​นั้น เมฆ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​เลื่อน​ลอย​อยู่​เหนือ​เขา​ทั้ง​วัน.</verse>
				<verse number="35">ครั้น​มา​เมื่อ​หีบ​โอวาท​ยก​เดิน​ไป​นั้น, โม​เซ​ก็​ว่า​ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ขอ​พระองค์​ทรง​ลุก​ขึ้น, แล​ให้​ศัตรู​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์​กระจัด​กระจาย​ไป, แล​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ชัง​พระองค์​นั้น​อัปราชัย, หนี​จาก​พระ​พักตรของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="36">แล​เมื่อ​หีบ​ไมตรี​ยัง​บั้ง​อยู่​โม​เซ​ก็​ว่า ข้า​แต่​ยะ​โฮ​วา​ขอ​พระองค์​ทรง​กลับมา​สู่​แสน​พล​โยธา​พวก​ยิศรา​เอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">แล​คน​ทั้ง​ปวง​ได้​บ่น​ติ​เตียน​ให้​เคือง​พระทัย​พระ​ยะ​โฮ​วาๆ ได้​ทรง​ฟัง​ก็​ทรง​พระ​พิโรธ​ยิ่ง​นัก, แล​มี​ไฟ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ไหม้ ท่ามกลาง​เขา, ได้​เผา​ผลาญ​คน​ที่​อยู่​ใน​กอง​ค่าย​รอบ​นอก.</verse>
				<verse number="2">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ก็​ร้อง​ถึง​โม​เซ, แล​เมื่อ​โม​เซ​ได้​อ้อน​วอน​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไฟ​นั้น​ก็​ดับ​ไป</verse>
				<verse number="3">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​เรียก​ชื่อ​ตำบล​นั้น​ว่า, ตับ​เอ​รา, เพราะ​ไฟ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​เผา​ไหม้​ท่ามกลาง​เขา​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="4">แล​ฝูง​คน​ที่​ติด​ปน​กัน​มา​กับ​เขา​ทั้ง​หลาย, ก็​หลง​โลภ​อาหาร​เป็น​กำลัง, แล​พวก​ยิศรา​เอลก็​กลับ​ร้องไห้​ว่า​ผู้ใด​จะ​เอา​เนื้อ​มา​ให้​เรา​กิน​อีก​เล่า,</verse>
				<verse number="5">เรา​ระลึก​ถึง​ปลา​ที่​เรา​เคย​กิน​เป็น​บริบูรณ์​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, แล​แตงกวา​แตงโม แล​ใบ​กะ​เทียม แล​หัว​กะ​เทียม.</verse>
				<verse number="6">บัดนี้​จิตต์​ใจ​เรา​แห้ง​ห่อ​ไป​ไม่​มี​สิ่ง​ใด​ตรงหน้า​เรา​เลย​เว้น​แต่​มา​นา​นี้.</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​มา​นา​นั้น​ดุจ​ดัง​เม็ด​ผักชี, แล​สี​นั้น​ดุจ​ดัง​สี​พลอยบะ​โด​เล็ก.</verse>
				<verse number="8">แล​คน​ทั้ง​ปวง​ก็​เที่ยว​ไป​เก็บ​เอา​มา​โม่​ใน​หิน​โม่, แล​ตำ​ใน​ครก​บ้าง​ต้ม​ใน​หม้อ​ทำ​เป็น​ขนม​บ้าง, แล​รส​มา​นา​นั้น​ดุจ​ดัง​รส​น้ำมัน​ใหม่.</verse>
				<verse number="9">แล​ใน​เวลา​กลางคืน​เมื่อ​นํ้า​ค้าง​ตก​นั้น, เมื่อ​น้ำค้าง​ตก​ลง​ที่​เขา​หยุด​พัก​มา​นา​ก็​ตก​ลง​มา​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">แล​โม​เซ​ได้​ยิน​คน​ทั้ง​ปวง​ทั่ว​ตลอด​ครอบ​ครัว​เรือน​ของ​เขา, ร้องไห้​ทุก​คน​อยู่​ประตู​เรือน​ของ​ตน, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระ​พิโรธ​เป็น​อัน​มาก, แล​โม​เซ​ก็​ไม่​สบาย​ใจ​ด้วย.</verse>
				<verse number="11">โม​เซ​ก็​กราบ​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, เหตุ​ไฉน​พระองค์​บันดาล​ให้​ความ​ทุกข์​บังเกิด​แก่​ทาส​ของ​พระองค์​เล่า? เหตุ​อัน​ใด​ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​ความชอบ​ใน​คลอง​พระ​เนตร​ของ​พระองค์ ที่​พระองค์​จะ​วาง​ความ​หนัก​ของ​คน​เหล่านี้​ลง​เหนือ​ข้าพ​เจ้า?</verse>
				<verse number="12">ข้าพ​เจ้า​เป็น​บิดา​แก่​คน​เหล่านี้​ทั้งหมด​หรือ? ข้าพ​เจ้า​ได้​ยัง​คน​เหล่านี้​ให้​เกิด​มา​หรือ, ที่​พระองค์​จะ​สั่ง​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ว่า, เจ้า​จง​อุ้ม​เขา​ไว้​ที่​อก​ของ​เจ้า​พา​มาถึง​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระองค์​สัญญา​ไว้​แก่​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, ดุจ​ดัง​บิดา​อุ้ม​บุตร​ของ​ตน​ที่​กิน​นม.</verse>
				<verse number="13">ข้าพ​เจ้า​จะ​เอา​เนื้อ​มา​แต่​ไหน​ให้​คน​เหล่านี้​ทั้งหมด​กิน​เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ร้องไห้​ต่อ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ขอ​เนื้อ​สัตว์​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​กิน​เถิด,</verse>
				<verse number="14">ข้าพ​เจ้า​จะ​ทน​การ​คน​เหล่านี้​คน​เดียว​ไม่ได้, เพราะ​เป็น​การ​หนัก​นัก​แก่​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">ถ้า​พระองค์​จะ​กระทำ​ดังนี้​แก่​ข้าพ​เจ้า, ขอ​พระองค์​จง​ประหาร​ชีวิต​ข้าพ​เจ้า​เสีย​ทีเดียว, ถ้า​ข้าพ​เจ้า​มี​ความชอบ​ใน​คลอง​พระ​เนตร​ของ​พระองค์, ก็​อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ซึ่ง​ความ​ทุกข์​ลำบาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​เลย</verse>
				<verse number="16">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​ว่า, “เจ้า​จง​เรียก​เจ็ด​สิบ​คน​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​ที่​เป็น​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่, ผู้ดูแล​เหนือ​คน​ทั้ง​ปวง​ให้​มาถึง​เรา​ที่​ประตู​พลับ​พลา​ชุมนุม, ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​มา​ยืน​อยู่​ที่​นั่น​กับ​ด้วย​เจ้า.</verse>
				<verse number="17">แล​เรา​จะ​ลง​มา​สนทนา​กับ​ด้วย​เจ้า​ใน​ที่​นั่น, แล​เรา​จะ​เอา​แต่​วิญญาณ​ที่​อยู่​กับ​เจ้า​ใส่​ให้แก่​เขา, แล​จะ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ทน​การ​หนัก​ของ​คน​เหล่านี้​กับ​ด้วย​เจ้า, เพื่อ​เจ้า​จะ​ไม่​ทนทาน​คน​เดียว.</verse>
				<verse number="18">เจ้า​จง​ว่า​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​เตรียม​ตัว​ไว้​ต่อ​พรุ่งนี้, แล​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​กิน​เนื้อ​สัตว์​เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ร้องไห้​ใน​พระ​กรรณ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ใคร​จะ​เอา​เนื้อ​มา​ให้​เรา​กิน​อีก​เล่า, เมื่อ​เรา​อยู่​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต เรา​ทั้ง​หลาย​ก็​เป็น​สุข​สบาย​แล้ว, เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ประทาน​เนื้อ​สัตว์​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กิน.</verse>
				<verse number="19">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่ได้​กิน​วัน​หนึ่ง​หรือ​สอง​วัน​หรือ​ห้า​วัน​หรือ​สิบ​วัน​หรือ​ยี่สิบ​วัน,</verse>
				<verse number="20">แต่​จะ​ได้​กิน​ครบ​เดือน​หนึ่ง​จน​เนื้อ​นั้น​ไหล​ออก​จมูก, จน​เป็น​ที่​เบื่อ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เพราะว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ประมาท​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​อยู่​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย แล​ร้องไห้​ต่อ​พระองค์​ว่า, เหตุ​ไฉน​เรา​ได้​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​เล่า?”</verse>
				<verse number="21">แล​โม​เซ​ทูล​ว่า คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ทหาร​ได้​หก​แสน​คน, แล​พระ​-​องค์​ได้​ว่า​เรา​จะ​ประทาน​เนื้อ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​กิน​ครบ​เดือน​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="22">ซึ่ง​จะ​เอา​ฝูง​โค​ฝูง​แกะ​แพะ​มา​ฆ่า​เสีย, จะ​พอ​ให้​เขา​กิน​หรือๆ จะ​รวบรวม​ฝูง​ปลา​ทั้ง​ปวง​ใน​ทะเล​มา​จะ​พอ​เขา​กิน​หรือ?</verse>
				<verse number="23">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “พระ​หัตถ์​ของ​ยะ​โฮ​วา​อ่อน​ถอย​กำลัง​ลง​หรือ? บัดนี้​เจ้า​คง​จะ​เห็น​ว่า​คำ​ของ​เรา​จะ​สำเร็จ​แก่​เจ้า​หรือไม่.”</verse>
				<verse number="24">แล​โม​เซ​ก็​ออกไป​บอก​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น, แล​ได้​เรียก​เจ็ด​สิบ​คน​ซึ่ง​เป็น​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่​ของ​คน​ทั้ง​ปวง​นั้น​มา, ตั้ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ไว้​ล้อมรอบ​พลับพลา.</verse>
				<verse number="25">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เสด็จ​ลง​มา​ใน​เมฆ​ทรง​ตรัส​แก่​เขา, แล​เอา​วิญญาณ​ที่​อยู่​ใน​โม​เซ​ใส่​ให้​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่​เจ็ด​สิบ​คน​นั้น, ครั้น​อยู่​มา​เมื่อ​วิญญาณ​นั้น​อยู่​บน​เขา, เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ได้​ทำนาย​ไป​ไม่​หยุด.</verse>
				<verse number="26">ยัง​มี​สอง​คน​ใน​กองทัพ​ที่​ได้​ตั้ง​ไว้​นั้น, คน​หนึ่ง​ชื่อ​เอ​ลดาด, แล​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เม​ดาด, ที่​ไม่ได้​มาถึง​พลับพลา, พระ​วิญญาณ​ได้​อยู่​บน​เขา, แล​เขา​ได้​ทำนาย​ใน​กองทัพ.</verse>
				<verse number="27">มี​ชาย​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​วิ่ง​มา​บอก​โม​เซ​ว่า, เอ​ลดาด เม​ดาด นั้น​ทำนาย​อยู่​ใน​กองทัพ.</verse>
				<verse number="28">แล​ยะ​โฮซูอะ​บุตร​นูน​ผู้​ทาส​ของ​โม​เซ​คน​หนุ่ม​ตอบ​ว่า, โม​เซ​นาย​ข้าพ​เจ้า​เจ้า​ข้า​จง​ห้าม​ปราม​เขา​เสีย.</verse>
				<verse number="29">แล​โม​เซ​ได้​ว่า​แก่​เขา​ว่า, เจ้า​เป็น​ใจ​เจ็บ​ร้อน​เพราะ​เรา​หรือ? ข้า​จะ​ใคร่​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​ของ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​เป็น​คน​ทำนาย, แล​จะ​ใคร่​ให้​พระองค์​ประทาน​วิญญาณ​ของ​พระองค์​ให้แก่​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="30">แล​โม​เซ​กับ​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่​ของ​พวก​ยิศรา​เอล​นั้น​ได้​ออกไป​กลาง​ค่าย</verse>
				<verse number="31">แล​มี​ลม​พัด​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พา​ฝูง​นก​กะ​ทา​มา​จาก​ทะเล, ให้​มา​จับ​ลง​ที่​ค่าย​นั้น​รอบ​ทุก​ทิศ​ไกล​ออกไป​สิ้น​ทาง​วัน​หนึ่ง, อยู่​ที่​พื้นดิน​สูง​ประมาณ​สอง​ศอก.</verse>
				<verse number="32">แล​วัน​นั้น​คน​ทั้ง​ปวง​ก็​เที่ยว​จับ​นก​กะ​ทา​เป็น​ธุระ​อยู่​ทั้ง​วัน​นั้น​คืน​วัน​นั้น, แล​วัน​พรุ่งนี้​คน​ที่​เก็บ​ได้​นก​น้อย​นั้น​ก็​ได้​ฉิบ​หาย, แล​เขา​เอา​นก​นั้น​มาตา​กล้อ​มร​อบ​ค่าย.</verse>
				<verse number="33">แล​เมื่อ​เนื้อ​นั้น​ยัง​ติด​ฟัน​ของ​เขา​กำลัง​เคี้ยว, พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ทรง​พระ​พิโรธ​แก่​เขา​เป็น​อัน​มาก, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​บังเกิด​โรค​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​นั้น​ร้าย​นัก.</verse>
				<verse number="34">แล​เขา​เรียก​ชื่อ​ตำบล​นั้น​ว่าคิบ​โรธ​ฮัธอะ​วา, เพราะ​ที่​นั้น​เขา​ฝัง​ศพ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​โลภ​อาหาร.</verse>
				<verse number="35">แล​พล​โยธา​นั้น, ก็​ได้​ยก​เดิน​ไป​จาก​ตำบลคิบ​โรธ​ฮัธอะ​วา​มาถึง​ฮะ​เซ​โรธ​ยับยั้ง​ที่​นั้น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">แล​มิ​ระ​ยาม​กับ​อาโรน​ได้​พูด​ติ​โม​เซ, เพราะ​หญิง​ชาว​เมือง​คูศ​ภรรยา​ของ​โม​เซ, ด้วย​ว่า​โม​เซมี​ภรรยา​เป็น​หญิง​ชาว​เมือง​คูธ​นั้น.</verse>
				<verse number="2">เขา​ได้​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​จำเพาะ​โดย​โม​เซ​คน​เดียว​หรือ? พระองค์​ไม่ได้​ตรัส​โดย​เรา​ด้วย​หรือ? แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ฟัง.</verse>
				<verse number="3">โม​เซ​นั้น​เป็น​คน​ถ่อม​จิตต์​ใจ​อ่อน​ยิ่ง​มากกว่า​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​อยู่​บน​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="4">แล​ใน​ทันใด​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​โม​เซ​แล​อาโรน​แล​มิ​ระ​ยาม​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​สาม​คน​ออกมา​สู่​ที่​พลับ​พลา​ชุมนุม​เถิด.” เขา​ทั้ง​สาม​ก็​ออกมา.</verse>
				<verse number="5">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​เสด็จ​มา​ใน​เสา​เมฆ, สถิตย์​ที่​ประตู​พลับ​พลา​ชุมนุม, ทรง​เรียก​อาโรน​แล​มิ​ระ​ยาม, แล​เขา​ทั้ง​สอง​ก็​เลื่อน​เข้า​มา.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ตรัส​ว่า “บัดนี้​เจ้า​จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​เรา, ถ้า​จะ​มี​ผู้​ทำนาย​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แล้ว, เรา เป็น​ยะ​โฮ​วา​จะ​สำแดง​แก่​คน​นั้น, แล​เรา​จะ​ตรัส​สนทนา​ด้วย​เขา​ใน​ความ​สุบิน​นิมิตต์.</verse>
				<verse number="7">แต่​โม​เซ​ทาส​ของ​เรา​เป็น​ลา​มิ​ภักดิ์​ใน​บรรดา​การ​งาน​ของ​เรา​ก็​ไม่​เป็น​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​สนทนา​กับ​เขา​ปาก​ต่อ​ปาก​เป็น​ปรากฏ, แล​จะ​ไม่​พูด​คำ​ลับ​ลึก​แล​เขา​จะ​เห็น​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, เหตุ​ไฉน​เจ้า​จึง​ไม่ได้​กลัว​ที่​จะ​พูด​ติ​โม​เซ​ผู้​ทาส​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="9">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พิโรธ​ต่อ​เขา​เป็น​อัน​มาก, แล้ว​พระองค์​ก็​เสด็จ​ไป.</verse>
				<verse number="10">เมฆ​นั้น​ก็​ลอย​ขึ้น​ไป​จาก​พลับพลา, แล​นี่​แหละ​มิ​ระ​ยาม​เป็น​โรค​เรื้อน​ขาว​ดุจ​หิมะ, อาโรน​ก็​แลดู​มิ​ระ​ยาม​เห็น​เป็น​โรค​เรื้อน.</verse>
				<verse number="11">แล​อา​โรน​พูด​กับ​โม​เซ​ว่า, โอ้​นาย​ข้าพ​เจ้า​ขอ​ท่าน​อย่า​วาง​การ​ผิด​นี้​ลง​เหนือ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​สอง​ซึ่ง​เรา​ได้​กระทำ​โง่​แล​กระทำ​ผิด​นั้น.</verse>
				<verse number="12">ขอ​อย่า​ให้​มิ​ระ​ยาม​เป็น​ประดุจ​คน​ตาย, ดุจ​คน​ที่​คลอด​มา​จาก​ครรภ์​มารดา​มี​เนื้อ​เหี่ยว​แห้ง​ไป.</verse>
				<verse number="13">แล​โม​เซ​ได้​ร้อง​ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ข้าพ​เจ้า​อ้อน​วอน​พระองค์​ว่า​พระ​เจ้า​ขอ​โปรด​รักษา​เขา​ให้​หาย.</verse>
				<verse number="14">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “ถ้า​บิดา​ของ​เขา, ได้​ถ่ม​น้ำลาย​ถูก​หน้า​เขา, เขา​จะ​มี​ความ​ละอาย​อยู่​เจ็ด​วัน​มิใช่​หรือ, ให้​เขา​อยู่​นอก​ค่าย​สิ้น​เจ็ด​วัน ภาย​หลัง​จึง​ให้​เขา​กลับ​เข้า​มา​ได้.”</verse>
				<verse number="15">แล​มิ​ระ​ยาม​ต้อง​อยู่​นอก​ค่าย​อาศัย​เจ็ด​วัน, พล​โยธา​นั้น​มิได้​ยก​เดิน​ไป​กว่า​มิ​ระ​ยาม​ได้​กลับ​เข้า​มา​อีก.</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ยก​เดิน​ออกไป​จาก​ที่​ตำบล​ฮะ​เซ​โรธ​มา​ตั้ง​ทัพ​ลง​ที่​ป่าฟา​ราน.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​จง​ใช้​คน​ไป​สืบ​ดู​แผ่น​ดิน​เมือง​คะ​นา​อัน​ที่​เรา​ให้แก่​พวก​ยิศรา​เอล​นั้น, จง​เอา​คน​ใน​ตระกูล​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, ตระกูล​ละ​คนๆ ทุก​คน​นั้น​เป็น​ผู้ใหญ่​ท่ามกลาง​เขา​ทั้ง​หลาย​ให้​ไป.”</verse>
				<verse number="3">แล​โม​เซ​ได้​ใช้​เขา​ไป​จาก​ที่​ป่าฟา​ราน​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​นั้น, บรรดา​คน​เหล่านี้​เป็น​คน​หัวหน้า​ใน​พวก​ยิศรา​เอล.</verse>
				<verse number="4">ชื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ดังนี้, คือ​ตระกูล​รู​เบน​นั้น​ซามู​อา​บุตร​ซา​คูร.</verse>
				<verse number="5">แต่​ตระกูล​ซี​โมน​นั้น​ซา​ฟาด​บุตร​โฮ​รี.</verse>
				<verse number="6">แต่​ตระกูล​ยะฮู​ดา​นั้น​คาเลบ​บุตร​ยะ​ฟูเน.</verse>
				<verse number="7">แต่​ตระกูลยิ​ซา​คาร​นั้นยิม​อาล​บุตร​โย​เซฟ.</verse>
				<verse number="8">แต่​ตระกูล​เอฟ​รายิม​นั้น​โฮ​เซ​อา​บุตร​นูน.</verse>
				<verse number="9">แต่​ตระกูล​เบน​ยา​มิน​ฟัล​ตี​บุตร​รา​ฟู.</verse>
				<verse number="10">แต่​ตระกูล​ซะบู​โลน​นั้น​ฆาดิ​เอล​บุตร​โซ​ดี.</verse>
				<verse number="11">แต่​ตระกูล​โย​เซฟ​คือ​ตระกูล​มะ​นา​เซ​นั้น​ฆาด​บุตรซู​ซี.</verse>
				<verse number="12">แต่​ตระกูล​ดาน​อา​มี​เอล​บุตร​ฆะ​มาลี.</verse>
				<verse number="13">แต่​ตระกูล​อา​เซร​นัน​สะธูร​บุตร​มี​คา​เอล.</verse>
				<verse number="14">แต่​ตระกูล​นัพธา​ลีฆุนัน​นา​บี​บุตร​วาพ​ซี.</verse>
				<verse number="15">แต่​ตระกูล​ฆาด​นั้น​ฆู​เอล​บุตร​มาคี.</verse>
				<verse number="16">นี่​แล​เป็น​ชื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​โม​เซ​ได้​ใช้​ไป​สอด​แนม​แผ่น​ดิน​นั้น, แล​โม​เซ​ได้​ให้​โฮ​เซ​อา​บุตร​นูน​นั้น​ชื่อ​ว่า​ยะ​โฮซูอะ</verse>
				<verse number="17">แล​โม​เซ​ได้​ใช้​เขา​ทั้ง​หลาย​ไป​สอด​แนม​ที่​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​สั่ง​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, จง​ไป​ตาม​ทาง​ทิศ​ใต้​ข้าง​นี้​ขึ้น​ไปสู่​ภูเขา.</verse>
				<verse number="18">แลดู​แผ่น​ดิน​นั้น​เป็น​อย่างไร, แล​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​แผ่น​ดิน​นั้น​มี​กำลัง​แข็งแรง​หรือ​อ่อน​มี​ผู้คน​มาก​หรือ​น้อย.</verse>
				<verse number="19">แลดู​แผ่น​ดิน​ที่​เขา​นั้น​จะ​ดี​หรือไม่​ดี, แล​บ้านเมือง​ที่​เขา​อยู่​นั้น​เป็น​อย่างไร, เป็น​บ้านเรือน​หรือ​เป็น​เมือง​มี​กำแพง​เข้มแข็ง.</verse>
				<verse number="20">แลดู​ที่ดิน​นั้น​เป็น​ดิน​อุดม​หรือ​จืด​มี​ป่า​ไม้​หรือ​เปล่า, แล​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​มี​ใจ​กล้า​แล​เก็บ​เอา​ผลไม้​ที่​แผ่น​ดิน​นั้น​กลับมา​ด้วย, เพราะ​คราว​นั้น​เป็น​เทศกาล​ผล​องุ่น​สุก</verse>
				<verse number="21">คน​เหล่านั้น​จึง​ขึ้น​สอด​แนม​ดู​แผ่น​ดิน​นั้น, ตั้งแต่​ป่าซิน​จนถึง​ระ​โฮบทาง​ที่​จะ​ไป​ถึง​เมือง​ฮามัช.</verse>
				<verse number="22">แล​เขา​ขึ้น​ไป​ทาง​ทิศ​ใต้​มา​สู่​เมือง​เฮ็บ​โรน, แลอะฮีมาน, แล​เซ​ขาย, แลธัล​มาย​พวก​ลูกหลานอะ​นาค​อยู่​ที่​นั้น, แต่​เมือง​เฮ็บ​โรน​นี้​เขา​สร้าง​มา​ก่อน​เมือง​โซ​อัน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ได้​เจ็ด​ปี.</verse>
				<verse number="23">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​มาถึง​ที่​แห่ง​หนึ่ง​มี​ลำ​ธาร​ชื่อ​เอศ​โคล, ที่​นั้น​เขา​ตัด​เถา​องุ่น​อันหนึ่ง​มี​พวง​ผล​องุ่น, เอา​ไม้​คาน​หาม​มา​สอง​คน, แล​เขา​เก็บ​ผล​ทับทิม​ผล​มะเดื่อ​เทศ​มา​บ้าง.</verse>
				<verse number="24">แล​เขา​ได้​เรียก​ลำ​ธาร​นั้น​ชื่อ​เอศ​โคล, เพราะ​พวง​ผล​องุ่น​ที่​พวก​ยิศรา​เอล​ตัด​มา​จาก​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="25">ครั้น​ล่วง​มา​สี่​สิบ​วัน​แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​กลับมา​จาก​การ​สอด​แนม​แผ่น​ดิน</verse>
				<verse number="26">แล​คน​เหล่านั้น​กลับ​มาถึง​โม​เซ​แล​อา​โรน, ถึง​บรรดา​พวก​ยิศรา​เอล​ที่​ป่าฟา​ราน​ที่​คา​เดศ​เอา​ความ​มา​เล่า​ให้​พวก​ยิศรา​เอล​ทั้ง​หลาย​ฟัง, แล​ให้​เขา​ดู​ผลไม้​ที่​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="27">แล​เขา​ก็​เล่า​ให้​โม​เซ​ฟัง​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ไป​ถึง​แผ่น​ดิน​เมือง​ที่​ท่าน​ได้​ใช้​ไป​แล้ว, แท้จริง​มี​น้ำนม​แล​น้ำผึ้ง​ไหล​เป็น​บริบูรณ์, แล​นี่​แหละ​คือ​ผลไม้​ที่​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="28">แต่​ทว่า​ชน​ประเทศ​นั้น​มี​กำลัง​มาก, แล​เมือง​ของ​เขา​มี​กำแพง​ล้อมรอบ​โต​ใหญ่​นัก, แล​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​พวกอะ​นาค​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย.</verse>
				<verse number="29">พวก​อา​เม​เล็ก​อยู่​เมือง​ข้าง​ทิศ​ใต้, แล​พวก​หิทธี, แล​พวก​ยีบูศ, แล​พวกอะ​โมรี​อยู่​ที่​ภูเขา, แล​พวก​คะ​นา​อัน​อยู่​ริม​ทะเล​ริม​แม่​น้ำยา​ระ​เดน.</verse>
				<verse number="30">แล​คาเลบ​ก็​ได้​ประเล้าประโลม​ใจ​คน​ทั้ง​ปวง​ต่อ​หน้า​โม​เซ​กล่าว​ว่า, ขอให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ขึ้น​ไป​ตี​เอา​เมือง​นั้น​ทีเดียว, เพราะ​พวก​เรา​มี​กำลัง​อาจ​ที​จะ​ต่อสู้​เอา​ชัย​ชะ​นะ​เขา​ได้.</verse>
				<verse number="31">แต่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ขึ้น​ไป​สอด​แนม​ด้วย​เขา​ได้​กล่าว​ว่า, เรา​ทั้ง​หลาย​ไม่​อาจ​ขึ้น​ไป​ต่อสู้​เอา​ชัย​ชะ​นะ​กับ​คน​เหล่านั้น​ได้, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​มี​กำลัง​มากกว่า​พวก​เรา.</verse>
				<verse number="32">แล​เขา​ได้​กล่าว​ความ​ชั่ว​ร้าย ต่อ​แผ่น​ดิน​เมือง​ที่​เขา​ได้​ไป​สอด​แนม​นั้น​ให้​พวก​ยิศรา​เอล​ฟัง, ว่า​แผ่น​ดิน​เมือง​ที่​เรา​ได้​ไป​สืบ​ดู​ทั่ว​ตลอด​นั้น, เป็น​เมือง​มัก​กิน​คน​ที่​อยู่​เมือง​นั้น, แล​ชาว​เมือง​ที่​เรา​เห็น​นั้น เป็น​คน​รูปร่าง​โต​ใหญ่​นัก.</verse>
				<verse number="33">ที่​นั่น​เรา​ได้​เห็น​พวก​ลูกหลานอะ​นาค​ที่​เป็น​คน​มี​รูปร่าง​โต​ใหญ่​พวก​เรา​เปรียบ​กับ​เขา​ดู​เหมือน​ตั๊ก​แตน.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">แล​คน​ทั้ง​ปวง​ใน​กองทัพ​นั้น, ได้​ร้องไห้​เสียง​ดัง​เขา​ก็​ร้องไห้​ตลอด​คืน​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="2">แล​บรรดา​พวก​ยิศรา​เอล​ได้​บ่น​ติ​เตียน​โม​เซ​แล​อา​โรน, คน​เหล่านั้น​ได้​ว่า​แก่​เขา​ว่า, ถ้า​พระ​เจ้า​ได้​ทำ​ให้​เรา​ตาย​ที่​ประเทศ​อาย​ฆุ​บโต​ดีกว่า, ถ้า​พระ​เจ้า​จะ​ให้​เรา​ตาย​ใน​ป่า​นี้​ก็​ดีกว่า​นี้​อีก.</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ไฉน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​พา​เรา​ออก​จาก​ประเทศ​นั้น​มา​ให้​ล้ม​ตาย​ด้วย​คม​กระบี่, แล​ลูก​เมีย​ของ​เรา​เป็น​ทาส​ชะเลย​เขา​เล่า, ที่​เรา​จะ​กลับไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​จะ​มิ​ดีกว่า​หรือ?</verse>
				<verse number="4">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​พูด​แก่​กัน​แล​กัน​ว่า, ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ตั้ง​คน​หนึ่ง​เป็น​นาย​ขึ้น, แล​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​กลับไป​ยัง​ประเทศ​เมือง​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="5">แล​โม​เซ​กับ​อาโรน​ได้​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​ปวง, พวก​ยิศรา​เอล​ที่​ประชุม​กัน​นั้น.</verse>
				<verse number="6">แล​ยะ​โฮซูอะ​บุตร​นูน​กับ​คาเลบ​บุตร​ยะ​ฟูเน, ที่​ได้​ไป​สอด​แนม​แผ่น​ดิน​นั้น​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="7">แล​เขา​ได้​กล่าว​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​นั้น​ว่า, แผ่น​ดิน​ที่​เรา​ได้​เที่ยว​สืบ​ดู​ทั่ว​ตลอด​นั้น​เป็น​ประเทศ​ดี​ยิ่ง​ที่สุด.</verse>
				<verse number="8">ถ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ชอบ​พระทัย​ใน​พวก​เรา, พระองค์​ก็​จะ​พา​เรา​ทั้ง​หลาย​ไป​ถึง​ประเทศ​นั้น, ยก​ประเทศ​นั้น​ให้​พวก​เรา​เป็น​ประเทศ​ซึ่ง​มี​น้ำนม​แล​น้ำผึ้ง​ไหล​เป็น​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="9">แต่​อย่า​ให้​พวก​เรา​มี​ใจ​กบฎ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​อย่า​ให้​มี​ใจ​กลัว​ชน​ประเทศ​นั้น, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​อาหาร​ของ​เรา, แล​ร่ม​ฤทธิ์​ของ​เขา​ก็​ศูนย์​ไป​แล้ว, พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​อยู่​ฝ่าย​เรา​อย่า​กลัว​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="10">แต่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ประชุม​นั้น​พูด​กัน​ว่า​ให้​เอา​หิน​ขว้าง​คน​นี้​เสีย. ครั้ง​นั้น​รัศมี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​มา​ปรากฎ​ที่​พลับ​พลา​ชุมนุม, ต่อ​หน้า​บรรดา​พวก​ยิศรา​เอล​นั้น.</verse>
				<verse number="11">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “คน​ทั้ง​ปวง​นี้​จะ​ขัด​เคือง​พระทัย​ของ​เรา​ไป​นาน​เท่าใด? แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​เชื่อ​ฟัง​คำ​ของ​เรา, เพราะ​บรรดา​การ​สำคัญ​ที่​เรา​ได้​สำแดง​ท่ามกลาง​เขา​ทั้ง​หลาย​นาน​ไป​เท่าใด?</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ประหาร​ชีวิต​เขา​ด้วย​โรค​ร้าย, แล​เรา​จะตัดเขา​ออก​เสีย​จาก​มรดก, แล​เรา​จะ​บันดาล​ให้​เจ้า​เป็น​ประเทศ​ใหญ่​แข็งแรง​กว่า​เขา​อีก.”</verse>
				<verse number="13">แล​โม​เซ​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ชาว​อาย​ฆุบ​โต​จะ​ได้​ยิน​เพราะ​พระองค์​ได้​พา​คน​เหล่านี้​ออกมา​จาก​ท่ามกลาง​เขา​ด้วย​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์.</verse>
				<verse number="14">แล​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​นั้น​จะ​บอก​เล่า​ความ​นั้น​แก่​ชาว​ประเทศ​นี้, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​ว่า​พระองค์​เป็น​ยะ​โฮ​วา​อยู่​ท่ามกลาง​คน​ทั้ง​ปวง​นี้, แล​พระองค์​เป็น​ยะ​โฮ​วา​ได้​สำแดง พระ​พักตร​พระองค์​ให้​เขา​เห็น, แล​เมฆ​ของ​พระองค์​ลอย​อยู่​เหนือ​เขา​ทั้ง​หลาย, แล​พระองค์​นำหน้า​เขา​ใน​เวลา​กลางวัน​ด้วย​เสา​เมฆ, แล​เวลา​กลางคืน​ด้วย​แสง​ไฟ.</verse>
				<verse number="15">บัดนี้​พระองค์​จะ​ประหาร​ชีวิต​คน​ทั้ง​ปวง​ดุจ​ดัง​คน​เดียว, ชน​ประเทศ​ทั้ง​ปวง​ที่​ได้​ยิน​กิตติศัพท์​ของ​พระองค์​จะ​พูด​กัน​ว่า.</verse>
				<verse number="16">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​พา​คน​เหล่านี้​ไป​ถึง​แผ่น​ดิน​ที่​พระองค์​สัญญา​แก่​เขา​นั้น​ไม่ได้, พระองค์​จึง​ได้​ประหาร​ชีวิต​เขา​เสีย​ที่​ป่า.</verse>
				<verse number="17">บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​ขอ​พระองค์​จง​บันดาล​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระองค์​เจ้าของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​เป็น​ใหญ่​ปรากฎ​ตาม​คำ​ที่​พระองค์​ได้​ตรัส​ไว้​ว่า.</verse>
				<verse number="18">พระ​ยะ​โฮ​วา​อดทน​ไว้​นาน​ประกอบด้วย​ความ​เมตตา​ทรง​โปรด​ยก​โทษ​ความ​บาป​แล​ความผิด​ของ​เขา, แต่​ผู้​ประพฤติ​ชั่ว​นั้น​จะ​โปรด​ให้​พ้น​โทษ​ก็​หา​มิได้, พระองค์​ทรง​ปรับ​โทษ​บิดา​ถึง​ลูกหลาน​ต่อๆ ลง​มา​จนถึง​สาม​ชั่ว​สี่​ชั่ว.</verse>
				<verse number="19">ข้าพ​เจ้า​อ้อน​วอน​ขอ​พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​ยก​โทษ​การ​บาป​ของ​คน​เหล่านี้, ตาม​ความ​เมตตา​กรุณา​อัน​ใหญ่​ของ​พระองค์, เหมือน​อย่าง​พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย, ตั้งแต่​ออกมา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​จนถึง​บัดนี้.</verse>
				<verse number="20">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “เรา​ได้​ยก​โทษ​นั้น​ตาม​คำ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="21">แท้จริง​เรา​มี​ชีวิต​อยู่​ฉัน​ใด, ทั้ง​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​รัศมี​พระ​ยะ​โฮ​วา​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="22">เพราะ​คน​ทั้ง​หลาย​นั้น​ที่​ได้​เห็น​รัศมี​ของ​เรา แล​ได้​เห็น​การ​อัศจรรย์​สำคัญ​ที่​เรา​ได้​กระทำ​ที่​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ก็​ดี, แล​ที่​ป่า​ก็​ดี, ได้​ทดลอง​เรา​มา​สิบ​ครั้ง​ดังนี้, แล​ไม่​ฟัง​คำ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="23">แท้จริง​เขา​จะ​ไม่ได้​เห็น​แผ่น​ดิน​ที่​เรา​สัญญา​ไว้​กับ​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ได้​ขัด​เคือง​พระทัย​ของ​เรา​จะ​ไม่​เห็น​แผ่น​ดิน​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="24">แต่​คาเลบ​ทาส​ของ​เรา​เขา​มี​ใจ​อย่าง​หนึ่ง​อยู่​ใน​เขา, แล​ได้​เชื่อ​ฟัง​คำ​ของ​เราๆ จะ​พา​เขา​ให้​มาถึง แผ่น​ดิน​ที่​เขา​ไป​ดู, แล​เผ่าพันธ์​ของ​เขา​จะ​อยู่​เมือง​นั้น.”</verse>
				<verse number="25">คราว​นั้น​พวก​อา​เม​เล็ก​และ​พวก​คะ​นา​อัน​นั้น​อยู่​ที่​ราบ, พรุ่งนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กลับ​เข้า​ไป​ใน​ป่า​ตาม​ทาง​ทะเล​แดง</verse>
				<verse number="26">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​แล​อาโรน​ว่า,</verse>
				<verse number="27">“เรา​จะ​ทน​พวก​คน​ชั่ว​นี้​ที่​พูด​กะ​ทบ​กะ​เทียบ​เรา​นาน​เท่าใด? เรา​ได้​ยิน​คำ​ติ​ของ​พวก​ยิศรา​เอล​ที่​เขา​ได้​พูด​กะ​ทบ​กะ​เทียบ​ต่อ​เรา.</verse>
				<verse number="28">เจ้า​จง​กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า. พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า​เรา​มี​ชีวิต​ฉัน​ใด​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กล่าว​ไว้​ใน​กรรณ​ของ​เรา​อย่างไร, เรา​จะ​กระทำ​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่าง​นั้น​เป็น​แท้​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="29">ศพ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ตก​เสีย​ใน​ป่า​นี้, แล​บรรดา​คน​ใน​พวก​ของ​เจ้า​ที่​ต้อง​นับ​นั้น, บรรดา​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป​ที่​ได้​พูดจา​กะ​ทบ​กะ​เทียบ​ต่อ​เรา.</verse>
				<verse number="30">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​มาถึง​แผ่น​ดิน​ที่​เรา​ตรัส​สัญญา​ไว้​จะ​ให้​นั้น, เว้น​ไว้​แต่​คาเลบ​บุตร​ยะ​ฟูเน​แล​ยะ​โฮซูอะ​บุตร​นูน.</verse>
				<verse number="31">แต่​ลูก​เล็ก​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า​จะ​เป็น​ทาส​ชะเลย​นั้น เรา​จะ​พา​เขา​ทั้ง​หลาย​มาถึง​แผ่น​ดิน, แล​เขา​จะ​รู้จัก​แผ่น​ดิน​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ประมาท​ดู​หมิ่น​นั้น.</verse>
				<verse number="32">แต่​ฝ่าย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ศพ​ของ​เจ้า​จะ​ตก​เสีย​ใน​ป่า​นี้.</verse>
				<verse number="33">แล​ลูก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เดิน​เที่ยว​ไป​มา​ใน​ป่า​ถึง​สี่​สิบ​ปี​แล​ทน​โทษ​แห่ง​การ​ล่วง​ประเวณี​ของ​เจ้า, จน​ศพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เสีย​ไป​ใน​ป่า.</verse>
				<verse number="34">ตาม​วัน​ทั้ง​หลาย​ที่​เจ้า​ได้​ไป​สอด​แนม​แผ่น​ดิน​นั้น, คือ​สี่​สิบ​วัน เอา​วัน​เป็น​ปี​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ทน​โทษ​แห่ง​การ​ผิด​ของ​เจ้า นาน​ถึง​สี่​สิบ​ปี​นั้น, แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​รู้​ว่า​เรา​ปราศ​จาก​คำ​สัญญา​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="35">เรา​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แล้ว​เรา​จะ​กระทำ​ได้​นั้น​แก่​บรรดา​พวก​คน​ชั่ว​นี้​ที่​ประชุม​ต่อสู้​เรา​เป็น​มั่นคง, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ตาย​สูนย์​เสีย​ใน​ป่า​นี้.”</verse>
				<verse number="36">แล​เหล่า​คน​ที่​โม​เซ​ได้​ใช้​ไป​สอด​แนม​แผ่น​ดิน​นั้น, ที่​กลับมา​เล่า​ความ​ร้าย​ด้วย​ประเทศ​นั้น, กระทำ​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​ติ​เตียน​โม​เซ.</verse>
				<verse number="37">คือ​เหล่า​คน​ที่​ได้​นำ​ข่าว​ร้าย​ถึง​แผ่น​ดิน​นั้น​ก็​ได้​ตาย​เสีย​ด้วย​อาญา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="38">แต่​ยะ​โฮซูอะ​บุตร​นูน, แล​คาเลบ​บุตร​ยะ​ฟูเน​สอง​คน​ที่​ได้​ไป​สืบ​ดู​แผ่น​ดิน​นั้น​ด้วย​ก็​มิได้​ต้อง​อาญา.</verse>
				<verse number="39">แล​โม​เซ​บอก​เล่า​ข้อความ​เหล่านี้​ให้​พวก​ยิศรา​เอล​ฟัง, แล​คน​ทั้ง​ปวง​นั้น​ได้​ร้องไห้​เป็น​ทุกข์​โศก​นัก.</verse>
				<verse number="40">ครั้น​รุ่ง​เช้า​แล้ว​คน​ทั้ง​ปวง​นั้น​ก็​ขึ้น​ไปสู่​ยอด​ภูเขา​พูด​กัน​ว่า, นี่​แหละ​เรา​จะ​ขึ้น​ไปสู่​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สัญญา​ไว้​นั้น เพราะ​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ผิด​แล้ว.</verse>
				<verse number="41">แล​โม​เซ​ก็​ว่า​เหตุ​ไฉน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นี้​ขืน​ทำ​ผิด​จาก​คำสั่ง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, การ​นี้​จะ​ไม่​เจริญ.</verse>
				<verse number="42">อย่า​ขึ้น​ไป​เลย​เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า​แล้ว, กลัว​เกลือ​กว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ล้ม​ตาย​ต่อ​หน้า​สัต​รู​นั้น.</verse>
				<verse number="43">เพราะ​พวก​อา​เม​เล็ก​แล​พวก​คะ​นา​อัน​อยู่​ข้างหน้า​เจ้า​ใน​ที่​นั้น, แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ล้ม​ตาย​ด้วย​คม​กระบี่, เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​หัน​กลับไป​เสีย​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​แล้ว, เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​อยู่​ด้วย​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="44">แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ขืน​ขึ้น​ไปสู่​ที่​ยอด​ภูเขา, แต่​หีบ​ไมตรี​โอวาท​พระ​ยะ​โฮ​วา​กับ​โม​เซ​หา​ได้​ออกไป​จาก​ที่​หยุด​พัก​นั้น​ไม่.</verse>
				<verse number="45">ครั้ง​นั้น​พวก​อา​เม​เล็ก​กับ​พวก​คะ​นา​อัน​ที่​อยู่​กับ​เขา​นั้น, กรู​ลง​มา​จาก​ภูเขา​ตี​เอา​ชัย​ชะ​นะ​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​มา​จน​ลง​ตำบล​ฮัล​มา.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศรา​เอล​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มาถึง​แผ่น​ดิน ที่​เรา​จะ​ให้​นั้น​แล้ว,</verse>
				<verse number="3">ถ้า​ผู้ใด​จะ​เอา​เครื่อง​บูชา​ทำ​ด้วย​ไฟ​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา, คือ​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา​หรือ​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​ปฏิญาณ​ตัว, หรือ​เครื่อง​บูชา​ที่​เขา​สามิภักดิ์​เอา​มา, หรือ​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​วัน​ประชุม​เลี้ยง​กัน​จะ​กระทำ​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​จาก​ฝูง​โค​หรือ​จาก​ฝูง​แกะ​แล​แพะ.</verse>
				<verse number="4">ก็​ให้​ผู้​ที่​เอา​ของ​มา​บูชา​ถวาย​แก่​ยะ​โฮ​วา​นั้น, เอา​เครื่อง​กระ​ยาหาร​แป้ง​ละเอียด​ทะนาน​หนึ่ง​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​ทะนาน​หนึ่ง​มา​ด้วย.</verse>
				<verse number="5">แล​น้ำ​องุ่น​ทะนาน​หนึ่ง​สำหรับ​เครื่อง​บูชา​ดื่ม, เจ้า​จง​จัด​ไว้​บูชา​กับ​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา​สำหรับ​ลูก​แกะ​ตัว​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="6">แล​แกะ​ตัว​ผู้​ตัว​หนึ่ง เจ้า​จง​จัด​เอา​แป้ง​ละเอียด​สอง​ทะนาน​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​ทะนาน​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​กระยา​หาร.</verse>
				<verse number="7">แล​เจ้า​จง​เอา​น้ำ​องุ่น​ทะนาน​หนึ่ง​สำหรับ​เครื่อง​บูชา​ดื่ม​ถวาย, เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="8">แล​เมื่อ​เจ้า​จะ​จัด​เลือก​เอา​วัว​ตัว​ผู้ สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา, หรือ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ปฏิญาณ​ตัว, หรือ​เครื่อง​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ​แก่​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="9">ก็​ให้​เอา​มา​กับ​ด้วย​วัว​ตัว​ผู้​นั้น, แป้ง​ละเอียด​สาม​ทะนาน​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​ทะนาน​หนึ่ง​สำหรับ​เครื่อง​กระยา​หาร.</verse>
				<verse number="10">แล​เจ้า​จง​เอา​น้ำ​องุ่น​ทะนาน​หนึ่ง​สำหรับ​เครื่อง​บูชา​ดื่ม, เป็น​เครื่อง​บูชา​ทำ​ด้วย​ไฟ​เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="11">จง​ให้​ทำ​ดังนี้​เพราะ​วัว​ตัว​ผู้​ตัว​หนึ่ง, หรือ​แกะ​ตัว​ผู้​ตัว​หนึ่ง, หรือ​ลูก​แกะ​ตัว​หนึ่ง​หรือ​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="12">ตาม​ตัว​สัตว์​มาก​หรือ​น้อย​ที่​บูชา​ก็​จง​กระทำ ดังนี้​แก่​สัตว์​ทุก​ตัว​นั้น.</verse>
				<verse number="13">บรรดา​คน​ที่​เกิด​ใน​ประเทศ​เมือง​นั้น​จะ​กระทำ​มา​ดังนี้, เมื่อ​เขา​จะ​บูชา​ถวาย​ด้วย​ไฟ​เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="14">ถ้า​แขก​เมือง​ที่มา​อาศัย​กับ​ด้วย​เจ้า​จะ​ใคร่​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ทำ​ด้วย​ไฟ, เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​ยะ​โฮ​วา, ก็​ให้​เขา​กระทำ​เหมือนกัน​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="15">จะ​มี​ธรรม​เนียม​อย่าง​เดียว​สำหรับ​คน​ชาว​เมือง, แล​ทั้ง​คน​แขก​เมือง​ที่มา​อาศัย​ด้วย, เป็น​บัญญัติ​ถาวร​ทั่ว​อายุ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, เจ้า​ทั้ง​หลาย เป็น​อย่างไร​แขก​เมือง​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น, ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="16">จะ​มี​บัญญัติ​แล​ธรรม​เนียม​อย่าง​เดียว​สำหรับ​เจ้า​เอง​แล​สำหรับ​แขก​เมือง​ที่​อาศัย​อยู่​ด้วย.”</verse>
				<verse number="17">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="18">“จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศรา​เอล​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มาถึง​แผ่น​ดิน​ที่​เรา​จะ​พา​เจ้า​ให้​ไป​ถึง​นั้น​แล้ว,</verse>
				<verse number="19">ก็​จะ​เป็นไป​ว่า​เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กิน​เข้า​แต่​แผ่น​ดิน​นั้น, จง​ทำ​เครื่อง​บูชา​ยกขึ้น​ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="20">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ทำ​ขนม​ด้วย​แป้ง​เข้า​ใหม่, เป็น​เครื่อง​บูชา​ถวาย​เหมือน​อย่าง​ได้​ทำ​เครื่อง​บูชา​ด้วย​เข้า​ใหม่​ที่​ลาน​นวด​เข้า​ยกขึ้น​ถวาย.</verse>
				<verse number="21">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เอา​แป้ง​เข้า​ใหม่, ทำ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ถวาย​แก่​ยะ​โฮ​วา, จง​กระทำ​ทั่ว​ตลอด​อายุ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="22">“ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ผิด, ไม่ได้​รักษา​คำ​บัญญัติ​เหล่านี้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ,</verse>
				<verse number="23">คือ​บรรดา​ถ้อยคำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ด้วย​มือ​ของ​โม​เซ​ตั้งแต่​วันที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​นั้น. ไป​ข้างหน้า​ทั่ว​อายุ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="24">ก็​จะ​เป็นไป​ว่า​ถ้า​ผู้ใด​ทำ​ผิด​ด้วย​ไม่​ทัน​รู้, แล​ความผิด​นั้น​ปิดบัง​จาก​ตา​คน​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​ประชุม​กัน, ก็​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​มา​ประชุม​นั้น​บูชา ถวาย​วัว​ตัว​ผู้​ตัว​หนึ่ง, เป็น​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา​เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​ยะ​โฮ​วา, กับ​ด้วย​เครื่อง​กระยา​หาร, แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม​ของ​เขา​ตาม​บัญญัติ, แล​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​โทษ.</verse>
				<verse number="25">แล​ปุโรหิต​จะ​กระทำ​ไถ่​โทษ​เพราะ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ประชุม​ใน​พวก​ยิศรา​เอล, แล​พระ​เจ้า​จะ​โปรด​ยก​โทษ​เขา​เพราะ​เป็น​การ​ผิด​ไม่​ทัน​รู้, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​พา​เครื่อง​บูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​แก่​ยะ​โฮ​วา​กับ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​โทษ​ของ​เขา, มา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="26">แล​พระองค์​จะ​โปรด​ยก​โทษ​คน​ทั้ง​ปวง​ใน​พวก​ยิศรา​เอล, แล​แขก​เมือง​ที่​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​เขา​ทั้ง​หลาย, เพราะ​คน​ทั้ง​ปวง​ได้​กระทำ​ผิด​ไม่​ทัน​รู้.”</verse>
				<verse number="27">“ถ้า​ผู้ใด​กระทำ​ผิด​ไม่​ทัน​รู้, ก็​ให้​ผู้​นั้น​เอา​แพะ​ตัว​เมีย​ขวบ​หนึ่ง​มา​สำหรับ​ไถ่​โทษ.</verse>
				<verse number="28">แล​ปุโรหิต​จะ​กระทำ​ไถ่​โทษ​เพราะ​คน​ที่​ทำ​ผิด​ไม่​ทัน​รู้, เมื่อ​เขา​ทำ​ผิด​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ทัน​รู้​นั้น, ปุโรหิต​จะ​กระทำ​ไถ่​โทษ​เพราะ​เขา, แล​พระองค์​จะ​โปรด​ยก​โทษ​นั้น.</verse>
				<verse number="29">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​บัญญัติ​อย่าง​เดียว​สำหรับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​กระทำ​ผิด​ไม่​ทัน​รู้, จะ​เป็น​คน​เกิด​ท่ามกลาง​พวก​ยิศรา​เอล​ก็​ดี, หรือ​คน​แขก​เมือง​ที่มา​อาศัย​อยู่​ด้วย​ก็​ดี.</verse>
				<verse number="30">แต่​คน​ที่​บังอาจ​ล่วง​กระทำ​ผิด​จะ​เป็น​คน​เกิด​ใน​แผ่น​ดิน, หรือ​เป็น​คน​แขก​เมือง​ก็​ดี, ผู้​นั้น​ได้​ประมาท​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ต้อง​ตัด​คน​นั้น​ออก​เสีย​จาก​ท่ามกลาง​พล​เมือง​ของ​ตัว.</verse>
				<verse number="31">เพราะ​เขา​ได้​ประมาท​ดู​หมิ่น​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เขา​ได้ หัก​ล่วง​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ต้อง​ตัด​ชีวิต​คน​นั้น​เสีย, เขา​ต้อง​ทน​โทษ​การ​ผิด​ของ​เขา.”</verse>
				<verse number="32">ครั้ง​เมื่อ​พวก​ยิศรา​เอลอ​ยู่​ที่​ป่า​นั้น, เขา​ก็​พบ​เห็น​คน​หนึ่งไป​เก็บ​ฟืน​ใน​วัน​ซะ​บา​โต.</verse>
				<verse number="33">แล​ผู้​ที่​พบ​เห็น​คน​เก็บ​ฟืน​นั้น, ก็​พา​เขา​มาถึง​โม​เซ​แล​อา​โรน. แล​ถึง​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ประชุม.</verse>
				<verse number="34">แล​เขา​ก็​เอา​คน​นั้น​จำ​ไว้​ด้วย​ว่า​ยัง​ไม่​ปรากฎ​แจ้ง​ว่า​จะ​กระทำ​อย่างไร​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="35">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​ว่า, “ต้อง​ประหาร​ชีวิต​คน​นั้น​เสีย​เป็น​แน่, ให้​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ประชุม​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​เสีย​ณะ​ที่​ข้าง​นอก​กองทัพ.”</verse>
				<verse number="36">แล​บรรดา​คน​ที่​ประชุม​ก็​พา​คน​นั้น​ออกมา​ข้าง​นอก​กองทัพ, เอา​หิน​ขว้าง​เขา​ให้​ตาย​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ.</verse>
				<verse number="37">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="38">“จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศรา​เอล, สั่ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ให้​ทำ​กรุย​รอบ​ชายเสื้อ​ของ​เขา, แล​ให้​ขลิบ​ตาม​กรุย​เสื้อ​นั้น​ด้วย​ผ้า​สี​ฟ้า.</verse>
				<verse number="39">แลก​รุย​เสื้อ​นั้น​จะ​เป็น​ของ​สำหรับ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แลดู, ให้​ระลึก​ถึง​บัญญัติ​ทั้ง​ปวง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ได้​กระทำ​ตาม, แล​เพื่อ​จะ​ไม่ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ตาม​ชอบ​ใจ​แล​ตา​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ตาม​ซึ่ง​เคย​ประพฤติ​ผิด​ล่วง​ประเวณี​แต่​ก่อน​นั้น​มา.</verse>
				<verse number="40">เพื่อ​เจ้า​จะ​จำ​แล​กระทำ​ตาม​บรรดา​ถ้อยคำ​ของ​เรา, แล​เป็น​คน​บริสุทธิ์​แก่​พระ​เจ้าของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="41">เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระ​เจ้าของ​เจ้า, ที่​ได้​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออกมา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​จะ​ได้​เป็น​พระ​เจ้าของ​เจ้า, เรา​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระ​เจ้าของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">โค​รา​บุตรยิศ​ฮารๆ บุตร​โค​ฮาธๆ บุตรเล​วี, แล​ดา​ธาร​แลอะ​บิ​ราม​บุตร​เอ​ลี​อาบ, แล​โอน​บุตร​เฟ​เล็ธๆ บุตร​รู​เบน​ร่วม​คิด​ปรึกษา​กัน.</verse>
				<verse number="2">แล​คน​เหล่านี้​กับ​คน​อื่น​ใน​พวก​ยิศรา​เอล, ที่​ผู้ใหญ่​หัวหน้า​ใน​กองทัพ​สอง​ร้อย​ห้า​สิบ​คน​ก็​แข็ง​ขืน​ต่อ​โม​เซ.</verse>
				<verse number="3">เขา​ทั้ง​หลาย​พร้อม​ใจ​กัน​ต่อ​ว่า​แก่​โม​เซ แล​อาโรน​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​สอง​ว่า, ท่าน​มี​การ​มาก​นัก​เพราะ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ชุมนุม​เป็น​คนบริสุทธิ์​ทุก​คน, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​สถิต​อยู่​ท่ามกลาง​เขา​ทั้ง​หลาย, เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​ยก​ตัว​ขึ้น​เหนือ​คน​ทั้ง​ปวง​ใน​ที่​ประชุม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="4">ครั้น​โม​เซ​ได้​ยิน​แล้ว​เขา​ก็​ซบ​หน้า​ลง,</verse>
				<verse number="5">พูด​แก่​โค​รา​แล​บรรดา​พวก​ของ​เขา​ว่า​พรุ่งนี้​เช้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ชี้ให้เห็น​ว่า, ใคร​ผู้ใด​เป็น​ของ​พระองค์, แล​ใคร​ผู้ใด​เป็น​คน​บริสุทธิ์, แล​จะ​ให้​คน​นั้น​เข้า​มา​ใกล้​กับ​พระองค์, พระองค์​ได้​เลือกสรรค์​ผู้ใด, พระองค์​จะ​ให้​ผู้​นั้น​เข้า​ใกล้​กับ​พระองค์.</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​กระทำ​ดังนี้, พรุ่งนี้​เช้า​ให้​โค​รา​และ​บรรดา​พวก​ของ​เขา​เอา​กะ​ถาง​ไฟ.</verse>
				<verse number="7">ใส่​ไฟ​แล​ใส่​เครื่อง​หอม​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​จะ​เป็นไป​ว่า​คน​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เลือกสรรค์​ผู้​นั้น​เป็น​บริสุทธิ์, พวก​ลูก​ชายเล​วี​เอ๋ย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ปรารภ​ใน​การ​นั้น​มาก​นัก.</verse>
				<verse number="8">แล​โม​เซ​ได้​ว่า​แก่​โค​รา​ว่า, พวก​ลูก​ชาย​ของเล​วี​เอ๋ย​ขอ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ฟัง.</verse>
				<verse number="9">เป็น​การ​เล็กน้อย​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​หรือ, ซึ่ง​พระ​เจ้าของ​พวก​ยิศรา​เอล​ได้​จัด​เลือก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​กอง​พวก​ยิศรา​เอล, จะ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เขา​มา​ใกล้​กับ​พระองค์​จะ​ได้​กระทำ​การ​ปรนนิบัติ​พลับพลา​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​จะ​ยืน​ข้างหน้า​พวก​ที่​ประชุม​ปรนนิบัติ​เขา​ทั้ง​หลาย​หรือ.</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ได้​ให้​ท่าน​เอง​กับ​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ที่​เป็น​ลูก​ชายเล​วี​นั้น​เข้า​มา​ใกล้​แล้ว, แล​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แสวง​จะ​เอา​หน้าที่​ปุโรหิต​ด้วย​หรือ.</verse>
				<verse number="11">เพราะ​เหตุ​นี้​ท่าน​เอง​กับ​บรรดา​พรรค​พวก​ของ​ท่าน​ได้​เข้า​กัน​ต่อสู้​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ฝ่าย​อาโรน​เล่า​เขา​เป็น​อะไร​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​บ่น​ติ​เตียน​ต่อ​เขา.</verse>
				<verse number="12">แล​โม​เซ​ให้​คน​ไป​เรียก​ดาธาน​แลอะ​บี​ราม​บุตรชาย​เอ​ลี​อาบ, แต่​เขา​ได้​ว่า​เรา​ไม่​ไป.</verse>
				<verse number="13">เป็น​การ​เล็กน้อย​หรือ, ที่​ท่าน​ได้​พา​เรา​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​ที่​ไหล​บริบูรณ์​ด้วย​น้ำนม​แล​น้ำผึ้ง​จะ​ให้​เรา​ตาย​เสีย​ใน​ป่า​นี้, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ตั้ง​ตัว​ขึ้น​เป็น​นาย​บังคับ​เรา​ทั้ง​หลาย​หรือ.</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ยัง​ไม่ได้​พา​เรา​มาถึง​แผ่น​ดิน​ที่​ไหล​บริบูรณ์​ด้วย​น้ำนม​แล​น้ำผึ้ง, แล​ยัง​ไม่​ยก​มรดก​ไร่​นา​เรือกสวน​นั้น​ให้​เรา, ท่าน​จะ​ควัก​ตา​คน​เหล่านี้​ให้​บอด​ไป​เสีย​ด้วย​หรือ, เรา​ไม่​ไป​เลย.</verse>
				<verse number="15">แล​โม​เซมี​ใจ​เดือดร้อน​นัก, แล้ว​ทูล​อ้อน​วอน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ขอ​พระองค์​อย่า​ได้รับ​เครื่อง​บูชา​ของ​เขา​เลย, ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​เอา​สิ่งของๆ เขา​ชั้น​แต่​ฟ้า​ตัว​เดียว, แล​ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​ทำ​อันตราย​แก่​เขา​สัก​คน​หนึ่ง​เลย.</verse>
				<verse number="16">แล้ว​โม​เซ​ว่า​แก่​โค​รา​ว่า, พรุ่งนี้​เช้า​ให้​ท่าน​กับ​บรรดา​พรรค​พวก​ของ​ท่าน​มา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ทั้ง​ท่าน​กับ​เขา​กับ​อาโรน​ด้วย.</verse>
				<verse number="17">แล​ให้​ทุก​คน​เอา​กะ​ถาง​ไฟ​ของ​เขา​ใส่​เครื่อง​หอม​มา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​ทุก​คน​ถือ​กะ​ถาง​ไฟ​ของ​เขา​ทั้ง​สอง​ร้อย​ห้า​สิบ​กะ​ถาง​นั้น, ทั้ง​ท่าน​เอง​กับ​อา​โรน ทุก​คน​ถือ​กะ​ถาง​ไฟ​มา.</verse>
				<verse number="18">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​ทุก​คน​ได้​เอา​กะ​ถาง​ของ​เขา​ใส่​ไฟ, แล​เครื่อง​หอม​ลง​ทุก​คน​มา​ยืน​ที่​ประตู​พลับพลา​ประชุม​กับ ด้วย​โม​เซ​แล​อา​โรน.</verse>
				<verse number="19">แล​โค​รา​ก็​ให้​ประชุม​บรรดา​คน​ทั้ง​ปวง​มา​แก่​เขา​ที่​ประตู​พลับพลา​ประชุม. แล้ว​รัศมี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ปรากฏ​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ประชุม​นั้น</verse>
				<verse number="20">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​แล​อาโรน​ว่า,</verse>
				<verse number="21">“จง​หลีกเลี่ยง​ออก​จาก​คน​เหล่านั้น, เพื่อ​เรา​จะ​ล้าง​ผลาญ​เขา​เสีย​ใน​พริบตาเดียว.”</verse>
				<verse number="22">แล​เขา​ก็​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน​อ้อน​วอน​ว่า, พระ​เจ้า​ผู้​เป็น​พระ​เจ้า​แห่ง​จิตต์​วิญญาณ​เนื้อ​หนัง​ทั้ง​ปวง, ถ้า​คน​หนึ่ง​ทำ​ผิด, แล​พระองค์​จะ​ทรง​พิโรธ​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ด้วย​หรือ</verse>
				<verse number="23">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="24">“จง​บอก​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ประชุม​นั้น​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ลุก​ขึ้น ออกมา​อยู่​ห่างไกล​จาก​ที่​อยู่​ของ​โค​รา​ดาธาน​แลอะ​บี​ราม.”</verse>
				<verse number="25">แล้ว​โม​เซ​ก็​ลุก​ขึ้น​ไป​ถึง​ดาธาน​แลอะ​บี​ราม, แล​ผู้​เฒ่า​แก่​ของ​พวก​ยิศรา​เอล​ก็​ตาม​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="26">แล​โม​เซ​ก็​ว่า​แก่​คน​เหล่านั้น​ว่า, ขอ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ไป​เสีย​จาก​ที่​อยู่​ของ​คน​บาป​เหล่านี้, แล​อย่า​ถูกต้อง​สิ่งของ​เขา​กลัว​เกลือ​กว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะต้อง​ฉิบ​หาย​ด้วย​บรรดา​การ​บาป​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น​แล​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​ก็​ลุก​ขึ้น​ไป​เสีย, จาก​ที่​อยู่​ของ​โค​รา​แล​ดาธาน​แลอะ​บี​ราม, แล​ดาธาน​แลอะ​บี​ราม​ก็​ออกมา​ยืน​อยู่​ประตู​เรือน​กับ​บุตร​ภรรยา ทั้ง​หลาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="28">แล​โม​เซ​ก็​ว่า, ดังนี้​และ, ท่านทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ใช้​ข้าพ​เจ้า​ให้​กระทำ​บรรดา​การ​เหล่านี้, ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​ทำ​ตามใจ​ข้าพ​เจ้า​เอง​เลย.</verse>
				<verse number="29">ถ้า​คน​เหล่านี้​ตาย​ตาม​ธรรมดา, หรือ​ถ้า​คน​เหล่านี้​ตาย​เพราะ​ภัย​อัน​ซึ่ง​เคย​ปรากฏ​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​จึง​จะ​รู้​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่ได้​ใช้​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="30">แต่​ทว่า, ถ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​สำแดง​การ​อัศจรรย์​บันดาล​ให้ แผ่น​ดิน​อ้า​ปาก​กลืน​คน​เหล่านี้​ลง​ไป, กับ​สิ่งของ​ทั้ง​ปวง​ของ​เขา​ให้​ลง​ไป​ใน​เหว​อัน​ลึก​ทันที, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ได้​รู้​เข้าใจ​ว่า, คน​เหล่านี้​ได้​ประมาท​หมิ่น​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="31">ครั้น​พอ​เขา​พูด​คำ​เหล่านี้​สิ้น​แล้ว, แผ่น​ดิน​แยก​ออกเป็น​ช่อง​ที่​ใต้​เขา</verse>
				<verse number="32">แล​แผ่น​ดิน​อ้า​ปาก​กลืน​คน​เหล่านั้น​เข้า​ไป​ทั้ง​เรือน, แล​ทรัพย์​สิ่งของ​กับ​บรรดา​พรรค​พวก​ของ​โค​รา​สิ้น.</verse>
				<verse number="33">คน​เหล่านั้น​กับ​สิ่งของๆ เขา​ก็​ทรุด​ลง​ไป​ใน​ช่อง​อุโมง​นั้น​ทั้ง​เป็น. แล​แผ่น​ดิน​ก็​หุบ​เข้า​มิด​คน​เหล่านั้น​ก็​ฉิบ​หาย​เสีย​จาก​ท่ามกลาง​พวก​ยิศรา​เอล.</verse>
				<verse number="34">แล​บรรดา​พวก​ยิศรา​เอล​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​เขา​นั้น​ก็​หนี​ไป​เสีย​เพราะ​เสียง​ร้อง​ของ​เขา, เขา​ก็​ว่า​กลัว​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ฉิบ​หาย​เสีย​ด้วย.</verse>
				<verse number="35">แล้ว​มี​ไฟ​ออก​จาก​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ไหม้​คน​สอง​ร้อย​ห้า​สิบ, ที่​ถวาย​เครื่อง​หอม​นั้น​เสีย​สิ้น</verse>
				<verse number="36">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="37">“เจ้า​จง​บอก​แก่​เอ​ละ​อา​ซาร​บุตร​อาโรน​ผู้​ปุโรหิต, ให้​เขา​เอา​กะ​ถาง​ไฟ​นั้น​ออก​จาก​ไฟ แล​เขี่ย​ไฟ​เพราะ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="38">ให้​เขา​เอา​กะ​ถาง​ไฟ​ของ​คน​เหล่านี้​ผู้​ได้​ผิด​ต่อ​ตัวเอง, มา​ทำ​แผ่น​ไว้​เป็น​ฝา​ปิด​แท่น​บูชา, เพราะ​เป็น ของ​ถวาย​แก่​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​จะ​เป็น​ของ​สำคัญ​แก่​พวก​ยิศรา​เอล.”</verse>
				<verse number="39">แล​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต​ก็​เอา​กะ​ถาง​ทองเหลือง, อัน​เป็น​ของ​ใส่​เครื่อง​บูชา​ของ​คน​ที่​ต้อง​พินาศ​ด้วย​ไฟ, มา​ทำ​เป็น​แผ่น​สำหรับ​ปิด​แท่น​บูชา.</verse>
				<verse number="40">สำหรับ​เป็น​ของ​สำคัญ​แก่​พวก​ยิศรา​เอล​ว่า, คน​อื่น​ซึ่ง​ไม่​เป็น​เผ่าพันธุ์​ของ​อา​โรน, จะ​มา​ใกล้​บูชา​ถวาย​เครื่อง​หอม​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่ได้, กลัว​เกลือ​กว่า​เขา​จะ​เป็น​ดุจ​ดัง​โค​รา และ​พรรค​พวก​ของ​เขา, ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​เขา​ด้วย​มือ​ของ​โม​เซ</verse>
				<verse number="41">แต่​ใน​วัน​พรุ่ง​คน​ทั้ง​ปวง​ใน​พวก​ยิศรา​เอล, ก็​ได้​พูด​บ่น​ติ​เตียน​ต่อ​โม​เซ​แล​อาโรน​ว่า. ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ประหาร​ชีวิต​คน​ของ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="42">ครั้น​มา​เมื่อ​คน​ทั้ง​ปวง​เข้า​กัน​ต่อสู้​กับ​โม​เซ​แล​อา​โรน, แล้ว​เขา​ก็​แลดู​ข้าง​พลับ​พลาชุม​นม, แล​มี​เมฆ​ปิด​คลุม​พลับพลา​ไว้ แล​รัศมี​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ปรากฎ​อยู่.</verse>
				<verse number="43">แล​โม​เซ​กับ​อาโรน​ก็​มา​ตรงหน้า​พลับพลา​ประชุม.</verse>
				<verse number="44">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="45">“จง​หลีก​ออกมา​จาก​ท่ามกลาง​คน​ทั้ง​ปวง​นี้, เพื่อ​เรา​จะ​ล้าง​ผลาญ​เขา​เสีย​ใน​พริบตาเดียว.” ฝ่าย​เขา​ก็​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน.</verse>
				<verse number="46">แล​โม​เซ​ก็​ว่า​แก่​อาโรน​ว่า, ท่าน​จง​เอา​กะ​ถาง​ไฟ​ใส่​ไฟ​จาก​แท่น​บูชา, แล​ใส่​เครื่อง​หอม​รีบ​ไป​ถึง​ที่​ประชุม, แล​กระทำ​ไถ่​โทษ​แก่​คน​ทั้ง​ปวง, เพราะ​ความ​พิโรธ​ของ ยะ​โฮ​วา​ปรากฎ​ออก​แล้ว, แล​ภัย​อัน​ใหญ่​นั้น​ก็​กำลัง​เป็นอยู่.</verse>
				<verse number="47">แล​อาโรน​ก็​เอา​กะ​ถาง​ไฟ​ตาม​คำสั่ง​ของ​โม​เซ, วิ่ง​เข้า​ไป​ท่ามกลาง​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ประชุม, แล​โรคภัย​ก็​บังเกิด​แก่​คน​เหล่านั้น​แล้ว, แล​เขา​ก็​ใส่​เครื่อง​หอม​ทำ​ไถ่​โทษ​แก่​คน​ทั้ง​ปวง,</verse>
				<verse number="48">แล​เขา​ยืน​อยู่​หว่า​งก​ลาง​คน​ตาย​แล้ว​กับ​คน​เป็น, แล​โรคภัย​นั้น​ก็​หยุด​อยู่.</verse>
				<verse number="49">แล​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ตาย​ด้วย​โรคภัย​นั้น​นับ​ได้​หมื่น​สี่​พัน​เจ็ด​ร้อย​คน, แต่​คน​ที่​ตาย​ใน​การ​ของ​โค​รา​นั้น​ต่างหาก.</verse>
				<verse number="50">ฝ่าย​อาโรน​ก็​กลับมา​ยัง​โม​เซ​ที่​ประตู​พลับพลา​ประชุม, แล​โรคภัย​นั้น​ก็​หยุด​อยู่.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​บอก​แก่​พวก​ยิศรา​เอล​ให้​เขา​ทุก​คน​เอา​ไม้​เท้า, ตาม​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, แต่​บรรดา​ที่​เป็น​ผู้ใหญ่​ตาม​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา​สิบ​สอง​อัน, แล​ให้​เขียน​ชื่อ​ลง​ที่​ไม้​เท้า​ของ​ตน​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="3">แล​เจ้า​จง​เขียน​ชื่อ​อาโรน​ลง​ที่​ไม้​เท้า​ของเล​วี, ด้วย​ว่า​จะ​มี​ไม้​เท้า​อัน​เดียว​สำหรับ​ผู้​เป็น​หัวหน้า​ใน​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="4">แล​เอา​ไม้​เท้า​นั้น​ไป​ไว้​ใน​พลับ​พลา​ชุมนุม​ตรงหน้า​หีบ​ไมตรี​โอวาท, ที่​เรา​เคย​สำแดง​ให้​ปรากฏ​แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">จะ​เป็น ไป​ว่า​ไม้​เท้า​ของ​คน​ที่​เรา​จะ​โปรด​เลือก​ไว้​นั้น​จะ​มี, แล​เรา​จะ​ให้​หยุด​เสีย​จาก​เรา​ซึ่ง​คำ​บ่น​ติ​เตียน​ของ​พวก​ยิศรา​เอล, ที่​เขา​ได้​บ่น​ติ​เตียน​ต่อ​เรา​นั้น.”</verse>
				<verse number="6">แล​โม​เซ​ก็​สั่ง​แก่​พวก​ยิศรา​เอล, แล​ผู้ใหญ่​ทั้ง​ปวง​ของ​เขา, ก็​เอา​ไม้​เท้า​คน​ละ​อัน​มา​ให้​โม​เซ, ตาม​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา​สิบ​สอง​อัน, แล​ไม้​เท้า​ของ​อาโรน​ก็​อยู่​ด้วย​ไม้​เท้า​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="7">แล​โม​เซ​ก็​เอา​ไม้​เท้า​ทั้ง​หลาย​นั้น​มา​ไว้​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​พลับพลา ชุมนุม.</verse>
				<verse number="8">ครั้น​มา​วัน​พรุ่ง​โม​เซ​ก็​เข้า​ไป​ใน​พลับ​พลา​ชุมนุม, แล​ไม้​เท้า​ของ​อาโรน​ที่​เป็น​สำหรับ​พวกเล​วี​นั้น​มี​ดอก​เบิก​บาน​ออก​เกิดผล.</verse>
				<verse number="9">แล​โม​เซ​ก็​เอา​ไม้​เท้า​เหล่านั้น​ออกมา​จาก​ที่​ตรง​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ให้​พวก​ยิศรา​เอล​ดู, แล​เขา​ก็​หยิบ​เอา​ไม้​เท้า​ของ​ตน​ทุก​คน</verse>
				<verse number="10">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “​จง​เอา​ไม้​เท้า​ของ​อาโรน​เข้า​ไป​ที่​หีบ​ไมตรี​โอวาท​อีก, จะ​ได้​เก็บ​ไว้​เป็น​ของ​สำคัญ​ต่อ​คน​กบฏ​เหล่านี้, แล​เจ้า​จง​ให้​คำ​บ่น​ติ​เตียน​นั้น​หยุด​เสีย​จาก​เรา, เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​ตาย.”</verse>
				<verse number="11">แล​โม​เซ​ได้​ทำ​เหมือน​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="12">แล​พวก​ยิศรา​เอลก็​กล่าว​แก่​โม​เซ​ว่า, เรา​ทั้ง​หลาย​ก็​ตาย​ฉิบ​หาย​เสีย, เรา​ทั้ง​หลาย​ก็​ฉิบ​หาย​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="13">ผู้ใด​ที่​เข้า​มา​ใกล้​พลับพลา​พระ​ยะ​โฮ​วา, จะ​ตาย​เสีย, เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ฉิบ​หาย​เสีย​สิ้น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​อาโรน​ว่า, “เจ้า​เอง​แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, กับ​ทั้ง​เรือน​บิดา​ของ​เจ้า, จะ​ทน​โทษ​การ​ใน​ที่​บริสุทธิ์​ของ​เรา, แล​เจ้า​เอง​กับ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​จะ​ทน​โทษ​การ​ที่​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="2">แล​พวก​พี่​น้อง​ของ​เจ้า​ที่​เป็น​ตระกูลเล​วี, คือ​ตระกูล​บิดา​ของ​เจ้าๆ จง​พา​มา​ด้วย, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ร่วมกัน​กับ​เจ้า​ปรนนิบัติ​เรา, แต่​เจ้า​เอง​กับ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, จะ​ปรนนิบัติ​ตรงหน้า​พลับพลา​โอวาท​ไมตรี.</verse>
				<verse number="3">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ดูแล​ระวัง​การ​ของ​เจ้า, แล​บรรดา​สิ่ง​ของ​ที่​พลับพลา, แต่​เขา​จะ​ไม่​เข้า​มา​ใกล้​เครื่อง​ภาชนะ​แล​แท่น​บูชา​ใน​ที่​บริสุทธิ์​นั้น, เพื่อ​เขา​ก็​ดี​หรือ​เจ้า​เอง​ก็​ดี​จะ​ไม่​ตาย,</verse>
				<verse number="4">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ร่วมกัน​กับ​เจ้า, ดูแล​ระวัง​การ​ที่​พลับ​พลาชุม​นม, ใน​บรรดา​การ​ปรนนิบัติ​พลับพลา​นั้น, แล​คน​อื่น​จะ​เข้า​มา​ใกล้​ร่วมกัน​กับ​เจ้า​ไม่ได้,</verse>
				<verse number="5">แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ดูแล​รักษา​ที่​บริสุทธิ์​แล​แท่น​บูชา, เพื่อ​จะ​ไม่​บังเกิด​แก่​พวก​ยิศรา​เอลซึ่ง​ความ​พิโรธ​นั้น​อีก.</verse>
				<verse number="6">แล​เรา​คือ​เรา​เอง​ได้​เลือก​พวกเล​วี​พี่​น้อง​ของ​เจ้า​ออก​จาก​พวก​ยิศรา​เอล​ให้แก่​เจ้า​เป็น​ของ​ถวาย​แก่​ยะ​โฮ​วา, จง​กระทำ​การ​ปรนนิบัติ​ใน​พลับพลา​ประชุม.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​เอง​กับ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, จง​ปรนนิบัติ​ทำ​การ​ทุก​อย่าง​ของ​ปุโรหิต, ที่​แท่น​บูชา​แล​ภายใน​ม่าน​จง​ปรนนิบัติ​เรา, เรา​ได้​มอบ​การ​ที่​ปุโรหิต​นั้น​ให้​เจ้า​เป็น​การ​ปรนนิบัติ, แล​คน​อื่น​ที่​เข้า​มา​ใกล้​นั้น​จะต้อง​ประหาร​เขา​เสีย.”</verse>
				<verse number="8">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​อาโรน​ว่า, “แล​เรา​ได้​ให้แก่​เจ้า​ซึ่ง​เครื่อง​บูชา​ยก​ของ​เรา, แต่​บรรดา​ของ​บริสุทธิ์​แห่ง​พวก​ยิศรา​เอล, เรา​ก็​ได้​ให้แก่​เจ้า​แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​เป็น​บัญญัติ​สืบไป​เป็น​นิตย์, เพราะ​เจ้า​เป็น​คน​ชะโลม​ตั้ง​ไว้.</verse>
				<verse number="9">บรรดา​ของ​บริสุทธิ์​อัน​ยิ่ง​ซึ่ง​เหลือ​จาก​ไฟ​ที่​เป็น​ของๆ เจ้า, คือ​ดังนี้, บรรดา​ของ​ถวาย​ของ​เขา คือ​เครื่อง​กระยา​หาร​ถวาย, แล​เครื่อง​บูชา​ไถ่​โทษ, แล​เครื่อง​บูชา​ไถ่​ความผิด​ของ​เขา​ที่​เขา​เอา​มา​บูชา​ถวาย​แก่​เรา, จะ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​สำหรับ​เจ้า​แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">เจ้า​จง​กิน​ของ​เหล่านี้​ใน​ที่​บริสุทธิ์​ให้​ผู้ชาย​ทุก​คน​กิน, จะ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​สำหรับ​เจ้า.</verse>
				<verse number="11">แล​เครื่อง​บูชา​ยก, แล​เครื่อง​บูชา​แกว่ง​ไป​แกว่ง​มา​ของ​พวก​ยิศรา​เอล​เป็น​ของ​เจ้า, เรา​ได้​ให้แก่​เจ้า​แล​บุตรชาย​บุตร​หญิง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​เป็น​บัญญัติ​สืบไป​เป็น​นิตย์, บรรดา​คน​ใน​เรือน​ของ​เจ้า​ที่​เป็น​สอาด​ก็​กิน​ได้.</verse>
				<verse number="12">แล​น้ำมัน​ที่​ดี​แล​น้ำ​องุ่น​ที่​ดี​ทั้งหมด, แล​เข้า​ที่​สุก​ก่อน​ซึ่ง​เขา​เอา​มา​บูชา​ถวาย​แก่​ยะ​โฮ​วา​เรา​ได้​ให้แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">บรรดา​ของ​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​สุก​ก่อน​ซึ่ง​เขา​เอา​มา​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ของๆ เจ้า, บรรดา​คน​ใน​เรือน​ของ​เจ้า​ที่​สอาด​ก็​กิน​ได้.</verse>
				<verse number="14">บรรดา​สิ่งของ​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​ที่ตั้ง​ถวาย​เป็น​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">บรรดา​ที่​เหวก​ครรภ์​ออก​ก่อน เป็น​มนุษย์​ก็​ดี​หรือ​สัตว์​เดียรัจฉาน​ก็​ดี, ที่​เขา​เอา​มา​ถวาย​แก่​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ของ​เจ้า, แต่​บุตร​มนุษย์​ที่​เป็น​หัวปี​นั้น​เจ้า​ต้อง​ไถ่​เอา, แล​ลูก​หัวปี​ของ​สัตว์​ทั้ง​ปวง​ที่​ไม่​สะอาด​นั้น, เจ้า​ต้อง​ไถ่​เอา​สัตว์​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="16">แล​คน​ที่​จะ​ไถ่​นั้น, เมื่อ​มี​อายุ​เดือน​หนึ่ง​แล้ว​ก็​ไถ่​ได้​ตาม​ราคา​กำหนด​ของ​เจ้า​เป็น​เงิน​ห้า​ซะเก็ล​ตาม​ซะเก็ล​ที่​ใช้​ใน​โบสถ์, ซะเก็ล​นั้น​คือ​ยี่สิบเฆ​รา.</verse>
				<verse number="17">แต่​วัว​หัวปี​แล​แกะ​หัวปี​แล​แพะ​หัวปี, เจ้า​จะ​ไถ่​ไม่ได้​เป็น​ของ​บริสุทธิ์, เจ้า​จง​เอา​โลหิต​สัตว์​เหล่านี้​ประพรม​บน​แท่น​บูชา, และ​เอา​มัน​เผา​บน​แท่น​เป็น​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="18">แต่​เนื้อ​สัตว์​เหล่านี้​จะ​เป็น​ของ​เจ้า​คือ​อก​แล​ขา​หน้า.</verse>
				<verse number="19">บรรดา​เครื่อง​บูชา​ยก​อัน​เป็น​ของ​บริสุทธิ์, ซึ่ง​พวก​ยิศรา​เอล​เอา​มา​ถวาย​แก่​ยะ​โฮ​วา, เรา​ให้แก่​เจ้า, แล​บุตรชาย​บุตร​หญิง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​เป็น​บัญญัติ​สืบไป​เป็น​นิตย์, เป็น​บัญญัติ​ด้วย​เกลือ​สำหรับ​เจ้า, แล​เผ่าพันธุ์​ของ​เจ้า, ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​สืบไป​เป็น​นิตย์.”</verse>
				<verse number="20">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​อาโรน​ว่า, “เจ้า​มี มรดก​ใน​ที่​แผ่น​ดิน​ของ​เขา​หา​มิได้, เจ้า​จะ​ไม่​มี​ส่วน​ที่​ท่ามกลาง​เขา​หา​มิได้, เรา​เป็น​ส่วน​ของ​เจ้า​เรา​เป็น​มรดก​ของ​เจ้า​ท่ามกลาง​พวก​ยิศรา​เอล.</verse>
				<verse number="21">และ​เรา​ได้​ให้​พวกเล​วี​ซึ่ง​ส่วน​สิบ​ลด​หนึ่ง, แต่​บรรดา​ของ​พวก​ยิศรา​เอล​เป็น​มรดก​ของ​เขา, เพราะ​การ​ปรน​บิบัติ​ที่​เขา​ได้​ปรนนิบัติ​พลับพลา​ประชุม​นั้น.</verse>
				<verse number="22">แล​อย่า​ให้​พวก​ยิศรา​เอล​เข้า​มา​ใกล้​พลับ​พลา​ชุมนุม​อีก, กลัว​เกลือก​เขา​จะ​ทน​โทษ​ถึง​ตาย.</verse>
				<verse number="23">จะ​ให้​แต่​พวก​เล​วี​นั้น​กระทำ​การ​ปรนนิบัติ​พลับ​พลา​ชุมนุม, แล​เขา​จะ​ทน​โทษ​การ​ผิด​ของ​เขา, นี่​เป็น​บัญญัติ​ถาวร​สืบไป​ทั่ว​อายุ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, ว่า​ท่ามกลาง​พวก​ยิศรา​เอล​นั้น​เขา​หา​มี​มรดก​ไม่.</verse>
				<verse number="24">แต่​เครื่อง​บูชา​ถวาย​ของ​พวก​ยิศรา​เอลซึ่ง​เขา​เอา​มา​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เรา​ได้​ให้แก่​พวกเล​วี​เป็น​ส่วน​ของ​เขา, เหตุ​ฉะนี้​เรา​จึง​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ท่ามกลาง​พวก​ยิศรา​เอล​นั้น​เขา​หา​มี​มรดก​ไม่.”</verse>
				<verse number="25">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="26">จง​กล่าว​แก่​พวกเล​วี​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, “เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​รับ​เอา​เครื่อง​บูชา​ของ​พวก​ยิศรา​เอลซึ่ง​เรา​ให้แก่​เจ้า​เป็น​มรดก​นั้น, เจ้า​จง​บูชา​ถวาย​ส่วน​สิบ​ลด​หนึ่ง​แห่ง​ของ​เหล่านั้น​แก่​ยะ​โฮ​วา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก,</verse>
				<verse number="27">แล​เครื่อง​บูชา​ยก​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น, จะ​จัด​ไว้​แก่​เจ้า​เป็น​เหมือน​หนึ่ง​เข้า​ที่​ลาน​นวด​เข้า, แล​เหมือน​น้ำ​องุ่น​ที่​หีบ​องุ่น.</verse>
				<verse number="28">ดังนี้​แหละ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​บูชา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ยก​แก่​ยะ​โฮ​วา, แต่​บรรดา​สิ่งของ​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​รับ​จาก​พวก​ยิศรา​เอล, แล​เครื่อง​บูชา​ยก​ของ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​จง​ให้แก่​อาโรน​ผู้​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="29">แต่​บรรดา​ของๆ เจ้า​นั้น, เจ้า​จง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ยก​แก่​ยะ​โฮ​วา​บรรดา​ของ​ที่​ดี​นั้น, จง​บูชา​ถวาย​เป็น​ส่วน​ที่​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="30">เหตุ​ฉะนี้​จง​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​บูชา​ยก​ส่วน​ที่​ดี​นั้น, ส่วน​อัน​นั้น​จะ​จัด​เอาไว้​กับ​พวกเล​วี​เป็น​เหมือน​เข้า​ที่​ลาน​นวด​เข้า, แล​เหมือน​หนึ่ง​น้ำ​องุ่น​ที่​หีบ​องุ่น.</verse>
				<verse number="31">แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กับ​ครัวเรือน​ของ​เจ้า​จะ​กิน​ของ​เหล่านี้​ที่​ไหนๆ ก็​ได้, เพราะ​ของ​เหล่านี้​เป็น​บำเหน็จ​แห่ง​การ​ปรนนิบัติ​ของ​เจ้า​ใน​พลับ​พลา​ชุมนุม.</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​เจ้า​ได้​บูชา​ยก​ส่วน​ที่​ดี​แห่ง​สิ่งของ​เหล่านั้น​แล้ว, ก็​จะ​หา​มี​โทษ​เพราะ​สิ่ง​เหล่านั้น​ไม่, แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ระวัง​อย่า​กระทำ​ของ​บริสุทธิ์​แห่ง​พวก​ยิศรา​เอล​ให้​เป็น​มลทิน​ไป, กลัว​เกลือก​จะ​ตาย​เสีย.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​แล​อาโรน​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“นี้​เป็น​บัญญัติ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สั่ง​ไว้​ว่า, จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศรา​เอล​ให้​เขา​พา​เอา​วัว​ตัว​เมีย​สี​แดง​ปราศ​จาก​พิการ​มลทิน​ที่​ยัง​ไม่ได้​เข้า​เทียม​แอก​มา​ให้แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">แล​เจ้า​จง​เอา​วัว​นั้น​ให้แก่​อาลี​เอ​เซร​ผู้​ปุโรหิต​ให้​เขา​พา​วัว​นั้น​ออกมา​ข้าง​นอก​กองทัพ​แล​ฆ่า​เสีย, แล​ให้​ฆ่า​เสีย​ต่อ​หน้า​เขา</verse>
				<verse number="4">แล​อาลี​เอ​เซร​ผู้​ปุโรหิต​จะ​เอา​โลหิต​วัว​นั้น, ประพรม​โลหิต​นั้น​ด้วย​นิ้ว​มือ​ของ​ตน​ตรงหน้า​พลับพลา​ประชุม​นั้น​เจ็ด​หน.</verse>
				<verse number="5">และ​จะ​เผา​วัว​นั้น​ต่อ​หน้า​เขา, คือ​หนัง​แล​เนื้อ​แล​โลหิต​แล​อาจม​นั้น​เขา​จะ​เผา​เสีย.</verse>
				<verse number="6">แล​ปุโรหิต​จะ​เอา​ไม้​สน​แล​ต้นหุ​สบ, แล​ขน​แกะ​สี​แดง​โยน​ทิ้ง​เข้า​ใน​ไฟ​ที่​เผา​วัว​นั้น.</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ปุโรหิต​จะ​ซัก​ผ้า​ของ​ตน​แล​เอา​น้ำ​ล้าง​ตัว, ภาย​หลัง​ปุโรหิต​จึง​จะ​เข้า​มา​ใน​กองทัพ, แล ปุโรหิต​นั้น​จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="8">แล​คน​ที่​ได้​เผา​วัว​นั้น จะ​ซัก​ผ้า​ของ​ตน​แล​เอา​น้ำ​ล้าง​ตัว, และ​จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="9">แล​คน​สะอาด​คน​หนึ่ง​จะ​เก็บ​เถ้า​แห่ง​วัว​นั้น​มา​ไว้​ใน​ที่​สะอาด​ข้าง​นอก​กองทัพ, แล​เถ้า​นั้น​ให้​เก็บ​ไว้​สำหรับ​พวก​ยิศรา​เอล​ใส่นํ้า​ประพรม, เป็น​ของ​สำหรับ​ชำระ​ให้​ปราศ​จาก​มลทิน.</verse>
				<verse number="10">แล​คน​ที่​เก็บ​เถ้า​แห่ง​วัว​นั้น​จะ​ซัก​ผ้า​ของ​ตน, แล​จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น, การ​นี้​จะ​เป็น​สำหรับ​พวก​ยิศรา​เอล​แล​แขก​เมือง​ที่​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​เขา​เป็น​บัญญัติ​สืบไป​เป็น​นิตย์.”</verse>
				<verse number="11">“แล​คน​ที่​ถูกต้อง​ศพ​คน​ตาย​จะ​เป็น​มลทิน​อยู่​เจ็ด​วัน.</verse>
				<verse number="12">แล​ใน​วันที่​สาม​เขา​จะ​เอา​ของ​เหล่านั้น​มา​ชำระ​ตัว, แล​ใน​วันที่​เจ็ด​นั้น​เขา​จะ​เป็น​สะอาด แต่​ทว่า​ถ้า​เขา​ไม่​ชำระ​ตัว​ใน​วันที่​สาม​นั้น​แล้ว, ก็​ใน​วันที่​เจ็ด​จะ​หา​เป็น​สะอาด​ไม่.</verse>
				<verse number="13">ผู้ใด​ถูกต้อง​ศพ​คน​ตาย​แล​ไม่​ชำระ​ตัวเอง, ผู้​นั้น​จะ​ให้​ที่​อยู่​ของ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​มลทิน, ต้อง​ตัด​เขา​ออก​เสีย​จาก​พวก​ยิศรา​เอล, เพราะ​ไม่ได้​เอา​น้ำ สำหรับ​ที่​ให้​เป็น​สะอาด​ประพรม​ลง​บน​เขาๆ เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="14">บัญญัติ​สำหรับ​คน​ที่​ตาย​ใน​เรือน​เป็น​ดังนี้, คือ​บรรดา​คน​ที่​เข้า​มา​ใน​เรือน​นั้น​จะ​เป็น​มลทิน​อยู่​เจ็ด​วัน.</verse>
				<verse number="15">แล​ภาชนะ​ทั้ง​ปวง​ที่​ไม่​มี​ฝา​ปิด​ไว้​นั้น​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="16">แล​ผู้ใด​ถูกต้อง​คน​ที่​ฆ่า​ด้วย​ดาบ​ใน​ทุ่ง​นา, หรือ​ถูกต้อง​ซากศพ, หรือ​กระดูก​คน, หรือ​ที่​ฝัง​ศพ, ผู้​นั้น​จะ​เป็น​มลทิน​อยู่​เจ็ด​วัน.</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​เป็น​มลทิน​ดังนี้​เขา​จะ​เอา​เถ้า​วัว​ที่​เผา​ไฟ​สำหรับ​ชำระ​มลทิน​นั้น​กับ​น้ำ​ใส​สะอาด​ใส่​ใน​ภาชนะ​อันหนึ่ง.</verse>
				<verse number="18">แล​คน​ที่​สะอาด​แล้ว​จะ​เอา​ต้นหุ​สบ​จุ่ม​ใน​น้ำ​นั้น​ประพรม​ที่​เรือน, แล​บรรดา​เครื่อง​ภาชนะ​แล​บรรดา​คน​ที่​อยู่​นั้น, แล​ประพรม​คน​ที่​ได้​ถูก​กระดูก หรือ​คน​ตาย หรือ​ซากศพ.</verse>
				<verse number="19">หรือ​ที่​ฝัง​ศพ​นั้น, แล​คน​ที่​สะอาด​นั้น​จะ​ประพรม​คน​ที่​ไม่​สะอาด​ใน​วันที่​สาม​แล​ใน​วันที่​เจ็ด, แล​ใน​วันที่​เจ็ด​นั้น​เขา​จะ​ชำระ​ตัวเอง, แล​จะ​ซัก​ผ้า​ของ​ตน​เอา​น้ำ​ล้าง​ตัว, แล​เวลา​เย็น​ก็​จะ​เป็น​สะอาด.</verse>
				<verse number="20">แต่​คน​ที่​เป็น​มลทิน​แล้ว​แล​ไม่ได้​ชำระ​ตัว, ต้อง​ตัด​ผู้​นั้น​ออก​เสีย​จาก​ท่ามกลาง​คน​ชุม​นม, เพราะ​เขา​ได้​ทำ​ให้​ที่​บริสุทธิ์​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เป็น​มลทิน, น้ำ​สำหรับ​ให้​สะอาด​นั้น​ไม่ได้​ประพรม​ที่​ตัว​เขาๆ เป็น​มลทิน​อยู่.</verse>
				<verse number="21">จะ​เป็น​บัญญัติ​ถาวร​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, คน​ที่​ประพรม​น้ำ​พรม​นั้น​จะ​ซัก​ผ้า​ของ​ตน, แล​ผู้​ที่​ถูกต้อง​น้ำ​พรม​จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="22">ถ้า​คน​ที่​มลทิน​นั้น​ถูกต้อง​ผู้ใด​ผู้​นั้น​ก็​เป็น​มลทิน, แล​ผู้ใด​ถูกต้อง​เขา​จะ​เป็น​มลทิน​จนถึง​เวลา​เย็น.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ณ เดือน​ที่​หนึ่ง​พวก​ยิศรา​เอลทุก​จำพวก​นั้น​ก็​มาถึง​ที่​ป่า​ซิน, แล​คน​ทั้ง​ปวง​นั้น​ก็​ยับยั้ง​อยู่​ที่​คา​เดศ, และ​มิ​ระ​ยาม​ก็​ตาย​เสีย​ฝัง​ศพ​ใน​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="2">แล​ไม่​มี​น้ำ​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​กิน, เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ประชุม​กัน​ต่อ​โม​เซ​แล​อา​โรน.</verse>
				<verse number="3">แล​คน​ทั้ง​ปวง​ก็​ได้​เถียง​ต่อ​โม​เซ​พูด​ว่า, ถ้า​เรา​ทั้ง​หลาย​ตาย​เมื่อ​พี่​น้อง​ของ​เรา​ได้​ตาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​ก็​จะ​ดี.</verse>
				<verse number="4">เหตุ​ไร​ท่าน​จึง​ได้​พา​พรรค​พวก​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ออกมา​ที่​ป่า​นี้​ให้​เรา​กับ​ฝูง​สัตว์​ของ​เรา​ตาย​เสีย​เล่า.</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​ได้​พา​เรา​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​ให้​มาถึง​ที่​ชั่ว​นี้​ไม่​เป็น​ที่​หว่าน​พืช​หรือ​ที่​ปลูก​ต้น​มะเดือ​เทศ​หรือ​เถา​องุ่น​หรือ​ต้น​ทับทิม, แล​ไม่​มี​น้ำ​จะ​กิน.</verse>
				<verse number="6">แล​โม​เซ​กับ​อาโรน​ก็​ออก​จาก​ที่​คน​ทั้ง​ปวง​ประชุม​นั้น, มาถึง​ประตู​พลับ​พลา​ชุมนุม​แล​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน. แล​รัศมี​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ปรากฏ​แก่​เขา</verse>
				<verse number="7">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="8">“เจ้า​จง​หยิบ​เอา​ไม้​เท้า​แล​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​ชุมนุม​กัน​ทั้ง​เจ้า​แล​อาโรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า, แล​จง​พูด​แก่​หิน​นั้น​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​หลาย, แล​หิน​นั้น​จะ​มี​น้ำ​ไหล​ออกมา, แล​เจ้า​จะ​เอา​น้ำ​ออก​จาก​หิน, นั้น​ให้​เขา​กิน, ดังนี้​แล​เจ้า​จะ​เอา​น้ำ​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​แล​ฝูง​สัตว์​ของ​เขา กิน.”</verse>
				<verse number="9">แล​โม​เซ​ก็​หยิบ​เอา​ไม้​เท้า​นั้น​มา​จาก​ที่​ต่อ​พระ พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​เหมือน​พระองค์​ตรัส​สั่ง​แก่​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="10">แล​โม​เซ​กับ​อาโรน​ก็​ได้​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​ประชุม​กัน​ตรงหน้า​หิน​นั้น. แล​โม​เซ​ก็​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, อ้าย​พวก​กบฎ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ฟัง​เถิด, เรา​จะ​เอา​น้ำ​ออก​จาก​หิน​นี้​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กิน​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="11">แล​โม​เซ​ก็​ยก​ไม้​เท้า​ของ​เขา​ขึ้น​ตี​หิน​นั้น​สอง​หน, แล​น้ำ​ไหล​พล่าน​ออกมา, แล​คน​ทั้ง​ปวง​กับ​ฝูง​สัตว์​ของ​เขา​ได้​กิน</verse>
				<verse number="12">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​แล​อาโรน​ว่า, “เพราะ​เจ้า​มิได้​เชื่อ​เรา​ไม่​ประพฤติ​การ​อัน​เป็น​ที่​ยก​ยอ​สรรเสริญ​เรา​ต่อ​หน้า​พวก​ยิศรา​เอล, เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​จะ​ไม่ได้​พา​คน​ทั้ง​ปวง​มาถึง​แผ่น​ดิน​ที่​เรา​ให้แก่​เขา.”</verse>
				<verse number="13">น้ำ​นั้น​เรียก​ชื่อ​ว่า​มะ​รี​บา, เพราะ​พวก​ยิศรา​เอล​ได้​พูด​กะ​ทบ​กะ​เทียบ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​พระองค์​ได้​ความ​สรรเสริญ​เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="14">แล​โม​เซ​ได้​ใช้​คน​จาก​ที่​ตำบล​คา​เดศ​นั้น​ไป​ถึง​เจ้า​เมืองอะ​โดม, ให้​ว่ายิศรา​เอล​พี่​น้อง​ของ​ท่าน​ว่า​ดังนี้, ท่าน​ก็​ทราบ​ซึ่ง​บรรดา​ความ​ทุกข์​ลำบาก​ที่​บังเกิด​แก่​เรา.</verse>
				<verse number="15">ว่า​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เรา ลง​ไป​ถึง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​และ​เรา​อยู่​ที่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​นั้น​ช้า​นาน, แล​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ได้​ข่ม​เหง​บิดา​ใหญ่​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เรา​ร้อง​ขอ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระองค์​ได้​สดับ​ฟัง​สำเนียง​ของ​เรา​แล​ได้​ใช้​ทูต​ของ​พระองค์​ให้​พา​เรา​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​ประเทศ​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, แล​เรา​อยู่ ณ ที่​ตำบล​คา​เดศ​เป็น​เมือง​ที่สุด​ปลาย​เขตต์​แดน​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="17">ขอ​ท่าน​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ข้าม​เมือง​ของ​ท่าน, เรา​จะ​ไม่​เดิน​ใน​ที่​ไร่​นา​หรือ​ที่​สวน​ของ​ท่าน, แล​ไม่​กิน​น้ำ​ที่​บ่อ​ของ​ท่าน​เลย, เรา​จะ​ไป​ตาม​ทาง​หลวง​จะ​ไม่​เลี้ยว​ไป​ข้าง​ขวามือ​หรือ​ข้าง​ซ้าย, จน​เรา​ไป​พ้น​เขตต์​แดน​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="18">แล​เจ้า​เมืองอะ​โดม​ตอบ​แก่​เขา​ว่า, เรา​ไม่ให้​ท่าน​ข้าม​เมือง​เรา, กลัว​เกลือ​กว่า​เรา​จะ​ออกมา​ต่อสู้​ท่าน​ด้วย​ดาบ.</verse>
				<verse number="19">แล​พวก​ยิศรา​เอล​ว่า​แก่​เจ้า​เมือง​ว่า, เรา​ไป​ตาม​ทาง​หลวง​ถ้า​แม้น​เรา​ก็​ดี​หรือ​สัตว์​ของ​เรา​ก็​ดี​กิน​น้ำ​ของ​ท่าน​เรา​จะ​ใช้​ราคา​นั้น​ให้, เรา​จำเพาะ​จะ​เดิน​เท้า​ข้าม​ไป​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="20">แล​เจ้า​เมือง​ตอบ​ว่า​ท่าน​จะ​เดิน​ข้าม​นั้น​ไม่ได้, แล้ว​เจ้า​เมืองอะ​โดม​ก็​ยก​รี้​พล​มาก​มา​ต่อสู้​กับ​เขา​ด้วย​แข็ง​มือ.</verse>
				<verse number="21">ดังนี้​แล​เจ้า​เมืองอะ​โดม​ไม่​ยอม​ให้​พวก​ยิศรา​เอล​เดิน​ข้าม​เขตต์​แดน​ของ​ท่าน, เหตุ​ฉะนี้​พวก​ยิศรา​เอลจึง​ได้​กลับไป​เสีย​จาก​ท่าน</verse>
				<verse number="22">แล​พวก​ยิศรา​เอลทุก​จำพวก​นั้น ก็​ได้​ยก​เดิน​ไป​จาก​ตำบล​คา​เดศ​มาถึง​ภูเขา​ฮา​ระ.</verse>
				<verse number="23">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​แล​อาโรน​ที่​ภูเขา​ฮา​ระ​ริม​เขตต์​แดน​เมืองอะ​โดม​นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="24">“อาโรน​จะต้อง​ไป​อยู่​กับ​พวก​พ้อง​ของ​ตน, เขา​จะ​ไม่ได้​เข้า​ไป​ใน​แผ่น​ดิน​เมือง​ที่​เรา​ได้​ให้​พวก​ยิศรา​เอล เพราะ​เจ้า​ทั้ง​สอง​ได้​ขัดขวาง​ต่อต้าน​คำ​ตรัส​ของ​เรา​ที่​น้ำ​มะ​รี​บา​นั้น.</verse>
				<verse number="25">เจ้า​จง​เอา​อาโรน​แล​เอ​ละ​อา​ซาร​บุตรชาย​ของ​อาโรน​พา​เขา​ขึ้นมา​บน​ภูเขา​ฮา​ระ.</verse>
				<verse number="26">แล​ปลด​เปลื้อง​เสื้อผ้า​เครื่องประดับ​จาก​อาโรน​ใส่​ให้​เอ​ละ​อา​ซาร​บุตรชาย​ของ​เขา, แล​อาโรน​จะต้อง​ไป​อยู่​กับ​พวก​พ้อง​ของ​ตน​จะ​ตาย​เสีย​ใน​ที่​นั่น,”</verse>
				<verse number="27">แล​โม​เซ​ได้​กระทำ​เหมือน​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​นั้น, เขา​ก็​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​ฮา​ระ​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ชุมนุม​กัน​นั้น.</verse>
				<verse number="28">แล​โม​เซ​ก็​ได้​ปลด​เปลื้อง​เสื้อผ้า​เครื่องประดับ​ออก​จาก​อา​โรน, ใส่​ให้​เอ​ละ​อา​ซาร​บุตรชาย​อา​โรน, แล​อาโรน​ก็​ถึง​แก่​มรณภาพ​ล่วง​ไป​ที่​ยอด​ภูเขา​นั้น, แล้ว​โม​เซ​กับ​เอ​ละ​อา​ซาร​ก็​ลง​มา​จาก​ภูเขา.</verse>
				<verse number="29">ครั้น​คน​ทั้ง​ปวง​นั้น​เห็น​ว่า​อาโรน​ตาย​เสีย​แล้ว, บรรดา​คน​ทุก​ครัวเรือน​พวก​ยิศรา​เอล​ก็​ร้องไห้​เป็น​ทุกข์​โศก​เพราะ​อาโรน​สามสิบ​วัน.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">แล​เจ้า​เมือง​อา​ราช​ที่​อยู่​ข้าง​ทิศ​ใต้​ประ​เทศ​คะ​นา​อัน, ได้​ยิน​ว่า​พวก​ยิศรา​เอลมา​ตาม​ทาง​ที่​คน​ไป​สอด​แนม​นั้น, จึง​ออกมา​สู้​รบ​กับ​พวก​ยิศรา​เอล จับ​เอา​ไป​เป็น​ชะเลย​ได้​บ้าง.</verse>
				<verse number="2">แล​พวก​ยิศรา​เอล​ได้​ตั้ง​สัตย์​สัญญา​ไว้​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ถ้า​พระองค์​จะ มอบ​คน​เหล่านี้​ไว้​ใน​มือ​ของ​เรา, เรา​จึง​จะ​ทำลาย​บ้านเมือง​ของ​เขา​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="3">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สดับ​ฟัง​คำ​ของ​พวก​ยิศรา​เอล, แล​ได้​มอบ​พวก​คะ​นา​อัน​นั้น​ไว้​ใน​มือ​ของ​เขา, เขา​ก็​ได้​ทำลาย​พวก​คะ​นา​อัน​นั้น​ทั้ง​บ้านเมือง​ของ​เขา​เสีย​สิ้น, แล​ได้​เรียก​ชื่อ​ตำบล​นั้น​ว่า​ฮัร​มา</verse>
				<verse number="4">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​ยก​เดิน​ไป​จาก​ที่​ภูเขา​ฮา​ระ​ตาม​ทาง​ทะเล​แดง​อ้อม​แผ่น​ดิน​เมืองอะ​โดม, แล​คน​ทั้ง​ปวง​เสียใจ​มาก​เพราะ​ทาง​ที่​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="5">แล​เขา​ก็​พูด​ต่อสู้​พระ​เจ้า​แล​ต่อสู้​โม​เซ​ว่า, เหตุ​ไฉน​ท่าน​ได้​พา​เรา​ออก​จาก​ประเทศ​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, มา​ตาย​เสีย​ใน​ป่า​นี้​เพราะ​ไม่​มี​อาหาร​ไม่​มี​น้ำ, แล​จิตต์​ใจ​ของ​เรา​ก็​เบื่อ​บาง​อาหาร​อัน​จืด​จาง​นี้.</verse>
				<verse number="6">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​บันดาล​ให้​ฝูง​งู​มี​พิษ​อัน​ร้าย​ดุจ​ไฟ​มา​กัด​พวก​ยิศรา​เอล. พวก​ยิศรา​เอล​ก็​ถึง​แก่​ความ​ตาย​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนี้​คน​ทั้ง​ปวง​นั้น​มา​หา​โม​เซ​พูด​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ผิด​แล้ว, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​พูด​ต่อสู้​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​พูด​ต่อสู้​ท่าน​ด้วย, ขอ​ท่าน​ได้​อ้อน​วอน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​พระองค์​เอา​ฝูง​งู​นี้​ไป​เสีย​จาก​ข้าพ​เจ้า​โม​เซ​ก็​อ้อน​วอน​พระ​เจ้า​เพราะ​คน​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="8">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “เจ้า​จง​ทำ​รูป​งู​ไฟ​ตัว​หนึ่ง, แล้ว​ยกขึ้น​ไว้​บน​ปลาย​ไม้​สูง, แล​จะ​เป็นไป​ว่า​ทุก​คน​ที่​งู​ร้าย​กัด, เมื่อ​แลดู​รูป​งู​นั้น​ก็​จะ​หาย.”</verse>
				<verse number="9">แล​โม​เซ​ได้​ทำ​รูป​งู​ด้วย​ทองเหลือง​ยกขึ้น​ไว้​บน​ปลาย​ไม้, ครั้น​มา​เมื่อ​งู​ร้าย​กัด​ผู้ใด​แล้ว, ถ้า​ผู้​นั้น​แลดู​รูป​งู​ทองเหลือง​ก็​หาย</verse>
				<verse number="10">แล​พวก​ยิศรา​เอล​ก็​ยก​เดิน​ไป​ยับยั้ง​อยู่​ตำบล​ชื่อ​โอ​โบธ.</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เขา​ยก​เดิน​ไป​จาก​ตำบล​โอ​โบธ​มา​ตั้งอยู่​ตำบล​ชื่ออะ​บา​ริม​ที่​ป่า​ตรงหน้า​เมือง​โม​อาบ ข้าง​ทิศ​ตะวันออก.</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เขา​ยก​เดิน​ไป​จาก​ที่​นั้น​มา​ตั้งอยู่​หุบ​เขา​เซ​เร็ด.</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ยก​ไป​จาก​ที่​นั้น​มา​พัก​อยู่​ตำบลอะ​ระ​โนน, ที่​อยู่​ป่า​ตาม​ทาง​ที่​ออก​จาก​แขวง​เมืองอะ​โมรี, เพราะอะ​ระ​โนน​นั้น​อยู่​ริม​แดน​เมือง​โม​อาบ, หว่า​งก​ลาง​เมือง​โม​อาบ​กับ​เมืองอะ​โมรี.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนี้​ใน​หนังสือ​เรื่อง​สงคราม​ของ​ยะ​โฮ​วา, ว่า​ด้วย​การ​ที่​พระองค์​กระทำ​ใน​เมือง​สุฟา, แล​ที่​แม่น้ำอะ​ระ​โรน.</verse>
				<verse number="15">แล​ที่​ลำ​ธาร​ซึ่ง​ไหล​ลง​ไป​ถึง​เมือง​อาระ แล​เลี้ยว​ไป​ริม​แดน​เมือง​โม​อาบ.</verse>
				<verse number="16">เขา​ไป​จาก​ที่​นั้น​มาถึง​ตำบลบะ​เอร, คือ​บ่อ​น้ำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​ประชุม​กัน, แล​เรา​จะ​ให้​น้ำ​เขา​กิน.”</verse>
				<verse number="17">ครั้ง​นั้น​พวก​ยิศรา​เอล​ได้​ขับ​ร้อง​เพลง​คำ​นี้​ว่า, โอ้​ให้​น้ำพุ​ไหล​ขึ้น, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​โต้ตอบ​ว่า.</verse>
				<verse number="18">ผู้ใหญ่​ได้​ขุด​บ่อ​น้ำ​ผู้​หัวหน้า​คน​ทั้ง​ปวง​ได้​ขุด​บ่อ​น้ำ​ด้วย​ไม้​เท้า​ของ​เขา, ตาม​คำ​ของ​ท่าน​ผู้​ตั้ง​กฎหมาย, แล้ว​เขา​ไป​จาก​ป่า​นั้น​มาถึง​ตำบลชอ​มาธา​นา.</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ยก​ไป​จาก​มาธานามา​ถึง​ตำบล​ชื่อ​นะ​ฮะ​ลี​เอล, จาก​นะ​ฮะ​ลี​เอลมา​ถึง​บา​โมธ.</verse>
				<verse number="20">แล้ว​จาก​บา​โมธ​ที่​เป็น​หุบ​เขา​แขวง​เมือง​โม​อาบ, มาถึง​ยอด​ภูเขา​พีศ​ฆา​ซึ่ง​อยู่​ตรงหน้า​ยะ​ซี​โมน.</verse>
				<verse number="21">แล้ว​พวก​ยิศรา​เอล​ใช้​คน​ไป​หา​ท่าน​ซี​โฮน​เจ้า​เมืองอะ​โมน​รี​ว่า.</verse>
				<verse number="22">ขอให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ข้าม​เมือง​ของ​ท่าน, เรา​จะ​ไม่​เดิน​ใน​ที่​ไร่​นา​หรือ​ที่​สวน​ของ​ท่าน, แล​ไม่​กิน​น้ำ​ใน​ที่​บ่อ​น้ำ​ของ​ท่าน​เลย, เรา​จะ​ไป​ตาม​ทาง​หลวง​จน​เรา​ไป​พ้น​เขตต์​แดน​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="23">แต่​ซี​โฮน​เจ้า​เมือง​ไม่​ยอม​ให้​พวก​ยิศรา​เอลข้าม​เมือง​ของ​ท่าน, แล​ซี​โฮน​ก็​รวบรวม​จัด​พล​ไพร่​ของ​ท่าน​ยก​ออกไป​สู้​รบ​กับ​พวก​ยิศรา​เอล​ที่​ป่า​มาถึง​ตำบล​หนึ่ง​ชื่อ ยา​ฮา​ษรบ​กัน​กับ​พวก​ยิศรา​เอล​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="24">แล​พวก​ยิศรา​เอล​ตี​เอา​ชัย​ชะ​นะ​ด้วย​คม​กระบี่, เข้า​ตั้งอยู่​ใน​เมือง​ของ​เจ้า​เมือง​นั้น, ตั้งแต่อะ​ระ​โนน​จนถึง​ยาโบด​ที่​เป็น​เขตต์​แดน​พวกอะ​โมน, เพราะ​เขตต์​แดน​เมือง​พวกอะ​โมน​นั้น​เข้มแข็ง​นัก.</verse>
				<verse number="25">แล​พวก​ยิศรา​เอล​ก็​ตี​ได้​หัว​เมือง​ทั้ง​ปวง​นั้น, เข้า​ตั้งอยู่​ใน​บ้าน​ใน​เมือง​ของ​พวกอะ​โมรีน​เฮ็ศ​โบน​กับ​ทั้ง​บ้านเมือง​ที่​ขึ้นอยู่​ด้วย.</verse>
				<verse number="26">เพราะ​เฮ็ศ​โบน​นั้น​เป็น​เมือง​ของ​ซี​โฮน​เจ้า​เมืองอะ​โมรี, ผู้​ได้​สู้​รบ​กับ​เจ้า​เมือง​โม​อาบ​แต่​ก่อน​นั้น, ตี​ได้​แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน​จนถึง​ตำบลอะ​ระ​โนน.</verse>
				<verse number="27">เหตุ​ฉะนี้​ผู้​ที่​กล่าว​เป็น​คำ​สุภาษิต​นั้น​ได้​ว่า, ท่าน​จง​เข้า​มา​ใน​เฮ็ศ​โบน​แล​ให้​เมือง​ของ​ซี​โฮน​เจ้า​เมือง​นั้น​ตั้งขึ้น.</verse>
				<verse number="28">เพราะ​มี​ไฟ​ออกไป​จาก​เฮ็ศ​โบน, แล​แสง​เพลิง​ออก​จาก​เมือง​ของ​ซี​โฮน​ไหม้​ทำลาย​อาระ​ที่​เป็น​ของ​โม​อาบ, แล​ได้​ทำลาย​ผู้ใหญ่​ทั้ง​ปวง​ใน​ที่​อัน​เข้มแข็ง​ของอะ​ระ​โนน.</verse>
				<verse number="29">วิบาก​แก่​ท่าน​โม​อาบ, วิบาก​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ปรนนิบัติคิ​โมศ, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ฉิบ​หาย, เขา​ได้​มอบ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ที่​หนี​พ้น, แล​บุตร​หญิง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ไว้​เป็น​ทาส​ชะเลย​ของ​ซี​โฮน​เจ้า​เมืองอะ​โมรี.</verse>
				<verse number="30">เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​ชัย​ชะ​นะ​แก่​เขา, เฮ็ศ​โบน​ก็​เสีย​จนถึง​ตี​โบน, แล​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​ล้าง​ผลาญ​เขา​จนถึง​โนฟา​แดน​เมือง​เม​ดะ​บา</verse>
				<verse number="31">ดังนี้​แหละ​พวก​ยิศรา​เอล​ก็​เข้า​ตั้งอยู่​ใน​เมือง​พวกอะ​โมรี.</verse>
				<verse number="32">แล​โม​เซ​ใช้​คน​ให้​ไป​สอด​แนม​เมือง​ยา​เซร, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​เอา​เมือง​นั้น, ขับ​ไล่​พวกอะ​โมรี​ซึ่ง​อยู่​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="33">แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​กลับ​ขึ้น​ไป​ตาม​ทาง​เมือง​บา​ซาน, แล​โอฆ​เจ้า​เมือง​บา​ซาน​นั้น​กับ​ไพร่​พล​ทั้ง​ปวง​ของ​ท่าน​ออกมา​สู้​รบ​กับ​เขา​ที่​ตำบล​ชื่อ​เอ็ต​ระ​อี.</verse>
				<verse number="34">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “อย่า​กลัว​เลย​เพราะ​เรา​ได้​มอบ​เขา​เอง​แล​ไพร่​พล​ของ​เขา, แล​แผ่น​ดิน​เมือง​ของ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า​แล​เจ้า​จะ​กระทำ​แก่​เขา​เหมือน​เจ้า​ได้​ทำ​แก่​ซี​โฮน​เจ้า​เมืองอะ​โมรี​ที่​อยู่​เฮ็ศ​โบน​นั้น.”</verse>
				<verse number="35">แล​เขา​ได้​ตี​เจ้า​เมือง​นั้น​กับ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย, แล​ไพร่​พล​ของ​ท่าน​ฆ่า​เสีย​สิ้น​จน​ไม่​มี​ผู้ใด​เหลือ​เลย, แล้ว​เขา​ตั้งอยู่​ใน​เมือง​ของ​ท่าน.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">แล​พวก​ยิศรา​เอล​ก็​ยก​เดิน​ไป​ตั้งอยู่​ที่​ราบ​เตียน​ของ​โม​อาบ​ริม​แม่​น้ำยา​ระเด็น​ตรง​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​ฟาก​ข้าง​นี้.</verse>
				<verse number="2">แล​บา​ลาค​บุตร​ซี​โฟร​ได้​เห็น​บรรดา​การ​ที่​พวก​ยิศรา​เอล​ได้​ทำ​แก่​พวกอะ​โมรี.</verse>
				<verse number="3">แล​โม​อาบ​ก็​กลัว​คน​เหล่านั้น​เพราะ​เขา​มากมาย, แล​โม​อาบ​ก็​เป็น​ทุกข์​อยู่​เพราะ​พวก​ยิศรา​เอล.</verse>
				<verse number="4">แล​โม​อาบ​ก็​ว่า​แก่​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่, เมือง​มิตยาน​ว่า, บัดนี้​คน​ทั้ง​ปวง​นั้น​จะ​กิน​บรรดา​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​เรา​เสีย, ประดุจ​ดัง​วัว​กิน​หญ้า​ที่​ทุ่ง​นา, ครั้ง​นั้น​บา​ลาค​บุตร​ซี​โฟร​เป็น​เจ้า​เมือง​โม​อาบ.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ก็​ใช้​คน​ไป​หา​บี​ละ​อาม​บุตรบะ​โฮ​ระ, อยู่​ฟะโธ​ระ​ริม​แม่น้ำ​ประเทศ​พวก​เขา, ให้​เชิญ​เขา​ว่า​ดูกร​ท่าน​มี​หมู่​คน​ขึ้นมา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​แผ่​ออกไป​ทั่ว​พื้น​แผ่น​ดิน​มา​ตั้งอยู่​ตรงหน้า​เรา​แล้ว.</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนี้​ข้าพ​เจ้า​ขอ​เชิญ​ท่าน​มา​แช่ง​คน​ทั้ง​ปวง​นี้, เพราะ​เขา​มี​กำลัง​มากกว่า​ข้าพ​เจ้า​ให้​ข้าพ​เจ้า​ตี​เอา​ชัย​ชะ​นะ​เขา​ได้, จะ​ได้​ขับ​ไล่​เขา​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​รู้อยู่​ว่า​ท่าน​ได้​อวย​พร​แก่​ผู้ใด​ผู้​นั้น​ก็​มี​พร, แล​ท่าน​ได้​แช่ง​ผู้ใด​ผู้​นั้น​ก็​ต้อง​คำ​แช่ง.</verse>
				<verse number="7">แล​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่​ของ​โน​อาบ, แล​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่​ของ​มิตยาน​ก็ ถือ​บำเหน็จ​แห่ง​การ​ทำนาย​นั้น​ใน​มือ​ของ​เขา, มาถึง​บี​ละ​อาม​กล่าว​แก่​เขา​ถึง​คำ​ของ​บา​ลาค.</verse>
				<verse number="8">บี​ละ​อาม​จึง​ว่า​แก่​เขา​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ยับยั้ง​ที่นี่​คืน​หนึ่ง​แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​บอก​แก่​ท่าน, ตาม​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ตรัส​สั่ง​แก่​ข้าพ​เจ้า, ผู้​เฒ่า​แก่​ของ​โม​อาบ​ก็​ยับยั้ง​อยู่​กับ​บี​ละ​อาม.</verse>
				<verse number="9">และ​พระ​เจ้า​เสด็จ​มายัง​บี​ละ​อาม​ตรัส​ถาม​ว่า, “คน​นั้น​ที่มา​ยับยั้ง​อยู่​กับ​เจ้า​คือ​ผู้ใด?”</verse>
				<verse number="10">บี​ละ​อาม​จึง​ทูล​ตอบ​พระ​เจ้า​ว่า, บา​ลาค​บุตร​ซี​โฟร​เจ้า​เมือง​โม​อาบ​ได้​ใช้​คน​มา​หา​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="11">นี่​แหละ​มี​คน​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​เต็ม​ไป​ทั่ว​พื้น​แผ่น​ดิน, ขอ​เชิญ​ท่าน​มา​แช่ง​เขา, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​มี​กำลัง​ชัย​ชะ​นะ​แก่​เขา, แล​ขับ​ไล่​เขา​ออก​เสีย.</verse>
				<verse number="12">แล​พระ​เจ้า​ทรง​ตรัส​แก่​บี​ละ​อาม​ว่า, “เจ้า​อย่า​ไป​ด้วย​เขา​เลย, เจ้า​อย่า​แช่ง​พวก​นั้น, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​ที่​อวย​พร.”</verse>
				<verse number="13">บี​ละ​อาม​ก็​ลุก​ขึ้น​แต่​เช้า​กล่าว​แก่​คน​ใช้​ของ​บา​ลาค​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​กลับไป​ยัง​เมือง​ของ​ท่าน, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ยอม​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​กับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="14">แล​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่​ของ​โม​อาบ​ลา​กลับไป​ถึง​บา​ลาค, กล่าว​ว่า​บี​ละ​อาม​ไม่​ยอม​มา​ด้วย​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">บา​ลาค​จึง​ได้​ใช้​คน​อื่น​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​มากกว่า​คน​ก่อน​ไป.</verse>
				<verse number="16">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​มาถึง​บี​ละ​อาม​ว่า​แก่​บี​ละ​อาม​ว่า, บา​ลาค​บุตร​ซี​โฟร​ว่า​ดังนี้, ขอ​ท่าน​อย่า​ให้​มี​เหตุ​ขัดขวาง​ห้าม​ท่าน​ไม่ให้​มาถึง​เรา​เลย.</verse>
				<verse number="17">เพราะ​เรา​จะ​ตั้ง​แต่ง​ท่าน​ขึ้น​ให้​มี​ยศ​มาก, แล​ท่าน​จะ​ว่า​อย่างไร​เรา​จะ​กระทำ​ตาม, เหตุ​ฉะนี้​ขอ​ท่าน​จง​มา​แช่ง​คน​เหล่านี้​เถิด.</verse>
				<verse number="18">แล​บี​ละ​อาม​ตอบ​แก่​คน​ใช้​ของ​บา​ลาค​ว่า, ถ้า​แม้น​บา​ลาค​จะ​เอา​เงิน​ทอง​เต็ม​เรือน​ของ​ท่าน​ให้แก่ ข้าพ​เจ้าๆ จะ​ล่วงเกิน​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระ​เจ้าของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ทำ​มาก​หรือ​น้อย​ก็​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="19">แต่​ขอ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ยับยั้ง​อยู่​นี่​คืน​วันนี้​ก่อน​เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ตรัส​สั่ง​ประการ​ใด​แก่​ข้าพ​เจ้า​อีก.</verse>
				<verse number="20">กลางคืน​วัน​นั้น​พระ​เจ้า​จึง​เสด็จ​มา​สู่​บี​ละ​อาม​ตรัส​แก่ เขา​ว่า, “ถ้า​คน​เหล่านั้น​มา​เรียก​เจ้า​อีก, เจ้า​จง​ลุก​ขึ้น​ไป​กับ​เขา, แต่​ทว่า​คำ​ที่​เรา​จะ​สั่ง​แก่​เจ้าๆ จง​กระทำ​ตาม​คำสั่ง​นั้น​เถิด.”</verse>
				<verse number="21">แล​บี​ละ​อาม​ก็​ลุก​ขึ้น​แต่​เช้า, ผูก​ลา​ของ​ตน​ไป​กับ​พวก​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่​ของ​โม​อาบ.</verse>
				<verse number="22">แล​พระ​เจ้า​ทรง​พิโรธ​แก่​บี​ละ​อาม​เพราะ​เขา​ไป, แล​ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยืน​อยู่​สกัด​ทาง​ของ​บี​ละ​อาม​ไว้, บี​ละ​อาม​ก็​ขี่​บน​หลัง​ลา​บ่าว​สอง​คน​ก็​ตาม​ไป.</verse>
				<verse number="23">ลา​นั้น​ก็​แล​เห็น​ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยืน​อยู่​ที่​ทาง​ถือ​กระบี่​ใน​มือ​ของ​ท่าน, ลา​นั้น​ก็​หลีกเลี่ยง​จาก​ทาง​ไป​ถึง​ที่​นา, แล​บี​ละ​อาม​ก็​ตี​ลา​จะ​ให้​หัน​กลับ​เข้า​ทาง​อีก.</verse>
				<verse number="24">แต่​ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยืน​อยู่​ที่​ทาง​หว่าง​สวน​องุ่น, มี​กำแพง​ทั้ง​สอง​ข้าง.</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​แล​เห็น​ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา, ลา​นั้น​ก็​หลีก​ไป​กระทบ​ข้าง​กำแพง​ถูก​ตีน​บี​ละ​อาม​ฟก​ช้ำ, บี​ละ​อาม​ตี​ลา​อีก.</verse>
				<verse number="26">แล​ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ล่วง​ทาง​ไป​น้อย​หนึ่ง, ยืน​อยู่​ที่​ทาง​แคบ​อัน​ไม่​มี​ที่​หลีก​ข้าง​ขวามือ​หรือ​ข้าง​ซ้ายมือ​ได้.</verse>
				<verse number="27">ครั้น​ลา​แล​เห็น​ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​หมอบ​ตัว​ลง​บี​ละ​อาม​นั่ง​ทับ​อยู่, แล​บี​ละ​อาม​มี​ความ​โกรธ​เคือง​มาก​เอา​ไม้​เท้า​ตี​ลา​อีก.</verse>
				<verse number="28">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​บันดาล​เปิด​ปาก​ของ​ลา, ลา​นั้น​ก็​พูด​แก่​บี​ละ​อาม​ว่า, ข้า​ได้​ผิด​ประการ​ใด​ต่อ​ท่านๆ จึง​มาตี​ข้า​ถึง​สาม​ครั้ง​ดังนี้​เล่า.</verse>
				<verse number="29">บี​ละ​อาม​จึง​ตอบ​กับ​ลา​นั้น​ว่า, เพราะ​เจ้า​ได้​ขัด​ขืน​ใจ​เราๆ จะ​ใคร่​ได้​กระบี่​ที่​มือ​ของ​เรา​ฟัน​เจ้า​เสีย.</verse>
				<verse number="30">ลา​นั้น​ตอบ​แก่​บี​ละ​อาม​ว่า, ข้า​เป็น​ลา​ของ​ท่าน​ที่​ท่าน​ได้​ขี่, จำเดิม​แต่​วันที่​ท่าน​ได้​เข้า​มา​จนถึง​วันนี้​มิใช่​หรือ, ข้า​เคย​ทำ​เช่นนี้​แก่​ท่าน​หรือ, เขา​ตอบ​ว่า​หา​เคย​มี​ไม่</verse>
				<verse number="31">พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​บันดาล​เปิด​ตา​ของ​บี​ละ​อาม, เขา​ก็​แล​เห็น​ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยืน​อยู่​ที่​ทาง​ถือ​กระบี่​ใน​มือ​ของ​ท่าน, แล้ว​บี​ละ​อาม​ก็​กราบ​ซบ​หน้า​ลง​กับ​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="32">ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ถาม​บี​ละ​อาม​ว่า, เหตุ​ไร​ท่าน​จึง​ตี​ลา​ของ​ท่าน​ถึง​สาม​ครั้ง​นี้​เล่า, เรา​ออก​สกัด​กั้น​ท่าน​ไว้​เพราะ​ท่าน​ขัด​ขืน​เรา.</verse>
				<verse number="33">ลา​นั้น​ก็​แล​เห็น​เรา​แล​ได้​หลีกเลี่ยง​ไป​เสีย​จาก​เรา​สาม​ครั้ง​นี้. ถ้า​แม้ว่า​ลา​มิได้​หัน​ไป​จาก​เรา​แล้ว, เรา​จะ​ได้​ประหาร​ชีวิต​ท่าน​เอา​ชีวิต​ลา​นั้น​รอด​เป็น​แท้.</verse>
				<verse number="34">บี​ละ​อาม​จึง​ตอบ​แก่​ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​ผิด​แล้ว​ด้วย​ไม่ได้​รู้​ว่า​ท่าน​ยืน​สกัด​ทาง​ข้าพ​เจ้า, บัดนี้​ถ้า​ท่าน​ไม่​เห็นชอบ​ข้าพ​เจ้า​จะ​กลับไป​เสีย.</verse>
				<verse number="35">ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตอบ​แก่​บี​ละ​อาม​ว่า, “ท่าน​จง​ไป​กับ​คน​เหล่านั้น​เถิด,” แต่​ทว่า​คำ​ที่​เรา​จะ​สั่ง​แก่​ท่านๆ จง​กล่าว​ตาม​คำ​นั้น​เถิด, บี​ละ​อาม​ก็​ไป​กับ​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่​ของ​บา​ลาค.</verse>
				<verse number="36">ครั้น​บา​ลาค​ได้​ยิน​ว่า​บี​ละ​อาม​มาแล้ว, ท่าน​ก็​ออกไป​รับ​บี​ละ​อาม​ที่​เมือง​ของ​โม​อาบ​ริมอะ​ระ​โนน​ที่สุด​แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="37">บา​ลาค​ก็​กล่าว แก่​บี​ละ​อาม​ว่า, เรา​ได้​อุสส่าห์​ใช้​คน​ไป​เชิญ​มา​มิใช่​หรือ, เหตุ​ไฉน​ท่าน​ไม่​มา​หา​เรา​เล่า, เรา​อาจ​ตั้ง​ท่าน​ขึ้น​ให้​มี​ยศ​มิใช่​หรือ.</verse>
				<verse number="38">บี​ละ​อาม​จึง​ตอบ​บา​ลาค​ว่า, ข้าพ​เจ้า​มาถึง​ท่าน​แล้ว, บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​อาจจะ​กล่าว​อะไร​ได้​เล่า, คำ​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ใส่​ใน​ปาก​ข้าพ​เจ้าๆ จะ​กล่าว​คำ​นั้น.</verse>
				<verse number="39">แล​บี​ละ​อาม​ก็​ไป​ด้วย​บา​ลาค​ถึง​ตำบลคิ​ระยัธ​ฮู​โซธ.</verse>
				<verse number="40">บา​ลาค​ก็​เอา​วัว​ตัว​ผู้​แล​แกะ​ทำ​เครื่อง​สักการะบูชา, แล้ว​ให้​บี​ละ​อาม​แล​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่​ที่​ไป​ด้วย​เขา​นั้น​บ้าง.</verse>
				<verse number="41">ครั้น​มา ณ วัน​พรุ่ง​บา​ลาค​ก็​พา​บี​ละ​อาม​ขึ้น​ไป​ที่​สูง​ของ​บา​ละ, เพื่อ​จะ​ให้​ดู​สุด​ปลาย​ของ​คน​ทั้ง​ปวง​นั้น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">บี​ละ​อาม​ก็​กล่าว​แก่​บา​ลาค​ว่า, ท่าน​จง​สร้าง​แท่น​บูชา​ที่นี่​เจ็ด​อัน, แล​จัดแจง​วัว​ตัว​ผู้​เจ็ด​ตัว​แล​แกะ​ตัว​ผู้​เจ็ด​ตัว​ให้แก่​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">บา​ลาค​ก็​ทำ​ตาม​คำ​บี​ละ​อาม ว่า​นั้น, แล​บา​ลาค​กับ​บี​ละ​อาม​ก็​เอา​วัว​ตัว​ผู้​ตัว​หนึ่ง​แกะ​ตัว​ผู้​ตัว​หนึ่ง​บูชา​บน​แท่น​ทั้ง​เจ็ด​แท่น.</verse>
				<verse number="3">แล​บี​ละ​อาม​กล่าว​แก่​บา​ลาค​ว่า​ท่าน​จง​ยืน​อยู่​ริม​เครื่อง​บูชา​ของ​ท่าน, แล​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป​ชะรอย​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เสด็จ​มา​สู่​ข้าพ​เจ้า, แล​พระองค์​จะ​สำแดง​แก่​ข้าพ​เจ้า​สิ่ง​ไร, ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​กล่าว​แก่​ท่าน​สิ่ง​นั้น, แล้ว​เขา​ก็​ไป​ที่​สูง.</verse>
				<verse number="4">แล​พระ​เจ้า​ก็​เสด็จ​มา​สู่​บี​ละ​อามๆ ก็​ทูล​พระองค์​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​จัดแจง​แท่น​บูชา​เจ็ด​อัน, แล​ได้​เอา​วัว​ผู้​กับ​แกะ​ผู้​บูชา​บน​แท่น​ทุก​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="5">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใส่​คำ​ใน​ปาก​ของ​บี​ละ​อาม​สั่ง​ว่า, “เจ้า​จง​กลับ​สู่​บา​ลาคก​ล่าว​แก่​เขา​อย่าง​นี้.”</verse>
				<verse number="6">แล​บี​ละ​อาม​ก็​กลับไป​ถึง​บา​ลาค, แล​บา​ลาค​กับ​พวก​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่​ของ​โม​อาบ​ยัง​ยืน​อยู่​ริม​เครื่อง​เผา​บูชา.</verse>
				<verse number="7">แล​บี​ละ​อาม​ก็​กล่าว​คำ​ปริศนา​ดังนี้​ว่า, “บา​ลาค​เจ้า​เมือง​โม​อาบ​ได้​พา​เรา​มา​จาก​เมือง​อาราม​ออก​จาก​แถว​ภูเขา​ข้าง​ตะวันออก, ว่า​ท่าน​จง​มา​เถิด, ท่าน​จง​แช่ง​พวก​ยา​โคบ. จง​มา​ท้า​ทาย​พวก​ยิศรา​เอล​ให้​เรา.</verse>
				<verse number="8">ข้า​จะ​แช่ง​ผู้​ที่​พระ​เจ้า​ไม่ได้​แช่ง​นั้น​อย่างไร​ได้, หรือ​ข้า​จะ​ท้า​ทาย​ผู้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่ได้​ท้า​ทาย​อย่างไร​เล่า.</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ข้า​ยืน​อยู่​บน​ยอด​ภูเขา​หิน​ได้​แล​เห็น​พวก​ยา​โคบ, ข้า​ยืน​อยู่​บน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​ได้​แล​เห็น​พวก​ยิศรา​เอล, จง​ดู​เถิด​พวก​นั้น​จะ​ตั้งอยู่​พวก​เดียว​เขา​ไม่​ต้อง นับ​กับ​คน​ประเทศ​อื่น.</verse>
				<verse number="10">ใคร​จะ​นับ​วงศ์​วาน​ของ​ยาโคบ​อัน​มากมาย​ราว​กับ​ผง​คลี​ดิน​ได้, แล​พวก​ยิศรา​เอลแบ่ง​เป็น​สี่​ส่วน​ผู้ใด​จะ​นับ​ส่วน​หนึ่ง​ได้, ขอให้​ข้า​ตาย​เหมือนกัน​ที่​สัตย์​ซื่อ​นั้น, ขอให้​ที่สุด​ชีวิต​ของ​ข้า​เป็น​เหมือน​ชีวิต​ของ​ผู้​เหล่านั้น.”</verse>
				<verse number="11">แล​บา​ลาค​ได้​กล่าว​แก่​บี​ละ​อาม​ว่า​ท่าน​ได้​ทำ​อะไร​แก่​เรา​เล่า, เรา​ได้​เชิญ​ท่าน​มา​แช่ง​พวก​ศัตรู​ของ​เรา, นี่​แล​ท่าน​ได้​กล่าว​ล้วน​คำ​อวย​พร​แก่​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">เขา​ก็​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะต้อง​ระวัง​กล่าว​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใส่​ปาก​ข้าพ​เจ้า​มิใช่​หรือ.</verse>
				<verse number="13">แล้ว​บา​ลาค​ก็​ว่า​เชิญ​ท่าน​มา​กับ​เรา​ไป​ยัง​ที่​อื่น, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​เห็น​ที่สุด​เบื้องหลัง​ของ​พวก​ยิศรา​เอล, แล​ที่​นั่น​ท่าน​จะ​ได้​แช่ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ให้​เรา</verse>
				<verse number="14">แล้ว​บา​ลาค​ก็​พา​บี​ละ​อาม​มาถึง​ที่​นา​ชื่อ​โซ​พีร, ขึ้น​บน​ยอด​ภูเขา​พิศ​คา​สร้าง​แท่น​บูชา​เจ็ด​อัน, แล้ว​เอา​วัว​ตัว​ผู้​กับ​แกะ​ตัว​ผู้​บูชา​บน​แท่น​ทั้ง​เจ็ด​นั้น.</verse>
				<verse number="15">บี​ละ​อาม​ก็​บอก​แก่​บา​ลาค​ว่า, ท่าน​จง​ยืน​อยู่​ริม​เครื่อง​เผา​บูชา​ของ​ท่าน, แล​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป​พบ​กับ​พระ​เจ้า​ที่​โน้น.</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​มา​พบ​บี​ละ​อาม​ใส่​คำ​ที่​ปาก​ของ​เขา​สั่ง​ว่า, “เจ้า​จง​กลับไป​ถึง​ลา​บา​คกล่าว​ดังนี้.”</verse>
				<verse number="17">ครั้น​บี​ละ​อาม​กลับ​มาถึง​บา​ลาค​แล้ว, นี่​แล​บา​ลาค​กับ​พวก​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่​ของ​โม​อาบ​ยืน​อยู่​ริม​เครื่อง​เผา​บูชา, แล​บา​ลาค​ก็​ถาม​บี​ละ​อาม​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​อย่างไร.</verse>
				<verse number="18">บี​ละ​อาม​ก็​กล่าว​คำ​ปริศนา​ว่า, “ท่าน​บา​ลาค​จง​ลุก​ขึ้น​ฟัง​เถิด, ท่าน​ผู้​บุตร​ซี​โฟร​จง​สดับ​คำ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">พระ​เจ้า​มิได้​เป็น​มนุษย์​จึง​มิได้​มุสา, พระ​เจ้า​มิได้​เป็น​บุตร​มนุษย์​จึง​ไม่​กลับ​พระทัย, ที่​พระองค์​ตรัส​ออกมา​แล้ว​จะ​ไม่ให้​สำเร็จ​ตาม​หรือ, ที่​พระองค์​บัญชา​สั่ง​ออกมา​แล้ว​จะ​ไม่​ตั้ง​มั่นคง​หรือ</verse>
				<verse number="20">ดู​เถิด​ข้า​ได้​รับคำ​ให้​กล่าว​อวย​พร​พระองค์​ได้​อวย​พร​แล้ว, ข้า​กลับคืน​คำ​อวย​พร​เสีย​ก็​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="21">พระองค์​ไม่​เล็งเห็น​ความผิด​ใน​พวก​ยา​โคบ, ไม่ได้​เล็งเห็น​ความ​ชั่ว​ร้าย​ใน​พวก​ยิศรา​เอล, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระ​เจ้าของ​เขา​ก็​ตั้งอยู่​ด้วย​เขา, แล​ซึ่ง​โกลาหล​แห่ง​กษัตริย์​มี​อยู่​ใน​พวก​ยิศรา​เอล.</verse>
				<verse number="22">พระ​เจ้า​ได้​พา​เขา​ทั้ง​หลาย​ออกมา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​เขา​มี​ฤทธิ์​มาก​ดุจ​ดัง​นอ​แรต.</verse>
				<verse number="23">จึง​ไม่​มี​การ​เป็น​กล อุบาย​ขัดขวาง​ยาโคบ​ได้, แล​ไม่​มี​ข้อ​ทำนาย​ขัดขวาง​พวก​ยิศรา​เอล​ได้, ต่อไป​ภาย​หน้า​มนุษย์​จะ​กล่าวถึง​พวก​ยาโคบ​แล​พวก​ยิศรา​เอล​ว่า, พระ​เจ้า​ได้​โปรด​กระทำ​แก่​เขา​อย่างไร​หนอ.</verse>
				<verse number="24">จง​ดู​เถิด​คน​เหล่านี้​จะ​ลุก​ขึ้น​ดุจ​สิงห์โต​ใหญ่, แล​จะ​มี​กำลัง​จำเริญ​ขึ้น​เหมือน​สิงห์โต​หนุ่ม, เขา​จะ​ไม่ได้​นอน​ลง​จน​ได้​อาหาร​กิน, เขา​คง​จะ​กิน​แต่​โลหิต​แห่ง​คน​ที่​เขา​ฆ่า​ตาย.”</verse>
				<verse number="25">บา​ลาค​ก็​บอก​บี​ละ​อาม​ว่า, ท่าน​อย่า​แช่ง​เขา​หรือ​อย่า​อวย​พร​แก่​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="26">บี​ละ​อาม​ก็​ตอบ​แก่​บา​ลาค​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​บอก​แก่​ท่าน​แล้ว​มิใช่​หรือ​ว่า, บรรดา​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​ข้าพ​เจ้าๆ ต้อง​ทำ​ตาม​คำ​นั้น</verse>
				<verse number="27">บา​ลาค​ก็​บอก​แก่​บี​ละ​อาม​ว่า, ขอ​เชิญ​ท่าน​มา​กับ​เรา​ไป​ถึง​ที่​อื่น​เห็น​ว่า​พระ​เจ้า​จะ​โปรด​ให้​ท่าน​แช่ง​พวก​ยิศรา​เอล​ใน​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="28">บา​ลาค​จึง​พา​บี​ละ​อาม​มาถึง​ยอด​ภูเขาฟะ​โอ​ระ​ที่​อยู่​ตรง​ป่า​ยะ​ซี​โมน</verse>
				<verse number="29">บี​ละ​อาม​จึง​กล่าว​แก่​บา​ลาค​ว่า​ท่าน​จง​สร้าง​แท่น​บูชา​ที่นี่​เจ็ด​อัน, แล​จัดแจง​วัว​ตัว​ผู้​เจ็ด​ตัว​แล​แกะ​ตัว​ผู้​เจ็ด​ตัว.</verse>
				<verse number="30">บา​ลาค​ก็​ตาม​คำ​บี​ละ​อาม​สั่ง, แล​ได้​เอา​วัว​ตัว​ผู้​แล​แกะ​ตัว​ผู้​บูชา​ถวาย​บน​แท่น​ทั้ง​เจ็ด​นั้น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ครั้น​บี​ละ​อาม​เห็น​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พอ​พระทัย​จะ​อวย​พร​แก่​พวก​ยิศรา​เอล, บี​ละ​อา​มหา​ได้​ไป​แสวง​อาคม​เสก​ดัง​ครั้ง​ก่อน​ไม่​แต่​ตั้ง​หน้า​ไป​ข้าง​ป่า​ดง.</verse>
				<verse number="2">แล​บี​ละ​อาม​เงย​หน้า​ขึ้น​แลดู​ก็​เห็น​พวก​ยิศรา​เอล​ตั้งอยู่​ใน​กองทัพ​เป็น​อันดับ​ตระกูล​กัน. แล​วิญญาณ​พระ​เจ้า​ก็​มา​อยู่​ใน​ใจ​เขา.</verse>
				<verse number="3">เขา​ก็​กล่าว​คำ​ปริศนา​ดังนี้​ว่า, “บี​ละ​อาม​บุตรบะ​โอ​ระ​ได้​กล่าว​แล​บุรุษ​คน​หนึ่ง​ที่​ลืม​ตา​อยู่​ได้​ว่า.</verse>
				<verse number="4">ผู้​ที่​ได้​ยิน​คำ​พระ​เจ้า​ผู้​ที่​ได้​เห็น​ความ​ฝัน​มา​แต่​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ที่สุด, แต่​ตา​ยัง​ลืม​อยู่​ได้​กล่าว​ว่า,</verse>
				<verse number="5">พวก​ยา​โคบก​อง​ทัพ​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​เป็น​ดี​อัน​ยิ่ง, พวก​ยิศรา​เอลพ​ลับพ​ลา​ของ​ท่าน​ประเสริฐ.</verse>
				<verse number="6">ดู​แผ่​ไป​เหมือน​แผ่น​ดิน​ราบ​เสมอ​เหมือน​สวน​ริม​ฝั่ง​น้ำ, เหมือน​ต้นไม้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ปลูก​ไว้​เหมือน​ต้น​สน​ที่​ขึ้นอยู่​ริม​ฝั่ง​น้ำ.</verse>
				<verse number="7">พวก​ยิศรา​เอล​จะ​เท​น้ำ​ออก​จาก​ถัง​ของ​เขา, แล​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา​จะ​ตั้งอยู่​ฝั่ง​น้ำ​มากมาย, เจ้า​เมือง​ของ​เขา​จะ​เป็น​ใหญ่​กว่าอะฆาฆ, แล​แผ่น​ดิน​ของ​เขา​จะ​จำเริญ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="8">พระ​เจ้า​ได้​พา​เขา​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต เขา​มี​กำลัง​เป็น​อัน​มาก​เหมือน​ตัว​แรด, พวก​ยาโคบ​จะ​กิน​ชน​ประเทศ​ศัตรู​ของ​เขา​นั้น​ทุก​แห่ง, แล​จะ​หัก​กะ​ดูกของ​พวก​ศัตรู​แล​จะ​ยิง​ธนู​ถูก​ตลอด​พวก​ศัตรู​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ยาโคบ​หมอบ​ตัว​ลง​ดุจ​สิงห์โต​ดัง​สิงห์โต​ใหญ่, ผู้ใด​อาจ​ปลุก​เขา​ได้​ผู้ใด​อวย​พร​แก่​ท่าน​ผู้​นั้น​จะ​ได้​พร แล​ผู้ใด​แช่ง​ท่าน​ผู้​นั้น​จะต้อง​ความ​แช่ง​สาป​ด้วย</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​บา​ลาค​ก็​มี​ความ​โกรธ​พลุ่ง​ขึ้น​แก่​บี​ละ​อาม ตบ​มือ​เข้า​แล้ว​บา​ลาค​ก็​กล่าว​แก่​บี​ละ​อาม​ว่า, เรา​ได้​เรียก​มา​แช่ง​พวก​ศัตรู​ของ​เรา, แล​ท่าน​ได้มา​กล่าว​ล้วน​แต่​คำ​อวย​พร​แก่​เขา​ทั้ง​สาม​ครั้ง​นี้.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนี้​ท่าน​จง​หนี​ไป​ยัง​ที่​อยู่​ของ​ท่าน​เถิด, เรา​คิด​จะ​ตั้ง​ท่าน​ให้​มี​ยศ​ถา​ศักดิ์​อัน​ใหญ่​ยิ่ง, แต่​ดู​เถิด​พระ​ยะ​โฮ​วา​ขัดขวาง​ไม่ให้​ท่าน​ได้​ยศ​ถา​ศักดิ์​เลย.</verse>
				<verse number="12">แล​บี​ละ​อาม​จึง​กล่าว​แก่​บา​ลาค​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​บอก​แก่​คน​ใช้​ของ​ท่าน, ที่มา​หา​ข้าพ​เจ้า​มิใช่​หรือ​ว่า, ถึง​บา​ลาค​จะ​เอา​เงิน​ทอง​เต็ม​เรือน​ของ​ท่าน​ให้แก่​ข้าพ​เจ้าๆ ไม่​อาจจะ​เกิน​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง จะ​กระทำ​ดี​หรือ​ชั่ว​ตาม​อำเภอใจ​ข้าพ​เจ้า แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​อย่างไร​ข้าพ​เจ้า​จะ​กล่าว​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="13">บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​จะ​กลับไป​ยัง​พวก​พ้อง​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">มา​เถิด​ข้าพ​เจ้า​จะ​สำแดง​ให้​ท่าน​รู้​ว่า, ไป​เบื้อง​หน้า​พวก​ยิศรา​เอล​นี้​จะ​กระทำ​อย่างไร​แก่​พรรค​พวก​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="15">แล​บี​ละ​อาม​ก็​กล่าว​คำ​ปริศนา​ของ​เขา​ดังนี้​ว่า, บี​ละ​อาม​บุตรชายบะ​โอ​ระ​ได้​บอก, แล​บุรุษ​คน​หนึ่ง​ที่​ลืม​ตา​อยู่​ได้​ว่า,</verse>
				<verse number="16">ผู้​ที่​ได้​ยิน​คำ​พระ​เจ้า ผู้​ที่​ได้​เห็น​ความ​ฝัน​มา แต่​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ที่​สุดแต่​ตา​ยัง​ลืม​อยู่​ได้​กล่าว​ว่า.</verse>
				<verse number="17">ข้า​จะต้อง​เห็น​แต่​ไม่ใช่​เดี๋ยวนี้, ข้า​จะ​ดู​แต่​ยัง​ไม่​ใกล้, ดาว​ดวง​หนึ่ง​จะ​ขึ้นมา​จาก​ตระกูล​ยา​โคบ, แล​ทาน​พระ​กร​อันหนึ่ง​จะ​ขึ้น​จาก​พวก​ยิศรา​เอล มาตี​ประหาร​ผู้ใหญ่​ของ​โม​อาบ แล​ตี​ทำลาย​พรรค​พวก​ชาว​เซธ.</verse>
				<verse number="18">แล​เมือง​โม​อาบ​นั้น​จะ​เป็น​ของ​พวก​ยิศรา​เอล, แล​เมือง​เซ​อีร​จะ​เป็น​ที่​ได้แก่​พวก​ศัตรู​ของ​เขา, แล​พวก​ยิศรา​เอล​จะ​จำเริญ​ชัย​ชะ​นะ.</verse>
				<verse number="19">ผู้​ที่​เสวย​ราช​จะ​เกิดขึ้น​ใน​วงศ์​ของ​ยา​โคบ, แล​จะ​ประหาร​ศัตรู​ที่​อยู่​ใน​เมือง</verse>
				<verse number="20">ครั้น​บี​ละ​อาม​ได้​เห็น​พวกอะ​มา​เล็ค​เขา​ก็​กล่าว​คำ​ปริศนา​ดังนี้​ว่า, แต่​ก่อน​พวกอะ​มา​เล็ค​เป็น​เมือง​เอก แต่​เบื้อง​หน้า​ข้าง​ปลาย​จะ​วินาศ​ฉิบ​หาย​สิ้น​ไป​เป็น​นิตย์.</verse>
				<verse number="21">บี​ละ​อาม​ก็​แลดู​พวก​เคนี​กล่าว​ว่า​ที่​อาศัย​ของ​เขา​เข้มแข็ง​อยู่, เขา​ได้​ทำ​รัง​อยู่​ใน​ภูเขา​หิน.</verse>
				<verse number="22">แต่​ชาว​เคนี​นั้น​จะ​สาบ​ศูนย์​ไป, แล​พวกอัศฮร​จะ​มา​กวาด​เขา​ทั้ง​หลาย​ไป​เป็น​ทาส​ชะเลย.</verse>
				<verse number="23">แล​บี​ละ​อาม​กล่าว​คำ​ดังนี้​ว่า​น่า​สังเวช, เมื่อ​พระ​เจ้า​กระทำ​ดังนี้​ใคร​จะ​อยู่.</verse>
				<verse number="24">กำปั่น​จะ​มา​จาก​ฝั่ง​เมือง​ซี​ติม​แล​ตี​ทำลาย​พวกอัศฮร, แล​พวก​เอ​เปร​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ฉิบ​หาย​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="25">แล​บี​ละ​อาม​ก็​ลุก​ขึ้น​กลับไป​ยัง​ที่​อยู่​ของ​ตน, แล​บา​ลาค​ก็​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ตน.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">แล้ว​พวก​ยิศรา​เอล​ก็​ไป ตั้งอยู่​ตำบล​ชื่อ​ซิ​ตธิม ที่​นั้น​พวก​ยิศรา​เอล​ได้​ประพฤติ​ผิด​ล่วง​ประเวณี​กับ​หญิง​ชาว​เมือง​โม​อาบ.</verse>
				<verse number="2">ชาว​เมือง​โม​อาบ​ก็​ได้​เชิญ​พวก​ยิศรา​เอลมา​บูชา​แก่​รูป​เคารพ​ของ​เขา, แล​พวก​ยิศรา​เอล​ไป​กิน​ด้วย, แล​กราบ​ไหว้​แก่​รูป​เคารพ​ของ​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="3">แล​พวก​ยิศรา​เอล​ก็​เข้า​นับ​ถือ​พระ​บา​ละ, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พิโรธ​แก่​พวก​ยิศรา​เอล.</verse>
				<verse number="4">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัสสั่ง​โม​เซ​ว่า, “จง​บังคับ​ผู้ใหญ่​ใน​พวก​ยิศรา​เอล, ให้​เอา​คน​ผิด​ทั้ง​ปวง​มา​แขวน​ไว้​ตรง​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​กลาง​แดด, เพื่อ​ความ​พิโรธ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ได้​หัน​หวน​ไป​จาก​พวก​ยิศรา​เอล.”</verse>
				<verse number="5">แล​โม​เซ​ก็​สั่ง​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่​พวก​ยิศรา​เอล​ว่า, จง​ประหาร​ชีวิต​ทุก​คน​ที่​ไป​เข้า​นับ​ถือ​พระ​บา​ละ​นั้น​เสีย</verse>
				<verse number="6">นี่​และ​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​ก็​พา​หญิง​คน​หนึ่ง​ชาติ​มิค​ยาน​มา​ถึง​พวก​พ้อง​ของ​ตน​มา​ตรงหน้า​โม​เซ, แล​ตรงหน้า​บรรดา​พวก​ยิศรา​เอล​ที่​ประชุม​กัน​ร้องไห้​อยู่​ตรง​ประตู​พลับ​พลา​ชุมนุม.</verse>
				<verse number="7">ครั้นฟี​นะ​ฮาศ​บุตร​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​บุตร​อาโรน​เป็น​ปุโรหิต, ได้​เห็น​ดังนั้น​ก็​ลุก​ขึ้น​จาก​ท่ามกลาง​คน​ที่​ประชุม​ถือ​ทวน​ใน​มือ​ของ​ตัว.</verse>
				<verse number="8">ติดตาม​คน​พวก​ยิศรา​เอล​นั้น​เข้า​ไป​ภายใน​ทับ​อาศัย, แทง​เขา​ทั้ง​ชาย​และ​ผู้หญิง​นั้น​ถูก​ที่​ท้อง​ของ​เขา, แล​โรค​ร้าย​กาจ​นั้น​ก็​หยุด​เสีย​จาก​พวก​ยิศรา​เอล.</verse>
				<verse number="9">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ตาย​ด้วย​โรค​ร้าย​กาจ​ครั้ง​นั้น​ได้​สอง​หมื่น​สี่​พัน​คน</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="11">“ฟี​นะ​ฮาศ​บุตร​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​บุตร​อาโรน​ปุโรหิต, เมื่อ​เขา​มี​ใจ​ร้อน​รน​เพราะ​เรา​นั้น, ก็​ได้​ทำ​ให้​ความ​พิโรธ​ของ​เรา​หัน​หวน​ไป​จาก​พวก​ยิศรา​เอล, และ​เรา​ไม่ได้​ล้าง​ผลาญ​พวก​ยิศรา​เอล​ใน​ความ​พิโรธ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนั้น​จง​ว่า​และ​เรา​ได้​ให้​เขา​ซึ่ง​ความ​สัญญา​แห่ง​ความสุข​ของ​เรา​แล้ว.</verse>
				<verse number="13">แล​เขา​จะ​มี​คำ​สัญญา​นั้น, คือ​คำ​สัญญา​จะ​ให้​รับ​ที่​ปุโรหิต​ต่อไป​เป็น​นิตย์, ทั้ง​เขา​แล​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา​ด้วย, เพราะ​เขา​มี​ใจ​ร้อน​รน​ด้วย​พระ​เจ้าของ​เขา, แล​ได้​กระทำ​ไถ่​โทษ​แห่ง​พวก​ยิศรา​เอล.”</verse>
				<verse number="14">แล​ชื่อ​คน​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​ที่​เขา​ฆ่า​เสีย, คือ​คน​ที่​ต้อง​ตาย​ด้วย​หญิง​ชาติ​มิตยาน​นั้น ชื่อ​ซิมรี​บุตร​ซาลู​ผู้ใหญ่​ใน​ตระกูล​พวก​ซี​โมน.</verse>
				<verse number="15">และ​หญิง​ชาติ​มิตยาน​ที่​ต้อง​ฆ่า​นั้น, ชื่อคัศ​บี​บุตรีซู​อารๆ นั้น​เป็น​คน​หัวหน้า​ผู้ใหญ่​ใน​พวก​มิตยาน</verse>
				<verse number="16">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “จง​กวน​พวก​มิตยาน​นั้น,</verse>
				<verse number="17">แล​ตี​ประหาร​ชีวิต​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​เสีย.</verse>
				<verse number="18">เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​กวน​ท่าน​ด้วย​กล​อุบาย​ที่​เขา​ล่อลวง​ท่าน, ด้วย​เรื่อง​พระ​บา​ละ, แล​ด้วย​เรื่อง​คัศ​บี​บุตรี​เจ้า​มิตยาน​ที่​ต้อง​ฆ่า​ใน​วันที่​มี​โรค​ร้าย​กาจ​นั้น.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ครั้น​มา​ภาย​หลัง​กาฬ​โรค​ร้าย​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​โม​เซ​แล​เอ​ละ​อา​ซาร​บุตร​อาโรน​ผู้​ปุโรหิต​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​นับ​บรรดา​คน​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป​ตาม​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, บรรดา​คน​พวก​ยิศรา​เอล​ที่​ควร​จะ​ออกไป​สงคราม.”</verse>
				<verse number="3">แล​โม​เซ​แล​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต​ได้​บอก​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​นั้น​ใน​ที่​ราบ​เสมอ​ของ​โม​อาบ​ที่​ริม​แม่​น้ำยา​ระเด็น​ใกล้​เมือง​ยะ​รี​โฮ​ว่า,</verse>
				<verse number="4">จง​นับ​บรรดา​คน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ, แล​พวก​ยิศรา​เอล​ที่​ออกมา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="5">รู​เบน​บุตร​หัวปี​ของยิศรา​เอล, แล​บุตร​ของ​รู​เบน​นั้น​คือ​ฮา​โนค​ที่​เป็น​พวก​ฮะ​โนคี, แล​ภาลู​ที่​เป็น​พวก​ภาลูคี.</verse>
				<verse number="6">แล​เฮศะ​โรน​ที่​เป็น​พวก​เฮศา​โรนี, แล​คาร​มี​ที่​เป็น​พวก​คาร​มี.</verse>
				<verse number="7">เหล่านี้​เป็น​ครอบ​ครัว​วงศ์​วาน​ของ​รู​เบน, บรรดา​คน​เหล่านั้น​ที่​ต้อง​นับ​ได้​สี่​หมื่น​สาม​พัน​เจ็ด​ร้อย​สามสิบ​คน.</verse>
				<verse number="8">แล​บุตรชาย​ของ​ภาลู​คือ​เอ​ลี​อาบ.</verse>
				<verse number="9">แล​บุตรชาย​ของ​เอ​ลีลาบ​คือ​นะมู​เอล, แล​ดา​ธาร​แลอะ​บี​ราม, ดา​ธาร​แลอะ​บี​ราม​สอง​คน​นี้, ที่​กระทำ​แข็ง​ขืน​ต่อ​โม​เซ​แล​อาโรน​ที่​เป็น​พรรค​พวก​ของ​โค​รา, เมื่อ​เขา​ได้​ต่อสู้​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="10">แล​แผ่น​ดิน​ก็​อ้า​ปาก​กลืน​เขา​กับ​พรรค​พวก​ของ​โค​รา​เข้า​ไป, คราว​ไฟ​ไหม้​มา​ทำ​ร้าย​คน​สอง​ร้อย​ห้า​สิบ​นั้น, เขา​ก็​เป็น​สำคัญ​แก่​คน​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="11">แต่​ลูก​ของ​โค​รา​นั้น​หา​ได้​ตาย​ไม่</verse>
				<verse number="12">แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​ซี​โมน​ตาม​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา คือ​ครอบ​ครัว​ของ​นะมู​เอล แล​ครอบ​ครัว​ของ​ยา​มิน, แล​ครอบ​ครัว​ของ​ยาคิน,</verse>
				<verse number="13">แล​ครอบ ครัว​ของ​เซรา, แล​ครอบ​ครัว​ของ​ซา​อูล.</verse>
				<verse number="14">นี่​และ​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​ซี​โมน​ได้​สอง​หมื่น​สอง​พัน​สอง​ร้อย​คน</verse>
				<verse number="15">แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​ฆา​ดตาม​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, คือ​ครอบ​ครัว​ของ​ซี​โฟร, แล​ครอบ​ครัว​ฮาคี, แล​ครอบ​ครัวซุนี.</verse>
				<verse number="16">แล​ครอบ​ครัว​ของอัศนี, แล​ครอบ​ครัว​ของ​เอ​รี.</verse>
				<verse number="17">แล​ครอบ​ครัว​ของฮ​โรด, แล​ครอบ​ครัว​ของอะเร​ลี.</verse>
				<verse number="18">นี่​และ​เป็น​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​ฆา​ดตาม​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ได้​สี่​หมื่น​ห้า​ร้อย​คน</verse>
				<verse number="19">แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​ยะฮู​ดา​ชื่อ​เอร​แล​โอ​นาน, แต่​เอร​แล​โอ​นาน​นั้น​ตาย​เสีย​ใน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน.</verse>
				<verse number="20">แล​บุตรชาย​ของ​ยะฮู​ดา​ตาม​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, คือ​ครอบ​ครัว​ของ​ซี​ลา, แล​ครอบ​ครัว​ของ​เฟ​เร็ด, แล​ครอบ​ครัว​ของ​เซรา</verse>
				<verse number="21">แล​บุตรชาย​ของ​เฟ​เร็ด​คือ ครอบ​ครัว​ของ​เฮศ​โรน​และ​ครอบ​ครัว​ของ​ฮา​มูล.</verse>
				<verse number="22">นี่​แล​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​ยะฮู​ดา บรรดา​ที่​ต้อง​นับ​ของ​เขา, ได้​เจ็ด​หมื่น​หก​พัน​ห้า​ร้อย​คน</verse>
				<verse number="23">ผู้ชาย​ทั้ง​หลาย​ของยิศ​คาร, คือ​ครอบ​ครัว​ของโธ​ลา​และ​ครอบ​ครัว​ของ​ฟู​อา.</verse>
				<verse number="24">แล​ครอบ​ครัว​ของ​ยา​ซูบ, แล​ครอบ​ครัว​ของ​ซิม​โรน.</verse>
				<verse number="25">นี่​และ​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของยิศ​คาร, บรรดา​ที่​ต้อง​นับ​ของ​เขา​ได้​หก​หมื่น​สี่​พัน​สาม​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="26">แล​บุตรชาย​ของ​ซะบู​โลน​ตาม​ครอบ​ครัว​ของ​เขา, คือ​ครอบ​ครัว​ของ​เซ​เร็ด, แล​ครอบ​ครัว​ของ​เอ​โรน, แล​ครอบ​ครัว​ของ​ยา​เลล.</verse>
				<verse number="27">นี่​และ​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​ซะบู​โลน, บรรดา​ของ​เขา​ที่​ต้อง​นับ​ได้​หก​หมื่น​ห้า​ร้อย​คน</verse>
				<verse number="28">บุตรชาย​ของ​โย​เซฟ คือ​มา​นา​เซ​แล​เอฟ​รายิม,</verse>
				<verse number="29">บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​มะ​นา​เซ​นั้น​คือ​ครอบ​ครัว​ของ​มา​ศรี, แล​ครอบ​ครัว​ของ​ฆี​ละ​อาด​ผู้​บุตร​ของ​มา​ศรี​นี่​และ​ครอบ​ครัว</verse>
				<verse number="30">บุตรชาย ฆี​ละ​อาด คือ ครอบ​ครัว​ของ​เย​เซล, แล​ครอบ​ครัว​เฮ​เล็ค,</verse>
				<verse number="31">แล​ครอบ​ครัว​ของอัศ​รี​เอล, แล​ครอบ​ครัว​ของ​เซ​เค็ม.</verse>
				<verse number="32">แล​ครอบ​ครัว​ของซ​มี​ดา, แล​ครอบ​ครัว​ของอะเฟร.</verse>
				<verse number="33">แต่​ซัพ​ฮาด​บุตร​ของอะเฟร​หา​มี​บุตรชาย​ไม่, มี​แต่​บุตร​หญิง, แล​บุตรี​ของ​ซัพ​ฮาด​นั้น​ชื่อ​มา​ฮะ​ลา, แล​โน​อา, แล​ฮัฆ​ลา, แล​มิล​คา, แลธิ​ระ​ซา.</verse>
				<verse number="34">นี่​แล​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​มะ​นา​เซ, บรรดา​ของ​เขา​ที่​ต้อง​นับ​ได้​ห้า​หมื่น​สอง​พัน​เจ็ด​ร้อย​คน</verse>
				<verse number="35">บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เอฟ​รายิม​ตาม​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, คือ​ครอบ​ครัว​ของ​ซุเธ​ลา, แล​ครอบ​ครัว​ของ​เบเค็ร, แล​ครอบ​ครัว​ของธา​อัน,</verse>
				<verse number="36">แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​ซุเธ​ลาเล​คือ​ครอบ​ครัว​ของ​เอ​ราน.</verse>
				<verse number="37">นี่​และ​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​เอฟ​รายิม, บรรดา​ของ​เขา​ที่​ต้อง​นับ​ได้​สาม​หมื่น​สอง​พัน​ห้า​ร้อย​คน, นี่​เป็น​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​โย​เซฟ​ตาม​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="38">แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เบน​ยา​มิน, ตาม​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​คือ​ครอบ​ครัว​ของเบ​ลา, แล​ครอบ​ครัวอัศเบล​แล​ครอบ​ครัว​ของอะฮี​ราน,</verse>
				<verse number="39">แล​ครอบ​ครัว​ของ​ซะ​พู่​ฟาม, แล​ครอบ​ครัว​ของฮ​ฟา​ม.</verse>
				<verse number="40">แล​บุตรชาย​ของเบ​ลา​นั้น​ชื่ออะ​ระดะ, แล​นาอะ​มาน.</verse>
				<verse number="41">นี่​แหละ​เป็น​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เบน​ยา​มิน, ตาม​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, บรรดา​ที่​นับ​ของ​เขา​ได้​สี่​หมื่น​ห้า​พัน​หก​ร้อย​คน</verse>
				<verse number="42">แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​ดาน​ตาม​ครอบ​ครัว​ของ​เขา คือ​ของซู​ฮาม.</verse>
				<verse number="43">นี่​แหละ​ครอบ​ครัว​ของ​ดาน, คือ​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของซู​ฮาม, บรรดา​ที่​ต้อง​นับ​ของ เขา​ได้​หก​หมื่น​สี่​พัน​สี่​ร้อย​คน</verse>
				<verse number="44">บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​เซ็ร​ตาม​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, คือ​ครอบ​ครัว​ของ​ยิมนา, แล​ครอบ​ครัวยิศ​วี, แล​ครอบ​ครัว​ของ​บา​รี​อา.</verse>
				<verse number="45">แล​บุตรชาย​ของ​บี​ระอา​นั้น​คือ​ครอบ​ครัว​ของ​เอเบ​ระ, แล​ครอบ​ครัว​ของมัลคี​เอล.</verse>
				<verse number="46">แล​บุตร​หญิง​ของ​อา​เซ็ร​นั้น​ชื่อ​ซา​รา.</verse>
				<verse number="47">นี่​แหละ​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​เซ็ร, บรรดา​ที่​ต้อง​นับ​ของ​เขา​ได้​ห้า​หมื่น​สาม​พัน​ร้อย​คน</verse>
				<verse number="48">บุตรชาย​ทั้ง​หลายนัพธา​ลี​ตาม​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, คือ​ครอบ​ครัว​ของ​ยา​ซีน, แล​ครอบ​ครัว​ของ​ฆูนี.</verse>
				<verse number="49">แล​ครอบ​ครัว​ของ​เย​เซ็ร, แล​ครอบ​ครัว​ของ​ซี​เลม.</verse>
				<verse number="50">นี่​แหละ​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของนัพธา​ลี, บรรดา​ที่​ต้อง​นับ​ของ​เขา​ได้​สี่​หมื่น​ห้า​พัน​สี่​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="51">นี่​แหละ​เป็น​บรรดา​พวก​ยิศรา​เอล​ที่​ต้อง​นับส​ริ​ได้​หก​แสน​กับ​พัน​เจ็ด​ร้อย​สามสิบ​คน</verse>
				<verse number="52">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="53">“แก่​คน​ทั้ง​หลาย​นี้​เจ้า​จง​แบ่ง​ที่​อัน​นั้น,</verse>
				<verse number="54">ให้แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ตาม​ชื่อ​คน​มี​มาก​หรือ​น้อย. คน​มาก​ให้​ที่​มาก​คน​น้อย​ก็​ให้​ที่​น้อย.</verse>
				<verse number="55">ให้​ทุก​คน​ตามที่​ต้อง​นับ​ใน​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="56">แต่​ทว่า​แผ่น​ดิน​นั้น​ต้อง​จับ​ฉลาก​ปัน​กัน​ตาม​ชื่อ​ตระกูล​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, ที่​อัน​นั้น​จะต้อง​แบ่ง​ปัน​กัน​ตาม​ฉลาก​ของ​ตัว​ทุก​คน.”</verse>
				<verse number="57">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​นับ​ใน​พวกเล​วี​ตาม​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​คือ​ครอบ​ครัว​ของเฆ​ระ​โซร, แล​ครอบ​ครัว​ของ​โค​ฮาธ, แล​ครอบ​ครัว​ของ​มะ​รา​รี.</verse>
				<verse number="58">แล​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย​ของ​พวกเล​วี​เป็น​ดังนี้, คือ​ครอบ​ครัว​ของ​ลิบนี แล​ครอบ​ครัว​ของ​เฮ็บ​โรน, แล​ครอบ​ครัว​ของ​มาลี, แล​ครอบ​ครัว​ของมู​ซี, แล​ครอบ​ครัว​ของ​โค​รา, โค​ฮาธ​นั้น​มี​บุตร​ชื่อ​อัม​ราม.</verse>
				<verse number="59">แล​เมีย​ของ อัม​ราม​ชื่อ​โย​เคเบ๊ด​ลูก​หญิง​ของเล​วี, เกิด​ที่​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, เขา​มี​บุตร​ด้วย​อัม​ราม​นั้น​ชื่อ​อาโรน​แล​โม​เซ​แล​มิ​ระ​ยาม​พี่สาว​ของ​โม​เซ​แล​อา​โรน.</verse>
				<verse number="60">แล​อาโรน​มี​บุตรชาย​ชื่อ​นา​ดาบ​แลอะ​บีฮู, แล​เอ​ละ​อา​ซาร, แลอิธา​มาร.</verse>
				<verse number="61">แต่​นา​ดาบ​แลอะ​บีฮู​นั้น​ก็​ตาย​เสีย​ครั้ง​เมื่อ​เขา​บูชา​ด้วย​ไฟ​อื่น​แก่​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="62">ผู้ชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ที่​ต้อง​นับ​บรรดา​ที่​อายุ​ตั้งแต่ เดือน​หนึ่ง​ขึ้น​ไป​ได้​สอง​หมื่น​สาม​พัน​คน, คน​เหล่านี้​หา​ได้​นับ​รวมเข้า​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​ไม่, เพราะ​เขา​ไม่​มี​ที่​เป็น​ส่วน​ของ​เขาณะ​ท่ามกลาง​พวก​ยิศรา​เอล</verse>
				<verse number="63">นี่​เป็น​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​โม​เซ​แล​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต​ได้​นับ, ครั้น​เมื่อ​เขา​ได้​นับ​พวก​ยิศรา​เอล, ที่​ราบ​เตียน​ของ​โม​อาบ​ริม​แม่​น้ำยา​ระเด็น​ใกล้​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​นั้น.</verse>
				<verse number="64">แต่​บรรดา​คน​ที่​โม​เซ​แล​อาโรน​ผู้​ปุโรหิต​ได้​นับ​คราว​ที่​นับ​พวก​ยิศรา​เอล​ที่​ป่า​ภูเขา​ซี​นาย​นั้น, ครั้ง​นี้​หา​มี​อยู่​ไม่.</verse>
				<verse number="65">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตรัส​แก่​เขา​แล้ว​ว่า, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ตาย​เสีย​ใน​ป่า​เป็น​แท้, เหลืออยู่​แต่​คาเลบ​บุตร​ยะ​ฟูเน, แล​ยะ​โฮซูอะ​บุตร​นูน.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​บุตร​หญิง ทั้ง​หลาย​ของซลัพ​ฮาตๆ บุตร​ของ​เฮ​เพ็รๆ ผู้​บุตรคี​ละ​อาดๆ บุตร​ของ​มาคีรๆ บุตร​มะ​นา​เซๆ ผู้​บุตร​โย​เซฟ​ได้​เข้า​มา, แล​หญิง​ทั้ง​หลาย​นั้น​ชื่อ​มา​ฮะ​ลา​แล​โน​ฮา, แล​ฮัฆ​ลา, แล​มิ​ลา​คา, แลธิ​ระ​ซา.</verse>
				<verse number="2">คน​เหล่านี้​ก็​มา​ยืน​อยู่​ตรงหน้า​โม​เซ, แล​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต, แล​ตรงหน้า​พวก​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่​ใน​พวก​ยิศรา​เอลริม​ประตู​พลับ​พลา​ชุมนุม​กล่าว​ว่า.</verse>
				<verse number="3">บิดา​ของ​เรา​ก็​ตาย​เสีย​ใน​ป่า ท่าน​ไม่​เป็น​เหล่า​คน​ที่​ได้​ประชุม​ต่อสู้​พระ​ยะ​โฮ​วา เช่น พรรค​พวก​ของ​โค​รา​นั้น, แต่​ได้​ตาย​ใน​การ​บาป​ของ​ท่าน​เอง​แล​ท่าน​หา​มี​บุตรชาย​ไม่.</verse>
				<verse number="4">ทำไม​ให้​นาม​ชื่อ​ของ​บิดา​เรา​เสื่อม​สูนย์​เสีย​จาก​ท่ามกลาง​ครอบ​ครัว​ของ​ท่าน, เพราะ​ท่าน​ไม่​มี​ลูก​ชาย​ขอให้​เรา​มี​ที่​ท่ามกลางวงศ์ญาติ​บิดา​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="5">แล​โม​เซ​ก็​นำ​ถ้อยคำ​ของ​เขา​มา​กราบ​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="6">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="7">“บุตร​หญิง​ทั้ง​หลาย​ของซลัพ​ฮาต​ก็​ว่า​ถูก​แล้ว, เจ้า​จง​ให้​เขา​มี​สำหรับ​ของ​เขาณะ​ท่ามกลาง​วงศ์​ญาติ​บิดา​ของ​เขา, เจ้า​จง​มอบ​มรดก​ของ​บิดา​ให้แก่​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="8">แล​เจ้า​จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศรา​เอล​ว่า, ถ้า​ชาย​ผู้ใด​ตาย​ไม่​มี​บุตรชาย​ก็​มอบ​มรดก​ของ​ผู้​นั้น ให้แก่​บุตร​หญิง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="9">ถ้า​เขา​หา​มี​บุตร​หญิง​ไม่, ก็​จง​มอบ​มรดก​นั้น​ให้แก่​พี่​น้อง.</verse>
				<verse number="10">ถ้า​เขา​หา​มี​พี่​น้อง​ไม่, ก็​จง​มอบ​มรดก​นั้น​ให้แก่​พี่​น้อง​ของ​บิดา​เขา.</verse>
				<verse number="11">ถ้า​บิดา​เขา​หา​มี​พี่​น้อง​ไม่, ก็​จง​มอบ​มรดก​นั้น​ให้แก่​วงศ์​ญาติ​ห่างๆ แล​จะ​เป็น​ที่​ของ​เขา.” แล​บัญญัติ​นี้​จะ​ให้​เป็น​บัญญัติ​ถาวร​แก่​พวก​ยิศรา​เอล, ตาม​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โมเช</verse>
				<verse number="12">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​ว่า, “เจ้า​จง​ขึ้น​ไป​บน​ยอด​ภูเขาอะ​บา​ริม​นี้, แลดู​แผ่น​ดิน​ที่​เรา​ได้​ให้แก่ พวก​ยิศรา​เอล​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ครั้น​เจ้า​ได้​ดู​แผ่น​ดิน​นั้น​แล้ว​เจ้า​ต้อง​ล่วง​ไป​อยู่​กับ​พวก​พ้อง​ดัง​อาโรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า​ได้​ถึง​แก่​มรณภาพ​นั้น.</verse>
				<verse number="14">เพราะ​เจ้า​ได้​ขัด​ขืน​คำ​ของ​เรา​ที่​ป่า​ซีน, เมื่อ​คน​ทั้ง​ปวง​วุ่นวาย​ขึ้น​นั้น, เจ้า​มิได้​ยก​ยอ​เรา​ตรงหน้า​ของ​เขา​ที่​น้ำ​นั้น, คือ​มิ​ระ​บา​ตำบล​คา​เดศ​ที่​ป่าซีน​นั้น.”</verse>
				<verse number="15">แล​โม​เซ​ก็​กราบ​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า.</verse>
				<verse number="16">ขอให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระ​เจ้าของ​จิตต์​วิญญาณ​มนุษย์​ทั้ง​ปวง, ตั้ง​คน​หนึ่ง​ไว้​เหนือ​คน​ทั้ง​ปวง​นี้.</verse>
				<verse number="17">เพื่อ​จะ​ออกไป​แล​เข้า​มา​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​ปวง, เพื่อ​จะ​พา​เขา​ทั้ง​หลาย​ออกไป​แล​เข้า​มา, แล​คน​ประชุม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​มิได้​เป็น ดุจ​ดัง​ฝูง​แกะ​อัน​ไม่​มี​ผู้​เลี้ยง.</verse>
				<verse number="18">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “เจ้า​จง​เอา​ยะ​โฮซูอะ​บุตร​นูน​ผู้​มี​พระ​วิญญาณ​อยู่​ภายใน​เขา, แล​วางมือ​ของ​เจ้า​ลง​บน​เขา.</verse>
				<verse number="19">แล​ตั้ง​เขา​ไว้​ตรงหน้า​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต, แล​ตรงหน้า​ประชุม​ทั้ง​ปวง. แล​เจ้า​จง​ฟัง​เขา​เสีย​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​ปวง​นั้น.</verse>
				<verse number="20">แล​ให้​ยศ​ของ​เจ้า​ไว้​แก่​เขา​เพื่อ​คน​ทั้ง​ปวง​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​จะ​ได้​เชื่อ​ฟัง​เขา.</verse>
				<verse number="21">แล​ให้​เขา​ยืน​ตรงหน้า​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต, แล​เอ​ละ​อา​ซาร​จะ​อ้อน​วอน​เพราะ​เขา, ตาม​บัญญัติ​อู​ริม​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​คน​ทั้ง​ปวง​จะ​ออกไป​แล​เข้า​มา​ตาม​คำ​ของ​คน​นี้, ทั้ง​เขา​กับ​คน​ทั้ง​ปวง​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​นั้น.”</verse>
				<verse number="22">แล​โม​เซ​ได้​กระทำ​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​เขา, จึง​เอา​ยะ​โฮซูอะ​ตั้ง​ไว้​ตรงหน้า​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต, แล​ตรงหน้า​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ประชุม.</verse>
				<verse number="23">แล​โม​เซ​ก็​วางมือ​ของ​ตน​ลง​บน​เขา, แล​สั่ง​เสีย​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​สั่ง​แก่​โม​เซ​นั้น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​สั่ง​พวก​ยิศรา​เอล​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ซึ่ง​ของ​ถวาย​คือ​อา​หา​รของ​เครื่อง​บูชา​ของ​เรา​ที่​กระทำ​ด้วย​ไฟ, ที่​เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​เรา​นั้น, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​บูชา​ถวาย​แก่​เรา​ตาม​เวลา​กำหนด​นั้น.</verse>
				<verse number="3">เจ้า​จง​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย, นี้​เป็น​เครื่อง​บูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​ซึ่ง​พวก​ยิศรา​เอลต้อง​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, คือ ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ปราศ​จาก​พิการ​สอง​ตัว​วัน​ละ​คู่ๆ ให้​กระทำ​เป็น​นิตย์​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา.</verse>
				<verse number="4">แล​ลูก​แกะ​นั้น​จง​บูชา​ถวาย​เวลา​เช้า​ตัว​หนึ่ง, แล​เวลา​เย็น​ตัว​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="5">แล​เอา​แป้ง​ละเอียด​ทะนาน​หนึ่ง​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​สกัด​ดี, สำหรับ​เป็น​เครื่อง​กระยา​หาร​ถวาย.</verse>
				<verse number="6">ของ​เหล่านี้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทำ​เป็น​นิตย์ ที่​พระองค์​ได้​บัญชา​ตั้ง​ไว้​ที่​ภูเขา​ซี​นาย​นั้น, เป็น​เครื่อง​บูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="7">แล​เครื่องดื่ม​สำหรับ​บูชา​ถวาย​นั้น, คือ​ให้​เอา​น้ำ​องุ่น​ที่​ดี​จอก​หนึ่ง​กับ​ลูก​แกะ​ตัว​หนึ่ง, แล​ใน​ที่​บริสุทธิ์​นั้น​จง​ให้​เขา​เท​น้ำ​องุ่น​นั้น​ออก​เสีย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="8">แล​ลูก​แกะ​อีก​ตัว​หนึ่ง​นั้น​จง​บูชา​ถวาย​เวลา​เย็น, ให้​กระทำ​เครื่อง​กระยา​หาร​แล​เครื่องดื่ม​กับ​ด้วย​ลูก​แกะ​ตัว​นี้, เหมือน​อย่าง​ได้​กระทำ​กับ​ด้วย​ลูก​แกะ​บูชา​เมื่อ​เวลา​เช้า​นั้น, สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="9">แล​ใน​วัน​ซะ​บา​โต​จง​เอา​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ปราศ​จาก​พิการ​สอง​ตัว, แล​แป้ง​ละเอียด​สอง​ทะนาน​เจือ​ด้วย​น้ำมัน, แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม​กระทำ​บูชา​ถวาย.</verse>
				<verse number="10">ของ​เหล่านี้​จง​เผา​บูชา​ถวาย​ทุก​วัน​ซะ​บา​โต, กับ​ด้วย​เครื่อง​เผา​บูชา​แล​เครื่องดื่ม​ที่​บูชา​ทุก​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="11">แล​วัน​ต้น​เดือน​ทุก​เดือน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กระทำ​เครื่อง​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, คือ​เอา​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​สอง​ตัว, แล​เอา​แกะ​ผู้​ตัว​หนึ่ง​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​ปราศ​จาก​พิการ​เจ็ด​ตัว.</verse>
				<verse number="12">แล​แป้ง​ละเอียด​สาม​ทะนาน​เจือ​ด้วย​น้ำมัน, สำหรับ​เป็น​เครื่อง​กระยา​หาร​ถวาย​กับ​ด้วย​วัว​ตัว​หนึ่ง​ทุก​ตัว, แล​แป้ง​ละเอียด​สอง​ทะนาน​เจือ​ด้วย​น้ำมัน, สำหรับ​เป็น​เครื่อง​กระยา​หาร​ถวาย​กับ​ด้วย​แกะ​ผู้​ตัว​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="13">แล​แป้ง​ละเอียด​ทะนาน​หนึ่ง​เจือ​ด้วย​น้ำมัน, สำหรับ​เป็น​เครื่อง​กระยา​หาร​ถวาย​กับ​ด้วย​ลูก​แกะ​ตัว​หนึ่ง​นั้น​ทุก​ตัว, ของ​เหล่านี้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​พระ​-​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="14">แล​เครื่องดื่ม​สำหรับ​ถวาย​กับ​ด้วย​ของ​เหล่านี้, คือ​น้ำ​องุ่น​ครึ่ง​จอก​กับ​ด้วย​วัว​ตัว​ผู้​ทุก​ตัว, แล​น้ำ​องุ่น​จอก​หนึ่ง​สาม​ส่วน​เอา​ส่วน​หนึ่ง​กับ​ด้วย​แกะ​ตัว​ผู้, แล​น้ำ​องุ่น​จอก​หนึ่ง​สี่​ส่วน​เอา​ส่วน​หนึ่ง​กับ​ด้วย​ลูก​แกะ​ทุก​ตัว​นี่​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​สำหรับ​ถวาย​ทุก​เดือน​ตลอด​ปี​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="15">แล​จง​เอา​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​สำหรับ​ไถ่​โทษ, กับ​ด้วย​เครื่อง​เผา​บูชา​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="16">“แล​เดือน​ที่​หนึ่ง​วันที่​สิบ​สี่​เป็น​เทศกาลปัศ​คา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="17">แล​วันที่​สิบ​ห้า​ของ​เดือน​นี้​เป็น​การ​ประชุม​เลี้ยง​กัน​จะ​กิน​ขนม​ไม่​ใส่​เชื้อ​อยู่​เจ็ด​วัน, แล​วัน​ต้น​การ​นั้น​เป็น​วัน​ประชุม​อัน​บริสุทธิ์, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ทำ​การ​หา​กิน​ใน​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="18">แต่​จง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วะ.</verse>
				<verse number="19">คือ​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​สอง​ตัว, แล​แกะ​ผู้​ตัว​หนึ่ง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​เจ็ด​ตัว​ปราศ​จาก​พิการ​ทุก​ตัว.</verse>
				<verse number="20">แล​เครื่อง​กระยา​หาร​ถวาย​กับ​ด้วย​สัตว์​เหล่านี้, คือ​แป้ง​ละเอียด​สาม​ทะนาน​กับ วัว​ตัว​ผู้​ตัว​หนึ่ง​นั้น​ทุก​ตัว, แล​แป้ง​สอง​ทะนาน​ด้วย​แกะ​ตัว​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="21">แล​แป้ง​ละเอียด​ทะนาน​หนึ่ง​กับ​ด้วย​ลูก​แกะ​ตัว​หนึ่ง​นั้น​ทุก​ตัว.</verse>
				<verse number="22">แล​จง​เอา​แพะ​ตัว​หนึ่ง​บูชา​ถวาย​สำหรับ​ไถ่​โทษ.</verse>
				<verse number="23">จง​ถวาย​ของ​เหล่านี้​กับ​ด้วย​เครื่อง​บูชา​ที่​บูชา​ถวาย​เวลา​เช้า​นั้น​ทุก​วัน.</verse>
				<verse number="24">แล​จง​กระ​ทำ​ดังนี้​ตลอด​ทั้ง​เจ็ด​วัน​ตาม​การ​เลี้ยง​นั้น, เป็น​เครื่อง​บูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="25">แล​วันที่​เจ็ด​เป็น​การ​ประชุม​อัน​บริสุทธิ์​อีก, อย่า​ทำ​การ​หา​กิน​ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="26">“แล​วันที่​เก็บ​พืชน์​ผล​ที่​แรก​สุก, เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เอา​เครื่อง​กระยา​หาร​มา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​เป็น​การ​ชุมนุม​อัน​บริสุทธิ์​ด้วย, ใน​วัน​นั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ทำ​การ​หา​กิน.</verse>
				<verse number="27">แต่​จง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เผา​เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ดังนี้, คือ​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​สอง​ตัว​แล​แกะ​ผู้​ตัว​หนึ่ง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​เจ็ด​ตัว.</verse>
				<verse number="28">แล​เครื่อง​กระยา​หาร​นั้น, คือ​เอา​แป้ง​ละเอียด​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​สาม​ทะนาน​กับ​ด้วย​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​นั้น​ทุก​ตัว, แล​แป้ง​สอง​ทะนาน​กับ​แกะ​ตัว​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="29">แล​แป้ง​ทะนาน​หนึ่ง​กับ​ด้วย​ลูก​แกะ​ตัว​หนึ่ง​ทุก​ตัว.</verse>
				<verse number="30">แล​จง​เอา​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​บูชา​สำหรับ​ไถ่​โทษ​ด้วย.</verse>
				<verse number="31">ของ​เหล่านี้​จง​ถวาย​กับ​ด้วย​เครื่อง​บูชา​ที่​กระทำ​ทุก​วัน, แต่​สัตว์​เหล่านี้​ให้​ปราศ​จาก​พิการ.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">“แล​เดือน​ที่​เจ็ด​วันที่​หนึ่ง​เป็น​เวลา​ชุมนุม​อัน​บริสุทธิ์, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กระทำ​การ​หา​กิน​ใน​วัน​นั้น, เป็น​วัน​สำหรับ​เป่า​แตร​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="2">ใน​วัน​นั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา, เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, คือ​ลูก​วัว​ผู้​ตัว​หนึ่ง, แล​แกะ​ผู้​ตัว​หนึ่ง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​เจ็ด​ตัว​ปราศ​จาก​พิการ.</verse>
				<verse number="3">แล​เครื่อง​กระยา​หาร​ถวาย​กับ​ของ​เหล่านี้, คือ​แป้ง​ละเอียด​สาม​ทะนาน​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​กับ​ด้วย​วัว​ตัว​ผู้​ตัว​หนึ่ง​นั้น, แล​แป้ง​สอง​ทะนาน​กับ​ด้วย​แกะ​ผู้​ตัว​หนึ่ง​นั้น.</verse>
				<verse number="4">แล​แป้ง​ทะนาน​หนึ่ง​กับ​ด้วย​ลูก​แกะ​ตัว​หนึ่ง​นั้น​ทุก​ตัว.</verse>
				<verse number="5">แล​เอา​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​บูชา​ถวาย​สำหรับ​กระทำ​ไถ่​โทษ​เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="6">ของ​เหล่านี้​จง​กระทำ​กับ​ด้วย​เครื่อง​เผา​บูชา, แล​เครื่อง​กระยา​หาร​ที่​บูชา​ถวาย​ทุก​เดือน, แล​ทำ​ด้วย​เครื่อง​เผา​บูชา, แล​เครื่อง​กระยา​หาร, แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม​ที่​ถวาย​ทุก​วัน, เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​เป็น​เครื่อง​บูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="7">“แล​เดือน​เจ็ด​นี้​วันที่​สิบ​เป็น​เวลา​ประชุม​อัน​บริสุทธิ์, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ทรมาน​จิตต์​ใจ​ของ​ตน. แล​อย่า​กระทำ​การ​หา​กิน​ใน​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="8">แต่​จง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม, คือ​ลูก​วัว​ผู้​ตัว​หนึ่ง, แล​แกะ​ผู้​ตัว​หนึ่ง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​เจ็ด​ตัว​ปราศ​จาก​พิการ.</verse>
				<verse number="9">แล​เครื่อง​กระยา​หาร​ถวาย​ด้วย​เครื่อง​บูชา​เหล่านี้. คือ​แป้ง​สาม​ทะนาน​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​กับ​ด้วย​วัว​ตัว​ผู้​นั้น​ตัว​หนึ่ง, แล​แป้ง​สอง​ทะนาน​กับ​ด้วย​แกะ​ตัว​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="10">แล​แป้ง​ทะนาน​หนึ่ง​สำหรับ​กับ​ด้วย​ลูก​แกะ​นั้น​ทุก​ตัว.</verse>
				<verse number="11">แล​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​บูชา​ไถ่​ความผิด​กับ​ด้วย​เครื่อง​บูชา​ไถ่​โทษ, แล​เครื่อง​เผา​บูชา​ที่​ทำ​ทุก​วัน, แล​เครื่อง​กระยา​หาร, แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม​ที่​ถวาย​ทุก​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="12">“แล​เดือน​ที่​เจ็ด​วันที่​สิบ​ห้า​เป็น​วันที่​ประชุม​อัน​บริสุทธิ์, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กระทำ​การ​หา​กิน​ใน​วัน​นั้น, แต่​จง​นับ​ถือ​เป็น​เวลา​ชุมนุม​เลี้ยง​กัน​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​เจ็ด​วัน.</verse>
				<verse number="13">แล​จง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​เป็น​โอชา​รส​อัน​หอม​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, คือ ลูก​วัว​ตัว​ผู้​สิบ​สาม​ตัว, แล​แกะ​ผู้​สอง​ตัว, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​สิบ​สี่​ตัว​ปราศ​จาก​พิการ.</verse>
				<verse number="14">แล​เครื่อง​กระยา​หาร​ถวาย​กับ​ของ​เหล่านี้, คือ​แป้ง​สาม​ทะนาน​เจือ​ด้วย​น้ำมัน​กับ​ด้วย​วัว​ตัว​ผู้​นั้น​ทุก​ตัว, แล​แป้ง​สอง​ทะนาน​กับ​ด้วย​แกะ​ตัว​ผู้​นั้น​ทุก​ตัว.</verse>
				<verse number="15">แล​แป้ง​ทะนาน​หนึ่ง​กับ​ลูก​แกะ​นั้น​ทุก​ตัว.</verse>
				<verse number="16">แล​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​ไถ่​ความผิด​กับ​ด้วย​เครื่อง​เผา​บูชา, แล​เครื่อง​กระยา​หาร, แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม​ที่​ถวาย​ทุก​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="17">“แล​ใน​วันที่​สอง​จง​บูชา​ถวาย​ลูก​วัว​ผู้​สิบ​สอง​ตัว, แกะ​ผู้​สอง​ตัว, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​สิบ​สี่​ตัว​ปราศ​จาก​พิการ.</verse>
				<verse number="18">แล​เครื่อง​กระยา​หาร, แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม​ถวาย​กับ​ด้วย​ลูก​วัว​ผู้​แล​แกะ​ผู้​แล​ลูก​แกะ​นั้น​ก็​ตาม​ตัว​สัตว์​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="19">แล​จง​เอา​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​บูชา​ถวาย​สำหรับ​ไถ่​ความผิด​กับ​ด้วย​เครื่อง​เผา​บูชา​แล​เครื่อง​กระยา​หาร, แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม​ที่​ถวาย​ทุก​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="20">แล​ใน​วันที่​สาม​จง​บูชา​ลูก​วัว​ผู้​สิบ​เอ็ด​ตัว​แกะ​ผู้​สอง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​สิบ​สี่​ตัว​ปราศ​จาก​พิการ.</verse>
				<verse number="21">แล​เครื่อง​กระยา​หาร​แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม, ถวาย​กับ​ด้วย​ลูก​วัว​ผู้​แล​แกะ​ผู้​แล​ลูก​แกะ​นั้น​ก็​ตาม​ตัว​สัตว์​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="22">แล​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​ไถ่​ความผิด​กับ​ด้วย​เครื่อง เผา​บูชา​แล​เครื่อง​กระยา​หาร, แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม​ที่​ถวาย​ทุก​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="23">“แล​ใน​วันที่​สี่​จง​บูชา​ลูก​วัว​ผู้​สิบ​แล​แกะ​ผู้​สอง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​สิบ​สี่​ตัว​ปราศ​จาก​พิการ.</verse>
				<verse number="24">แล​เครื่อง​กระยา​หาร​แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม​กับ​ด้วย​ลูก​วัว​ผู้​แล​แกะ​ผู้​แล​ลูก​แกะ​นั้น​ก็​ตาม​สัตว์​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="25">แล​เอา​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​บูชา​ถวาย​สำหรับ​ไถ่​โทษ, กับ​เครื่อง​เผา​บูชา​แล​เครื่อง​กระยา​หาร, แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม​ที่​ถวาย​ทุก​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="26">แล​ใน​วันที่​ห้า​จง​บูชา​ลูก​วัว​ตัว​ผู้​เก้า, แล​แกะ​ผู้​สอง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​สิบ​สี่​ตัว​ปราศ​จาก​พิการ.</verse>
				<verse number="27">แล​เครื่อง​กระยา​หาร, แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม​ที่​ถวาย​กับ​ด้วย​ลูก​วัว​ผู้​แล​แกะ​ผู้​แล​ลูก​แกะ​นั้น​ก็​ตาม​ตัว​สัตว์​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="28">แล​เอา​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​บูชา​สำหรับ​ไถ่​ความผิด​กับ​ด้วย​เครื่อง​เผา​บูชา, แล​เครื่อง​กระยา​หาร, แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม​ที่​ถวาย​ทุก​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="29">“ใน​วันที่​หก​จง​บูชา​ลูก​วัว​ผู้​แปด, แล​แกะ​ผู้​สอง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​สิบ​สี่​ตัว​ปราศ​จาก​พิการ.</verse>
				<verse number="30">แล​เครื่อง​กระยา​หาร​แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม​ที่​ถวาย​กับ​ด้วย​ลูก​วัว​ผู้​แล​แกะ​ผู้​แล​ลูก​แกะ​นั้น​ก็​ตาม​ตัว​สัตว์​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="31">แล​เอา​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​บูชา​สำหรับ​ไถ่​ความผิด​กับ​ด้วย​เครื่อง​เผา​บูชา, แล​เครื่อง​กระยา​หาร, แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม​ที่​บูชา​ถวาย​ทุก​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="32">“แล​ใน​วันที่​เจ็ด​จง​บูชา​ลูก​วัว​ผู้​เจ็ด, แล​แกะ​ผู้​สอง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​สิบ​สี่​ตัว​ปราศ​จาก​พิการ.</verse>
				<verse number="33">แล​เครื่อง​กระยา​หาร​แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม, ที่​ถวาย​กับ​ด้วย ลูก​วัว​แล​แกะ​ผู้​แล​ลูก​แกะ​นั้น​ก็​ตาม​ตัว​สัตว์​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="34">แล​เอา​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​บูชา​ถวาย​สำหรับ​ไถ่​ความผิด กับ​ด้วย​เครื่อง​เผา​บูชา​แล​เครื่อง​กระยา​หาร, แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม​ที่​ถวาย​ทุก​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="35">“แล​ใน​วันที่​แปด​เป็น​เวลา​ชุม​นุม​อัน​บริสุทธิ์, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กระทำ​การ​หา​กิน​ใน​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="36">แต่​จง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​เป็น​โอชา​รส อัน​หอม​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, คือ​ลูก​วัว​ผู้​ตัว​หนึ่ง, แล​แกะ​ผู้​ตัว​หนึ่ง, แล​ลูก​แกะ​ขวบ​หนึ่ง​เจ็ด​ตัว​ปราศ​จาก​พิการ.</verse>
				<verse number="37">แล​เครื่อง​กระยา​หาร​แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม​ที่​ถวาย​กับ​วัว​ผู้​แล​แกะ​ผู้​แล​ลูก​แกะ, ก็​ตาม​สัตว์​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="38">แล​เอา​แพะ​ตัว​หนึ่ง​บูชา​ไถ่​ความผิด​กับ​ด้วย​เครื่อง​เผา​บูชา​แล​เครื่อง​กระยา​หาร, แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม​ที่​ถวาย​ทุก​วัน​นั้น.”</verse>
				<verse number="39">นี่​เป็น​การ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ใน​เวลา​ประชุม​เลี้ยง​แก่​พระองค์, กับ​ด้วย​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​ปฏิญาณ​ตัว, แล​เครื่อง​เผา​บูชา, แล​เครื่อง​กระยา​หาร​ถวาย, แล​เครื่อง​บูชา​ดื่ม, แล​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ​นั้น.</verse>
				<verse number="40">แล​โม​เซ​ได้​บอก​แก่​พวก​ยิศรา​เอลตาม​บรรดา​คำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​เขา​นั้น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">แล​โม​เซ​ก็​กล่าว​แก่​ผู้ใหญ่​หัวหน้า​ทุก​ตระกูล​ใน​พวก​ยิศรา​เอลว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​ดังนี้.</verse>
				<verse number="2">“ถ้า​ชาย​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​กล่าว​คำ​ปฏิญาณ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา หรือ​ได้​สาบาน ตัว​ก็​อย่า​ให้​ผู้​นั้น​เสีย​วาจา, เขา​ต้อง​กระทำ​ตาม​คำ​ที่​ออกมา​จาก​ปาก​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="3">ถ้า​หญิง​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​กล่าว​คำ​ปฏิญาณ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เมื่อ​เขา​ยัง​สาว​อยู่​ใน​เรือน​ของ​บิดา.</verse>
				<verse number="4">แล​บิดา​ของ​เขา​ได้​ยิน​คำ​ปฏิญาณ​ที่​เขา​ตั้ง​สัตย์​ไว้​นั้น, แล​บิดา​ของ​เขา​นิ่ง​อยู่​ก็​บรรดา​คำ​ปฏิญาณ​ของ​เขา​ยืน​มั่นคง​อยู่, เขา​ต้อง​กระทำ​ตาม​คำ​ที่​ได้​ตั้ง​สัตย์​ปฏิญาณ​ดังนั้น​ไว้.</verse>
				<verse number="5">แต่​ทว่า​ถ้า​บิดา​ของ​เขา​ได้​ห้าม​ปราม​เขา​ใน​วันที่​ได้​ยิน, ก็​คำ​ที่​เขา​ปฏิญาณ​ไว้​นั้น​จะ​หา​ยืน​มั่นคง​ไม่, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​โปรด​ยก​โทษ​เขา, เพราะ​บิดา​ของ​เขา​ได้​ห้าม​ปราม​ไว้.</verse>
				<verse number="6">ถ้า​หญิง​นั้น​มี​ผัว​แล​ออก​ปาก​กล่าว​คำ​ปฏิญาณ​ตัว.</verse>
				<verse number="7">แล​ผัว​ได้​ยิน​คำ​นั้น​นิ่ง​อยู่​ใน​วันที่​ได้​ยิน, ก็​คำ​ของ​หญิง​นั้น​ที่​ได้​ปฏิญาณ​ตัว​ไว้​จะ​ยืน​มั่นคง​อยู่.</verse>
				<verse number="8">แต่​ทว่า​ถ้า​ผัว​ห้าม​ปราม​ไว้​ใน​วันที่ ได้​ยิน, ก็​คำ​ที่​หญิง​นั้น​ออก​ปาก​กล่าว​ปฏิญาณ​จะ​หา​ยืน​มั่นคง​ไม่, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​โปรด​ยก​โทษ​เขา.</verse>
				<verse number="9">แต่​หญิง​หม้าย​แล​หญิง​ที่​อย่า​ผัว​ไป, แล​ได้​กล่าว​คำ​ปฏิญาณ​ตัว​อย่างไร, คำ​นั้น​จะ​ยืน​มั่นคง​อยู่ แก่​เขา.</verse>
				<verse number="10">ถ้า​หญิง​นั้น​ได้​กล่าว​คำ​ปฏิญาณ​อยู่​ใน​เรือน​ของ​ผัว​หรือ​ตั้ง​สัตย์​ด้วย​คำ​สาบาน.</verse>
				<verse number="11">แล​ผัว​นั้น​ได้​ยิน​แล​นิ่ง​อยู่​ไม่​ห้าม​ปราม​แล้ว, ก็​ถ้อยคำ​เขา​ปฏิญาณ​นั้น​จะ​ยืน​มั่นคง​อยู่​ทุก​คำ.</verse>
				<verse number="12">แต่​ทว่า​ถ้า​ผัว​ได้​ห้าม​ปราม​เสีย​ใน​วันที่​ได้​ยิน​ฟัง​คำ​นั้น, ก็​คำ​ที่​เขา​ออก​ปาก​กล่าว​ปฏิญาณ​ตัว​นั้น​จะ​หา​ยืน​มั่นคง​ไม่, เพราะ​ผัว​ได้​ห้าม​ปราม​เสีย​แล้ว, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​โปรด​ยก​โทษ​เขา.</verse>
				<verse number="13">บรรดา​ถ้อยคำ​ที่​หญิง​นั้น​กล่าว​ปฏิญาณ​ตัว​ไว้, ผัว​ของ​เขา​จะ​ทำ​ให้​ยั่งยืน​มั่นคง​ก็​ได้​หรือ​จะ​ทำลาย​เสีย​ไม่ให้​ยืน​มั่น​คง​ก็​ได้.</verse>
				<verse number="14">แต่​ทว่า​ถ้า​ผัว​นั้น​นิ่ง​อยู่​ไม่​ห้าม​ปราม​คำ​ปฏิญาณ​นั้น​ก็​ยืน​มั่นคง​อยู่, เพราะ​เขา​นิ่ง​อยู่​ไม่​ห้าม​ปราม​ใน​วันที่​ได้​ยิน​คำ​นั้น.</verse>
				<verse number="15">แต่​ทว่า​ถ้า​ผัว​จะ​ทำลาย​คำ​ปฏิญาณ​ของ​หญิง​นั้น, ต่อ​ภาย​หลัง​วันที่​ได้​ยิน​คำ​นั้น, เขา​ก็​จะต้อง​ทน​โทษ​การ​ผิด​ของ​หญิง​นั้น.”</verse>
				<verse number="16">นี่​แหละ​เป็น​บัญญัติ​ทั้ง​หลาย​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ, ด้วย​สามี​ภรรยา​ของ​เขา, แล​ด้วย​บิดา​กับ​บุตร​หญิง​ที่​ยัง​อยู่​ใน​เรือน​ของ​บิดา​นั้น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​จง​ให้​พวก​ยิศรา​เอล​ไป​แก้​แค้น​แก่​พวก​มิตยาน​นั้น, กระทำ​แล้ว​เจ้า​ต้อง​ถึง​แก่​มรณภาพ​รวมเข้า​กับ​พวก​พ้อง​ของ​ตน.”</verse>
				<verse number="3">แล​โม​เซ​ก็​กล่าว​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ว่า, จง​ให้​บาง​คน​ใน​พวก​ท่าน​เตรียม​เครื่อง​สาตราวุธ​ไว้​สำหรับ​การ​ศึก, แล้ว​ให้​ยก​ไป​ตี​พวก​มิตยาน​ได้​แก้​แค้น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แก่​พวก​มิตยาน.</verse>
				<verse number="4">จง​เอา​คน​ทุก​ตระกูล​ใน​พวก​ยิศรา​เอล, ตระกูล​ละ​พัน​คน​ไป​ใน​การ​ศึก​นั้น.</verse>
				<verse number="5">แล​เขา​จัด​เลือก​คน​ออก​จาก​พวก​ยิศรา​เอลทุก​ตระกูล, ตระกูล​ละ​พัน​คน​ไว้​ดังนั้นศ​ริ​รวม​ได้​หมื่น​สอง​พัน​คน, พร้อม​ด้วย​สาตราวุธ​สำหรับ​การ​ศึก​นั้น.</verse>
				<verse number="6">แล​โม​เซ​ก็​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ตระกูล​ละ​พัน​คน​นั้น, กับ​ด้วย​ฟิน​นะ​ฮาศ​บุตร​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต​ไป​การ​รบ​ศึก​นั้น, ถือ​เครื่อง​บริสุทธิ์​แล​แตร​ทั้ง​ปวง​สำหรับ​เป่า​ใน​มือ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="7">แล​เขา​ตี​พวก​มิตยา​นตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ, ประหาร​ชีวิต​ผู้ชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="8">แล​ประหาร​ชีวิต​เจ้า​เมือง​ทั้ง​ปวง​ของ​พวก​มิตยาน​นั้น​ด้วย, เจ้า​เมือง​นั้น​ชื่ออะ​วี, แลเร​เค็ม, แลซู​อาร, แลฮู​ระ, แลเร​บา, ห้า​เจ้า​เมือง​ด้วยกัน, แล​บี​ละ​อาม​บุตรบะ​โอ​ระ​นั้น เขา​ประหาร​ชีวิต​เสีย​ด้วย​กระบี่​เหมือนกัน.</verse>
				<verse number="9">แล​พวก​ยิศรา​เอล​จับ​เอา​ผู้หญิง​ทั้ง​หลาย​ใน​พวก​มิตยาน, กับ​ลูก​เด็ก​เล็ก​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, แล​กวาด​เอา​ทรัพย์​สมบัติ, แล​ฝูง​วัว​ฝูง​แกะ​แพะ​สิ่งของ​ทั้ง​ปวง​ไป​สิ้น.</verse>
				<verse number="10">แล​เผา​เมือง​ที่​อาศัย​ของ​เขา, แล​หอ​ป้อม​อัน​เข้มแข็ง​ทั้ง​ปวง​ด้วย​ไฟ​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="11">แล​พา​บรรดา​สิ่งของ​ทั้ง​สัตว์​แล​คน​เหล่านั้น​ไป.</verse>
				<verse number="12">ให้แก่​โม​เซ​แล​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต, แล​แก่​บรรดา​พวก​ยิศรา​เอล​ใน​ที่​หยุค​พัก, ตำบล​ราบ​เตียน​ของ​โม​อาบ​ริม​แม่​น้ำยา​ระเด็น​ใกล้​เมือง​ยะ​ริ​โฮ.</verse>
				<verse number="13">แล​โม​เซ​แล​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต, แล​ผู้ใหญ่​หัวหน้า​ของ​คน​เหล่านั้น​ก็​ออกไป​นอก​ที่​หยุด​พัก​จะ​รับ​เขา.</verse>
				<verse number="14">แล​โม​เซ​ก็​มี​ความ​โกรธ​เคือง​แก่​นาย​ทัพ​ใหญ่ แล​นาย​พัน​นาย​ร้อย​ทั้ง​ปวง​ที่​กลับมา​จาก​การ​ศึก​นั้น.</verse>
				<verse number="15">แล​โม​เซ​ก็ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ท่าน​ได้​ไว้​ชีวิต​ผู้หญิง​ทั้ง​หลาย​ด้วย​หรือ.</verse>
				<verse number="16">ดู​เถิด​เป็น​คน​เหล่านี้​ที่​ได้​ให้​พวก​ยิศรา​เอลห​ลง​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, โดย​คำปรึกษา​ของ​บี​ละ​อาม​ใน​การ​ไหว้​พระ​บา​ละ​นั้น, จึง​มี​โรคภัย​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​บังเกิด​แก่​คน​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนี้, จง​ฆ่า​เด็กผู้ชาย​นั้น​เสีย​ทุก​คน, แล​ฆ่า​ผู้หญิง​ทุก​คน​ที่​ได้​ร่วม​สังวาส​กับ​ผู้ชาย​เสีย​ด้วย.</verse>
				<verse number="18">แต่​เด็กผู้หญิง​ที่​ยัง​มิได้​ร่วม​สังวาส​ด้วย​ผู้ชาย​ก็​จง​เอา​ชีวิต​ไว้,</verse>
				<verse number="19">แล​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​อาศัย​อยู่​ข้าง​นอก​ที่​หยุด​พัก​เจ็ด​วัน, ผู้ใด​ฆ่า​คน​หรือ​ได้​ถูกต้อง​ซากศพ​ก็​ให้​ผู้​นั้น​ชำระ​ตัวเอง, แล​ชำระ​หมู่​ทาส​ชะเลย, ใน​วันที่​สาม​แล​ใน​วันที่​เจ็ด​ด้วย.</verse>
				<verse number="20">แล​ชำระ​เสื้อผ้า​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, แล​บรรดา​เครื่อง​ที่​ทำ​ด้วย​หนัง​สัตว์​และ​ขน​แพะ, และ​บรรดา​เครื่อง​ภาชนะ​ทำ​ด้วย​ไม้​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="21">แล​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต​ได้​กล่าว​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ไป​สงคราม​นั้น​ว่า, นี้​เป็น​คำ​บัญญัติ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​โม​เซ.</verse>
				<verse number="22">“คือ​ทองแดง​แล​เงิน​แล​ทองเหลือง​แล​เหล็ก​แล​ตะกั่ว​เกรียม​ตะกั่ว​ดำ​จะ​เอาไว้</verse>
				<verse number="23">บรรดา​สิ่งของ​ที่​ทน​ไฟ​ได้, ก็​เผา​ไฟ​เพื่อ​จะ​ให้​เป็น​สะอาด, แล จง​ชำระ​สิ่งของ​นั้น​ด้วย​น้ำ สำหรับ​ให้​ของ​นั้น​เป็น​บริสุทธิ์, แล​บรรดา​ของ​ที่​อยู่​ไฟ​ไม่ได้​ก็​ให้​ชำระ​ด้วย​น้ำ.</verse>
				<verse number="24">แล​ใน​วันที่​เจ็ด​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ซัก​ผ้า​ของ​ตน​จึง​เป็น​สะอาด. ที​หลัง​จึง​เข้า​มา​ใน​กอง​ค่าย​ที่​หยุด​พัก​ได้.”</verse>
				<verse number="25">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="26">“แล​เจ้า​กับ​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต, แล​ผู้ใหญ่​หัวหน้า​คน​ทั้ง​ปวง​จง​นับ​เอา​สิ่งของ​ที่​ตี​ได้มา​นั้น, ทั้ง​คน​แล​สัตว์​ทั้ง​ปวง​ด้วย.</verse>
				<verse number="27">แบ่งเป็น​สอง​ส่วน, ส่วน​หนึ่ง​เป็น​ของ​คน​ที่​ออกไป​ใน​การ​รบ​ศึก, แล​ส่วน​หนึ่ง​เป็น​ของ​คน​ที่​อยู่​กอง​ค่าย.</verse>
				<verse number="28">แล​แต่​ส่วน​หนึ่ง​ของ​คน​ที่​ออกไป​ใน​การ​รบ​นั้น, จง​แบ่งเป็น​ของ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​บ้าง, คือ​ห้า​ร้อย​คน​เอา​คน​หนึ่ง​แล​วัว​แล​ลา​แล​แกะ​ด้วย.</verse>
				<verse number="29">ของ​เหล่านี้​จง​ให้แก่​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต​สำหรับ​ยก​ถวาย​แก่​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="30">แล​แต่​ส่วน​หนึ่ง​ของ​พวก​ยิศรา​เอล​นั้น, ห้า​สิบ​ส่วน​ยก​ส่วน​หนึ่ง​ให้แก่​พวกเล​วี, คือ​ห้า​สิบ​คน​เอา​คน​หนึ่ง, แล​วัว​แล​ลา​แล​ฝูง​แกะ​แล​สัตว์​ทั้ง​ปวง​ด้วย, ให้แก่​พวกเล​วี​ผู้ดูแล​รักษา​พลับพลา​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="31">แล​โม​เซ​แล​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต, ได้​กระทำ​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​นั้น.</verse>
				<verse number="32">แล​ของ​ทั้ง​ปวง​ที่​รบ​ศึก​ได้มา​นั้น, คือ​แกะ​หก​แสน​เจ็ด​หมื่น​ห้า​พัน,</verse>
				<verse number="33">แลวัว​เจ็ด​หมื่น​สอง​พัน,</verse>
				<verse number="34">แล​ลา​หก​หมื่น​กับ​พัน​หนึ่ง,</verse>
				<verse number="35">แล​หญิง​ที่​มิได้​รวม​สังวาส​ด้วย​ผู้ชาย​ได้​สาม​หมื่น​สอง​พัน​คน.</verse>
				<verse number="36">แล​ส่วน​หนึ่ง​ของ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ไป​รบ​ศึก​นั้น, คือ​แกะ​สาม​แสน​สาม​หมื่น​เจ็ด​พัน​ห้า​ร้อย.</verse>
				<verse number="37">แล​ที่​เป็น​ส่วน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​ได้​หก​ร้อย​เจ็ด​สิบ​ห้า.</verse>
				<verse number="38">แล​ได้​วัว​มา​สาม​หมื่น​หก​พัน, แต่​ได้​ถวาย​เป็น​ส่วน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​เจ็ด สิบ​สอง.</verse>
				<verse number="39">แล​ได้​ลา​มา​สาม​หมื่น​ห้า​ร้อย, แต่​ได้​ถวาย เป็น​ส่วน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​หก​สิบ​เอ็จ,</verse>
				<verse number="40">แล​ได้​หมื่น​หก​พัน, แต่​ได้​ถวาย​เป็น​ส่วน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​สามสิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="41">แล​โม​เซ​ได้​เอา​ของ​ที่​เป็น​ส่วน​สำหรับ​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น, ให้​แก่​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ</verse>
				<verse number="42">แล​ส่วน​หนึ่ง​ของ​พวก​ยิศรา​เอล, ที่​โม​เซ​ได้​แบ่ง​ออก​จาก​ของ​ที่​ทหาร​ตี​ได้มา​นั้น.</verse>
				<verse number="43">ส่วน​หนึ่ง​ของ​คน​ทั้ง​ปวง​นั้น​คือ​แกะ​สาม​แสน​สาม​หมื่น​เจ็ด​พัน​ห้า​ร้อย.</verse>
				<verse number="44">แล​วัว​สาม​หมื่น​หก​พัน.</verse>
				<verse number="45">แล​ลา​สาม​หมื่น​ห้า​ร้อย.</verse>
				<verse number="46">แล​คน​หมื่น​หก​พัน.</verse>
				<verse number="47">แล​ส่วน​หนึ่ง​ของ​พวก​ยิศรา​เอล​นี้, โม​เซ​ได้​แบ่งเป็น​ห้า​สิบ​ส่วน​เอา​ส่วน​หนึ่ง, ทั้ง​คน​ชะเลย​แล​สัตว์​ทั้ง​ปวง​ให้แก่​พวกเล​วี, ผู้​ที่​ดูแล​รักษา​พลับพลา​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ​นั้น</verse>
				<verse number="48">แล​นาย​ใหญ่​ทั้ง​ปวง​แล​นาย​พัน​นาย​ร้อย​ก็​เข้า​มา​ใกล้​กับ​โม​เซ,</verse>
				<verse number="49">กล่าว​แก่​โม​เซ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้​ทาส​ของ​ท่าน​ได้​ตรวจ​ตรา​นับ​ผู้คน, ที่​ไป​ใน​การ​สงคราม​ใต้​บังคับ​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​แล้ว, แล​ไม่ได้​ขาด​เสีย​สัก​คน​หนึ่ง​เลย.</verse>
				<verse number="50">เหตุ​ฉะนี้, ข้าพ​เจ้า​ได้​นำเอา​ของ​มา​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​ซึ่ง​กัน​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​ได้มา​นั้น, คือ​เครื่อง​ทองคำ​แล​สายสร้อย.</verse>
				<verse number="51">แล​กำไล​แล​แหวน​แล​ตุ้มหู​แล​แผ่น​ทอง​สำหรับ​ไถ่​ชีวิต​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="52">โม​เซ​แล​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต​ได้รับ​เอา​ทองรูปพรรณ​ของ​เขา​ไว้, แล​ทองคำ​ที่​เขา​เอา​มา​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ของ​นาย​ใหญ่​ทั้ง​ปวง​แล​นาย​พัน​นาย​ร้อย​นั้น, หนัก​ได้​หมื่น​หก​พัน​เจ็ด​ร้อย​ห้า​สิบ​ซะเก็ล.</verse>
				<verse number="53">เพราะ​คน​เหล่านั้น​ได้​เก็บ​เอา​ของ​ข้าศึก​มา​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="54">โม​เซ​แล​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต​ก็​เอา​ทองคำ​ของ​นาย​พัน​นาย​ร้อย​ทั้ง​ปวง, เข้า​มา​ไว้​ใน​พลับ​พลา​ชุมนุม, เป็น​ของ​สำหรับ​ไถ่​ชีวิต​แก่​พวก​ยิศรา​เอล​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">แต่​พวก​ลูกหลาน​ตระกูล​รู​เบน, แล​พวก​ลูกหลาน​ตระกูล​ฆาด​นั้น, เขา​ทั้ง​หลาย​มี​ฝูง​วัว​เป็น​อัน​มาก, ครั้น​เขา​ได้​เห็น​แผ่น​ดิน​เมือง​ยาอะซัร, แล​เมืองคี​ละ​อาด​เขา​ก็​เห็น​ว่า​เป็น​ที่​สำหรับ​เลี้ยง​ฝูง​วัว.</verse>
				<verse number="2">พวก​ลูกหลาน​ตระกูล​ฆาด, และ​พวก​ลูกหลาน​ตระกูล​รู​เบน, ก็​มา​กล่าว​แก่​โม​เซ​แล​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต, แล​แก่​ผู้ใหญ่​หัวหน้า​ของ​คน​ทั้ง​ปวง​ว่า.</verse>
				<verse number="3">เมืองอะ​ตา​โรธา, แล​เมือง​ดี​โบน, แล​เมือง​ยา​อา​ซัร, แล​เมือง​นิมรา, แล​เมือง​เฮศะ​โบน, แล​เมือง​เอ​ลาเล, แล​เมือง​ซะ​บาม, แล​เมือง​นะ​โบ, แล​เมืองบะ​โอน.</verse>
				<verse number="4">เมือง​เหล่านี้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตี​ทำลาย​ตรงหน้า​พวก​ยิศรา​เอล, เป็น​เมือง​สำหรับ​เลี้ยง​ฝูง​วัว, แล​ทาส​ของ​ท่าน​มี​ฝูง​วัว​อยู่.</verse>
				<verse number="5">แล​เขา​ว่า​อีก​ว่า, เหตุ​ฉะนี้​ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มี​ความชอบ​กับ​ท่าน, ขอ​ยก​แผ่น​ดิน​เมือง​เหล่านั้น​ให้แก่​ทาส​ของ​ท่าน, เป็น​ที่​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, แล​อย่า​พา​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ข้าม​แม่​น้ำยา​ระเด็น​นี้​เลย.</verse>
				<verse number="6">แล​โม​เซ​ก็​ตอบ​แก่​พวก​ลูกหลาน​ตระกูล​ฆาด, แล​พวก​ลูกหลาน​ตระกูล​รู​เบน​นั้น​ว่า, พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​จะ​ไป​การ​ศึก​สงคราม, แล​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​นั่ง​อยู่​ที่นี่​หรือ.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ไฉน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​กระทำ​ให้​พวก​ยิศรา​เอล​ระอา​อ่อน​ใจ. ไม่ให้​เข้า​ไป​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ประทาน​ให้แก่​เขา​เล่า.</verse>
				<verse number="8">บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ได้​กระทำ​ดังนั้น, เมื่อ​เรา​ได้​ใช้​เขา​ไป​จาก​ตำบล​คา​เดศบัรเอะ​จาก​ตำบล​คา​เดชบัรเอะ​ให้​สอด​แนม​ดู​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​ว่า​เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ขึ้น​ไป​ถึง​ที่​ตำบล​เอศ​โคน​แล​เห็น​แผ่น​ดิน​นั้น​แล้ว, เขา​ได้​กระทำ​ให้​พวก​ยิศรา​เดล​ระอา​ท้อถอย​ไม่​อยาก​ให้​เขา​ไป​ใน​แผ่น​ดิน, ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ประทาน​ให้แก่​เขา.</verse>
				<verse number="10">แล​ความ​พิโรธ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พลุ่ง​ขึ้น​แก่​เขา, แล​พระองค์​ได้​ตั้ง​สัตย์​สัญญา​ไว้​ว่า.</verse>
				<verse number="11">แท้จริง​แต่​บรรดา​คน​ซึ่ง​ขึ้นมา​จาก​ประเทศ​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป, ก็​ไม่​มี​คน​ที่​จะ​ได้​เห็น​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​เรา​สัญญา​ว่า​จะ​ให้แก่​อับ​รา​ฮาม​แลยิศ​ฮาค​แล​ยา​โคบ แต่​สัก​คน​หนึ่ง​เลย เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​มิได้​เชื่อ​ฟัง​ติดตาม​เรา.</verse>
				<verse number="12">เว้น​ไว้​แต่​คาเลบ​บุตร​ยะ​ฟูเน​พวก​เคนี, แล​ยะ​โฮซูอะ​บุตร​นูน​นั้น​เพราะ​เขา​ได้​เชื่อ​ฟัง​ติดตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="13">แล​ความ​พิโรธ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​พลุ่ง​ขึ้น​แก่​พวก​ยิศรา​เอล, แล​พระองค์​ได้​ให้​เขา​เที่ยว​ไป​มา​อยู่​ใน​ป่า​สี่​สิบ​ปี, จน​บรรดา​คน​ที่​ได้​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตาย​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="14">นี่​แล​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เป็น​คน​ผิด​ทวี​ขึ้น​จะ​ให้​ความ​พิโรธ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยิ่ง​ปรากฏ​มาก​แก่​พวก​ยิศรา​เอล.</verse>
				<verse number="15">ด้วย​ว่า​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​หัน​ไป​เสีย​จาก​พระองค์​พระองค์​จะ​ละ​ทิ้ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เสีย​ใน​ป่า​อีก, แล​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ทำ​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​นี้​ฉิบ​หาย​เสีย​สิ้น</verse>
				<verse number="16">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​เข้า​มา​ใกล้​โม​เซ​พูด​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ปลูก​โรง​ที่นี่​สำหรับ​ฝูง​วัว​ฝูง​แกะ, และ​จะ​สร้าง​บ้านเรือน​สำหรับ​บุตร​ภรรยา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="17">แต่​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นี้​จะ​พร้อม​ใจ​ไป​ใน​การ​สงคราม​กับ​ด้วย​พวก​ยิศรา​เอล​นั้น. จน​เขา​ทั้ง​หลาย​มาถึง​ที่​อยู่​ของ​เขา​ทุก​คน. แต่​จะ​ให้​บุตร​ภรรยา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อยู่​เมือง​เหล่านี้​ที่​มี​กำแพง​ล้อมรอบ​เพราะ​กลัว​ชาว​แผ่น​ดิน​นี้.</verse>
				<verse number="18">พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​กลับมา​ยัง​บ้านเรือน​ของ​ข้าพ​เจ้า​นี้, จน​พวก​ยิศรา​เอล​ได้​ที่​ของ​ตน​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="19">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​เอา​ที่​ฝัง​แม่​น้ำยา​ระเด็น​ข้าง​โน้น​กับ​ด้วย​เขา, เพราะ​ที่​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อยู่​แม่​น้ำยา​ระเด็น​ฝั่ง​ข้าง​นี้​ทิศ​ตะวันออก</verse>
				<verse number="20">และ​โม​เซ​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ดังนั้น, ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไป​ใน​การ​สงคราม​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="21">ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ถือ​อาวุธ​พร้อม​แก่​การ​รบ, ข้าม​แม่​น้ำยา​ระเด็น​นี้​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, จน​พระองค์​ได้​ขับ​ไล่​พวก​ศัตรู​ของ​พระองค์​ไป​เสีย​จาก​พระ​พักตร​พระองค์.</verse>
				<verse number="22">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ปราบ​ปราม​แผ่น​ดิน​นั้น​ลง​เรียบ​แล้ว, ภาย​หลัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​กลับมา, หา​มี​โทษ​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​แล​พวก​ยิศรา​เอล​ไม่, แผ่น​ดิน​นี้​จึง​จะ​เป็น​ที่​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="23">แต่​ทว่า​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​กระทำ​ดังนั้น, ท่าน​ก็​ได้​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​จง​รู้​เป็น​แน่​ว่า​โทษ​ผิด​ของ​ท่าน​จะ​ติดตาม​ถึง​ตัว.</verse>
				<verse number="24">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​สร้าง​บ้านเมือง​ไว้​สำหรับ​บุตร​ภรรยา, แล​โรง​สำหรับ​ฝูง​สัตว์​ทั้ง​ปวง. แล​จง​กระทำ​ตาม​คำ​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เจรจา​มา​นั้น.</verse>
				<verse number="25">แล​พวก​ลูกหลาน​ตระกูล​ฆาด, แล​พวก​ลูกหลาน​ตระกูล​รู​เบน​กล่าว​แก่​โม​เซ​ว่า, ทาส​ของ​ท่าน​จะ​กระทำ​ตาม​คำ​ของ​นาย​ข้าพ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="26">จะ​ให้​บุตร​ภรรยา​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, แล​ฝูง​แกะ​แพะ​และ​ฝูง​วัว​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ใน​หัว​เมือง​ทั้ง​ปวง​แขวง​ฆี​ละ​อาด​นี้.</verse>
				<verse number="27">แต่​พวก​ทาส​ของ​ท่าน​จะ​ข้าม​ไป​ทุก​คน​พร้อม​ด้วย​ศาสตรา​วุธ​สำหรับ​การ​สงคราม, ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตาม​คำ​ที่​นายก​ล่าว​นั้น.</verse>
				<verse number="28">โม​เซ​จึง​ได้​สั่ง​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต. แล​ยะ​โฮซูอะ​บุตร​นูน, แล​ผู้ใหญ่​หัวหน้า​ทั้ง​ปวง​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​ด้วย​เรื่อง​ของ​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="29">โม​เซ​ก็​สั่ง​เขา​ว่า, ถ้า​พวก​ลูกหลาน​ตระกูล​ฆาด, แล​พวก​ลูกหลาน​ตระกูล​รู​เบน​จะ​ข้าม​แม่​น้ำยา​ระเด็น​กับ​ด้วย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทุก​คน​ถือ​อาวุธ​พร้อม​แก่​การ​รบ,</verse>
				<verse number="30">แล​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ปราบ​ปราม​แผ่น​ดิน​นั้น​ลง​เรียบ​แล้ว, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ให้​แผ่น​ดิน​เมือง​ฆี​ละ​อาด​นี้​เป็น​ที่​ของ​เขา. แต่​ทว่า​ถ้า​เขา​ไม่​ข้าม​ไป​ถือ​อาวุธ​พร้อม​ด้วย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว, เขา​ทั้ง​หลาย​ต้อง​เอา​ที่​กับ​ด้วย​ท่าน​ใน​แผ่น​ดิน​เมือง​คะ​นา​อัน.</verse>
				<verse number="31">แล​พวก​ลูกหลาน​ตระกูล​ฆาด, แล​พวก​ลูกหลาน​ตระกูล​รู​เบน​ก็​ตอบ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​พวก​ทาส​ของ​ท่าน​อย่างไร, เขา​จะ​กระทำ​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="32">ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ข้าม​ไป​ถึง​แผ่น​ดิน​เมือง​คะ​นา​อัน, ถือ​อาวุธ​พร้อม​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ที่​ฝั่ง​แม่​น้ำยา​ระเด็น​ข้าง​นี้​เป็น​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="33">แล​โม​เซ​ได้​ให้แก่​พวก​ลูกหลาน​ตระกูล​ฆาด, แล​พวก​ลูกหลาน​ตระกูล​รู​เบน, แล​แก่​พวก​มะ​นา​เซ​ผู้​ลูก​โย​เซฟ​กึ่ง​ตระกูล​ซึ่ง​เมือง​ของ​ซี​โฮนกษัต​ริย์​พวกอะ​โมรี, แล​เมือง​ของ​โอม​กษัตริย์​เมือง​บา​ซาร​ทั้ง​เขตต์​แดน​เหล่านั้น​เป็น​ของ​เขา​สิ้น.</verse>
				<verse number="34">แล​พวก​ลูกหลาน​ตระกูล​ฆาด​ได้​สร้าง​เมือง​ดี​โบน, แล​เมืองอะ​ตา​โรธา, แล​เมืองอะ​โร​เอล.</verse>
				<verse number="35">แล​เมืองอัต​โรธ, แล​เมือง​โซ​ฟาย. แล​เมือง​ยา​เซร, เมือง​ยัฆบะ​ฮา.</verse>
				<verse number="36">แล​เมือง​เบธะ​นิมรา, แล​เมือง​เบธ​ฮา​ราน, เป็น​เมือง​มี​กำแพง​ล้อมรอบ, แล​เขา​ปลูก​โรง​ไว้​สำหรับ​เลี้ยง​ฝูง​แกะ​ด้วย.</verse>
				<verse number="37">แล​พวก​ลูกหลาน​ตระกูล​รู​เบน​ได้​สร้าง​เมือง​เฮ็ศ​โบน, แล​เมือง​เอ​ลาเล, แล​เมือง​คีร​ยาธายิม, แล​เมือง​นะ​โบ.</verse>
				<verse number="38">แล​เมือง​บา​ละ​มะ​โอน​เมือง​เหล่านี้​มี​ชื่อ​ใหม่, แล​สร้าง​เมือง​ซิบ​มา, แล​หัว​เมือง​อื่น​ที่​เขา​สร้าง​ขึ้น​เขา​ก็​ให้​ชื่อ​ใหม่​ทั้งนั้น.</verse>
				<verse number="39">แล​พวก​ลูกหลาน​มาคีรๆ ผู้​บุตร​มะ​นา​เซ. ก็​ขึ้น​ไป​ตี​เอา​เมือง​ฆี​ละ​อาด​ประหาร​ชีวิต​พวกอะ​โมรี​ที่​อยู่​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="40">แล​โม​เซ​ก็​ได้​ให้​เมือง​ฆี​ละ​อาค​นั้น​แก่​มาคีร​บุตร​มะ​นา​เซ, แล​เขา​ก็​อยู่​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="41">แล​ยา​อีร​บุตร​มะ​นา​เซ​ก็​ขึ้น​ไป​ตี​เอา​เมือง​เล็กๆ แขวง​ฆี​ละ​อาด​นั้น, แล​เรียก​ชื่อ​เมือง​นั้น​ว่า​ฮา​โวธ​ยา​อีร.</verse>
				<verse number="42">แล​โน​บา​ก็​ขึ้น​ไป​ตี​เมือง​คะนัธ, แล​บ้าน​เล็ก​เมือง​น้อย​เหล่านั้น, แล​เรียก​ชื่อ​ว่า​โน​บา​ตาม​ชื่อ​ของ​ตน.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">ระยะทาง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​พวก​ยิศรา​เอล, ที่​ออกมา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​อัน​เป็น​หมู่​เป็น​กอง, ใต้​บังคับ​มือ​ของ​โม​เซ​แล​อาโรน​นั้น​เป็น​ดังนี้.</verse>
				<verse number="2">โม​เซ​ได้​จด​เขียน​ระยะทาง​ทั้ง​หลาย​ที่​เขา​เดิน​มา​นั้น​ตาม​รับสั่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ระยะทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​นั้น​คือ​ดังนี้.</verse>
				<verse number="3">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ยก​ออกไป​จาก​หัว​เมือง​รา​มะ​เซศ, ใน​เดือน​ที่​หนึ่ง​วันที่​สิบ​ห้า, คือ​วัน​ถัด​วันปัศ​คา​นั้น​มา​พวก​ยิศรา​เอล​ได้​ยก​ออกมา​ด้วย​ฝีมือ​อัน​กล้า​แข็ง​ต่อ​หน้า​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ด้วย​ขณะนั้น​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ได้​ฝัง​ศพ​ลูก​หัวปี​ทั้ง​หลาย​ของ​ตน, ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ประหาร​นั้น, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ลงโทษ​แก่​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ด้วย.</verse>
				<verse number="5">แล​พวก​ยิศรา​เอลออก​จา​กราม​เซศ​นั้น​มา​หยุด​พัก​อยู่ซุ​โคธ.</verse>
				<verse number="6">แล​เขา​ยก​ออก​จากซุ​โคธ​มา​หยุด​พัก​ที่​เอธาม​อยู่​ริม​ป่า.</verse>
				<verse number="7">แล​เขา​ยก​ออก​จาก​เอธาม​หัน​มาถึง​ที่ฟี​ฮาฮี​โรธ, อยู่​ตรงหน้า​เมือง​บา​ละ​ชีโฟนห​ยุด​อยู่​ที่​หน้า​เมืองมึฆ​โดน.</verse>
				<verse number="8">แล​เขา​ยก​ออก​จาก​ที่ฟี​ฮาฮี​โรธ​ข้าม​ทะเล​เข้า​ไป​ใน​ป่า. แล​เดิน​เข้า​ไป​ในป่า​เอธาม​ทาง​สาม​วัน, แล​หยุด​อยู่​ที่มา​รา.</verse>
				<verse number="9">แล​เขา​ออก​จาก​มา​รา​มาถึง​เอลีม​ที่​เอลีม​นั้น​มี​น้ำพุ​สิบ​สอง​แห่ง, แล​ต้น​ตาล​เจ็ด​สิบ​ต้น​เขา​หยุด​พัก​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="10">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​ยก​ออก​จาก​เอลีม​มา​หยุด​พัก​อยู่​ริม​ทะเล​แดง.</verse>
				<verse number="11">แล​เขา​ออก​จาก​ที่​ริม​ทะเล​แดง​มา​หยุด​พัก​อยู่​ที่​ป่า​ซีน.</verse>
				<verse number="12">แล​เขา​ยก​เดิน​ออก​จาก​ที่​ป่าซีน​นั้น​มา​หยุด​ที่ดัพ​คา.</verse>
				<verse number="13">แล​ออก​จาก​ที่ดัพ​คา​มา​หยุด​พัก​ที่​อา​ลูศ.</verse>
				<verse number="14">แล​เขา​ออก​จาก​อาลูศ​มา​หยุด​พัก​ที่​ระฟี​ดีม​ที่​นั้น​ไม่​มี​น้ำ​กิน.</verse>
				<verse number="15">แล​เขา​ออก​จา​กระฟี​ดีมมา​หยุด​พัก​ที่​ป่า​ภูเขา​ซี​นาย.</verse>
				<verse number="16">แล​เขา​ออก​จาก​ป่า​ซี​นาย​มา​หยุด​พัก​ที่​คีบ​โรช​ฮัธอะ​วา.</verse>
				<verse number="17">แล​เขา​ออก​จาก​คีบ​โรธ​ฮัธอะ​วา​มา​หยุด​พัก​ที่ฮ​เซ​โรธ.</verse>
				<verse number="18">แล​เขา​ออก​จากฮ​เซ​โรธ​มา​หยุด​พัก​ที่​ริธ​มา.</verse>
				<verse number="19">แล​เขา​ออก​จาก​ริธ​มา​มา​หยุด​พัก​ที่​ริ​โมน​เฟ​เร็ด.</verse>
				<verse number="20">แล​เขา​ออก​จาก​ที่​ริ​โมน​เฟ​เร็ด​มา​หยุด​พัก​ที่​ลิบ​นา.</verse>
				<verse number="21">แล​เขา​ออก​จาก​ลิบ​นา​มา​หยุด​พัก​ที่​รี​ซา.</verse>
				<verse number="22">แล​เขา​ออก​จาก​รี​ซา​หยุด​พัก​ที่​คะ​เฮ​ลาธา.</verse>
				<verse number="23">แล​เขา​ออก​จาก​คะ​เฮ​ลาธา​มา​หยุด​พัก​ที่​ภูเขา​เซ​เฟ๊ร.</verse>
				<verse number="24">แล​เขา​ออก​จาก​ที่​ภูเขา​เซ​เฟ๊ร​มา​หยุด​พัก​ที่​ฮะ​รา​ดา.</verse>
				<verse number="25">แล​เขา​ออก​จาก​ที่​ฮะ​รา​ดา​มา​หยุด​พัก​ที่มัค​เฮโลธ.</verse>
				<verse number="26">แล​เขา​ออก​จาก​ที่มัค​เฮโลธ​มา​หยุด​พัก​ที่ธา​ฮัช.</verse>
				<verse number="27">แล​เขา​ออก​จาก​ที่ธา​ฮัธ​มา​หยุค​พัก​ที่เธ​รา.</verse>
				<verse number="28">แล​เขา​ออก​จาก​ที่เธ​รามา​หยุค​พัก​ที่​มิธ​คา.</verse>
				<verse number="29">แล​เขา​ออก​จาก​ที่​มิธ​คา​มา​หยุด​ที่​ฮัค​โม​นา.</verse>
				<verse number="30">แล​เขา​ออก​จาก​ฮัค​โม​นา​มา​หยุด​ที่​โม​เซ​โรธ.</verse>
				<verse number="31">แล​เขา​ออก​จาก​โม​เซ​โรธ​มา​หยุด​ที่บะเน​ยา​คะคาน.</verse>
				<verse number="32">แล​เขา​ออก​จากบะเน​ยาอะ​คาน​มา​หยุด​พัก​ที่​โฮ​ระ​ฮาฆิด​ฆาด.</verse>
				<verse number="33">แล เขา​ออก​จาก​ที่​โฮ​ระ​ฮาฆิด​ฆาด​มา​หยุด​พัก​ที่ยัค​บาธา.</verse>
				<verse number="34">แล​เขา​ออก​จาก​ที่ยัค​บาธามา​หยุด​พัก​ที่​อับ​โรน.</verse>
				<verse number="35">แล​เขา​ออก​จาก​ที่​อับ​โรน​มา​หยุด​พัก​ที่​เอ๊ศ​โยน​ฆา​เบร.</verse>
				<verse number="36">แล​เขา​ออก​จาก​ที่​เอ๊ศ​โยน​ฆา​เบร​มา​หยุด​พัก​ที่​ป่าซีน​ตำบล​คา​เด​ศ.</verse>
				<verse number="37">แล​เขา​ออก​จาก​ตำบล​คา​เดศ​มา​หยุด​พัก​ที่​ภูเขา​ฮา​ระ​ที่​แดน​เมืองอะ​โดม.</verse>
				<verse number="38">แล​อาโรน​ผู้​ปุโรหิต​ก็​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​ฮา​ระ​ตาม​รับสั่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ตาย​ที่​นั้น​ใน​วัน​ต้น​เดือน​ที่​ห้า​ปี​ที่​สี่​สิบ, ตั้งแต่​พวก​ยิศรา​เอลออก​มา​จาก​ประเทศ​เมือง​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="39">ครั้น​อาโรน​ตาย​ที่​ภูเขา​ฮา​ระ​นั้น​อายุ​ได้​ร้อย​ยี่สิบ​สาม​ปี.</verse>
				<verse number="40">แล​เจ้า​เมืองอะ​ราด​พวก​คะ​นา​อัน​ที่​อยู่​ข้าง​ทิศ​ใต้​แผ่น​ดิน​เมือง​คะ​นา​อัน​ได้​ยิน​ข่าว​ว่า​พวก​ยิศรา​เอลมา.</verse>
				<verse number="41">แล​พวก​ยิศรา​เอลออก​จาก​ที่​ภูเขา​ฮา​กะ​นั้น​มา​หยุด​พัก​ที่ซัล​โม​-​นา.</verse>
				<verse number="42">แล​เขา​ออก​จาก​ที่ซัล​โม​นา​มา​หยุด​พัก​ที่​ฟู​โนน.</verse>
				<verse number="43">แล​เขา​ออก​จาก​ที่​ฟู​โนน​มา​หยุด​พัก​ที่​โอ​โบธ.</verse>
				<verse number="44">แล​เขา​ออก​จาก​ที่​โอ​โบธ​มา​หยุด​พัก​ที่​อี​เยอะ​บา​รีม​แขวง​เมือง​โม​อาบ.</verse>
				<verse number="45">แล​เขา​ออก​จาก​ที่​อี​เยอะ​บา​รีม​มา​หยุด​พัก​ที่​ดี​โบน​ฆาด.</verse>
				<verse number="46">แล​เขา​ออก​จาก​ที่​ดี​โบน​ฆาด​มา​หยุด​พัก​ที่​อา​ละ​โมน​ดิบ​ลาธายิม.</verse>
				<verse number="47">แล​เขา​ออก​จาก​ที่​อา​ละ​โมน​ดิบ​ลาธายิม​มา​หยุด​พัก​ที่​ภูเขาอะ​บา​ริม​ตรงหน้า​นะ​โบ.</verse>
				<verse number="48">แล​เขา​ออก​จาก​ที่​ภูเขาอะ​บา​ริม​มา​หยุด​พัก​ที่​ราบ​เตียน​เมือง​โม​อาบ​ริม​แม่​น้ำยา​ระเด็น​ใกล้​เมือง​ยะ​ริ​โฮ.</verse>
				<verse number="49">ตั้งอยู่​ริม​แม่​น้ำยา​ระเด็น​นั้น​ตั้งแต่​เบธ​ยะ​ซี​โมธ, จนถึง​อา​เบล​ซิ​ตีม​ที่​ราบ​เตียน​เมือง​โม​อาบ​นั้น</verse>
				<verse number="50">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ที่​ราบ​เตียน​เมือง​โม​อาบ​ริม​แม่​น้ำยา​ระเด็น​ใกล้​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="51">“จง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศรา​เอล​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ข้าม​แม่​น้ำยา​ระเด็น​มาถึง​แผ่น​ดิน​เมือง​คะ​นา​อัน​แล้ว.</verse>
				<verse number="52">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ขับ​ไล่​ชาว​เมือง​นั้น​ออก​เสีย, แล​ทำลาย​รูปภาพ​ทั้ง​หลาย, แล​ทำลาย​รูป​หล่อ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, แล​ทำลาย​ที่​สูง​ทั้ง​ปวง​อัน​เป็น​ที่​นมัสการ​รูป​เคารพ​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="53">แล​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เอา​ที่​ของ​ชาว​เมือง​นั้น​เป็น​ที่​ของ​ท่าน​อยู่, ด้วย​ว่า​เรา​ได้​ให้​ที่​แผ่น​ดิน​เมือง​นั้น​เป็น​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="54">แล​จง​แบ่ง​ที่​เมือง​นั้น​จับ​ฉลาก​กัน​เป็น​ที่​อยู่​ของ​ครอบ​ครัว​ทั้ง​หลาย, แล​แก่​คน​มาก​ก็​ให้​ที่​นั้น​มาก, แล​แก่​คน​น้อย​ก็​ให้​ที่​นั้น​น้อย, แล​ให้แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ตามที่​เขา​จับ​ฉลาก​ถูก.</verse>
				<verse number="55">แต่​ทว่า​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​ขับ​ไล่​ชาว​เมือง​นั้น​ออก​เสีย, ก็​จะ​เป็นไป​ว่า​คน​ชาว​เมือง​นั้น​ที่​ยัง​เหลืออยู่​จะ​เป็น​ดุจ​เสี้ยน​อยู่​ใน​ตา​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, แล​ดุจ​หนาม​ที่​เสียด​แทง​สีข้าง​ของ​ท่าน, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​รบกวน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="56">เรา​จะ​กระทำ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ดุจ​ดัง​เรา​คิด​จะ​กระทำ​เขา​นั้น.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​สั่ง​พวก​ยิศรา​เอล​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ครั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มาถึง​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​แล้ว, อัน​เป็น​ที่​แห่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อยู่, คือ​ทั้ง​แว่น​แคว้น​ประเทศ​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​นั้น.</verse>
				<verse number="3">ก็​จง​ตั้ง​แดน​เมือง​ด้าน​ทิศ​ใต้​นั้น, ตั้ง​แต่​ป่าซีน​ตลอด​มา​ริม​แดน​เมืองอะ​โดม​จนถึง​สุด​ปลาย​ทะเล​เค็ม​ทิศ​ตะวันออก.</verse>
				<verse number="4">แล​เขตต์​แดน​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​หัน​มา​สู่​ภูเขาอัค​รา​บิม, แล​ป่าซีน​อ้อม​เมือง​คา​เดศบัรเนอะ​มาถึง​เมือง​ฮะซัร​อา​ดาร, แล​ถึง​เมือง​อัศ​โมน.</verse>
				<verse number="5">เลี้ยว​มา​จาก​เมืองอัศ​โมน​มาถึง​แม่น้ำ​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​ตลอด​มา​ออก​ที่​ทะเล,</verse>
				<verse number="6">แล​เขตต์​แดน​ทิศ​ตะวัน​ตก​นั้น​คือ​ทะเล​ใหญ่, นี้​จะ​เป็น​เขตต์​แดน​ทิศ​ตะวันตก​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="7">แล​เขตต์​แดน​ทิศ​เหนือ​นั้น​คือ​ตั้งแต่​ทะเล​ใหญ่​มาถึง​ภูเขา​ฮา​ระ.</verse>
				<verse number="8">แล​ตั้งแต่​ภูเขา​ฮา​ระ​จนถึง​ประตู​เมือง​ฮามัธ​ตลอด​มาถึง​เมืองซ​ดาด.</verse>
				<verse number="9">แล​ถึง​เมือง​ซี​พโรน​มา​ออก​ที่​ตำบล​ฮะซัร​เอ​โนน, นี่​แหละ​จะ​เป็น​เขตต์​แดน​ข้าง​ทิศ​เหนือ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="10">แล​เขตต์​แดน​ข้าง​ทิศ​ตะวันออก​นั้น​ตั้งแต่​ฮะซัร​เอ​โนน​นั้น​จนถึง​เมือง​ซะ​ฟาม.</verse>
				<verse number="11">แล​ตั้งแต่​ซะฟา​มจน​ถึง​ริ​บาล​ข้าง​เมือง​อา​ยิน​ทิศ​ตะวันออก, แล​ลง​มา​จนถึง​ฝั่ง​ทะเล​ที่​เมือง​คะเน​เร็ธ​นั้น.</verse>
				<verse number="12">แล​เขตต์​แดน​นั้น​จะ​ลง​มาถึง​แม่​น้ำยา​ระเด็น, มา​ออก​ที่​ทะเล​น้ำเค็ม, นี่​แหละ​จะ​เป็น​เขตต์​แดน​แผ่น​ดิน​เมือง​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​โดยรอบ.”</verse>
				<verse number="13">แล​โม​เซ​สั่ง​พวก​ยิศรา​เอล​ว่า, นี้​เป็น​แผ่น​ดิน​เมือง​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​อยู่​ด้วย​จับ​ฉลาก​กัน, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ให้แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทั้ง​เก้า​ตระกูล, แล​แก่​กึ่ง​ตระกูล​นั้น.</verse>
				<verse number="14">ด้วย​ว่า​ลูกหลาน​ตระกูล​รู​เบน​ตาม​เรือน ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, แล​ลูกหลาน​ตระกูล​ฆา​ดตาม​เรือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา​ก็​ได้​ที่​อยู่​แล้ว, แล​กึ่ง​ตระกูล​มะ​นา​เซ​นั้น​ก็​ได้​ที่​อยู่​ของ​เขา​ด้วย.</verse>
				<verse number="15">สอง​ตระกูล​กับ​กึ่ง​ตระกูล​ได้​ที่​อยู่​ของ​เขา​ฝั่ง​แม่​น้ำยา​ระเด็น​ข้าง​นี้, ตรงหน้า​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​ข้าง​ทิศ​ตะวันออก</verse>
				<verse number="16">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="17">“คน​ที่​แบ่ง​แผ่น​ดิน​เมือง​ได้แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​นั้น, คือ​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต, แล​ยะ​โฮซูอะ​บุตร​นูน.</verse>
				<verse number="18">แล​จง​เอา​คน​หนึ่ง​ผู้ใหญ่​หัวหน้า, แต่​ทุก​ตระกูล​มา​เป็น​ผู้ช่วย​แบ่ง​แผ่น​ดิน​เมือง​ให้​เป็น​ที่​อยู่​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="19">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ผู้ช่วย​นั้น​เป็น​ดังนี้, คือ​ฆา​เลบ​บุตร​ยะ​ฟู​เนต​ระ​กูล​ยะฮู​ดา.</verse>
				<verse number="20">แล​ซะมู​เอล​บุตร​อา​มีฮูด​ตระกูล​ซี​โมน.</verse>
				<verse number="21">แลอะ​ลี​ดาด​บุตรคิศ​โลน​ตระกูล​เบน​ยา​มิน.</verse>
				<verse number="22">แล​ผู้ใหญ่​หัวหน้า​แต่​ตระกูล​ดาน คือ​บุคี​บุตร​ยก​ลี.</verse>
				<verse number="23">แล​ผู้ใหญ่​หัวหน้า​แต่​พวก​ลูกหลาน​โย​เซฟ, แล​พวก​ลูกหลาน​มะ​นา​เซ​นั้น, คือ​ฮา​นิเอล​บุตร​เอ​โฟด.</verse>
				<verse number="24">แล​ผู้ใหญ่​หัวหน้า​แต่​ตระกูล​เอฟ​รายิม​นั้น, คือค​มูเอล​บุตร​ซิพ​ตาน.</verse>
				<verse number="25">แล​ผู้ใหญ่​หัวหน้า​แต่​ตระกูล​ซะบู​โลน, คืออะ​ลี​ฟาน​บุตร​ฟัร​นาค.</verse>
				<verse number="26">แล​ผู้ใหญ่​หัวหน้า​แต่​ตระกูลยิ​ซา​คาร​นั้น, คือ​ฟัล​ตี​เอล​บุตร​อา​ซาร.</verse>
				<verse number="27">แล​ผู้ใหญ่​หัวหน้า​แต่​ตระกูล​อา​เซ็ร​นั้น, คืออะฮี​ฮูด​บุตร​ซะโล​มี.</verse>
				<verse number="28">แล​ผู้ใหญ่​หัวหน้า​แต่​ตระกูล​นัพธา​ลี​นั้น, คือฟะ​ดาเอล​บุตร​อา​มี​ฮูด.”</verse>
				<verse number="29">นี่​แหละ​คือ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​ให้​แบ่ง​ที่​แผ่น​ดิน​เมือง​คะ​นา​อัน​ให้​พวก​ยิศรา​เอล​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​โม​เซ, ที่​ราบ​เตียน​เมือง​โม​อาบ​ริม​แม่​น้ำยา​ระเด็น​ใกล้​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​สั่ง​พวก​ยิศรา​เอล​ให้​เขา​ยก​หัว​เมือง​บ้าง​แก่​พวกเล​วี​เป็น​ที่​อยู่​ของ​เขา​ท่ามกลาง​พวก​ยิศรา​เอล, แล​จง​ให้แก่​พวกเล​วี​ซึ่ง​ที่​ล้าง​อยู่​ล้อมรอบ​หัว​เมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="3">แล​หัว​เมือง​นั้น​จะ​เป็น​ที่​อยู่​อาศัย​ของ​เขา, แล​ที่​ร้าง​อยู่​ล้อมรอบ​เมือง​จะ​เป็น​ที่​สำหรับ​ฝูง​วัว, แล​สิ่งของ​แล​ฝูง​สัตว์​ทั้ง​ปวง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="4">แล​ที่​ร้าง​อยู่​ล้อมรอบ​หัว​เมือง​ทั้ง​ปวง​ที่​จะ​ให้​พวกเล​วี​นั้น, ยาว​ตั้งแต่​กำแพง​เมือง​ออกไป​ได้​พัน​ศอก​โดยรอบ.</verse>
				<verse number="5">จง​วัด​ที่​นอก​เมือง​ด้าน​ทิศ​ตะวันออก​นั้น​สอง​พัน​ศอก, แล​ด้าน​ทิศ​ใต้​สอง​พัน​ศอก, แล​ด้าน​ทิศ​ตะวันตก​สอง​พัน​ศอก, แล​ด้าน​ทิศ​เหนือ​สอง​พัน​ศอก​โดยรอบ, แล​หัว​เมือง​จะ​อยู่​ท่ามกลาง​ที่​นั้น, นี้​จะ​เป็น​ที่​ร้าง​เปล่า​อยู่​สำหรับ​หัว​เมือง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="6">แล​ใน​เหล่า​หัว​เมือง​ที่​จะ​ยก​ให้แก่​พวกเล​วี​นั้น, ก็​จง​ตั้ง​หก​หัว​เมือง​ไว้​เป็น​ที่​อาศัย​คุ้ม​สำหรับ​คน​ที่​พลั้ง​พลาด​ฆ่า​คน​ตาย, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​หนี​มา​อาศัย​ใน​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="7">บรรดา​หัว​เมือง​ที่​จะ​ยก​ให้แก่​พวกเล​วี​นั้น, คือ​สี่​สิบ​แปด​หัว​เมือง, สี่​สิบ​แปด​หัว​เมือง​กับ​ที่​ร้าง​เปล่า​อยู่​ล้อมรอบ​เมือง​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="8">แล​หัว​เมือง​อัน​เป็น​ของ​พวก​ยิศรา​เอล​ที่​จะ​ยก​ให้แก่​พวกเล​วี​นั้น, ก็​พวก​ไหน​ที่​มี​มาก​ก็​เอา​มาก, แล​พวก​ไหน​ที่​มี​น้อย​ก็​เอา​น้อย, ทุก​ตระกูล​นั้น​จะ​ยก​หัว​เมือง​ให้แก่​พวกเล​วี​ตามที่​มาก​แล​น้อย​ของ​เขา.”</verse>
				<verse number="9">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า,</verse>
				<verse number="10">“จง​กล่าว​แก่ พวก​ยิศรา​เอล​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ข้าม​แม่​น้ำยา​ระเด็น​มาถึง​แผ่น​ดิน​เมือง​คะ​นา​อัน​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">จง​ให้​กำหนด​ตั้ง​หัว​เมือง​บ้าง​เป็น​ที่​คุ้ม​ห้าม​สำหรับ​คน​ทั้ง​ปวง, เพื่อ​ว่า​ผู้​ที่​พลั้ง​พลาด​มิได้​แกล้ง​ฆ่า​คน​จะ​ได้​หนี​มา​พึ่ง​อาศัย​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="12">แล​เมือง​เหล่านั้น​จะ​เป็น​ที่​คุ้ม​ตัว​จาก​มือ​พี่​น้อง​คน​ตาย​ที่​จะ​กระทำ​ตอบ​แทน, เพื่อ​ว่า​ผู้​ที่​ฆ่า​คน​นั้น​จะ​มิได้​ตาย​ก่อน, กว่า​จะ​มา​ยืน​ตรงหน้า​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ประชุม​พร้อม​ให้​ลูกขุน​ตัดสิน.</verse>
				<verse number="13">แล​แต่​เหล่า​เมือง​ที่​จะ​ยก​ให้​เขา​นั้น, ก็​จง​กำหนด​ตั้ง​หก​หัว​เมือง​จะ​เป็น​ที่​คุ้ม​ห้าม.</verse>
				<verse number="14">ให้​มี​ที่​ฝั่ง​แม่​น้ำยา​ระเด็น​ข้าง​นี้​สาม​หัว​เมือง, แล​ใน​แผ่น​ดิน​เมือง​คะ​นา​อัน​สาม​หัว​เมือง​เป็น​ที่​คุ้ม​ห้าม.</verse>
				<verse number="15">แล​เมือง​เหล่านี้​จะ​เป็น​ที่​คุ้ม​ห้าม​สำหรับ​พวก​ยิศรา​เอล,</verse>
				<verse number="16">แล​สำหรับ​คน​แขก​เมือง​แล​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ด้วย, เพื่อ​ว่า​ผู้ใด​ฆ่า​คน​ไม่​ทัน​รู้​จะ​ได้​หนี​มา​อาศัย​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ผู้ใด​ตี​เขา​ตาย​ด้วย​เครื่อง​เหล็ก, ผู้​นั้น​ได้​ชื่อ​ว่า​แกล้ง​ฆ่า​คน​ต้อง​ปรับ​โทษ​ถึง​ตาย​เป็น​แท้.</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ผู้ใด​ตี​เขา​ด้วย​ท่อน​ไม้​ถึง​ตาย​ผู้​นั้น​ได้​ชื่อ​ว่า​แกล้ง​ฆ่า​คน​ต้อง​ปรับ​โทษ​ถึง​ตาย​เป็น​แท้.</verse>
				<verse number="19">ผู้​ที่​ตอบ​แทน​โลหิต​นั้น​จะต้อง​ประหาร​ชีวิต​ผู้​ฆ่า​คน, ถ้า​พบ​เมื่อไร​ต้อง​ประหาร​เมื่อ​นั้น.</verse>
				<verse number="20">ถ้า​ผู้ใด​โกรธ​ชก​ต่อย​เขา, หรือ​แอบ​ซ่อน​ขว้าง​ถูก​เขา​ด้วย​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​ให้​ตาย.</verse>
				<verse number="21">หรือ​เกลียด​ชัง​ตี​เขา​ด้วย​มือ​ให้​ตาย, ก็​ต้อง​ประหาร​ชีวิต​ผู้​ตี​คน​ตาย​นั้น​เป็น​แท้, เขา​เป็น​ผู้​แกล้ง​ฆ่า​คน, ถ้า​ญาติ​อัน​สนิท​ผู้ตอบ​แทน​โลหิต​นั้น​พบ​เขา​ที่​ไหน​ก็​ประหาร​ชีวิต​ที่​นั้น​ได้.</verse>
				<verse number="22">แต่​ทว่า​ถ้า​เขา​ไม่ได้​มี​ความ​โกรธ​ตี​เขา​ไม่​ทัน​รู้.</verse>
				<verse number="23">หรือ​เอา​หิน​ขว้าง​ถูก​เขา​ตาย​ด้วย​ไม่​ทัน​เห็น, แล​ไม่ได้​เป็น​ศัตรู​ไม่ได้​คิด​ทำ​อันตราย​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="24">ก็​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ชุม​นุ​มพร้​อม​จะ​พิพากษา​ตัดสิน, แก่​ผู้​ฆ่า​คน, แล​ผู้ตอบ​แทน​โลหิต​นั้น​ตาม​บัญญัติ​เหล่านี้.</verse>
				<verse number="25">แล​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ชุมนุม​จะ​ตัดสิน​ช่วย​ผู้​นั้น​ให้​พ้น​มือ​ของ​ผู้ตอบ​แทน​โลหิต​นั้น, แล​คน​ทั้ง​ปวง​จะ​ให้​เขา​กลับคืน​ไป​ยัง​เมือง​คุ้ม​ห้าม​ของ​ตน​ที่​ตัว​ได้​หนี​ไป​อาศัย​นั้น, แล​เขา​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​นั้น, ตราบ​เท่า​สิ้นชีวิต​ปุโรหิต​ผู้ใหญ่, ผู้​ต้อง​ชะโลม​ด้วย​น้ำมัน​อัน​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="26">แต่​ทว่า​ถ้า​ผู้​ฆ่า​คน​นั้น​ออกมา​นอก​จังหวัด​ที่​เมือง​คุ้ม​ห้าม​ซึ่ง​ตัว​ได้​หนี​ไป​อาศัย​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="27">แล​ผู้ตอบ​แทน​โลหิต​พบปะ​เขา​ภายนอก​จังหวัด​ที่​เมือง​คุ้ม​ห้าม​แล้ว, ก็​ผู้ตอบ​แทน​โลหิต​นั้น​จะ​ประหาร​ชีวิต​ผู้​ฆ่า​คน​นั้น​เสีย​ไม่​มี​โทษ.</verse>
				<verse number="28">เพราะ​ผู้​นั้น​ควร​จะต้อง​อยู่​ใน​เมือง​คุ้ม​ห้าม​ของ​ตน​จน ตราบ​เท่า​สิ้นชีวิต​ปุโรหิต​ผู้ใหญ่, ครั้น​ปุโรหิต​ผู้ใหญ่​สิ้นชีวิต​แล้ว, ผู้​ฆ่า​คน​นั้น​ก็​กลับไป​ยัง​ที่​อยู่​เดิม​ของ​ตน​ได้.</verse>
				<verse number="29">ข้อ​เหล่านี้​จะ​เป็น​บัญญัติ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตลอด​ทุก​ชั่ว​อายุ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="30">ผู้ใด​ฆ่า​คน​แล​มี​พะยาน​ยืน​ความ​ก็​ต้อง​ปรับ​โทษ​ผู้​นั้น​ถึง​ตาย, แต่​พะยาน​ปาก​หนึ่ง​จะ​ยืน​ความ​ให้​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ถึง​ตาย​นั้น​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="31">แล​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้รับ​ค่า​ไถ่​ชีวิต​ผู้​ฆ่า​คน, ซึ่ง​ควร​จะ​ถึง​ตาย​นั้น, แต่​จง​ประหาร​ชีวิต​ผู้​นั้น​เสีย​เป็น​แท้.</verse>
				<verse number="32">แล​อย่า​ได้รับ​สินบน​แก่​คน​ที่​หนี​ไป​อยู่​เมือง​คุ้ม​ห้าม​นั้น,. เพื่อ​เขา​จะ​ได้​กลับมา​ที่​อยู่​เดิม​ของ​ตน, ก่อน​กว่า​จะ​สิ้นชีวิต​ปุโรหิต​ผู้ใหญ่.</verse>
				<verse number="33">ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​กระทำ​ให้​แผ่น​ดิน​เมือง​เป็น​มลทิน​ด้วย​โลหิต, เพราะ​โลหิต​นั้น​ได้​กระทำ​ให้​เมือง​เป็น​มลทิน​อยู่, แล​จะ​ชำระ​ล้าง​แผ่น​ดิน​เมือง​ให้​ปราศ​จาก​มลทิน​ของ​โลหิต​ที่​ไหล​ตก​นั้น, ก็​แต่​ด้วย​โลหิต​ของ​ผู้​ยัง​โลหิต​เขา​ให้​ตก​นั้น.</verse>
				<verse number="34">เหตุ​ฉะนี้, ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​กระทำ​ให้​แผ่น​ดิน​เมือง​ซึ่ง​จะ​ไป​อยู่​นั้น​เป็น​มลทิน​เป็น​ที่​เรา​อาศัย​อยู่, เพราะ​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​ได้​อาศัย​อยู่​กับ​พวก​ยิศรา​เอล​นั้น.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">แล​ผู้ใหญ่​หัวหน้า​ของ​ครอบ​ครัว​ลูกหลาน​ฆี​ละ​อาด​บุตร​มาคีร​ผู้​บุตร​มะ​นา​เซ, แต่​ครอบ​ครัว​ลูกหลาน​โย​เซฟ, เข้า​มา​ใกล้​พูด​กับ​โม​เซ​แล​ผู้ใหญ่​หัวหน้า​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​ว่า.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​แบ่ง​ปัน​ที่​แผ่น​ดิน​เมือง​นั้น, ให้กับ​พวก​ยิศรา​เอลตาม​ฉลาก​ถูก​นั้น, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​นาย​ข้าพ​เจ้า​ให้​ยก​ที่​มรดก​ส่วน​ของ​ซัพ​ฮาด​พี่​น้อง​ข้าพ​เจ้า​ให้แก่​บุตร​หญิง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="3">ถ้า​เขา​มี​ผัว​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​แต่​ตระกูล​อื่น, ก็​ให้​เอา​ที่​มรดก​ของ​เขา​ออก​จาก​ส่วน​ที่​ปู่ย่า​ตา​ยาย​นั้น, ใส่​กับ​ที่​มรดก​ของ​ตระกูล​ที่​เขา​ไป​อยู่​ด้วย​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ครั้น​ถึง​ปี​ที่​ยินดี​ของ​พวก​ยิศรา​เอล, จึง​ให้​เอา​ที่​มรดก​ของ​เขา​มา​ใส่​กับ​ที่​ตระกูล​ซึ่ง​เขา​ไป​อยู่​ด้วย​นั้น, ดังนี้​แหละ​ที่​ของ​เขา​จะต้อง​เอา​ออก​จาก​ตระกูล​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="5">แล​โม​เซ​ได้​สั่ง​พวก​ยิศรา​เอลตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​ว่า, ตระกูล​ลูกหลาน​โย​เซฟ​ได้​ว่า​ถูก​แล้ว.</verse>
				<verse number="6">คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​ด้วย​บุตรี​ซัพ​ฮาด​เป็น​ดังนี้, ให้​เขา​มี​ผัว​ตามที่​เขา​เห็น​ดี​ชอบ​ใจ​นั้น, จำเพาะ​แต่​ใน​ตระกูล​ครอบ​ครัว​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="7">ดังนี้​แหละ​ที่​มรดก​ของ​พวก​ยิศรา​เอล​จะ​ไม่​แยก​ย้าย​จาก​ตระกูล​ใด​ตระกูล​หนึ่ง, เพราะว่า​ทุก​คน​ใน​พวก​ยิศรา​เอล จะต้อง​คง​อยู่​ใน​ที่​มรดก​ตาม ตระกูล​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="8">แล​บุตร​หญิง​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ซึ่ง​มี​ที่​มรดก​ท่ามกลาง​พวก​ยิศรา​เอล, จะต้อง​มี​ผัว​แต่​ใน​ตระกูล​ของ​บิดา​เขา, เพื่อ​พวก​ยิศรา​เอลทุก​คน​จะ​ได้​คง​อยู่​กับ​ที่​มรดก​ของ​ปู่ย่า​ตา​ยาย​เขา.</verse>
				<verse number="9">แล​จะ​ไม่ให้​ที่​มรดก​นั้น​แยก​ย้าย​จาก​ตระกูล​ใด​ตระกูล​หนึ่ง, ไป​ติดต่อ​กับ​ตระกูล​อื่น​แต่​ทุก​คน​ใน​พวก​ตระกูล​พวก​ยิศรา​เอล, จะต้อง​คง​อยู่​กับ​ที่​มี​มรดก​ของ​ตน​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="10">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​โม​เซ​อย่างไร​บุตร​ของ​ซัพ​ฮาด​ได้​กระทำ​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="11">ด้วย​ว่า​มาลา, แลธิร​ซา, แล​ฮัฆ​ลา, แล​มิ​ละ​คา, แล​โน​อา, บุตร​หญิง​ของ​ซัพ​ฮาด​นั้น​มี​ผัว​แต่​ใน​วงศ์​ญาติ​บิดา​เขา.</verse>
				<verse number="12">เขา​มี​ผัว​ใน​ครอบ​ครัว​ลูกหลาน​มะ​นา​เซ​แล​โย​เซฟ, แล​ที่​มรดก​ของ​เขา​ได้​คง​อยู่​ใน​ตระกูล​ครอบ​ครัว​บิดา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="13">และ​เป็น​บัญญัติ​แล​ข้อ​พิพากษา​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​พวก​ยิศรา​เอล, โดย​มือ​ของ​โม​เซ​ที่ราบ​เตียน​เมือง​โม​อาบ​ที่​ริม​แม่​น้ำยา​ระเด็น​ใกล้​เมือง​ยะ​ริ​โฮ.</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="5">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ข้อความ​นี้​เป็น​คำ​ที่​โม​เซ​ได้​กล่าว​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​ฟาก​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​ข้าง​โน้​น​ที่​ป่า​หุบเขา​ตรง​ตำบล​ซูพ, ท่ามกลาง​ฟา​ราน, โธเฟ็ล, ลา​บาน, ฮะ​เซ​โร​ธ, และ​ดี​ซา​ฮา​บ.</verse>
				<verse number="2">(ทาง​แต่​โฮ​เร็บ​สิบ​เอ็ด​วัน​ตาม​ทาง​ภูเขา​เซ​อี​ร​จน​คา​เดช​บัรเนอะ.)</verse>
				<verse number="3">ใน​ปี​ที่​สี่​สิบ, เดือน​สิบ​เอ็ด, วันที่ ๑ นั้น, โม​เซ​ได้​กล่าว​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล, ตาม​บรรดา​ถ้อยคำ​ที่​พระ​ยะโฮ​วา​ตรัส​สั่ง​ท่าน​ให้​กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย;</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เขา​ได้​ประหาร​ชีวิต​ซี​โฮน​กษัตริย์​ชาติ​อะ​โมรี, ที่อยู่​เมือง​เฮ​ศ​โบ​น, และ​โอ​ฆ​กษัตริย์​บา​ซาน​ผู้​ซึ่ง​อยู่​อัศธา​โร​ธ​ใน​ตำบล​เอ็ด​ระ​อี​นั้น​แล้ว:</verse>
				<verse number="5">ณ ที่​ฟาก​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​ข้าง​โน้น, ที่​เมือง​โม​อาบ, โม​เซ​ได้​อธิบาย​พระ​บัญญัติ, นี้​ว่า,</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​เรา​ทั้ง​หลาย, ที่​ภูเขา​โฮ​เร็บ​นั้น​ว่า;</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​อาศัย​ที่​ภูเขา​นี้​นาน​พอ​แล้ว, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กลับ, เดิน​ตาม​ทาง, ไป​ยัง​ภูเขา, พวก​อะ​โมรี, และ​ที่​ใกล้เคียง​กัน​ใน​ที่​หุบเขา, และ​ใน​ที่​ภูเขา​ทั้ง​หลาย, และ​ใน​ที่ราบ​ต่ำ, และ​ใน​ตำบล​ทิศใต้, และ​ที่​ริม​ทะเล. แผ่น​ดิน​ชาติ​คะ​นา​อัน, และ​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​จนถึง​แม่น้ำ​ใหญ่, คือ​แม่น้ำ​ฟะ​รา​ธ.</verse>
				<verse number="8">นี่​แน่ะ, เรา​ได้​ตั้ง​แผ่น​ดิน​นั้น​ไว้​ตรงหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย: เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เข้า​ไป​ปกครอง​แผ่น​ดิน​นั้น, ซึ่ง​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สัญญา​แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า คือ​อับ​รา​ฮาม, ยิศ​ฮา​ค, และ​ยา​โคบ​ว่า, จะ​ให้แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​และ​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="9">ครั้งนั้น​เรา​ได้​บอก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, เรา​ทน​พวก​เจ้า​คน​เดียว​ไม่​ไหว:</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​บันดาล​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทวี​มาก​ขึ้น, และ​นี่​แน่ะ, พวก​เจ้า​มี​จำนวน​มาก​ดุจ​ดาว​ทั้ง​หลาย​บน​อากาศ.</verse>
				<verse number="11">(ขอ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​ทรง​กระทำ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มาก​ทวี​ขึ้น​พัน​เท่า, และ​ทรง​อวยพร​แก่​เจ้า. เหมือน​อย่าง​พระองค์​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย!)</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ทน​ความ​ลำบาก, ความ​หนัก, และ​ความ​ทุ่มเถียง​ของ​เจ้า​คน​เดียว​อย่างไร​ได้? จง​เลือก​เอา​คน​ที่​มี​ปัญญา, ความ​รู้, และ​คนที​มี​ชื่อ​ตาม​ตระกูล​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">และ​เรา​จะ​ตั้ง​เขา​เป็น​หัวหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ตอบ​เรา, และ​ว่า, สิ่ง​ที่​ท่าน​กล่าว​นั้น​ดี​ควร​กระทำ.</verse>
				<verse number="15">เรา​จึง​ได้​เลือก​คน​หัวหน้า​ใน​ทุก​ตระกูล​ของ​พวก​เจ้า, ซึ่ง​เป็น​คน​มี​ปัญญา, และ​ความ​รู้, ตั้ง​ไว้​เป็นใหญ่​เหนือ​เจ้า​ทั้ง​หลาย. ให้​เป็น​นาย​พัน, นาย​ร้อย, นาย​ห้า​สิบ, นาย​สิบ, และ​พนักงาน​ต่าง ๆ ตาม​ตระกูล​ของ​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="16">ครั้งนั้น​เรา​ได้​บังคับ​สั่ง​พวก​ตระ​ลา​การ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​ว่า, จง​พิจารณา​ความ​ของ​พี่​นอง​ทุกคน, กับ​แขกเมือง​ที่อยู่​ด้วย​เขา, และ​ตัดสิน​ตาม​ความ​ยุตติ​ธรรม.</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​เห็นแก่หน้า​ผู้ใด​ใน​การ​พิพากษา; จง​ฟัง​ท่าน​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย​เหมือน​กัน; เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กลัว​ผู้ใด; เพราะ​การ​พิพากษา​นั้น​เป็น​การ​ของ​พระเจ้า: และ​ถ้อยคำ​ที่​ยาก​นัก, จง​นำมา​แจ้ง​แก่​เรา, และ​เรา​จะ​พิจารณา.</verse>
				<verse number="18">ครั้งนั้น​เรา​ได้​บังคับ​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​ทำ​บรรดา​การ​ที่​ควร​เจ้า​จะ​กระทำ</verse>
				<verse number="19">เรา​ได้​ออก​ไป​จาก​ภูเขา​โฮ​เร็บ, เดิน​ตลอด​ป่า​ใหญ่​อัน​เป็น​ที่​น่ากลัว, ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​นั้น​ตาม​ทาง​ภูเขา​พวก​อะ​โมรี, ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​เรา​ได้​ตรัส​สั่ง​เรา; แล้ว​เรา​ก็​มา​ถึง​คา​เดช​บัรเนอะ,</verse>
				<verse number="20">และ​เรา​ได้​บอก​เจ้า​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​ถึง​ภูเขา​พวก​อะ​โมรี​แล้​ว, ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​ประทาน​ให้แก่​เรา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="21">นี่​แน่ะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​ตั้ง​แผ่น​ดิน​เมือง​นั้น​ไว้​ตรงหน้า​เจ้า: เจ้า​จง​ขึ้น​ไป​ปกครอง​แผ่น​ดิน​นั้น, ตาม​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​ได้​ตร้ส​สั่ง; เจ้า​อย่า​กลัว, อย่า​ตกใจ​เลย.</verse>
				<verse number="22">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทุกคน​ได้​มา​หา​เรา, พูด​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ใช้​คน​ให้​ไป​ข้างหน้า​และ​สอด​แนม​ดู​แผ่น​ดิน​นั้น, ให้​นำ​ข่าว​มา​ถึง​เรา​ให้​รู้​ว่า​เรา​จะ​ต้อง​ขึ้น​ไป​ทาง​ไหน​และ​จะ​ไป​ถึง​หัวเมือง​ไหน​ก่อน.</verse>
				<verse number="23">คำ​นั้น​เรา​ก็​เห็นดี​ด้วย; และ​เรา​ได้​เลือก​สิบ​สอง​คน​มา​จาก​พวก​เจ้า, ตระกูล​ละ​คน:</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เขา​ได้​หันกลับ​ขึ้น​ไป​ที่​ภูเขา, มา​ถึง​ห้วย​ชื่อ​เฮ​ศโฆล, สอด​แนม​ดู​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="25">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​เก็บ​ผลไม้​เมือง​นั้น​มา​ใน​มือ​ให้​เรา, และ​นำ​ข่าว​มา​ว่า, แผ่น​ดิน​นั้น​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​จะ​ประทาน​ให้​เรา​นั้น​เป็น​ที่​ดี</verse>
				<verse number="26">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​ยอม​ขึ้น​ไป. ขัดขืน​คำสั่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า:</verse>
				<verse number="27">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​บ่น​ติเตียน​ใน​กระโจม​ของ​ตน, และ​ว่า, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ชัง​เรา​ทั้ง​หลาย, พระองค์​จึง​ทรง​พา​เรา​ทั้ง​หลาย​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, จะ​ได้​มอบ​เรา​ไว้​ใน​มือ​พวก​อะ​โมรี, เพื่อ​จะ​ทำลาย​เรา​เสีย.</verse>
				<verse number="28">เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ขึ้น​ไป​ที่ไหน​เล่า? พวก​พี่น้อง​ของ​เรา​ได้​ทำ​อก​ใจ​ของ​เรา​ให้​ฝ่อ​ท้อถอย​ไป, และ​ว่า, คน​เหล่านั้น​ใหญ่​สูง​กว่า​พวกเรา​อีก; เมือง​ทั้งปวง​นั้น​มี​กำแพง​เทียม​ฟ้า; และ​ที่​นั้น​เรา​ได้​เห็น​พวก​อะ​นาค​ด้วย.</verse>
				<verse number="29">เรา​จึง​ได้​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, อย่า​ครั่นคร้าม, หรือ​กลัว​เขา​เลย</verse>
				<verse number="30">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ผู้นำ​หน้า​เจ้า, พระองค์​จะ​ทรง​ต่อตี​แทน​เจ้า, ตาม​บรรดา​การ​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​เพื่อ​เจ้า​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ต่อหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย;</verse>
				<verse number="31">และ​ใน​ป่า​นั้น, ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​อุ้ม​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่างไร, ดุจดัง​มนษย์​อุ้ม​บุตร​ของ​ตน ใน​บรรดา​ทาง​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ไป​นั้น, จน​มา​ถึง​ตำบล​นี้,</verse>
				<verse number="32">แต่​ใน​สิ่ง​นี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มิได้​เชื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า,</verse>
				<verse number="33">ผู้​ได้​ทรง​นำทาง​ข้างหน้า​เจ้า, เพื่อ​จะ​หา​ที่​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ตั้ง​กระโจม​ของ​เจ้า, กลางคืน​พระองค์​ได้​ประทาน​ให้​มี​แสง​ไฟ, และ​กลางวัน​ให้​มี​เมฆ, เพื่อ​จะ​ทรง​โปรด​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เห็น​ทาง​ที่​ควร​จะ​ไป</verse>
				<verse number="34">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ฟัง​เสียง​คำพูด​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, จึง​ทรง​กริ้ว,</verse>
				<verse number="35">และ​ทรง​สาบาน​ว่า, แท้จริง​ไม่​มี​ผู้ใด​ใน​คน​ชาติ​ชั่ว​นี้​แม้น​สัก​คน​เดียว​ที่​จะ​ได้​เห็น​แผ่น​ดิน​อัน​ผาสุก​นั้น​เลย, ที่​เรา​ได้​สัญญา​ว่า​จะ​ประ​ทา​นแก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="36">เว้นไว้แต่​คา​เล็บ​บุตร​ยะ​ฟู​เน; เขา​จะ​เห็น​เมือง​นั้น, และ​เรา​จะ​ให้​แผ่น​ดิน​ที่​เขา​ได้​เหยียบ​ไว้​นั้น​แก่​เขา, และ​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา, เพราะ​เขา​ได้​ทำ​ตาม​คำสั่ง​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ถ้วนถี่.</verse>
				<verse number="37">พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ทรง​พิ​โรธ​แก่​เรา​ด้วย​เพราะ​เหตุ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ตรัส​ว่า, เจ้า​จะ​ไม่​ได้​เข้า​ไป​ใน​ที่นั่น​ด้วย.</verse>
				<verse number="38">ยะ​โฮ​ซูอะ​บุตร​นูน, ที่​ยืน​อยู่​ตรงหน้า​เจ้า, เขา​จะ​ได้​เจ้า​ไป: จง​อุดหนุน​ใจ​ของ​เขา: เพราะ​เขา​จะ​พา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​ไป​รับ​ที่​นั้น​เป็น​กรรมสิทธิ์.</verse>
				<verse number="39">แต่ทว่า​ลูก​เด็ก​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้าที่​เจ้า​ว่า​จะ​เสีย​นั้น, และ​ทารก​ของ​เจ้าที่​ใน​วัน​นั้น​มิได้​รู้จัก​ผิด​และ​ชอบ, เขา​จะ​เข้า​ไป​ที่​นั้น, แผ่น​ดิน​นั้น​เรา​จะ​ให้แก่​เขา, และ​เขา​จะ​ปกครอง​อยู่​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="40">แต่​ฝ่าย​เจ้า​ทั้ง​หลาย, จง​กลับ​เดินทาง​ป่า​ตาม​ทาง​ทะเลแดง</verse>
				<verse number="41">ครั้งนั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ตอบ​แก่​เรา​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ขึ้น​ไป​และ​สู้รบ, ตาม​บรรดา​ถ้อยคำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส​สั่ง​นั้น. และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​คาด​อาวุธ​เตรียม​ตัว​ไว้​ทุกคน, แล้ว​บังอาจ​ขึ้น​ไป​ยัง​ภูเขา.</verse>
				<verse number="42">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​เรา​ว่า, เจ้า​จง​กล่าว​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​นั้น​ว่า, อย่า​ขึ้น​ไป​สู้รบ​เลย: เพราะ​เรา​มิได้​อยู่​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย; กลัว​เกลือก​ว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ถูก​อาวุธ​พ่ายแพ้​พวก​ศัตรู​นั้น.</verse>
				<verse number="43">เรา​จึง​บอก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ดังนั้น, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​ได้​ฟัง; แต่​ได้​กบฏ​ต่อ​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, มี​ใจ​องอาจ, และ​ได้ขึ้น​ไป​ที่​ภูเขา​นั้น.</verse>
				<verse number="44">และ​พวก​อะ​โมรี​ที่อยู่​ภูเขา​นั้น, ก็ได้​ออก​มา​ต่อสู้, และ​ไล่​ตี​เจ้า, ดุจดัง​ฝูง​ผึ้ง​ไล่, และ​ได้​พิฆาต​ฆ่า​เจ้า​ใน​ตำบล​เซ​อี​ร, จนถึง​ฮัร​มา.</verse>
				<verse number="45">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กลับ​มา​ร้องไห้​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา; แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ได้​ทรง​ฟัง​เสียง​ร้อง, และ​ไม่​ได้​ทรง​เงี่ย​พระ​โสต</verse>
				<verse number="46">แล้ว​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​อาศัย​อยู่​ตำบล​คา​เดช​หลาย​วัน, ตาม​วัน​ทั้ง​หลาย​ที่​ท่าน​ได้​อยู่​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ครั้งนั้น เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​กลับ​เข้า​ป่า เดิน​ตาม​ทะเลแดง, ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​เรา; และ​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​เดิน​เวียน​ไป​มา​ที่​ตำบล​ภูเขา​เซ​อี​ร​หลาย​วัน</verse>
				<verse number="2">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​เรา​ว่า,</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เดิน​เวียน​ไป​มา​ที่​ภูเขา​นี้​นาน​พอ​อยู่​แล้ว: จง​กลับ​หัน​เดิน​ไป​ทาง​ทิศเหนือ.</verse>
				<verse number="4">และ​เจ้า​จง​บัญชา​สั่ง​คน​ทั้งปวง​นั้น​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เดิน​ข้าม​เขตต์​แดน​เมือง พวก​พี่น้อง​ของ​เจ้า​คือ​ลูกหลาน​ของ​เอ​ซาว, ที่อยู่​ตำบล​เซ​อี​ร; และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​กลัว​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ดังนั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ตัว; อย่า​ต่อสู้​เขา; เพราะ​เรา​จะ​ไม่​ให้​ที่​ของ​เขา​แก่​เจ้า​เลย, จะ​ไม่​ให้​ที่ดิน​แม้​เท่า​ฝ่าเท้า​เหยียบ​ได้; ด้วยว่า​ที่​ภูเขา​เซ​อี​ร​นั้น​เรา​ได้​ให้แก่​เอ​ซาว​เป็น​ผู้ปกครอง.</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เอา​เงิน​ซื้อ​เสบียง​อาหาร​จาก​เขา, เพื่อ​จะ​ได้​กิน, และ​จง​เอา​เงิน​ซื้อ​น้ำ​จาก​เขา​ด้วย​เพื่อ​จะ​ได้​ดื่ม.</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​อวยพร​แก่​เจ้า​ใน​บรรดา​การ​ที่​มือ​เจ้า​กระทำ​นั้น; พระองค์​ได้​ทรง​รู้​ทาง​ที่​เจ้า​ได้​เดิน​ใน​ป่า​ใหญ่​นี้; พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​อยู่​ด้วย​เจ้า​สี่​สิบ​ปี​มา​แล้ว; เจ้า​ทั้ง​หลาย​มิได้​ขัดสน​สิ่งใด​เลย.</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​เดิน​เลย​ไป​จาก​พวก​ลูกหลาน​เอ​ซาว, พี่น้อง​ของ​เรา ที่อยู่​ภูเขา​เซ​อี​ร, ตลอด​ทาง​ที่​หุบเขา​ตั้งแต่​เอลัธ​และ​เอ็ศ​โยน​ฆาเบร และ​เรา​ได้​หัน​เลี้ยว​ไป​ตาม​ทาง​ป่า​พวก​โม​อาบ.</verse>
				<verse number="9">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​เรา​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ราวี​พวก​โม​อาบ, หรือ​สู้รบ​กับ​เขา; เพราะ​เรา​จะ​ไม่​ให้​ที่​ของ​เขา​ไว้​แก่​เจ้า​ปกครอง​เลย; ด้วย​เรา​ได้​ให้​ที่​ตำบล​อาร์​นั้น​แก่​พวก​ลูกหลาน​โลด​เป็น​ผู้ปกครอง.</verse>
				<verse number="10">(แต่ก่อน​พวก​เอ​มิ​น​ได้​อยู่​ที่นั่น, มี​อำนาจ​มาก, เป็น​คน​ใหญ่, และ​สูง​ดัง​พวก​อะ​นาค!</verse>
				<verse number="11">คน​เหล่านี้​ได้​ชื่อ​ว่า​ระ​ฟา​ยา, เหมือน​พวก​อะ​นาค; แต่​พวก​โม​อาบ​นั้น​เรียก​ชื่อ​ว่า​เอ​มิม.</verse>
				<verse number="12">แต่ก่อน​พวก​โฮ​รีม​ได้​อยู่​ตำบล​เซ​อี​ร​นั้น​ด้วย, และ​พวก​ลูกหลาน​เอ​ซาว​ได้​มา​อยู่​แทน​ที่​เขา; และ​ได้​ทำลาย​เขา​เสีย​ต่อหน้า​ตน, แล้ว​ได้​อาศัย อยู่​ใน​ที่​ของ​เขา; เหมือน​อย่าง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​กระทำ​แก่​เมือง​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ประทาน​ให้​เขา​ปกครอง​.)</verse>
				<verse number="13">บัดนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ยก​เดิน​และ​ข้าม​ทะเล​เซ​เร็ด. เรา​ทั้ง​หลาย​จึง​ข้าม​ลำธาร​เซ​เร็ด.</verse>
				<verse number="14">และ​นับ​วัน​เดือน​ทั้ง​หลาย​ตั้งแต่​เรา​มา​จาก​คา​เด็ชบัรเนอะ, จนถึง​ได้​ข้าม​ลำธาร​เซ​เร็ด​นั้น. ได้​สาม​สิบ​แปด​ปี; จน​คน​ทั้ง​หลาย​สำหรับ​รบ​ศึก​ใน​กองทัพ​นั้น​ตาย​เสีย, ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สัญญา​แก่​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="15">แท้จริง​พระ​หัตถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ต่อสู้​เขา, จะ​ทรง​ทำลาย​เขา​จาก​ท่ามกลาง​พล​โยธา, จน​เขา​ทั้ง​หลาย​ศูนย์​เสีย​หมด</verse>
				<verse number="16">อยู่​มา​เมื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​สำหรับ​รบ​ศึก​ตาย​เสีย​จาก​ท่ามกลาง​พล​โยธา​แล้ว,</verse>
				<verse number="17">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​เรา​ว่า,</verse>
				<verse number="18">วันนี้​เจ้า​จะ​เดิน​ข้าม​ตำบล​อาร์, ใน​แขวง​เมือง​โม​อาบ:</verse>
				<verse number="19">และ​เมื่อ​ใกล้​กับ​พวก​อัม​โม​น, อย่า​ราวี, และ​รบกวน​เขา​เลย; เพราะ​เรา​จะ​ไม่​ให้​ที่​ของ​พวก​อัม​โม​น​แก่​เจ้า​ปกครอง​เลย; ด้วย​เรา​ให้​ที่นั่น​แก่​พวก​ลูกหลาน​โลด​เป็น​ผู้ปกครอง.</verse>
				<verse number="20">(ที่​นั้น​ก็ได้​นับ​ว่า​เป็น​เมือง​ของ​ชาว​ระ​ฟา​ยา: แต่ก่อน​ระ​ฟา​ยา​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​นั้น; และ​พวก​อัม​โม​น​ได้​เรียก​ชื่อ​ของ​เขา​ว่า​ซัมซุนิม,</verse>
				<verse number="21">คน​เหล่านั้น​มี​อำนาจ​มาก, ร่าง​ใหญ่, และ​สูง, ดัง​พวก​อะ​นาค; แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ให้​พวก​อัม​โม​น​ทำลาย​เขา​เสีย; พวก​อัม​โม​นได้​เข้า​ตั้งอยู่​แทน​ที่​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="22">เหมือน​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​พวก​ลูกหลาน​เอ​ซาว, ที่อยู่​ภูเขา​เซ​อี​ร, เมื่อ​พระองค์​ได้​ทรง​ทำลาย​พวก​ฮา​ริม​นั้น​จาก​ต่อหน้า​เขา; และ​เขา​ได้​ริบ​เอา​ที่​ของ​พวก​ฮา​ริม​แล้ว​ตั้งอยู่​ใน​ที่​ของ​เขา​จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="23">และ​พวก​คัพโธ​รีม, ซึ่ง​มา​จาก​ตำบล​คัพโธร, ได้​ทำลาย​พวก​อา​วิม, ที่อยู่​ใน​หมู่บ้าน​จนถึง​กา​ซา​เสีย, และ​ตั้งอยู่​ใน​ที่​ของ​เขา​.)</verse>
				<verse number="24">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ยก​เดินทาง​ไป​ข้าม​แม่น้ำ​อา​ระ​โน​น นี่​แน่ะ​เรา​ได้​ให้​ซี​โฮน​ชาว​อะ​โมรี, ผู้​เป็น​กษัตริย์​เมือง​เฮ็ศ​โบ​ร, และ​เมือง​เขา; ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย. เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ตั้งต้น​ตีเมือง​นั้น​และ​สู้รบ​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="25">ตั้งแต่​วันนี้​ไป​เรา​จะ​ให้​ชน​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​ทั่ว​ใต้​ฟ้า​เกรงกลัว​เจ้า​ทั้ง​หลาย, บรรดา​ผู้​ซึ่ง​จะ​ยิน​ข่าว​ว่าด้วย​เจ้า, ผู้​นั้น​จะ​กลัว​ตัวสั่น, และ​มี​ความ​ทุกข์​เพราะ​เจ้า</verse>
				<verse number="26">และ​เรา​ได้​ให้​คน​จาก​ป่า​คะ​เด​โม​ธ​ไป​เฝ้า​ซี​โฮน​กษัตริย์​เมือง​เฮ็ศ​โบ​ร​นั้น​ทูล​ว่า,</verse>
				<verse number="27">ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​เดิน​ข้าม​อา​ณาเขตต์​ของ​ท่าน: ข้าพ​เจ้า​จะ​เดิน​ไป​ตาม​ทางหลวง, จะ​ไม่​เลี้ยว​ไป​ขวา​มือ​หรือ​ข้าง​ซ้ายมือ​เลย.</verse>
				<verse number="28">ขอ​ท่าน​ได้​ขาย​เสบียง​เอา​เงิน​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​จะ​มี​อาหาร​กิน; และ​ขาย​น้ำ​เอา​เงิน​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​จะ​ได้​ดื่ม: และ​ข้าพ​เจ้า​เดิน​เท้า​ข้าม​ประเทศ​ของ​ท่าน​เท่านั้น;</verse>
				<verse number="29">ดุจดัง​พวก​ลูกหลาน​เอ​ซาว​ที่อยู่​ตำบล​เซ​อี​ร, และ​พวก​โม​อาบ​ที่อยู่​ตำบล​อาร์, ได้​กระทำ​แก่​ข้าพ​เจ้า​นั้น; จนถึง​ข้าพ​เจ้า​จะ​ข้าม​แม่​น้ำ​ยา​ระ​เด็น​เข้า​ไป​ใน​ประเทศ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="30">แต่​ซี​โฮน​กษัตริย์​เมือง​เฮ็ศ​โบ​ร​ไม่​ยอม​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ข้าม​ประเทศ​ของ​ท่าน; เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​ปล่อย​จิตต์​ใจ​ของ​ท่าน​ให้​กะ​ด้าง, ใจ​ของ​ท่าน​จึง​แข็ง​ไป, เพื่อ​จะ​ได้​ทรง​มอบ​ท่าน​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า, ดัง​เป็น​อยู่​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="31">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​เรา​ว่า, นี่​แน่ะ เรา​ได้​มอบ​ซี​โฮน และ​เมือง​ของ​เขา​ไว้​กับ​เจ้า: จง​เข้า​ปกครอง​ที่นั่น, เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​แผ่น​ดิน​ของ​เขา​เป็น​กรรมสิทธิ์.</verse>
				<verse number="32">แล้ว​ซี​โฮน​ได้​ยก​ออก​มา​สู้​กับ​เรา, ทั้ง​ท่าน​และ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน, ที่​ตำบล​ชื่อ​ยา​อา​ษ.</verse>
				<verse number="33">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​ได้​ทรง​มอบ​ท่าน​ไว้​ใน​มือ​ของ​เรา; และ​เรา​ได้​ตี​ทำลาย​ท่าน, และ​บุตรชาย, และ​ไพร่พล​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​เลย.</verse>
				<verse number="34">ครั้งนั้น​เรา​ได้​ตี​เอา​เมือง​ทั้งปวง​ของ​ท่าน, และ​เรา​ได้​ตี​ทำลาย​ทุก ๆ เมือง​ที่​มี​คน​อยู่​ทั้งนั้น, ทั้ง​หญิง​และ​เด็ก​ทั้ง​หลาย; ใน​ทุก​เมือง​ไม่​ให้​มี​เหลือ​เลย:</verse>
				<verse number="35">แต่​ฝูง​วัว​และ​บรรดา​สิ่งของ​ใน​เมือง​เหล่านั้น​ที่​เรา​ได้​ตี​เอา, และ​เรา​ได้​เก็บ​ไว้​เป็น​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="36">ตั้งแต่​อะ​โร​เอร, ที่อยู่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​อา​ระ​โน​น, และ​ตั้งแต่​เมือง​ที่อยู่​ริมแม่น้ำ​นั้น, จน​ถึง​เมือง​ฆี​ละ​อาด, ไม่​มี​เมือง​ใด​ที่​ต่อต้าน​เรา​ได้, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​ได้​ทรง​มอบ​ทั้งหมด​ไว้​ใน​มือ​ของ​เรา:</verse>
				<verse number="37">แต่​เจ้า​มิได้​มา​ใกล้​เมือง​พวก​อัม​โม​น; บรรดา​ที่อยู่​ริมแม่น้ำ​ยา​โบต, และ​เมือง​ที่อยู่​บน​ภูเขา, และ​บรรดา​ที่​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​ได้​ตรัส​สั่ง​กำหนด​ไว้​แก่​เรา​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เรา​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​กลับ, ขึ้น​ไป​ทาง​เมือง​บา​ซาน: และ​โอ​ฆ​กษัตริย์​เมือง​บา​ซาน​ก็​ออก​มา​ต่อสู้​รบ​กับ​เรา, ท่าน​โอ​ฆ​เอง​และ​พล​ไพร่​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน, มา​รบ​กัน​ที่​ตำบล​เอ็ด​ระ​อี.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​เรา​ว่า, เจ้า​อย่า​กลัว​เขา​เลย; เพราะ​จะ​มอบ​เขา, กับ​พล​โยธา​ของ​เขา, และ​เมือง​เขา, ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า; และ​เจ้า​จะ​กระทำ​แก่​เขา​เหมือน​เจ้า​ได้​กระทำ​แก่​ซี​โฮน​กษัตริย์​พวก​อะ​โมรี, ซึ่ง​อยู่​ตำบล​เฮ็ศ​โบ​น​นั้น.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​จึง​ได้​ทรง​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​เรา​ทั้ง​โอ​ฆ, กษัตริย์​เมือง​บา​ซาน, และ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน: และ​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตี​ประหาร​ชีวิต​เขา​จน​ไม่​มี​เหลือ.</verse>
				<verse number="4">ครั้งนั้น​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตี​เอา​บ้านเมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา; จน​ไม่​มี​เหลือ​สัก​เมือง​หนึ่ง​ที่​เรา​ไม่​ได้​ตี​ทำลาย​เสีย; รวม​หก​สิบ​เมือง, บรรดา​ที่​ตำบล​อะ​ระ​โฆบ, ซึ่ง​เป็น​แผ่น​ดิน​ของ​โอ​ฆ​กษัตริย์ ณ เมือง​บา​ซาน.</verse>
				<verse number="5">บรรดา​เมือง​เหล่านี้​ก็​มี​กำแพง​อัน​สูง​โดยรอบ, มี​ประตู​และ​มี​ดาน​ประตู: และ​เมือง​อีก​เป็น​อัน​มาก​ที่​ไม่​มี​กำแพง.</verse>
				<verse number="6">เรา​ได้​ตี​ทำลาย​เขา, ได้​ประหาร​ทุกๆ เมือง​ที่​มี​คน​อยู่​เสีย​สิ้น ทั้ง​หญิง​และ​เด็ก​ทั้ง​หลาย, เหมือน​เรา​ได้​ประหาร​ชีวิต​กษัตริย์​ซี​โฮน​กษัตริย์​เมือง​เฮ็ศ​โบ​น​นั้น.</verse>
				<verse number="7">แต่​ฝูง​วัว​และ​สิ่งของ​ทั้งปวง​ใน​เมือง​เหล่านั้น, เรา​ก็ได้​เอา​ไว้​เป็น​ของ​เรา​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="8">ครั้งนั้น​เรา​ได้​ตี​เอา​แผ่น​ดิน​ของ​กษัตริย์​อะ​โมรี​ทั้ง​สอง​ชิง​เอา​เมือง​ที่อยู่​ฟาก​แม่​น้ำ​ยา​ระ​เด็น​ข้าง​นี้​ไป​เสีย​จาก​มือ​ของ​เขา ตั้งแต่​แม่น้ำ​อะ​รา​โม​น​จนถึง​ภูเขา​เฮ​ระ​โมน.</verse>
				<verse number="9">(ภูเขา​เฮ​ระ​โมน​นั้น​ชาว​ซี​โดน​ก็​เรียก​ชื่อ​ว่า​ซี​ระ​โยน, และ​ชาว​อะ​โมรี​ก็​เรียก​ชื่อ​ว่า ซะนีร);</verse>
				<verse number="10">และ​เมือง​ทั้ง​หลาย​ใน​ที่ราบ​เตียน, และ​ฆี​ละ​อาด​ทั้งหมด, และ​บา​ซาน​ทั้งหมด, จนถึง​ซะ​ละ​คา​และ​เอ็ด​ระ​อี, ซึ่ง​เป็น​หัวเมือง​ของ​โอ​ฆ​กษัตริย์​เมือง​บา​ซาน,</verse>
				<verse number="11">(ด้วย​ยัง​เหลือ​อยู่​แต่​โอ​ฆ​กษัตริย์​เมือง​บา​ซาน ซึ่ง​เป็น​แต่​พวก​ระ​ฟา​ยา; นี่​แน่ะ, เตียงนอน​ของ​ท่าน​ซึ่ง​อยู่​ที่​เมือง​รับ​บี​พวก​อา​โม​น​นั้น​ทำ​ด้วย​เหล็ก, เตียงนอน​ยาว​เก้า​ศอก กว้าง​สี่​ศอก ตาม​ศอก​มนุษย์)</verse>
				<verse number="12">แผ่น​ดิน​นี้​เรา​ตี​ได้​ครั้งนั้น: ตั้งแต่​อะ​โร​เอร, ซึ่ง​อยู่​ริมแม่น้ำ​อะ​ระ​โม​น, และ​ภูเขา​ฆี​ระ​อาด​กึ่งหนึ่ง, กับ​เมือง​ทั้ง​หลาย​เหล่านั้น, เรา​ก็ได้​ให้แก่​พวก​รู​เบ็น​และ​พวก​ฆาค:</verse>
				<verse number="13">และ​ตำบล​ฆี​ละ​อาด​ยัง​เหลือ​อยู่​นั้น, กับ​เมือง​บา​ซาน, ทั้งหมด​ซึ่ง​เป็น​แผ่น​ดิน​ของ​โอ​ฆ, เรา​ก็ได้​ให้​ไว้​กับ​ตระกูล​มะ​นา​เซ​ครึ่ง​ตระกูล เมือง​อะ​ระ​โฆบ​ทั้งหมด คือ​เมือง​บา​ซาน​ทั้งหมด (ซึ่ง​เรียก​ชื่อ​ว่า​เมือง​ของ​พวก​ระ​ฟา​ยา.</verse>
				<verse number="14">ยา​อี​ร​บุตร​มะ​นา​เซ​ก็​ตี​ได้​เมือง​อา​ระ​โฆบ​ทั้งหมด, จนถึง​แดน​เมือง​ฆะซู​รี​และ​เมือง​มา​อะ​คา​ธี, และ​ได้​เรียก​ชื่อ​เมือง​เหล่านั้น​ตาม​ชื่อ​ของ​ตน​ว่า, บา​ซาน​ฮา​โว​ธ​ยา​อิร​จนถึง​ทุกวันนี้.)</verse>
				<verse number="15">เมือง​ฆี​ละ​อาด​นั้น​ก็ได้​ให้แก่​มา​คีร.</verse>
				<verse number="16">และ​ตำบล​ตั้งแต่​ฆี​ละ​อาด​มี​เขตต์​ครึ่ง​แม่น้ำ​อา​ระ​โน​น, จนถึง​แม่น้ำ​ยา​โบ​ค, ซึ่ง​เป็น​แดน​เมือง​พวก​อะ​โม​น:</verse>
				<verse number="17">เรา​ได้​ให้​ไว้​แก่​ตระกูล​รู​เบ็น, และ​ตระกูล​ฆาด​ที่ราบ​เตียน​และ​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​ทั้ง​ริม​ฝั่ง​ตั้งแต่​คะเน​เร็ธ​จนถึง​หุบเขา​อะ​รา​บา, จน​ทะเล​เค็ม​ใต้​เนิน​ภูเขา​ฟิศฆา​ทิศตะวันออก, เรา​ก็ได้​ให้แก่​พวก​รู​เบ็น​และ​พวก​ฆาด​ด้วย</verse>
				<verse number="18">ครั้งนั้น​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ปกครอง​แผ่น​ดิน​นี้: เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ยก​ข้าม​ไป​ก่อน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ผู้​เป็น​พี่น้อง​ของ​เจ้า, ตระเตรียม​พล​ให้​พร้อม​สำหรับ​การ​ศึก,</verse>
				<verse number="19">แต่​ภรรยา, และ​บุตร​ทั้ง​หลาย, กับ​ฝูง​สัตว์​ของ​เจ้า, จะ​อยู่​ใน​เมือง​ทั้งปวง​ที่​ได้​ให้​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย (เพราะ​เรา​รู้​ว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มี​ฝูง​สัตว์​เป็น​อัน​มาก), จะ​อยู่​ที่นั่น​ก่อน,</verse>
				<verse number="20">กว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​โปรด​ให้​พี่น้อง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​มี​ความ​สุข, เหมือน​ได้​ประทาน​ให้​เจ้า​แล้ว, จน​เขา​จะ​เข้า​ไป​ใน​แผ่น​ดิน ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทรง​ประทาน​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​ข้าง​โน้น: แล้ว​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​กลับ​ไป​ยัง​ที่อยู่​ของ​ตน​ทุกคน, ซึ่ง​เรา​ให้แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น.</verse>
				<verse number="21">ครั้งนั้น​เรา​ได้​สั่ง​ยะ​โฮ​ซูอะ​ไว้​ว่า, ตา​ของ​เจ้า​ได้​เห็น​บรรดา​การ ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​กษัตริย์​สอง​องค์​นั้น: ดังนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​กระทำ​แก่​เมือง​ทั้ง ปวง​ซึ่ง​เจ้า​จะ​ข้าม​ไป​อยู่​ให้​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="22">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​กลัว​เขา​เลย; เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ทรง​ช่วย​เจ้า​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="23">ครั้งนั้น​เรา​ได้​อ้อนวอน​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="24">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า, พระองค์​เพิ่ง​ทรง​สำแดง​อานุภาพ, และ​ฤทธิ์เดช​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์, แก่​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์: เพราะ​มี​พระเจ้า​องค์​ไหน​ใน​สวรรค์​ก็ดี​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​ก็ดี, ซึ่ง​อาจ​จะ​ทรง​กระทำ​ตาม​การ​สำคัญ​ของ​พระองค์, และ​การ​อิทธิฤทธิ์​ของ​พระองค์​ได้?</verse>
				<verse number="25">ข้าพ​เจ้า​ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​อนุญาต​ให้​ข้าพ​เจ้า​ข้าม​ไป​ดู​แผ่น​ดิน​อัน​มั่งคั่ง​บริบูรณ์​ที่อยู่​ฟาก​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​ข้าง​โน้น, ภูเขา​งดงาม, และ​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​ด้วย​เถิด,</verse>
				<verse number="26">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​พิ​โรธ​เรา​เพราะ​เหตุ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, พระองค์​จึง​มิได้​ทรง​โปรด; และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​เรา​ว่า​เท่านั้น​เถิด; เจ้า​อย่า​ได้​พูด​กับ​เรา​ด้วย​เรื่อง​นี้​อีก​ต่อไป​เลย.</verse>
				<verse number="27">เจ้า​จง​ขึ้น​ไป​ถึง​ยอด​ภูเขา​ฟิศฆา, และ​เพ่ง​ตา​ของ​เจ้า​ดู​ทาง​ทิศตะวันตก, ทิศตะวันออก, ทิศเหนือ, และ​ทิศใต้, แลดู​แผ่น​ดิน​นั้น​ด้วย​ตา​ของ​เจ้า; เพราะ​เจ้า​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​นี้​ไม่​ได้​เลย.</verse>
				<verse number="28">แต่​เจ้า​จง​สั่ง​ยะ​โฮ​ซูอะ, และ​เล้าโลม และ​อุดหนุน​ใจ​ของ​เขา, เพราะ​เขา​จะ​ต้อง​ข้าม​ไป​นำหน้า​คน​ทั้ง​หลาย​เหล่านี้, และ​จะ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ตั้งอยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​เจ้า​แลเห็น​นั้น​เป็น​กรรมสิทธิ์.</verse>
				<verse number="29">แล้ว​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​หุบเขา​ตรงหน้า​ตำบล​ชื่อ​เบ็ธฟะ​โอ​ร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ดูกร​พวก​ยิศ​รา​เอล, จง​ฟัง​ข้อกฎหมาย​และ​ข้อ​พิพากษา​ทั้ง​หลาย, ซึ่ง​เรา​จะ​กล่าว​สอน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​ประพฤติ​ตาม; เพื่อ​เจ้า​จะ​มี​ชวิ​ตอ​ยู่, และ​เข้า​ไป​ปกครอง​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​แห่ง​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ประทาน​ให้​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​เพิ่มเติม​คำ​ที่​เรา​สั่งสอน​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​อย่า​ได้​ลดหย่อน​จาก​ถ้อยคำ​นั้น, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ประพฤติ​ตาม​ข้อบัญญัติ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="3">ตา​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​การ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​เพราะ​เหตุ​พระ​บา​ละ​ฟะ​โอ​ร; ด้วย​คน​ทั้ง​หลาย ที่​ได้​นับถือ​พระ​บา​ละ​ฟะ​โอ​ร​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​ทำลาย​จาก​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="4">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​ผูกพัน​นับถือ​พระ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ก็​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ทุกคน​จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="5">นี่​แน่ะ, เรา​ได้​สอน​ข้อกฎหมาย และ​ข้อ​พิพากษา​ทั้ง​หลาย​แก่​เจ้า, เหมือน​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ตรัส​สั่ง​ไว้​แก่​เรา, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ประพฤติ​ตาม เมื่อ​ไป​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เข้า​ไป​ปกครอง​นั้น.</verse>
				<verse number="6">จง​รักษา​บัญญัติ​เหล่านั้น​และ​ประพฤติ​ตาม; ด้วย​การ​นี้​แสดง​สติปัญญา​และ​ความ​เข้าใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย ต่อหน้า​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง, ซึ่ง​จะ​ได้ยิน​บรรดา​ข้อกฎหมาย​เหล่านี้, และ​เขา​จะ​ว่า, แท้จริง​ชน​ประเทศ​อัน​ใหญ่​นี้​เป็น​คน​มี​สติปัญญา​และ​ความ​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="7">ด้วย​มี​ประเทศ​ที่ไหน​เป็น​ประเทศ​ใหญ่, ผู้​มี​พระเจ้า​อยู่​ใกล้​เขา​ทั้ง​หลาย, เหมือน​อย่าง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​อยู่​ใกล้​เรา​ทั้ง​หลาย เมื่อ​เรา​อธิษฐาน​ขอ​พระองค์​นั้น?</verse>
				<verse number="8">และ​มี​ประเทศ​ไหน​เป็น​ประเทศ​ใหญ่, ที่​มี​กฎหมาย​และ​ข้อ​พิพากษา​อัน​ยุตติ​ธรรม​เหมือน​อย่าง​ข้อกฎหมาย​เหล่านี้, ที่​เรา​ตั้ง​ไว้​ให้​เแก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​วันนี้?</verse>
				<verse number="9">และ​เจ้า​จง​ระวัง​ตัว, และ​รักษา​จิตต์​ใจ​ของ​เจ้า​ให้​ดี, กลัว​ว่า​เจ้า​จะ​ลืม​สิ่ง​ทั้ง​หลาย​ที่​ตา​ของ​เจ้า​ได้​เห็น​นั้น, และ​ลืม​ไป​เสีย​จาก​ใจ​ของ​เจ้า​ทุก​วัน​คืน​แห่ง​ชีวิต​ของ​เจ้า; แต่​จง​สอน​บัญญัติ​เหล่านี้​แก่​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ต่อไป;</verse>
				<verse number="10">ใน​วัน​นั้น​ที่​เจ้า​ได้​ยืน​อยู่​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้าที่​โฮ​เร็บ, เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​เรา​ว่า, จง​ให้​คน​ทั้งปวง​ประชุม​รวม​กัน​เข้า​ต่อหน้า​เรา, และ​เรา​จะ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​เรา, เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​กลัวเกรง​เรา​ทุก​วัน​คืน​แห่ง​ชีวิต​ของ​เขา​ใน​โลก​นี้, เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​สั่งสอน​ลูกหลาน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เข้า​มา​ใกล้​และ​ยืน​อยู่​ที่​เชิง​ภูเขา: และ​ภูเขา​นั้น​มี​เปลว​เพลิง​ลุก​พลุ่ง​ขึ้น​ไป​ถึง​ฟ้า​อากาศ, มี​ความ​มืด​และ​เมฆ​มืด​ทึบ​หนา.</verse>
				<verse number="12">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จาก​ท่ามกลาง​ไฟ: เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​พระ​สรุ​เสียง​เป็น​วัจ​นะ​นั้น, แต่​หา​ได้​เห็น​สัน​ฐาน​อัน​หนึ่ง​อัน​ใด​ไม่; มีแต่​พระ​สรุ​เสียง​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="13">และ​พระองค์​ได้​ทรง​ประกาศ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระองค์, ซึ่ง​พระองค์​ตรัส​สั่ง​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ประพฤติ​ตาม, คือ​พระ​บัญญัติ​สิบ​ประการ; ที่​พระองค์​ได้​ทรง​จารึก​ไว้​ที่​แผ่น​ศิลา​สอง​แผ่น​นั้น.</verse>
				<verse number="14">และ​ครั้งนี้​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​ให้​เรา​สอน​ข้อกฎหมาย​และ​ข้อ​พิพากษา​ทั้ง​หลาย​แก่​เจ้า, เพื่อ​จะ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ประพฤติ​ตาม​บัญญัติ​เหล่านั้น​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เข้า​ไป​ปกครอง</verse>
				<verse number="15">เห​ต​ฉะนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ตัว​ให้​ดี; ด้วย​ใน​วัน​นั้น​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​ตำบล​โฮ​เร็บ​จาก​ท่ามกลาง​เปลวเพลิง​นั้น เจ้า​ทั้ง​หลาย​มิได้​เห็น​รูป​สัน​ฐาน​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​เลย;</verse>
				<verse number="16">กลัว​ว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กระทำ​การ​ชั่ว, หลง​กระทำ​รูป​เคารพ​เป็น​สัน​ฐาน​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​เป็น​ชาย​หรือ​หญิง,</verse>
				<verse number="17">เป็น​รูป​สัตว์​อย่างใด​ที่อยู่​บน​แผ่น​ดิน, หรือ​เป็น​รูป​นก​อย่างใด​ที่​บิน​ไป​บน​อากาศ,</verse>
				<verse number="18">หรือ​เป็น​รูป​สัตว์​อย่างหนึ่ง​อย่างใด​ที่​เลื้อยคลาน​บน​แผ่น​ดิน, หรือ​เป็น​รูป​ปลา​อย่างใด​ที่อยู่​ใน​น้ำ​ใต้​แผ่น​ดิน;</verse>
				<verse number="19">กลัว​ว่า​เจ้า​จะ​เงย​หน้า​ดู​ฟ้า​อากาศ, เมื่อ​เห็น​ดวงอาทิตย์​ดวงจันทร์​และ​ดวง​ดาว ทั้งปวง​คือ​บรรดา​ที่อยู่​ฟ้า​อากาศ​นั้น, เจ้า​จะ​หลง​นมัสการ​และ​ปฏิบัติ​สิ่ง​เหล่านั้น, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ประทาน​แก่​ชน​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​ทั่ว​ใต้​ฟ้า.</verse>
				<verse number="20">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เลือก​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​ได้​ทรง​พา​เจ้า​ออก​จาก​เตา​เหล็ก, คือ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เป็น​ไพร่พล​กรรมสิทธิ์, ของ​พระองค์​เหมือน​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="21">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​พิ​โรธ​แก่​เรา เพราะ​เหตุ​ถ้อยคำ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​ว่า จะ​ไม่​ให้​เรา​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น, และ​ไม่​ให้​เรา​ไป​อยู่​ใน แผ่น​ดิน​เมือง​อัน​มั่งคั่ง​บริบูรณ์, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ประทาน​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="22">แต่​ฝ่าย​เรา​นี้​ก็​จะ​ต้อง​ตาย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​นี้, เรา​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​นั้น​ไม่​ได้​เลย; แต่​ฝ่าย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ข้าม​ไป, และ​ปกครอง​แผ่น​ดิน​เมือง​อัน​มั่งคั่ง​บริบูรณ์​นั้น.</verse>
				<verse number="23">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ตัว​ให้​ดี, กลัว​ว่า​เจ้า​จะ​ลืม​คำ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​ไว้​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, แล้ว​หลง​กระทำ​รูป​เคารพ​เป็น​รูป​สัน​ฐาน​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทรง​ห้ามปราม​ไม่​ให้​ทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="24">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​เป็น​เปลวเพลิง, เป็น​พระเจ้า​ผู้​หวงแหน</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เจ้า​มี​ลูกหลาน, แล​ได้​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​ช้านาน, และ​ทำ​ตัว​ให้​ชั่ว, และ​หลง​กระทำ​รูป​เคารพ​เป็น​รูป​สัน​ฐาน​สิ่งหนึ่งสิ่งใด, และ​จะ​ทำ​การ​ผิด​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, เป็น​ที่​เคือง​พระทัย​พระองค์;</verse>
				<verse number="26">เรา​ได้​ฟ้า​สวรรค์​และ​แผ่น​ดิน​โลก​เป็น​พะ​ยาน​ต่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​วันนี้, ว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​พลัน​ฉิบหาย​เสื่อมเสีย​จาก​แผ่น​ดิน ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​ไป​ปกครอง​นั้น; เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​ดำรง​ชีวิต​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​ช้านาน​เลย, แต่​จะ​ต้อง​พินาศ​ไป​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="27">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กระทำ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กระจัดกระจาย​ไป​อยู่​ประเทศ​อื่น ๆ, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เหลือ​อยู่​น้อย​คน ณ ท่ามกลาง​เมือง​ทั้ง​หลาย, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไป​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="28">ที่​นั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไหว้​รูป​เคารพ. ซึ่ง​มือ​มนุษย์​ได้​กระทำ​ไว้, เป็น​ไม้​และ​หิน, ซึ่ง​เห็น​ไม่​ได้, กิน​ไม่​ได้, และ​ดม​กลิ่น​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="29">แต่​ใน​ที่นั่น​ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ถ้า​เจ้า​แสวงหา​พระองค์​ด้วย​สุดใจ​และ​สุด​จิตต์​ของ​เจ้า, ก็​จะ​พบ​พระองค์.</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​เจ้า​มี​ความ​ลำบาก, และ​บรรดา​เหตุ​เหล่านี้​มา​ถึง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แล้ว, ใน​วันที่​สุด​นั้น​ถ้า​เจ้า​จะ​กลับ​หัน​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​เชื่อฟัง​คำ​ตรัส​ของ​พระองค์:</verse>
				<verse number="31">พระองค์​จะ​ไม่​ละทิ้ง​เจ้า, ไม่​ทำลาย​เจ้า, และ​จะ​ไม่​ลืม​คำ​สัญญา​ไมตรี​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า, ของ​เจ้า​เป็น​พระเจ้า​ประกอบ​ไป​ด้วย​ความ​เมตตา</verse>
				<verse number="32">เพราะว่า​เดี๋ยวนี้​จง​ถาม​ถึง​กาล​วันที่​ล่วง​แล้ว, ซึ่ง​มี​อยู่​แต่ก่อน​เจ้า, ตั้งแต่​วันที่​พระเจ้า​ได้​ทรง​สร้าง​มนุษย์​ไว้​บน​แผ่น​ดิน​โลก, และ​ค้น​ดู​ตั้งแต่​ฟ้า​ข้าง​หนึ่ง ตลอดจน​ถึง​ฟ้า​อีก​ข้าง​หนึ่ง, ว่า​มี​การ​ใหญ่​สำคัญ​ดังนี้​หรือ, หรือ​ผู้ใด​ได้ยิน​ถึง​การ​ดังนี้​บ้าง?</verse>
				<verse number="33">มี​ผู้ใด​ที่​ได้ยิน​พระ​สุ​ระ​เสียง​ของ​พระเจ้า​ตรัส​ออก​มา​จาก​ท่ามกลาง​ไฟ, เหมือน​เจ้า​ได้ยิน​นั้น, และ​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​หรือ?</verse>
				<verse number="34">หรือ​พระเจ้า​ได้​อาจ​สา​มา​รถ​ไป​เลือก​ประเทศ​อื่น​จาก​ท่ามกลาง​นาๆ ประเทศ​ด้วย​การ​ลำบาก, ด้วย​การ​ลำ​คัญ ด้วย​การ​อัศจรรย์, ด้วย​ศึก​สงคราม, ด้วย​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์, ด้วย​พระ​กร​ซึ่ง​เหยียด​ออก, และ​ด้วย​การ​พิลึก​น่ากลัว​ตาม​บรรดา​การ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ทรง​กระทำ​สำหรับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ต่อตา​เจ้า?</verse>
				<verse number="35">พระองค์​ได้​ทรง​สำแดง​ให้​ปรากฏ​แก่​เจ้า, เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า; นอกจาก​พระองค์​หา​มี​พระเจ้า​อื่น​ไม่​เลย.</verse>
				<verse number="36">พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​ให้​ได้ยิน​พระ​สุ​ระ​เสียง​ของ​พระองค์​มา​จาก​สวรรค์, เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​สั่งสอน​เจ้า: พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​เจ้า​เห็น​เปลว​เพลิง​อัน​ใหญ่​ของ​พระองค์​บน​แผ่น​ดิน และ​เจ้า​ได้ยิน​พระ​สุ​ระ​เสียง​คำ​ตรัส​ของ​พระองค์​จาก​ท่ามกลาง​เปลว​เพลิง​นั้น.</verse>
				<verse number="37">พระองค์​ได้​ทรง​รัก​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า, เพราะเหตุนี้​พระองค์​จึง​เลือก​สรร​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา, และ​ได้​ทรง​พา​เจ้า​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ต่อ​พระ​พัก​ต​พระองค์​ด้วย​ฤทธิ์​อัน​ใหญ่​ยิ่ง ของ​พระองค์,</verse>
				<verse number="38">เพื่อ​จะ​ได้​ขับไล่​ชน​ประเทศ​ซึ่ง​เป็นใหญ่ และ​มี​อำนาจ​มาก​กว่า​เจ้า จาก​ต่อหน้า​เจ้า, เพื่อ​จะ​ได้​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เข้า​มา, เพื่อ​จะ​ให้​แผ่น​ดิน​ของ​เขา​เป็น​ที่อยู่​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เจ้า, เหมือน​เป็น​อยู่​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="39">เหตุ​ฉะนี้​จง​รู้​ใน​วันนี้, และ​ตรอง​ดู​ใน​ใจ​เจ้า​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​ใน​สวรรค์​เบื้องบน และ​บน​แผ่น​ดิน​โลก​เบื้อง​ต่ำ; หา​มี​พระเจ้า​อื่น​ไม่​เลย.</verse>
				<verse number="40">และ​เจ้า​จง​รักษา​ข้อกฎหมาย​และ​ข้อบัญญัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์, ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​ไว้​แก่​เจ้า​ใน​วันนี้, เพื่อ​เจ้า​และ​เผ่าพันธุ์​ของ​เจ้า​จะ​มี​ความ​สุข​จำเริญ, และ​เพื่อ​เจ้า​จะ​ดำรง​ชีวิต​ไว้​ช้านาน​ใน​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​เจ้า, ต่อไป​เป็น​นิจ</verse>
				<verse number="41">แล้ว​โม​เซ​ได้​จัด​เลือก​สาม​หัวเมือง​ฟาก​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​ข้าง​ตะวันออก;</verse>
				<verse number="42">เพื่อ​ว่า​ผู้​ที่​ฆ่า​คน​จะ​ได้​หนี​ไป​อยู่​ที่นั่น, คือ​ผู้​ที่​พลั้งพลาด​ฆ่า​เพื่อนบ้าน​เสีย, โดย​มิได้​มี​ความ​เจตนา; และ​เมื่อ​หนี​ไป​อยู่​ใน​เมือง​เหล่านี้​ก็​รอด​ได้;</verse>
				<verse number="43">หัวเมือง​เหล่านั้น​คือ, เมือง​เบเซ็ร​ที่​ป่า, ซึ่ง​เป็น​ที่ราบสูง, สำ​หรับ​ตระกูล​รู​เบ็น, เมือง​รา​โม​ธ​ที่​ฆี​ละ​อาด, สำหรับ​ตระกูล​ฆาด; และ​เมือง​โฆ​ลาน​ที่​บา​ซาน, สำหรับ​ตระกูล​มะ​นา​เซ</verse>
				<verse number="44">นี่แหละ​เป็น​บัญญัติ​ที่​โม​เซ​ตั้ง​ไว้​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล:</verse>
				<verse number="45">ขอ​ปฏิญาณ, ข้อกฎหมาย, และ​ข้อ​พิพากษา​เหล่านี้, โม​เซ​ก็​กล่าว​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล, เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​แล้ว,</verse>
				<verse number="46">ที่​ฟาก​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​ข้าง​โน้น, คือ​ที่​หุบเขา​ตรงหน้า​เบ็ธฟะ​โอ​ร, ที่​แผ่น​ดิน​ของ​ซี​โฮนก​ษัต​ริ​ย​พวก​อะ​โมรี, ที่อยู่​ตำบล​เฮ​ส​โบ​น, ซึ่ง​โม​เซ​และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตี​ทำลาย​นั้น, เมื่อ​เขา​ได้​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​แล้ว.</verse>
				<verse number="47">และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น​ได้​เข้า​ปกครอง​แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน, และ​เมือง​ของ​โอ​ฆ​กษัตริย์​เมือง​บา​ซาน, กษัตริย์​เมือง​อะ​โมรี​สอง​องค์, ซึ่ง​อยู่​ฟาก​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​ข้าง​ตะวันออก;</verse>
				<verse number="48">ตั้งแต่​อะ​โร​เอร, ซึ่ง​อยู่​ฝั่ง​แม่น้ำ​อะ​ระ​โน​น, จนถึง​ภูเขา​ซี​โอน (คือ​เฮ​ระ​โมน),</verse>
				<verse number="49">และ​บรรดา​ที่​หุบเขา​ฟาก​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​ข้าง​ตะวันออก, จนถึง​ทะเล​อะ​รา​บา​ที่​เนิน​ภูเขา​พิศ​ฆา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">โม​เซ​ได้​เรียก​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล, กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ดูกร​พวก​ยิศ​รา​เอล, จง​ฟัง​ข้อกฎหมาย และ​ข้อ​พิพากษา​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​เรา​กล่าว​ไว้​ใน​หู​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​วันนี้, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เรียน​จำ. และ​รักษา​ทำ​ตาม​บัญญัติ​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​ได้​ตั้ง​คำ​สัญญา​ไม ตรี​ไว้​กับ​เรา​ทั้ง​หลาย​ที่​โฮ​เร็บ.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​มิได้​ทรง​ตั้ง​คำ​สัญญา​ไมตรี​นี้​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เรา, แต่​กับ​เรา​ทั้ง​หลาย, คือ​เรา​ทั้ง​หลาย, บรรดา​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="4">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระองค์​ที่​ภูเขา​จาก​ท่ามกลาง​เปลวเพลิง.</verse>
				<verse number="5">(ครั้งนั้น เรา​ก็ได้​ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​พระ​ยะ​โฮ​วา​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย. เพื่อ​จะ​นำ​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​แจ้ง​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย: เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มี​ความ​กลัว​เปลวเพลิง, และ​มิได้​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​นั้น) พระองค์​ตรัส​ว่า,</verse>
				<verse number="6">เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ผู้​ได้​นำ​เจ้า​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, และ​ออก​จาก​ซึ่ง​เป็น​ทาส​นั้น</verse>
				<verse number="7">อย่า​ได้​มี​พระเจ้า​อื่น​ต่อหน้า​เรา​เลย</verse>
				<verse number="8">อย่า​ทำ​รูป​เคารพ​สำหรับ​ตน, เป็น​สัน​ฐาน​รูป​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​ฟ้า​อากาศ​เบื้องบน​หรือ​ซึ่ง​มี​อยู่​ที่​แผ่น​ดิน​เบื้อง​ล่าง, หรือ​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​น้ำ​ใต้​แผ่น​ดิน:</verse>
				<verse number="9">อย่า​กราบไหว้, หรือ​ปฏิบัติ​รูป​เหล่านั้น, ด้วย​เรา, คือ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, เป็น​พระเจ้า​หวงแหน, ให้​โทษ​ของ​บิดา​ที่​ชัง​เรา​นั้น​ติด​เนื่อง​จนถึง​ลูกหลาน, กระทั่ง​สาม​ชั่ว​สี่​ชั่วอายุคน;</verse>
				<verse number="10">แต่​แสดง​ความ​กรุณา​แก่​ผู้​ที่รัก​เรา และ​รักษา​บัญญัติ​ของ​เรา​ถึง​หลาย​พัน​ชั่ว​อายุ</verse>
				<verse number="11">อย่า​ออก​นาม​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​เปล่าๆ: ด้วย​ผู้​ที่​ออก​พระ​นาม​ของ​พระองค์​เล่น​เปล่าๆ นั้น ยะโฮ​วา​จะ​ไม่​ปรับโทษ​หามิได้</verse>
				<verse number="12">จง​นับถือ​วัน​ซะบา​โต, ถือ​เป็น​วัน​บริสุทธิ์​ตาม​คำ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ตรัส​สั่ง​ไว้​แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">จง​ทำ​การงาน​ของ​เจ้า​ให้​สำเร็จ; ใน​ระหว่าง​หก​วัน.</verse>
				<verse number="14">แต่วัน​ที่​เจ็ด​นั้น​เป็น​ซะบา​โต​ของ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า: ใน​วัน​นั้น​อย่า​กระทำ​การงาน​สิ่งใดๆ, คือ​เจ้า​เอง, หรือ​บุ​ตรา​บุตรี​ของ​เจ้า, หรือ​ทา​สา​ทาสี​ของ​เจ้า, หรือ​ตัว​โค​ของ​เจ้า, หรือ​ตัว​ลา​ของ​เจ้า, หรือ​บรรดา​สัตว์​ใช้​ของ​เจ้า, หรือ​แขก​ที่มา​อาศัย​อยู่​ข้างใน​ประตูเมือง​ของ​เจ้า; เพื่อ​ทา​สา​ทา​สี​ของ​เจ้า​จะ​หยุด​การ​หาย​เหนื่อย​เหมือน​ตัว​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">จง​ระลึก​ว่า​เจ้า​ได้​เป็น​ทาส​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​พา​เจ้า​ออก​มา​จาก​ที่นั่น​ด้วย​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์ และ​ด้วย​พระ​กร​เหยียด​ออก​นั้น: เหตุ​ฉะนี้​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​บัญชา​สั่ง​ให้​เจ้า​รักษา​วัน​ซะบา​โต​นั้น</verse>
				<verse number="16">จง​นับถือ​บิดา​มารดา​ของ​ตน, ตาม​คำ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ตรัส​สั่ง​นั้น; เพื่อ​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​ยืน​นาน, และ​จำเริญ​อยู่​บน​แผ่น​ดิน. ซึ่ง​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้แก่​เจ้า</verse>
				<verse number="17">อย่า​ฆ่า​คน</verse>
				<verse number="18">อย่า​ล่วง​ประเวณี​สามี​ภรรยา</verse>
				<verse number="19">อย่า​ลัก​ทรัพย์</verse>
				<verse number="20">อย่า​เป็น​พะ​ยาน​กล่าว​ความ​เท็จ​ต่อ​เพื่อนบ้าน</verse>
				<verse number="21">อย่า​โลภ​ภรรยา​ของ​เพื่อนบ้าน; อย่า​โลภ​เรือน​ของ​เพื่อนบ้าน, หรือ​ไร่นา​ของ​เขา, หรือ​ทา​สา​ของ​เขา, หรือ​ทา​สี​ของ​เขา, ตัว​โค, หรือ​ตัว​ลา​ของ​เขา. หรือ​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​ที่​เป็น​ของๆ เพื่อนบ้าน​นั้น</verse>
				<verse number="22">คำ​เหล่านี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย ผู้​ประชุม​กัน​ที่​ภูเขา​ออก​จาก​ท่ามกลาง​เปลวเพลิง, มี​เมฆ​มืด​นัก, พระองค์​ตรัส​ด้วย​พระ​สุ​ระ​เสียง​อัน​ดัง; พระองค์​หา​ได้​ตรัส​อะไร​ต่อไป​อีก​ไม่. และ​พระองค์​ได้​ทรง​จารึก​คำ​เหล่านี้​ไว้​ที่​แผ่น​ศิลา​สอง​แผ่น, แล้ว​ประทาน​ให้​ไว้​กับ​เรา.</verse>
				<verse number="23">และ​อยู่​มา, เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​พระ​สุ​ระ​เสียง​ออก​มา​จาก​ท่ามกลาง​ความ​มืด​นั้น. ด้วย​ภูเขา​นั้น​ไหม้​อยู่​ด้วย​เปลวเพลิง, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​เข้า​มา​หา​เรา, คือ​บรรดา​ผู้ใหญ่​และ​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่;</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ว่า, นี่​แน่ะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​ได้​ทรง​สำแดง​แก่​เรา​ทั้ง​หลาย ซึ่ง​รัศมี, และ​อานุภาพ​ของ​พระองค์, และ​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​พระ​สุ​ระ​เสียง​ของ​พระองค์​ออก​มา​จาก​ท่ามกลาง​เปลวเพลิง. ใน​วันนี้​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​แล้ว​ว่า​พระเจ้า​ได้​ตรัส​ด้วย​มนุษย์, และ​มนุษย์​นั้น​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่.</verse>
				<verse number="25">เห​ต​ฉะนี้​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ตาย​เสีย​ทำไม? เพราะ​เปลวเพลิง​อัน​ใหญ่​นี้​จะ​ประหาร​ชีวิต​เรา​ทั้ง​หลาย​เสีย: ถ้า​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้ยิน​พระ​สุ​ระ​เสียง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​ต่อไป​อีก. เรา​จะ​ต้อง​ตาย​เสีย.</verse>
				<verse number="26">เพราะ​ใน​บรรดา​เนื้อหนัง, ผู้ใด​ได้ยิน​พระ​สุ​ระ​เสียง​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ชีวิต​อยู่​เล่า?</verse>
				<verse number="27">ท่าน​จง​เข้า​ไป​ใกล้, ฟัง​บรรดา​ถ้อยคำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ตรัส​นั้น: แล้ว​จง​กล่าว​แก่​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​บรรดา​ถ้อยคำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ตรัส​แก่​ท่าน​นั้น; ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เชื่อฟัง, และ​ทำ​ตาม​ถ้อยคำ​นั้น</verse>
				<verse number="28">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สดับ​คำ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย. ที่มา​พูด​กับ​เรา​นั้น; และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​เรา​ว่า. เรา​ได้ยิน​เสียง​วาจา​ของ​คน​เหล่านี้​แล้ว, ซึ่ง​เขา​มา​พูด​กับ​เจ้า​นั้น. ซึ่ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ว่า​นั้น​ก็ดี​แล้ว:</verse>
				<verse number="29">ให้​คน​เหล่านี้​มี​ใจ​เกรงกลัว, และ​รักษา​ข้อบัญญัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​เสมอ, เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​กับ​ลูกหลาน​ของ​เขา​จะ​ได้​จำเริญ​อยู่​เป็น​นิตย์!</verse>
				<verse number="30">เจ้า​จง​ไป​กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, จง​กลับ​ไป​ที่อยู่​ของ​ตน​ทุกคน​เถิด,</verse>
				<verse number="31">แต่​ฝ่าย​ตัว​เจ้า, จง​ยืน​อยู่​ที่นี่​ใกล้​กับ​เรา, และ​เรา​จะ​กล่าว​ข้อบัญญัติ, ข้อ​กฎหมาย, และ​ข้อ​พิพากษา​ทั้ง​หลาย​แก่​เจ้า, ที่​จะ​ให้​สอน​เขา​เหล่านั้น, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ประพฤติ​ตาม​บัญญัติ​เหล่านั้น​ที่​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​เรา​จะ​ให้​เขา​ไป​ปกครอง​อยู่​นั้น</verse>
				<verse number="32">เหตุ​ฉะนี้ เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ทำ​ตาม​ถ้อยคำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​บัญญัติ​ไว้​นั้น: อย่า​ได้​หัน​ไป​ข้าง​ขวา​หรือ​ข้าง​ซ้ายมือ​เลย.</verse>
				<verse number="33">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ดำเนิน​ตาม​ทาง​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​บัญญัติ​ไว้​แก่​เจ้า​นั้น. เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​ชีวิต. จะ​จำเริญ, และ​จะ​อยู่​ช้านาน​ที่​แผ่น​ดิน ซึ่ง​จะ​ไป​ปกครอง​อยู่​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">นี้​เป็น​ข้อบัญญัติ, ข้อกฎหมาย, และ​ข้อ​พิพากษา; ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ตรัส​สั่ง​ไว้​ให้​สอน​เจ้า​ทั้ง​หลาย. เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ประพฤติ​ตาม​ที่​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เข้า​ไป​ปกครอง​นั้น:</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​รักษา​บรรดา​ข้อกฎหมาย และ​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์, ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ทั้ง​ตัว​เจ้า, และ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ตลอดชีวิต, เพื่อ​ชีวิต​ของ​เจ้า​ดำรง​อยู่​นาน.</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนี้, ดูกร​พวก​ยิศ​รา​เอล, จง​ฟัง​และ​ทำ​ตาม​บัญญัติ​นั้น; เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​จำเริญ. และ​มี​กำลัง​มาก​ขึ้น, ใน​แผ่น​ดิน​ที่​บริบูรณ์​ไป​ด้วย​น้ำนม, และ​น้ำผึ้ง​นั้น, ตาม​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า. ได้​ทรง​สัญญา​กับ​ปู่ย่าตายาย​นั้น</verse>
				<verse number="4">ดูกร​พวก​ยิศ​รา​เอล, จง​ฟัง​เถิด: พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​เป็น​เอก​พระ​ยะ​โฮ​วา:</verse>
				<verse number="5">และ​เจ้า​จงรัก​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ด้วย​สุดใจ, สุด​จิตต์​ของ​เจ้า, และ​ด้วย​สิ้นสุด​กำลัง​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">และ​ถ้อยคำ​เหล่านี้, ซึ่ง​เรา​สั่ง​ไว้​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​วันนี้. ก็​ให้​ตั้งอยู่​ใน​ใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย;</verse>
				<verse number="7">และ​จง​อุ​ตสาห์​สั่งสอน​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ด้วย​ถ้อยคำ​เหล่านี้, และ​เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​นั่ง​อยู่​ใน​เรือน หรือ​เดิน​ใน​หนทาง, หรือ​นอน​ลง, และ​ตื่น​ขึ้น. จง​พรรณนา​ตาม​ถ้อยคำ​เหล่านี้</verse>
				<verse number="8">เอา​ถ้อยคำ​เหล่านี้​พัน​ไว้​ที่​มือ​ของ​เจ้า​เป็น​ของ​สำคัญ. และ​จารึก​ไว้​ที่​หว่าง​คิ้ว​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="9">จง​เขียน​ถ้อยคำ​เหล่านี้​ไว้​ที่​เสา​เรือน​ของ​เจ้า. และ​ที่​ประตูเมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, จะ​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​ถึง​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​สัญญา​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า. คือ​กับ​อับ​รา​ฮาม, ยิศ​ฮา​ค, และ​ยา​โคบ​นั้น​แล้ว, จะ​ประทาน​เมือง​ใหญ่​งาม, ซึ่ง​เจ้า​มิได้​สร้าง​เอง​นั้น,</verse>
				<verse number="11">เย่าเรือน​เต็มไปด้วย​ของดี, ซึ่ง​เจ้า​มิได้​สะสม​ไว้​เอง, บ่อน้ำ​ซึ่ง​เจ้า​มิได้​ขุด​ไว้​เอง, สวน​เถา​องุ่น, และ​ต้น​มะกอก​เทศ​ซึ่ง​เจ้า​มิได้​ปลูก​ไว้​เอง​นั้น; และ​เจ้า​จะ​ได้​รับ​ประทาน​อิ่ม;</verse>
				<verse number="12">แล้ว​จง​ระวัง กลัว​เกลือก​ว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ลืม​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​ได้​ทรง​พา​เจ้า​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต และ​ออก​จาก​เรือน​ที่​เจ้า​ได้​เป็น​ทาส​นั้น</verse>
				<verse number="13">เจ้า​จง​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า; และ​ปฏิบัติ​พระองค์, และ​สาบาน​ตัว​ด้วย​ออก​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​ติดตาม​พระ​อื่นๆ, คือ​พระ​ทั้ง​หลาย​ของ​ชน​ประเทศ​ซึ่ง​อยู่​ล้อมรอบ​เจ้า;</verse>
				<verse number="15">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า เป็น​พระเจ้า​หวงแหน​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย; กลัว​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​พิ​โรธ​ต่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​ทำลาย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เสีย​จาก​พื้น​แผ่น​ดิน​โลก</verse>
				<verse number="16">อย่า​ทดลอง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ตาม​อย่าง​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ทดลอง​พระองค์​ที่มา​ซา.</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​อุ​ตสาห์​รักษา​ข้อบัญญัติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, กับ​ข้อ​ปฏิญาณ, และ​กฎหมาย​พระองค์, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ตรัส​สั่ง​ไว้​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="18">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กระทำ​การ​อัน​เป็น​ที่​ชอบ​ใน​ครอง​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา; เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​จำเริญ​สวัสดิ์​สุข, และ​เจ้า​ไป​ปกครอง​แผ่น​ดิน​อัน​งาม​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สัญญา​ไว้​กับ​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="19">เพื่อ​จะ​ขับไล่​ศัตรู​ทั้ง​หลาย​จาก​ข้างหน้า​เจ้า, ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​นั้น</verse>
				<verse number="20">ใน​เบื้องหน้า​เมื่อ​บุตรชาย​ของ​เจ้า​จะ​ถาม​ว่า, ข้อ​ปฏิญาณ​กฎหมาย, และ​ข้อ​พิพากษา, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​ได้​ตรัส​สั่ง​นั้น​คือ​อย่างไร?</verse>
				<verse number="21">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กล่าว​แก่​บุตรชาย​นั้น​ว่า, เรา​ทั้ง​หลาย​แต่ก่อนนั้น​เป็น​ทาส​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต: และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​พา​เรา​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ด้วย​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์;</verse>
				<verse number="22">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สำแดง​การ​สำคัญ, และ​การ​อัศจรรย์​อัน​ใหญ่​น่ากลัว, แก่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​แก่​กษัตริย์​ฟา​โร, และ​ทั้ง​ราชวงศ์​ของ​ท่าน, ต่อหน้า​เรา​ทั้ง​หลาย;</verse>
				<verse number="23">และ​พระองค์​ได้​ทรง​พา​เรา​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​ที่นั่น, เพื่อ​จะ​นำ​เรา​ทั้ง​หลาย​มา​ตั้ง​ไว้​ที่​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​พระองค์​ทรง​สัญญา​แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​เรา​นั้น.</verse>
				<verse number="24">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ประพฤติ​ตาม​ข้อกฎหมาย​เหล่านี้, และ​ให้​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา, จะ​ได้มี​ความ​จำเริญ​สุข​แก่​เรา​ทั้ง​หลาย​ทุกเวลา, เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​รักษา​ชีวิต​เรา​ไว้​ดุจดัง​เป็น​อยู่​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="25">ถ้า​เรา​ทั้ง​หลาย​อุ​ตสาห์​ประพฤติ​ตาม​บัญญัติ​ทั้ง​หลาย​เหล่านี้​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​ตาม​ถ้อยคำ​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ตรัส​สั่ง​เรา​ไว้​นั้น, ก็​จะ​เป็น​ความ​ชอบธรรม​แก่​เรา​ทั้ง​หลาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ครั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย เข้า​มา​ใน​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​เจ้า​จะ​ไป​ปกครอง​อยู่​นั้น​แล้ว, และ​ขับไล่​ชน​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​จาก​ข้างหน้า​เจ้า, คือ​ชาติ​ฮิดธี, ชาติ​ฆี​ระ​ฆา​ซี, ชาติ​อะ​โมรี, ชาติ​คะ​นา​อัน, ชาติ​ฟะ​ริ​ซี, ชาติ​ฮีวี, และ​ชาติ​ยูบูศ, ทั้ง​เจ็ด​ประเทศ​นี้ ซึ่ง​เป็นใหญ่​และ​มี​อำนาจ​มาก​กว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย;</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า จะ​มอบ​เขา​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​อำนาจ​เจ้า, และ​จะ​ตี​ทำลาย​เขา​เหล่านั้น​เสียที​เดียว: เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​ทำ​คำ​สัญญา​ไมตรี, อย่า​ได้​มี​ความ​เมตตา​ต่อ​เขา​เลย;</verse>
				<verse number="3">และ​อย่า​ได้​กระทำ​งาน​บ่าวสาว​ด้วย​เขา; คือ​บุตรหญิง​ของ​เจ้า อย่า​ยก​ให้​กับ​บุตรชาย​ของ​เขา, และ​บุตรหญิง​ของ​เขา อย่า​รับ​มา​เป็น​ภรรยา บุตรชาย​ของ​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="4">ด้วยว่า​จะ​ให้​บุตรชาย​ของ​เจ้า​หัน​หวน​เสีย​จาก​เรา, ไป​ปฏิบัติ​พระ​อื่นๆ: พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​จะ​ทรง​พิ​โรธ​ต่อ​เจ้า, และ​ทำลาย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เสีย​โดยเร็ว​พลัน.</verse>
				<verse number="5">แต่​จง​กระทำ​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​อย่าง​นี้: คือ​จง​ทำลาย​แท่น​บูชา​ของ​เขา, และ​หัก​ทำลาย​รูป​เคารพ​ของ​เขา, และ​ฟัน​ต้นไม้​อัน​เป็น​ที่​นับถือ, และ​เผา​รูป​เคารพ​เสีย​ด้วย​ไฟ</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​บริสุทธิ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า: พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​เลือก​เจ้า​ออก​จาก​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง​ที่อยู่​ทั่ว​พื้น​แผ่น​ดิน​โลก, ให้​เป็น​คนใน​ความ​ปกครอง​ของ​พระองค์​โดย​ตรง.</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​รัก, และ​เลือก​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มี​ผู้คน​มาก​กว่า​ชน​ประเทศ​อื่น​ก็​หามิได้; ด้วย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​น้อย​กว่า​ประเทศ​ทั้งปวง:</verse>
				<verse number="8">แต่​เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​รัก​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​เพราะ​พระองค์​จะ​ทรง​รักษา​คำ​ปฏิญาณ​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ได้​ทรง​พา​เจ้า​ออก​มา​ด้วย​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์, และ​ได้​ไถ่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​มา​จาก​เรือน​ทาส, คือ​ออก​จาก​พระ​หัตถ์​ของ​ฟา​โร​กษัตริย์ ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="9">เห​ต​ฉะนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​รู้​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​เจ้า​พระองค์​เป็น​พระเจ้า, เป็น​พระเจ้า​ผู้​ซื่อสัตย์, ผู้​ทรง​รักษา​คำ​สัญญา​ไมตรี พระ​กรุ​ณา​คุณ​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่รัก​พระองค์ และ​ผู้​ที่​รักษา​บัญญัติ​ของ​พระองค์​จนถึง​พัน​ชั่วอายุคน,</verse>
				<verse number="10">และ​จะ​ลงโทษ​แก่​คน​ที่​ชัง​พระองค์​ให้​พินาศ​เลย: พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​งด​โทษ​คน​ที่​ชัง​พระองค์, พระองค์​จะ​ลงโทษ​ให้​ประจักษ์​แก่​หน้า​เขา.</verse>
				<verse number="11">เห​ตุ​ฉะนี้ เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​รักษา​ข้อ​พระ​บัญญัติ, ข้อกฎหมาย, และ​ข้อ​พิพากษา​ทั้ง​หลาย, ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​วันนี้, ให้​ประพฤติ​ตาม</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนี้​ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เชื่อฟัง, และ​ประพฤติ​ตาม​ข้อ​พิพากษา​เหล่านี้, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​กระทำ​ตาม​คำ​สัญญา​ไมตรี​และ​พระ​กรุณาคุณ ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย:</verse>
				<verse number="13">และ​พระองค์​จะ​ทรง​รัก​เจ้า, และ​จะ​อวยพร​แก่​เจ้า, ให้​จำ​เริญ, พระองค์​จะ​ทรง​อวยพร​แก่​ลูกหลาน​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, และ​ทรง​อวยพร​พืชผล​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า, คือ ข้าว น้ำ องุ่น น้ำมัน ลูก​โค และ​ลูก​สัตว์​ต่าง ๆ ของ​เจ้า, ใน​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระองค์​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย​ว่า​จะ​ประทาน​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="14">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​ความ​ผาสุก​ยิ่ง​กว่า​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง: จะ​มี​ชาย​หญิง, หรือ​สัตว์​ตัวผู้​ตัวเมีย​ของ​เจ้า​เป็น​หมัน​ก็​หามิได้,</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ยก​ความ​เจ็บไข้​ไป​เสีย​จาก​เจ้า​ทั้ง​หลาย; และ​ความ​เจ็บ​ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, จะ​ไม่​ให้​บังเกิด​แก่​เจ้า​เลย, แต่​ความ​เจ็บ​ลำบาก​เหล่านั้น,</verse>
				<verse number="16">พระองค์​จะ​ทรง​วาง​ลง​เหนือ​ประเทศ​ที่​ชัง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ทำลาย​คน​ทั้งปวง​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​มอบ​ให้​เจ้า. อย่า​ให้​ตา​ของ​เจ้า​เมตตา​เขา​เลย, และ​อย่า​ได้​ปฏิบัติ​พระ​ของ​เขา; เพราะ​การ​นั้น​จะ​เป็น​บ่วง​แร้ว​แก่​เจ้า</verse>
				<verse number="17">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​นึกในใจ​ของ​ตน​ว่า, ชน​ประเทศ​นี้​มี​มาก​กว่า​เรา, เรา​จะ​ขับไล่​เขา​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="18">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​กลัว​เขา​เลย: แต่​จง​ระลึก​ถึง​การ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​ฟา​โร, และ​แก่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โค;</verse>
				<verse number="19">การ​ลำบาก ใหญ่​ซึ่ง​ตา​ของ​เจ้า​เอง​ได้​เห็น, และ​การ​สำคัญ, การ​อัศจรรย์, และ​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์, เหยียด​ออก, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​มา: เหมือน​ดังนั้น​แหละ พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​กระทำ​แก่​บรรดา​ชน​ประเทศ​ที่​เจ้า​กลัว​นั้น.</verse>
				<verse number="20">อนึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ใช้​ฝูง​ต่อไป​ใน​ท่ามกลาง​เขา. จน​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เหลือ​อยู่, และ​ที่​ได้​ซ่อน​ตัว​จะ​พินาศ, เสีย​สิ้น​จาก​เจ้า.</verse>
				<verse number="21">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​วิตก​เพราะ​เขา; ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ซึ่ง​อยู่​ท่ามกลาง​เจ้า, เป็น​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​น่ากลัว.</verse>
				<verse number="22">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​คอย​กำจัด​ชน​ประเทศ​เหล่านั้น​ออก​จาก​ข้างหน้า​เจ้า​ทีละ​น้อย: เจ้า​อย่า​ได้​ทำลาย​เขา​ทีเดียว, กลัว​ว่า​สัตว์ป่า​จะ​กำเริบ​ต่อ​เจ้า.</verse>
				<verse number="23">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​กับ​เจ้า, และ​จะ​ทำลาย​เขา​ทั้ง​หลาย​ด้วย​ความ​พินาศ​อัน​ใหญ่​ยิ่ง, จน​ไม่​มี​เหลือ​เลย.</verse>
				<verse number="24">และ​พระองค์​จะ​มอบ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย ของ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า, และ​เจ้า​จะ​ทำลาย​ชื่อ​ของ​เขา​เสีย​จาก​ใต้​ฟ้า; หา​มี​ผู้ใด​อาจ​ที่​จะ​ยืน​ต่อ​เจ้า​ได้​ไม่, จนกว่า​จะ​ทำลาย​เขา​เสีย.</verse>
				<verse number="25">รูป​เคารพ​และ​รูป​พระ​ทั้งปวง​ของ​เขา เจ้า​จง​เผา​ไฟ​เสีย: อย่า​ได้​คิด​หวัง​เอา​เงิน​และ​ทอง​ซึ่ง​ปิด​รูป​พระ​นั้น, อย่า​เอา​ไว้​เลย, กลัว​ว่า​เจ้า​จะ​หลง​เพราะ​สิ่ง​นั้น; ด้วยว่า​สิ่ง​นั้น​เป็น​สิ่ง​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทรง​เกลียดชัง​นัก.</verse>
				<verse number="26">เจ้า​อย่า​ได้​เอา​ของ​ซึ่ง​เป็น​ที่​เกลียดชัง​เข้า​มา​ใน​เรือน​ของ​เจ้า, กลัว​ว่า​เจ้า​เอง​จะ​เป็น​ที่​ต้อง​แช่ง​ด้วย​กัน: แต่​เจ้า​จง​เกลียดชัง​ของ​เหล่านั้น​อย่างยิ่ง​ที่​สุด; ด้วย​เป็น​ของ​ที่​ถูก​แช่ง​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ข้อบัญญัติ​ทั้งปวง​ที่​เรา​ได้​สั่ง​แก่​เจ้า​ใน​วันนี้ เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ประพฤติ​ตาม, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​มี​ชีวิต​อยู่, และ​ทวี​มาก​ขึ้น, และ​เข้า​ไป​ปกครอง​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระลึก​ถึง​ทาง​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​นำ​เจ้า​มา​ใน​ป่า​สี่​สิบ​ปี​มา​แล้ว, เพื่อ​จะ​ให้​เจ้า​เจียมตัว, และ​เพื่อ​จะ​ลองใจ​เจ้า, จะ​ได้​รู้​ว่า​ใจ​ของ​เจ้า​เป็น​อย่างไร, ว่า​จะ​รักษา​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์​หรือ​ไม่.</verse>
				<verse number="3">และ​พระองค์​ได้​ทรง​ทำ​ให้​เจ้า​ถ่อม​ใจ​ลง, และ​ให้​หิว​อาหาร, แล้ว​ได้​ประทาน​ขนม​มา​นา​เลี้ยง​เจ้า, ซึ่ง​เจ้า​เอง, และ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​มิได้​รู้จัก; เพื่อ​จะ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​รู้​ว่า​มนุษย์​จะ​จำเริญ​ชีวิต​ด้วย​อาหาร​สิ่ง​เดียว​หามิได้, แต่​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​เพราะ​บรรดา​พระ​วจ​นะ​ซึ่ง​ออก​มา​จาก​พระโอษฐ์​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="4">เสื้อผ้า​ของ​เจ้าที่​ใช้​นั้น​มิ​ได้​เก่า​ไป, และ​เท้า​ของ​เจ้า​มิได้​บวม, ตลอด​สี่​สิบ​ปี​มา​นี้.</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ตรอง​ดู​ใน​ใจ​ของ​เจ้า​ว่า, บิดา​สั่งสอน​บุตรชาย​ของ​ตน​ฉันใด, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ก็ได้​ตี​สั่งสอน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​รักษา​ข้อ​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, จะ​ได้​ประพฤติ​ตาม, และ​เกรงกลัว​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า จะ​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เขา​มา​ใน​ประเทศ​ที่​ดี, ที่​มี​ลำธาร​และ​น้ำพุ, ซึ่ง​ไหล​มา​จาก​หุบเขา, และ​ภูเขา​ทั้ง​หลาย;</verse>
				<verse number="8">ประเทศ​ที่​มี​ข้าวสาลี​กับข้าว​บารลี, เถา​องุ่น, ต้น​มะเดื่อ​เทศ และ​ต้น​ทับทิม; ประเทศ​ที่​มี​ต้น​มะกอก​เทศ​และ​น้ำผึ้ง;</verse>
				<verse number="9">แผ่น​ดิน​เมือง​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รับประทาน​จน​อิ่ม, จะ​หา​ได้​ขัดสน​สิ่งใด​ใน​ที่นั่น​ไม่​เลย; แผ่น​ดิน​ที่​หิน​เป็น​เหล็ก, และ​ที่​ภูเขา​มี​แร่​ทองแดง​ซึ่ง​จะ​ขุด​เอา​ได้.</verse>
				<verse number="10">ครั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​รับประทาน​อาหาร​อิ่ม​แล้ว, เจ้า​จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​เพราะ แผ่น​ดิน​อัน​อุดม​ดี ซึ่ง​พระองค์​ได้​ประทาน​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ตัว​อย่า​ได้​ลืม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ไม่​รักษา​ข้อบัญญัติ, ข้อ​พิพากษา, และ​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์, ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ไว้​ใน​วันนี้:</verse>
				<verse number="12">กลัว​ว่า, เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กิน​อิ่ม, และ​สร้าง​เรือน​อยู่​งดงาม:</verse>
				<verse number="13">และ​เมื่อ​เจ้า​มี​ฝูง​สัตว์​มาก​ทวี​ขึ้น, มี​เงินทอง​บริบูรณ์​มาก, และ​บรรดา​สิ่งของ​ที่​มี​อยู่​นั้น​ได้​ทวี​ขึ้น​บริบูรณ์​อยู่​แล้ว;</verse>
				<verse number="14">ใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​พอง​ขึ้น, และ​จะ​หลงลืม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ผู้​ซึ่ง​ได้​ทรง​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​จาก​เรือน​ที่​เป็น​ทาส;</verse>
				<verse number="15">คือ​พระองค์​ผู้​ที่​ได้​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไป​ใน​ป่า​ใหญ่​อัน​น่ากลัว​นั้น, ที​มี​งู​ซึ่ง​มี​พิษ​เหมือน​ไฟ​และ​แมลง​ป่อง, และ​ฝน​แล้ง​อัน​หา​น้ำ​มิได้; คือ​พระองค์​ที่​ได้​ทรง​บันดาล​น้ำ​ให้​ไหล​ออก​มา​จาก​หิน​แข็ง​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กิน;</verse>
				<verse number="16">และ​ผู้​ที่​ได้​ประทาน​ขนม​มา​นา​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กิน​ที่​ป่า, ซึ่ง​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​มิได้​รู้จัก; เพื่อ​พระองค์​จะ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เสงี่ยม​เจียมตัว, และ​ที่​ปลาย​มือ​จะ​ให้​เจ้า​ได้​ความ​จำเริญ:</verse>
				<verse number="17">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​คิด​ใน​ใจ​ของ​ตน​ว่า, เจ้า​ได้​ทรัพย​สิ่งของ​เหล่านี้​ด้วย​กำลัง​มือ​ของ​เจ้า​เอง.</verse>
				<verse number="18">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระลึก​ถึง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, เพราะ​เป็น​พระองค์​ที่​ได้​ประ​ทา​นกำลัง​ให้​ประสม​ทรัพย์​สมบัติ; เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​คำ ปฏิญาณ​ของ​พระองค์​ยืน​มั่นคง, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​เหมือน​ที่​เป็น​อยู่​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="19">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​หลงลืม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, หัน​หา​พระ​อื่น, และ​ปฏิบัติ​นมัสการ​พระ​อื่นๆ, เรา​ก็​อาจ​เป็น​พะ​ยาน​กล่าว​ไว้​ต่อหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​วันนี้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​พินาศ​ไป​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="20">ดุจดัง​ชาว​ประเทศ​เมือง​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ทำลาย​เสีย​ต่อหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เหมือน​ดังนั้น​แหละ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​พินาศ​เสีย​ไป; เพราะ​เจ้า​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ดูกร, พวก​ยิศ​รา​เอล: ใน​วันนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น, เข้า​ไป​ขับไล่​ชาว​ประเทศ​ที่​ใหญ่​และ​มี​อำนาจ​มาก​กว่า​เจ้า​และ​เมือง​ใหญ่​ซึ่ง​มี​กำแพง​สูง​เทียม​ฟ้า,</verse>
				<verse number="2">ชาว​ประเทศ​นั้น​ใหญ่​สูง และ​มี​กำลัง​มาก​เป็น​ลูกหลาน​พวก​อะ​นาค, ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​เขา​ว่า, ใคร​จะ​ต่อสู้​พวก​อะ​นาค​ได้?</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​รู้​และ​เข้า​ใจ​ใน​วันนี้​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​พระองค์​เป็น​ผู้​ที่​ข้าม​ไป​ข้างหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ดุจดัง​ไฟไหม้; พระองค์​จะ​ทำลาย​เขา​เสีย, และ​จะ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ล้ม​ลง​ต่อหน้า​เจ้า: ดังนี้​แหละ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ทำลาย​เขา​เสีย, และ​จะ​ไล่​คน​ประเทศ​นั้น​ออก​เสีย​โดยเร็ว, เหมือน​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น</verse>
				<verse number="4">ครั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ขับไล่​ชาว​ประเทศ​นั้น​ออก​เสีย​ต่อหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แล้ว, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​นึกในใจ​ของ​ตน​ว่า, เพราะ​ความ​ชอบธรรม​ของ​เรา​เอง พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​พา​เรา​ทั้ง​หลาย​เข้า​มา​ปกครอง​แผ่น​ดิน​นี้; แต่​เพราะ​ความ​ชั่ว​ของ​ชาว​ประเทศ​นั้น พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ได้​ทรง​ขับ​ไล่​เขา​ทั้ง​หลาย​ออก​เสีย​ต่อหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="5">ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เข้า​ไป​ปกครอง​ประเทศ​นั้น, ก็​มิใช่​เพราะ​เหตุ​ความ​ชอบธรรม, และ​ความ​ซื่อสัตย์​ใน​ใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, แต่​พราะ​เหตุ​ความ​ชั่ว​ของ​ชาว​ประเทศ​เหล่านั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จึง​ได้​ขับไล่ เขา​ทั้ง​หลาย​ออก​เสีย​ต่อหน้า​เจ้า; เพื่อ​พระองค์​จะ​ทรง​กระทำ​ตาม​คำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า, คือ​กับ​อับ​รา​ฮาม, และ​ยิศ​ฮา​ค​และ​ยา​โคบ</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนี้ เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​รู้​ว่า, ซึ่ง​พระ​ยะโฮ​วา​พระเจ้า​จะ​ประทาน​ประเทศ​อัน​อุดม​ดี​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไป​ปกครอง​นั้น ก็​มิใช่​เพราะ​ความ​ชอบธรรม​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย. ด้วย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​แข็งกระด้าง​นัก.</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระลึก​ถึง, อย่า​ได้​ลืม​เลย​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้ ทดลอง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้าที่​ป่า​อย่างไร​ให้​พระองค์​ทรง​พิ​โรธ ตั้งแต่​วันที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​มา​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, จน​ได้​มา​ถึง​ตำบล​นี้, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็ได้​เป็น​คน​กบฏ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="8">และ​ที่​ภูเขา​โฮ​เร็บ เจ้า​ทั้ง​หลาย ก็​ทดลอง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​พระองค์​ทรง​พิ​โรธ, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​พระทัย​กริ้ว​ต่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย จน​พระองค์​จะ​ทรง​ทำลาย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เสีย.</verse>
				<verse number="9">ครั้น​เรา​ได้​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​เพื่อ​จะ​รับ​แผ่น​ศิลา, คือ​แผ่น​ศิลา, ที่​มี​คำ​สัญญา​ไมตรี​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตั้ง​ไว้​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เรา​จึง​คอย​อยู่​บน​ภูเขา​นั้น​สี่​สิบ​วัน​สี่​สิบ​คืน; มิได้​กิน​อาหาร​และ​ดื่ม​น้ำ.</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ประทาน​แผ่น​ศิลา​สอง​แผ่น​ให้​เรา​ที่​จารึก​ด้วย​พระ​หัตถ์​พระเจ้า; และ​ที่​แผ่น​ศิลา​นั้น​ก็​มี​จารึก​บรรดา​ถ้อยคำ, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​ภูเขา​จาก​ท่ามกลาง​ไฟใน​วันที่​ประชุม​กัน​นั้น.</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​สิ้น​สี่​สิบ​วัน​สี่​สิบ​คืน​แล้ว, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ประทาน​แผ่น​ศิลา​สอง​แผ่น​ให้แก่​เรา, คือ​แผ่น​ศิลา​ที​มี​คำ​สัญญา​ไมตรี​จารึก​ลง​ไว้.</verse>
				<verse number="12">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​เรา​ว่า, เจ้า​จง​ลุก​ขึ้น, ลง​ไป​เสีย​จาก​ที่นี่​โดยเร็ว; เพราะ​คน​เหล่านั้น​ซึ่ง​เจ้า​ได้​พา​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต กระทำ​ความ​ชั่ว​ให้​หัน​หวน​ไป​เสีย​จาก​ทาง​โดยเร็ว​พลัน​ที่​เรา​ได้​สั่ง​แก่​เขา เขา​ได้​หล่อ​รูป​เคารพ​สำหรับ​เขา.</verse>
				<verse number="13">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​เรา​ว่า, เรา​ได้​เห็น​คน​ทั้งปวง​นี้, นี่แหละ, เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​ใจคอ​แข็งกระด้าง​นัก:</verse>
				<verse number="14">เจ้า​อย่า​ได้​ทักท้วง​เรา​ไว้​เลย, เรา​จะ​ได้​ทำลาย​เขา​ทั้ง​หลาย​เสีย, และ​ลบ​ชื่อ​ของ​เขา​ออก​เสีย​จาก​ใต้​ฟ้า; และ​เรา​จะ​บันดาล​ให้​เจ้า​เป็น​ประเทศ​ใหญ่​มี​อำนาจ​มาก​กว่า​เขา.</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เรา​ได้​กลับ​ลง​มา​จาก​ภูเขา ภูเขา​นั้น​มี​เปลวเพลิง​ลุก​พลุ่ง​ขึ้น​ไป: และ​แผ่น​ศิลา​ซึ่ง​มี​คำ​สัญญา​ไมตรี​สอง​แผ่น​นั้น​อยู่​ใน​มือ​ทั้ง​สอง​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="16">และ​เรา​ได้​แลดู, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า; ได้​หล่อ​รูป​ลูก​โค: เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​หัน​หวน​ไป​เสีย​โดยเร็ว จาก​ทาง​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="17">แล้ว​เรา​ได้​เอา​แผ่น​ศิลา​สอง​แผ่น, ทิ้ง​จาก​มือ​ทั้ง​สอง. และ​หัก​เสีย​ต่อหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เรา​ได้​กราบ​ลง​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, เหมือน​ดัง​ครั้ง​ก่อน​นั้น, สี่​สิบ​วัน​และ​สี่​สิบ​คืน; เรา​มิได้​กิน​อาหาร​และ​ดื่ม​น้ำ, เพราะ​การ​ผิด​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​เจ้า​ได้​ผิด​ใน​คลอง​พระเนตร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา. ซึ่ง​เป็น​ที่​ให​พระองค์​เคือง​พระทัย.</verse>
				<verse number="19">เพราะ​เรา​ได้​กล่าว​ซึ่ง​พระราช​อาชญา​และ​ความ​พิ​โรธ, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​พิ​โรธ​จะ​ทำลาย​เจ้า​ทั้ง​หลาย, แต่​ครั้งนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ฟัง​เรา​ด้วย.</verse>
				<verse number="20">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​พิ​โรธ​แก่​อา​โรน​จะ​ทำลาย​เขา​เสีย: ครั้งนั้น​เรา​ได้​ทูล​ขอ​เพื่อ​อา​โรน​ด้วย.</verse>
				<verse number="21">และ​เรา​ได้​เอาการ​ชั่ว​ของ​เจ้า, คือ​รูป​ลูก​โค​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​นั้น​เผา​ไฟ, ตำ​เป็น​ผง​ละเอียด: และ​เอา​ผง​นั้น​ไป​ทิ้ง​เสีย​ใน​ลำธาร​ที่​ไหล​ลง​มา​จาก​ภูเขา​นั้น</verse>
				<verse number="22">ที่​ตำบล​ธับเอ​รา, และ​มา​ซา, และ​คีบ​โร​ธฮัธอะ​วา, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ทดลอง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​พระองค์​ทรง​พิ​โรธ,</verse>
				<verse number="23">ครั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ขึ้น​ไป​จาก​ตำบล​คา​เดช​บะ​ระ​เนอะ ปกครอง​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​เรา​ให้แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น; จึง​ได้​กบฏ​ต่อ​คำ​รับสั่ง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, มิได้​เชื่อ​พระองค์, มิได้​ฟัง​คำ​ตรัส​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="24">เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​กบฏ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตั้งแต่​วัน​แรก​เรา​ได้​รู้จัก​เจ้า​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="25">เรา​จึง​ได้​ทราบ​ลง​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​สี่​สิบ​วัน​และ​สี่​สิบ​คืน​นั้น, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ว่า​ไว้​ว่า พระองค์​จะ​ทรง​ทำลาย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เสีย.</verse>
				<verse number="26">เรา​จึง​ได้​อธิษฐาน​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, ขอ​พระองค์​อย่า​ได้​ทรง​ทำลาย​ไพร่พล​ซึ่ง​เป็น​ของ​พระองค์, ซึ่ง​พระ​องด้​ได้​ไถ่​ด้วย​อานุภาพ​ของ​พระองค์​เอง, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​พา​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ด้วย​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์,</verse>
				<verse number="27">ขอ​ระลึก​ถึง​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, คือ​อับ​รา​ฮาม, ยิศ​ฮา​ค, ยา​โคบ; อย่า​ได้​เห็นแก่​ความ​ดื้อดึง, ความ​ชั่ว, และ​การ​ผิด​ของ​คน​เหล่านี้,</verse>
				<verse number="28">กลัว​ว่า​ชาว​ประเทศ​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​พา​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​ถึง​นั้น​จะ​ว่า, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​พา​เขา​ทั้ง​หลาย​มา​ยัง​ประเทศ, ที่​พระองค์​ทรง​สัญญา​ว่า​จะ​ประทาน​ให้​เขา​นั้น​ไม่​ได้, เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​ชัง​เขา​ทั้ง​หลาย, จึง​ได้​พา​เขา​ทั้ง​หลาย​ออก​มา​ประหาร​ชีวิต​เสีย​ใน​ป่า.</verse>
				<verse number="29">แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​ไพรี​พล​ของ​พระองค์, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​พา​ออก​มา​ด้วย​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์​และ​เหยียด​ออก​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ครั้งนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​เรา​ว่า, เจ้า​จง​สกัด​ศิลา​อีก​สอง​แผ่น​ให้​เหมือน​อย่างเดิม​นั้น, ขึ้น​มา​หา​เรา​ที่​ภูเขา, และ​ทำ​หีบ​ไม้​ไว้​ด้วย.</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​จารึก​ไว้​ที่​ศิลา​นั้น ซึ่ง​ถ้อยคำ​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​ใน​แผ่น​ศิลา​เดิม​ที่​เจ้า​กระทำ​หัก​นั้น, แล้ว​จง​เอา​ศิลา​นั้น​เก็บ​ไว้​ใน​หีบ​ไม้.</verse>
				<verse number="3">เรา​จึง​เอา​ไม้​ซิ​ติ​ม​ทำ​หีบ, และ​ได้​สกัด​ศิลา​ได้​สอง​แผ่น​เหมือน​อย่างเดิม​นั้น, แล้ว​ได้​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา, ถือ​แผ่น​ศิลา​สอง​แผ่น​ไว้​ใน​มือ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระองค์​ได้​จารึก​ไว้​ที่​ศิลา​นั้น, ซึ่ง​เป็น​บัญญัติ​สิบ​ประการ, ให้​เหมือน​ครั้งนั้น​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​ภูเขา​ออก​มา​จาก​ท่ามกลาง​เปลวเพลิง​ใน​ที่ประชุม​กัน​นั้น: แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ประทาน​แผ่น​ศิลา​นั้น​ไว้​แก่​เรา.</verse>
				<verse number="5">เรา​จึง​ได้​หันกลับ​ลง​มา​จาก​ภูเขา, และ​ได้​เก็บ​แผ่น​ศิลา​นั้น​ไว้​ใน​หีบ​ไม้​ที่​เรา​ได้​ทำ​นั้น; และ​แผ่น​ศิลา​ก็​อยู่​ใน​ที่​นั้น​ตาม​คำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​เรา​นั้น.</verse>
				<verse number="6">(พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​ยก​เดิน​ไป จาก​ตำบล​บะเอ​โร​ธบะเนยะอะ​คาน​มา​ถึง​ตำบล​โม​เซร, ที่นั่น​อา​โรน​ถึงแก่​ความ​ตาย, ต้อง​ฝัง​ศพ​ไว้​ที่นั่น; และ​เอลิ​อา​เซอร์​บุตร​ของ​อา​โรน​ได้​ทำ​การ​รับ​ที่​ปุโรหิต​แทน​บิดา.</verse>
				<verse number="7">และ​จาก​ที่​นั้น​เขา​ยก​เดิน​ไป​ถึง​ฆดโฆดา; และ​จาก​ฆดโฆดา​ไป​ถึง​โยตบาธา, ซึ่ง​เป็น​เมือง​ที่​มี​ลำธาร​มาก.</verse>
				<verse number="8">ครั้งนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​จัด​เลือก​ตระกูล​เลวี, ให้​หาม​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ทรง​ให้​ยืน​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา ปฏิบัติ​พระองค์, และ​ให้​พร​ใน​นาม​ของ​พระองค์ จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ฉะนี้​พวก​เลวี​หาม​ส่วนแบ่ง​กับ​พวกพ้อง​ของ​ตน​ไม่; พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ส่วนแบ่ง​ของ​เขา, ตาม​ซึ่ง​พระ​ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ตรัส​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​.)</verse>
				<verse number="10">เรา​ได้​อยู่​ที่​ภูเขา​เหมือน​ครั้ง​เดิม​นั้น, ถึง​สี่​สิบ​วัน​สี่​สิบ​คืน: ครั้งนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ฟัง​เรา​ด้วย; และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ไม่​ทำลาย​เจ้า.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​เรา​ว่า, เจ้า​จะ​ลุก​ขึ้น, เดิน​ไป​ข้างหน้า​คน​ทั้งปวง​นั้น; เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​ข้าม​ไป​อยู่​ที่​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​เรา​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา​ว่า​จะ​ให้แก่​เขา​นั้น</verse>
				<verse number="12">ดูกร, พวก​ยิศ​รา​เอล, บัดนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กระทำ​อย่างไร, คือ​พระองค์​ก็​จะ​ให้ เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ดำเนิน​ใน​ทาง​ทั้งปวง​ของ​พระองค์, รัก​และ​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ด้วย​สุด​จิตต์​สุดใจ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">และ​รักษา​ข้อบัญญัติ และ​ข้อกฎหมาย​ทั้งปวง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​วันนี้ เป็น​ที่​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลา​ยจำเริญ?</verse>
				<verse number="14">นี่​แน่ะ, ฟ้า​อากาศ​และ​ฟ้า​สวรรค์​อัน​สูง​เป็น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​แผ่น​ดิน​โลก​กับ​สิ่ง​สาร​พัตร​เป็น​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="15">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ยินดี​ใน​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​และ​รัก​เขา, และ​ได้​ทรง​เลือก​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา, คือ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยิ่ง​มาก​กว่า​คน​ทั้งปวง, เหมือน​เป็น​อยู่​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนี้​ใจ (หยิ่ง​มานะ) ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​จง​ถ่อม​น้อม​ลง, และ​อย่า​ให้​ใจคอ​แข็งกระด้าง​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="17">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า. เป็น​พระเจ้า​เหนือ​พระ​อื่น​ทั้ง ปวง, เป็น​พระองค์​เจ้า​เหนือ​เจ้านาย​ทั้ง​หลาย, พระเจ้า​องค์​ใหญ่, ผู้​ทรง​ฤทธิ์​อัน​น่ากลัว. ผู้​มิได้​เห็นแก่​บุคคล​ผู้ใด, และ​มิได้​เห็นแก่​อา​มิษ​สินบน.</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ทรง​รับ​ฟ้อง​ของ​ลูกกำพร้า​และ​หญิง​หม้าย. และ​ทรง​เมตตา​คน​แขกเมือง, โดย​ได้​ประทาน​อาหาร​และ​เครื่องนุ่งห่ม​ให้​เขา</verse>
				<verse number="19">เห​ตุ​ฉะนี้ เจ้า​ทั้ง​หลาย​จงรัก​คน​ที่​เป็น​แขกเมือง; เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เอง​ได้​เป็น​แขกเมือง​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="20">จง​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า; จง​ปฏิบัติ​และ​นับถือ​พระองค์; จง​สาบาน​ด้วย​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="21">พระองค์​เป็น​ที่​ยกย่อง​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย. ผู้​ที่​ได้​ทรง​กระทำ​การ​ใหญ่ และ​การ​น่ากลัว​เหล่านี้, ซึ่ง​ตา​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น.</verse>
				<verse number="22">ปู่ย่า​ดา​ยาย​ของ​เจ้า​ได้​ลง​ไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​เป็น​คน​เจ็ดสิบ​คน; และ​บัดนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​บันดาล​ให้​เจ้า​มาก​ขึ้น​ดุจ​ดาว​ใน​อวกาศ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนี้ เจ้า​ทั้ง​หลาย​จงรัก​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​รักษา​คำ​โอวาท, ข้อกฎหมาย, ข้อ​พิพากษา, และ​ข้อบัญญัติ​ทั้งปวง​ของ​พระองค์​เสมอ​เป็น​นิจ.</verse>
				<verse number="2">ใน​วันนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​รู้: เพราะ​เรา​มิได้​กล่าว​แก่​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ผู้​ที่​มิได้​เห็น, ซึ่ง​อาชญา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​อานุภาพ, และ​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์, และ​พระ​พา​หา​ของ​พระองค์​เหยียด​ออก,</verse>
				<verse number="3">และ​การ​อัศจรรย์​การ​สำคัญ, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​สำแดง​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​แก่​กษัตริย์​ฟา​โร และ​ทั้ง​แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน​ด้วย;</verse>
				<verse number="4">และ​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​สำแดง​แก่​กองทัพ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, แก่​ม้า​และ​รถ​รบ​ศึก​ของ​เขา; และ​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​น้ำทะเล​แดง​ให้​ท่วม​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​ไล่​ติดตาม​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น, และ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง ทำลาย​เขา​ทั้ง​หลาย​จนถึง​ทุกวันนี้;</verse>
				<verse number="5">และ​การ​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​ป่า, จน​มา​ถึง​ที่นี่;</verse>
				<verse number="6">และ​การ​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​ดา​ธาร​และ​อะ​บิ​ราม, บุตร​ของ​อลิ​อาบ ๆ เป็น​บุตร​ของ​รู​เบ็น; คือ​แผ่น​ดิน​ได้​อ้า​ปาก​กลืน​เขา​ทั้ง​หลาย​เข้า​ไป, ทั้ง​ครอบครัว, และ​กระโจม, กับ​สิ่งของ​ทั้งปวง​ของ​เขา, ใน​ท่ามกลาง​พวก​ยิศ​รา​เอล:</verse>
				<verse number="7">แต่​ตา​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​กิจการ​มัน​ใหญ่​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​นั้น</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนี้ เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​รักษา​บัญญัติ​ทั้งปวง ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​วันนี้, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​กำลัง, และ​เข้า​ไป​ปกครอง, แผ่น​ดิน​ซึ่ง​จะ​ไป​อยู่​นั้น;</verse>
				<verse number="9">และ​เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​อายุ​ยืน​นาน​ใน​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​ว่า จะ​ประทาน​ให้แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​กับ​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา, ซึ่ง​เป็น​แผ่น​ดิน​มี​น้ำนม​และ​น้ำผึ้ง​ไหล​บริบูรณ์​อยู่.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไป​ปกครอง​นั้น, หา​เป็น​ดุจดัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ออก​มา​นั้น, ซึ่ง​เป็น​ที่​หว่าน​พืช, และ​รดน้ำ​พืช​นั้น​ด้วย​เท้า​ของ​เจ้า, ดุจ​สวน​ผัก;</verse>
				<verse number="11">แต่​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ปกครอง​นั้น, มี​ภูเขา​และ​มี​หุบเขา, ซึ่ง​มี​น้ำฝน​จาก​ฟ้า​รด​อยู่,</verse>
				<verse number="12">และ​เป็น​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทรง​บำรุง​อยู่: พระเนตร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ก็ได้​ดูแล​อยู่​เหนือ​แผ่น​ดิน​นั้น​ตั้งแต่​ต้น​ปี​ดล​อด​จน​สิ้น​ปี</verse>
				<verse number="13">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​อุตส่าห์​เชื่อฟัง​พระ​บัญญัติ, ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​วันนี้​ว่า, ให้​รัก​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​ปฏิบัติ​พระองค์​ด้วย​สุดกำลัง​ใน​จิตต์​ใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย พระองค์​ทรง​สัญญา​ว่า,</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ประทาน​ฝน​ให้​ตก​บน​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า​ตาม​ฤดู, คือ​ฝน​ต้น​ปี​และ​ปลาย​ปี, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เก็บ​พืชผล​ข้าว, และ​น้ำ​องุ่น, กับ​น้ำมัน.</verse>
				<verse number="15">และ​เรา​จะ​ให้​มี​หญ้า​ที่​ไร่นา​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​ฝูง​สัตว์​กิน, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​กิน​อิ่ม​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="16">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง, อย่า​ให้​ใจ​เจ้า​แปรปรวน, หัน​หวน​ไป​ปฏิบัติ​นับถือ​พระ​อื่นๆ;</verse>
				<verse number="17">กลัว​ว่าความ​พิ​โรธ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​พระองค์​จะ​ปิด​ฟ้า​สวรรค์, ไม่​ให้​ฝน​ตก, แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​งอก​พืชผล; และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​พินาศ​เร็ว​พลัน​จาก​แผ่น​ดิน​อัน​ดี, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ประทาน​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="18">เห​ต​ฉะนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​จำ​ถ้อยคำ​เหล่านี้​ไว้​ใน​จิตต์​ใจ​ของ​เจ้า; จง​ผูกพัน​ไว้​ที่​มือ​ของ​เจ้า​เป็น​ของ​สำคัญ, และ​จง​จารึก​ไว้​ที่​หว่าง​คิ้ว​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">และ​จง​สอน​ถ้อยคำ​เหล่านี้​แก่​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, เมื่อ​นั่ง​อยู่​ใน​เรือน, และ​เดิน​กลาง​หนทาง, เมื่อ​นอน, และ​ลุก​ขึ้น,</verse>
				<verse number="20">จง​กล่าว​สั่งสอน​ถ้อยคำ​เหล่านี้​และ​จง​เอา​ถ้อยคำ​เหล่านี้​จารึก​ไว้​ที่​เสา​ประตู​เรือน, และ​ที่​ประตู​บ้าน​ของ​เจ้า;</verse>
				<verse number="21">เพื่อ​อายุ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ยืน​นาน, และ​อายุ​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​จะ​ยืน​นาน​บน​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สัญญา​แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​ว่า​จะ​ประทาน​ให้​เขา, เท่า​กาล​วันที่​ฟ้า​สวรรค์​จะ​ดำรง​อยู่​เหนือ​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="22">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​อุตส่าห์​รักษา​บัญญัติ​เหล่านี้​ที่​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​ประพฤติ​ตาม, จะ​ได้​รัก​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​เดิน​ใน​ทาง​ทั้งปวง​ของ​พระองค์, และ​นับถือ​พระองค์​แล้ว,</verse>
				<verse number="23">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​จะ​ขับไล่​ชน​ประเทศ​เหล่านั้น​จาก​ข้างหน้า​เจ้า, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เข้า​ไป​ปกครอง​ใน​ประเทศ​ที่​ใหญ่ และ​อำนาจ​มาก​กว่า​เจ้า.</verse>
				<verse number="24">ฝ่าเท้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เหยียบ​ลง​ที่ไหน ที่​นั้น​จะ​เป็น​ของ​เจ้า​ทุกแห่ง: ตั้งแต่​ป่า, และ​ภูเขา​ละ​บา​โน​น, ตั้งแต่​แม่น้ำ, คือ​แม่น้ำ​ฟะ​รา​ธ, จนถึง​สุด​ปลาย​ทะเล​จะ​เป็น​เขตต์​แดน​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="25">หา​มี​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​อาจ​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​เจ้า​ไม่: พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​ที่​เกรงขาม​สะดุ้ง​ตกใจ​กลัว​แก่​เจ้า แก่​บรรดา​ชน​ใน​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เหยียบ​ลง​นั้น, สม​ดัง​คำ​พระองค์​ตรัส​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="26">นี่​แน่ะ, ใน​วันนี้​เรา​ก็​เอา​คำ​อวยพร​และ​คำ​แช่ง​มา​ตั้ง​ไว้​ข้างหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย:</verse>
				<verse number="27">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เชื่อฟัง​ข้อ พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ไว้​ใน​วันนี้, ก็​จะ​เป็น​พร​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย;</verse>
				<verse number="28">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ไม่​เชื่อฟัง​ข้อ​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, หัน​หวน​ไป​เสีย​จาก​ทาง​ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ไว้​ใน​วันนี้, ไป​ติดตาม​พระ​อื่นๆ, ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มิได้​รู้จัก, ก็​จะ​เป็น​ที่​แช่ง​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, จะ​ทรง​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เข้า​ไป​ปกครอง​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​จะ​ไป​อยู่​นั้น, แล้ว​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ตั้ง​คำ​อวยพร​นั้น​ไว้​บน​ภูเขา​ฆะ​รี​ซี​ม, และ​ตั้ง​คำ​แช่ง​นั้น​ไว้​บน​ภูเขา​เอบาล.</verse>
				<verse number="30">ภูเขา​นั้น​อยู่​ฟาก​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​ทาง​ทิศตะวันตก, ใน​แผ่น​ดิน​ชาว​คะ​นา​อัน​ซึ่ง​อยู่​ใน​หุบเขา​ตรงหน้า​ฆี​ละ​อาด, ริม​ต้น​โอ๊ก​ของ​โม​เร​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="31">เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​ไป​ปกครอง​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​เจ้า, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ตั้งอยู่​ใน​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="32">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​รักษา​และ​ประพฤติ​ตาม​บรรดา​ข้อกฎหมาย และ​ข้อ​พิพากษา​ทั้งปวง​ซึ่ง​ข้า​ได้​ตั้ง​ไว้​ข้างหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​วันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">นี้​เป็น​ข้อกฎหมาย​และ​ข้อ​พิพากษา​ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​นับถือ​ประพฤติ​ตาม​ใน​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้าของ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​ได้​ประทาน​ให้​เจ้า​ปกครอง, ตลอด​วัน​คืน​แห่ง​ชีวิต​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​อยู่​ใน​โลก​นี้.</verse>
				<verse number="2">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ทำลาย​บรรดา​สถานที่​ซึ่ง​ชน​ประเทศ​ที่​เจ้า​จะ​ไป​อยู่​นั้น ใช้​ปฏิบัติ​พระ​ของ​เขา, คือ​บน​ภูเขา​สูง​ทั้ง​หลาย, ที่​เนินเขา, และ​ที่​ใต้​ต้นไม้​ทั้งปวง:</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​หัก​ทำลาย​แท่น​บูชา, และ​แท่น​รูป​เคารพ​ทั้งปวง, และ​เผา​รูป​เคารพ​ของ​เขา​นั้น​ด้วย​ไฟ; และ​เจ้า​จง​ฟัน​ทำลาย​รูป​เคารพ​ของ​เขา: และ​ลบ​ทำลาย​ชื่อ​รูป​พระ​นั้น​ออก​เสีย​จาก​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​กระทำ​ดังนั้น​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​เลือก​ที่ใดๆ จาก​เขตต์​แดน​ตระกูล​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​สำหรับ​ตั้ง​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ใน​ที่​แห่ง​หนึ่ง​แห่ง​ใด, ก็​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ไป​เฝ้า​พระองค์​ใน​ที่​นั้น,</verse>
				<verse number="6">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​นำ​เครื่องบูชา, และ​เครื่องบูชา​ทั้งปวง​กับ​ส่วน​สิบ​ลด​ถวาย​ของ​เจ้า, และ​ของ​บูชา​ใน​มือ​ที่​ยก​ขึ้น​แกว่ง​ไป​แกว่ง​มา, กับ​ของ​บูชา​สำหรับ​ปฏิญาณ​ตัว และ​เครื่องบูชา​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ, จง​นำ​สัตว์​หัวปี​ใน​ฝูง​สัตว์​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​มา​ที่นั่น:</verse>
				<verse number="7">ใน​ที่นั่น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​รับประทาน​อาหาร​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า. และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ยินดี​ใน​กิจธุระ ซึ่ง​มือ​ของ​เจ้า​กระทำ, ทั้ง​ตัว​เจ้า​และ​ครอบครัว​ของ​เจ้า ใน​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​อวยพร​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น.</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ทำ​ตาม​การ​ซึ่ง​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​ใน​ทุกวันนี้, คือ​ที่​ทุกคน​กระทำ​ตาม​ที่​เห็นดี​ใน​ตา​ของ​ตนเอง;</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยัง​ไม่​มา​ถึง​ที่​หยุด และ​ถึง​ที่​ที่​เป็น​กรรมสิทธิ์​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">แต่​เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น, และ​ตั้งอยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​เจ้า​อยู่​นั้น, และ​เมื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มี​ความ​จำเริญ ปราศ​จาก​ข้าศึก​ที่​ล้อม​อยู่​โดยรอบ​เบียด​เบียฬ, เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อยู่​เป็นสุข​แล้ว;</verse>
				<verse number="11">ครั้งนั้น​จึง​จะ​มี​ที่​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​เลือก, เป็น​ที่​สำหรับ​ตั้ง​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ไว้​ใน​ที่​นั้น, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​นำ​บรรดา​สิ่งของ​ที่​เรา​สั่ง​เจ้า​มา​ถึง​ที่​นั้น; คือ​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา และ​เครื่องบูชา​ทั้งปวง, กับ​ส่วน​สิบ​ลด​ถวาย​ของ​เจ้า, และ​ของ​บูชา​ใน​มือ​ที่​ยก​ขึ้น​แกว่ง​ไป​แกว่ง​มา, และ​บรรดา​ของ​ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เลือก​ไว้​สำหรับ​ปฏิญาณ​ตัว​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="12">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ยินดี​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า ทั้ง​ตัว​เจ้า, บุตรชาย​หญิง​ของ​เจ้า, ทาส​ชาย​หญิง​ทั้งปวง​ของ​เจ้า และ​คน​ตระกูล​เลวี​ซึ่ง​อยู่​ใน​ประตู​บ้าน​ของ​เจ้า, ด้วย​เขา​หา​มี​ส่วนแบ่ง​ที่อยู่​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่.</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ตัว อย่า​ไป​ทำ​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา​ของ​เจ้า​ใน​ทุกแห่ง​ที่​เจ้า​เห็นดี;</verse>
				<verse number="14">แต่​ใน​ที่​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เลือก​ใน​เขตต์​แดน​ตระกูล​ใด​ตระกูล​หนึ่ง​ของ​เจ้า, ใน​ที่นั่น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถวาย​เผา​เครื่อง​ครบ​บูชา และ​ที่​นั้น​จง​กระทำ​บรรดา​การ​ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้</verse>
				<verse number="15">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ฆ่า​และ​กิน​เนื้อ​สัตว์, ทั่วไป​ใน​เขตต์​แดน​ของ​เจ้า​ก็ได้​ตามแต่​ใจ​ของ​เจ้า​จะ​ปรารถนา ตาม​ความ​อวยพร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า ซึ่ง​พระองค์​ได้​ประทาน​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย: ผู้​ที่​มลทิน​และ​ผู้​ที่​สะอาด​ก็​กิน​ได้, คือ​กิน​เนื้อ​นาง​เก้ง​และ​เนื้อ​กวาง.</verse>
				<verse number="16">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​กิน​เลือด​สัตว์​เลย; แต่​เลือด​นั้น​จง​เท​ให้​ไหล​ออก​ที่ดิน​ดุจดัง​น้ำ.</verse>
				<verse number="17">ส่วน​สิบ​ลด​สำหรับ​ถวาย​คือ​ข้าว​น้ำ​องุ่น​และ​น้ำมัน, และ​สัตว์​หัวปี​ที่​ฝูง​สัตว์​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, และ​ของ​สำหรับ​ปฏิญาณ​ตัว​กับ​ของ​ถวาย​สำหรับ​โมทนา​พระ​คุณ, และ​ของ​บูชา​ใน​มือ​ที่​ยก​ขึ้น​แกว่ง​ไป​แกว่ง​มา, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​รับประทาน​ใน​บ้าน​ใน​เรือน​ของ​เจ้า​ไม่​ได้;</verse>
				<verse number="18">แต่​ของ​เหล่านี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​รับประทาน​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า ฉะ​เพาะ​ใน​ที่​แห่ง​หนึ่ง​แห่ง​ใด​ที่​พระองค์​ทรง​เลือก​ไว้, คือ​ตัว​เจ้า​บุตรชาย​หญิง​ของ​เจ้า, ทาส​ชาย​หญิง​ของ​เจ้า, และ​คน​ตระกูล​เลวี ซึ่ง​อยู่​ใน​ประตู​บ้าน​ของ​เจ้า: และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้ยิน​ดี​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ใน​บรรดา​กิจธุระ​ซึ่ง​มือ​ของ​เจ้า​จะ​กระทำ.</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ตัว อย่า​ลืม​ละ​คน​ตระกูล​เลวี​ตลอดชีวิต​ซึ่ง​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="20">ครั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​เขตต์​แดน​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กว้าง​ยาว​ออก​ไป, สม​คำ​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ว่า, เรา​จะ​กิน​เนื้อ​สัตว์, เพราะ​ใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นึก​ปรารถนา​จะ​กิน​เนื้อ​สัตว์, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กิน​เนื้อ​สัตว์​ก็ได้​ตามแต่​ใจ​ของ​เจ้า​ปรารถนา.</verse>
				<verse number="21">ถ้า​แม้นว่า​ที่​ตำบล​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​เลือก​ไว้, สำหรับ​ตั้ง​พระ​นาม​ของ​พระองค์​นั้น, อยู่​ไกล​นัก​จาก​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ฆ่า​สัตว์​แต่​ฝูง​สัตว์​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ประทาน​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ตาม​คำ​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ไว้​นั้น, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​รับประทาน​เนื้อ​สัตว์​นั้น ใน​ประตู​บ้าน​ของ​เจ้า​ก็ได้, ตามแต่​ใจ​ของ​เจ้า​จะ​ปรารถนา.</verse>
				<verse number="22">เจ้า​จะ​รับประทาน​เนื้อ​สัดว์​นั้น​เหมือน​อย่าง​เขา​รับประทาน​เนื้อ​นาง​เก้ง, และ​เนื้อ​กวาง​ก็ได้: ผู้​ที่​ไม่​สะอาด​และ​ผู้​ที่​สะอาด​ก็​รับประทาน​ได้​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="23">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ตัว​ให้​ดี​อย่า​ได้​รับประทาน​เลือด​สัตว์​เลย: เพราะ​เลือด​นั้น​คือ​ชีวิต; และ​เจ้า​จะ​รับประทาน​ชีวิต​นั้น​กับ​เลือด​สัตว์​ก็​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="24">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​รับประทาน​เลือด​นั้น; เลือด​นั้น​จง​เท​ให้​ไหล​ออก​ที่​ดิน​ดุจดัง​น้ำ.</verse>
				<verse number="25">อย่า​ได้​รับประทาน​เลย: เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​มี​ความ​จำเริญ, และ​ลูก​หลาน​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ด้วย, เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ซึ่ง​การ​ชอบ​ใน​คลอง​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="26">แต่​ของ​บริสุทธิ์​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, และ​ของ​สำหรับ​ปฏิญาณ​ตัว, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เอา​ไป, ที่​ตำบล​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เลือก;</verse>
				<verse number="27">ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​คือ, เนื้อ​และ​เลือด​นั้น, บน​พระ​แท่น​บูชา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า; แต่​เลือด​แห่ง​เครื่อง​เผา​บูชา​นั้น​จะ​ต้อง​เท​ออก​บน​แท่น​บูชา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า; และ​เนื้อ​นั้น​จะ​รับประทาน​ก็ได้.</verse>
				<verse number="28">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เชื่อฟัง​บรรดา​ถ้อยคำ​ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​และ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​มี​ความ​จำเริญ​ต่อไป​เป็นนิตย์, เมื่อ​กระทำ​ซึ่ง​การ​ดี​และ​การ​ชอบ​ใน​คลอง​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="29">ครั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​ตัด​ทำลาย​ชน​ประเทศ​จาก​ข้างหน้า​เจ้า, คือ​ประเทศ​ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไป​ปกครอง​นั้น, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ตั้งอยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​เขา​แล้ว:</verse>
				<verse number="30">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ตัว​อย่า​ลุ่มหลง​ตกใน​การ​ตาม​อย่าง​เขา, เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ถูก​ทำลาย​เสีย​จาก​ข้างหน้า​เจ้า​แล้ว; เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​ขวนขวาย​ถาม​หา​พระ​ทั้งปวง​ของ​เขา​ว่า, ชน​ประเทศ​นี้​ได้​ปฏิบัติ​พระ​ของ​เขา​อย่างไร? เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ทำ​ตาม.</verse>
				<verse number="31">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กระทำ​ดังนั้น​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า: เพราะ​บรรดา​การ​ชั่ว​ลามก​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เกลียดชัง​นั้น, เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​แก่​พระ​ของ​เขา​แล้ว; ด้วย​บุตรชาย​หญิง​ของ​เขา ๆ ได้​เผา​ไฟ​บูชา​แก่​พระ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="32">สิ่งหนึ่งสิ่งใด​ที่​เรา​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย จง​ระวัง​ทำ​ตาม อย่า​ได้​เพิ่มเติม​หรือ​ลดหย่อน​เสีย​จาก​คำ​นั้น​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ถ้า​แม้น​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​บังเกิด​มี​ผู้​พยากรณ์​หรือ​ผู้​ฝัน​เห็น​นิมิตต์, และ​ผู้​นั้น​จะ​กล่าว​ด้วย​การ​สำคัญ​หรือ​การ​อัศจรรย์,</verse>
				<verse number="2">และ​สำคัญ​การ​อัศจรรย์​นั้น​จะ​สำเร็จ​เป็น​ไป​ตาม​ที่​เขา​กล่าว​ไว้​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น​ว่า, ให้​เรา​ไป​ตาม​ปฏิบัติ​พระ​อื่นๆ, ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มิได้​รู้จัก;</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ของ​ผู้​พยากรณ์​นั้น​หรือ​ผู้​ฝัน​เห็น​นิมิตต์​นั้น​เลย: เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​ทดลอง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​รู้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​รัก​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ด้วย​สิ้น​สุดจิตต์​สุดใจ​ของ​เจ้า​หรือ​ไม่.</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ดำเนิน​ตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, เกรงกลัว​พระองค์, รักษา​ข้อบัญญัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์, และ​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ ปฏิบัติ​และ​นับถือ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">จง​ฆ่า​ผู้​พยากรณ์​และ​ผู้​ฝัน​เห็น​นิมิตต์​นั้น​เสีย, เพราะ​เขา​พูด​ซึ่ง​คำ​กบฏ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ผู้​ที่​ได้​ทรง​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต และ​ได้​ทรง​ไถ่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​เรือน​ที่​เป็น​ทาส, จะ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​หลง​จาก​ทาง​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระ​เจ้าของ​เจ้า​ได้​ทรง​บัญชา​สั่ง​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เดิน​นั้น. ดังนี้​และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กำจัด​ความ​ชั่ว​ออก​จาก​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="6">ถ้า​พี่น้อง, มารดา​เดียวกัน​กับ​เจ้า, หรือ​บุตรชาย​หญิง​ของ​เจ้า, หรือ​ภรรยา​ที่อยู่​ใน​อก​ใจ​ของ​เจ้า, หรือ​มิตร​ส หาย​ผู้​เป็น​ที่รัก​ร่วมใจ​ของ​เจ้า, จะ​ชักชวน​เจ้า​ใน​ที่​ลับ​ว่า, ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ไป​ปฏิบัติ​พระ​อื่น ๆ ซึ่ง​เจ้า​และ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​มิได้​รู้จัก;</verse>
				<verse number="7">คือ​พระ​ของ​ชน​ประเทศ​ที่อยู่​ล้อมรอบ​ใกล้​และ​ไกล​กับ​เจ้า, ตั้งแต่​สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก​ข้าง​หนึ่ง, จนถึง​ที่สุด​ปลาย​ข้าง​โน้น;</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ยอม​เชื่อฟัง​เขา, อย่า​ให้​ตา​ของ​เจ้า​เมตตา​ปราณี​เขา, อย่า​ปิดบัง​เขา​ไว้:</verse>
				<verse number="9">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ฆ่า​ผู้​นั้น​เสีย​เป็นแน่; มือ​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​ยก​ขึ้น​ต่อ​เขา​ก่อน​เพื่อ​จะ​ประหาร​ชีวิต​เขา​เสีย และ​ที่​หลัง​ให้​คน​ทั้งปวง​ลงมือ​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เอา​หิน​ขว้าง​คน​นั้น​เสีย ให้​ตาย, เพราะ​เขา​คิด​จะ​ผลักไส​เจ้า​ออก​เสีย​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า ผู้​ที่​ได้​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, และ​ออก​จาก​เรือน​ที่​เป็น​ทาส.</verse>
				<verse number="11">และ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​จะ​ฟัง​ดู, และ​กลัว เพื่อ​มิ​ให้​ผู้ใด​ทำ​การ​ชั่ว ดังนั้น​อีก​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้ยิน​ข่าว​ที่​กล่าว​ถึง​หัวเมือง​หนึ่ง​หัวเมือง​ใด, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้ เจ้า​ทั้ง​หลาย​อยู่​นั้น ว่า,</verse>
				<verse number="13">มี​คน​ชั่ว​บาง​คน​ได้​ออก​ไป​จาก​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​ได้​ชักชวน​เหล่า​คนใน​หัวเมือง​นั้น ๆ ว่า, ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ไป​ปฏิบัติ​พระ​อื่นๆ, ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มิได้​รู้จัก;</verse>
				<verse number="14">ก็​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ค้นคว้า​สืบ​ความ​ไถ่ถาม​ให้​ถี่​ถ้วน, ถ้า​ได้​ความจริง​ว่า, มี​ผู้ใด​ทำ​การ​ชั่ว​ดังนี้​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="15">ก็​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ประหาร​ชีวิต​ชาว​เมือง​นั้น​ด้วย​ดาบ​เสียที​เดียว, คือ​ให้​ทำลาย​บรรดา​ที่​มี​อยู่​ใน​เมือง​นั้น​เสีย​ให้​สิ้น, กับ​ให้​ฟัน​ฝูง​สัตว์​ทั้งปวง​ด้วย​คม​ดาบ.</verse>
				<verse number="16">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เก็บ​เอา​บรรดา​เข้า​ของ​ใน​ที่นั่น​มา​ไว้​ที่​กลาง​ถนน​เมือง​นั้น, และ​เผา​ด้วย​ไฟ​เสีย​ทั้ง​บรรดา เข้า​ของ​กับ​เมือง​นั้น​ด้วย่​ให้​สิ้น, ถวาย​แก่​พระ​ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า: และ​เมือง​นั้น​จะ​เป็น​ที่​ร้าง​เป็นนิตย์; จะ​มิได้​สร้าง​ขึ้น​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ให้​สิ่งของ​อัน​เป็น​ที่​แช่ง​นั้น​ติด​อยู่​กับ​มือ​ของ​เจ้า​เลย; เพื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​หัน​หวน​จาก​พระ​พิ​โรธ​อัน​เร่าร้อน​ของ​พระองค์, และ​ทรง​สำแดง​ความ​เมตตา​ปราณี​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​ทรง​กระทำ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มาก​ทวี​ขึ้น, ดัง​พระองค์​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย;</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เชื่อฟัง​คำ​ตรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​รักษา​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์​ซึ่ง​เรา​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​วันนี้, จะ​ทำ​ให้การ​ชอบ​ใน​คลอง​พระเนตร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​บุตร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า: เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​เชือด​เนื้อ​ของ​ตัว, อย่า​ทำ​หมาย​สำคัญ ที่​หว่าง​คิ้ว​ของ​เจ้า​เพราะ​ผู้ตาย.</verse>
				<verse number="2">ด้วย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​ญาติ​บริสุทธิ์​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า; และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เลือก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จาก​บรรดา​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง​ทั่ว​ใน​โลก​ให้​เป็น​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​เอง.</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กิน​ของ​อัน​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="4">สัตว์​เหล่า​นี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​กิน​ได้: คือ โค, แกะ, แพะ,</verse>
				<verse number="5">เนื้อ​แพะ​ป่า, เนื้อ​กวาง, เนื้อสมัน, เนื้อทราย, และ​เลียง​ผา,</verse>
				<verse number="6">และ​สัตว์​ทั้งปวง​ที่​แยก​กีบ​ออก​เป็น​สอง, และ​เคี้ยว​เอื้อง, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​กิน​ได้.</verse>
				<verse number="7">แต่​บรรดา​สัตว์​ที่​เคี้ยว​เอื้อง, หรือ​มี​กีบ​แยก​ออก​ที่​กิน​ไม่​ได้​นั้น​อย่าง นี้: คือ​ตัว​อูฐ, กระต่าย, และ​เลียง​ผา, ด้วย​สัตว์​เหล่านี้​เคี้ยว​เอื้อง​ได้ แต่​ไม่​มี​กีบ​แยก​ออก​เป็น​สอง, มัน​เป็น​สัตว์​ไม่​สะอาด​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="8">และ​หมู​ด้วย, เพราะ​หมู​มี​กีบ​แยก​ออก​เป็น​สอง​แต่​ไม่​ได้​เคี้ยว​เอื้อง, มัน​จึง​เป็น​สัตว์​ไม่​สะอาด​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​กิน​เนื้อ, หรือ​อย่า​ถูกต้อง​ซาก​สัตว์​เหล่านี้​เลย:</verse>
				<verse number="9">สัตว์​ทั้งปวง​ที่อยู่​ใน​น้ำ​ที่​กิน​ได้: คือ​ดังนี้ บรรดา​สัตว์​ที่​มี​ค​ลีบ​และ​เกล็ด เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​กิน​ได้;</verse>
				<verse number="10">แต่​สัตว์​ทั้งปวง​ที่​ไม่​มี​ค​ลีบ​และ​เกล็ด​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กิน​ไม่​ได้; มัน​เป็น​สัตว์​ไม่​สะอาด​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="11">นก​ทั้งปวง​ที่​สะอาด​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กิน​ก็ได้.</verse>
				<verse number="12">แต่​นก​เหล่านี้​เจ้า​กิน​ไม่​ได้: คือ นก​อินทรีย์, นก​ตะกรุม, นก​เหยี่ยว.</verse>
				<verse number="13">นก​กา, นก​แร้ง, ตาม​เพศ​พันธุ์​นก​นั้น,</verse>
				<verse number="14">นก​แก​ตาม​เพศ​พันธุ์​นก​นั้น,</verse>
				<verse number="15">นกกระจอกเทศ, นกเค้าแมว, นก​ลา​โร, นก​โอม​อย, ดาม​เพศ​พันธุ์​นก​เหล่านั้น,</verse>
				<verse number="16">นก​โก​ซะ, นก​กะ​เต็น, นก​กะ​สา,</verse>
				<verse number="17">นก​กะ​ทุง, นก​กา​นา, นก​ห่าน</verse>
				<verse number="18">นก​ช้อน​หอย, นก​ตะขาบ, ค้างคาว, ตาม​เพศ​พันธุ์​นก​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="19">และ​สัตว์​ทั้งปวง​ที่​มี​ปีก​แต่​คลาน​ไป​นั้น เป็น​สัตว์​ไม่​สะอาด​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย: สัตว์​เหล่านี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​กิน​เลย.</verse>
				<verse number="20">นก​ที่​สะอาด​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​กิน​ได้</verse>
				<verse number="21">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กิน​เนื้อ​สัตว​ที่​ตาย​เอง: แต่​สัตว์​ที่​ตาย​เอง​นั้น เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้แก่​คน​แขกเมือง ให้​เขา​กิน; หรือ​ขาย​ให้แก่​ชาว​ประเทศ​อื่น​ก็ได้: เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​ชาติ​อัน​บริสุทธิ์​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า. เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​ต้ม​เนื้อ​ลูก​แพะ ด้วย​น้ำนม​ของ​แม่​ลูก​แพะ​ตัว​นั้น​เลย</verse>
				<verse number="22">บรรดา​พืชผล​ที่​บังเกิด​ใน​นา​ของ​เจ้า​ทุก ๆ ปี​นั้น, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เอา​สิบ​ลด​หนึ่ง​มา​ถวาย​ให้​จง​ได้.</verse>
				<verse number="23">ส่วน​ข้าว, น้ำ​องุ่น, น้ำมัน​สำหรับ​ถวาย, และ​สัตว์​หัวปี​ที่​ฝูง​สัตว์​ทั้งปวง​ของ​เจ้า ๆ จะ​ต้อง​กิน​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ใน​ที่​ซึ่ง​พระองค์​จะ​ทรง​เลือก​ไว้​สำหรับ​ตั้ง​พระ​นาม​ของ​พระองค์​นั้น, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เรียนรู้​ให้​กลัวเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​เสมอ​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="24">ถ้า​แม้น​ทาง​ที่​จะ​ไป​นั้น​ยืดยาว​นัก, และ​เจ้า​จะ​แบก​ของ​เหล่านั้น​ไป​ไม่​ไหว, หรือ​ตำบล​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​เลือก​ไว้​สำหรับ​ตั้ง​พระ​นาม​ของ​พระองค์​นั้น, อยู่​ห่างไกล​นัก​จาก​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ครั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​อวยพร​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย:</verse>
				<verse number="25">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เอา​ของ​เหล่านั้น​แลก​เอา​เงิน, และ​ห่อ​เงิน​นั้น​ถือ​ไว้​ด้วย​มือ​ของ​เจ้า, ไป​ยัง​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​เลือก​นั้น:</verse>
				<verse number="26">เอา​เงิน​นั้น​ซื้อ​ของ​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​ตามแต่​ใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ปรารถนา, จะ​เป็น​วัว​ตัวผู้, หรือ​แกะ, หรือ​น้ำ​องุ่น, หรือ​เมรัย, หรือ​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​ที่​เจ้า​ปรารถนา; และ​ของ​เหล่านั้น จง​กิน​ที่​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, มี​ความยินดี, ทั้ง​ตัว​เจ้า​และ​ครอบครัว​ของ​เจ้า​ก็ดี.</verse>
				<verse number="27">คน​ตระกูล​เลวี​ซึ่ง​อยู่​ใน​ประตู​บ้าน​ของ​เจ้า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ลืม​ละ​เขา; เพราะ​เขา​หา​มี​ส่วนแบ่ง​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่</verse>
				<verse number="28">ครั้น​สิ้น​สาม​ปี​แล้ว เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​นำ​บรรดา​ของ​ส่วนแบ่ง​สำหรับ​ถวาย​ที่​เป็น​ผล​เกิด​ทวี​แก่​เจ้า​ใน​ปี​นั้น, มา​สะสม​ไว้​ที่​ใน​ประตู​บ้าน​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย:</verse>
				<verse number="29">และ​คน​ตระกูล​เลวี, เพราะ​เขา​ไม่​มี​ส่วนแบ่ง​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, คน​แขกเมือง, ลูกกำพร้า, และ​หญ้า​หม้าย​ทั้งปวง, ซึ่ง​อยู่​ใน​ประตู​บ้าน​ของ​เจ้า, จะ​มา​กิน​จน​อิ่ม; เพื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​อวยพร​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย ใน​บรรดา​กิจการ​ซึ่ง​มือ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กระทำ​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ครั้น​ถ้วน​เจ็ด​ปี​แล้ว เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กระทำ​การ​ปล่อย.</verse>
				<verse number="2">ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กระทำ​การ​ปล่อย​เป็น​ดังนี้: คือ​ทุกคน​ที่​ให้​เพื่อนบ้าน​ยืม​ของ​จง​ยก​ให้​อย่า​ทวง​เอา​จาก​เพื่อนบ้าน; และ​พี่น้อง​ของ​ตน​เลย; เพราะ​ปี​นั้น​เรียก​ว่า​เป็น​ปีฉลอง​การ​ปลดปล่อย​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="3">แต่​ผู้​ที่​เป็น​แขกเมือง​นั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​ทวง​เอา​ได้: แต่​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​ของ​เจ้า​ซึ่ง​ติด​อยู่​กับ​พี่น้อง​ของ​เจ้า ก็​จง​ยก​ให้แก่​เขา.</verse>
				<verse number="4">แต่ทว่า​ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อุตส่าห์​ระวัง (เชื่อฟัง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า ของ​เจ้า​และ​ประพฤติ​ตาม​บรรดา​ข้อบัญญัติ​ซึ่ง​เรา​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​วันนี้)</verse>
				<verse number="5">จะ​ไม่​มี​คน​ยากจน​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​อวยพร​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​อัน​มาก​ใน​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ปกครอง​นั้น,</verse>
				<verse number="6">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​อวยพร​ให้แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เหมือน​พระองค์​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​นั้น: และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ให้​ชน​หลาย​ประเทศ​ยืม​ของ, แต่​อย่า​ยืม​ของๆ เขา​เลย; เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ครอบ​ครอง​หลาย​ประเทศ, แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​ครอบ​ครอง​เจ้า​เลย</verse>
				<verse number="7">ถ้า​แม้น​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มี​คนจน​คน​หนึ่ง​เป็น​พี่น้อง​ของ​เจ้า​ใน​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ประทาน​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย ๆ อย่า​มี​ใจแข็ง, กำมือ​ของ​เจ้า​ไว้​แก่​พี่น้อง​ของ​เจ้าที่​ย​าก​จน​นั้น:</verse>
				<verse number="8">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​แบมือ​ของ​ตน​ให้แก่​เขา, และ​จง​ให้​เขา​ยืม​ของ​พอ​สม​กับ​ที่​เขา​ขัดสน​นั้น.</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​กลัว​ว่า​จะ​มี​ความ​คิด​อัน​ชั่ว​ใน​ใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า. ปี​ที่​เจ็ด, คือ​ปี​สำหรับ​ปลดปล่อย​นั้น, ใกล้​จะ​ถึง​แล้ว; และ​ความเห็น​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ชั่ว​ไป ต่อ​พี่น้อง​ของ​เจ้าที่​ยากจน​นั้น, และ​หา​ได้​ให้​อะไร​แก่​เขา​ไม่; เขา​ร้อง​ฟ้อง​เจ้า​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ก็​จะ​เป็น​ความผิด​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="10">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ให้​ของ​แก่​เขา​จง​ได้ และ​เมื่อ​ให้​ของ​แก่​เขา​ดังนั้น​แล้ว ใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​เสียดาย​เลย; เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​อวยพร​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​บรรดา​กิจการ, และ​ใน​บรรดา​การ​ซึ่ง​มือ​ของ​เจ้า​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="11">ด้วย​คน​ยากจน​จะ​ไม่​ขาด​จาก​แผ่น​ดิน​นั้น​เลย: เหตุ​ฉะนี้​เรา​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​แบมือ​แก่​พี่น้อง​ของ​เจ้า, และ​แก่​คน​ยากจน​ที่​ขัดสน, ใน​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="12">ถ้า​พี่น้อง​ชาย​หญิง​ของ​เจ้า, ซึ่ง​เป็น​ชาติ​เฮ็บ​ราย, ได้​ขายตัว​ไว้​อยู่​กับ​เจ้า, และ​ได้​รับใช้​การงาน​เจ้า​อยู่​หก​ปี​แล้ว; ใน​ปี​ที่​เจ็ด​นั้น เจ้า​จง​ปล่อย​เขา​ออก​ไป​จาก​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">และ​เมื่อ​เจ้า​จะ​ปล่อย​เขา​ไป​จาก​เจ้า, ก็​อย่า​ให้​เขา​ไป​มือ​เปล่า:</verse>
				<verse number="14">แต่​เจ้า​จง​ให้​สิ่งของ​จาก​ฝูง​สัตว์​และ​จาก​ลาน​ข้าว. และ​จาก​ที่​บีบ​น้ำ​องุ่น​มาก​พอสมควร: พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า ได้​ทรง​อวยพร​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่างไร จง​ให้แก่​เขา​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="15">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระลึก​ถึง​ตัว​เจ้า​ว่า​ได้​เคย​เป็น​ชะ​เลย​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​ไถ่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​มา: เหตุ​ดังนั้น​เรา​จึง​ได้​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​วันนี้​ว่า ให้​เจ้า​ทำ​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="16">ถ้า​เขา​จะ​ว่า​แก่​เจ้า​ว่า, ฉัน​จะ​ไม่​ไป​จาก​ท่าน; เพราะ​เขา​รัก​เจ้า​และ​ครอบครัว​ของ​เจ้า, ซึ่ง​เขา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า​ก็ดี​อยู่​แล้ว;</verse>
				<verse number="17">เจ้า​จง​เอา​เหล็กหมาด. แทง​ทะลุ​ใบ​หู​ติด​กับ​ประตู​เรือน, และ​เขา​จะ​เป็น​ทาส​ของ​เจ้า​ไป​เป็นนิตย์. และ​ทาส​หญิง​นั้น​เจ้า​จง​กระทำ​เหมือน​ดังนั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เจ้า​จะ​ปล่อย​ให้​เขา​ไป​นั้น, ก็​อย่า​คิด​ว่า​เป็น​การ​ลำบาก​แก่​ตัว​เจ้า; เพราะ​เขา​ได้​เป็น​ประ​โยชน์​แก่​เจ้า​มาก​กว่า​ลูกจ้าง​อีก​สอง​เท่า​ที่​เขา​ได้​รับใช้​การงาน​หก​ปี​นั้น​แล้ว: และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​อวยพร​แก่​เจ้า​ใน​บรรดา​การ​งาน​ซึ่ง​เจ้า​กระทำ​นั้น</verse>
				<verse number="19">บรรดา​สัตว์​หัวปี​ที่​เป็น​ตัวผู้​ซึ่ง​เกิด​แต่​ฝูง​สัตว์​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ของ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า: วัว​ตัวผู้​ที่​เป็น​หัวปี​นั้น เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​เทียม​แอก​เลย, และ​แกะ​หัวปี​นั้น​อย่า​ตัด​ขน.</verse>
				<verse number="20">สัตว์​เหล่านี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กิน​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทุก​ปี ๆ ใน​สถานที่​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​เลือก, คือ​ตัว​เจ้า​กับ​ทั้ง​ครอบครัว​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="21">แต่ทว่า​ถ้า​ใน​สัตว์​เหล่านั้น​จะ​มี​พิการ​บ้าง, คือ เขยก. หรือ​ตาบอด, หรือ​มี​อาการ​วิปริต​ต่าง ๆ, อย่า​ได้​เอา​ไป​ถวาย​บูชา​เจ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="22">แต่​สัตว์​เหล่านี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กิน​ที่​ข้างใน​ประตู​บ้าน​ของ​เจ้า: คน​ที่​ไม่​สะอาด​และ​คน​ที่​สะอาด​ก็​กิน​ได้​เหมือน​กัน, เหมือน​ที่​ได้​กิน​เนื้อ​นาง​เก้ง, และ​เนื้อ​กวาง​นั้น.</verse>
				<verse number="23">แต่​เลือด​สัตว์​นั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​กิน​เลย; เลือด​นั้น​จง​เท​ให้​ไหล​ออก​ที่ดิน​ดุจดัง​น้ำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ใน​เดือน​อา​บีบ​นั้น, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถือ​ปัศ​คา​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า; ด้วย​ใน​เดือน​อา​บีบ​นั้น พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ใน​เวลา​กลางคืน.</verse>
				<verse number="2">เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถือศีล​ปัศ​คา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, แต่​ฝูง​สัตว์, ใน​สถานที่​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​เลือก, สำหรับ​ทั้ง​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ไว้​นั้น, ครั้งนั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​กิน​ขนม​ที่​มี​เชื้อ;</verse>
				<verse number="3">ใน​เจ็ด​วัน​นั้น เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​กิน​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ, คือ​ขนม​แห่ง​ความ​ทุกข์; ด้วย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​โดยเร็ว​พลัน; เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​ได้​ระลึก​ถึง​วันที่​ได้​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​จนถึง​สิ้นชีวิต​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">ใน​เจ็ด​วัน​นั้น อย่า​ให้​มี​ขนม​ที่​ใส่​เชื้อ​ภายใน​เขตต์​แดน​เมือง​ไหน ๆ ของ​เจ้า​เลย; และ​อย่า​ให้​มี​เนื้อ​สัตว์, ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​บูชา​เวลา​เย็น​วันที่​หนึ่ง​นั้น​เหลือ​อยู่​จน​เวลา​เช้า​วันรุ่งขึ้น.</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​ถือศีล​ปัศ​คา​นั้น​ข้างใน​ประตูเมือง​หนึ่ง​เมือง​ใด, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​นั้น; แต่​ใน​สถานที่​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​เลือก.</verse>
				<verse number="6">สำหรับ​ตั้ง​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์​ไว้, ใน​ที่​นั้น เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถือศีล​ปัศ​คา ณ เวลา​เย็น, เมื่อ​อาทิตย์​จะ​ตก, ตาม​เวลา​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​นั้น.</verse>
				<verse number="7">และ​เนื้อ​สัตว์​นั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ปิ้ง​ไฟ​กินใน​สถา​น​ที่​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​เลือก: และ​ใน​เช้า​วันรุ่งขึ้น, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กลับ​ไป​ที่อยู่​ของ​ตน​ทุกคน.</verse>
				<verse number="8">ใน​หก​วัน​นั้น เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กิน​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ; และ​ใน​วันที่​เจ็ด​เป็น​เวลา​ประชุม​ฉลอง​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​กระทำ​การ​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​นับ​ถ้วน​เจ็ด​ขวบ​อาทิตย์: ตั้งแต่​เวลา​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จบ​การ​เกี่ยว​ข้าว​นั้น.</verse>
				<verse number="10">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ถือ​การ​เลี้ยง​กำหนด​ครบ​เจ็ด​อาทิตย์​นั้น​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ด้วย​ของ​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ​ใน​มือ​ของ​เจ้า, ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​อวยพร​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย;</verse>
				<verse number="11">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ยินดี​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​ตัว​เจ้า, บุตรชาย​หญิง​ของ​เจ้า, ทาส​ชาย​หญิง​ของ​เจ้า, คน​ตระกูล​เลว​ซึ่ง​อยู่​ใน​ประตู​บ้าน​ของ​เจ้า, คน​แขกเมือง, คน​กำพร้า, และ​หญิง​หม้าย​ที่อยู่​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ใน​สถานที่​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​เลือก​สำหรับ​ตั้ง​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="12">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระลึก​ว่า ท่าน​ได้​เป็น​ทาส​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กระทำ​ตาม​ข้อกฎหมาย​ทั้งปวง​เหล่านี้.</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถือ​การ​เลี้ยง​ตั้ง​ทัพ​อาศัย​อยู่​เจ็ด​วัน, ต่อเมื่อ​ได้​เก็บ​ข้าว​และ​น้ำ​องุ่น​ของ​เจ้าเข้า​มา​แล้ว:</verse>
				<verse number="14">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ยิน​ดีใน​การ​เลี้ยง​ของ​เจ้า, ทั้ง​ตัว​เจ้า: บุตรชาย​หญิง​ของ​เจ้า, ทาส​ชาย​หญิง​ของ​เจ้า, คน​ตระกูล​เลวี, คน​แขกเมือง, คน​กำพร้า, และ​หญิง​หม้าย​ที่อยู่​ใน​ประตูเมือง​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถือ​การ​เลี้ยง​อยู่​เจ็ด​วัน​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ใน​สถานที่​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​เลือก​นั้น; เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทรง​อวยพร​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​ซึ่ง​ได้​จำเริญ​บริบูรณ์, และ​ใน​บรรดา​การงาน​ซึ่ง​มือ​ของ​เจ้า​กระทำ, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​มี​ความยินดี​อย่างยิ่ง.</verse>
				<verse number="16">ผู้ชาย​ทั้ง​หลาย​นั้น​จะ​ต้อง​มา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ปี​ละ​สาม​ครั้ง​ใน​สถานที่​ซึ่ง​พระองค์​จะ​ทรง​เลือก​นั้น: คือ​ใน​การ​เลี้ยง​รับประทาน​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ, ใน​การ​เลี้ยง​ขวบ​อาทิตย์, และ​ใน​การ​เลี้ยง​ตั้ง​ทัพ​อาศัย; คน​ทั้ง​หลาย​ที่มา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​อย่า​ให้​มา​มือ​เปล่า.</verse>
				<verse number="17">ทุกคน​จง​นำ​เอา​ของ​มา​ตาม​กำลัง​ของ​เขา, ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​อวย​พระ​พร​ประทาน​แก่​เขา​นั้น</verse>
				<verse number="18">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ตั้ง​พวก​ตระ​ลา​การ​และ​เจ้าพนักงาน​ให้​มี​อยู่​สำหรับ​ประตูเมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​นั้น, ตาม​ตระกูล​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า; และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ต้อง​พิพากษา​คน​ทั้งปวง​ตาม​ยุตติ​ธรรม.</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​พิพากษา​ตัดสิน​ให้​เป็น​อสัตย์​อธรรม: อย่า​พิพากษา​เห็นแก่หน้า​คน; และ​อย่า​รับ​สินบน; ด้วย​สินบน​จะ​ทำ​ให้​ตา​ของ​ผู้มี​ปัญญา​นั้น​มืดมัว​ไป, และ​กระทำ​ให้​ถ้อยคำ​ของ​คน​ชอบธรรม​นั้น​เป็น​ความ​เท็จ​ไป.</verse>
				<verse number="20">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ติดตาม​ซึ่ง​ความ​ชอบธรรม​แท้. เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​จำเริญ​ตั้งอยู่​เป็น​กรรมสิทธิ์​ใน​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​นั้น</verse>
				<verse number="21">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ปลูก​ต้นไม้​แกะสลัก​เป็น​รูป​เคารพ​ใกล้​แท่น​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ที่​เจ้า​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="22">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ตั้ง​รูปสัณฐาน​สำหรับ​เคารพ; ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทรง​เกลียดชัง​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​นำ​โค​ตัวผู้, หรือ​แกะ​ที่​พิการ​อย่างหนึ่ง​อย่างใด​มา​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​เจ้า; เพราะ​การ​เหล่านี้ พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทรง​เกลียดชัง</verse>
				<verse number="2">ใน​เมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทรง​ประทาน​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น, ถ้า​มี​ผู้ชาย​หรือ​ผู้หญิง, ที่​ได้​กระทำ​ชั่ว​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า โดย​ได้​ผิด​พระ​บัญญัติ​คำ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระองค์,</verse>
				<verse number="3">และ​ได้​หลง​ปฏิบัติ​นมัสการ​พระ​อื่น,จะ​เป็น​ดวง​อาทิ​ตย์, ดวง​จันทร์, หรือ​ดวง​ดาว​ทั้งปวง, ซึ่ง​เรา​มิได้​สั่ง​ให้​ทำ​นั้น,</verse>
				<verse number="4">และ​มี​ผู้ใด​มา​บอกเล่า, และ​เจ้า​ได้ยิน​คำเล่าลือ: แล้ว​เจ้า​จง​พิจารณา​โดย​ถี่ถ้วน; ถ้า​เห็น​เป็น​สัตย์จริง​ว่า, มี​ผู้ทำ​การ​เกลียดชัง​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ดังนั้น​แล้ว,</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จง​พา​ชาย​หรือ​หญิง​นั้น, ซึ่ง​ได้​กระทำ​การ​ชั่ว, ออก​มา​ที่​ประตูเมือง​ของ​เจ้า, คือ​ให้​เอา​หิน​ขว้าง​ชาย​หรือ​หญิง​นั้น​ให้​ตาย.</verse>
				<verse number="6">ให้​มี​พะ​ยาน​สอง​สาม​ปาก​ว่า, ผู้​นั้น​ควร​แก่​โทษ​จึง​ประหาร​ชีวิต​ได้; แต่​พะ​ยาน​ปาก​เดียว​จะ​ประหาร​ชีวิต​ผู้​นั้น​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="7">ผู้​ที่​เป็น​พะ​ยาน​ต้อง​ลงมือ​กระทำ​โทษ​แก่​เขา​ก่อน, ภาย​หลัง​คน​ทั้งปวง​จึง​ลงมือ. ดังนี้​แหละ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กำจัด​ความ​ชั่ว​เสีย​จาก​เจ้า</verse>
				<verse number="8">ใน​การ​พิพากษา, ถ้า​มี​ข้อ​คดี​อัน​เป็น​การ​ยาก​ซึ่ง​ตัดสิน​ไม่​ได้, จะ​เป็น​การ​กระทำ​ให้​เลือด​ตก​หรือ​เป็น​ความ​แพ่ง​หรือ​เป็น​คดีความ​วิวาท​ชก​ตี​กัน​อย่างหนึ่ง​อย่างใด, ใน​แว่นแคว้น​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า; เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ไป​ยัง​ที่​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทรง​เลือก​ไว้;</verse>
				<verse number="9">และ​จง​ไป​หา​พวก​ปุโรหิต​ผู้​เป็น​ตระกูล​เลวี, และ​ผู้​ที่​เป็น​ตระ​ลา​การ​ใน​เวลา​นั้น: หารือ​ใน​เรื่อง​ความ; และ​เขา​จะ​แนะนำ​ให้​ตัดสิน.</verse>
				<verse number="10">ผู้​ที่อยู่​ใน​ตำบล​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​เลือก​นั้น, จะ​แนะนำ​ให้​ตัดสิน​อย่างไร เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กระทำ​ตาม และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​บัญชา​มา​อย่างไร เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กระทำ​ตาม: กฎหมาย​และ​คำพิพากษา​ซึ่ง​เขา​บัญชา​มา​นั้น,</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กระทำ​ตาม​ทุกสิ่ง​ทุก​ประการ, เจ้า​อย่า​ได้​หลีกเลี่ยง; จาก​คำบัญชา​ตัดสิน​นั้น ไป​ข้าง​ขวา, หรือ​ข้าง​ซ้ายมือ​เลย.</verse>
				<verse number="12">และ​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ที่​จะ​ขัดขืน​ไม่​ทำ​ตาม, ไม่​เชื่อฟัง​ปุโรหิต​ผู้​ยืน​ปฏิบัติ​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, หรือ​ผู้พิพากษา, ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ถึงตาย; เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กำจัด​ความ​ชั่ว​เสีย​จาก​ท่ามกลาง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ดังนี้.</verse>
				<verse number="13">และ​คน​ทั้ง​หลาย​เมื่อ​ได้ยิน, จะ​กลัวเกรง, แล้ว​เขา​จะ​ไม่​ได้​ขัดขืน​ต่อไป​อีก</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เข้า​ไป​ปกครอง​ใน​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ประทาน​ให้​นั้น, เมื่อ​ตั้งอยู่​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​แล้ว, จะ​กล่าว่า, เรา​จะ​ตั้ง​กษัตริย์​ให้​ครอบ​ครอง​พวกเรา, เหมือน​อย่าง​ชาว​ประเทศ​อื่นๆ ทั้งปวง​ที่อยู่​ล้อมรอบ​นั้น;</verse>
				<verse number="15">ก็​จง​ตั้ง​ผู้​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​เลือก​ไว้​ให้​เป็น​กษัตริย์​: คือ​ผู้​หนึ่ง​ใน​พวก​พี่น้อง​ของ​เจ้า ให้​เป็น​กษัตริย์​ครอบ​ครอง​เจ้า​ทั้ง​หลาย; เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ตั้ง​ชาว​ประเทศ​ที่​มิใช่​เป็น​พวก​พี่น้อง​ของ​เจ้า​ให้​ครอบ​ครอง​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="16">แต่​ผู้​ครอบ​ครอง​นั้น ห้าม​มิ​ให้​มี​ม้า​มาก มิ​ให้​กระทำ​ให้​คน​ทั้งปวง​หันกลับ​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, เพื่อ​จะ​ได้​มี​ม้า​มาก​นั้น; พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กลับ​ไป​ทาง​นั้น​อีก​ก็​หามิได้​เลย.</verse>
				<verse number="17">และ​ผู้​ครอบ​ครอง​นั้น​ห้าม​มิ​ให้​มี​ม​เห​ษี​มาก, เพื่อ​มิ​ให้​ใจ​หัน​หวน​เสีย; และ​ห้าม​มิ​ให้​มี​พัสดุ​เงินทอง​มาก</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ผู้​นั้น​นั่ง​บน​ที่นั่ง​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน​แล้ว, ท่าน​จะ​ได้​ลอก​เขียน​พระ​บัญญัติ​เหล่านี้, ออก​ไว้​จาก​หนังสือ​พระ​บัญญัติ​ที่อยู่​กับ​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี:</verse>
				<verse number="19">และ​พระ​บัญญัติ​นั้น​จะ​ต้อง​อยู่​กับ​ท่าน และ​ท่าน​จะ​ต้อง​อ่าน​พระ​บัญญัติ​นั้น​มิได้​ขาด​จน​สิ้นชีวิต; เพื่อ​จะ​ได้​เรียน​การ​ที่​จะ​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ตน, และ​จะ​ได้​รักษา บรรดา​ถ้อยคำ​ใน​พระ​บัญญัติ. และ​ข้อกฎหมาย​เหล่านี้, และ​ประพฤติ​ตาม;</verse>
				<verse number="20">เพื่อ​มิ​ให้​ใจสูง​กว่า​พี่น้อง, และ​เพื่อ​มิ​ให้​หลีกเลี่ยง​จาก​พระ​บัญญัติ​เหล่านี้​ไป​ข้าง​ขวา, หรือ​ข้าง​ซ้าย, จะ​ได้​ดำรง​ชีวิต​ใน​แผ่น​ดิน​ไป​ช้านาน, ทั้ง​ตนเอง, และ​ลูกหลาน​ของ​ตน​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">พวก​ปุโรหิต​ที่​ใน​ตระกูล​เลวี​ทั้งหมด​นั้น​จะ​หา​มี​ส่วนแบ่ง​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไม่. เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​รับประทาน​ของ​บูชา​กระทำ​ด้วย​ไฟ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​ส่วนแบ่ง​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="2">เขา​จะ​หา​มี​ส่วนแบ่ง​กับ​พี่น้อง​ไม่ พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ส่วนแบ่ง​ของ​เขา, เหมือน​พระองค์​ได้​ตรัส​ไว้​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​แล้ว.</verse>
				<verse number="3">และ​ส่วน​ที่​คน​ทั้งปวง​ผู้​ที่มา​ถวาย​เครื่องบูชา​ควร​ให้แก่​ปุโรหิต​นั้น. จะ​เป็น​โค​ตัวผู้​หรือ​แกะ, คือ​ดังนี้, ขา​หน้า​และ​หัว​นั้น​จะ​ต้อง​ให้แก่​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="4">ผล​ข้าว​ที่​เก็บ​ก่อน, และ​น้ำ​องุ่น​ใหม่, น้ำมัน, และ​ขน​แกะ​ของ​เจ้าที่​ได้​ก่อน, จง​ให้แก่​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​เลือก​ผู้​นั้น​ออก​จาก​ตระกูล​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, จะ​ให้​ยืน​ปฏิบัติ​ใน​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา, ทั้ง​ตัว​เขา​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​ต่อไป​เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="6">ถ้า​คน​ตระกูล​เลวี​จะ​มา​จาก​ตำบล​ไหน ๆ ใน​เขตต์​แดน​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, ซึ่ง​เป็น​ที่อยู่​ของ​เขา, มา​ด้วย​บรรดา​ความ​สุจริต​ใน​ใจ ยัง​สถานที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​เลือก​นั้น;</verse>
				<verse number="7">ก็​ให้​ผู้​นั้น​ปฏิบัติ​ใน​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา, เหมือน​กัน​กับ​พวก​เลวี​พี่น้อง​ของ​เขา, ผู้​ยืน​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="8">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​ส่วน​ของ​บริโภค​เหมือน​กัน, โดย​มิ​ต้อง​ใช้​ส่วน​ทรัพย์​ของ​ตน​ที่​ขาย​ได้​มา​นั้น</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​ถึง​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ประทาน​ให้​นั้น, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​เรียน​ทำ​ตาม​การ​น่าเกลียด​ชัง​ของ​ชน​ประเทศ​นั้น.</verse>
				<verse number="10">อย่า​ให้​ผู้ใด​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ให้​บุตรชาย​หญิง​ของ​ตน​ลุย​ไฟ, อย่า​ให้​ผู้ใด​กระทำ​เสี่ยงทาย​หรือ​ดู​ฤกษ์​ยาม,</verse>
				<verse number="11">และ​อย่า​ให้​มี​หมอดู​จับยาม​หรือ​แม่มด อย่า​ให้​มี​คน​ทำ​อาคม​ต่างๆ, หรือ​คน​ที่ปรึกษา​หา​รือ​กับ​ผี​ทั้งปวง, หรือ​ผู้แสดง​เวท​มนต์, หรือ​พูด​จากับ​ผี​ผู้ตาย.</verse>
				<verse number="12">ด้วย​ผู้​ที่ทำการ​เหล่านี้​เป็น​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เกลียดชัง: และ​เพราะ​เหตุ​การ​น่าเกลียด​ชัง​เหล่านี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทรง​ขับไล่​ชน​ประเทศ​นั้น​ออก​เสีย​จาก​ข้างหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เป็น​คน​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">ด้วย​ชน​ประเทศ​ทั้ง​หลาย, ที่​เจ้า​จะ​ไป​อยู่​นั้น, ได้​หลงเชื่อ​ฟัง​ผู้ดู​ฤกษ์​ยาม, และ​ผู้​กระทำ​เสี่ยงทาย​นั้น, แต่​ฝ่าย​เจ้า​ทั้ง​หลาย, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ไม่​ทรง​อนุญาต​ให้​ทำ​อย่าง​นั้น​เลย</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​โปรด​ให้​ผู้​พยากรณ์​บังเกิด​ขึ้น​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, แต่​พวก​พี่น้อง​ของ​เจ้า, เหมือน​เรา​เอง; เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เชื่อฟัง​ท่าน​ผู้​นั้น:</verse>
				<verse number="16">ตาม​บรรดา​ความ​ปรารถนา​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​เจ้า​ได้​ขอ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้าที่​ภูเขา​โฮ​เร็บ, ใน​วันที่​ประชุม​กัน​นั้น​ว่า, ขอ​อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​พระ​สุ​ระ​เสียง​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น​อีก, และ​อย่า​ให้​ได้​เห็น​เปลวเพลิง​อัน​ใหญ่​นั้น, กลัว​ว่า​จะ​ตาย.</verse>
				<verse number="17">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​เรา​ว่า, ที่​เขา​กล่าว​ดังนั้น​ก็​สมควร​แล้ว.</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​ให้​ผู้​พยากรณ์​บังเกิด​ขึ้น​สำหรับ​เขา​ทั้ง​หลาย​จาก​ใน​ท่า​มก​ลา​งพี่น้อง​เขา, เหมือน​อย่าง​ตัว​เจ้า; และ​เรา​จะ​เอา​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ใส่​ไว้​ใน​ปาก​ผู้​นั้น, และ​ผู้​นั้น​จะ​กล่าว​สำแดง​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย สิ่ง​สาร​พัตร​ที่​เรา​จะ​สั่ง​แก่​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="19">และ​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ซึ่ง​มิได้​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​เรา, ซึ่ง​ผู้​พยากรณ์​นั้น​จะ​กล่าว​ใน​นาม​ของ​เรา, เรา​จะ​ถือโทษ​ผู้​นั้น</verse>
				<verse number="20">แต่​ผู้​พยากรณ์​ที่​จะ​องอาจ​กล่าว​คำ​ใน​นาม​ของ​เรา, ซึ่ง​เรา​มิได้​สั่ง​เขา​นั้น, หรือ​จะ​กล่าว​คำ​ใน​นาม​ของ​พระ​อื่น ๆ, ผู้​พยากรณ์​นั้น​จะ​ต้อง​ถึงตาย.</verse>
				<verse number="21">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​นึกในใจ​ของ​ตน​ว่า, ทำไม​เรา​จะ​รู้​ได้​ว่า​คำ​ไหน​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ได้​ตรัส?</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ผู้​พยากรณ์​จะ​กล่าว​ใน​นาม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ถ้า​มิได้​เป็น​ไป​ตาม​คำ​ของ​ผู้​กล่าว, ข้อ​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​มิได้​ตรัส: ผู้​พยากรณ์​นั้น​ได้​องอาจ​กล่าว​เอง, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กลัว​เขา​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ครั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​ทำลาย​ชาว​ประเทศ, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​แผ่น​ดิน​ของ​เขา​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แล้ว, เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เข้า​ไป​อยู่​ใน​ประเทศ, และ​ใน​บ้านเรือน​ทั้งปวง​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="2">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​เลือก​สาม​หัวเมือง​ใน​ประเทศ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไป​อยู่.</verse>
				<verse number="3">และ​เจ้า​จง​จัด​ให้​มี​หนทาง​และ​แบ่ง​ประเทศ​นั้น, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​สาม​ส่วน, เพื่อ​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ที่​ฆ่า​คน​แล้ว​จะ​ได้​หนี​ไป​อยู่​ที่​นั้น</verse>
				<verse number="4">ผู้​ที่​ฆ่า​คน​และ​หนี​ไป​อยู่​ที่นั่น, เพื่อ​จะ​เอาชีวิต​รอด​เป็น​ดังนี้: คือ​ผู้​ที่​ฆ่า​คน​โดย​มิได้​เจตนา และ​แต่ก่อน​หา​ได้​มี​ความ​โกรธแค้น​ต่อ​เขา​ไม่;</verse>
				<verse number="5">เหมือน​ดัง​คน​ผู้​หนึ่ง​กับ​เพื่อน​ไป​ยัง​ป่า​ตัด​ไม้, และ​เมื่อ​ถือ​ขวาน​ฟัน​ต้นไม้​อยู่, ขวาน​นั้น​หลุด​ออก​จาก​ด้าม, ไป​ถูก​เพื่อน​ของ​ตน​ตาย: แล้ว​ผู้​นั้น​จง​หนี​ไป​ยัง​เมือง​หนึ่ง​ใน​เมือง​เหล่านั้น​ก็​จะ​เอาชีวิต​รอด​ได้:</verse>
				<verse number="6">กลัว​ว่า​ผู้​กระทำ​ตอบแทน​โลหิต​มี​ใจร้อน​จะ​ไล่​ตาม​ผู้​ฆ่า​คน​นั้น, มา​ทัน​เพราะ​ทาง​นั้น​ไกล, แล้ว​ฆ่า​เขา​เสีย; และ​เขา​หา​ควร​จะ​ต้อง​ตาย​ไม่, เพราะ​แต่ก่อน​เขา​มิ​ได้​มี​ความ​โกรธแค้น​กัน.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนี้, เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ไว้​ว่า, เจ้า​จง​กำหนด​ตั้ง​สาม​หัวเมือง​ไว้​สำ​หรับ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">ถ้าแม้​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​เขตต์​แดน​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กว้าง​ยาว​ออก​ไป: ดังที่​พระองค์​ได้​ตรัส​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​นั้น​แล้ว, และ​ประทาน​แผ่น​ดิน​ทั้งหมด​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​ว่า​จะ​ประทาน​ให้​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​นั้น;</verse>
				<verse number="9">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​รักษา​บทบัญญัติ​ทั้งปวง, เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ไว้​ใน​วันนี้ และ​ประพฤติ​ตาม, จะ​รัก​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​เดิน​ใน​หนทาง​ของ​พระองค์​เสมอ; เจ้า​จง​เพิ่ม​อีก​สาม​หัวเมือง​สำหรับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, นอกจาก​สาม​หัวเมือง​เดิม​นั้น.</verse>
				<verse number="10">เพื่อ​จะ​มิ​ให้​มี​เลือด​แห่ง​ผู้​ที่​มิได้​มี​ความผิด​นั้น ตก​ไหล​ลง​ที่​แผ่น​ดิน ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​กรรมสิทธิ์, และ​โลหิต​จะ​ไม่​ตก​เป็นโทษ​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="11">แต่ทว่า​ถ้า​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​มี​ความ​แค้น​ต่อ​เพื่อนบ้าน และ​ลอบ​ตี​เขา​ให้​ตาย, แล้ว​หนี​ไป​ยัง​เมือง​นั้น;</verse>
				<verse number="12">พวก​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่​ที่​เมือง​ของ​เขา​จะ​ต้อง​ใช้​คน​ไป​ติดตาม​พา​เอา​คน​นั้น​มา​ยัง​เมือง​ของ​ตน, และ​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ผู้​กระทำ​ตอบแทน​โลหิต, เพื่อ​ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​กระทำ​ให้​ตาย.</verse>
				<verse number="13">อย่า​ให้​เจ้า​มี​ความ​เมตตา​ปราณี​แก่​เขา​เลย, แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ให้​เลือด​ของ​ผู้​ไม่​มี​ผิด​นั้น​ตกใน​ท่ามกลาง​พวก​ยิศ​รา​เอล, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​มี​ความ​สุข​จำเริญ​อยู่</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​ถอน​หลัก​รุก​แดน​ที่​ของ​เพื่อนบ้าน, ซึ่ง​คน​โบราณ​ได้​กำหนด​ที่อยู่​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น, ที่​เจ้า​ได้​รับ​เป็น​กรรมสิทธิ์​ใน​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทรง​โปรด​ประทาน​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ปกครอง​นั้น</verse>
				<verse number="15">พะยาน​แต่​ปาก​เดียว​จะ​มา​ยืนยัน​กล่าวโทษ​ผู้ใด​ผู้​หนึ่ง​ว่า, กระทำ​ผิด​สิ่งหนึ่งสิ่งใด, ให้​ถึง​ต้อง​ถูก​โทษ​นั้น​ยัง​ไม่​ได้; แต่​ต้อง​มี​พะ​ยาน​ถึง​สอง​หรือ​สาม​ปาก, ความผิด​นั้น​จึง​ควร​ที่​จะ​เชื่อ​เป็นแน่​ได้.</verse>
				<verse number="16">ถ้า​พะ​ยาน​เท็จ​จะ​เป็น​พะ​ยาน​เบิกความ​ไม่​จริง​ต่อ​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด.</verse>
				<verse number="17">ก็​จะ​ต้อง​ให้​โจทก์, และ​จำเลย​ทั้ง​สอง​คน​นั้น, มา​ยืน​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ต่อหน้า​พวก​ปุโรหิต และ​ผู้พิพากษา​ที่​ได้​เป็น​อยู่​ใน​เวลา​นั้น;</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เหล่า​ผู้พิพากษา​จะ​ซักถาม​ความ​ตาม​คดี​นั้น​ให้​ถี่ถ้วน; ถ้า​ผู้​ที่​เป็น​พะ​ยาน​นั้น​เบิกความ​ไม่​จริง, และ​ได้​ให้การ​เป็น​คำ​เท็จ​ต่อ​พี่น้อง,</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กระทำ​แก่​เขา, เหมือน​อย่าง​ที่​เขา​คิด​กระทำ​แก่​พี่น้อง​ของ​ตน​นั้น: เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​ได้​กำ​จัด​ความ​ชั่ว​เสีย​จาก​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="20">และ​คน​ทั้งปวง​นอกนั้น​ที่​ได้ยิน, ก็​จะ​เกรงกลัว, และ​ไม่​ได้​ทำ​การ​ชั่ว​ดังนั้น​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต่อไป​อีก, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​เมตตา​ปราณี​เขา;</verse>
				<verse number="21">แต่​ให้​ชีวิต​แทน​ชีวิต, ตา​แทน​ตา, ฟัน​แทน​ฟัน, มือ​แทน​มือ, เท้า​แทน​เท้า.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ยก​ออก​ไป​ทำ​ศึก​กับ​พวก​ศัตรู​ของ​เจ้า, และ​ได้​เห็น​ฝูง​ม้า, รถ​สำหรับ​รบ​ศึก, คน​มาก​กว่า​เจ้า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​กลัว​เขา​เลย; เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้​ได้​ทรง​พา​เจ้า​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, พระองค์​จะ​สถิต​อยู่​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​จวน​เวลา, จะ​เข้า​รบ​กัน, ผู้​เป็น​ปุโรหิต​นั้น​ต้อง​มา​กล่าว​แก่​คน​ทั้งปวง​ว่า,</verse>
				<verse number="3">พวก​ยิศ​รา​เอล, จง​ฟัง​เถิด, วันนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จวน​จะ​เข้า​รบ​กับ​พวก​ศัตรู​ของ​เจ้า; อย่า​ให้​ใจ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​วิตก: อย่า​สะดุ้ง​หวาดหวั่น, เพราะ​เขา​เลย:</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​เสด็จ​ไป​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, จะ​ทรง​อุดหนุน​ให้​เจ้า​สู้รบ​พวก​ศัตรู​ของ​เจ้า, และ​จะ​ทรง​โปรด​ช่วย​เจ้า​ให้​รอด,</verse>
				<verse number="5">และ​นาย​ทัพ​นาย​กอง​ทั้งปวง​ต้อง​กล่าว​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ว่า, คน​ไหน​ที่​ได้​สร้าง​เรือน​แล้ว, แต่​ยัง​มิได้​ฉลอง​เรือน​นั้น? ก็​ให้​ผู้​นั้น​กลับ​ไป​ยัง​เรือน​ของ​ตน, กลัว​ว่า​เขา​จะ​ตาย​เสีย​ใน​การ​รบ, และ​ผู้อื่น​จะ​ฉลอง​เรือน​ของ​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="6">คน​ไหน​ที่​ได้​ปลูก​สวน​เถา​องุ่น, แต่​ยัง​มิได้​กิน​ผล ก็​ให้​ผู้​นั้น​กลับ​ไป​ยัง​เรือน​ของ​ตน, กลัว​ว่า​เขา​จะ​ตาย​เสีย​ใน​การ​รบ, และ​คน​อื่น​จะ​กิน​ผล​ใน​สวน​นั้น.</verse>
				<verse number="7">คน​ไหน​ที่​สู่​ของ​หญิง​เป็น​ภรรยา​แล้ว, แต่​ยัง​มิได้​แต่งงาน​กัน ก็​ให้​ผู้​นั้น​กลับ​ไป​ยัง​เรือน​ของ​ตน, กลัว​ว่า​จะ​ตาย​เสีย​ใน​การ​รบ, และ​ผู้อื่น​จะ​มา​รับ​เขา​ไป​เป็น​ภรรยา.</verse>
				<verse number="8">และ​นาย​ทัพ​นาย​กอง​ต้อง​กล่าว​แก่​คน​ทั้งปวง​ว่า, คน​ไหน​ที่​กลัว​ขลาด​ก็​ให้​ผู้​นั้น​กลับ​ไป​ยัง​เรือน​ของ​ตน. กลัว​ว่า​พี่น้อง​ของ​เขา​จะ​มี​ใจ​กลัว​ขลาด​เหมือน​กัน​กับ​ใจ​ของ​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​นาย​ทัพ​นาย​กอง​ทั้งปวง​ได้​กล่าว​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​สำเร็จ​แล้ว, เขา​ต้อง​ตั้ง​นาย​ทัพ​นาย​กอง​ให้​นำหน้า​คน​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="10">ครั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​ใกล้​เมือง​หนึ่ง​เมือง​ใด​จะ​ตี, ก็​ให้​ประกาศ​ซึ่ง​ไมตรี​แก่​เมือง​นั้น​ก่อน.</verse>
				<verse number="11">ถ้า​เขา​รับคำ​ว่า​จะ​เป็น​ไมตรี​กัน, และ​เปิด​ประตู​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แล้ว, คน​ทั้งปวง​ใน​เมือง​นั้น จึง​จะ​เป็น​เมืองขึ้น, ต้อง​ปฏิบัติ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เมือง​นั้น​ไม่​ยอม​เป็น​ไมตรี​กัน, แต่​จะ​สู้รบ​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย เจ้า​จึง​จะ​ตีเมือง​นั้น​ได้:</verse>
				<verse number="13">และ​เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​มอบ​เมือง​นั้น​ไว้​ใน​มือ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แล้ว, เจ้า​จง​ประหาร​ชีวิต​ผู้ชาย​ทุกคน​เสีย​ด้วย​คม​ดาบ:</verse>
				<verse number="14">แต่​หญิง, และ​เด็ก​ทั้ง​หลาย, กับ​ฝูง​สัตว์, และ​บรรดา​สิ่งของ​ใน​เมือง​นั้น, คือ​สิ่ง​ทั้งปวง, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เอา​ไว้​สำหรับ​ตัว; และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​กิน​ของ​แห่ง​พวก​ศัตรู​ของ​เจ้า, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​นั้น.</verse>
				<verse number="15">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กระทำ​ดังนี้​แก่​เมือง​ทั้งปวง​ที่อยู่​ไกล​จาก​เจ้า, ที่​มิได้​เป็น​เมือง​แห่ง​ประเทศ​นั้น.</verse>
				<verse number="16">แต่​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ประทาน​ให้​เจ้า​เป็น​กรรมสิทธิ์, เจ้า​อย่า​ได้​เอา​ไว้​คน​ซึ่ง​มีจิตต์​วิญญาณ​สัก​คน​หนึ่ง​เลย: แต่​จง​ทำลาย​เขา​เสีย​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="17">คือ​พวก​อิด​ที, พวก​อะ​โมรี, พวก​คะ​นา​อัน, พวก​ฟะ​รี​ซี, พวก​ฮีวี, และ​พวก​ยะบูศ; ดัง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ตรัส​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​นั้น;</verse>
				<verse number="18">เพื่อ​มิ​ให้​เขา​สอน​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ตาม​ความ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง, ซึ่ง​เขา​ได้​ปฏิบัติ​แก่​พระ​ของ​เขา​นั้น; ซึ่ง​จะ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​หลงผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​รบ​ศึก ตั้ง​ทัพ​ล้อม​เมือง​หนึ่ง​เมือง​ใด​ไว้​นาน, จะ​ตีเมือง​นั้น, ก็​อย่า​เอา​ขวาน​ฟัน​ทำลาย ต้นไม้​เสีย. ด้วย​เจ้า​ก็​จะ​ได้​กิน​ผล​ต้นไม้​นั้น, อย่า​ฟัน​ต้นไม้; เพราะ​ต้นไม้​ที่​ทุ่งนา​เป็น​มนุษย์​หรือ, เจ้า​จึง​จะ​ทำ​ศึก​กับ​มัน.</verse>
				<verse number="20">แต่​ต้นไม้​ทั้งปวง​ที่​เจ้า​รู้​ว่า​เป็นต้น​ไม้​ไม่​มี​ผล, ก็​จง​ฟัน​ทำลาย​เสีย; เจ้า​จะ​ต้อง​ทำ​ศึก​ล้อม​เมือง​ที่​สู้รบ​กับ​เจ้า, จน​เมือง​นั้น​แตก​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ใน​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​ปกครอง​นั้น, ถ้า​จะ​พบ​ซากศพ​คน​ทิ้ง​อยู่​ที่ดิน, และ​ไม่​มี​ใคร​รู้​ว่า​ผู้ใด​ทำ​ผู้​นั้น;</verse>
				<verse number="2">พวก​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่​และ​พวก​ผู้พิพากษา​ของ​เจ้า, จึง​ต้อง​มา​รังวัด​ที่​ทาง​ถึง​เมือง​อัน​อยู่​รอบ​ที่​นั้น;</verse>
				<verse number="3">และ​พวก​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่​สำหรับ​เมือง​ที่อยู่​ใกล้​ผู้ตาย​นั้น, ต้อง​เอา​โค​ตัวเมีย​ตัว​หนึ่ง,</verse>
				<verse number="4">ซึ่ง​ยัง​มิได้​ใช้​การ, และ​ที่​ยัง​ไม่​ได้​ใส่​แอก; และ​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่​เมือง​นั้น​ต้อง​พา​โค​ตัวเมีย​นั้น​ลง​มา​ถึง​หว่าง​ภูเขา​เป็น​ที่​มี​น้ำ​ไหล, ที่​มิได้​ไถ หรือ​หว่าน​พืช, และ​ต้อง​หักคอ​โค​ตัวเมีย​นั้น​เสีย​ใน​ระหว่าง​ภูเขา​นั้น.</verse>
				<verse number="5">และ​พวก​ปุโรหิต​บุตรชาย​ของ​เลวี​ต้อง​มา​ใกล้; ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​เลือก​เขา​ให้​เป็น​ผู้ปฏิบัติ​พระองค์, และ​เป็น​ผู้​ให้​พร​ใน​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​จะ​ต้อง​พิพากษา​ตัดสิน​ความ​วิวาท​ตี​ฟัน​กัน​ทุกอย่าง​ตาม​ถ้อยคำ​ของ​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="6">พวก​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่, ของ​เมือง​ที่อยู่​ใกล้​กับ​ผู้ตาย, จะ​ต้อง​เอา​น้ำ​ล้าง​มือ​ของ​ตน​เหนือ​โค​ตัวเมีย​ที่​เขา​หักคอ​เสีย​ที่​หว่าง​ภูเขา​นั้น;</verse>
				<verse number="7">และ​เขา​ต้อง​ว่า​มือ​ของ​เรา​มิได้​กระทำ​โลหิต​นี้​ให้​ตก, ตา​ของ​เรา​มิได้​เห็น.</verse>
				<verse number="8">ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เมตตา, โปรด​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล, ไพร่พล​ของ​พระองค์ ซึ่ง​พระองค์​ทรง​ไถ่​ไว้, อย่า​ได้​ทรง​กระทำ​โทษ​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​เพราะ​โลหิต​ของ​ผู้​ซึ่ง​ไม่​ได้​กระทำ​ผิด, และ​โทษ​เพราะ​โลหิต​นั้น​จะ​หา​มี​อยู่​กับ​เขา​ไม่.</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทำ​การ​ชอบ​ต่อ​คลอง​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา. ดังนั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มิได้​มี​โท​ษ​เพราะ​โลหิต​ของ​ผู้​ซึ่ง​ไม่​ได้​กระทำ​ผิด</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ยก​ไป​ทำ​ศึก รบ​กับ​พวก​ศัตรู​ของ​เจ้า, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า​แล้ว,</verse>
				<verse number="11">และ​ได้​เขา​ไว้​เป็น​ทาส, ถ้า​เจ้า​ได้​เห็น​หญิง​งาม​ใน​พวก​นั้น, และ​มี​ความ​ปรารถนา, จะ​ใคร่​ได้​หญิง​นั้น​เป็น​ภรรยา;</verse>
				<verse number="12">ก็​ให้​พา​หญิง​มา​ยัง​บ้าน​ของ​เจ้า: ให้​เขา​โกน​ผม​และ​ตัด​เล็บมือ;</verse>
				<verse number="13">ให้​ปลด​เปลื้อง​เครื่องนุ่งห่ม​สำหรับ​เป็น​ทาส​ออก​เสีย. และ​ให้​เขา​อยู่​ใน​เรือน​ของ​เจ้า​กระทำ​อาการ​เศร้าโศก​ถึง​บิดา​มารดา​อยู่​เดือน​หนึ่ง: ภาย​หลัง​เจ้า​จึง​จะ​ได้​ร่วม​อยู่​ด้วย, เป็น​สามี​เขา, เขา​จะ​ได้​เป็น​ภรรยา​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">ภาย​หลัง​ถ้า​เจ้า​ไม่​มี​ความยินดี​ด้วย​หญิง​นั้น, จง​ให้​หญิง​นั้น​ไป​ตามใจ​ของ​เขา; แต่​เจ้า​อย่า​ได้​ขาย​เขา​เพื่อ​เอา​เงิน, และ​อย่า​ทำ​ให้​เขา​เป็น​ทาส, เพราะ​เจ้า​ได้​ทำ​ให้​เขา​มี​ความ​อาย​แล้ว</verse>
				<verse number="15">ถ้า​ผู้ชาย​คน​หนึ่ง​มี​ภรรยา​สอง​คน, คน​หนึ่ง​รัก, คน​หนึ่ง​ชัง, และ​หญิง​ทั้ง​สอง​นั้น​มี​บุตร, ทั้งคน​ที่รัก​และ​คน​ที่​ชัง; ถ้า​บุตรชาย​หัวปี​เป็น​บุตร​ของ​หญิงที่​ชัง​นั้น;</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เขา​แบ่ง​มรดก​ให้​บุตร​ของ​ตน, ก็​อย่า​ให้​เขา​กระทำ​ให้​บุตรชาย​ของ​ภรรยา​ที่รัก​ซึ่ง​เป็น​น้อง​นั้น, มา​เป็น​บุตร​หัวปี​ของ​ภรรยา​ที่​ชัง​นั้น.</verse>
				<verse number="17">แต่​ต้อง​ให้​เขา​ยอมรับ​ว่า​บุตรชาย​ของ​ภรรยา​ที่​ชัง​เป็น​บุตร​หัวปี, โดย​แบ่ง​ข้าวของ​ให้แก่​บุตร​หัวปี​สอง​เท่า, เพราะ​บุตร​นั้น​เป็นต้น​เดิม​กำลัง​ของ​บิดา. และ​ควร​จะ​ให้​ผลประ​โยชน์​ที่​เป็น​ส่วน​บุตร​หัวปี</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ผู้ใด​มี​บุตรชาย​ที่​มี​ใจแข็ง​ดื้อดึง, ไม่​เชื่อฟัง​คำ​ของ​บิดา, และ​มารดา​ของ​ตน, ครั้น​บิดา​มารดา​ได้​ตี​สอน​เขา​แล้ว, เขา​ยัง​มิได้​เชื่อฟัง,</verse>
				<verse number="19">บิดา​มารดา​จะ​ต้อง​จับ​เขา, พา​มา​ยัง​พวก​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่​เมือง​ของ​ตน​ที่​ประตูเมือง​นั้น;</verse>
				<verse number="20">และ​ต้อง​กล่าว​แก่​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่​เมือง​ของ​ตน​ว่า, บุตรชาย​ของ​เรา​ผู้​นี้​เป็น​คน​ใจแข็ง​ดื้​อ​ดึง: ไม่​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ของ​เรา; และ​เป็น​คน​ตะกละ, และ​เป็น​คนเมา​สุรา.</verse>
				<verse number="21">แล้ว​คน​ทั้งปวง​ใน​เมือง​นั้น​ต้อง​เอา​หิน​ขว้าง​คน​นั้น​ให้​ถึงตาย; ดังนี้​แหละ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กำจัด​ความ​ชั่ว​จาก​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย; บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​จง​จะ​ได้ยิน, และ​เกรงกลัว</verse>
				<verse number="22">ถ้า​ผู้ใด​ได้​ทำบาป ซึ่ง​ควร​จะ​ต้อง​ถึงตาย, และ​จะ​ประหาร​ชีวิต​ผู้​นั้น,</verse>
				<verse number="23">ด้วย​แขวนคอ​ไว้​ที่​ต้นไม้; ก็​อย่า​ให้​ศพ​ของ​ผู้​นั้น​แขวน​อยู่​ที่​ต้นไม้​จน​ตลอด​คืน, แต่​จง​ฝัง​ศพ​ผู้​นั้น​เสีย​ใน​เวลา​วัน​นั้น: ด้วย​ผู้​ที่​ต้อง​แขวน​อยู่​ที่​ต้นไม้​ก็​เป็น​ที่​แช่ง​ของ​พระเจ้า; แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น จึง​จะ​มิได้​เป็น​มลทิน​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​วัว​หรือ​แกะ​ของ​พี่น้อง​หลง, ก็​อย่า​นิ่งเฉย: แต่​เจ้า​จง​พา​สัตว์​เหล่านั้น​กลับ​มา​ยัง​พี่น้อง​ของ​เจ้า​อีก​ให้​ได้.</verse>
				<verse number="2">ถ้า​พี่น้อง​อยู่​ห่างไกล​จาก​เจ้า, หรือ​เจ้า​มิได้​รู้​ว่า​สัตว์​นั้น​เป็น​ของ​ผู้ใด, เจ้า​จง​พา​สัตว์​นั้น​มา​บ้าน​ของ​ตน​ให้​อยู่​ที่​นั้น​จน​พี่น้อง​มา​ตาม​แล้ว จง​คืน​ให้แก่​เขา.</verse>
				<verse number="3">ลา​ของ​พี่น้อง​จง​คืน​ให้​เหมือน​กัน; และ​เสื้อผ้า​หรือ​สิ่งหนึ่งสิ่งใด ซึ่ง​เป็น​ของ​พี่น้อง​ที่​หาย, ถ้า​เจ้า​พบปะ​แล้ว: จง​คืน​ให้​เขา​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="4">ถ้า​เจ้า​ได้​เห็น​ลา​หรือ​วัว​ของ​พี่น้อง​ล้ม​อยู่​ตาม​ทาง, ก็​อย่า​ได้​นิ่งเฉย: แต่​เจ้า​จง​มา​ช่วย​เขา​ยก​ขึ้น​อีก</verse>
				<verse number="5">ห้าม​มิ​ให้​ผู้หญิง​นุ่งห่ม​เครื่องแต่งกาย​ของ​ผู้ชาย, และ​ห้าม​มิ​ให้​ผู้ชาย​เอา​เครื่องแต่งกาย​ของ​ผู้หญิง​มา​นุ่งห่ม: ด้วย​ผู้ใด​กระทำ​ดังนี้​ก็​เป็น​ที่​น่าเกลียด​ชัง​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">ถ้า​มี​รัง​นก​อยู่​ตรงหน้า​เจ้า​ใน​หนทาง, ที่​ต้นไม้​หรือ​ดิน, มี​ลูก​หรือ​มี​ไข่, และ​แม่​นก​ยัง​กก​อยู่, เจ้า​อย่า​เอา​แม่​นก​กับ​ลูก​นั้น​ไป​เสีย:</verse>
				<verse number="7">แต่​แม่​นก​นั้น​จง​ปล่อย​ไป​เสียที​เดียว, แล้ว​ลูก​นก​นั้น​จะ​เอา​มา​ไว้​ก็ได้; เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​ความ​จำเริญ. และ​มี​อายุ​ยืน​นาน</verse>
				<verse number="8">ครั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​สร้าง​เรือน​ใหม่, จง​ทำ​เป็น​ขอบ​ขึ้น​กัน​ไว้​ที่​หลังคา. เพื่อ​เจ้า​จะ​ไม่​ให้​ผู้ใด​พลัดตก​จาก​ที่นั่น, และ​จะ​มี​โทษ​แก่​เรือน​นั้น​เพราะ​เลือด​ตก</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​หว่าน​เมล็ด​พืช​สอง​ชนิด​ที่​สวน​องุ่น​ของ​เจ้า, เกลือก​ว่า​ผล​เมล็ด​พืช​ที่​หว่าน​นั้น, กับ​ผล​ต้น​องุ่น​จะ​เสีย​ไป​หมด.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไถนา​อย่า​ได้​เอา​โค​ลา​เข้า​เทียม​ด้วย​กัน,</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​ใช้​เครื่องนุ่งห่ม​ที่​ทำ​ด้าย​ของ​ต่าง ๆ คือ​ขน​แกะ​และ​ป่าน​ปน​กัน</verse>
				<verse number="12">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ขลิบ​ริม​รอบ​ชายผ้า​ทั้ง​สี่​ด้าน, ที่​จะ​นุ่งห่ม​ตัว​ของ​ตน</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ผู้ใด​มี​ภรรยา, ครั้น​ได้​ร่วม​รส​กับ​เขา, แล้ว​มี​ใจ​เกลียด​หญิง​นั้น,</verse>
				<verse number="14">และ​หาเหตุ​ที่​จะ​ให้​หญิง​นั้น​มี​มล​ทน, และ​กล่าว​ต่อ​เขา​ว่า, ข้าฯ ได้​รับ​หญิง​นั้น​เป็น​ภรรยา, ครั้น​ได้​ร่วม​รส​กับ​เขา​แล้ว, ก็​เห็น​ว่า​หา​ได้​บน​หญิง​พรหมจารี​ไม่;</verse>
				<verse number="15">บิดา​มารดา​หญิง​นั้น​จึง​ต้อง​ส่ง​ของ​สำคัญ​เป็น​พะ​ยาน​ว่า​หญิง​นั้น​เป็น​พรหมจารี มา​ยัง​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่​ที่​ประตูเมือง;</verse>
				<verse number="16">และ​บิดา​หญิง​นั้น​ต้อง​กล่าว​แก่​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่​ว่า. ข้า​ได้​ยก​บุตรสาว​ให้​เป็น​ภรรยา​ชาย​ผู้​นี้, และ​เขา​กลับ​เกลียดชัง:</verse>
				<verse number="17">นี้แหละ, ชาย​คน​นี้​หาเหตุ​กล่าว​ติเตียน​ว่า, ข้า​เห็น​ว่า​บุตร​ของ​ท่าน​หา​เป็น​หญิง​พรหมจารี​ไม่; และ​ของ​เหล่านี้​ยัง​เป็น​พะ​ยาน​ว่า​หญิง​นั้น​เป็น​พรหมจารี​อยู่, เขา​จะ​ต้อง​เอา​ผ้า​นั้น​วาง​ลง​ตรง ผู้​เฒ่า​ผู้แก่​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="18">ผู้​เฒ่า​ผู้แก่​เมือง​นั้น​ต้อง​พา​ผู้ชาย​คน​นั้น​ไป​ทำโทษ:</verse>
				<verse number="19">ต้อง​ปรับ​ผู้​นั้น​เป็น​เงิน​ร้อย​เซ​กัล. ให้แก่​บิดา​หญิง, เพราะ​เขา​ทำ​ให้​หญิง​นั้น​มี​มลทิน, และ​หญิง​คน​นั้น​จะ​เป็น​ภรรยา​ของ​เขา; และ​เขา​จะ​หย่า​ภรรยา​ไม่​ได้​จน​สิ้นชีวิต.</verse>
				<verse number="20">แต่​ถ้า​เป็น​ความจริง​ดังนั้น, และ​หญิง​นั้น​ไม่​มี​ของ​สำคัญ​เป็น​พะ​ยาน​ว่า​ตน​เป็น​หญิง​พรหมจารี;</verse>
				<verse number="21">เขา​ต้อง​พา​หญิง​คน​นั้น​ออก​มา​ถึง​ประตู​เรือน​บิดา, และ​ชาว​เมือง​ของ​หญิง​นั้น​ต้อง​เอา​หิน​ขว้าง​หญิง​นั้น​ให้​ตาย, เพราะ​เขา​ได้​ทำ​ความ​ชั่ว​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล, คือ​เป็น​หญิง​แพศยา​ใน​เรือน​บิดา​ของ​ตน; ดังนี้​แหละ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กำจัด​ความ​ชั่ว​เสีย​จาก​ท่ามกลาง​เจ้า</verse>
				<verse number="22">ถ้า​รู้​ว่า​ชาย​ผู้ใด​ได้​ร่วม​กัน​กับ​หญิง​ที่​มี​สามี​แล้ว, เขา​ทั้ง​สอง​จะ​ต้อง​ตาย​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง. ดังนี้​แหละ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กำจัด​ความ​ชั่ว​เสีย​จาก​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="23">ถ้า​หญิงสาว​ใดๆ มี​ชาย​สู่ขอ​ยินยอม​เป็น​ภรรยา​แล้ว. และ​มี​ชาย​ผู้​หนึ่ง​พบ​เขา​ที่​ใน​เมือง, และ​ได้​ร่วม​กับ​หญิง​คน​นั้น; เจ้า​จง​พา​เขา​ทั้ง​สอง​ออก​มา​ยัง​ประตูเมือง,</verse>
				<verse number="24">และ​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​ให้​ตาย; เพราะ​ผู้หญิง​นั้น​อยู่​ที่​ใน​เมือง, และ​มิได้​ร้อง​บอกกล่าว; เพราะ​ผู้ชาย​นั้น​ได้​ทำ​ให้​ภรรยา​ของ​เพื่อนบ้าน​มี​ความ​ละอาย; ดังนี้​แหละ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กำจัด​ความ​ชั่ว​เสีย​จาก​ท่ามกลาง​เจ้า</verse>
				<verse number="25">แต่​ชาย​ผู้ใด​ได้​พบ​หญิงสาว​ที่​ทุ่งนา​มี​ผู้​สู่ขอ​ไว้​แล้ว, และ​ชาย​ได้​ข่มขืน​หญิง​นั้น; ชาย​ผู้​ที่​ทำ​ผิด​จะ​ต้อง​ตาย:</verse>
				<verse number="26">แต่​อย่า​ได้​กระทำ​อะไร​แก่​หญิง​นั้น; เพราะ​เขา​หา​มี​ความผิด​ควร​จะ​ถึงตาย​ไม่: ด้วย​เป็น​ดุจดัง, เมื่อ​คน​หนึ่ง​ลุก​ขึ้น​ฆ่า​เพื่อนบ้าน​เสีย;</verse>
				<verse number="27">เพราะ​ชาย​ผู้​นั้น​ได้​พบ​หญิงสาว​ที่​ทุ่งนา, และ​หญิง​ที่​มี​ผู้​สู่ขอ​ไว้​นั้น​ได้​ร้อง​ขึ้น​แล้ว, แต่​หา​มี​ผู้ช่วย​ไม่.</verse>
				<verse number="28">ถ้า​ชาย​ใด​ได้​พบ​หญิงสาว, ที่​ไม่​มี​ผู้​สู่ขอ, และ​ฉุดคร่า​ไป, ร่วม​กับ​หญิง​นั้น. มี​ผู้รู้​ผู้​เห็น;</verse>
				<verse number="29">ผู้ชาย​ที่​ร่วม​กัน​กับ​เขา​นั้น​จะ​ต้อง​เสียเงิน​ให้​บิดา​หญิง​นั้น​ห้า​สิบ​เซ​กัล, แล้ว​รับ​หญิง​นั้น​เป็น​ภรรยา; จะ​ทิ้ง​เขา​อีก​ไม่​ได้​เลย</verse>
				<verse number="30">ห้าม​มิ​ให้​ผู้ชาย​ใด เอา​ภรรยา​ของ​บิดา​เป็น​ภรรยา​ของ​ตน, หรื​อ​เปิด​ผ้าห่ม​นอน​ของ​บิดา​ตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ถ้า​ผู้ชาย​ใด​ซึ่ง​อาการ​ใน​ที่​ลับ​แห่ง​กาย​ตัว​เสีย​ไป, ไม่​ปกติ, ก็​อย่า​ให้เ​ข้า​ใน​ที่ประชุม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="2">ห้าม​ไม่​ให้​คน​ผู้ใด​ที่​เกิด​แต่​การ​ล่วง​ประเวณี เข้า​ใน​ที่ประชุม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา; เผ่าพันธุ์​ของ​เขา​จนถึง​สิบ​ชั่ว​อายุ​เข้า​ใน​ที่ประชุม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="3">คน​พวก​อะ​โม​น​หรือ​พวก​โม​อาบ ห้าม​มิ​ให้​เข้า​ใน​ที่ประชุม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา; จนถึง​ลูกหลาน​สิบ​ชั่ว​อายุ​ก็​อย่า​ให้​เข้า​ใน​ที่ประชุม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ต่อไป​เลย:</verse>
				<verse number="4">ด้วย​เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต เขา​ทั้ง​หลาย​ก็ได้​มา​ต้อนรับ​เจ้า​ด้วย​อาหาร​และ​น้ำ​ใน​ทาง​ที่มา​นั้น, และ​เพราะ​เขา​ได้​จ้าง​บี​ละ​อา​ม​บุตร​บะ​โอ​ระ​ที่​ตำบล พะโธระ​แขวง​เมือง​เม​โซ​ปะ​ตา​เมีย, ให้​มา​แช่ง​สาป​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="5">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​มิได้​ทรง​ฟัง​บี​ละ​อา​ม​นั้น; แต่​พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​ความ​แช่ง​นั้น​กลาย​เป็น​คำ​อวยพร​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​รัก​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ทำ​ให้​เขา​มี​ความ​สุข​และ​ความ​จำเริญ​ต่อไป​อีก​เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​เกลียดชัง​พวก​อะ​โดม; เพราะ​เขา​เป็น​พี่น้อง​กับ​เจ้า: อย่า​ได้​เกลียดชัง​ชาว​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต: เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เป็น​แขก​บ้าน​อยู่​ใน​เมือง​เขา.</verse>
				<verse number="8">เผ่าพันธุ์​ซึ่ง​เกิด​แต่​คน​เหล่านี้​พ้น​สาม​ชั่ว​อายุ​ไป ก็​เข้า​ใน​ที่​ประชุม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พล​โยธา​ของ​เจ้า​ได้​ยก​ออก​ไป​รบ​กับ​พวก​ศัตรู, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ตัว​เว้น​จาก​การ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="10">ถ้า​ชาย​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ใน​พวก​เจ้า, เป็น​มลทิน​ไป​เพราะ​เหตุการณ์​ซึ่ง​บังเกิด​แก่​ตัว​ใน​เวลา​กลางคืน, ผู้​นั้น​ต้อง​ออก​ไป​ข้างนอก​ค่าย, อย่า​ให้​อยู่​ใน​ค่าย​นั้น​เลย;</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​เวลา​เย็น, ผู้​นั้น​ต้อง​เอา​น้ำ​ล้าง​ตัว, และ​ครั้น​อาทิตย์​ตก​แล้ว, ผู้​นั้น​ก็​กลับ​เข้า​มา​ใน​ค่าย​ได้.</verse>
				<verse number="12">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​มี​ที่​ข้างนอก​ค่าย, สำหรับ​เป็น​ที่​จะ​ไป​ข้างนอก​นั้น:</verse>
				<verse number="13">และ​ต้อง​มี​ไม้​เสี้ยม​ไว้​กับ​เครื่อง​อาวุธ; ครั้น​ผู้ใด, ออก​ไป​นั่งลง, ก็​ให้​เอา​ไม้​เสี้ยม​นั้น​ขุด​หลุม, แล้ว​ก็​ให้​กลบ​เสีย:</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​เสด็จ​ดำเนิน​ใน​ท่ามกลาง​ค่าย​กองทัพ, จะ​ทรง​ช่วย​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​จะ​ทรง​มอบ​ศัตรู​ของ​เจ้า​ไว้​ต่อหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย; เหตุ​ฉะนี้ ค่าย​กองทัพ​ของ​เจ้า​ต้อง​เป็น​ที่​บริสุทธิ์, เพื่อ​พระองค์​จะ​ไม่​ได้​ทรง​เห็น​สิ่งของ​อัน​โสโครก​ใน​เจ้า, และ​เสด็จ​กลับ​ไป​เสีย​จาก​เจ้า​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="15">ทาส​ที่​หนี​นาย​มา​อยู่​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น​เจ้า​อย่า​ได้​ส่ง​ให้แก่​นาย​อีก:</verse>
				<verse number="16">เขา​ต้อง​อยู่​กับ​เจ้า​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย ณ ที่ใดๆ ที่​เขา​จะ​ชอบ​เลือก​อยู่​ที่​นั้น; อย่า​ให้​เขา​ได้​ความ​ลำบาก</verse>
				<verse number="17">ส่วน​หญิง​ทั้งปวง​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น​อย่า​ให้​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​เป็น​หญิง​แพศยา, หรือ​ชาย​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​อย่า​ให้​เป็น​คน​น้อง​ส​วา​ท​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="18">สินจ้าง​แห่ง​หญิง​แพศยา, และ​ค่าจ้าง​แห่ง​สุนัข​นั้น, อย่า​นำเข้า​มา​ถวาย​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า: เพราะ​ทั้ง​สอง​สิ่ง​นี้​เป็น​ของ​น่าเกลียด​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="19">ถ้า​พี่น้อง​ของ​เจ้า​มา​ยืม​ของ​เจ้า​อย่า​ได้​คิด​เอา​ดอกเบี้ย; จะ​ยืม​เงิน​หรือ​เครื่อง​กระยาหาร​สิ่งหนึ่งสิ่งใด, ก็​อย่า​ได้​คิด​เอา​ดอกเบี้ย​จาก​เขา​.</verse>
				<verse number="20">แต่​คน​ต่างชาติ​ยืม​ของๆ เจ้า​ก็​คิด​เอา​ดอกเบี้ย​ได้: แต่​พี่น้อง​ของ​เจ้า​อย่า​คิด​เอา​ดอกเบี้ย​เขา​เลย, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จึง​จะ​ทรง​อวยพร​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​บรรดา​กิจการ​ซึ่ง​มือ​ของ​เจ้า​กระทำ​ใน​แผ่น​ดิน. ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไป​ปกครอง​นั้น</verse>
				<verse number="21">ครั้น​เจ้า​กล่าว​คำ​ปฏิญาณ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ก็​อย่า​ละเลย​ไม่​ทำ​ตาม​คำ​นั้น: ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​พิพากษา; และ​จะ​เป็น​การ​บาป​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="22">แต่​ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​กล่าว​คำ​ปฏิญาณ​แล้ว, ก็​จะ​หา​มี​ความผิด​กับ​เจ้า​ไม่.</verse>
				<verse number="23">วาจา​ที่​ออก​จาก​ปาก​ของ​เจ้า​แล้ว ก็​จง​ทำ​ตาม​คำ​นั้น; คือ​ของ​บูชา​ซึ่ง​เจ้า​ได้​กล่าว​ปฏิญาณ​ว่า​จะ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ซึ่ง​เจ้า​ได้​ออก​วาจา​สัญญา​ไว้​นั้น</verse>
				<verse number="24">ครั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เข้า​มา​ใน​สวน​ต้น​องุ่น​ของ​พี่น้อง, เจ้า​จะ​กิน​ผล​ต้น​องุ่น​จน​อิ่ม​ตาม​ปรารถนา​ก็ได้; แต่​เจ้า​อย่า​ได้​เอา​ผล​ใส่​ภาชนะ​ไป.</verse>
				<verse number="25">ครั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เข้า​มา​ใน​นา​ข้าวของ​พี่น้อง, เจ้า​จะ​เด็ด​เอา​รวง​ข้าว​ก็ได้; แต่​อย่า​เอา​เคียว​มา​เกี่ยว​ข้าว​ใน​นา​ของ​พี่น้อง​เจ้า​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ถ้า​ชาย​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​รับ​ภรรยา, แต่งงาน​กับ​เขา​แล้ว, และ​สามี​ไม่​ชอบ​ภรรยา​นั้น, เพราะ​สามี​ได้​รู้เห็น​ว่า​ภรรยา​ไม่​เป็น​คน​บริสุทธิ์, สามี​ต้อง​ทำ​หนังสือ​อย่า​ให้​ไว้​กับ​หญิง​นั้น, และ​ให้​หญิง​นั้น​ออก​ไป​เสีย​จาก​เรือน​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="2">ครั้น​หญิง​นั้น​ออก​ไป​จาก​เรือน​สามี​แล้ว, จะ​เป็น​ภรรยา​ชาย​อื่น​ก็ได้.</verse>
				<verse number="3">ถ้า​แม้น​สามี​ใหม่​ชัง​เขา​ด้วย, และ​ทำ​หนังสือ​อย่า​ให้, ให้​เขา​ออก​จาก​เรือน​ของ​ตน; หรือ​ถ้า​สามี​ใหม่​ที่​รับ​หญิง​คน​นั้น​เป็น​ภรรยา​ตาย​เสีย;</verse>
				<verse number="4">สามี​เดิม​ก็​อย่า​ให้​เขา​ไป​นั้น, จะ​รัก​หญิง​ก็ได้​อยู่​กับ​ชาย​คน​นั้น​มา​เป็น​ภรรยา​อีก​ไม่​ได้ ด้วย​การ​ดังนี้​เป็น​การ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เกลียดชัง; เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กระทำ​ให้​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​กรรมสิทธิ์​นั้น, เป็น​มลทิน​ไป</verse>
				<verse number="5">เมื่อชาย​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​เพิ่ง​มี​ภรรยา​ใหม่, ก็​อย่า​ให้​ผู้​นั้น​ต้อง​ไป​ทัพ, หรือ​อย่า​ให้​ต้อง​รับราชการ​สิ่งหนึ่งสิ่งใด: แต่​ให้​ผู้​นั้น​อยู่​ที่​บ้าน​ปี​หนึ่ง​ก่อน, ให้​เล้าโลม​ใจ​ของ​ภรรยา​ที่​ได้​มา​นั้น</verse>
				<verse number="6">อย่า​ให้​ผู้ใด​ยึด​เอา​เครื่อง​โม่​หรือ​หิน​โม่​ชั้น​บน: ด้วย​เป็น​เครื่อง​ประกอบ​การ​เลี้ยง​ชีวิต</verse>
				<verse number="7">ถ้า​มี​ผู้รู้​เห็น​ว่า​ผู้ใด​ลัก​คน​ซึ่ง​เป็น​พี่น้อง​พวกพ้อง​ยิศ​รา​เอล, เอา​ไป​ขาย, หรือ​ใช้​เป็น​ทาส; ผู้​ที่​ลัก​นั้น​จะ​ต้อง​ตาย: ดังนี้​แหละ​จะ​กำจัด​ความ​ชั่ว​จาก​เจ้า​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​โรคเรื้อน, จง​อุตส่าห์​ทำ​ตาม​บรรดา​ถ้อยคำ, ซึ่ง​พวก​ปุโรหิต​พวก​เลวี​จะ​สอน​เจ้า: เรา​ได้​สั่ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ไว้​อย่างไร, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กระทำ​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระลึก​ถึง​การ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​นาง​มิ​ระ​ยาม, ใน​กลาง​ทาง​เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​นั้น</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​พี่น้อง​ยืม​ของ​สิ่งหนึ่งสิ่งใด, เจ้า​อย่า​ได้​เข้า​ไป​ใน​เรือน​เขา​รับ​เอา​ของ​มา​ไว้​เป็น​ประกัน.</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ต้อง​ยืน​อยู่​ข้างนอก, และ​คน​นั้น​ที่​ยืม​ของ​จาก​เจ้า​จะ​นำ​เอา​ของ​ประกัน​นั้น​ออก​มา​ให้.</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เขา​เป็น​คนจน, เจ้า​อย่า​ได้​เอา​ของ​ประกัน​นั้น​ไว้​ข้าม​คืน;</verse>
				<verse number="13">แต่​เจ้า​จง​เอา​ของ​ประกัน​คืน​ให้​เขา​เมื่อ​เวลา​อาทิตย์​ตก, เพื่อ​เขา​จะ​มี​ของ​สำหรับ​คลุม​ตัว​ไว้​เมื่อ​เวลา นอน. และ​จะ​ได้​อวยพร​ให้​เจ้า: และ​เจ้า​จะ​ได้​มี​ความ​ชอบ​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ข่มขี่​ลูกจ้าง​ที่​เป็น​ผู้​ยากจน, ซึ่ง​เป็น​พวก​พี่น้อง​ของ​เจ้า, หรือ​คน​ต่างชาติ​ซึ่ง​อยู่​ใน​เขตต์​แดน​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า:</verse>
				<verse number="15">พอ​ถ้วน​วันที่​เขา​ทำ​การ​นั้น เจ้า​จง​ให้​ค่าจ้าง​เขา, ก่อน​ตะวันตก (เพราะ​เขา​เป็น​คนจน, และ​หวัง​ใจ​ใน​ค่าจ้าง​นั้น); กลัว​เขา​จะ​ร้อง​ฟ้อง​เจ้า​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระ​เจ้าของ​เจ้า, และ​จะ​เป็น​ความ​บาป​แก่​เจ้า</verse>
				<verse number="16">อย่า​ให้​บิดา​ต้องโทษ​ถึงตาย​แทน​ลูก​ของ​ตน, อย่า​ให้​ลูก​ต้องโทษ​ถึงตาย​แทน​บิดา​ของ​ตน: ทุกคน​จะ​ต้อง​รับโทษ​ถึงตาย​เพราะ​บาป​ของ​ตนเอง</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ลำเอียง​พิพากษา​ความ​ของ​คน​ต่างชาติ, หรือ​ลูกกำพร้า, และ​รับ​เอา​เครื่องนุ่งห่ม​ของ​หญิง​หม้าย​เป็น​ของ​ประกัน;</verse>
				<verse number="18">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระลึก​ว่า เจ้า​ได้​เป็น​ทาส​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​ไถ่​เจ้า​ออก​มา; เหตุ​ฉะนี้​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​ทำ​การ​นี้</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เกี่ยว​ข้าว​ที่นา​ของ​เจ้า, และ​ได้​ละ​ลืม​ฟ่อน​ข้าว​ฟ่อน​หนึ่ง, อย่า​กลับ​ไป​เอา​มา​เลย: ให้​เป็น​ของ​สำหรับ​คน​ต่างชาติ, ลูกกำพร้า, และ​หญิง​หม้าย; พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จึง​จะ​ได้​ทรง​อวยพร​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​การงาน​ทั้งปวง​ซึ่ง​มือ​ของ​เจ้า​กระทำ</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เก็บ​ผล​มะกอก​เทศ​ของ​เจ้า, อย่า​กลับ​ไป​เขย่า​ต้น​เก็บ​ผล​ครั้ง​ที่​สอง​อีก; แต่​เอา​ไว้​เป็น​ของ​สำหรับ​คน​ต่างชาติ, ลูกกำพร้า, และ​หญิง​หม้าย.</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เก็บ​ผล​องุ่น​ที่​สวน​ของ​เจ้า, อย่า​กลับ​ไป​เล็ม​อีก: แต่ละ​ไว้​สำหรับ​ให้​คน​ต่างชาติ, ลูกกำพร้า, และ​หญิง​หม้าย.</verse>
				<verse number="22">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระลึก​ว่า เจ้า​ได้​เป็น​ทาส​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต: เหตุ​ฉะนี้​เรา​ได้​สั่ง​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กระทำ​การ​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ถ้า​สอง​คน​เป็น​ความ​กัน, ผู้พิพากษา​ต้อง​ประกาศ​ความ​บริสุทธิ์​ของ​ผู้​ที่​ไม่​ได้​ทำ​ผิด, และ​ลงโทษ​คน​ชั่ว​ผู้​ที่​ได้​กระทำ​ผิด​นั้น.</verse>
				<verse number="2">ถ้า​คน​ที่​ทำ​ผิด, ควร​จะ​ถูก​โบย, ผู้พิพากษา​ต้อง​ให้​เขา​นอน​ลง​ต่อหน้า​ตน, และ​กำหนด​โบย​ให้​มาก​หรือ​น้อย, ตาม​ความผิด​ของ​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="3">ให้​โบย​เขา​สี่​สิบ​ที​ได้, แต่​อย่า​ให้​เกิน​สี่​สิบ​ที, กลัว​ว่า​ถ้า​โบย​เขา​หลาย​ที​เกิน​กำหนด​ไป, เขา​ผู้​เป็น​พี่น้อง​จะ​เป็น​ที่​น่าเกลียด</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ทำ​ตะกร้า​ใส่​ปาก​วัว​เมื่อ​นวดข้าว​อยู่</verse>
				<verse number="5">ถ้า​พี่น้อง​อยู่​ด้วย​กัน, และ​คน​หนึ่ง​ตาย​เสีย, หา​มี​บุตร​ไม่, ภรรยา​ของ​ผู้​ที่​ตาย​นั้น​จะ​ออก​ไป​เป็น​ภรรยา​ของ​ชาย​อื่น​ไม่​ได้; แต่​พี่น้อง​ของ​ผู้ตาย​นั้น, ต้อง​รับ​หญิง​นั้น​เป็น​ภรรยา, และ​ร่วม​อยู่​กับ​เขา​เป็น​สามี​แห่ง​หญิง​นั้น.</verse>
				<verse number="6">และ​บุตร​หัวปี​ที่​เกิด​มา​แต่​หญิง​นั้น, จะ​สืบ​ชื่อ​ของ​พี่น้อง​เขา​ที่​ตาย​แล้ว, เพื่อ​นาม​ชื่อ​ของ​เขา​จะ​ไม่​สาบ​ศูนย์​จาก​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="7">ถ้า​คน​นั้น​ไม่​ชอบใจ​รับ​ภรรยา​ของ​พี่น้อง, ก็​ให้​ภรรยา​ของ​พี่น้อง​นั้น​ขึ้น​ไป​หา​พวก​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่​ที่​ประตูเมือง, และ​กล่าว​ว่า, พี่น้อง​สามี​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ยอม​ให้​สืบ​ชื่อ​ของ​พี่น้อง​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล, เขา​ไม่​ยอมรับ​ธุระ​ของ​สามี​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่​เมือง​ของ​ผู้ตาย, จึง​ต้อง​เรียก​คน​นั้น​มา​ถาม​เขา: ถ้า​เขา​ยืน​คำ. และ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ไม่​ชอบใจ​รับ​หญิง​ผู้​นี้;</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ภรรยา​พี่น้อง​เขา​ที่​ตาย​นั้น​จะ​มา​ต่อหน้า​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่ และ​แก้​รองเท้า​ของ​ผู้​นั้น​ออก​เสีย, และ​ถ่ม​น้ำลาย​รด​หน้า​เขา​แล้ว​ว่า, ให้​เป็น​ดังนี้​แก่​คน​ที่​ไม่​ยอม​สืบ​วงศ์​วาน​เผ่าพันธุ์​ของ​พี่น้อง​เขา​ไว้.</verse>
				<verse number="10">ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​คน​นั้น​จะ​มี​ชื่อ​เรียก​ว่า, วงศ์​วาน​คน​ที่​มี​รองเท้า​แก้​ออก​เสีย</verse>
				<verse number="11">ถ้า​สอง​คน​วิวาท​ตี​กัน, และ​ภรรยา​ของ​คน​หนึ่ง​เข้า​มา​ใกล้​จะ​ช่วย​สามี​ของ​ตน, ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​ผู้​ที่​ตี, และ​ยื่น​มือ​ออก, และ​คน​ของ​ที่​ลับ​แห่ง​ชาย​ผู้​นั้น;</verse>
				<verse number="12">เจ้า​จะ​ต้อง​ตัด​มือ​ของ​หญิง​นั้น​ให้​ขาด​เสีย, อย่า​ได้​มี​ความ​เมตตา​เขา​เลย</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​มี​ลูก​ตุ้ม​สำหรับ​ชั่ง​ต่าง​กัน​ไว้​ใน​ถุง, อัน​หนึ่ง​หนัก​อัน​หนึ่ง​เบา.</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​มี​ถัง​ทะนาน, สำหรับ​ตวง​ต่าง ๆ ไว้​ใน​เรือน​อัน​หนึ่ง​ใหญ่​อัน​หนึ่ง​เล็ก.</verse>
				<verse number="15">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​มี​ลูก​ตุ้ม​อัน​เที่ยง​และ​ถัง​อัน​เที่ยงตรง: เพื่อ​อายุ​ของ​เจ้า​จะ​ยืน​นาน​ใน​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="16">ด้วย​บรรดา​ผู้​ซึ่ง​กระทำ​ดังนั้น, คือ​บรรดา​ซึ่ง​ประพฤติ​ไม่​ซื่อสัตย์, ก็​เป็น​ที่​เกลียดชัง​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="17">จง​ระลึก​ถึง​การ​ที่​พวก​อะ​มา​เลค​ได้​กระทำ​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ตาม​ทาง เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​นั้น;</verse>
				<verse number="18">เขา​ได้​ยก​มา​รบ​เจ้า​ตาม​ทาง, และ​ได้​ตี​พวก​สุดท้าย​ของ​เจ้า, บรรดา​ผู้​ที่​เดิน​อ่อน​เมื่อยล้า​นั้น; และ​เขา​มิได้​เกรงกลัว​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ดังนั้น, เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ให้​เจ้า​หยุด​จาก​การ​รบ​กัน​กับ​พวก​ศัตรู​อัน​อยู่​ล้อมรอบ​เจ้า ใน​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​แก่​เจ้า​นั้น, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ทำลายล้าง​ผลาญ​ชื่อเสียง​ของ​พวก​อะ​มา​เลค​จาก​ใต้​ฟ้า; เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​ลืม​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เข้า​มา​ใน​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​เจ้า​ปกครอง​เป็น​กรรมสิทธิ์, และ​ตั้งอยู่​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​แล้ว,</verse>
				<verse number="2">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เอา​พืชผล​ทั้งปวง​ที่​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้; ที่​เก็บ​ก่อน​นั้น​ใส่​กะ​จาด, และ​จง​มา​ที่​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​เลือก, สำหรับ​ตั้ง​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="3">และ​จง​ไป​หา​ท่าน​ผู้​เป็น​ปุโรหิต​ใน​เวลา​นั้น, และ​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า, วันนี้​ข้าพ​เจ้า​ยอมรับ​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​มา​ถึง​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สัญญา​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เรา​ว่า​จะ​ประทาน​ให้​เรา​นั้น​แล้ว.</verse>
				<verse number="4">และ​ปุโรหิต​จะ​รับ​เอา​กะ​จาด​จาก​มือ​ของ​เจ้า, มา​วาง​ลง​ตรงหน้า​แท่น​บูชา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">และ​เจ้า​จะ​กล่าว​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ว่า, บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ชาว​ซุเรีย​ผู้​เกือบ​ถึง​ความ​พินาศ; แล้ว​ได้​ลง​ไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, เป็น​พวก​น้อย​อาศัย​อยู่​ที่นั่น, แล้ว​ได้​เจริญ​เป็น​พวก​ใหญ่​มี​คน​มากมาย​มี​กำลัง​มาก.</verse>
				<verse number="6">และ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ได้​ย่ำยี​พวกเรา​ให้​ได้​ความ​ทุกข์​ลำบาก​ให้​ทำ​การ​หนัก​เป็น​ทาส:</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เรา​ได้​ร้องขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​แห่ง​ปู่ย่าตายาย​ของ​เรา, พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ได้​ทรง​ฟัง​คำ​ของ​เรา, ได้​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดู​ความ​ทุกข์, ลำบาก​การ​หนัก, และ​ความ​ย่ำยี​ของ​เรา;</verse>
				<verse number="8">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​พา​เรา​ทั้ง​หลาย​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ด้วย​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์; ด้วยพา​หา​ทรง​เหยียด​ออก, ด้วย​การ​อิทธิฤทธิ์​พึง​กลัว, การ​สำคัญ, และ​การ​อัศ​จรรย์ต่างๆ;</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ได้​ทรง​พา​เรา​มา​ถึง​ที่นี่, และ​ได้​ประทาน​แผ่น​ดิน​นี้​ให้​เรา, คือ​แผ่น​ดิน อัน​อุดม​ด้วย​น้ำนม​และ​น้ำผึ้ง.</verse>
				<verse number="10">นี่แหละ, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ได้​นำ​พืชผล​แผ่น​ดิน​อัน​แรก​เก็บ​มา​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ประทาน​ให้​ข้าพ​เจ้า​นั้น. แล้ว​เจ้า​จง​เอา​พืชผล​นั้น​วาง​ลง​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​ไหว้​นมัสการ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า:</verse>
				<verse number="11">และ​เจ้า​จะ​มี​ความยินดี​เพราะ​สิ่ง​สาร​พัตร​อัน​ดี​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ประทาน​ให้​เจ้า​และ​แก่​ครอบครัว​ของ​เจ้า, ทั้ง​ตัว​เจ้า, และ​คน​ตระกูล​เลวี, และ​คน​ต่างชาติ​ซึ่ง​อยู่​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="12">ครั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​การ​ถวาย​สิบ​ลด​หนึ่ง​จาก​บรรดา​พืชผล​ของ​เจ้า​นั้น​เสร็จ​แล้ว​ใน​ปี​ที่​สาม, คือ​ปี​สำหรับ​ถวาย​สิบ​ลด​หนึ่ง​นั้น, เจ้า​จะ​ต้อง​ให้​ของ​นั้น​แก่​ตระกูล​เลวี, คน​ต่างชาติ, ลูกกำพร้า, และ​หญิง​หม้าย, ที่อยู่​ใน​แว่นแคว้น​เมือง​ของ​เจ้า, ให้​กิน​อิ่ม.</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กล่าว​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​นำ​ของ​บริสุทธิ์​นั้น​ออก​จาก​เรือน​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว และ​ได้​ให้แก่​ตระกูล​เลวี, คน​ต่างชาติ, ลูกกำพร้า, และ​หญิง​หม้าย, และ​ได้​ทำ​ตาม​บัญญัติ​ทั้งปวง​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​สั่ง​ข้าพ​เจ้า​นั้น​แล้ว; ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​ผิด​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์, มิได้​หลงลืม​เลย:</verse>
				<verse number="14">ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​รับประทาน​แต่​ของ​เหล่านั้น. ใน​ความ​ทุกข์​โศก​ของ​ข้าพ​เจ้า, ไม่​ได้​ใช้​ใน​การ​อัน​เป็น​มลทิน, และ​ไม่​ได้​ใช้​ใน​การ​สำหรับ​ผู้​ที่​ตาย: แต่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ของ​ข้าพ​เจ้า; และ​ได้​ประพฤติ​ดาม​บรรดา​การ​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​สั่ง​ข้าพ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="15">ขอ​ทรง​ทอด​พระเนตร​ลง​มา​จาก​สวรรค์, ที่​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์, และ​ทรง​อวยพร​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไพร่พล​ของ​พระองค์, และ​แก่​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ประทาน​ให​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ซึ่ง​อุดม​ด้วย​น้ำนม​และ​น้ำผึ้ง, ตาม​คำ​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น</verse>
				<verse number="16">วันนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า ได้​ทรง​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​ทำ​ตาม​ข้อกฎหมาย​และ​ข้อ​พิพากษา​ทั้ง​หลาย​นี้, เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​รักษา​ทำ​ตาม​ข้อกฎหมาย และ​ข้อ​พิพากษา​เหล่านี้​ด้วย​สุด​จิตต์, และ​สุดใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="17">วันนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ยอมรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไว้​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า, สัญญา​ว่า​จะ​เดิน​ใน​ทาง​ทั้งปวง​ของ​พระองค์, และ​รักษา​ข้อกฎหมาย, ข้อบัญญัติ, และ​ข้อ​พิพากษา​ทั้งปวง, และ​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์:</verse>
				<verse number="18">วันนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ยอมรับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​เป็น​ไพร่พล​ใน​ความ​ปกครอง​ของ​พระองค์. ดัง​พระ​องค์​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​นั้น. เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รักษา​ข้อบัญญัติ​ทั้งปวง​ของ​พระองค์;</verse>
				<verse number="19">และ​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มี​ความ​สรรเสริญ, ชื่อเสียง, และ​ยศศักดิ์​สูง​เหนือ​บรรดา​ประเทศ, ซึ่ง​พระองค์​ทรง​สร้าง​ไว้​นั้น, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เป็น​ชน​ประเทศ​อัน​บริสุทธิ์​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ตาม​ซึ่ง​พระองค์​ตรัส​ไว้​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">โม​เซ​และ​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​สั่ง​คน​ทั้งปวง​ได้​ว่า, จง​รักษา​บัญญัติ​ทั้งปวง ซึ่ง​เรา​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​วันนี้.</verse>
				<verse number="2">ใน​วันนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​เข้า​ใน​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​เจ้า​นั้น, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ตั้ง​ศิลา​ใหญ่, โบก​ปูน​ให้​เกลี้ยง:</verse>
				<verse number="3">และ​จารึก​บน​ศิลา​นั้น​บรรดา​พระ​บัญญัติ​นี้, เมื่อ​เจ้า​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​แล้ว; เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เข้า​ไป​ใน​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​เจ้า, อัน​อุดม​ด้วย​น้ำนม​และ​น้ำผึ้ง, ตาม​คำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย.</verse>
				<verse number="4">เหตุ​ฉะนี้, เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​นั้น​แล้ว, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เอา​ศิลา​เหล่านี้, ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ไว้​ใน​วันนี้, ไป​ตั้ง​ขึ้น​ที่​ภูเขา​อี​บาล, และ​จง​โบก​ปูน​ที่​ศิลา​นั้น​ให้​เกลี้ยง.</verse>
				<verse number="5">ที่นั่น​เจ้า​จง​สร้าง​แท่น​บูชา​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ด้วย​ศิลา: ที่​ไม่​ได้​สกัด​ด้วย​เหล็ก​สกัด.</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​สร้าง​แท่น​บูชา​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ด้วย​ศิลา​อัน​ไม่​ได้​ตกแต่ง; และ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้าที่​แท่น​นั้น:</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถวาย​เครื่องบูชา​โมทนา​พระ​คุณ, และ​รับประทาน​ที่​นั้น; และ​มี​ความยินดี​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​จารึก​บรรดา​พระ​บัญญัติ​นี้​ไว้​ที่​ศิลา​นั้น​ให้​ชัดเจน</verse>
				<verse number="9">โม​เซ​และ​พวก​ปุโรหิต​ผู้​เป็น​ตระกูล​เลวี​นั้น​ได้​กล่าว​แก่​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ดูกร​พวก​ยิศ​รา​เอล, จง​สงบเงียบ, และ​เชื่อฟัง: วันนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เป็น​ไพร่พล​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​ทำ​ตาม​ข้อบัญญัติ และ​ข้อกฎหมาย​ทั้งปวง​ของ​พระองค์, ซึ่ง​เรา​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​วันนี้</verse>
				<verse number="11">ใน​วัน​นั้น​โม​เซ​ได้​สั่ง​คน​ทั้งปวง​ไว้​ว่า,</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​นั้น​แล้ว, ให้​คน​เหล่านี้​ยืน​อยู่​บน​ภูเขา​ฆะ​รี​ซิ​ม​กล่าว​คำ​อวยพร​ให้​คน​ทั้งปวง, คือ, ตระกูล​ซี​โมน, เลวี, ยูดา, ยิซะ​คา​ร, โยเซฟ, และ​เบ็น​ยา​มิ​น.</verse>
				<verse number="13">ให้​ตระกูล​เหล่านี้​ยืน​อยู่​บน​ภูเขา​อี​บาล​จะ​กล่าว​คำ​แช่ง: คือ รู​เบ็น, ฆาด, อา​เซร, ซะบูโลน, ดาน, และ​นัพธาลี.</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ให้​พวก​เลวี​กล่าว​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​แก่​คน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ว่า​:</verse>
				<verse number="15">ความ​แช่ง​จง​มี​แก่​คน​ที่​ทำ​รูป​เคารพ​คือ​รูปสลัก, และ​รูปหล่อ​เป็น​ฝีมือ​ของ​ช่าง, และ​ตั้ง​ไว้​ใน​ที่​ลี้ลับ. การ​นั้น​เป็น​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เกลียดชัง และ​ให้​คน​ทั้งปวง​ตอบ​ว่า, อา​เมน</verse>
				<verse number="16">ความ​แช่ง​จง​มี​แก่​คน​ที่​ประมาท​หมิ่น​บิดา​ของ​ตน. และ​ให้​คน​ทั้งปวง​ตอบ​ว่า, อา​เมน</verse>
				<verse number="17">ความ​แช่ง​จง​มี​แก่​คน​ที่​ได้​ถอน​หลัก​เขตต์​แดน​รุก​ที่ดิน​ของ​เพื่อนบ้าน. และ​ให้​คน​ทั้งปวง​ตอบ​ว่า, อา​เมน</verse>
				<verse number="18">ความ​แช่ง​จง​มี​แก่​คน​ที่​ทำ​ให้​คน​ตาบอด​หลงทาง, และ​ให้​คน​ทั้งปวง​ตอบ​ว่า, อา​เมน</verse>
				<verse number="19">ความ​แช่ง​จง​มี​แก่​คน​พิพากษา​ความ​เป็น​อสัตย์​อธรรม​แก่​คน​ต่างชาติ, ลูกกำพร้า, และ​หญิง​หม้าย. และ​ให้​คน​ทั้งปวง​ตอบ​ว่า, อา​เมน</verse>
				<verse number="20">ความ​แช่ง​จง​มี​แก่​คน​ที่​ได้​ร่วม​สังวาส​กับ​ภรรยา​ของ​บิดา, เพราะ​ได้​เปิด​ผ้า​ห่ม​นอน​ของ​บิดา​ตน. และ​ให้​คน​ทั้งปวง​ตอบ​ว่า, อา​เมน</verse>
				<verse number="21">ความ​แช่ง​จง​มี​แก่​คน​ที่​ได้​สังวาส​กับ​สัตว์​เดียรัจฉาน. และ​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ตอบ​ว่า, อา​เมน</verse>
				<verse number="22">ความ​แช่ง​จง​มี​แก่​คน​ที่​ได้​สังวาส​กับ​พี่สาว​น้องสาว, คือ​บุตร​ของ​บิดา, หรือ​บุตร​มารดา​ตน. และ​ให้​คน​ทั้งปวง​ตอบ​ว่า, อา​เมน</verse>
				<verse number="23">ความ​แช่ง​จง​มี​แก่​คน​ที่​ได้​ร่วม​สังวาส​กับ​แม่ยาย​ของ​ตน. และ​ให้​คน​ทั้งปวง​ตอบ​ว่า, อา​เมน</verse>
				<verse number="24">ความ​แช่ง​จง​มี​แก่​คน​ที่​ได้​ลอบ​ตี​เพื่อนบ้าน​ของ​ตน. และ​ให้​คน​ทั้งปวง​ตอบ​ว่า, อา​เมน</verse>
				<verse number="25">ความ​แช่ง​จง​มี​แก่​คน​ที่​ได้​รับ​สินบน ฆ่า​คน​ที่​ไม่​มี​ผิด. และ​ให้​คน​ทั้งปวง​ตอบ​ว่า, อา​เมน</verse>
				<verse number="26">ความ​แช่ง​จง​มี​แก่​คน​ที่​ไม่​เชื่อฟัง​และ​ประพฤติ​ตาม​บรรดา​ถ้อยคำ​พระ​บัญญัติ​เหล่านี้. และ​ให้​คน​ทั้งปวง​ตอบ​ว่า, อา​เมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​อุตส่าห์​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​ทำ​ตาม​ข้อบัญญัติ​ทั้งปวง​ของ​พระองค์ ซึ่ง​เรา​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​วันนี้, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​ตั้ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​สูง​เหนือ​บรรดา​ชน​ประเทศ​ทั่ว​โลก:</verse>
				<verse number="2">และ​ความ​อวยพร​เหล่านี้​จะ​มา​ถึง, และ​ตก​อยู่​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ด้วย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​รับ​พระ​พร​ใน​เมือง, และ​จะ​รับ​พระ​พร​ไร่นา.</verse>
				<verse number="4">บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, และ​พืชผล​ที่ดิน​ของ​เจ้า, และ​ลูก​สัตว์​ต่างๆ ของ​เจ้า​จะ​รับ​พระ​พร.</verse>
				<verse number="5">กะ​จา​ดก​ระบุ​ง​และ​ราง​ขยำ​ขนม​ของ​เจ้า​จะ​รับ​พระ​พร.</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​รับ​พระ​พร​เมื่อ​เจ้าเข้า​บ้าน, และ​ออก​จาก​บ้าน</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​บันดาล​พวก​ศัตรู​ของ​เจ้าที่​ลุก​ขึ้น​ต่อสู้​เจ้า​นั้น ให้​ล้ม​ลง​ต่อหน้า​เจ้า; เขา​จะ​ออก​มา​ต่อสู้​เจ้า​ทาง​หนึ่ง, และ​จะ​หนี​เจ้า​นั้น​เจ็ด​ทาง.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ประสิทธิ์​พระ​พร​ให้แก่​ยุ้งฉาง​ตะล่อม​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, และ​แก่​บรรดา​กิจการ​ซึ่ง​มือ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กระ ทำ; และ​พระองค์​จะ​ทรง​อวยพร​ให้​เจ้า​ใน​แผ่น​ดิน ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​โปรด​ให้​เจ้า​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​รักษา​ข้อ​พระ​บัญญัติ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า; และ​เดิน​ใน​ทาง​ของ​พระองค์, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ตั้ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​เป็น​ชน​บริสุทธิ์​แก่​พระองค์, เหมือน​พระองค์​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="10">และ​บรรดา​ชน​ประเทศ​ทั่ว​โลก​จะ​รู้เห็น​ว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​ชื่อ​ตาม​พระ​นาม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​เขา​จะ​กลัว​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​บริบูรณ์​ไป​ด้วย​เข้า​ของ, และ​บุตร, และ​ลูก​สัตว์​ต่างๆ, และ​พืชผล​ที่ดิน​ของ​เจ้า​ใน​แผ่น​ดิน. ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ปฏิญาณ​กับ​ปู่ย่าตายาย​ว่า​จะ​ประทาน​ให้​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​เปิด​คลัง​ฝน. ให้​ตกลง​มา​จาก​ฟ้า​บน​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า​ตาม​ฤดู, และ​จะ​ทรง​อวยพร​แก่​กิจการ​ซึ่ง​มือ​ของ​เจ้า​กระทำ: เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ให้​ชน​ประเทศ​อื่น ๆ ยืม​ของ​ของ​เจ้า. แต่​เจ้า​อย่า​ยืม​ของๆ เขา​เลย.</verse>
				<verse number="13">ถ้าหากว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เชื่อฟัง​ข้อ​พระ​บัญญัติ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ซึ่ง​เรา​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​วันนี้, และ​ประพฤติ​ตาม, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​โปรด​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​หัวหน้า, หา​สุดท้าย​ไม่; เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​อยู่​เบื้องบน. หา​อยู่​เบื้อง​ต่ำ​ไม่.</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​หัน​หวน​เสีย​จาก​ถ้อยคำ​ซึ่ง​เรา​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​วันนี้, อย่า​ไป​ข้าง​ขวา​มือ. หรือ​ข้าง​ซ้ายมือ, เพื่อ​จะ​ติดตาม​และ​ปฏิบัติ​พระ​อื่น ๆ เลย</verse>
				<verse number="15">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ไม่​ทำ​ตาม​ข้อบัญญัติ​ข้อกฎหมาย​ทั้งปวง​ของ​พระองค์​ซึ่ง​เรา​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​วันนี้, ความ​แช่ง​ทั้งปวง​เหล่านี้​ก็​จะ​มา​ตาม​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="16">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ที่​แช่ง​ใน​เมือง, และ​ใน​ที่​ไร่นา​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ที่​แช่ง​ที่​กะ​จาด กระบุง​และ​ที่​ราง​ขยำ​ขนม​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="18">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ที่​แช่ง​เนื่อง​ถึง​บุตร​ของ​เจ้า, เนื่อง​ถึง​พืชผล​ที่​แผ่น​ดิน, และ​ลูก​สัตว์​ต่าง ๆ ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ที่​แช่ง​เมื่อ​เข้า​มา​ใน​บ้าน, และ​ออก​ไป​จาก​บ้าน</verse>
				<verse number="20">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​ความ​แช่ง, ความ​วุ่นวาย. และ​คำ​ติเตียน, มา​ถึง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ใน​บรรดา​กิจการ​ซึ่ง​มือ​ของ​เจ้า​กระทำ, จน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ถูก​ทำลาย, และ​ฉิบหาย​เสีย​โดยเร็ว; เพราะ​ความ​ชั่ว​ที่​เจ้า​กระทำ, คือ​ละ​ลืม​เรา.</verse>
				<verse number="21">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​บันดาล​ให้​โรค​ห่า​มา​ติด​เจ้า​ทั้ง​หลาย, จน​พระองค์​ได้​ทรง​ทำลาย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไป​ปกครอง​นั้น.</verse>
				<verse number="22">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​โรค​ซูบ​ผอม, เป็นไข้​พิษ, เป็น​โรค​อักเสบ, และ​กาฬโรค, และ​เป็น​อันตราย​ด้วย​คม​คาบ, และ​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​ต้น​ข้าว​ต้น​นั้น​ลีบ​รา​เสีย​ไป; ของ​เหล่านี้​จะ​เบียด​เบียฬ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จน​ฉิบหาย​ไป.</verse>
				<verse number="23">ท้อง​ฟ้า​ที่อยู่​เหนือ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น (ดุจดัง) ทอง​เห​ลือง, และ​แผ่น​ดิน​ที่​อยู่​เบื้อง​ใต้​นั้น​จะ​เป็น (ดุจดัง) เหล็ก.</verse>
				<verse number="24">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​ฝน​ที่​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า​เป็น​ดุจดัง​ธุลี และ​ฝุ่น​ที่​ลง​มา​จาก​อากาศ​บน​เจ้า​ทั้ง​หลาย, จน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ฉิบหาย​ไป</verse>
				<verse number="25">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​บันดาล​ให​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ล้ม​ลง​ต่อหน้า​พวก​ศัตรู​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย; เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ออก​ไป​ต่อสู้​กับ​ศัตรู​นั้น​ทาง​หนึ่ง, และ​จะ​หนี​จาก​เขา​เจ็ด​ทาง: และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ถูก​ต้อ​น​ไล่​ไป​อยู่​ประเทศ​อื่น ๆ ทั่ว​โลก.</verse>
				<verse number="26">ซากศพ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​อาหาร​แก่​ฝูง​นก​ใน​อากาศ, และ​ฝูง​สัตว์ป่า, จน​หา​มี​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​จะ​ไล่​ฝูง​สัตว์​ไม่.</verse>
				<verse number="27">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ทรมาน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ด้วย​ให้​บังเกิด​โรค​ฝี​ดัง​ชาว​อาย​ฆุบ​โต, ด้วย​บาน​ทะ​โรค, ด้วย​คุดทะราด, และ​ด้วย​โรค​หิต, ซึ่ง​รักษา​ไม่​หาย.</verse>
				<verse number="28">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ทรมาน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ด้วย​ให้​บังเกิด​เป็นบ้า​คลั่ง, และ​จิตต์​มืด​เขลา, และ​ความ​สะดุ้ง​กลัว;</verse>
				<verse number="29">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​ความ​มืด​ต้อง​คลำ​หา​หนทาง​ใน​เวลา​กลางวัน, ดุจดัง​คน​ตาบอด​คลำ​หาทาง, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​หา​จำเริญ​ใน​การงาน​ของ​เจ้า​ไม่: จะ​ต้อง​ถูก​ย่ำยี​และ​ปล้น​เสมอ​ไป, ห้าม​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​จะ​ช่วย​เจ้า​ให้​รอด​ได้​ไม่.</verse>
				<verse number="30">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​สู่ขอ​หญิง​เป็น​ภรรยา, แต่​คน​อื่น​จะ​มา​นอน​กับ​หญิง​นั้น: เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​สร้าง​เรือน แต่​จะ​หา​ได้​อยู่​เรือน​นั้น​ไม่: เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ปลุก​เถา​องุ่น, แต่​จะ​หา​ได้​เก็บ​ผล​ที่​เถา​องุ่น​นั้น​ไม่.</verse>
				<verse number="31">โค​ตัวผู้​ของ​เจ้า​จะ​มี​ผู้​มา​ฆ่า​เสีย​ต่อหน้า​เจ้า, แต่​เจ้า​จะ​หา​ได้​กิน​เนื้อ​สัตว์​นั้น​ไม่: และ​ตัว​ลา​ของ​เจ้า​จะ​มี​ผู้​เอา​ไป​เสีย​จาก​เจ้า, และ​จะ​หา​ได้​กลับคืน​มา​ยัง​เจ้า​อีก​ไม่; ฝูง​แกะ​ของ​เจ้า​ศัตรู​จะ​เอา​ไป​เสีย, จะ​หา​มี​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ไป​ช่วย​เจ้า​ให้​รอด​ไม่.</verse>
				<verse number="32">บุตรชาย​หญิง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​ไป​กับ​ชาว​ประเทศ​อื่น: ตา​ของ​เจ้า​จะ​คอย​และ​แลดู​เขา​กลับ​มา​วันยังค่ำ: และ​อำนาจ​แห่ง​มือ​ของ​เจ้า​ก็​หมด​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="33">พืชผล​ที่ดิน, และ​ผล​แห่ง​กิจการ​ทั้งหมด​ของ​เจ้า, ชาว​ประเทศ​ซึ่ง​เจ้า​มิได้​รู้จัก​จะ​มา​กิน​เสีย; และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ถูก​ความ​เบียด​เบียฬ​ย่ำยี​อยู่​เสมอ;</verse>
				<verse number="34">จน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เสีย​จิตต์ เพราะ​กิจการ​ที่​ตา​ของ​เจ้า​แล​เห็น​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="35">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ทรมาน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ด้วย​ให้​บังเกิด​โรค​ฝี​ร้าย​ที่​หัวเข่า, และ​ที่​ขา​ของ​เจ้า, ซึ่ง​จะ​รักษา​ไม่​หาย, ตั้งแต่​ฝ่าเท้า​จน​ตลอด​กระหม่อม</verse>
				<verse number="36">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​และ​กษัตริย์​ที่​เจ้า​เลือกตั้ง​ให้​ครอบ​ครอง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น, ไป​ยัง​ประเทศ​อื่น​ซึ่ง​เจ้า, หรือ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​มิได้​รู้จัก, และ​ที่​นั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ปฏิบัติ​พระ​อื่น ๆ, ซึ่ง​ทำ​ด้วย​ไม้​และ​หิน.</verse>
				<verse number="37">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ที่​พิศวง, เป็น​ที่​อัศจรรย์​ใจ, และ​เป็น​ที่​เล่าลือ​ไป​แห่ง​ชน​ทุก​ประเทศ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="38">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ขน​เอา​พืช​มาก​ออก​ไป​ยัง​ที่นา, แต่​จะ​ได้​เก็บ​ผล​มา​น้อย; เพราะ​ตัว​ตั๊ก​กะ​แตน​ใหญ่​จะ​กัด​กิน​เสีย.</verse>
				<verse number="39">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ปลูก​เถา​องุ่น และ​รักษา​ได้, แต่​จะ​หา​ได้​กิน​น้ำ​องุ่น, หรือ​เก็บ​ผล​ต้น​นั้น​ไม่: เพราะ​ตัว​หนอน​จะ​กัด​กิน​เสีย.</verse>
				<verse number="40">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​ต้น​มะกอก​เทศ​ทั่ว​เขตต์​แขวง​เมือง​ของ​เจ้า, แต่​จะ​หา​ได้​ทา​ตัว​ของ​เจ้า​ด้วย​น้ำมัน​นั้น​ไม่; เพราะ​ผล​มะกอก​เทศ​นั้น​จะ​หล่น​เสีย​ไป.</verse>
				<verse number="41">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​บุตรชาย​หญิง, แต่​บุตร​นั้น​จะ​หา​ได้​อยู่​กับ​เจ้า​ไม่; เพราะ​จะ​ต้อง​ไป​เป็น​ทาส​ชะ​เลย.</verse>
				<verse number="42">ต้นไม้​ทั้งปวง​และ​พืชผล​ที่ดิน​ของ​เจ้า​นั้น​ตั๊ก​กะ​แตน​ใหญ่​จะ​มา​กิน​ให้​เสีย​ไป.</verse>
				<verse number="43">คน​ต่างชาติ​ที่อยู่​ใน​เขตต์​แขวง​เมือง​ของ​เจ้า​จะ​เจริญ​ยิ่งๆ ขึ้น​สูง​กว่า​เจ้า; และ​เจ้า​จะ​ยิ่ง​ต่ำ​ลง.</verse>
				<verse number="44">เขา​จะ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยืม​ของๆ เขา​ได้, แต่​เจ้า​จะ​ให้​เขา​ยืม​ของๆ เจ้า​ไม่​ได้: เขา​จะ​เป็น​หัวหน้า, แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ที่สุด​ท้าย.</verse>
				<verse number="45">ความ​แช่ง​ทั้งปวง​นี้​จะ​ไล่​ตาม​ทัน​เจ้า​ทั้ง​หลาย, จน​เจ้า​จะ​ฉิบหาย​ไป; เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มิได้​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​ไม่ รักษา​ข้อ​พระ​บัญญัติ: และ​ข้อ​กฎหมาย​ของ​พระองค์​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​นั้น​.</verse>
				<verse number="46">ความ​แช่ง​เหล่านี้​จะ​อยู่​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย เป็น​ของ​สำคัญ, และ​เป็น​น่า​พิศวง​แก่​เผ่าพันธุ์​ของ​เจ้า​เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="47">เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มิได้​ปฏิบัติ​นับถือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ด้วยใจ​โสม​นัศ​ยินดี, ด้วย​มี​ของ​บริบูรณ์​ทุกอย่าง;</verse>
				<verse number="48">เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ปฏิบัติ​ศัตรู​ของ​เจ้า, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​มา​เบียด​เบียฬ​เจ้า​ด้วย​ความ​อดอยาก, ความ​เปลือยเปล่า, และ​ความ​ขัดสน​สิ่ง​ทั้งปวง: และ​เขา​จะ​เอา​แอก​เหล็ก​มา​วาง​ที่​คอ​ของ​เจ้า, จน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ฉิบหาย​ไป.</verse>
				<verse number="49">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​พา​ชน​ต่าง​ประเทศ​มา​จาก​สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก, เร็ว​เหมือน​นก​อินทรีย์​บิน​มา, ที่​เจ้า​ไม่​รู้จัก​ภาษา​เขา​ให้​ต่อสู้​กับ​เจ้า;</verse>
				<verse number="50">คือ​คน​ที่​มี​หน้าตา​พึง​กลัว​ผู้​ที่​ไม่​มี​เมตตา​กับ​คนแก่, และ​คน​หนุ่ม,</verse>
				<verse number="51">เขา​จะ​กิน​ลูก​สัตว์​ของ​เจ้า, และ​พืชผล​ที่ดิน​ของ​เจ้า, คือ​ข้าว​น้ำ​องุ่น​ใหม่, และ​น้ำมัน​จน​ฉิบหาย, สิ้น​ไป​ไม่​เหลือ​เลย.</verse>
				<verse number="52">เขา​จะ​มา​ตั้ง​ค่าย​ล้อมรอบ​เมือง​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, และ​ทำลาย​กำแพง​สูง​ใหญ่, ที่​เจ้า​ไว้ใจ, จน​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า; ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ประ​ทา​น่​ให้​เจ้า​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="53">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​กิน​ผล​กาย​ของ​ตนเอง​เป็น​อาหาร คือ​เนื้อ​บุตรชาย​หญิง​ของ​เจ้า, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ประทาน​ให้​นั้น, ใน​เวลา​ที่​พวก​ศัตรู​จะ​มา​ตั้ง​ค่าย​ล้อมรอบ​เบียด​เบียฬ​เจ้า​อยู่.</verse>
				<verse number="54">คน​ใจอ่อน​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, จะ​มี​ความ​อิจฉา​ต่อ​พี่น้อง, และ​ภรรยา​ที่รัก, และ​บุตร​ของ​ตน​ที่​เหลือ​อยู่;</verse>
				<verse number="55">จน​เขา​จะ​ไม่​ยอม​ให้​ใคร​กิน​เนื้อ​บุตร​ของ​ตน, เพราะ​ความ​อด​อาหาร​มาก​ใน​เวลา​ที่​พวก​ศัตรู​จะ​มา​ตั้ง​ค่าย​ล้อมรอบ​เมือง​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​ไว้​และ​เบียด​เบียฬ​เจ้า.</verse>
				<verse number="56">และ​ผู้หญิง​ที่​อ่อนแอ​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ซึ่ง​ไม่​อาจ​เหยียบ​เท้า​ลง​ที่ดิน​เพราะ​เป็น​คน​อ่อนแอ ก็​จะ​มี​ใจ​คิด​อิจฉา​สามี. กับ​บุตรชาย​หญิง​ของ​ตน,</verse>
				<verse number="57">และ​ลูกอ่อน​ที่​เกิด​มา​แต่​กาย​ของ​เขา​นั้น, เขา​จะ​กิน​เป็น​อาหาร​เพราะ​ได้​อดอยาก​มาก​ใน​เวลา​ที่​พวก​ศัตรู​ตั้ง​ค่าย​ล้อมรอบ​เมือง​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​ไว้, และ​เบียด​เบียฬ​เข้า​นั้น</verse>
				<verse number="58">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​ทำ​ตาม​บรรดา​ถ้อยคำ​พระ​บัญญัติ​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​นี้, และ​เกรงกลัว​พระ​นาม​อัน​มี​เดช​พิลึก​พึง​กลัว​นั้น, คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า,</verse>
				<verse number="59">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​บังเกิด​โรคภัย​แก่​เจ้า, และ​ให้​บังเกิด​โรคภัย​แก่​เผ่าพันธุ์​ของ​เจ้า, เป็น​โรคภัย​อัน​อยู่​ช้านาน, และ​ให้​มี​ความ​เจ็บ, ความ​ไข้​ที่​ให้​มี​ความ​ลำบาก​มากมาย.</verse>
				<verse number="60">พระองค์​จะ​ทรง​นำ​บรรดา​ความ​เจ็บไข้​แห่ง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กลัว​อยู่​นั้น​มา​ยัง​เจ้า; แล​ให้​โรค​นั้น​ติด​เนื่อง​อยู่​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="61">ความ​เจ็บป่วย​โรคภัย​ทั้งปวง, ซึ่ง​ไม่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​พระ​บัญญัติ​นี้, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​นำมา​ยัง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ด้วย, จน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ฉิบหาย​ไป.</verse>
				<verse number="62">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เหลือ​อยู่​น้อย​คน, ที่​แต่ก่อน​มากมาย​ดุจดัง​ดาว​ใน​ท้อง​ฟ้า; เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="63">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มี​ความยินดี​ใน​เจ้า, จะ​ทรง​กระทำ​ดี​แก่​เจ้า, และ​จะ​ทรง​โปรด​ให้ เจ้า​มี​ผู้คน​มาก​ทวี​ขึ้น​นั้น​ฉันใด พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ยินดี​ใน​การ​ที่​จะ​ทำลาย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​สาป​ศูนย์​ไป​ฉันนั้น, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​กำจัด​ออก​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​จะ​ไป​ปกครอง​นั้น.</verse>
				<verse number="64">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กระจัดกระจาย​ไป​อยู่​ท่า​ม​กลาง​ชาว​ประเทศ​ทั้งปวง, ตั้งแต่​สุด​โลก​ข้าง​นี้​จนถึง​สุด​ข้าง​โน้น; และ​ใน​ที่​นั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ปฏิบัติ​พระ​อื่นๆ, ซึ่ง​เจ้า​และ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​มิได้​รู้​จัก, คือ​ไม้​และ​ศิลา.</verse>
				<verse number="65">และ​ใน​ประเทศ​เหล่านี้ เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​หา​มี​ความ​สุข​ไม่, และ​จะ​หา​มี​ที่​วาง​ฝ่าเท้า​ให้​เป็นสุข​ไม่: แต่​ใน​ที่นั่น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มี​ใจ​หวาดหวั่น, หน้าตา​เศร้าหมอง​มี​ความ​ทุกข์ร้อน;</verse>
				<verse number="66">และ​หวาด​ไป​ว่า​ชีวิต​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ตาย; เจ้า​จะ​กลัว​ทั้งวัน​และ​คืน, จะ​หา​มี​ความ​ไว้ใจ​ใน​ชีวิต​ของ​เจ้า​ไม่​เลย.</verse>
				<verse number="67">ใน​เวลา​เช้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ว่า, อยาก​จะ​ให้​เป็น​เวลา​เย็น! และ​เวลา​เย็น​นั้น​เจ้า​ก็​จะ​ว่า, อยาก​จะ​ให้​เป็น​เวลา​เช้า! เพราะ​ความ​กลัว​ใน​ใจ​ของ​เจ้าที่​กลัว​นั้น, และ​เพราะ​การ​ที่​ตา​ของ​เจ้า​แลเห็น.</verse>
				<verse number="68">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​กลับ​ไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​อีก ด้วย​เรือ​กำปั่น, ตาม​ทาง​ที่​เรา​ได้​กล่าว​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, เจ้า​จะ​ไม่​เห็น​ประเทศ​นั้น​อีก; และ​ที่นั่น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ขายตัว​เอง​ไว้​กับ​พวก​ศัตรู​ของ​เจ้า​เป็น​ทาส​ชาย​หญิง และ​จะ​หา​มี​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ช่วย​ไถ่​เจ้า​ได้​ไม่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">ลำดับ​นี้ คือ​คำ​สัญญา​ไมตรี​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​ให้​โม​เซ​ตั้ง​ไว้​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​แผ่น​ดิน​โม​อาบ, เป็น​ความ​นอกจาก​คำ​สัญญา​ไมตรี​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​ไว้​กับ​เขา​ที่​โฮ​เร็บ โม​เซ​ได้​เรียก​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล, กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​บรรดา​กิจการ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​ฟา​โร ต่อหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต. และ​แก่​บรรดา​ข้าราชการ. และ​ทั้ง​แผ่น​ดิน​ของ​ฟา​โร​นั้น; และ​การ​ลำบาก​ใหญ่​ซึ่ง​ตา​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น. การ​สำคัญ​และ​การ​อัศจรรย์​ใหญ่​เหล่านั้น: แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ประทาน​ให้​เจ้า​มี​ใจ​สังเกต. ตา​ที่​จะ​แลเห็น, แล​หู​ที่​จะ​ได้ยิน​ไม่, จนถึง​ทุกวันนี้. (พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า) เรา​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​ใน​ป่า​ได้​สี่​สิบ​ปี​มา​แล้ว: ผ้า​ผ่อน​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นุ่งห่ม​อยู่​นั้น​ก็​หา​ได้​เก่าแก่​ไป​ไม่, เกือก​ที่​รองเท้า​ของ​เจ้า​ก็​หา​ได้​เก่าแก่​ไป​ไม่. เจ้า​ทั้ง​หลาย​มิได้​รับประทาน​ขนม. มิได้​ดื่ม​น้ำ​องุ่น​และ​น้ำเมา; เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า. และ​เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​ถึง​ตำบล​นี้​แล้ว, ซี​โฮน​กษัตริย์​เมือง​เฮ​ศ​โบ​น, และ​โอ​ฆกษัต​ริ​ย​เมือง​บา​ซาน, ได้​ออก​มา​สู้รบ​กับ​เรา​ทั้ง​หลาย; เรา​ได้​ตี​เขา​และ​ได้​ริบ​แผ่น​ดิน​ของ​เขา, ให้​เป็น​ที่อยู่​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​ตระกูล​รู​เบ็น, แก่​ตระกูล​ฆาด, และ​แก่​ตระกูล​มะ​นา​เซ​ครึ่ง​ตระกูล​นั้น. เหตุ​ฉะนี้​จง​รักษา​คำ​สัญญา​ไมตรี​นี้, และ​ทำ​ตาม, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​มี​ความ​จำเริญ​ใน​บรรดา​กิจการ​ที่​เจ้า​กระทำ​นั้น วันนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยืน​อยู่​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ทั้ง​แม่กอง,ตระกูล​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, พวก​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่, เจ้าพนักงาน​ของ​เจ้า. บรรดา​คน​พวก​ยิศ​รา​เอล, บุตร​ภรรยา​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, คน​ต่างชาติ​ที่อยู่​ใน​กองทัพ​ของ​เจ้า, ทั้งคน​ตัด​ฟืน​และ​คน​ตัก​น้ำ​ของ​เจ้า​ด้วย; เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เข้า​ตั้ง​สัญญา​ไมตรี​กัน​กับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ด้วย​คำ​ปฏิญาณ, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​กระทำ​ไว้​กับ​เจ้า​ใน​วันนี้: เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ทรง​ตั้ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​วันนี้, ให้​เป็น​พวก​ของ​พระองค์​เอง, และ​เพื่อ​พระองค์​จะ​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เหมือน​พระองค์​ได้​ตรัส​แก่​เจ้า​ไว้​นั้น, และ​เหมือน​พระองค์​ได้​ทรง​สัญญา​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า, คือ​อับ​รา​ฮาม, ยิศ​ฮา​ค​และ​ยา​โคบ เรา​ได้​ตั้ง​คำ​สัญญา​ไมตรี​นี้ มิใช่​กับ​เจ้า​พวก​เดียว; แต่​กับ​คน​เหล่านั้น​ที่มา​ยืน​อยู่​กับ​เรา​วันนี้ ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​กับ​คน​อื่น​ที่​มิได้​อยู่​ที่นี่​กับ​เรา​วันนี้: (เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​รู้อยู่​ว่า​ได้​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​นั้น​อย่างไร, และ​ได้​ออก​มา​ข้าม​ประเทศ​ทั้งปวง​นั้น​อย่างไร; เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​การ​ชั่ว​ของ​เขา, และ​ได้​เห็น​รูป​เคารพ, ทำ​ด้วย​ไม้​ศิลา, และ​เงินทอง​ของ​เขา, ซึ่ง​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​ของ​เขา​นั้น); กลัว​ว่า​จะ​มี​ชาย, หรือ​หญิง, ครอบครัว, ตระกูล, ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​ใจ​แปรปรวน​ไป​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ใน​วันนี้, และ​ปฏิบัติ​พระ​อื่นๆ แห่ง​ประเทศ​เหล่านี้; กลัว​ว่า​จะ​มี​ราก​หน่อ​ที่​จะ​ให้​บังเกิด​ของ​ขม​เปรี้ยว​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย; เมื่อ​เขา​ได้ยิน​คำ​แช่ง​เหล่านี้, เขา​จะ​นึก​ยินดี​ใน​ใจ​ของ​ตน​ว่า, ถึง​มา​ทว่า​เรา​ประพฤติ​ตาม​ความ​ปรารถนา​ใน​ใจ​ของ​ตน ด้วย​การ​ดื่ม​ของ​มึน​เมา, เรา​ยัง​จะ​มี​ความ​สุข​อยู่: พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ไม่​ทรง​งด​โทษ​เขา​ไว้, แต่​ความ​พิ​โรธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​ความ​หวงแหน​ของ​พระองค์​จะ​ทรง​เผา​คน​นั้น, ความ​แช่ง​ทั้งปวง​ที่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​นี้​จะ​ตก​อยู่​บน​ผู้​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ลบ​ชื่อ​ผู้​นั้น​ออก​เสีย​จาก​ใต้​ฟ้า. และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​แยก​เขา​ออก​จาก​ตระกูล​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง, และ​มอบ​ไว้​แก่​ความ​ชั่ว​ตาม​ความ​แช่ง​ทั้งปวง​แห่ง​ข้อ​สัญญา​ไมตรี​ซึ่ง​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​พระ​บัญญัติ​นี้ ครั้น​บุตร​หลาน​ของ​เจ้าที่​จะ​เกิด​ใน​ภายหน้า, และ​คน​ต่างชาติ​ที่​จะ​มา​จาก​ประเทศ​ไกล, ได้​เห็น​ความ​ทุกข์, และ​ความ​เจ็บไข้, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​บังเกิด​แก่​ประเทศ​นั้น: ทั้ง​ประเทศ​กำ​มะ​ถัน, เป็น​เกลือ, และ​ซึ่ง​เผา​ร้อน, เป็น​ประเทศ​ซึ่ง​ไม่​ได้​หว่าน​พืช, และ​ไม่​ได้​เกิด​ผล​ไม่​มี​หญ้า​งอก​งาม​ใน​ที่นั่น, เป็น​ดุจ​ความ​ฉิบหาย​แห่ง​เมือง​ซะ​โดม, เมือง​อะ​โมรา, เมือง​อัด​มา, และ​เมือง​ซะ​โบ​อิม, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ทำลาย​เสีย​ด้วย​ความ​กริ้ว, และ​ความ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์: ชน​ชาว​ประเทศ​ทั้งปวง​นั้น​จะ​ว่า, เหตุ​อย่างไร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​ดังนั้น​แก่​ประเทศ​นี้? เพราะ​เหตุไร​พระองค์​จึง​มี​ความ​พิ​โรธ​ใหญ่​ดังนี้? แล้ว​คน​ทั้งปวง​จะ​ว่า, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ละทิ้ง​คำ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​แห่ง​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​ไว้​กับ​เขา, เมื่อ​พระองค์​ได้​พา​เขา​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​หลง​ปฏิบัติ​นมัสการ​พระ​อื่นๆ, ซึ่ง​เขา​มิได้​รู้จัก, และ​ซึ่ง​พระองค์​มิได้​ประทาน​ให้​เขา: เหตุ​ฉะนี้​ความ​พิ​โรธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็ได้​เผา​แผ่น​ดิน​นี้, และ​พระองค์​ได้​ทรง​พา​ความ​แช่ง​ทั้งปวง​ที่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​มา​ถึง​แผ่น​ดิน​นี้; และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ถอน​เขา​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​ประเทศ​ของ​เขา​ด้วย​ความ​กริ้ว, ความ​โกรธ, และ​ความ​พิ​โรธ​อัน​ใหญ่, และ​ได้​ทรง​ทอดทิ้ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​ประเทศ​อื่น, ดุจดัง​ที่​เป็น​อยู่​ทุกวันนี้. ความลับ​ลึก​ทั้งปวง​เป็น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา; แต่​ความ​ที่​ให้​ปรากฏ​แจ้ง​นั้น เป็น​ของ​เรา​และ​ของ​ลูกหลาน​เรา​เป็นนิตย์, เพื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ทำ​ตาม​บรรดา​ถ้อยคำ​ใน​พระ​บัญญัติ​นี้</verse>
				<verse number="2">โม​เซ​ได้​เรียก​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล, กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​บรรดา​กิจการ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​ฟา​โร ต่อหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต. และ​แก่​บรรดา​ข้าราชการ. และ​ทั้ง​แผ่น​ดิน​ของ​ฟา​โร​นั้น;</verse>
				<verse number="3">และ​การ​ลำบาก​ใหญ่​ซึ่ง​ตา​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น. การ​สำคัญ​และ​การ​อัศจรรย์​ใหญ่​เหล่านั้น:</verse>
				<verse number="4">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ประทาน​ให้​เจ้า​มี​ใจ​สังเกต. ตา​ที่​จะ​แลเห็น, แล​หู​ที่​จะ​ได้ยิน​ไม่, จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="5">(พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า) เรา​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​ใน​ป่า​ได้​สี่​สิบ​ปี​มา​แล้ว: ผ้า​ผ่อน​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นุ่งห่ม​อยู่​นั้น​ก็​หา​ได้​เก่าแก่​ไป​ไม่, เกือก​ที่​รองเท้า​ของ​เจ้า​ก็​หา​ได้​เก่าแก่​ไป​ไม่.</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ทั้ง​หลาย​มิได้​รับประทาน​ขนม. มิได้​ดื่ม​น้ำ​องุ่น​และ​น้ำเมา; เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">และ​เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​ถึง​ตำบล​นี้​แล้ว, ซี​โฮน​กษัตริย์​เมือง​เฮ​ศ​โบ​น, และ​โอ​ฆกษัต​ริ​ย​เมือง​บา​ซาน, ได้​ออก​มา​สู้รบ​กับ​เรา​ทั้ง​หลาย;</verse>
				<verse number="8">เรา​ได้​ตี​เขา​และ​ได้​ริบ​แผ่น​ดิน​ของ​เขา, ให้​เป็น​ที่อยู่​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​ตระกูล​รู​เบ็น, แก่​ตระกูล​ฆาด, และ​แก่​ตระกูล​มะ​นา​เซ​ครึ่ง​ตระกูล​นั้น.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ฉะนี้​จง​รักษา​คำ​สัญญา​ไมตรี​นี้, และ​ทำ​ตาม, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​มี​ความ​จำเริญ​ใน​บรรดา​กิจการ​ที่​เจ้า​กระทำ​นั้น</verse>
				<verse number="10">วันนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยืน​อยู่​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ทั้ง​แม่กอง,ตระกูล​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, พวก​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่, เจ้าพนักงาน​ของ​เจ้า. บรรดา​คน​พวก​ยิศ​รา​เอล,</verse>
				<verse number="11">บุตร​ภรรยา​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, คน​ต่างชาติ​ที่อยู่​ใน​กองทัพ​ของ​เจ้า, ทั้งคน​ตัด​ฟืน​และ​คน​ตัก​น้ำ​ของ​เจ้า​ด้วย;</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เข้า​ตั้ง​สัญญา​ไมตรี​กัน​กับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ด้วย​คำ​ปฏิญาณ, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​กระทำ​ไว้​กับ​เจ้า​ใน​วันนี้:</verse>
				<verse number="13">เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ทรง​ตั้ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​วันนี้, ให้​เป็น​พวก​ของ​พระองค์​เอง, และ​เพื่อ​พระองค์​จะ​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เหมือน​พระองค์​ได้​ตรัส​แก่​เจ้า​ไว้​นั้น, และ​เหมือน​พระองค์​ได้​ทรง​สัญญา​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า, คือ​อับ​รา​ฮาม, ยิศ​ฮา​ค​และ​ยา​โคบ</verse>
				<verse number="14">เรา​ได้​ตั้ง​คำ​สัญญา​ไมตรี​นี้ มิใช่​กับ​เจ้า​พวก​เดียว;</verse>
				<verse number="15">แต่​กับ​คน​เหล่านั้น​ที่มา​ยืน​อยู่​กับ​เรา​วันนี้ ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​กับ​คน​อื่น​ที่​มิได้​อยู่​ที่นี่​กับ​เรา​วันนี้:</verse>
				<verse number="16">(เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​รู้อยู่​ว่า​ได้​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​นั้น​อย่างไร, และ​ได้​ออก​มา​ข้าม​ประเทศ​ทั้งปวง​นั้น​อย่างไร;</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​การ​ชั่ว​ของ​เขา, และ​ได้​เห็น​รูป​เคารพ, ทำ​ด้วย​ไม้​ศิลา, และ​เงินทอง​ของ​เขา, ซึ่ง​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​ของ​เขา​นั้น);</verse>
				<verse number="18">กลัว​ว่า​จะ​มี​ชาย, หรือ​หญิง, ครอบครัว, ตระกูล, ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​ใจ​แปรปรวน​ไป​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ใน​วันนี้, และ​ปฏิบัติ​พระ​อื่นๆ แห่ง​ประเทศ​เหล่านี้; กลัว​ว่า​จะ​มี​ราก​หน่อ​ที่​จะ​ให้​บังเกิด​ของ​ขม​เปรี้ยว​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย;</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เขา​ได้ยิน​คำ​แช่ง​เหล่านี้, เขา​จะ​นึก​ยินดี​ใน​ใจ​ของ​ตน​ว่า, ถึง​มา​ทว่า​เรา​ประพฤติ​ตาม​ความ​ปรารถนา​ใน​ใจ​ของ​ตน ด้วย​การ​ดื่ม​ของ​มึน​เมา, เรา​ยัง​จะ​มี​ความ​สุข​อยู่:</verse>
				<verse number="20">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ไม่​ทรง​งด​โทษ​เขา​ไว้, แต่​ความ​พิ​โรธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​ความ​หวงแหน​ของ​พระองค์​จะ​ทรง​เผา​คน​นั้น, ความ​แช่ง​ทั้งปวง​ที่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​นี้​จะ​ตก​อยู่​บน​ผู้​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ลบ​ชื่อ​ผู้​นั้น​ออก​เสีย​จาก​ใต้​ฟ้า.</verse>
				<verse number="21">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​แยก​เขา​ออก​จาก​ตระกูล​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง, และ​มอบ​ไว้​แก่​ความ​ชั่ว​ตาม​ความ​แช่ง​ทั้งปวง​แห่ง​ข้อ​สัญญา​ไมตรี​ซึ่ง​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​พระ​บัญญัติ​นี้</verse>
				<verse number="22">ครั้น​บุตร​หลาน​ของ​เจ้าที่​จะ​เกิด​ใน​ภายหน้า, และ​คน​ต่างชาติ​ที่​จะ​มา​จาก​ประเทศ​ไกล, ได้​เห็น​ความ​ทุกข์, และ​ความ​เจ็บไข้, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​บังเกิด​แก่​ประเทศ​นั้น:</verse>
				<verse number="23">ทั้ง​ประเทศ​กำ​มะ​ถัน, เป็น​เกลือ, และ​ซึ่ง​เผา​ร้อน, เป็น​ประเทศ​ซึ่ง​ไม่​ได้​หว่าน​พืช, และ​ไม่​ได้​เกิด​ผล​ไม่​มี​หญ้า​งอก​งาม​ใน​ที่นั่น, เป็น​ดุจ​ความ​ฉิบหาย​แห่ง​เมือง​ซะ​โดม, เมือง​อะ​โมรา, เมือง​อัด​มา, และ​เมือง​ซะ​โบ​อิม, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ทำลาย​เสีย​ด้วย​ความ​กริ้ว, และ​ความ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์:</verse>
				<verse number="24">ชน​ชาว​ประเทศ​ทั้งปวง​นั้น​จะ​ว่า, เหตุ​อย่างไร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​ดังนั้น​แก่​ประเทศ​นี้? เพราะ​เหตุไร​พระองค์​จึง​มี​ความ​พิ​โรธ​ใหญ่​ดังนี้?</verse>
				<verse number="25">แล้ว​คน​ทั้งปวง​จะ​ว่า, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ละทิ้ง​คำ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​แห่ง​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​ไว้​กับ​เขา, เมื่อ​พระองค์​ได้​พา​เขา​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต,</verse>
				<verse number="26">และ​เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​หลง​ปฏิบัติ​นมัสการ​พระ​อื่นๆ, ซึ่ง​เขา​มิได้​รู้จัก, และ​ซึ่ง​พระองค์​มิได้​ประทาน​ให้​เขา:</verse>
				<verse number="27">เหตุ​ฉะนี้​ความ​พิ​โรธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็ได้​เผา​แผ่น​ดิน​นี้, และ​พระองค์​ได้​ทรง​พา​ความ​แช่ง​ทั้งปวง​ที่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​มา​ถึง​แผ่น​ดิน​นี้;</verse>
				<verse number="28">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ถอน​เขา​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​ประเทศ​ของ​เขา​ด้วย​ความ​กริ้ว, ความ​โกรธ, และ​ความ​พิ​โรธ​อัน​ใหญ่, และ​ได้​ทรง​ทอดทิ้ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​ประเทศ​อื่น, ดุจดัง​ที่​เป็น​อยู่​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="29">ความลับ​ลึก​ทั้งปวง​เป็น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา; แต่​ความ​ที่​ให้​ปรากฏ​แจ้ง​นั้น เป็น​ของ​เรา​และ​ของ​ลูกหลาน​เรา​เป็นนิตย์, เพื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ทำ​ตาม​บรรดา​ถ้อยคำ​ใน​พระ​บัญญัติ​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">เมื่อ​บรรดา​เหตุการณ์​เหล่านี้​มา​ถึง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แล้ว, ทั้ง​ความ​อวยพร, และ​ความ​แช่ง, ซึ่ง​เรา​ได้​ตั้ง​ไว้​ตรงหน้า​เจ้า, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ระลึก​ขึ้น​ใน​ความ​นี้​ที่​ท่ามกลาง​ประเทศ​ทั้งปวง, ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​ขืน​ให้​เจ้า​ไป​อยู่​นั้น,</verse>
				<verse number="2">และ​เจ้า​จะ​กลับ​หัน​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​จะ​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​ตาม​บรรดา​คำ​ที่​เรา​สั่ง​เจ้า​ไว้​ใน​วันนี้. ทั้ง​ตัว​เจ้า​และ​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า. ด้วย​สุด​จิตต์, สุดใจ​ของ​เจ้า;</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​โปรด​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กลับ​จาก​การ​เป็น​ทาส​ชะ​เลย, จะ​ทรง​เมตตา​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย. และ​จะ​ทรง​หัน​หวน​รวบรวม​พวก​เจ้า​มา​จาก​ประเทศ​ทั้งปวง. ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กระจาย​ไป​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ถ้า​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ใน​พวก​เจ้า​ถูก​ขับไล่​ไป​อยู่​ที่สุด​ปลาย​สวรรค์, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​รวบรวม​เจ้า, มา​จาก​ที่นั่น:</verse>
				<verse number="5">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​ถึง​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​อยู่​ก่อน, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ปกครอง​แผ่น​ดิน​นั้น; และ​พระองค์​จะ​ทรง​กระทำ​คุณ​แก่​เจ้า, ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทวี​ขึ้น​มาก​กว่า​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​อีก.</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​ดัดแปลง​ใจ​ของ​เจ้า, และ​ใจ​บุตร​หลาน​เจ้า. ให้​รัก​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ด้วย​สุด​จิตต์, สุดใจ​ของ​เจ้า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ได้.</verse>
				<verse number="7">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​ยก​ความ​แช่ง​ทั้งปวง​นี้​วาง​ลง​บน​พวก​ศัตรู​ของ​เจ้า, และ​เหมือน​คน​ทั้งปวง​ที่​ชัง​และ​ย่ำยี​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​กลับ​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ประพฤติ​ตาม​ข้อบัญญัติ​ทั้งปวง​ของ​พระองค์ ซึ่ง​เรา​สั่ง​เจ้า​ไว้​ใน​วันนี้.</verse>
				<verse number="9">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​แห่ง พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​รักษา​ข้อ​พระ​บัญญัติ, และ​ข้อกฎหมาย​ทั้งปวง​ของ​พระองค์, ซึ่ง​ได้​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​พระ​บัญญัติ​นี้, ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กลับ​หัน​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ด้วย​สุด​จิตต์​สุดใจ​ของ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, จะ​ทรง​บันดาล​ให้​กิจการ​ที่​ทำ​ด้วย​มือ​ของ​เจ้า​จำเริญ, และ​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, กับ​ลูก​สัตว์​ทั้งปวง, และ​พืชผล​ที่ดิน​ของ​เจ้า​จำเริญ​ดี, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ยินดี​พระทัย​ใน​เจ้า​ทั้ง​หลาย และ​จะ​ทรง​อวยพร​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เหมือน​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​นั้น</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระ​บัญญัติ​ที่​เรา​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​วันนี้, ไม่​เป็น​ข้อ​ยาก​เหลือ​ปัญญา​ของ​เจ้า, และ​มิได้​อยู่​ห่างไกล​จาก​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="12">พระ​บัญญัติ​นั้น​มิได้​อยู่​บน​สวรรค์, ที่​เจ้า​จะ​ถาม​ว่า, ใคร​ขึ้น​ไป​ยัง​สวรรค์​ได้, และ​นำ​เอา​พระ​บัญญัติ​นั้น​มา​อ่าน​ให้​เรา​ฟัง​เพื่อ​เรา​จะ​ทำ​ตาม?</verse>
				<verse number="13">พระ​บัญญัติ​นั้น​มิได้​อยู่​พ้น​ทะเล​ไป​ข้าง​โน้น, ที่​เจ้า​จะ​ถาม​ว่า, ใคร​จะ​ข้าม​ทะเล, ไป​นำ​พระ​บัญญัติ​มา​อ่าน​ให้​เรา​ฟัง, เพื่อ​เรา​จะ​ทำ​ตาม​พระ​บัญญัติ​นั้น?</verse>
				<verse number="14">แต่​คำ​นั้น​ก็​อยู่​ใกล้​เจ้า​ทั้ง​หลาย, คือ​ใน​ปาก, และ​ใน​ใจ​ของ​เจ้า, เจ้า​จึง​ทำ​ตาม​คำ​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="15">นี่​แน่ะ, วันนี้​เรา​ได้​ตั้ง​ชีวิต​และ​ความ​ดี, กับ​ความ​ตาย และ​ความ​ชั่ว​ไว้​ตรงหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="16">ใน​ข้อความ​ที่​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​วันนี้​ว่า, ให้​รัก​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ให้​เดิน​ตาม​ทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์, และ​รักษา​ข้อบัญญัติ​ข้อกฎหมาย​และ​ข้อ​พิพากษา​ทั้งปวง​ของ​พระองค์, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​มี​ชีวิต​และ​ทวี​มาก​ขึ้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​อวยพร​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​เจ้า​จะ​ไป​ปกครอง​นั้น.</verse>
				<verse number="17">แต่​ถ้า​ใจ​ของ​เจ้า​แปรปรวน, มิได้​เชื่อฟัง, และ​หลง​ไป​ไหว้​นมัสการ​ปฏิบัติ​พระ​อื่นๆ;</verse>
				<verse number="18">เรา​กล่าว​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​วันนี้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ฉิบหาย​เสีย​เป็นแน่; จะ​หา​จำเริญ​ชีวิต​ใน​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​เจ้า​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​ไป​ปกครอง​ไม่.</verse>
				<verse number="19">วันนี้​เรา​ก็​ต้อง​อ้าง​สวรรค์​และ​แผ่น​ดิน​มา​ให้​เป็น​พะ​ยาน​ต่อหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, เรา​ได้​ทั้ง​ชีวิต​และ​ความ​ตาย, กับ​ความ​อวยพร​และ​ความ​แช่ง​ไว้​ตรงหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย; เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เลือก​เอา​ข้าง​ชีวิต, ตัว​เจ้า​และ​เผ่าพันธุ์​ของ​เจ้า​จะ​ได้​มี​ชีวิต​จำเริญ​อยู่;</verse>
				<verse number="20">เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รัก​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, เพื่อ​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์, และ​นับถือ​พระองค์, เพราะ​พระองค์​เป็น​ชีวิต​ของ​เจ้า, เป็น​ผู้​ทรง​โปรด​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มี​ชีวิต​ยั่งยืน​อยู่; เพื่อ เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ตั้งอยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า, คือ​อับ​รา​ฮาม, ยิศ​ฮา​ค, และ​ยา​โคบ. ว่า​จะ​ประทาน​ให้แก่​ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">โม​เซ​ได้​ไป​กล่าว​ถ้อยคำ​นี้​แก่​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="2">ว่า, วันนี้​อายุ​เรา​ได้​ร้อย​ยี่​สิบ​ปี​แล้ว; เรา​จะ​ออก​ไป​และ​เข้า​มา​ยก​ไม่​ได้; พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​เรา​แล้ว​ว่า, เจ้า​จะ​หา​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​นี้​ไม่.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, จะ​เสด็จ​ข้าม​ไป​ข้างหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย; พระองค์​จะ​ทำลาย​ชน​ชาว​ประเทศ​นั้น​เสีย​จาก​ข้างหน้า​เจ้า, เจ้า​จะ​ปกครอง​อยู่​ใน​ที่​ของ​เขา: และ​ยะ​โฮ​ซูอะ​จะ​นำหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เหมือน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="4">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​กระทำ​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย เหมือน​อย่าง​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​ซี​โฮน​และ​โอ​ฆ, กษัตริย์​ชาติ​อะ​โมรี. และ​แผ่น​ดิน​ของ​เขา ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ทำลาย​เสีย​นั้น.</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​มอบ​เขา​ทั้ง​หลาย​ไว้​ตรงหน้า​เจ้า, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​กระทำ​แก่​เขา​ตาม​บัญญัติ​ทั้งปวง​ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="6">จง​มี​กำลัง เข้มแข็ง, และ​มี​ใจกล้า, อย่า​สะดุ้ง​ตกใจ​กลัว​เขา: เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, เสด็จ​ไป​ด้วย​เจ้า; พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​หย่อน, ไม่​ละทิ้ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เลย.</verse>
				<verse number="7">โม​เซ​ได้​เรียก​ยะ​โฮ​ซูอะ, กล่าว​แก่​ท่าน​ต่อหน้า​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, เธอ​จะ​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​และ​มี​ใจกล้า: เพราะ​เธอ​ต้อง​นำ​คน​ทั้งปวง​เหล่านี้​ไป​ถึง​แผ่น​ดิน ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย​ว่า: จะ​ประทาน​ให้แก่​เขา​เป็น​กรรมสิทธิ์, และ​เธอ​จะ​ให้​คน​ทั้งปวง​นี้​ไป​อยู่​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​เอง​จะ​เสด็จ​ไป​ข้างหน้า​เธอ; พระองค์​จะ​สถิต​อยู่​ด้วย, พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​ย่อหย่อน​จาก​เธอ, จะ​ไม่​ทรง​ละทิ้ง​เธอ, อย่า​ได้​สะดุ้ง​ตกใจ​กลัว​เลย</verse>
				<verse number="9">โม​เซ​ได้​เขียน​พระ​บัญญัติ​นี้​ไว้, มอบ​ให้​กับ​พวก​ปุโรหิต​เผ่าพันธุ์​ของ​เลวี, ผู้​ที่​ได้​ยก​หีบ​คำ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น; และ​แก่​บรรดา​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="10">โม​เซ​ได้​สั่ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ครั้น​ถ้วน​ครบ​ทุก​เจ็ด​ปี, คือ ปี​ที่​กระทำ​การ​ปล่อย​นั้น, ใน​เวลา​ที่​เลี้ยง​ตั้ง​ทัพ​อาศัย</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​มา ประชุม​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ใน​สถานที่​พระองค์​จะ​ทรง​เลือก​ไว้​นั้น, เจ้า​จง​อ่าน​พระ​บัญญัติ​นี้​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ฟัง.</verse>
				<verse number="12">จง​ให้​คน​ทั้งปวง​มา​ประชุม​กัน, ทั้ง​ชาย​หญิง​กับ​เด็ก​ทั้งปวง, และ​คน​ต่างชาติ​ซึ่ง​อยู่​ใน​เขตต์​แดน ภายใน​ประตูเมือง​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​ฟัง, และ​กลัวเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​เชื่อฟัง​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ทั้งปวง​นี้;</verse>
				<verse number="13">และ​ให้​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา ซึ่ง​ยัง​มิได้​รู้จัก​อะไร, ได้ยิน, และ​เรียนรู้​ที่​จะ​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า ตลอดชีวิต​ของ​เจ้า​ซึ่ง​จะ​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​ไป​ปกครอง​อยู่​นั้น</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, “นี่แหละ, วันที่​เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​นั้น​ก็​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว: จง​เรียก​ยะ​โฮ​ซูอะ; เข้า​มา​ใน​พลับพลา​ชุมนุม, เพื่อ​เรา​จะ​สั่ง​เขา​ไว้.” และ​โม​เซ​กับ​ยะ​โฮ​ซูอะ, ได้​เข้า​ไป​เฝ้า​ใน​พลับพลา.</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ปรากฏ​ใน​พลับพ​ลา​นั้น​ด้วย​เสา​เมฆ: และ​เสา​เมฆ​นั้น​ตั้งอยู่​เหนือ​ประตู​พลับพลา.</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, นี่​แน่ะ, ตัว​เจ้า​จะ​ต้อง​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า; แต่​คน​ทั้งปวง​นี้​จะ​ลุก​ขึ้น, หัน​หวน​ไป​ติดตาม​รูป​เคารพ​แห่ง​ชาว​เมือง, ซึ่ง​เขา​จะ​ไป​อยู่​ท่ามกลาง​รูป​เคารพ​นั้น​ดุจดัง​หญิง​ประพฤติ​ตน​เป็น​แพศยา, จะ​ละ​ลืม​เรา, และ​จะ​ผิด​คำ​สัญญา​ไมตรี​ซึ่ง​เรา​ได้​ตั้ง​ไว้​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="17">ความ​พิ​โรธ​ของ​เรา​จึง​จะ​ลุกลาม​ต่อ​เขา​ใน​วัน​นั้น, เรา​จะ​ละ​ลืม​เขา, จะ​ซ่อน​หน้าเสีย​จาก​เขา, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ทำลาย​ไป, และ​ความ​ทุกข์​ลำบาก​มากมาย​จะ​มา​ตก​อยู่​กับ​เขา เขา​จึง​จะ​กล่าว​ใน​วัน​นั้น​ว่า, ความ​ทุกข์​ลำบาก​เหล่านี้​มา​ตก​อยู่​แก่​เรา เพราะ​พระเจ้า​ของ​เรา​ไม่​ได้​อยู่​กับ​เรา​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="18">ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​ซ่อน​หน้า​ของ​เรา​เสีย​จาก​เขา​เป็นแน่, เพราะ​การ​ชั่ว​ทั้งปวง​ซึ่ง​เขา​กระทำ​ด้วย​ได้​หัน​หา​รูป​เคารพ​นั้น.</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​จง​เขียน​คำ​เพลง​นี้​ไว้, และ​สอน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​ร้อง​จน​ติด​ปาก, เพื่อ​คำ​เพลง​นี้​จะ​ได้​เป็น​พะ​ยาน​ของ​เรา​ต่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น.</verse>
				<verse number="20">เพราะ​เมื่อ​เรา​จะ​ได้​พา​เขา​ทั้ง​หลาย​มา​ถึง​แผ่น​ดิน​อัน​อุดม​ไป​ด้วย​น้ำนม; และ​น้ำผึ้ง, ซึ่ง​เรา​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​กิน​อิ่มหนำ, และ​อ้วน​พี; เขา​ก็​จะ​หัน​ไป​หา​รูป​เคารพ, และ​ปฏิบัติ​รูป​นั้น​เป็น​การ​ประมาท​หมิ่น, เรา​จะ​หัก​คำ​สัญญา​ไมตรี​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ความ​ทุกข์​ลำบาก​มากมาย​นี้​ตก​อยู่​แก่​เขา​แล้ว, คำ​เพลง​นี้​ก็​จะ​เป็น​พะ​ยาน​ต่อ​เขา; เพราะ​คำ​เพลง​นี้​จะ​ไม่​ลืม​หาย​ไป​จาก​ปาก​แห่ง​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา: ด้วย​เรา​รู้ความ​คิด​ของ​เขา ซึ่ง​เขา​จะ​กระทำ, เมื่อ​เรา​ยัง​มิได้​พา​เขา​มา​ยัง​แผ่น​ดิน ซึ่ง​เรา​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="22">โม​เซ​จึง​เขียน​คำ​เพลง​นี้​ไว้​ใน​วัน​นั้น, และ​ได้​สอน​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="23">แล​พระองค์​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​ยะ​โฮ​ซูอะ​บุตร​ของ​นูน, ไว้​ว่า, “เจ้า​จง​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​และ​มี​ใจกล้า; เพราะ​เจ้า​จะ​พา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​เรา​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​เขา​นั้น: และ​เรา​จะ​สถิต​อยู่​ด้วย​เจ้า.”</verse>
				<verse number="24">ครั้น​โม​เซ​ได้​เขียน​ถ้อยคำ​พระ​บัญญัติ​นี้​ไว้​ใน​หนังสือ​จน​สิ้น​เสร็จ​แล้ว,</verse>
				<verse number="25">โม​เซ​จึง​สั่ง​พวก​เลวี, ผู้​ที่​ยก​หีบ​คำ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="26">เจ้า​จง​เอา​หนังสือ​พระ​บัญญัติ​นี้, ใส่​ไว้​ที่​ข้าง​หีบ​คำ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ให้​อยู่​ที่​นั้น​เป็น​พะ​ยาน​ต่อ​เจ้า.</verse>
				<verse number="27">เพราะ​เรา​รู้อยู่​ว่า​เจ้า​เป็น​คน​กบ​ฎ, และ​เป็น​คน​ใจคอ​แข็งกระด้าง: นี่​แน่ะ​เมื่อ​เรา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​กับ​เจ้า​วันนี้, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็ได้​เป็น​คน​กบฏ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เมื่อ​เรา​สิ้นชีพ​แล้ว​จะ​ยิ่ง​ไป​กว่า​นี้​เท่าไร?</verse>
				<verse number="28">เจ้า​จง​ให้​บรรดา​พวก​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่​ตระกูล​ทั้งปวง​ประชุม​กัน, และ​คน​หัวหน้า​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​กล่าว​ถ้อยคำ​เหล่านี้​ไว้​ใน​หู​ของ​เขา, และ​จะ​ได้​อ้าง​แผ่น​ดิน​สวรรค์​ให้​เป็น​พะ​ยาน​ต่อ​เขา.</verse>
				<verse number="29">เพราะ​เรา​รู้อยู่​ว่า​เมื่อ​เรา​สิ้นชีพ​แล้ว เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กระทำ​การ​ชั่ว​ลามก, หัน​เสีย​จาก​ทาง​ซึ่ง​เรา​สั่ง​เจ้า​ไว้; และ​ใน​วัน​สุด​ปลาย​นั้น​ความ​ทุกข์​ลำบาก​จะ​ตก​อยู่​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย; เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กระทำ​การ​ชั่ว​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, จะ​ให้​เคือง​พระทัย​พระองค์​ด้วย​กิจการ​แห่ง​มือ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="30">โม​เซ​ได้​กล่าว​คำ​เพลง, ดังต่อไปนี้​ไว้​ใน​หู​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​จน​จบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">ดูกร​ฟ้า​สวรรค์​ทั้ง​หลาย, จง​ฟัง, แล้ว​เรา​จะ​กล่าว, และ​แผ่น​ดิน​โลก​จง​สดับ​ถ้อยคำ​วาจา​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="2">โอวาท​ของ​เรา​จะ​หยด​ลง​มา​ดัง​น้ำฝน, วาจา​ของ​เรา​จะ​ตก​ดัง​น้ำค้าง, ทั้ง​ฝน​ตก​ป​รอยๆ อยู่​ที่​หญ้า​อ่อน, ดัง​ห่า​ฝน​ตกลง​มา​ที่​ต้น​ผัก​เขียว​สด.</verse>
				<verse number="3">ด้วย​เรา​จะ​ประกาศ​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา: จง​ถวาย​สาธุการ​ใน​ความ​เป็นใหญ่​แก่​พระเจ้า​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="4">พระองค์​เป็น​ศิลา, กิจการ​ของ​พระองค์​ครอบ​คอ​บ; เพราะ​ทาง​ทั้งปวง​ของ​พระองค์​ยุตติ​ธรรม: พระองค์​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​ความจริง​ปราศ​จาก​ความ​อสัตย์, เป็น​ผู้​ชอบธรรม​และ​ซื่อสัตย์.</verse>
				<verse number="5">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​ความ​ชั่ว​ต่อ​พระองค์, เขา​หา​เป็น​บุตร​แห่ง​พระองค์​ไม่, เขา​มี​ตำหนิ; เขา​เป็น​คน​ชาติ​คดโกง.</verse>
				<verse number="6">โอ้​คน​โฉด​เขลา​และ​คน​อ​ปัญญา, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ตอบแทน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ดังนี้​หรือ? พระองค์​มิใช่​พระ​บิดา​ผู้​ทรง​ไถ่​เจ้า​ไว้​หรือ? พระองค์​มิใช่​ผู้​ทรง​สร้าง, และ​ทำนุบำรุง​เจ้า​ไว้​หรือ?</verse>
				<verse number="7">จง​ระ​ลึก​ถึง​วัน​กาล​โบราณ, จง​ตรึกตรอง​ถึง​ปี​อายุ​ที่​ล่วง​พ้น​ไป​แล้ว: จง​ถาม​บิดา​ของ​เจ้า, และ​เขา​จะ​สำแดง​ให้​เจ้า​รู้; จง​ถาม​พวก​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่​ของ​เจ้า, และ​เขา​จะ​บอกเล่า​ให้​ฟัง</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ผู้​สูงสุด​ได้​ทรง​จัด​ชน​ชาว​ประเทศ​ทั้งปวง​ให้​มี​ที่อยู่​เป็น​ส่วนแบ่ง, เมื่อ​พระองค์​ได้​ทรง​แยก​บุตร​ทั้งปวง​ของ​มนุษย์​ออก​จาก​กัน, พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​เขตต์​แดน​ไว้​สำหรับ​คน​ทั้งปวง​ตาม​จำนวน​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น</verse>
				<verse number="9">เพราะ​สมบัติ​พัสดุ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​คือ​ไพร่พล​ของ​พระองค์; ยา​โคบ​ก็​เป็น​ส่วน​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์​เอง</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ได้​ทรง​พบปะ​เขา​ใน​ที่​ร้าง​เปล่า​และ​ใน​ที่​ป่าดง​อัน​เปลี่ยว​เปล่า ที่​มี​สัตว์ป่า​ร้อง​อยู่; พระองค์​ได้​ทรง​ห้อมล้อม​เขา​ไว้, ได้​ทรง​สอน​เขา, และ​ได้​รักษา​เขา​ไว้​ดัง​ดวง​พระเนตร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">นก​อินทรีย์​คุ้ย​กวน​รัง​ของ​มัน. กาง​ปีก​ออกรับ​ชู​ลูก, พา​ไป​นั้น​ฉันใด, พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็ได้​ทรง​นำ​เขา​ไป​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="12">และ​หา​มี​พระ​ของ​ชาว​ต่าง​ประเทศ​อยู่​กับ​เขา​ไม่</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​ให้​เขา​นั่ง​ใน​ที่​อัน​สูง​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก, และ​ได้​บริโภค​ผล​อุดม​แห่ง​ไร่นา; พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​ให้​เขา​ดูดดื่ม​น้ำผึ้ง​ออก​จาก​ศิลา, และ​น้ำมัน​ออก​จาก​หิน​อัน​แข็ง;</verse>
				<verse number="14">เนย​โค, น้ำนม​แกะ, มัน​ลูก​แกะ, แกะ​ตัวผู้​อัน​บังเกิด​ใน​เมือง​บา​ซาน, และ​แพะ, กับ​พืชผล​ข้าวสาลี​อัน​งาม; และ​เขา​ได้​ดื่ม​น้ำ​ผล​องุ่น​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="15">แต่​ยะซู​รุน​ได้​อ้วน​ขึ้น​แล้ว, ก็​มี​พะ​ยศ: เขา​อ้วน​ใหญ่โต, จน​หน้าเป็น​มัน​แล้ว, ก็​ละ​ลืม​พระเจ้า​ผู้​ทรง​สร้าง​เขา​นั้น, และ​มิได้​นับถือ (พระเจ้า​ผู้​เป็น) ศิลา​แห่ง​ความ​รอด​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ให้​พระทัย​พระองค์​มี​ความ​หวงแหน​ด้วย​พระ​อื่นๆ: และ​ได้​ให้​พระองค์ ทรง​พิ​โรธ​ด้วย​การ​น่าเกลียด​ของ​เขา</verse>
				<verse number="17">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​บูชา​แก่​ผี​ปีศาจ, ซึ่ง​หา​เป็น​พระเจ้า​ไม่, เขา​ได้​บูชา​แก่​พระ​อื่นๆ ซึ่ง​เขา​มิได้​รู้จัก, คือ​พระ​ที่​เพิ่ง​มี​ขึ้น​ใหม่, ซึ่ง​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา​หา​ได้​นับถือ​ไม่</verse>
				<verse number="18">ศิลา​ที่​ยัง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​บังเกิด​มา​นั้น​เจ้า​ก็​หลงลืม​เสีย, คือ​ได้​หลงลืม​พระเจ้า​ผู้​ทรง​สร้าง​เจ้า​ให้​เกิด​มา</verse>
				<verse number="19">ครั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เห็น, พระองค์​ก็​ได้​ทรง​ชัง​เขา​ทั้ง​หลาย, เพราะ​บรรดา​บุตรชาย​หญิง​ของ​พระองค์​ได้​ทำ​ให้​เคือง​พระทัย​พระองค์</verse>
				<verse number="20">พระองค์​จึง​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​ซ่อน​หน้า​เรา​เสีย​จาก​เขา, และ​จะ​คอย​ดู​ที่​ปลาย​มือ​ของ​เขา​จะ​เป็น​อย่างไร: เพราะ​เขา​เป็น​คน​เชื้อ​ชาติ​อัน​ลือ​ไป, ใน​ทาง​ชั่ว เป็น​ลูก​ที่​หา​มี​ความ​ซื่อสัตย์​ไม่</verse>
				<verse number="21">เขา​ได้​ทำ​ให้​เรา​หวงแหน​ด้วย​ของ​ที่​หา​ได้​เป็น​พระเจ้า​ไม่; เขา​ได้​ให้​เรา​พิ​โรธ​ด้วย​การ​ชั่ว​ของ​เขา: เรา​จะ​ให้​เขา​อิจฉา​คน​ที่​ไม่​เป็น​ชาว​ประเทศ: และ​จะ​ให้​เขา​แค้น​เคือง​ใจ​ด้วย​ชาว​ประเทศ​ที่​โง่</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ไฟ​แห่ง​ความ​กริ้ว​ของ​เรา​ก็​ลุกลาม​อยู่​แล้ว, และ​จะ​เผา​จนถึง​ที่สุด​ของ​ที่​ลึก​แห่ง​เมือง​ผี, เรา​จะ​เผา​แผ่น​ดิน​โลก​กับ​พืชผล​ให้​ไหม้, และ​จะ​ให้​ราก​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​ติด​เพลิง​อยู่</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ประสม​ความ​ทุกข์​ลำบาก​ไว้​บน​เขา​ทั้ง​หลาย; เรา​จะ​ยิง​ลูก​ธนู​ให้​ถูก​เขา​จน​หมด​แรง</verse>
				<verse number="24">เขา​จะ​ต้อง​ซูบ​ผอม​ด้วย​ความ​อดอยาก, และ​ทำลาย​เสีย​ด้วย​ความ​เดือดร้อน​และ​ด้วย​ความ​ฉิบหาย; เรา​จะ​ใช้​สัตว์ร้าย, และ​สัตว์​ที่​มี​พิษ​ซึ่ง​เลื้อยคลาน​ใน​ผงคลี​ดิน​ให้​มา​ต่อย​และ​กัด​เขา</verse>
				<verse number="25">คม​ดาบ​ข้างนอก, และ​ความ​ทุกข์​ภายใน​จะ​ทำลาย​เขา​เสีย​ทั้ง​ชายหนุ่ม​และ​หญิงสาว, ทั้ง​บุตร​ที่​ดูด​นม​และ​คนแก่​ที่​ผมหงอก</verse>
				<verse number="26">เรา​ได้​กล่าว​ไว้​ว่า, จะ​ให้​เขา​กระจัดกระจาย​ไป​อยู่​ไกล, เรา​จะ​ให้​ชื่อเสียง​เขา​เสื่อม​หาย​เสีย​จาก​ท่ามกลาง​ประชาชน;</verse>
				<verse number="27">ถ้าหากว่า​เรา​มิได้​กลัว​ซึ่ง​ความ​เดือด​ดาล​ใจ​ของ​ศัตรู​นั้น, กลัว​ว่า​ศัตรู​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​จะ​คิด​หลงผิด​กล่าว​ว่า, กำลัง​มือ​ของ​เรา​เอง​ก็​ยก​ขึ้น​สูง, มิใช่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​การ​ทั้งปวง​นี้</verse>
				<verse number="28">เพราะ​เขา​เป็น​ชาว​ประเทศ​หา​มี​ความคิด​ไม่, และ​เป็น​คน​ไม่​มี​ความ​รู้ความ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="29">เรา​ปรารถนา​จะ​ให้​คน​เหล่านี้​มี​ปัญญา, ให้​รู้​เข้าใจ​สิ่ง​นี้, เพื่อ​จะ​ตรอง​คิดถึง​การ​ที่สุด​ปลาย​ชีวิต​เขา!</verse>
				<verse number="30">คน​หนึ่ง​จะ​มี​ชัยชนะ​แก่​พัน​คน, และ​สอง​คน​มี​ชัย​แก่​หมื่น​คน​อย่างไร​ได้, เว้นแต่​ศิลา​ของ​เขา​ได้​ขาย​เขา​เสีย, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​มอบ​เขา​ไว้?</verse>
				<verse number="31">เพราะ​ศิลา​ของ​เขา​ไม่​เหมือน​ศิลา​ของ​เรา? ศัตรู​ของ​เรา​นั้น​เป็น​ผู้ตัดสิน​เอง</verse>
				<verse number="32">เพราะ​เถา​องุ่น​ของ​เขา​เป็น​เถา​องุ่น​ที่​เมือง​ซะ​โดม, และ​ที่​ไร่​เมือง​อะ​โมรา: ผล​องุ่น​ของ​เขา​ขม​เหมือน​ดี, และ​พวง​ลูกไม้​ของ​เขา​ก็​ขม:</verse>
				<verse number="33">น้ำ​องุ่น​ของ​เขา​เป็น​ดัง​พิษงู​ใหญ่, และ​ดัง​พิษงู​ร้ายกาจ</verse>
				<verse number="34">การ​เหล่านี้​ก็​อยู่​กับ​เรา และ​ได้​เก็บรักษา​ไว้​กับ​ของ​วิเศษ​ของ​เรา​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="35">การ​แก้แค้น​และ​การ​ตอบแทน​เป็น​หน้าที่​ของ​เรา เมื่อ​เท้า​ของ​เขา​จะ​พลาด​ล้ม​ลง เพราะ​วัน​กาล​ลำบาก​ของ​เขา​ก็​ใกล้​เข้า และ​ความ​ทุกข์​จะ​มา​ถึง​เขา​นั้น​ก็​จะ​รีบ​มา​เร็ว</verse>
				<verse number="36">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​พิพากษา​ไพร่พล​ของ​พระองค์ และ​จะ​ทรง​กลับ​พระทัย​ระลึก​ถึง​พวก​ทาส​ของ​พระองค์ เมื่อ​พระองค์​ทรง​เห็น​เรี่ยวแรง​เขา​หมด​แล้ว และ​ไม่​มี​ผู้ใด​ที่​ขัง​ไว้​หรือ​ที่​ปล่อย​ไป</verse>
				<verse number="37">พระองค์​จะ​ตรัส​ว่า รูป​เคารพ​ของ​เขา​คือ​ศิลา​ที่​เขา​ไว้ใจ​นั้น</verse>
				<verse number="38">ซึ่ง​ได้​กิน​เครื่องบูชา​อัน​อ้วน​พี และ​ดื่ม​น้ำ​องุ่น​ที่​เขา​บูชา​นั้น​อยู่​ที่ไหน ให้​รูป​เคารพ​นั้น​มา​ช่วย​ป้องกัน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​เถิด</verse>
				<verse number="39">จง​รู้​เถิด​ว่า เรา​คือ​เรา​เอง เป็น​ผู้​นั้น นอกจาก​เรา​หา​มี​พระ​อื่น​ไม่ เรา​ให้​ตาย​และ​ให้​มี​ชีวิต เรา​ได้​ให้​เจ็บ​และ​เรา​ให้​หาย​เจ็บ หา​มี​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​จะ​ช่วย​ให้​พ้น​มือ​เรา​ได้​ไม่​เลย</verse>
				<verse number="40">เพราะ​เรา​ชู​หัตถ์​ของ​เรา​ถึง​ฟ้า​สวรรค์​แล้ว​ว่า เรา​มี​ชีวิต​อยู่​เป็น​นิจ​ฉันใด</verse>
				<verse number="41">ถ้า​เรา​ลับ​พระ​แสง​ของ​เรา และ​หัตถ์​ยึด​เอา​ความ​พิพากษา​ไว้​แล้ว เรา​จะ​ลงโทษ​แก่​ศัตรู​ทั้งปวง​ของ​เรา และ​จะ​ตอบแทน​แก่​คน​ที่​ชัง​เรา​เป็นแน่​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="42">เรา​จะ​ให้​ลูก​ธนู​ของ​เรา​ดื่ม​เมา​ด้วย​โลหิต และ​พระ​แสง​ของ​เรา​จะ​ประหาร​เนื้อหนัง​ด้วย​โลหิต​ของ​ผู้​ที่​ต้อง​ฆ่า​นั้น​กับ​ผู้​ที่​ต้อง​เป็น​ทาส​ชะ​เลย คือ​โลหิต​ออก​จาก​ศีรษะ​ของ​ผู้​หัวหน้า​แห่ง​พวก​ศัตรู​ของ​เรา​นั้น</verse>
				<verse number="43">ชน​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​เอ๋ย จง​ยินดี​กับ​ไพร่พล​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​จะ​แก้แค้น​โลหิต​ของ​ผู้​ทาส​พระองค์ และ​จะ​ตอบแทน​แก่​ผู้​ขัดขวาง​พระองค์​อยู่ และ​พระองค์​จะ​ทรง​วาง​ค่าไถ่​แผ่น​ดิน คือ​ไพร่พล​ของ​พระองค์​เอง</verse>
				<verse number="44">โม​เซ​ได้​มา​พรรณนา​บรรดา​คำ​เพลง​นี้​ใน​หู​คน​ทั้งปวง, ทั้ง​โม​เซ, และ​ยะ​โฮ​ซูอะ​บุตร​ของ​นูน​นั้น.</verse>
				<verse number="45">และ​โม​เซ​ได้​กล่าว​ถ้อยคำ​ทั้งปวง​เหล่านี้​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​เสร็จสิ้น​แล้ว;</verse>
				<verse number="46">ก็​กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​สนใจ​ใน​ถ้อยคำ​ทั้งปวง​เหล่านี้​ที่​เรา​ได้​สำแดง​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​วันนี้, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​สั่ง​ให้​บุตร​หลาน​ของ​เจ้า, เชื่อฟัง​ทำ​ตาม​บรรดา​ถ้อยคำ​พระ​บัญญัติ​เหล่านี้.</verse>
				<verse number="47">ด้วย​การ​นี้​หา​เป็น​การ​เปล่า​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่; แต่​เป็น​ชีวิต​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​การ​นี้​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จำเริญ​ชีวิต​นาน​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เด็น​ไป ปกครอง​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="48">ใน​เวลา​วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, เจ้า​จง​ไป​ทั้ง​ภูเขา​อะบา​รีม,</verse>
				<verse number="49">ซึ่ง​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​โม​อาบ, ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​นะ​โบ​นั้น, ที่อยู่​ตรงหน้า​เมือง​ยะ​ริ​โฮ: แลดู​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน, ซึ่ง​เรา​ประทาน​ให้แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็น​ที่อยู่​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="50">แล้ว​เจ้า​จะ​ตาย​อยู่​ที่​ภูเขา​ซึ่ง​เจ้า​จะ​ขึ้น​ไป​นั้น, รวม​อยู่​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า, เหมือน​อย่าง​อา​โรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า​ซึ่ง​ตาย​อยู่​ที่​ภูเขา​โฮ​ระ, และ​ได้​รวม​อยู่​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา​นั้น:</verse>
				<verse number="51">เพราะ​เจ้า​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​เรา​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​น้ำ​มะ​รี​บา​คา​เดศ, ใน​ป่า​ซี​น​นั้น; เพราะ​เจ้า​มิได้​ให้​นาม​ของ​เรา เป็น​ที่​เกรงกลัว​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ยิศ​รา​เอล,</verse>
				<verse number="52">เพราะ​เจ้า​จะ​แลเห็น​แผ่น​ดิน​นั้น​ซึ่ง​อยู่​ตรง หน้า​เจ้า; แต่​เจ้า​จะ​หา​ได้​ไป​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​เรา​จะ​ให้แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น​ไม่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">ลำดับ​นี้​คือ​คำ​อวยพร, ที่​โม​เซ​บุรุษ​แห่ง​พระเจ้า​ได้​อวยพร​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​เมื่อ​ยัง​ไม่​สิ้นชีพ.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ได้​กล่าว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เสด็จ​จาก​ซี​นาย, และขึ้น​มา​จาก​เซ​อี​รป​รา​กฎ​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย; พระองค์​ได้​ทรง​ส่องแสง​มา​จาก​ภูเขา​ฟา​ราน, มา​จาก​ผู้บริสุทธิ์​นับ​เป็น​หมื่น ๆ; พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระองค์​นั้น​มี​พระ​บัญญัติ​ร้อน​ดัง​เปลวเพลิง​พลุ่ง​ออก​มา​สำหรับ​เขา.</verse>
				<verse number="3">แท้จริง, พระองค์​ทรง​รัก​ไพร่พล; คน​บริสุทธิ์​ทั้งปวง​อยู่​ใน​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์: และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​นั่งลง​ใกล้​พระบาท​พระองค์; และ​จะ​รัก​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">โม​เซ​ได้​สั่ง​ให้​เรา​ถือ​พระ​บัญญัติ, ซึ่ง​เป็น​ของ​กรรม​สิทธิ​สำหรับ​ที่ประชุม​พวก​ยา​โคบ.</verse>
				<verse number="5">มี​กษัตริย์​ใน​พวก​ยะซู​รุน, เมื่อ​คน​หัวหน้า​ตระกูล​ทั้งปวง, พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ประชุม​กัน.</verse>
				<verse number="6">จง​ให้​รู​เบ็น​มี​ชีวิต​อยู่, และ​หา​ตาย​ไม่; อย่า​ให้​ผู้คน​ของ​เขา​มี​น้อย.</verse>
				<verse number="7">พร​ของ​ยูดา​คือ​ดังนี้: และ​ท่าน​ได้​ว่า, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​สดับ​ฟัง, คำ​ของ​ยูดา, และ​นำ​เขา​มา​ยัง​พวก​ของ​ตน, มือ​ของ​เขา​ได้​ต่อสู้​ป้องกัน​ตัว; และ​พระองค์​จะ​เป็น​ผู้ช่วย​เขา​ให้​ชะ​นะ​ศัตรู​ทั้งปวง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​กล่าว​ถึง​เลวี​ว่า, ทู​มิม​และ​อู​ริม​ของ​เจ้า​อยู่​กับ​ผู้บริสุทธิ์​ของ​เจ้า, ผู้​ที่​เจ้า​ได้​ทดลอง​ที่​ตำบล​มา​ซา, และ​ได้​ทำ​ให้​ขัด​เคือง​ที่​น้ำ​มะ​ริ​บา;</verse>
				<verse number="9">ผู้​ที่​ได้​กล่าว​ถึง​บิดา, มารดา​ของ​ตน​ว่า, ข้า​ไม่​เห็น​เขา; เขา​ไม่​ได้​นับถือ​พี่น้อง​ของ​ตน, และ​ไม่​ได้​รู้จัก​บุตร​ของ​ตนเอง: เพราะ​เขา​ได้​จำ​คำ, และ​รักษา​คำ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="10">เขา​จะ​สอน​พวก​ยา​โคบ​ให้​รู้​พิพากษา, และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​รู้​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์: เขา​จะ​ถวาย​เครื่อง​หอม, และ​เครื่อง​เผา​ครบ​บูชา ที่​แท่น​บูชา​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="11">ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ทรง​อวยพร​แก่​สิ่งของๆ เขา, และ​รับ​กิจธุระ​มือ​ของ​เขา: ขอ​จง​ตี​ทำ​ลาย​คน​ที่​ขึ้น​มา​ต่อสู้​และ​คน​ที่​ชัง​เขา, ไม่​ให้​เขา​ลุก​ขึ้น​อีก​ได้.</verse>
				<verse number="12">ท่าน​ได้​กล่าว​ถึง​เบ็น​ยา​มิ​น​ว่า, ผู้​ที่รัก​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​อยู่​กับ​พระองค์​เป็นสุข; และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ป้องกัน​เขา​ไว้​วันยังค่ำ, และ​พระองค์​จะ​ทรง​สถิต​อยู่​หว่าง​บ่า​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ได้​กล่าว​ถึง​โย​เซฟ​ว่า, จง​ให้​แผ่น​ดิน​ของ​เขา​รับ​พระ​พร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​สิ่งของ​ประเสริฐ​อัน​มา​จาก​ฟ้า​อากาศ, น้ำค้าง, น้ำ​ลึก​ที่อยู่​เบื้อง​ต่ำ,</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พืชผล​อัน​ประเสริฐ​ซึ่ง​ดวงอาทิตย์, และ​ดวงจันทร์​ให้​บังเกิด​มี​มา​นั้น, เพราะ​ของ​ประเสริฐ​ที่​ภูเขา​โบราณ,</verse>
				<verse number="15">และ​ที่​เนินเขา​ทั้งปวง​อัน​มั่นคง​ถาวร​เป็นนิตย์,</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ของ​ประเสริฐ​ที่​แผ่น​ดิน​กับ​ของ​บริบูรณ์​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น, และ​เพราะ​ความ​ชอบ​ของ​พระองค์​ผู้​สถิต​อยู่​ที่​พุ่มไม้, จง​ให้​ความ​อวยพร​มา​บน​ศีรษะ​ของ​โย​เซฟ, และ​บน​กระหม่อม​ของ​ผู้​ที่​ได้​พลัดพราก​จาก​พี่น้อง​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="17">ความ​รุ่งเรือง​ของ​ท่าน​ดุจดัง​โค​ผู้​หัวปี​ที่​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน, และ​เขา​ของ​ท่าน​ทั้ง​เขา​วัว​กระทิง, ด้วย​เขา​คู่​นั้น​จะ​ชน​ชาว​ประเทศ​ทั้งปวง, จน​สุด​ปลาย แผ่น​ดิน​โลก: เอฟ​รา​ยิม​มี​คน​นับ​เป็น​หมื่นๆ, และ​มะ​นา​เซ​มี​คน​นับ​เป็น​พัน ๆ.</verse>
				<verse number="18">ท่าน​ได้​กล่าว​ถึง​ซะบู​โลน​ว่า, จง​ให้​ซะบู​โลน​ยินดี, ใน​การ​ที่​ออก​ไป, และ​ให้​ยิศฆาร​ยินดี​ใน​การ​กระโจม​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="19">เขา​จะ​เรียก​คน​ทั้งปวง​มา​ประชุม​ที่​ภูเขา; ถวาย​เครื่องบูชา แห่ง​ความ​บริสุทธิ์​ที่นั่น: เพราะ​เขา​จะ​ดูดดื่ม​ซึ่ง​ความ​บริบูรณ์​ใน​ทะเล, และ​ขุมทรัพย์​ซึ่ง​ซ่อน​อยู่​ที่​หาด​ทราย.</verse>
				<verse number="20">ท่าน​ได้​กล่าว​ถึง​ฆาด​ว่า, จง​อวยพร​แก่​ผู้​ที่​ให้​อา​ณาเขตต์​ของ​ฆา​ดก​ว้าง​ยาว​ออก​ไป: เขา​อยู่​ดัง​สิงห์โต​ตัวเมีย, ที่​กัด​ฉีก​แขน, และ​กระหม่อม​ศีรษะ.</verse>
				<verse number="21">ส่วน​ที่​หนึ่ง​นั้น​เขา​ได้​จด​เอา​ได้​ไว้​สำหรับ​ตนเอง, เพราะ​ส่วน​ของ​ผู้​ตั้ง​กฎหมาย​นั้น​ก็ได้​เก็บ​ไว้; เขา​ได้​มา​กับ​ผู้​หัวหน้า​และ​คน​ทั้งปวง; ได้​ทำ​ให้​ความ​ชอบธรรม​และ​ข้อ​พิพากษา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, สำเร็จ​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="22">ท่าน​ได้​กล่าว​ถึง​ดาน​ว่า, ดาน​เป็น​เหมือน​ลูก​สิงห์โต, ซึ่ง​กระโจน​จาก​เมือง​บา​ซาน.</verse>
				<verse number="23">ท่าน​ได้​กล่าว​ถึง​นัพธาลี​ว่า, โอ้ นัพธาลี, ผู้​อิ่ม​เต็ม​ด้วย​พระ​คุณ, และ​อิ่มหนำ​ด้วย​พระ​พร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ท่าน​จะ​ปกครอง​อยู่​ข้าง​ทิศใต้.</verse>
				<verse number="24">ท่าน​ได้​กล่าว​ถึง​อา​เซร​ว่า, จง​อวยพร​แก่​อา​เซร​ให้​มี​บุตร​มาก; ให้​เขา​เป็น​ที่​ชอบ​กัน​กับ​พี่น้อง​ของ​ตน, และ​ให้​เขา​จุ่ม​เท้า​ของ​ตน​ใน​น้ำมัน.</verse>
				<verse number="25">รองเท้า​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​เห​ล็ก​และ​ทองเหลือง; และ​อายุ​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​อย่างไร, กำลัง​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="26">ไม่​มี​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​เหมือน​พระเจ้า, แห่ง​ยะซู​รุน, ผู้​เสด็จ​มา​บน​ฟ้า​อากาศ​จะ​ช่วย​เจ้า, คือ​ผู้​ทรง​ประกอบ​ด้วย​รัศมี​ใน​ท้อง​ฟ้า.</verse>
				<verse number="27">พระเจ้า​ผู้​ทรง​พระชนม์​อยู่​เป็นนิตย์, เป็น​ที่​อาศัย​ของ​เจ้า. และ​พระ​หัตถ์​อัน​ถาวร​เป็น​นิจ ของ​พระองค์​ก็​รับรอง​เจ้า​อยู่, พระองค์​ได้​ทรง​ขับไล่​พวก​ศัตรู​ออก​เสีย​จาก​ข้างหน้า​เจ้า, และ​ได้​ตรัส​ว่า, จง​ทำลาย​เขา​เสีย​เถิด.</verse>
				<verse number="28">พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​จะ​อยู่​พวก​เดียว​เป็นสุข, และ​เผ่าพันธุ์​ของ​ยา​โคบ​จะ​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​มี​ข้าว​และ​น้ำ​องุ่น; และ​ฟ้า​อากาศ​จะ​หยดน้ำ​ค้าง​ลง​มา​ให้​เขา.</verse>
				<verse number="29">โอ้​พวก​ยิศ​รา​เอล, เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็นสุข​อยู่: ผู้ใด​จะ​เหมือน​เจ้า, เป็น​ชน​ประเทศ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ช่วย, พระองค์​เป็น​โล่ห์​ที่​ป้องกัน​เจ้า, และ​เป็น​พระ​แสง​ดาบ​อัน​คมกล้า​เป็น​สง่า​ของ​เจ้า: ศัตรู​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​จะ​พ่ายแพ้; และ​เจ้า​จะ​เหยียบ​บน​ที่​สูง​สำหรับ​นมัสการ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">โม​เซ​ได้​ขึ้น​ไป​จาก​ที่ราบ​ใน​เมือง​โม​อาบ​ยัง​ภูเขา​นะ​โบ, ถึง​ยอด​พิศ​ฆา, ที่อยู่​ตรงหน้า​เมือง​ยะ​ริ​โฮ. พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ได้​ทรง​สำแดง​ให้​ท่าน​เห็น​บรรดา​แผ่น​ดิน​ฆี​ละ​อาด, จนถึง​ดาน.</verse>
				<verse number="2">ทั้ง​นัพธาลี, เอฟ​รา​ยิม, มะนา​เซ, และ​ทั้ง​แผ่น​ดิน​ยูดา, จนถึง​ทะเล​ที่สุด,</verse>
				<verse number="3">ที่​ข้าง​ทิศใต้, และ​ที่ราบ​หุบเขา​ยะ​ริ​โฮ​ที่​มี​ต้น​อิน​ท​ผา​ลำ​จนถึง​โซ​อา​ร.</verse>
				<verse number="4">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​ท่าน​ว่า, ประเทศ​นี้แหละ​ซึ่ง​เรา​ปฏิญาณ​กับ​อับ​รา​ฮาม, ยิศ​ฮา​ค, และ​ยา​โคบ, ว่า, จะ​ประทาน​ให้​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา: เรา​ให้​เจ้า​แลดู​ประเทศ​นั้น​กับ​ตา​ของ​เจ้า, แต่​เจ้า​จะ​หา​ได้​ข้าม​ไป​อยู่​ประเทศ​นั้น​ไม่.</verse>
				<verse number="5">โม​เซ​ผู้​ทาส พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​สิ้นชีพ​ที่​นั้น​ใน​เมือง​โม​อาบ, ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="6">และ​พระองค์​ได้​ทรง​ฝัง​ศพ​โม​เซ​ที่​หุบเขา​ใน​เมือง​โม​อาบ​นั้น​ตรงหน้า​ตำบล​เบธฟ​โอ​ร; แต่​หา​มี​ผู้ใด​รู้จัก​ที่​ฝัง​ศพ​ของ​ท่าน​ไม่ จนถึง​ทุกวันนี้,</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​โม​เซ​สิ้นชีพ​ท่าน​ก็​มี​อายุ​ได้​ร้อย​ยี่​สิบ​ปี​แล้ว: จักษุ​ของ​ท่าน​ยัง​มิได้​มัว, และ​กำลัง​ก็​ยัง​มิได้​หย่อน​ถอย.</verse>
				<verse number="8">พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ร้องไห้​ถึง​โม​เซ ณ ที่ราบ​ใน​เมือง​โม​อาบ​ถึง​สาม​สิบ​วัน: แล้ว​กาล​วัน​ร้องไห้​ทุกข์​โศก​ถึง​โม​เซ​ก็​สิ้น​ไป</verse>
				<verse number="9">ยะ​โฮ​ซูอะ​บุตร​นูน​ก็​ประกอบ​ไป​ด้วย​สติปัญญา; เพราะ​โม​เซ​ได้​วางมือ​ของ​ตน​บน​ท่าน: พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​เชื่อฟัง​คำ​ยะ​โฮ​ซูอะ, และ​ประพฤติ​ตาม​คำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​โม​เซ.</verse>
				<verse number="10">ตั้งแต่นั้นมา​ก็​ไม่​มี​ผู้​พยากรณ์​ผู้​หนึ่ง​ผู้​ใด้​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอส​เสมอ​กับ​โม​เซ, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สนทนา​ต่อ​หน้า​กัน​นั้น.</verse>
				<verse number="11">บรรดา​การ​สำคัญ​และ​การ​อัศจรรย์, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ใช้​ให้​ท่าน​กระทำ​ที่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ต่อหน้า​กษัตริย์​ฟา​โร, และ​บรรดา​ข้าราชการ, ใน​แผ่น​ดิน​กษัตริย์​ฟา​โร​นั้น,</verse>
				<verse number="12">ใน​บรรดา​การ​อิทธิฤทธิ์​แห่ง​มือ, และ​บรรดา​การ​สยดสยอง​พึง​กลัว, ซึ่ง​โม​เซ​ได้​กระทำ​ต่อหน้า​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="6">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">อยู่​มา​เมื่อ​โม​เซ​ผู้​รับใช้​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​สิ้นชีพ​แล้ว, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​บุตร​นูน​ผู้​รอง​โม​เซ​ว่า.</verse>
				<verse number="2">“โม​เซ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​สิ้นชีพ​แล้ว; เหตุ​ฉะนั้น​เจ้า​จง​ยก​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​นี้, กับ​พล​ไพร่​ทั้งปวง​เหล่า​นี้, ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​เรา​ยก​ให้แก่​เขา, คือ​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="3">ทุกๆ ตำบล​ซึ่ง​ฝ่าเท้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เหยียบ​ลง, เรา​จะ​ยก​ให้แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เหมือน​ดัง​เรา​ได้​กล่าว​ไว้​แก่​โม​เซ​แล้ว.</verse>
				<verse number="4">ตั้ง​แต่​ป่า​นั้น​และ​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​นี้​จนถึง​แม่น้ำ​ใหญ่, คือ​แม่น้ำ​ฟะ​รา​ธ, แผ่น​ดิน​ทั้งหมด​ของ​ชาว​เฮธ, จนถึง​ทะเล​ใหญ่​ฝ่าย​ทิศตะวันตก, จะ​เป็น​เขตต์​แดน​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​อาจ​ยืน​ต่อสู้​กับ​เจ้า​จน​สิ้นชีวิต​ของ​เจ้า: เรา​ได้​อยู่​กับ​โม​เซ​ฉันใด​เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า​นั้น​นั้น: เรา​จะ​ไม่​ละเลย​จาก​เจ้า, หรือ​ทอดทิ้ง​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="6">จง​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​และ​มี​ใจกล้า​หาญ​เถิด: เพราะว่า​เจ้า​จะ​ทำ​ให้​พล​ไพร่​เหล่านี้​รับ​แผ่น​ดิน​เป็น​มรดก, ที่​เรา​ปฏิ​ญาณ​ไว้​ต่อ​ปู่ย่าตายาย​เขา​ว่า, จะ​มอบ​ให้​นั้น.</verse>
				<verse number="7">จง​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​และ​ใจกล้า​หาญ​โดยแท้, รักษา​ประพฤติ​ตาม​กฎหมาย​ซึ่ง​โม​เซ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​ได้​บัญชา​ไว้​แก่​เจ้า​แล้ว​ทุก​ประการ: อย่า​หลีกเลี่ยง​ไป​ข้าง​ขวา​หรือ​ข้าง​ซ้าย​จาก​กฎหมาย​นั้น​เลย, แล้ว​เจ้า​จะ​ตก​ไป​สถาน​ที่ใดๆ เจ้า​จะ​มี​ความ​เจริญ​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="8">หนังสือ​กฎหมาย​นี้​อย่า​ให้​ขาด​จาก​ปาก​ของ​เจ้า; แต่​เจ้า​จง​ตรึกตรอง​ใน​ข้อกฎหมาย​นั้น​ทั้งวัน​และ​คืน, เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​รักษา​ประพฤติ​ตาม​สรรพ​สิ่ง​จารึก​ไว้​ใน​กฎหมาย​นั้น; แล้ว​ทาง​ที่​เจ้า​ดำเนิน​ไป​นั้น​จะ​มี​ความ​เจริญ, ถึง​กับ​สำเร็จ​ประ​โยชน์.</verse>
				<verse number="9">เรา​ได้​สั่ง​ไว้​แล้ว​มิใช่​หรือ, จง​มี​กำลัง​เข้ม​เเข็ง​และ​มี​ใจ​มั่นคง; อย่า​สะดุ้ง​ตกใจ​กลัว​เลย, เพราะว่า​เจ้า​จะ​ไป​ทาง​ใดๆ: ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​สถิต​อยู่​ด้วย.”</verse>
				<verse number="10">ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​ได้​บัญชา​แก่​นาย​กองพล​ไพร่​นั้น, ว่า,</verse>
				<verse number="11">จง​ไป​ท่ามกลาง​ค่าย, สั่ง​เขา​ให้​เตรียม​สะเบียง​อาหาร​ไว้; เพราะว่า​ใน​สาม​วัน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ยก​ข้า​ม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​นี้, เข้า​ไป​รับ​เอา​แผ่น​ดิน​นั้น, ซึ่ง​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​มอบ​ให้​เป็น​ของๆ เจ้า.</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​บัญชา​แก่​ตระกูล​รู​เบน, ตระกูล​ฆาด, และ​ตระกูล​มะ​นา​เซ​ครึ่งหนึ่ง​ว่า,</verse>
				<verse number="13">จง​จำ​ถ้อยคำ​ซึ่ง​โม​เซ​ผู้​รับใช้​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​บัญชา​ไว้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว​ว่า, ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ให้​ท่าน​มี​ที่​หยุดพัก, แผ่น​ดิน​นี้แหละ​พระองค์​จะ​ทรง​มอบ​ให้แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="14">ให้​ภรรยา, และ​บุตร, และ​ฝูง​โค​ของ​ท่าน, อยู่​ใน​เมือง​ซึ่ง​โม​เซ​ยก​ให้​ที่​ริมแม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ฟาก​ข้าง​นี้: แต่​ส่วน​ผู้ชาย​ทั้งปวง​ที่​ชำนาญ​ศึก, จง​ถือ​อาวุธ​ข้าม​ไป​เป็น​ทัพ​หน้า​ช่วย​พี่น้อง​ของ​ตน;</verse>
				<verse number="15">กว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ได้​ทรง​ประทาน​ที่​หยุดพัก​ให้แก่​เขา, เหมือน​กับ​พระองค์​ได้​ประทาน​ให้แก่​ท่าน, และ​เขา​ได้​แผ่น​ดิน​อาศัย​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ทรง​ประทาน​ให้; แล้ว​จง​กลับ​มา​อา​ศัย​อยู่​ใน​ที่​ของ​ตน ซึ่ง​โม​เซ​ผู้​รับใช้​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มอบ​ให้, ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ฟาก​ข้าง​นี้ ฝ่าย​ทิศตะวันออก.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​เขา​จึง​ตอบ​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​ท่าน​ได้​บัญชา​ไว้​แล้ว​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​กระทำ​ตาม, และท่าน​จะ​ใช้​ข้าพ​เจ้า​ไป​ใน​ที่ใดๆ, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป.</verse>
				<verse number="17">ข้าพ​เจ้า​ได้​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​โม​เซ​ใน​สิ่ง​ทั้งปวง​อย่างไร, ข้าพ​เจ้า​จะ​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​ท่าน​อย่าง​นั้น: ขอ​แต่​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน, เหมือน​พระองค์​ได้​สถิต​อยู่​กับ​โม​เซ​แล้ว.</verse>
				<verse number="18">ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​จะ​ละเมิด​ต่อ​บัญชา, ไม่​ฟัง​ถ้อยคำ​ซึ่ง​ท่าน​บัญชา​แก่​เขา​ใน​ประการ​ใดๆ, จง​ปรับโทษ​ผู้​นั้น​ถึง​ชีวิต: แต่​ส่วน​ท่าน​จง​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​และ​จง​มี​ใจกล้า​หาญ​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซอะ​บุตร​นูน​ได้​ใช้​ผู้​สอด​แนม​สอง​คน​เป็น​การ​ลับ​ไป​จาก​เมือง​ซี​ตี​ม​ว่า, จง​ไป​ตรวจ​ดู​แผ่น​ดิน​นั้น, กับ​เมือง​ยะ​ริ​โฮ. ฝ่าย​คน​ทั้ง​สอง​นั้น​ก็​ไป, เข้า​พัก​อยู่​ที่​บ้าน​หญิง​นคร​โสเภณี​คน​หนึ่ง, ชื่อ​รา​ฮา​บ.</verse>
				<verse number="2">แล้ว​มี​ผู้เรียน​เจ้า​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​ว่า, ดู​เถิด, มี​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​เข้า​มา​เมื่อคืน​นี้​เพื่อ​จะ​สอด​แนม​ดู​เมือง.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​เจ้า​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​จึง​ใช้​คน​ไป​สั่ง​รา​ฮา​บ​ว่า, จง​ส่ง​คน​เหล่านั้น​ซึ่ง​มา​หา​เจ้า​ใน​บ้าน​ของ​เจ้า​มา: เพราะ​เขา​มา​เพื่อ​จะ​ได้​สอด​แนม​ดู​ให้​ทั่ว​บ้านเมือง</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​หญิง​นั้น​ก็​ซ่อน​ชาย​ทั้ง​สอง​ไว้, แล้ว​กล่าว​ดังนี้​ว่า, มี​สอง​คน​มา​หา​ข้าพ​เจ้า​จริง, แต่​เขา​มา​จาก​ไหน​ข้าพ​เจ้า​หา​ทราบ​ไม่:</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ปิด​ประตูเมือง, ใน​เวลา​พลบค่ำ, คน​ทั้ง​สอง​นั้น​ก็ได้​ออก​ไป: แต่​เขา​ไป​ทาง​ไหน​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ทราบ: จง​รีบ​ติดตาม​ไป​เถิด​คง​ทัน​เขา.</verse>
				<verse number="6">แต่​หญ้า​นั้น​ได้​พา​คน​ทั้ง​สอง​ขึ้น​บน​หลังคา, ซ่อน​ตัว​ไว้​ใต้​ต้น​ป่าน, ซึ่ง​ได้​ตาก​ลำดับ​ไว้​บน​หลัง​ตึก​นั้น.</verse>
				<verse number="7">เขา​ก็​ไล่​ตาม​ไป​ทาง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​จนถึง​ท่า​ข้าม: พอ​คน​ที่​ไล่​ตาม​นั้น​ออก​ไป​จาก​เมือง​แล้ว ก็​ปิด​ประตู.</verse>
				<verse number="8">แล้ว​หญิง​นั้น​ขึ้น​ไป​หา​คน​ทั้ง​สอง​นั้น​บน​หลังคา, เมื่อ​เขา​ยัง​ไม่​นอน;</verse>
				<verse number="9">กล่าว​แก่​เขา​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ทราบ​แล้ว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ยก​แผ่น​ดิน​ให้แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ความ​สะดุ้ง​กลัว​ท่าน​ได้​ตก​บน​พวก​ข้าพ​เจ้า, แล้ว​และ​บรรดา​ชาว​เมือง​ก็​เมื่อยล้า​อิดโรย​ไป​ต่อหน้า​ท่าน</verse>
				<verse number="10">ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​เรื่อง​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​น้ำทะเล​แดง​แห้ง​ไป​ข้างหน้า​ท่าน, เมื่อ​ท่าน​ได้​ออก​มา​จาก​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​นั้น; และ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ​แก่​กษัตริย์​อะ​โมรี​ทั้ง​สอง​องค์, ซึ่ง​อยู่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ฟาก​ข้าง​โน้น, คือ​ซี​โฮน​และ​โอ​ฆ, ซึ่ง​พวก​ท่าน​ได้​ทำลาย​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="11">พอ​ได้ยิน​ข่าว​ดังนี้, จิตต์ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​อิดโรย​ไป, ไม่​มี​ผู้ใด​มี​ใจกล้า​ขึ้น​อีก​ได้​ต่อหน้า​พวก​ท่าน, ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เป็น​เจ้าของ​สวรรค์​เบื้องบน, ทั้ง​แผ่น​ดิน​เบื้อง​ล่าง​ด้วย.</verse>
				<verse number="12">ขอ​ท่าน​ได้​สาบาน​แก่​ข้าพ​เจ้า, โดย​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​สำคัญ​อัน​ซื่อสัตย์​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​สำแดง​ความ​เมตตา​แก่​ท่าน​ฉันใด ท่าน​จะ​สำแดง​ความ​เมตตา​แก่​ครอบครัว​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ฉันนั้น;</verse>
				<verse number="13">ว่า​จะ​ช่วย​บิดา​มารดา, กับ​พี่น้อง​ชาย​หญิง​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​เขา​มี​อยู่, ให้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​รอด​จาก​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="14">ชาย​ทั้ง​สอง​นั้น​จึง​ตอบ​แก่​หญิง​นั้น​ว่า, ถ้า​เจ้า​มิได้​แจ้ง​เหตุ​ของ​ข้าพ​เจ้า​นี้​ให้​ผู้ใด​รู้​แล้ว, ชีวิต​ข้าพ​เจ้า​จะ​แทน​ชีวิต​ของ​เจ้า, เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​มอบ​แผ่น​ดิน​นี้​ให้แก่​พวกเรา​แล้ว, เรา​คงจะ​สำแดง​ความ​เมตตา​และ​ความ​ซื่อสัตย์​แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">หญิง​นั้น​จึง​เอา​เชือ​ก​หย่อน​คน​ทั้ง​สอง​ลง​มา​ทาง​หน้าต่าง: เพราะ​บ้าน​ตั้งอยู่​ที่​กำแพง​เมือง, หญิง​นั้น​ได้​อาศัย​อยู่​ข้างบน​กำแพง​นั้น.</verse>
				<verse number="16">หญิง​นั้น​จึง​บอก​เขา​ว่า, จง​ไป​ยัง​ภูเขา​เถิด, เกลือก​ว่า​ผู้​ที่​ไล่​ตาม​นั้น​จะ​พบ; ให้​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​ที่​นั้น​สาม​วัน, จน​ผู้​ที่​ไล่​ตาม​จะ​กลับ​มา​แล้ว: จง​ค่อย​ไป​เถิด.</verse>
				<verse number="17">ชาย​ทั้ง​สอง​ตอบ​แก่​หญิง​นั้น​ว่า, เรา​จะ​ไม่​มี​ความผิด​โดย​คำ​สาบาน​ซึ่ง​เจ้า​ให้​เรา​สาบาน​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="18">ดู​เถิด, เมื่อ​พวกเรา​เข้า​มา​ยัง​แผ่น​ดิน​นี้, ให้​เจ้า​เอา​เชือก​สี​แดง​จัด เส้น​นี้​ผูก​ไว้​ที่​หน้าต่าง​ที่​ได้​หย่อน​เรา​ลง​มา​นั้น: แล้ว​รวบรวม​บิดา​มารดา, พี่น้อง, และ​ครอบครัว​ทั้งสิ้น​มา​ไว้​ใน​บ้าน​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">หากว่า​ผู้ใด​ออก​ไป​กลาง​ถนน​นอก​ประตู​บ้าน, แม้​เลือด​ผู้​นั้น​ตก​จะ​เป็นโทษ​เขา​เอง​มิใช่​ความผิด​ของ​พวกเรา: แต่​ถ้า​มี​ใคร​ยก​มือ​ต่อ​ผู้ใด​ซึ่ง​อยู่​ใน​บ้าน​เจ้า, เลือด​ผู้​นั้น​จะ​อยู่​บน​ศีรษะ​พวกเรา.</verse>
				<verse number="20">ถ้าหากว่า​เจ้า​แพร่งพราย​เหตุการณ์​ของ​เรา​นี้, เรา​จึง​จะ​หลุด​จาก​คำ​ซึ่ง​เจ้า​ให้​สา​บาล​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="21">หญิง​นั้น​ตอบ​ว่า, ให้​เป็น​ตาม​ถ้อยคำ​ของ​ท่าน​เถิด, แล้ว​ได้​ส่ง​คน​ทั้ง​สอง​นั้น​ไป: หญิง​นั้น​จึง​เอา​เชือก​สี​แดง​จัด​ผูก​ไว้​ที่​หน้าต่าง</verse>
				<verse number="22">คน​ทั้ง​สอง​ก็​ไป​ยัง​ภูเขา, ได้​อาศัย​อยู่ ณ ที่​นั้น​สาม​วัน, จน​ผู้​ที่​ไล่​ตาม​กลับ​มา​แล้ว: เพราะ​ค้นหา​ตลอด​ทาง​ก็​ไม่​พบ.</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​ชาย​ทั้ง​สอง​จึง​กลับ​ลง​จาก​ภูเขา, ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​มา​หา​ยะ​โฮ​ซู​อะ​บุตร​นูน, แจ้ง​เหตุ​การณ์​ทั้งปวง​ซึ่ง​ได้​ตก​แก่​ตน​เเล้ว:</verse>
				<verse number="24">เรียน​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, แท้จริง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ได้​ทรง​มอบ​แผ่น​ดิน​ทั้งหมด​นั้น​ไว้​ใน​มือ​พวกเรา, ทั้ง​บรรดา​ชาว​เมือง​นั้น​ก็​อ่อนกำลัง​ไป​ข้างหน้า​เรา.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ก็​ตื่น​แต่​เวลา​รุ่งเช้า; แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​ยก​กองทัพ​ออก​จาก​ซี​ตี​ม, ไป​ยัง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, ส่วน​ยะ​โฮ​ซู​อะ​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง, ได้​หยุดพัก​อยู่​ที่นั่น​ก่อน​จะ​ข้าม​ไป.</verse>
				<verse number="2">ครั้น​ล่วง​มา​ได้​สาม​วัน​แล้ว, พวก​นาย​กอง​ไป​ตลอด​ทั่ว​กองทัพ.</verse>
				<verse number="3">สั่ง​พล​ไพร่​ทั้งปวง​ว่า, เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เห็น​พวก​ปุโรหิต, ตระกูล​เลวี​ยก​หีบ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ไป, ก็​ให้​ยก​ทัพ​ตาม​หีบ​นั้น​ไป.</verse>
				<verse number="4">แต่ว่า​ให้​มี​ระยะ​ว่าง​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน​กับ​หีบ​ไมตรี; ประมาณ​สอง​พัน​ศอก: อย่า​เข้า​มา​ใกล้​หีบ​นั้น, เพื่อ​จะ​ได้​รู้จัก​ทางเดิน: เพราะว่า​แต่ก่อน​พวก​ท่าน​หา​ได้​เคย​เดินทาง​นี้​ไม่.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​จะ​จึง​บัญชา​แก่​พล​ไพร่​ว่า, จง​ชำระ​ตัว​เถิด: ด้วยว่า​พรุ่งนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ทำ​การ​อัศจรรย์​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน.</verse>
				<verse number="6">ยะ​โฮ​ซู​จะ​จึง​บัญชา​แก่​ปุโรหิต​ว่า, จง​ยก​หีบ​ไมตรี​ไป​ข้างหน้า​พล​ไพร่. แล้ว​เขา​ก็​ยก​หีบ​ไมตรี​ไป​ข้างหน้า​พล​ไพร่</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, “วันนี้​เรา​จะ​ตั้ง​ให้​เจ้า​เป็นใหญ่​ต่อหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​ได้​อยู่​กับ​โม​เซ​อย่างไร, เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="8">จง​สั่ง​ปุโรหิต​ซึ่ง​หาม​หีบ​ไมตรี​นั้น​ว่า, เมื่อ​จะ​มา​ยัง​ชาย​ตลิ่ง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, จง​หยุด​ยืน​อยู่​ที่​เเม่​น้ำยา​ระ​เดน​นั้น:</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​บัญชา​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, จง​เข้า​มา​ฟัง​พระ​ดำรัส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้าที่​นี่​เถิด.</verse>
				<verse number="10">ยะ​โฮ​ซู​จึง​ประกาศ​ว่า, โดย​เหตุ​นี้​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระเจ้า​ผู้​ทรง​พระชนม์​ได้​สถิต​อยู่​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​พระองค์​จะ​ทรง​ขับไล่​พวก​คะ​นา​อัน​พวก​เฮธ. พวก​ฮีวี, พวก​ฟะ​รี​ซี, พวก​ฆี​ระ​ฆา​ซี, พวก​อะ​โมรี, และ​พวก​ยะบูศ, ต่อ​หน้า​ท่าน​มิได้​ละเว้น​เลย.</verse>
				<verse number="11">ดู​เถิด, หีบ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​สกล​โลก​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ไป​ข้างหน้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนี้​จง​เลือก​สิบ​สอง​คน​ออก​จาก​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล, ตระกูล​ละ​คน.</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ฝ่าเท้า​ปุโรหิต​ผู้​หาม​หีบ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​สกล​โลก​จะ​ลง​ยืน​น้ำ​ใน​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, น้ำ​ซึ่ง​ไหล​มา​แต่​ข้าง​เหนือ​จะ​หยุด​นูน​สูง​ขึ้น​เป็น​กอง​เดียว</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พล​ไพร่​ทั้งปวง​ได้​ออก​ไป​จาก​กระโจม, เพื่อ​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, ปุโรหิต​กำลัง​หาม​หีบ​ไมตรี​ไป​ข้างหน้า​เขา.</verse>
				<verse number="15">ขณะ​เมื่อ​หาม​หีบ​ไมตรี​ไป​ถึง​ยา​ระ​เดน, เท้า​ปุโรหิต​ก็​ก้าว​เหยียบ​ลง​ริมน้ำ​แล้ว, ส่วน​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​นั้น​ก็​ท่วม​ตลิ่ง​ตลอด​ฤดู​เกี่ยว​ข้าว,</verse>
				<verse number="16">น้ำ​ซึ่ง​ไหล​มา​จาก​ข้าง​เหนือ​นั้น​ได้​นูน​สูง​ขึ้น​เป็น​กอง​เดียว​ไกล​จาก​เมือง​อา​ดาม, ซึ่ง​อยู่​ใก​ล้​กับ​เมือง​ซาร​ตัน: น้ำ​ซึ่ง​ไหล​ลง​มา​ยัง​ทะเล​ดอน​คือ​ทะเล​เค็ม​นั้น​ได้​ขาด​หยุด​เสียแล้ว: พล​ไพร่​ได้​ข้าม​ตรง​เมือง​ยะ​ริ​โฮ.</verse>
				<verse number="17">ปุโรหิต​ผู้​หาม​หีบ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ยืน​กับ​เหยียบ​ดิน​เเห้ง​ท่ามกลาง​ลำน้ำ​ยา​ระ​เดน, ฝ่าย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​พา​กัน​เดิน​บน​ดิน​แห้ง​ข้าม​ไป​จนถึง, ได้​ข้าม​ไป​พ้น​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​นั้น​ทั้งสิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">อยู่​มา​เมื่อ​พล​ไพร่​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ไป​หมด​แล้ว, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​จง​เลือก​สิบ​สอง​คน​ตระกูล​ละ​คน​ออก​จาก​พล​ไพร่,</verse>
				<verse number="3">สั่ง​ให้​เขา​ยก​หิน​สิบ​สอง​ก้อน​ออ​กจาก​ท่ามกลาง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, ที่​เท้า​ปุโรหิต​ยืน​อยู่​นั้น, แบก​ข้าม​ไป​วาง​ไว้ ณ ที่​ซึ่ง​เจ้า​จะ​หยุดพัก​คืน​วันนี้.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​เรียก​สิบ​สอง​คน​ซึ่ง​ท่าน​ได้​เลือก​จาก​พวก​ยิศ​รา​เอล​แล้ว, ตระกูล​ละ​คน:</verse>
				<verse number="5">ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​สั่ง​เขา​ว่า, จง​ข้าม​ไป​ข้างหน้า​หีบ​ไมตรี​แห่ง​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ไป​ใน​ท่ามกลาง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, แล้ว​ยก​เอา​หิน​คน​ละ​ก้อน​ใส่​บ่า​แบก​ไป​ตาม​จำนวน​ตระกูล​ของ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล:</verse>
				<verse number="6">เพื่อ​หิน​เหล่านี้​จะ​ได้​เป็น​สำคัญ​ใน​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า, สืบไป​ภายหน้า​เมื่อ​ลูกหลาน. เหลน​จะ​ถาม​ว่า, หิน​เหล่านี้​สำคัญ​อะ​ไร?</verse>
				<verse number="7">เมื่อนั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​ตอบ​ว่า, เป็น​เพราะ​เหตุ​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ได้​แห้ง​งวด​ไป​ต่อหน้า​หีบ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เมื่อ​หีบ​นั้น​ได้​ข้าม​ยา​ระ​เดน, น้ำ​ใน​ยา​ระ​เดน​ก็ได้​แห้ง​ขาด​ไป: หิน​เหล่านี้​จะ​ได้​เป็น​ที่​ระลึก​แก่​ชาติ​ยิศ​รา​เอลต่อๆ ไป​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="8">พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ยะ​โฮ​ซู​อะ, จึง​ยก​หิน​สิบ​สอง​ก้อน​จาก​ท่ามกลาง​ยา​ระ​เดน, เหมือน​ดัง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ตาม​จำนวน​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล, แบก​หิน​นั้น​ไป​ยัง​ที่​หยุดพัก​วาง​ไว้ ณ ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​เอา​หิน​อีก​สิบ​สอง​ก้อน​กอง​ไว้​ใน​ท่ามกลาง​ยา​ระ​เดน, ณ ที่​เท้า​ปุโรหิต​ผู้​หาม​หีบ​ไมตรี​ยืน​อยู่​นั้น, และ​หิน​นั้น​ยัง​อยู่​ที่​ตำบล​นั้น​จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="10">ด้วยว่า​ปุโรหิต​ผู้​หาม​หีบ​ไมตรี​นั้น​ได้​ยืน​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, กว่า​สิ่ง​สาระ​พัตร​จะ​สำเร็จ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​รับสั่ง​ให้​ยะ​โฮ​ซู​อะ​บอก​ให้​พล​ไพร่​ตาม​ซึ่ง​โม​เซ​ได้​สั่ง​ไว้​นั้น; ส่วน​พล​ไพร่​ก็ได้​รีบ​ข้าม​ไป.</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พล​ไพร่​ได้​ข้าม​ไป​หมด​แล้ว, หีบ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ปุโรหิต​ก็​ได​ข้าม​ไป​ต่อหน้า​เขา.</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​ตระกูล​รู​เบน, ตระกูล​ฆาด​และ​ตระกูล​มะ​นา​เซ​ครึ่งหนึ่ง, ได้​ถือ​อาวุธ​ข้าม​ไป​เป็น​ทัพ​หน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล, ตาม​ที่​โม​เซ​ได้​บัญชา​ไว้​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="13">มี​คน​ประมาณ​สี่​หมื่น​คน​เตรียม​อาวุธ​ไว้​พร้อม​สำหรับ​การ​สงคราม, และ​ได้​ข้าม​ไป​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ถึง​ทราบ​เขตต์​เมือง​ยะ​ริ​โฮ.</verse>
				<verse number="14">วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ยก​ยะ​โฮ​ซู​อะ​เป็นใหญ่​ต่อหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง, แล้ว​เขา​ก็ได้​มี​ความ​ยำเกรง​จน​ตลอดชีวิต​ของ​ท่าน. เหมือน​เขา​เคย​ยำเกรง​โม​เซ​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า,</verse>
				<verse number="16">“จง​สั่ง​เเก่​ปุโรหิต​ผู้​หาม​หีบ​พระ​บัญญัติ​นั้น, ให้​ขึ้น​มา​จาก​ยา​ระ​เดน.”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​สั่ง​แก่​ปุโรหิต​ว่า. จง​ขึ้น​มา​จาก​ยา​ระ​เดน​เถิด.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ปุโรหิต​ผู้​หาม​หีบ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ขึ้น​มา​จาก​ท่ามกลาง​ยา​ระ​เดน​และ​ได้​ยก​ฝ่าเท้า​ขึ้น​มา​ถึง​ดิน​แห้ง​แล้ว, แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​นั้น​ก็ได้​ไหล​กลับ​มา, ยัง​ที่​เดิม​ท่วม​ตลิ่ง​หมด​เหมือน​อย่าง​แต่ก่อน</verse>
				<verse number="19">พวก​พล​ได้​ขึ้น​มา​จาก​ยา​ระ​เดน​ใน​วันที่​สิบ​เดือน​ต้น, แล้ว​ได้​ตั้ง​ค่าย​ที​ฆี​ละ​ฆาล, อัน​ใกล้​ยะ​ริ​โฮ​ข้าง​ทิศตะวันออก.</verse>
				<verse number="20">และ​หิน​สิบ​สอง​ก้อน​นั้น, ซึ่ง​เขา​ได้​เอา​มา​จาก​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, ยะ​โฮ​ซู​อะ​ก็ได้​กอง​ไว้​ใน​ฆี​ละ​ฆาล.</verse>
				<verse number="21">จึง​กล่าว​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, เวลา​ภายหน้า​เมื่อ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​จะ​ถาม​บิดา​ว่า, หิน​เหล่านี้​เป็น​สำคัญ​อะไร.</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ท่าน​จง​ตอบ​แก่​ลูกหลาน​ว่า, พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​เหยียบ​ดิน​แห้ง​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​นี้​มา.</verse>
				<verse number="23">เพราะว่า​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​บันดาล​ให้​น้ำยา​ระ​เดน​แห้ง​ไป​ข้างหน้า​พวก​ท่าน, จน​ข้าม​พ้น​ไป​แล้ว, ดุจดัง​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​ทะเลแดง​ให้​แห้ง​ไป​ข้างหน้า​พวกเรา​จน​ข้าม​พ้น​ไป​แล้ว;</verse>
				<verse number="24">เพื่อ​ชาว​ชน​ทุก​ชาติ​ทั่ว​พิภพ​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระ​หัตถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ฤทธิ์: และ​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ยำเกรง​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เป็น​นิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">อยู่​มา​เมื่อ​บรรดา​กษัตริย์​ชาติ​อะ​โมรี, ซึ่ง​อยู่​พ้น​ยา​ระ​เดน​ไป​ข้าง​ฟาก​ตะวันตก, และ​บรรดา​กษัตริย์​ชาติ​คะ​นา​อัน, ซึ่ง​อยู่​ใกล้​ทะเล, ได้ยิน​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​บันดาล​ให้​น้ำยา​ระ​เดน​แห้ง​ไป​ข้างหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล​จน​ได้​ข้าม​ฟาก​ไป​แล้ว, ใจ​ของ​เขา​ก็ได้​อ่อน​อด​โรย​ไป หา​มี​ความ​องอาจ​ต่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​อีก​ไม่</verse>
				<verse number="2">ขณะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, “จง​ทำ​มีด​ด้วย​หิน​มี​คม​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​รับศีล​สุนัศ​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง.”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​ทำ​มีด​หิน​มี​คม, ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​รับศีล​สุนัศ​ที่​เนินเขา​หน้า​องค​ชาติ.</verse>
				<verse number="4">นี่แหละ เป็น​เหตุ​ซึ่ง​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ให้​รับศีล​สุนัศ: ชาย​ทั้งปวง​ซึ่ง​ได้​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, ทั้ง​บรรดา​พลทหาร​สิ้นชีพ​แล้ว​ใน​ป่า ตาม​ทาง​ที่มา​จาก​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​นั้น​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">ด้วย​ชน​ทั้งปวง​ซึ่ง​มา​จาก​อาย​ฆุบ​โต​ก็​ได​รับศีล​สุนัศ​แล้ว: แต่​ผู้​ที่​เกิด​ใน​ป่า​ตาม​ทาง​มา​จาก​อาย​ฆุบ​โต​ยัง​มิได้​รับ.</verse>
				<verse number="6">เพราะว่า​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​เที่ยว​วนเวียน​อยู่​ใน​ป่า​ถึง​สี่​สิบ​ปี, จน​บรรดา​พลทหาร​ซึ่ง​ออก​มา​จาก​อาย​ฆุบ​โต​ต้อง​เสียชีวิต​ไป, เพราะ​เขา​มิได้​ฟัง​พระ​ดำรัส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา. และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​แก่​เขา​ว่า, พระองค์​จะ​ไม่​ให้​เห็น​แผ่น​ดิน​นั้น​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​แก่​ปู่ย่าตายาย​ว่า, จะ​มอบ​ให้แก่​พวกเรา​คือ​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​มี​น้ำนม, และ​น้ำผึ้ง​ไหล​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="7">แต่​บุตร​เขา, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ชุบเลี้ยง​ไว้​แทน​นั้น, ยะ​โฮ​ซู​อะ​ก็​ให้​รับศีล​สุนัศ: เขา​ยัง​ไม่​ได้​รับศีล​เลย, เหตุ​เขา​ไม่​เคย​ให้​รับ​ตาม​ทาง.</verse>
				<verse number="8">ครั้น​เมื่อ​ชน​ทั้งปวง​ได้​รับศีล​แล้ว, ก็​ยัง​พัก​อยู่​ที่​ค่าย​นั้น​จน​หาย​ปกติ.</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, วันนี้​เรา​ได้​กลิ้ง​ความ​หมิ่นประมาท​แห่ง​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ไป​จาก​เจ้า. เหตุ​ฉะนั้น​ตำบล​นั้น​จึง​มี​ชื่อ​ว่า, ฆีละฆาลจนถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​หยุดพัก​อยู่ ณ ฆี​ละ​ฆาล, ถือ​การ​เลี้ยง​ปัศ​คา​ใน​วันที่​สิบ​สี่​เวลา​เย็น​ใน​ที่ราบ​เขตต์​เมือง​ยะ​ริ​โฮ.</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​กิน​ปัศ​คา​แล้ว, วันรุ่งขึ้น​ก็ได้​กิน​ผล​อัน​เกิด​แต่​แผ่น​ดิน​นั้น​คือ​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ, และ​เข้า​ขั้ว​ใน​วัน​นั้น​เอง.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เขา​กิน​ผล​แต่​แผ่น​ดิน​แล้ว, รุ่งขึ้น​อีก​วันหนึ่ง​มา​นา​ก็​ขาด​ไป; พวก​ยิศ​รา​เอล​ไม่​มี​มา​นา​อีก​เลย; ปี​นั้น​เขา​กิน​แต่​ผล​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ยะ​โฮ​ซู​อะ​อยู่​ใกล้​เมือง​ยะ​ริ​โฮ; ท่าน​ก็​เงย​ตา​ขึ้น​เห็น​คน​ห​นึ่ง​ถือ​ดาบ​ชัก​ออก​ยืน​อยู่​ตรงหน้า​ท่าน: ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​เข้า​ไป​ใกล้​ถาม​ว่า, ท่าน​อยู่​ฝ่าย​เรา​หรือ​อยู่​ฝ่าย​ศัตรู?</verse>
				<verse number="14">ผู้​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า มิใช่, เรา​มา​เป็น​นาย​พล​โยธา​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน; นมัศการ​แล้ว​ทูลถาม​ว่า, พระองค์​เจ้าข้า​จะ​รับ​สิ่ง​ประการ​ใด​แก่​ทาส​ของ​พระองค์?</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​นาย​พล​โยธา​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​กล่าว​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, “จง​ถอด​รองเท้า​จาก​เท้า​เสีย​เพราะว่า​ที่​ซึ่ง​เจ้า​ยืน​อยู่​นี้​เป็น​ที่​บริสุทธิ์​. ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ก็ได้​กระทำ​ตาม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ฝ่าย​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​ก็​ต้อง​ปิด​ประตู​มั่นคง​ไว้​ต่อหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไม่​มี​ผู้ใด​เข้าออก​ได้​เลย.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, “ดู​เถิด​เรา​ได้​มอบ​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​ไว้​ใน​มือ​เจ้า​เเล้ว, ทั้ง​กษัตริย์​กับ​ทหาร​กล้าหาญ​ด้วย.</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ล้อม​เมือง​ไว้, ให้​บรรดา​พลทหาร​ล้อม​เมือง​ให้​รอบ​วัน​ละ​ครั้ง, จน​ตลอด​หก​วัน.</verse>
				<verse number="4">ให้​ปุโรหิต​เจ็ด​องค์​ถือ​แตร​เขา​แกะ​ตัวผู้​เจ็ด​อัน​ไป​ข้างหน้า​หีบ​ไมตรี: ใน​วันที่​เจ็ด​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ล้อม​เมือง​ไว้​ถึง​เจ็ด​ครั้ง, แล้ว​ปุโรหิต​จะ​เป่า​แตร​ขึ้น.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เขา​จะ​เป่าแตร, ให้​เสียง​แตร​เขา​แกะ​ตัวผู้​นั้น​ยืดยาว​ไป, เมื่อ​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​แล้ว, ให้​ชน​ทั้งปวง​ร้อง​ขึ้น​ด้วย​เสียง​ดัง; และ​กำแพง​เมือง​นั้น​จะ​พัง​ลง​ราบ, แล้ว​ต่าง​คน​ต่าง​จะ​ไป​ฉะ​เพาะ​ตรงหน้า​ของ​ตน.”</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​บุตร​นั้น​จึง​เรียก​พวก​ปุโรหิต​สั่ง​ว่า, จง​ยก​หีบ​ไมตรี​นั้น​ไป, ให้​ปุโรหิต​เจ็ด​องค์​ถือ​แตร​เขา​แกะ​เจ็ด​อัน​นำหน้า​หีบ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="7">เขา​จึง​สั่ง​ชน​ทั้งปวง​ว่า, จง​เลย​ไป​ล้อม​เมือง​และ​ให้​พลทหาร​ไป​ข้างหน้า​หีบ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​ประกาศ​แก่​พล​ไพร่​แล้ว, ปุโรหิต​เจ็ด​องค์​ก็​ถือ​เเตร​เขา​แกะ​เจ็ด​อัน​เป่า​ไป​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ส่วน​หีบ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็ตาม​เขา​ไป.</verse>
				<verse number="9">พลทหาร​ไป​ข้างหน้า​ปุโรหิต​ที่​เป่าแตร​นั้น, แล้ว​ทัพ​หลัง​ก็​ติดตาม​หีบ​ไมตรี​ไป, ปุโรหิต​ไป​พลาง​เป่าแตร​พลาง.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​สั่ง​พล​ไพร่​ว่า, อย่า​ได้​โห่ร้อง​หรือ​ทำ​เสียง​ให้​เขา​ฟัง, อย่า​ให้​มี​ถ้อยคำ​ออก​จาก​ปาก​เลย, กว่า​ถึง​วันที่​เรา​จะ​สั่ง​ให้​ร้อง; แล้ว​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​ค่อย​ร้อง​เถิด.</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ให้​หีบ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เวียน​รอบ​เมือง​นั้น​ครั้ง​หนึ่ง​แล้ว: เขา​จึง​พา​กัน​กลับ​ไป​เข้า​ค่าย​พัก​อยู่​ที่​นั้น</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ถึง​วันรุ่งขึ้น​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ตื่น​แต่​เข้า, ปุโรหิต​เหล่านั้น​ก็​ยก​หีบ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​พวก​ปุ​โร​หิต​เจ็ด​องค์​ที่​ถือ​แตร​ไป​ข้างหน้า​หีบ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ได้​เป่าแตร​นั้น​เรื่อย​ไป: มี​พลทหาร​นำหน้า​เขา; และ​ทัพ​หลัง​ก็​ติดตาม​หีบ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไป​พลาง​เป่าแตร​พลาง.</verse>
				<verse number="14">ใน​วันที่​สอง​เขา​พา​กัน​ล้อม​เมือง​อีก​ครั้ง​หนึ่ง, แล้ว​กลับ​ไป​พัก​อยู่​ที่​ค่าย: เขา​ทำ​เช่นนี้​ตลอด​ถึง​หก​วัน</verse>
				<verse number="15">อยู่​มา​ใน​วันที่​เจ็ด, เขา​ลุก​ขึ้น​แต่เช้า​ตรู่​พา​กัน​ล้อม​เมือง​ไว้​ตาม​รับสั่ง​เจ็ด​ครั้ง: ฉะ​เพาะ​แต่​ใน​วัน​นั้น​วัน​เดียว​ได้​ล้อม​ถึง​เจ็ด​ครั้ง.</verse>
				<verse number="16">ครั้น​ต่อ​มา​ใน​ครั้ง​ที่​เจ็ด, ปุโรหิต​ก็ได้​เป่าแตร​ขึ้น, ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​สั่ง​พล​ไพร่​ว่า, จง​โห่ร้อง​ขึ้น​เถิด: ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​มอบ​เมือง​ให้แก่​ท่าน​แล้ว.</verse>
				<verse number="17">เมือง​นั้น​กับ​ทั้ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​มี​อยู่​ที่​นั้น​จะ​เป็น​ของ​ต้องห้าม​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา: ยก​เสีย​แต่​รา​ฮา​บ​หญิง​นคร​โสเภณี​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​อยู่​ใน​บ้าน​กับ​นาง​จะ​รอด​ชีวิต, เพราะว่า​คน​ที่​เรา​ใช้​ไป​นั้น นาง​ได้​ซ่อนเร้น​ไว้.</verse>
				<verse number="18">แต่​ส่วน​ท่าน​ทั้ง​หลาย, จง​ระวัง​ตัว​ให้​ห่าง​จาก​สิ่ง​ที่​ต้องห้าม​นั้น, เกลือก​ว่า​ครั้น​ถวาย​เป็น​ของ​ห้าม, แล้ว​ภาย​หลัง​หยิบฉวย​เอา​สิ่ง​ที่​ถวาย​ห้าม​นั้น​บ้าง, กองทัพ​ของ​พวก​ยิศ​รา​เยล​จะ​ได้​ความ​เดือดร้อน​ทำ​ให้​เป็น​ที่​แช่ง​สาป​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">บรรดา​เงินทอง, และ​ภาชนะ​ใช้สอย​เป็น​ทองเหลือง​แล​เหล็ก​ก็ดี, เป็น​เครื่อง​ต้องห้าม​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา: จง​นำ​เขา​มา​ไว้​ใน​คลัง​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="20">ใน​เวลา​นั้น​เขา​พา​กัน​โห่ร้อง​ขึ้น (ปุโรหิต) ก็​เป่าแตร: ขณะ​เมื่อ​พล​ไพร่​ได้ยิน​เสียง​แตร, ก็​ร้อง​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​กำแพง​ก็​พัง​ลง, พล​ไพร่​ทหาร​ทุกๆ คน​ก็​ตรง​เข้า​ไป​ยัง​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="21">เขา​ได้​ทำลาย​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​นั้น, ทั้ง​ชาย​หญิง​หนุ่ม​แก่, ตัว​โค ตัว​แกะ ฬา ด้วย​คม​ดาบ</verse>
				<verse number="22">ขณะนั้น​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ส่ง​ผู้​สอด​แนม​ทั้ง​สอง​ว่า, จง​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​หญิง​นคร​โสเภณี, และ​นำ​ตัวนาง​ออก​มา​กับ​ทั้ง​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​นาง​มี​อยู่, ตาม​ที่​เจ้า​ได้​สาบาน​ไว้​แก่​นาง​แล้ว.</verse>
				<verse number="23">คน​หนุ่ม​ผู้​สอด​แนม​ก็ได้​เข้า​ไป​พารา​ฮา​บ​ออก​มา, กับ​ทั้ง​บิดา​มารดา, พี่น้อง​และ​สรรพ​สิ่ง​และ​ซึ่ง​นาง​มี​อยู่, เขา​ได้​นำ​ญาติพี่น้อง​ของ​เขา​ทั้งสิ้น​ออก​มา​ด้วย; ให้​พัก​อยู่​ข้างนอก​ค่าย​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="24">ส่วน​เมือง​นั้น​เขา​ก็​จุด​ไฟ​เผา​เสีย, กับ​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​อยู่​ใน​นั้น: เว้น​เสีย​แต่​เงินทอง, และ​เครื่องใช้​ทองเหลือง​และ​เหล็ก​เขา​ได้​เก็บ​ไว้​ใน​คลัง​ที่​พลับพลา​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="25">ส่วน​รา​ฮา​บ​หญิง​นคร​โสเภณี​และ​วงศ์​บิดา​ของ​นาง, และ​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​นาง​มี​อยู่​นั้น: ยะ​โฮ​ซู​อะให​งดเว้น​ไว้, หญิง​นั้น​ได้​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​ยิศ​รา​เอล​จนถึง​ทุกวันนี้, เพราะ​นาง​ได้​ซ่อนเร้น​คน​ซึ่ง​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ใช้​ให้​ไป​สอด​แนม​เมือง​ยะ​ริ​โฮ.</verse>
				<verse number="26">ขณะนั้น​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​สาบาน​ว่า, ผู้ใดๆ องอาจ​ลงมือ​สร้าง​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​นี้​ขึ้น​อีก: ให้​ผู้​นั้น​ถูก​แช่ง​สาป​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​ที่​วาง​ราก​ลง​ให้​เสีย​บุตร​หัวปี, และ​เมื่อ​ตั้ง​ประตู​ขึ้น​ให้​เสีย​บุตร​สุดท้อง.</verse>
				<verse number="27">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​ยะ​โฮ​ซู​อะ: ท่าน​จึง​มี​ชื่อ​เสียง​ลือ​ไป​ตลอด​แผ่น​ดิน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">แต่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ทำ​ผิด​ด้วย​ของ​ถวาย​ที่​ต้องห้าม​นั้น: คือ​อา​คาน​บุตร​คา​ระ​มี ๆ บุตร​ซับ​ดี ๆ บุตร​เซ​รา, ตระกูล​ยูดา, หยิบ​สิ่ง​ที่​ห้าม​นั้น​มา: แล้ว​ความ​พิ​โรธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​ใช้​คน​ออก​จาก​ยะ​ริ​โฮ​ไป​ยัง​เมือง​ฮาย, ซึ่ง​อยู่​ใกล้​ตำบล​อา​เวน, ข้าง​ทิศตะวันออก​แห่ง​เบธเอล, บอก​แก่​เขา​ว่า, จง​ไป​สอด​แนม​ดู​เมือง. คน​นั้น​ก็​ไป​สอด​แนม​เมือง​ฮาย. แล้ว​ก็​กลับ​มา​เรียน​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, อย่า​ให้​พล​ทั้งหมด​ขึ้น​ไป​เลย; ให้​ขึ้น​ไป​ตี​เมือง​ฮาย​สัก​สอง​สาม​พัน​คน​ก็​พอ; อย่า​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ไป​ทน​ความ​เดือดร้อน; เพราะ​ที่นั่น​มี​คน​น้อย. พลทหาร​ก็​ขึ้น​ไป​ประมาณ​สาม​พัน​คน. แต่​ต้อง​แตก​หนี​จาก​ชาว​เมือง​ฮาย. ฝ่าย​ชาว​เมือง​ฮาย​ก็​ฟัน​แทง​พล​เหล่านั้น​ตาย​ประมาณ​สาม​สิบ​หก​คน​และ​ขับไล่​พวก​ยิศ​รา​เอล​จาก​ประตูเมือง​ไป​ยัง​ซะบา​ริม ฟัน​แทง​เขา​เมื่อ​กำลัง​กลับ​ลง​ไป​จาก​เมือง: เหตุ​ฉะนี้​ใจ​พล​ไพร่​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​อ่อน​อิดโรย​ละลาย​ไป​เหมือน​น้ำ ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​เอง​กับ​ผู้​เฒ่า​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ฉีก​เสื้อ​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน​ฉะ​เพาะ​หีบ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จนถึง​เวลา​พลบค่ำ, แล้ว​เอา​ผงคลี​ดิน​ใส่​ที่​ศีรษะ. ยะ​โฮ​ซู​อะ​ทูล​ร้องทุกข์​ว่า, โอ้ ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ข้า, เหตุ​ไฉน​พระองค์​ทรง​นำ​พล​ไพร่​นี้​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ไป, มอบ​ไว้​ใน​เงื้อมมือ​ชาติ​อะ​โมรี​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ถึงแก่​พินาศ? พวก​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​เสียดาย​ซึ่ง​ไม่​พอใจ​อาศัย​อยู่​ที่​ฝั่ง​ยา​ระ​เดน​ฟาก​ข้าง​โน้น! โอ้ พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าข้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ทูล​ประการ​ใด, เพราะ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​หัน​หลัง​ต่อ​ศัตรู​เขา! เพราะว่า​ชนชาติ​คะ​นา​อัน​กับ​บรรดา​ชาว​เมือง​คงจะ​ได้ยิน, แล้ว​ยก​ทัพ​มา​ตั้ง​ล้อม​พวก​ข้าพ​เจ้า, ตัด​ชื่อเสียง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​ศูนย์​หาย​ไป​จาก​โลก, พระองค์​จะ​ทรง​ทำ​ประการ​ใด​เพื่อ​พระ​นาม​อัน​ใหญ่​ของ​พระองค์​นั้น? ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น​เถิด; เหตุ​ไฉน​เจ้า​ซบ​หน้า​ลง​ดั่ง​นี้​เล่า? พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ทำ​ผิด​แล้ว, เขา​ได้​หัก​ไมตรี​ซึ่ง​เรา​ได้​บัญชา​สั่ง​ไว้, เขา​ได้​แย่ง​เอา​สิ่ง​ที่​ห้าม​นั้น, ได้​ขะ​โมย​ไป​ปิด​ซ่อน​ไว้, ได้​รวบรวม​สิ่ง​นั้น​ไว้​กับ​ของๆ ตน. เหตุ​ฉะนี้​พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​ทัดทาน​ศัตรู​ของ​เขา​ไม่​ได้, แต่​ได้​หัน​หลัง​ให้แก่​ศัตรู, เพราะ​เขา​เป็น​ที่​แช่ง​สาป​แล้ว เรา​จะ​ไม่​อยู่​กับ​พวก​เจ้า​ต่อไป​อีก​เลย, เว้น​เสีย​แต่​เจ้า​จะ​ทำลาย​สิ่ง​ที่​ต้อง​แช่ง​ห้าม​นั้น​ให้​ศูนย์​เสีย​ไป​จาก​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า. จง​ลุก​ขึ้น, ชำระ​พล​ไพร่​เสีย​ให้​สะอาด, และ​บอก​เขา​ว่า จง​ชำระ​ตัว​ให้​บริสุทธิ์​ต่อ​เวลา​พรุ่งนี้: เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทรง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, โอ้ ยิศ​รา​เอล สิ่ง​ที่​ต้อง​แช่ง​ห้าม​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า, พวก​เจ้า​จะ​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ศัตรู​ไม่​ได้, กว่า​พวก​เจ้า​จะ​ทำ​ให้​สิ่ง​ที่​ต้องห้าม​นั้น​ศูนย์​หาย​ไป​จาก​ท่ามกลาง​เจ้า. พรุ่งนี้​เวลา​เช้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เข้า​มา​ที​ละ​ตระกูล, แล้ว​ตระกูล​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​เลื​อก​จับ, จง​ให้​เข้า​มา​ตาม​วงศ์​ญาติ; และ​วงศ์​ญาติ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เลือก จง​ให้​เข้า​มา​ตาม​ครอบ​ครัว; และ​ครอบครัว​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เลือก จง​ให้​เข้า​มา​ทีละ​คน. ผู้​ที่​จับ​ถูก​มี​สิ่ง​ที่​ต้องห้าม​นั้น, จง​เผา​ไฟ​เสีย​กับ​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​เขา​มี​อยู่: เพราะว่า​เขา​ได้​ล่วงเกิน​หัก​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ได้​กระทำ​ความ​โฉด​เขลา​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล.” ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ก็ได้​ตื่น​เเต่​เช้า, ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​เข้า​มา​ทีละ​ตระกูล; แล้ว​ก็​เลือก​จับ​ตระกูล​ยูดา: เมื่อ​ให้​วงศ์​ญาติ​ตระกูล​ยูดา​เข้า​มา; ก็​จับ​วงศ์​ญาติ​เซ​รา: เมื่อ​ให้​วงศ์​ญาติ​นั้น​เข้า​มา​ทีละ​คน​แล้ว​จับ​ซับ​ดี: เมื่อ​ให้​ครอบครัว​ซับ​ดี​เข้า​มา​ทีละ​คน, แล้ว​จับ​อา​คาน​บุตร​คา​ระ​มีๆ บุตร​ซับ​ดีๆ บุตร​เซ​รา​ตระกูล​ยูดา. ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​ตักเตือน​อา​คาน​ว่า, บุตร​เอ๋ย จง​ให้​เกียรติยศ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล คือ​ให้​รับสารภาพ​ต่อ​พระองค์, เจ้า​ได้​ทำ​อะไร​จง​บอก​เรา​เถิด อย่า​ปิด​ซ่อน​ไว้​เลย. อา​คาน​จึง​เรียน​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, จริงอยู่ ข้าพ​เจ้า​ได้​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, โดย​ได้​ทำ​เช่นนี้ เช่นนั้น: ใน​ของ​ที่​เก็บ​มา​นั้น ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​เสื้อ​ยาว​ดี​อย่าง​บา​บุ​โลน​เสื้อ​หนึ่ง, กับ​เงิน​หนัก​สอง​ร้อย​บาท, และ​ทองคำ​แผ่น​หนึ่ง​หนัก​ห้า​สิบ​บาท, ข้าพ​เจ้า​มี​ใจ​โลภ​เก็บ​ของ​นั้น​ไว้, ดู​เถิด ของ​นั้น​ฝัง​อยู่​ใน​ดิน​ท่ามกลาง​ทับ​อาศัย​ข้าพ​เจ้า, และ​เงิน​อยู่​ใต้​เสื้อ​นั้น ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​ใช้​คน​วิ่ง​ไป​ยัง​ทับ​อาศัย​นั้น: เห็น​เสื้อ​ซ่อน​อยู่​ใน​ทับ​ของ​เขา​และ​เงิน​ก็​อยู่​ใต้​เสื้อ. เขา​จึง​นำ​ของ​นั้น​มา​จาก​ท่ามกลาง​ทับ​อาศัย, ส่ง​ไป​ยัง​ยะ​โฮ​ซู​อะ​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​วาง​ของ​นั้น​ลง​ตรง​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา. ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​กับ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล, พา​กันคุม​อา​คาน​บุตร​เซ​รา, กับ​เงิน​เสื้อ​ยาว, แผ่น​ทองคำ, และ​บุตรชาย​หญิง​ของ​เขา, กับ​ทั้ง​โค, ลา, แกะ​และ​ทับ​อาศัย​และ​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​เขา​มี​อยู่, มา​ยัง​หุบเขา​อา​โค​ระ​เดือดร้อน. ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, เหตุ​ไฉน​เจ้า​จึง​นำ​ความ​เดือดร้อน​ให้​บังเกิด​แก่​พวกเรา​เล่า? พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​นำ​ความ​เดือดร้อน​มา​ให้​เจ้า ณ เวลา​วันนี้. พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​เอา​หิน​ขว้าง​เขา, และ​เมื่อ​ขว้าง​หิน​นั้น​ก็​ทับ​ตัว​เขา​แล้ว​ก็​เอา​ไฟ​เผา​เสีย. ได้​ถม​หิน​ทับ​เขา​ไว้​เป็น​กอง​ใหญ่​ซึ่ง​ยัง​อยู่​จน​ทุกวันนี้. แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​หวน​พระทัย​จาก​ความ​พิ​โรธ​อัน​ยิ่ง​ของ​พระองค์ เหตุ​ฉะนี้​ตำบ​ล​นั้น​ได้​ชื่อ​ว่า, “หุบเขา​อา​โค​ระ” (เดือดร้อน) จน​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​ใช้​คน​ออก​จาก​ยะ​ริ​โฮ​ไป​ยัง​เมือง​ฮาย, ซึ่ง​อยู่​ใกล้​ตำบล​อา​เวน, ข้าง​ทิศตะวันออก​แห่ง​เบธเอล, บอก​แก่​เขา​ว่า, จง​ไป​สอด​แนม​ดู​เมือง. คน​นั้น​ก็​ไป​สอด​แนม​เมือง​ฮาย.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ก็​กลับ​มา​เรียน​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, อย่า​ให้​พล​ทั้งหมด​ขึ้น​ไป​เลย; ให้​ขึ้น​ไป​ตี​เมือง​ฮาย​สัก​สอง​สาม​พัน​คน​ก็​พอ; อย่า​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ไป​ทน​ความ​เดือดร้อน; เพราะ​ที่นั่น​มี​คน​น้อย.</verse>
				<verse number="4">พลทหาร​ก็​ขึ้น​ไป​ประมาณ​สาม​พัน​คน. แต่​ต้อง​แตก​หนี​จาก​ชาว​เมือง​ฮาย.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​ชาว​เมือง​ฮาย​ก็​ฟัน​แทง​พล​เหล่านั้น​ตาย​ประมาณ​สาม​สิบ​หก​คน​และ​ขับไล่​พวก​ยิศ​รา​เอล​จาก​ประตูเมือง​ไป​ยัง​ซะบา​ริม ฟัน​แทง​เขา​เมื่อ​กำลัง​กลับ​ลง​ไป​จาก​เมือง: เหตุ​ฉะนี้​ใจ​พล​ไพร่​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​อ่อน​อิดโรย​ละลาย​ไป​เหมือน​น้ำ</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​เอง​กับ​ผู้​เฒ่า​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ฉีก​เสื้อ​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน​ฉะ​เพาะ​หีบ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จนถึง​เวลา​พลบค่ำ, แล้ว​เอา​ผงคลี​ดิน​ใส่​ที่​ศีรษะ.</verse>
				<verse number="7">ยะ​โฮ​ซู​อะ​ทูล​ร้องทุกข์​ว่า, โอ้ ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ข้า, เหตุ​ไฉน​พระองค์​ทรง​นำ​พล​ไพร่​นี้​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ไป, มอบ​ไว้​ใน​เงื้อมมือ​ชาติ​อะ​โมรี​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ถึงแก่​พินาศ? พวก​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​เสียดาย​ซึ่ง​ไม่​พอใจ​อาศัย​อยู่​ที่​ฝั่ง​ยา​ระ​เดน​ฟาก​ข้าง​โน้น!</verse>
				<verse number="8">โอ้ พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าข้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ทูล​ประการ​ใด, เพราะ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​หัน​หลัง​ต่อ​ศัตรู​เขา!</verse>
				<verse number="9">เพราะว่า​ชนชาติ​คะ​นา​อัน​กับ​บรรดา​ชาว​เมือง​คงจะ​ได้ยิน, แล้ว​ยก​ทัพ​มา​ตั้ง​ล้อม​พวก​ข้าพ​เจ้า, ตัด​ชื่อเสียง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​ศูนย์​หาย​ไป​จาก​โลก, พระองค์​จะ​ทรง​ทำ​ประการ​ใด​เพื่อ​พระ​นาม​อัน​ใหญ่​ของ​พระองค์​นั้น?</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น​เถิด; เหตุ​ไฉน​เจ้า​ซบ​หน้า​ลง​ดั่ง​นี้​เล่า?</verse>
				<verse number="11">พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ทำ​ผิด​แล้ว, เขา​ได้​หัก​ไมตรี​ซึ่ง​เรา​ได้​บัญชา​สั่ง​ไว้, เขา​ได้​แย่ง​เอา​สิ่ง​ที่​ห้าม​นั้น, ได้​ขะ​โมย​ไป​ปิด​ซ่อน​ไว้, ได้​รวบรวม​สิ่ง​นั้น​ไว้​กับ​ของๆ ตน.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนี้​พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​ทัดทาน​ศัตรู​ของ​เขา​ไม่​ได้, แต่​ได้​หัน​หลัง​ให้แก่​ศัตรู, เพราะ​เขา​เป็น​ที่​แช่ง​สาป​แล้ว เรา​จะ​ไม่​อยู่​กับ​พวก​เจ้า​ต่อไป​อีก​เลย, เว้น​เสีย​แต่​เจ้า​จะ​ทำลาย​สิ่ง​ที่​ต้อง​แช่ง​ห้าม​นั้น​ให้​ศูนย์​เสีย​ไป​จาก​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">จง​ลุก​ขึ้น, ชำระ​พล​ไพร่​เสีย​ให้​สะอาด, และ​บอก​เขา​ว่า จง​ชำระ​ตัว​ให้​บริสุทธิ์​ต่อ​เวลา​พรุ่งนี้: เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทรง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, โอ้ ยิศ​รา​เอล สิ่ง​ที่​ต้อง​แช่ง​ห้าม​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า, พวก​เจ้า​จะ​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ศัตรู​ไม่​ได้, กว่า​พวก​เจ้า​จะ​ทำ​ให้​สิ่ง​ที่​ต้องห้าม​นั้น​ศูนย์​หาย​ไป​จาก​ท่ามกลาง​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">พรุ่งนี้​เวลา​เช้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เข้า​มา​ที​ละ​ตระกูล, แล้ว​ตระกูล​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​เลื​อก​จับ, จง​ให้​เข้า​มา​ตาม​วงศ์​ญาติ; และ​วงศ์​ญาติ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เลือก จง​ให้​เข้า​มา​ตาม​ครอบ​ครัว; และ​ครอบครัว​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เลือก จง​ให้​เข้า​มา​ทีละ​คน.</verse>
				<verse number="15">ผู้​ที่​จับ​ถูก​มี​สิ่ง​ที่​ต้องห้าม​นั้น, จง​เผา​ไฟ​เสีย​กับ​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​เขา​มี​อยู่: เพราะว่า​เขา​ได้​ล่วงเกิน​หัก​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ได้​กระทำ​ความ​โฉด​เขลา​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล.”</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ก็ได้​ตื่น​เเต่​เช้า, ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​เข้า​มา​ทีละ​ตระกูล; แล้ว​ก็​เลือก​จับ​ตระกูล​ยูดา:</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ให้​วงศ์​ญาติ​ตระกูล​ยูดา​เข้า​มา; ก็​จับ​วงศ์​ญาติ​เซ​รา: เมื่อ​ให้​วงศ์​ญาติ​นั้น​เข้า​มา​ทีละ​คน​แล้ว​จับ​ซับ​ดี:</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ให้​ครอบครัว​ซับ​ดี​เข้า​มา​ทีละ​คน, แล้ว​จับ​อา​คาน​บุตร​คา​ระ​มีๆ บุตร​ซับ​ดีๆ บุตร​เซ​รา​ตระกูล​ยูดา.</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​ตักเตือน​อา​คาน​ว่า, บุตร​เอ๋ย จง​ให้​เกียรติยศ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล คือ​ให้​รับสารภาพ​ต่อ​พระองค์, เจ้า​ได้​ทำ​อะไร​จง​บอก​เรา​เถิด อย่า​ปิด​ซ่อน​ไว้​เลย.</verse>
				<verse number="20">อา​คาน​จึง​เรียน​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, จริงอยู่ ข้าพ​เจ้า​ได้​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, โดย​ได้​ทำ​เช่นนี้ เช่นนั้น:</verse>
				<verse number="21">ใน​ของ​ที่​เก็บ​มา​นั้น ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​เสื้อ​ยาว​ดี​อย่าง​บา​บุ​โลน​เสื้อ​หนึ่ง, กับ​เงิน​หนัก​สอง​ร้อย​บาท, และ​ทองคำ​แผ่น​หนึ่ง​หนัก​ห้า​สิบ​บาท, ข้าพ​เจ้า​มี​ใจ​โลภ​เก็บ​ของ​นั้น​ไว้, ดู​เถิด ของ​นั้น​ฝัง​อยู่​ใน​ดิน​ท่ามกลาง​ทับ​อาศัย​ข้าพ​เจ้า, และ​เงิน​อยู่​ใต้​เสื้อ​นั้น</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​ใช้​คน​วิ่ง​ไป​ยัง​ทับ​อาศัย​นั้น: เห็น​เสื้อ​ซ่อน​อยู่​ใน​ทับ​ของ​เขา​และ​เงิน​ก็​อยู่​ใต้​เสื้อ.</verse>
				<verse number="23">เขา​จึง​นำ​ของ​นั้น​มา​จาก​ท่ามกลาง​ทับ​อาศัย, ส่ง​ไป​ยัง​ยะ​โฮ​ซู​อะ​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​วาง​ของ​นั้น​ลง​ตรง​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="24">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​กับ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล, พา​กันคุม​อา​คาน​บุตร​เซ​รา, กับ​เงิน​เสื้อ​ยาว, แผ่น​ทองคำ, และ​บุตรชาย​หญิง​ของ​เขา, กับ​ทั้ง​โค, ลา, แกะ​และ​ทับ​อาศัย​และ​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​เขา​มี​อยู่, มา​ยัง​หุบเขา​อา​โค​ระ​เดือดร้อน.</verse>
				<verse number="25">ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, เหตุ​ไฉน​เจ้า​จึง​นำ​ความ​เดือดร้อน​ให้​บังเกิด​แก่​พวกเรา​เล่า? พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​นำ​ความ​เดือดร้อน​มา​ให้​เจ้า ณ เวลา​วันนี้. พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​เอา​หิน​ขว้าง​เขา, และ​เมื่อ​ขว้าง​หิน​นั้น​ก็​ทับ​ตัว​เขา​แล้ว​ก็​เอา​ไฟ​เผา​เสีย.</verse>
				<verse number="26">ได้​ถม​หิน​ทับ​เขา​ไว้​เป็น​กอง​ใหญ่​ซึ่ง​ยัง​อยู่​จน​ทุกวันนี้. แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​หวน​พระทัย​จาก​ความ​พิ​โรธ​อัน​ยิ่ง​ของ​พระองค์ เหตุ​ฉะนี้​ตำบ​ล​นั้น​ได้​ชื่อ​ว่า, “หุบเขา​อา​โค​ระ” (เดือดร้อน) จน​ทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​ตรัส​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, “อย่า​กลัว​หรือ​มี​ใจ​อิดโรย​เลย: จง​ยก​บรรดา​กองทัพ, ไป​ยัง​เมือง​ฮาย: ดู​เถิด​เจ้า​ได้​มอบ​เจ้า​เมือง​ฮาย, และ​พล​เมือง และ​เมืองหลวง และ​แผ่น​ดิน เมือง​นั้น​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า​แล้ว:</verse>
				<verse number="2">จง​กระทำ​แก่​เมือง​ฮาย​และ​เจ้า​เมือง​นั้น​เหมือน​ได้​กระทำ​แก่​ยะ​ริ​โฮ: และ​เจ้า​เมือง​นั้น, เว้นไว้แต่​สิ่งของ​และ​ฝูง​สัตว์​ที่​เก็บ​มา​จาก​เมือง​นั้น, ให้​รักษา​ไว้​เป็น​ของๆ พวก​เจ้า​เอง: จง​ตั้ง​กอง​ซุ่ม​ไว้ ณ ข้างหลัง​เมือง​นั้น.”</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​กับ​บรรดา​พลทหาร, ได้​ยก​กองทัพ​ไป​ต่อสู้​กับ​เมือง​ฮาย. ยะ​โฮ​ซู​อะ​ก็​เลือก​ล้วน​แก่​คน​กล้าหาญ​สาม​หมื่น​คน, ให้​ไป​ใน​เวลา​กลางคืน.</verse>
				<verse number="4">สั่ง​เขา​ว่า, ดู​เถิด, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​กอง​ซุ่ม​อยู่​ไม่​ห่างไกล​จาก​ข้างหลัง​เมือง​นัก: ให้​เตรียม​ตัว​ไว้​ให้​พร้อม​ทุกคน:</verse>
				<verse number="5">ส่วน​เรา​จะ​นำ​กองทัพ​แอบ​เข้า​ไป​ยัง​เมือง: ขณะ​เมื่อ​เขา​จะ​ยก​กอง​ทัพ​มา​ต่อสู้​กับ​เรา​เหมือน​ครั้ง​ก่อน. เรา​จะ​หนี​ต่อหน้า​เขา,</verse>
				<verse number="6">ส่วน​เขา​จะ​ออก​มา​ตาม​เรา, จน​เรา​จะ​ล่อลวง​เขา​ให้​ออก​ไป​ห่าง​จาก​เมือง; เพราะ​เขา​จะ​ว่า, พวก​นั้น​หนี​เรา​เหมือน​ครั้ง​ก่อน, ส่วน​เรา​จะ​แกล้ง​หนี​ไป.</verse>
				<verse number="7">ขณะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ลุก​ขึ้น​จาก​ที่​ซุ่ม​เข้า​ไป​ตี​เมือง: ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​มอบ​เมือง​นั้น​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">ครั้น​ได้​เมือง​นั้น​แล้ว, จง​จุด​ไฟ​เผา​เสีย: ให้​กระทำ​ตาม​รับสั่ง​พระ​ยะโฮ​วา. เรา​สั่ง​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="9">ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​ใช้​เขา​ไป: และ​เขา​ได้​ออก​ไป​ตั้ง​กอง​ซุ่ม​อยู่​ท่ามกลาง​เบธเอลเเละ​ฮาย, อยู่​ข้าง​ฝ่าย​ทิศตะวันตก​เเห่ง​ฮาย: ใน​เวลา​คืน​วัน​นั้น​ยะ​โฮ​ซู​อะ​อา​ศัย​อยู่​ท่ามกลาง​พลทหาร.</verse>
				<verse number="10">ยะ​โฮ​ซู​อะ​ก็​ตื่น​แต่​เวลา​รุ่งเช้า, ตรวจ​ดู​พลทหาร, เสร็จ​แล้ว​จึง​ขึ้น​ไป​กับ​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล. นำหน้า​พลทหาร​ไป​ถึง​เมือง​ฮาย.</verse>
				<verse number="11">พลทหาร​ที่อยู่​ด้วย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ก็ได้​แอบ​เข้า​ไป​ตรง​เมือง​ตั้ง​กองทัพ​ไว้​ข้าง​ทิศเหนือ​แห่ง​เมือง​ฮาย: แต่​มี​หุบเขา​อยู่​ระหว่าง​เขา​กับ​เมือง.</verse>
				<verse number="12">ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​ตั้ง​ทหาร​ประมาณ​ห้า​พัน​คน, เป็น​กอง​ซุ่ม​ไว้ ณ หว่าง​กลาง​เบธเอล​กับ​ฮาย, อยู่​ข้าง​ทิศตะวันตก​ของ​เมือง​ฮาย.</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ได้​ตั้ง​กองทหาร. คือ​บรรดา​กอง​ที่อยู่​ข้าง​ทิศเหนือ​ของ​เมือง, ทั้ง​กอง​ซุ่ม​ที่อยู่​ข้าง​ทิศตะวันตก​แล้ว, ใน​คืน​นั้น​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​ลง​ไป​ใน​หุบเขา.</verse>
				<verse number="14">ครั้น​เจ้า​เมือง​ฮาย​เห็น​แล้ว, ชาว​เมือง​ก็​ลุก​ขึ้น​แต่เช้า, รีบ​ออก​ไป​สู้รบ​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ทั้ง​เจ้า​เมือง​และ​พล​เมือง​ตาม​กำหนด​ยัง​ที่​เสมอ, ท่าน​หา​ทราบ​ไม่​ว่า​มี​กองทัพ​อยู่​ข้างหลัง​เมือง.</verse>
				<verse number="15">ยะ​โฮ​ซู​อะ​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​แกล้ง​ทำ​เป็น​แพ้​หนี​ไป​ทาง​ป่า.</verse>
				<verse number="16">บรรดา​ชาว​เมือง​จึง​มา​พร้อมกัน​เพื่อ​จะ​ไล่​ติดตาม: แล้ว​เขา​ก็​ไล่​ตาม​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ไป​จน​ถูก​ล่อลวง​ให้​ออก​มา​ห่างไกล​จาก​เมือง.</verse>
				<verse number="17">มิได้​มี​ผู้ชาย​สัก​คน​เดียว​เหลือ​อยู่ ณ เมือง​ฮาย​และ​เมือง​เบธเอล, ที่​มิได้​ออก​ไป​ตาม​พวก​ยิศ​รา​เอล, เขา​ได้​ละทิ้ง​เมือง​ไว้​ให้​ว่าง, พา​กัน​ไล่​ติดตาม​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไป</verse>
				<verse number="18">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, “จง​ยื่น​หอก​ซึ่ง​อยู่​ใน​มือ​เจ้า​ออก​ไป​ยัง​เมือง​ฮาย; ด้วยว่า​เรา​จะ​มอบ​เมือง​นั้น​ไว้​ใน​มือ​เจ้า.” ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ก็​ยื่น​หอก​ซึ่ง​อยู่​ใน​มือ​ออก​ไป​ยัง​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="19">พอ​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​ยื่น​มือ​ของ​ตน​ออก​แล้ว​กอง​ซุ่ม​ก็​ออก​มา​จาก​ที่​นั้น​โดยเร็ว: เข้า​ไป​ตี​เมือง​จุด​ไฟ​เผา​เสีย.</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ชาว​เมือง​ฮาย​เหลียวหลัง​ดู, เห็น​ควันไฟ​ใน​เมือง​พลุ่ง​ขึ้น​ไป​ยัง​ท้อง​ฟ้า, เขา​ไม่​อาจ​หนี​ไป​ข้าง​นี้​หรือ​ข้าง​โน้น​ได้: แล้ว​พวก​ซึ่ง​หนี​ไป​ทาง​ป่า​ก็ได้​หันกลับ​มา​ต่อสู้​กับ​ผู้​ที่​ติดตาม​เขา​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ยะ​โฮ​ซู​อะ​กับ​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล​เห็น​ว่า​กองทัพ​ได้​ตี​เมือง​แล้ว, ควันไฟ​ใน​เมือง​นั้น​ก็​พลุ่ง​ขึ้น, ครั้งนั้น​เขา​กลับ​มา​ฆ่าฟัน​ชาว​เมือง​ฮาย​เสีย.</verse>
				<verse number="22">กอง​ซุ่ม​ได้​ออก​มา​จาก​เมือง​ต่อสู้​เขา​ด้วย: เขา​ตก​อยู่​ใน​หว่าง​กลาง​กอง​ยิศ​รา​เอล, ทั้ง​ข้าง​นี้​และ​ข้าง​โน้น: พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ฟัน​แทง​เขา​มิ​ให้​รอด​ชีวิต​หนี​ได้​สัก​คน​เดียว.</verse>
				<verse number="23">เจ้า​เมือง​ฮาย​ก็​ถูก​จับ​และ​คุม​มา​หา​ยะ​โฮ​ซู​อะ</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ฆ่า​ชาว​เมือง​ฮาย​ตาม​ไร่นา​ป่า​ดอน​ที่​เขา​ไล่​ติดตาม​ไป​นั้น, ล้มตาย​ด้วย​คม​ดาบ​เสีย​สิ้น, แล้ว​ได้​กลับ​ไป​ตี​เมือง​ฮาย​นั้น​ด้วย​คม​ดาบ.</verse>
				<verse number="25">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ล้มตาย​ใน​วัน​นั้น, ทั้ง​ชาย​หญิง, เป็น​จำนวน​หมื่น​สอง​พัน​คน, คือ​ชาว​เมือง​ฮาย​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="26">ยะ​โฮ​ซู​อะ​มิได้​หด​มือ​ซึ่ง​ถือ​หอก​ยื่น​นั้น, กว่า​ท่าน​ผลาญ​ชาว​เมือง​ฮาย​ให้​ถึง​พินาศ​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="27">เว้นแต่​ฝูง​สัตว์​และ​สิ่งของ​ที่​เก็บ​มา​แต่​เมือง​นั้น พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​รักษา​ไว้​เป็น​ของๆ ตนเอง, ตาม​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สั่ง​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​แล้ว.</verse>
				<verse number="28">ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​เผา​เมือง​ฮาย, ทำ​ให้​พัง​ลง​เป็น​กอง​ร้าง​เปล่า​อยู่​เป็น​นิตย์, จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="29">อนึ่ง​เขา​ได้​ผูก​คอ​เจ้า​เมือง​ฮาย​แขวน​ไว้​ที่​ต้น​ใม้​ต้น​หนึ่ง​จนถึง​เวลา​เย็น: เมื่อ​ตะวันตก​แล้ว, ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​สั่ง​ให้​เอา​ศพ​ลง​จาก​ต้นไม้, ไป​ทิ้ง​ไว้หน้า​ประตูเมือง, แล้ว​ให้​ถม​กอง​หิน​ทับ​ศพ​ไว้​เป็น​อัน​มาก, จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="30">ขณะนั้น​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​สร้าง​แท่น​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​บน​ภูเขา​เอบาล,</verse>
				<verse number="31">เช่น​ดัง​โม​เซ​ผู้​รับใช้​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สั่ง​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล, เหมือน​ที่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​หนัง​สือ​กฎหมาย​แห่ง​โม​เซ​แล้ว, คอ​เเท่น​ทำ​ด้วย​หิน​มิได้​สกัด, บน​หิน​นั้น​ไม่​มี​ผู้​ยก​เครื่องเหล็ก​ขึ้น​ถูกต้อง​เลย: บน​แท่น​นั้น​เขา​ได้​ถวาย​บูชา​เพลง​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​บูชา​อัน​โมทนา​ด้วย.</verse>
				<verse number="32">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​จารึก​กฎหมาย​ไว้​ที่​หิน​นั้น, ตาม​แบบ​ซึ่ง​ท่าน​โม​เซ​ได้​จารึก​ต่อหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="33">พวก​ยิศ​รา​เอล, กับ​ทั้ง​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่. และ​ผู้​ตรวจ​และ​ผู้พิพากษา, ได้​ยืน​อยู่​ใกล้​หีบ (บริสุทธิ์) ทั้ง​ข้าง​นี้​แล​ข้าง​โน้น ต่อหน้า​ปุโรหิต​ตระกูล​เลวี, ผู้​หาม​หีบ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ทั้ง​แขกเมือง, เหมือน​กับ​คน​ที่​เกิด​ใน​ท่ามกลาง​เขา​ด้วย; อยู่​ตรง​ภูเขา​ฆะ​รี​ซี​ม​ครึ่งหนึ่ง, แล​ตรง​ภูเขา​เอบาล​ครึ่งหนึ่ง, ตาม​โม​เซ​ผู้​รับใช้​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สั่ง​ไว้​แล้วแต่​เดิม, ให้​เขา​อวยพร​แก่​พล​ไพร่​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="34">ครั้น​ภาย​หลัง​ท่าน​ประกาศ​กับ​คำ​พระ​บัญญัติ​ทั้งสิ้น, ทั้ง​คำ​อวยพร​และ​คำสาป, ตาม​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​พระ​บัญญัติ​นั้น.</verse>
				<verse number="35">มิได้​ขาดเหลือ​สัก​คำ​เดียว​ใน​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​โม​เซ​ได้​สั่ง​ไว้​แล้ว, ซึ่ง​ยะ​โฮ​ซู​อะ​มิได้​ประกาศ​ต่อหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง ณ ที่ประชุม​ผู้หญิง​และ​เด็ก​และ​แขกเมือง​ที่อยู่​ด้วย​กัน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เมื่อ​บรรดา​กษัตริย์​ที่อยู่​ริม​ฝั่ง​ยา​ระ​เดน​ฟาก​ข้าง​โน้น, กับ​ที่อยู่​ตาม​เมือง​เนินเขา, และ​ตาม​ที่ราบ​ก็ดี, และ​ที่อยู่​ใน​ที่​ริม​แดน​ตลอด​ฝั่ง​ทะเล​ใหญ่​ตรง​เขา​ละ​บา​โน​น​ข้าม, คือ​ชาติ​เฮธ, ชาติ​อะ​โมรี, และ​ชาว​คะ​นา​อัน, กับ​ชาติ​ฟะ​รี​ซี, ชา​ตฮีวี, และ​ชาติ​ยา​บูศ, ได้ยิน​ข่าว​นี้;</verse>
				<verse number="2">จึง​พร้อมใจ​กัน​ยก​กองทัพ​มา​ต่อสู้​กับ​ยะ​โฮ​ซู​อะ, แล​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="3">แต่​เมื่อ​ชาว​เมือง​ฆิบ​โอน​ได้ยิน​ข่าว​ซึ่ง​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​กระทำ​แก่​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​และ​เมือง​ฮาย,</verse>
				<verse number="4">เขา​จึง​คิด​กลอุบาย, ทำ​เหมือน​เป็น​ราชทูต, คือ​เอา​กระสอบ​เก่า​บรรทุก​ลา, กับ​ถุง​หนัง​ใส่​น้ำ​องุ่น, ที่​เก่า​ที่​ขาด, และ​ปะ​ไว้;</verse>
				<verse number="5">ใส่​รองเท้า​เก่า​ที่​ปะ, สรวม​เสื้อ​เก่า​ที่​ขาด; ส่วน​เสบียง​อาหาร​ก็​เอา​ที่​แห้ง​ที่​รา​ขึ้น​หมด.</verse>
				<verse number="6">เขา​จึง​มา​หา​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ที่​ค่าย ณ ฆี​ละ​ฆาล, บอก​ท่าน​กับ​ผู้​เฒ่า​แก่​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, พวก​ข้าพ​เจ้า​มา​แต่​เมือง​ไกล; ขอ​ทำไม​ตรี​กับ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="7">พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​ตอบ​พวก​ฮีวี​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​อาศัย​อยู่​กลาง​เขตต์​แดน​เรา​กระมัง? เรา​จะ​ทำไม​ตรี​กัน​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="8">เขา​จึง​กล่าว​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​กับ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน, ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​ถาม​เขา​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​คือ​ผู้ใด? มา​แต่ไหน?</verse>
				<verse number="9">เขา​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​มา​แต่​เมือง​ไกล​นั้น​ด้วย​เห็นแก่​พระ​นาม​แห่ง​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน: เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​กิตติศัพท์​แห่ง​พระองค์. และ​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​มา​แล้ว​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​นั้น,</verse>
				<verse number="10">กับ​บรรดา​การ​พระองค์​ทรง​กระทำ​แก่​กษัตริย์​อะ​โมรี​ทั้ง​สอง​องค์​ซึ่ง​อยู่​ข้าง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ฟาก​ข้าง​โน้น, คือ​ซี​โฮน​กษัตริย์​เฮ็ศ​โบน, และ​โอ​ฆ​กษัตริย์​บา​ซาน​ซึ่ง​อยู่​ที่​อัศธะ​โร​ธ.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนี้, ผู้​เฒ่า​ผู้แก่​กับ​บรรดา​ชาว​เมือง​ข้าพ​เจ้า, กล่าว​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, จง​จัด​เสบียง​อาหาร​สำหรับ​เดินทาง​ไป​หา​พวก​ท่าน, ให้​กล่าว​ว่า, พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน: ขอ​จง​ทำไม​ตรี​กับ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="12">ขนม​นี้​เป็น​เสบียง​พวก​ข้าพ​เจ้า​เอา​มา​จาก​บ้าน​ยัง​ร้อน​อยู่: ใน​วัน​เมื่อ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เดินทาง​มา​หา​ท่าน, แต่​ดู​เถิด, เดี๋ยวนี้​ก็​แห้ง​ไป, รา​ขึ้น​ไป​เสียแล้ว:</verse>
				<verse number="13">อนึ่ง​ถุง​หนึ่ง​บรรจุ​น้ำ​องุ่น​นี้, เมื่อ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เติม​น้ำ​องุ่น, ก็​ยัง​ใหม่; แต่​ดู​เถิด, ก็​ขาด​เสียแล้ว, เสื้อผ้า​และ​รองเท้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​นี้​เก่า​หมด​เพราะ​เหตุ​ระยะ​ทางไกล​นั้น.</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​ชน​ทั้งปวง​ก็​รับ​เสบียง​อาหาร​เหล่านั้น​ไว้, แต่​หา​ได้​ทูล​ขอ​พระ​ดำรัส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่</verse>
				<verse number="15">ยะ​โฮ​ซู​อะ​ก็ได้​ทำ​สัตย์​สัญญา​กับ​เขา​ว่า, จะ​ให้​รอด​ชีวิต​เป็น​ไมตรี​กัน: และ​ผู้​หัวหน้า​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​ให้​คำ​สาบาน​ไว้​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="16">ครั้น​ทำไม​ตรี​ล่วง​มา​ได้​สาม​วัน​แล้ว, พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้ยิน​ข่าว​ว่า, พวก​นั้น​เป็น​ชาว​เมือง​อยู่​ใกล้เคียง​กัน.</verse>
				<verse number="17">พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​ยก​กองทัพ​ไป, วันที่​สาม​ก็ได้​บัน​ลุ​ถึง​เมือง​เขา​เมือง​เหล่านั้น. คือ​คิบ​โอน​หนึ่ง, กะ​ฟี​รา​หนึ่ง, บะเย​โร​ธ​หนึ่ง, และ​คี​ระ​ยัธยะ​อา​ริม​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="18">แต่​พวก​ยิศ​รา​เอล​หา​ได้​ตี​เขา​ไม่, ด้วย​ผู้​หัวหน้า​ของ​ตน​ได้​สาบาน​ไว้​โดย​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​แล้ว. แต่​ชน​ทั้งปวง​พา​กัน​บ่น​ต่อ​ผู้​หัวหน้า​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​ผู้​หัวหน้า​จึง​ตอบ​แก่​พล​ไพร่​ทั้งปวง​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​สัตย์​สาบาน​ไว้​กับ​เขา​แล้ว โดย​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล: เหตุ​ฉะนี้ ข้าพ​เจ้า​จะ​ทำ​อันตราย​แก่​เขา​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="20">ข้าพ​เจ้า​จะ​กระทำ​แก่​เขา​เช่นนี้; คือ​ว่า​จะ​ให้​เขา​รอด​ชีวิต, เกลือก​ว่า​จะ​มี​ความ​พิ​โรธ​ต่อ​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​คำ​สัตย์​สาบาน​นั้น ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​ไว้​แก่​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="21">ผู้​หัวหน้า​กล่าว​ว่า, จง​ให้​เขา​รอด​ชีวิต​เถิด; เขา​จะ​ได้​เป็น​ผู้​ตัด​ฟืน​และ​ตัก​น้ำ​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล; ตาม​ที่​ผู้​หัวหน้า​ได้​พูด​ไว้​กับ​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="22">ยะ​โฮ​ซู​อะ​ก็​เรียก​พวก​นั้น​มา, แล้ว​บอก​ว่า, เหตุ​ไฉน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​มา​ล่อลวง​เรา​ว่า, อา​ศัย​อยู่​ห่างไกล​กัน​มาก; อันที่จริง​เจ้า​อาศัย​อยู่​กลาง​เขตต์​ของ​เรา?</verse>
				<verse number="23">เจ้า​ถูก​แช่ง​สาป​แล้ว, ใน​พวก​เจ้า​จะ​ไม่​มี​ใคร​พ้น​เป็น​ทาส​ตัด​ฟืน​ตัก​น้ำ​สำหรับ​พลับพลา​แห่ง​พระเจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="24">เขา​จึง​ตอบ​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, เพราะ​เหตุ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทราบ​แน่​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​รับสั่ง​แก่​โม​เซ​ผู้​รับใช้​แห่ง​พระองค์​ให้​มอบ​เเผ่น​ดิน​แก่​ท่าน​ทั้งสิ้น, ทั้ง​ให้​ผลาญ​บรรดา​ชาว​แผ่น​ดิน​ต่อ​หน้า​ท่าน, เหตุ​ฉะนั้น​พวก​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​กระทำ​การ​อย่าง​นี้, เพราะ​วิตก​กลัว​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ทำ​อันตราย​แก่​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="25">แต่​เดี๋ยวนี้, พวก​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ใน​มือ​ของ​ท่าน, จง​กระทำ​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า. แล้วแต่​ท่าน​จะ​เห็นสมควร, เห็นชอบ​เถิด.</verse>
				<verse number="26">ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​กระทำ​เช่นนั้น, ให้​เขา​รอดพ้น​จาก​มือ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ไม่​ยอม​ให้​ประหาร​ชีวิต​เสีย.</verse>
				<verse number="27">เวลา​นั้น​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​ตั้ง​เขา​ให้​เป็น​ผู้​ตัด​ฟืน​และ​ตัก​น้ำ​สำหรับ​พวก​ยิศ​รา​เอล, และ​สำหรับ​แท่น​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​ตำบล​ใดๆ ซึ่ง​พระองค์​จะ​ทรง​เลือก​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">เมื่อ​อะโดนี​เซ​เด็ค​เจ้า​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ทราบ​ข่าว​ว่า, ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​ตี​ทำลาย​เมือง​ฮาย​เสียแล้ว; ท่าน​ได้​กระทำ​กับ​ยะ​ริ​โฮ​และ​เจ้า​เมือง​นั้น​ฉันใด, ท่าน​ได้​กระทำ​แก่​เมือง​ฮาย​และ​เจ้า​เมือง​ฉันนั้น; ทั้ง​ชาว​เมือง​ฆิบ​โอน​ได้​ทำไม​ตรี, และ​ตั้ง​อาศัย​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ยิศ​รา​เอล​แล้ว;</verse>
				<verse number="2">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​พา​กัน​วิตก​นัก, เพราะว่า​ฆิบโอน​นั้น​เป็น​เมือง​ใหญ่, เสมอ​เมืองหลวง​ใหญ่​กว่า​เมือง​ฮาย, ทั้ง​บุ​รุษ​ชาว​เมือง​นั้น​ก็​ล้วนแต่​คน​ฉกรรจ์.</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนี้​อะโดนี​เซ​เด็ค​เจ้า​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​จึง​ใช้​ทูต​ให้​ไป​หา​โฮ​ฮาม​เจ้า​เมือง​เฮ็บ​โรน, และ​พิ​ราม​เจ้า​เมือง​ยา​ระ​มูธ, และ​ยา​เฟีย​เจ้า​เมือง​ลา​คีช, และ​คะ​เบียร์​เจ้า​เมือง​เอ็ฆ​โลน​ทูล​ว่า,</verse>
				<verse number="4">จง​ขึ้น​มา​หา​เรา, ช่วย​กัน​ไป​ตี​เมือง​ฆิบ​โยน​เถิด. เพราะว่า​เมือง​นั้น​ได้​ทำไม​ตรี​กับ​ยะ​โฮ​ซู​อะ​แล​กับ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​กษัตริย์​อะ​โมรี​ทั้ง​ห้า​องค์, คือ​เจ้า​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, เจ้า​เมือง​เฮ็บ​โรน, เจ้า​เมือง​ยา​ระ​มูธ, เมือง​ลา​คิช, และ​เจ้า​เมือง​เอ็ฆ​โลน, ได้​ยก​กองทัพ​มา​ประชุม​กัน, ขึ้น​ไป​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ตรง​ฆิบ​โอน, เพื่อ​ทำ​ศึก​สงคราม</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​ชาว​ฆิบ​โอน​จึง​ใช้​คน​ไป​หา​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ยัง​ค่าย​ที​ฆี​ละ​ฆาย​ว่า, ขอ​อย่า​ได้​หย่อน​มือ​จาก​ข้าพ​เจ้า​เลย; จง​เร่ง​ขึ้น​มา​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด: ด้วยว่า​บรรดา​กษัตริย์​อะ​โมรี​ชาว​เนินเขา​ก็ได้​พา​กัน​มา​สู้​ข้าพ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​ขึ้น​ไป​จาก​ฆี​ละ​ฆาล, ทั้ง​ยก​บรรดา​พลทหาร​ฉกรรจ์​ไป​ด้วย​.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า “อย่า​กลัว​เขา​เลย: เพราะว่า​เรา​ได้​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​เจ้า​แล้ว: จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​ใน​พวกเขา​สัก​คน​เดียว​อาจ​ต่อสู้​กับ​เจ้า​ได้​เลย.”</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ฉะนี้, ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​ยก​กองทัพ​ขึ้น​ไป​จาก​ฆี​ละ​ฆาล​ตลอดเวลา​กลางคืน​บัน​ลุ​ถึง​พวก​นั้น​โดยเร็ว​พลัน.</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กระทำ​ให้​เขา​สะดุ้ง​แตกตื่น​ต่อหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอลๆ ก็​ประหาร​ชีวิต​เขา​เสีย​เป็น​อัน​มาก​ที่​ฆิบ​โอน, แล้ว​ก็​ไล่​ติดตาม​เขา​ใน​ทางขึ้น​ไป​ถึง​เบธ​โฮ​โรน ได้​ฆ่าฟัน​ไป​ตลอดจน​ถึง​เมือง​อะ​เซ​ตา, และ​เมือง​มา​เคดา.</verse>
				<verse number="11">ขณะ​เมื่อ​เขา​กำลัง​หนี​ไป​ข้างหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล, ลง​ไป​ทาง​เบธ​โฮ​โรน​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โยน​ลูกเห็บ​อัน​ใหญ่​ลง​มา​จาก​ฟ้า​ทับ​เขา​ตาย ตลอด​ถึง​อะ​เซ​ตา, ผู้​ที่​ตาย​ด้วย​ลูกเห็บ​นั้น: ก็​มาก​กว่า​จำนวน​ที่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ประหาร​ตาย​ด้วย​คม​ดาบ</verse>
				<verse number="12">ใน​วัน​นั้น, เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​มอบ​ชาติ​อะ​โมรี​ไว้​ข้างหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล, ขณะนั้น​ยะ​โฮ​ซู​อะ​กราบ​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา, โดย​อธิษฐาน​ต่อหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, โอ้​ดวงอาทิตย์​จง​หยุดนิ่ง​เสีย​ตรง​ฆิบ​โอน, และ​ดวงจันทร์, จง​หยุด​อยู่​ตรง​หุบเขา​อะยะ​โลน.</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ดวงอาทิตย์​ก็​หยุดนิ่ง, ดวงจันทร์​ก็​ตั้งมั่น​คงอยู่, เพียง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​แก้แค้น​แก่​ศัตรู​ของ​เขา. การ​นี้​ก็ได้​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ยา​ซัร​ไม่​ใช่​หรือ? ดวงอาทิตย์​ก็​หยุด​คงอยู่​กลาง​ท้อง​ฟ้า, หา​ได้​รีบ​ตก​ตาม​เวลา​กำหนด​วัน​ปรกติ​ไม่</verse>
				<verse number="14">วัน​และ​เวลา​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สดับ​ฟัง​ถ้อยคำ​เเห่ง​มนุษย์​เช่นนี้. ใน​กาล​ก่อน​ก็ดี, หรือ​ภาย​หลัง​ก็ดี ไม่​เคย​มี​เลย, เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​รบ​แทน​ฝ่าย​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​กับ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​กลับ​มา​ยัง​ค่าย​ที่​ฆี​ละ​ฆาล</verse>
				<verse number="16">กษัต​ริ​ย​ทั้ง​ห้า​องค์​นั้น​ได้​หนี​ไป, ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​ถ้ำ​มา​เคดา.</verse>
				<verse number="17">แล้ว​มี​ผู้​บอก​ยะโฮซู​อะ​ว่า, ได้​พบ​กษัตริย์​ทั้ง​ห้า​นั้น​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​ถ้ำ​ที่มา​เคดา.</verse>
				<verse number="18">ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​บัญชา​ว่า, จง​กลิ้ง​หิน​ใหญ่​ไป​ที่​ปาก​ถ้ำ​แล้ว​ตั้ง​คน​ให้​เฝ้า​รักษา​อยู่​ที่​ตรง​นั้น:</verse>
				<verse number="19">แต่​เจ้า​อย่า​คอย​เลย, จง​ติดตาม​ศัตรู​ของ​เจ้า​ไป, ให้​รบพุ่ง​ผู้​ล้าหลัง อย่า​ปล่อย​ให้​เข้า​เมือง​ของ​ตน​ได้​เลย: ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="20">อยู่​มา​เมื่อ​ยะ​โฮ​ซู​อะ​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ฆ่าฟัน​พวก​นั้น​เป็น​อัน​มาก, จนถึง​ศูนย์​เสีย​สิ้น, ผู้​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น, ได้​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ที่​มี​กำแพง​ล้อม.</verse>
				<verse number="21">บรรดา​ชาว​ชน​จึง​ได้​กลับ​มา​ยัง​ค่าย​หา​ยะ​โฮ​ซู​อะ ณ มา​เคดา​โดย​ความ​สวัสดิภาพ. หา​มี​ผู้ใด​กระดิก​ลิ้น​พูด​ถึง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ต่อไป​ไม่.</verse>
				<verse number="22">ขณะนั้น​ยะ​โฮ​ซู​อะ​บัญชา​ว่า, จง​เปิดปาก​ถ้ำ​คุม​กษัตริย์​ทั้ง​ห้า​องค์​นั้น​ออก​มา​หา​เรา.</verse>
				<verse number="23">แล้ว​เขา​กระทำ​ตาม, จึง​ได้​คุม​กษัตริย์​ทั้ง​ห้า​องค์​นั้น​ออก​จาก​ถ้ำ​มา​หา​ท่าน, คือ​เจ้า​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, เจ้า​เมือง​เฮ็บ​โรน, เจ้า​เมือง​ยา​ระ​มูธ, เจ้า​เมือง​ลา​คิช​และ​เจ้า​เมือง​เอ็ฆ​โลน.</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​เขา​พา​กษัตริย์​เหล่านั้น​มา​ยัง​ยะ​โฮ​ซู​อะๆ จึง​เรียก​บรรดา​ชน​ยิศ​รา​เอล, แล้ว​บัญชา​แก่​นายทหาร​ซึ่ง​ได้​ไป​กับ​ท่าน​ว่า, จง​เข้า​มา​เอา​เท้า​เหยียบ​คอ​กษัตริย์​เหล่านั้น. แล้ว​เขา​ก็ได้​เข้า​มา​เอา​เท้า​เหยียบ.</verse>
				<verse number="25">ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​บัญชา​แก่​เขา​ว่า, อย่า​สะดุ้ง​ตกใจ​กลัว​เลย, จง​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​แล​มี​ใจกล้า​เถิด: ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​กระทำ​แก่​บรรดา​ศัตรู​ซึ่ง​ท่าน​สู้รบ​กัน​ให้​เป็น​ดังนั้น​แหละ.</verse>
				<verse number="26">ครั้น​ภาย​หลัง​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​ประหาร​ชีวิต​กษัตริย์​ทั้ง​ห้า​เสีย, แล้ว​แขวน​ไว้​ที่​ต้นไม้​ห้า​ต้น: จนถึง​เวลา​พลบค่ำ.</verse>
				<verse number="27">พอ​ตะวันตก, ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​สั่ง​ให้​เอา​ศพ​นั้น​ลง​จาก​ต้นไม้, ไป​ทิ้ง​ไว้​ใน​ถ้ำ​ที่​เขา​ได้​ซ่อน​ตัว​อยู่​นั้น, แล้ว​ให้​เอา​หิน​ใหญ่​ทับ​ปิดปาก​ถ้ำ​นั้น​ไว้, ถ้ำ​นั้น​ยัง​อยู่​จน​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="28">ใน​วัน​นั้น​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​ตี​เมือง​มา​เคดา​ได้, ฟัน​ฆ่า​พล​เมือง​ทั้ง​เจ้า​เมือง​ด้วย​คม​ดาบ​ผลาญ​เสีย​สิ้น, ไม่​ให้​เหลือ​สัก​คน​เลย: ท่าน​ได้​กระทำ​แก่​เจ้า​เมือง​ยะ​รี​โฮ​ฉันใด​ก็ได้​กระทำ​แก่​เจ้า​เมือง​มา​เคดา​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="29">ขณะนั้น, ยะ​โฮ​ซู​อะ​กับ​บรรดา​ชน​ชาว​ยิศ​รา​เอล​ได้​ยก​กองทัพ​ไป​จาก​มา​เคดา, มา​ถึง​เมือง​ลิบ​นา, ได้​เข้า​สู้รบ​กับ​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="30">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​มอบ​เมือง​นั้น​กับ​เจ้า​เมือง​ไว้​ใน​มือ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ด้วย, เขา​จึง​ได้​ตี​เมือง​นั้น​ด้วย​คม​ดาบ, ฆ่าฟัน​พล​เมือง​เสีย​สิ้น, มิได้​เหลือ​สัก​คน​หนึ่ง​เลย; อนึ่ง​เขา​ได้​กระทำ​แก่​เจ้า​เมือง​ยะ​รี​โฮ​ฉันใด ก็​ได้​กระทำ​แก่​เจ้า​เมือง​นั้น​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="31">ยะ​โฮ​ซู​อะ​กับ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล, จึง​ยก​ออก​จาก​เมือง​ลิบ​นา, ไป​ยัง​เมือง​ลา​คิช, ได้​ตั้ง​ค่าย​คอย​ต่อสู้​กับ​เมือง​นั้น:</verse>
				<verse number="32">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​มอบ​เมือง​ลา​คีช​นั้น​ไว้​ใน​มือ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ใน​วันที่​สอง​ก็​ตี​เมือง​นั้น​ได้ และ​ได้​ฟัน​ชาว​เมือง​ด้วย​คม​ดาบ, ตาย​เสีย​สิ้น ดังที่​ได้​กระทำ​แก่​เมือง​ลิบ​นา​แล้ว​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="33">ขณะนั้น, โฮ​ราม​เจ้า​เมือง​เฆเซอร์​ได้​ขึ้น​มา​รับ​อา​ษา​ช่วย​เมือง​ลา​คิช: ยะ​โฮ​ซู​อะ​ก็​ตี​ฟัน​เฆเซอร์​ทั้ง​พรรคพวก​จน​มิได้​เหลือ​สัก​คน​หนึ่ง​เลย</verse>
				<verse number="34">ยะ​โฮ​ซู​อะ​กับ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​ยก​ออก​จาก​ลา​คิช​ไป​ยัง​เมือง​เอ็ฆ​โลน; ตั้ง​ค่าย​คอย​สู้​กับ​เมือง​นั้น:</verse>
				<verse number="35">ใน​วัน​นั้น เขา​ตี​เมือง​นั้น​ได้, ฟัน​ฆ่า​ชาว​เมือง​ด้วย​คม​ดาบ​ตาย​เสีย​สิ้น​ใน​วัน​เดียว​นั้น, เช่น​กับ​ที่​เขา​ได้​กระทำ​แก่​เมือง​ลา​คิช​นั้น</verse>
				<verse number="36">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​กับ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​ขึ้น​ไป​จาก​เอ็ฆ​โลน, ไป​ยัง​เมือง​เฮ็บ​โรน; และ​ได้​สู้รบ​ต่อ​เมือง​นั้น:</verse>
				<verse number="37">ตี​เมือง​นั้น​ได้, แล้ว​ประหาร​เจ้า​เมือง; และ​บรรดา​เมือง​ที่​ขึ้น​กับ​เมือง​นั้น กับ​ชาว​เมือง​ทั้งสิ้น​ด้วย​คม​ดาบ; มิได้​เหลือ​สัก​คน​เดียว. เช่น​กับ​ที่​ได้​กระทำ​แก่​เมือง​เอ็ฆ​โลน, แล้ว​ได้​ผลาญ​เมือง​นั้น​กับ​ชาว​เมือง​เสีย​ด้วย​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="38">ยะ​โฮ​ซู​อะ​กับ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​กลับ​มา​ยัง​ดะ​เบียร์; ได้​รบพุ่ง​กับ​เมือง​นั้น:</verse>
				<verse number="39">ตี​เมือง​นั้น​ได้, เจ้า​เมือง; และ​ทุก​เมือง​ที่​ขึ้น​แก่​เมือง​นั้น​ได้; แล้ว​ประหาร​ชาว​เมือง​ด้วย​คม​ดาบ, ให้​ถึง​พินาศ​เสีย​สิ้น มิ​ให้​เหลือ​สัก​คน​เลย: ท่าน​ได้​ทำ​แก่​เฮ็บ​โรน, และ​ลิบ​นา​กับ​เจ้า​เมือง​เหล่านั้น​ฉันใด: ก็​ได้​ทำ​แก่​ดะ​เบียร์​กับ​เจ้า​เมือง​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="40">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ตี​แผ่น​ดิน​ได้​หมด, คือ​ตาม​ภูเขา​ก็ดี, ข้าง​ฝ่าย​ใต้​ก็ดี, ณ ที่ราบ​เสมอ​ก็ดี, ที่​เนินเขา​ก็ดี, กับ​เจ้า​เมือง​ทุก​องค์: ไม่​เหลือ​สัก​คน​เลย, บรรดา​สิ่ง​ซึ่ง​มี​ลมหายใจ​ก็ได้​ผลาญ​เสีย​สิ้น: ตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​มี​รับสั่ง​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="41">ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​ตี​เขา​ทั้ง​หลาย​ตั้งแต่​คา​เดช​บารเนอะ​จนถึง​ฆา​ซา​และ​เขตต์โฆ​เซ็น​ตลอดจน​ถึง​เมือง​ฆิบ​โอน.</verse>
				<verse number="42">กษัตริย์​เหล่านั้น​กับ​แผ่น​ดิน​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ตี​ได้​คราว​เดียว​กัน​หมด: ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ทรง​รบ​แทน​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="43">แล้ว​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​เลิก​ทัพ​กลับ​มา​ยัง​ค่าย, ที​ฆี​ละ​ฆาล​ด้วย​กัน​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ครั้น​อยู่, มา​เมื่อ​ยา​บิน​เจ้า​เมือง​ฮา​โซ​ร​ได้ยิน​ข่าว​นั้น, จึง​ให้​ทูต​ไป​ยัง​โยบาบ​เจ้า​เมือง​มา​โดน, เเละเจ้า​เมือง​ชิม​โร​น, และ​เจ้า​เมือง​อัค​ซา​ฟ,</verse>
				<verse number="2">กับ​ไป​ยัง​เจ้า​เมือง​ตาม​เนินเขา​ข้าง​ทิศเหนือ, และ​ตาม​ตอน​ฝ่าย​ใต้​ทะเล​คิ​นะ​โร​ธ (ฆาลิ​ลาย), และ​ตาม​ที่ราบ, และ​ที่​สูง​ใน​เขตต์​เมือง​โด​ระ​ข้าง​ทะเล.</verse>
				<verse number="3">กับ​ไป​ยัง​ชาว​คะ​นา​อัน​ทั้ง​ฝ่าย​ตะวันออก​และ​ฝ่าย​ตะวันตก, และ​ไป​ยัง​ชาว​อะ​โมรี, ชาว​เฮธ​ชาว​ฟะ​รี​ซี, และ​ชาว​ยะบูศ​ซึ่ง​อยู่​ที่​ภูเขา, และ​ชาว​ฮีวี​ซึ่ง​อยู่​เนินเขา​เฮ​ระ​โม​น​โน​แผ่น​ดิน​มิ​ศฟา.</verse>
				<verse number="4">ท่าน​เหล่านั้น​จึง​ยก​บรรดา​พล​โยธา​ออก​ไป, มี​พล​รบ​เป็น​อัน​มาก, ประหนึ่ง​เม็ด​ทราย​ริม​ฝั่ง​ทะเล ทั้ง​ม้า​แล​รถ​รบ​มาก​ยิ่ง.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​กษัตริย์​เหล่านั้น​ทุก​องค์​มา​ประชุม​กัน​ตั้ง​ค่าย​ที่​น้ำทะเล​เม​โรม, เพื่อ​จะ​ได้​สู้รบ​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, “อย่า​กลัว​เขา​เลย, ด้วยว่า​พรุ่งนี้​เวลา​ป่านนี้ เรา​จะ​มอบ​เขา​ไว้​ให้​ถูก​ประหาร​หมด​ต่อ​หน้า​ยิศ​รา​เอล: เอ็น​น่อง​ม้า​ของ​เขา เจ้า​จะ​ตัด​เสีย: รถ​รบ​ของ​เขา​เจ้า​จะ​เผา​ไฟ​เสีย.”</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ยก​บรรดา​พล​รบ รีบ​มา​รบพุ่ง​เขา​ที่​น้ำ​เม​โรม.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ให้​รบพุ่ง​ไล่​ตาม​ตี​เขา​ไป​จนถึง​ซี​โดน​ใหญ่, และ​ถึง​มิ​ศ​รา​โฟธ​มา​ยิม, และ​ถึง​หุบเขา​มิ​ศเฟ​ข้าง​ทิศตะวันออก, ได้​ฆ่าฟัน​เสียจน​ไม่​เหลือ​สัก​คน​เลย.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​กระทำ​แก่​เขา​ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​รับสั่ง​แล้ว: คือ​ได้​ตัด​เอ็น​น่อง​ม้า, และ​เผา​รถ​รบ​เสีย</verse>
				<verse number="10">ขณะนั้น​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​กลับ​มา, ตี​เมือง​ฮา​โซ​ร​ได้, ฟัน​เจ้า​เมือง​นั้น​ตาย​ด้วย​คม​ดาบ: ด้วย​แต่ก่อน​ฮา​โซ​ร​เป็น​ประทาน​แห่ง​เเผ่น​ดิน​เหล่านั้น​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="11">เขา​ได้​ฆ่าฟัน​ชาว​เมือง​นั้น​ด้วย​คม​ดาบ: จน​ล้มตาย​หมด​มิได้​เหลือ​รอด​สัก​คน​เลย: แล้ว​เผา​เมือง​ฮา​โซ​ร​เสีย.</verse>
				<verse number="12">ทุกๆ เมือง​ของ​กษัตริย์​เหล่านั้น, ทั้ง​กษัตริย์​ด้วย, ยะ​โฮ​ซู​อะ​ก็​จับ​ฟัน​ฆ่า​เสีย​ด้วย​คม​ดาบ ให้​ถึง​พินาศ​หมด, ตาม​ที่​โม​เซ​ผู้​รับใช้​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สั่ง​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="13">แต่​ส่วน​เมือง​ต่างๆ ที่อยู่​บน​ภูเขา พวก​ยิศ​รา​เอล​หา​ได้​เผา​เสีย​ไม่, เว้นแต่​เมือง​ฮา​โซ​ร; เมือง​เดียว​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​เผา​เสีย.</verse>
				<verse number="14">แต่​สิ่งของ​ต่างๆ ที่​เมือง​เหล่านั้น; กับ​ฝูง​โค, พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​เก็บ​มา​เป็น​ของๆ ตน, แต่​คน​ทุกคน​เขา​ได้​ฟัน​ด้วย​คม​ดาบ​ให้​ตาย, ไม่​ให้​ผู้ใด​มี​ชีวิต​เหลือ​อยู่​เลย.</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สั่ง​โม​เซ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์, แล​โม​เซ​ได้​บัญชา​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ฉันใด, ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​กระทำ​ให้​ครบถ้วน</verse>
				<verse number="16">ยะ​โฮ​ซู​อะ​ตี​แผ่น​ดิน​ได้​ทั้งสิ้น, ทั้ง​เมือง​เนินเขา, และ​เขตต์​ทิศใต้​หมด, กับ​แผ่น​ดิน​โค​เซ็น, ที่ราบ​ต่ำ, และ​ที่​ดอน, และ​เมือง​เนินเขา​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, และ​ที่​หว่าง​แห่ง​ภูเขา​ด้วย;</verse>
				<verse number="17">ตั้งแต่​ภูเขา​ฮา​ลาด, ทางขึ้น​ไป​ถึง​เซ​อี​ร, และ​ถึง​บา​ละ​ฆัด​ใน​หว่าง​เขา​ละ​บา​โน​น​ที่อยู่​ใต้​เนินเขา​เฮ​ระ​โม​น: ทั้ง​บรรดา​เจ้า​เมือง, ท่าน​ก็ได้​จับ​ประหาร​ชีวิต​เสีย.</verse>
				<verse number="18">ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​ทำ​ศึก​สงคราม​กับ​กษัตริย์​เหล่านั้น​เป็น​เวลา​ช้านาน.</verse>
				<verse number="19">หา​มี​เมือง​ใด​ที่​จะ​ทำไม​ตรี​กับพวก​ยิศ​รา​เอล​ไม่, เว้นไว้แต่​ชาติ​ฮีวี คือ​ชาว​เมือง​ฆิบ​โอน: พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตี​ทุกๆ เมือง​โดย​การ​ศึก​สงคราม.</verse>
				<verse number="20">ด้วย​การ​ทั้งนี้​เป็น​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กระทำ​ให้​กับ​เขา​แข็งกระด้าง, ออก​มา​ต่อสู้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ใน​การ​รบ, เพื่อให้​เขา​ถึง​พินาศ​หมดสิ้น, และ​จะ​ไม่​ได้​รับ​ความ​เมตตา​ปราณี​เลย, แต่​จะ​ทำลาย​เขา​เสีย, ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​รับสั่ง​ไว้​แก่​โม​เซ​แล้ว</verse>
				<verse number="21">ขณะนั้น​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​มา, ทำลาย​ชาติ​อะ​นาค​จาก​เมือง​เนินเขา, คือ​จาก​เฮ็บ​โรน, และ​จาก​ดะ​เบียร์, และ​จาก​อะ​นาบ, และ​จาก​บรรดา​เมือง​เนินเขา​เขตต์ยูดา, และ​จาก​บรรดา​เนินเขา​เขตต์ยิศ​รา​เอล: ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​ทำลาย​เสีย​ทั้ง​เมือง​ด้วย.</verse>
				<verse number="22">ชาติ​อะ​นาค​มิได้​เหลือ​เลย​ใน​แผ่น​ดิน​พวก​ยิศ​รา​เอล: เว้นแต่​ใน​ฆา​ซา, และ​ฆัธ, และ​อัศโดศ, ยัง​มี​เหลือ​อยู่​บ้าง.</verse>
				<verse number="23">ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​ตี​ริบ​เอา​แผ่น​ดิน​ทั้งสิ้น, ตาม​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​โม​เซ​แล้ว; ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​มอบ​ให้แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​แบ่ง​ตาม​ตระกูล​เขา: แล้ว​แผ่น​ดิน​นั้น​ก็ได้​สงบเงียบ​จาก​การ​ศึก​สงคราม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ลำดับ​นี้​เป็น​เจ้า​เเผ่น​ดิน, ซึ่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ตี​แผ่น​ดิน​ของ​เขา​มา​ได้, ซึ่ง​อยู่​ฟาก​ยา​ระ​เดน​ข้าง​โน้น, ฝ่าย​ทิศตะวันออก, ตั้งแต่​แม่น้ำ​อะ​ระ​โน​น​จนถึง​ภูเขา​เฮ​ระ​โม​น, และ​ที่​ป่า​ดอน​ทั้งสิ้น​ฝ่าย​ทิศตะวันออก;</verse>
				<verse number="2">คือ​ซี​โฮน​กษัตริย์​อะ​โมรี, อาศัย​อยู่​ใน​เฮ็ศ​โบน​เป็น​เมืองหลวง. ได้​ครอบ​ครอง​ตั้งแต่​เมือง​อะ​โร​เออร์​ซึ่ง​อยู่​ริม​ที่​ลาด​ลุ่ม​แห่ง​แม่น้ำ​อะ​ระ​โน​น, และ​หว่าง​กลาง​ที่​ลาด​ลุ่ม​นั้น, ครั้ง​อา​ณาเขตต์ฆี​ละ​อาด, จนถึง​แม่น้ำ​ยับ​โบก, ซึ่ง​อยู่​ริม​เขตต์​แดน​ชาติ​อัม​โม​น;</verse>
				<verse number="3">จาก​ที่​ดอน​จน​ถึบ​ทะเล​คิ​นะ​โร​ธ​ฝ่าย​ทิศตะวันออก, และ​ถึง​ทะเล​ที่​ป่า​ดอน, คือ​ทะเล​เค็ม​ฝ่าย​ทิศตะวันออก, ทาง​จะ​ไป​เบธยะ​ซี​โม​ธ. ฝ่าย​ทิศใต้, จนถึง​หุบ​เขา​พิศ​ฆา.</verse>
				<verse number="4">อนึ่ง​เขตต์​แดน​โอ​ฆ​กษัตริย์​บา​ซาน, ชาติ​ระ​ฟาอิม​ซึ่ง​ยัง​เหลือ​อาศัย​อยู่​ใน​อัศธะ​โร​ธ​และ​เอ็ด​ระ​อี.</verse>
				<verse number="5">ทรง​ครอบ​ครอง​ที่​ภูเขา​เฮ​ระ​โม​น, และ​ซา​ละ​กา, และ​ทั่ว​เขตต์บา​ซาน, จน​ถึวเขตต์​แดน​ฆะซู​ระ​และ​มา​อะ​คา. และ​ครึ่ง​อา​ณาเขตต์ฆี​ละ​อาด, จนถึง​ริม​เขตต์​ซี​โฮ​ร​กษัตริย์​กรุง​เฮ็ศ​โบน.</verse>
				<verse number="6">โม​เซ​ผู้​รับใช้​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​กับ​ลูก​ยิศ​รา​เอล​ตี​ได้​ชัย​ชะ​นะ​ท่าน​เหล่านั้น​แล้ว, โม​เซ​ผู้​รับใช้​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา จึง​มอบ​ที่​นั้น​ให้​ตระกูล​รู​เบน, และ​ตระกูล​ฆาด, และ​ครึ่ง​ตระกูล​มะ​นา​เซ</verse>
				<verse number="7">ลำดับ​นี้​เป็น​เหล่า​เจ้า​เมือง​ซึ่ง​ยะ​โฮ​ซู​อะ​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ตี​ได้​ฟาก​ยา​ระ​เดน​ข้าง​ทะเล​ทิศตะวันตก, ตั้งแต่​ละ​ฆาด​ที่​หว่าง​เขา​ละ​บา​โน​น​จนถึง​ภูเขา​ฮา​ลาด, ทางขึ้น​ไป​ยัง​เซ​อี​ร​นั้น; ซึ่ง​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​มอบ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ตาม​ตระกูล;</verse>
				<verse number="8">คือ​เมือง​เนินเขา, และ​หว่าง​เขา, และ​ป่า​ดอน​ที่​เนินเขา, ที่​ป่า​และ​ฝ่าย​ทิศใต้​ชาติ​เฮธ; ชาติ​อะ​โมรี, ชาติ​คะ​นา​อัน, ชาติ​ฟะ​รี​ซี, ชาติ​ฮีวี, และ​ชาติ​ยะบูศ,</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​ยะ​ริ​โฮ, หนึ่ง; กษัตริย์​ฮาย, ซึ่ง​อยู่​ใกล้​เบธเอล, หนึ่ง;</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​ยะ​รู​ซา​เลม, หนึ่ง; กษัตริย์​เฮ็บ​โรน, หนึ่ง;</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ยา​ระ​มา, หนึ่ง; กษัตริย์​ลา​ฆิช, หนึ่ง;</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​เอ็ฆ​โลน, หนึ่ง; กษัตริย์​เฆ​เซ​อร, หนึ่ง;</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​ดะ​เบียร์, หนึ่ง; กษัตริย์​เคเดอธ์, หนึ่ง;</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​ฮา​ระ​มา, หนึ่ง; กษัต​ริ​ย​อา​ราด, หนึ่ง;</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​ลิบ​นา, หนึ่ง; กษัตริย์​อะ​ดู​ลาม, หนึ่ง;</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​มา​เคดา, หนึ่ง; กษัตริย์​เบธเอล, หนึ่ง;</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​ธาฟ​อา, หนึ่ง; กษัตริย์​เฮ​เฟอร์, หนึ่ง;</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​อะเฟค, หนึ่ง; กษัตริย์​ลา​ซา​โร​น, หนึ่ง;</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์​มา​โดน, หนึ่ง; กษัตริย์​ฮา​โซ​ร, หนึ่ง;</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์​ชม​โรม​มะ​โร​น, หนึ่ง; กษัตริย์​อัค​ซา​ฟ, หนึ่ง;</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​ธา​นา​ด, หนึ่ง; กษัตริย์​มะฆีโด, หนึ่ง;</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​เคเดศ, หนึ่ง; กษัตริย์​ยัคเน​ยาม​แห่ง​คา​ระ​เม็ล, หนึ่ง,</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์​โค​ระ​ข้าง​ฝ่าย​ที่​สูง​ของ​เขตต์​โค​ระ, หนึ่ง; กษัตริย์​ชาว​ฆี​ละ​ฆาย, หนึ่ง,</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์​ธี​ระ​ซา, หนึ่ง; รวม​กษัตริย์​ทั้งหมด​เป็น​สาม​สิบ​เอ็ด​องค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">เมื่อ​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ชรา​ลง​มาก​แล้ว, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ท่าน​ว่า, “เจ้า​ชรา​ลง​มี​อายุ​มาก​แล้ว, แต่​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​ควร​จะ​ตี​อีก​นั้น​ยัง​เหลือ​อยู่​มาก.</verse>
				<verse number="2">ที่​ซึ่ง​ยัง​เหลือ​อยู่​นั้น​คือ; เขตต์​แดน​ฟะลีศ​ตี​ม, และ​ชาว​ฆะซู​ระ​ทั้งหมด,</verse>
				<verse number="3">ตั้งแต่​ซี​โฮ​ร​ซึ่ง​อยู่​ตรง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, จนถึง​เขตต์​แดน​เมือง​เอ็ด​โร​น​ฝ่าย​เหนือ, ซึ่ง​นับ​เป็น​เขตต์​ชาติ​คะ​นา​อัน; เจ้า​ฟะลิศ​ตี​ทั้ง​ห้า, คือ (เจ้า) ฆาซา, (เจ้า) อัศโดด, (เจ้า) อัศฆะ​โร​น, (เจ้า) ฆัธ, และ (เจ้า) เอ็ต​โร​น, กับ​เจ้า​อา​วิม​ด้วย:</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​ทิศใต้, ยัง​มี​บรรดา​เขตต์​ของ​ชาว​คะ​นา​อัน. และ​เขตต์มะ​อา​รา​ซึ่ง​เป็น​ของ​ชาติ​ซี​โดน, ตลอดจน​ถึง​เมือง​อะเฟก, ชิด​เขตต์​แดน​ชาติ​อะ​โมรี:</verse>
				<verse number="5">และ​เขตต์​ของ​ชาว​เมือง​ฆะบาล, และ​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​ทั้งสิ้น, ตลอด​ฝ่าย​ทิศตะวันออก ตั้งแต่​บา​ละ​ฆัค​ที่​เนินเขา​เฮ​ระ​โม​น​จนถึง​ทางเข้า​ไป​เมือง​ฮา​ฆัธ.</verse>
				<verse number="6">บรรดา​ชาว​ภูเขา​ตั้งแต่​ละ​บา​โน​น​จนถึง​มิ​ศ​รา​โฟธ​มา​ยิม, คือ​ชาว​ซี​โดน​ทั้งปวง, เรา​จะ​ขับไล่​ออก​ไป​ข้างหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล, เจ้า​จง​เเบ่ง​แผ่น​ดิน​นี้​ให้แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​โดย​จับ​ฉลาก, ตาม​ที่​เรา​สั่ง​แก่​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">บัดนี้​เจ้า​จง​แบ่ง​ให้​เป็น​ที่​ของ​เก้า​ตระกูล​นั้น, กับ​มะ​นา​เซ​อีก​ครึ่ง​ตระกูล.”</verse>
				<verse number="8">ตระกูล​รู​เบน​และ​ตระกูล​ฆาด​ได้​รับ​ส่วน​ของ​เขา​แล้ว​ด้วย​กัน​กับ​มะ​นา​เซ, ซึ่ง​โม​เซ​มอบ​ให้แก่​เขา​ที่​ฟาก​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ข้าง​โน้น ฝ่าย​ทิศตะวันออก​ตาม​ที่​โม​เซ​ผู้​รับใช้​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยก​ให้แก่​เขา​แล้ว;</verse>
				<verse number="9">ตั้งแต่​เมือง​อะ​โร​เอร, ซึ่ง​อยู่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​อะ​ระ​โน​น, และ​เมือง​ที่อยู่​หว่าง​กลาง​ที่​ลาด​ของ​แม่น้ำ, และ​ที่ราบ​เม​ดะ​บา ตลอดจน​ถึง​ดี​โบ​น,</verse>
				<verse number="10">บรรดา​เมือง​ของ​โฮ​น​กษัตริย์​ชาติ​อะ​โมรี, ครอบ​ครอง​ใน​กรุง​เฮ็ศ​โบน, จนถึง​เขตต์​แดน​ชาติ​อัม​โม​น,</verse>
				<verse number="11">กับ​เขตต์ฆี​ละ​อาด, และ​เขตต์​แดน​ของ​เมือง​ฆะซู​ระ​และ​ชาว​เมือง​มา​อะ​คา, และ​ภูเขา​เฮ​รา​โม​น, และ​เขตต์บา​ซาน​ทั้งสิ้น​จนถึง​เมือง​ซา​ละ​คา;</verse>
				<verse number="12">แผ่น​ดิน​ของ​โอ​ฆ​ใน​บา​ซาน​นั้น, ผู้​ครอบ​ครอง​อยู่​ใน​เมือง​อัศธะ​โร​ธ​และ​ใน​กรุง​เอ็ด​ระ​อี​ผู้​นั้น, เป็น​ชาติ​ระ​ฟายิม (คนโต): ที่​ยัง​เหลือ​อยู่ โม​เซ​ได้​ตี​ขับไล่​พวก​นั้น​ออก​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="13">แต่ว่า​พวก​ยิศ​รา​เอล​หา​ได้​ขับไล่​ชาว​เมือง​ฆะซู​ระ, และ​ชาว​เมือง​มา​อะ​คา​ออก​ไม่: แต่​ชาว​ฆะซู​ระ​และ​ชาว​มา​อะ​คา​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ยิศ​รา​เอล​จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="14">ฉะ​เพาะ​แต่​ตระกูล​เลวี​ตระกูล​เดียว ท่าน​มิได้​ยก​ส่วนแบ่ง​ปัน​ให้; เครื่องบูชา​ยัญ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ซึ่ง​ทำ​ด้วย​เพลิง​นั้น​เป็น​ส่วนแบ่ง​ปัน​ของ​เขา, ตาม​ที่​พระองค์​ทรง​ตรัส​แก่​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​โม​เซ​ก็​แบ่ง​ส่วน​ให้แก่​ตระกูล​รู​เบน​ที่​เป็น​ส่วน​ของ​เขา​ตาม​พงศ์​พันธ์​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="16">เขตต์​แดน​ของ​เขา​ตั้งแต่​เมือง​อะ​โร​เออร์, ซึ่ง​อยู่​ฝั่ง​แม่น้ำ​อะ​ระ​โน​น, และ​เมือง​ซึ่ง​อยู่​หว่าง​กลาง​ที่ลุ่ม​ลาด​ของ​แม่น้ำ, กับ​ที่ราบ​ตรง​เมือง​เม​ดะ​บา​ทั้งสิ้น,</verse>
				<verse number="17">กรุง​เฮ็ศ​โบน, และ​เมืองขึ้น​แก่​โฮ​ศ​โบ​น​ซึ่ง​อยู่​ที่​ราบ​นั้น; คือ​ดี​โบ​น, และ​บา​โม​ธบาะ​ละ, และ​เบธบา​ละ​มะ​โอน,</verse>
				<verse number="18">และ​ยา​ฮะ​ซา, และ​คะ​เด​โม​ธ, และ​เมฟะอัธ,</verse>
				<verse number="19">และ​คี​ระ​ยา​ธายิม, และ​ซิบ​มา​และ​เซ​เร็ธ​ซา​ฮาร์​อยู่​ที่​เนิน​แห่ง​หว่าง​เขา​นั้น,</verse>
				<verse number="20">กับ​ทั้ง​เบ็ธพะ​โอ​ระ, และ​เนินเขา​พิศ​ฆา, และ​เมือง​เบธยะ​ซี​โม​ธ,</verse>
				<verse number="21">เมือง​ใน​ที่ราบ​ทั้งสิ้น, ตลอด​แผ่น​ดิน​ของ​ซี​โอน ซึ่ง​กษัตรย์อะ​โมรี​ครอง​ใน​กรุง​เฮ็ศ​โบน​นั้น, โม​เซ​ตี​ได้​กับ​เจ้า​มิด​ยาน, คือ​อะวี, และ​เร​เค็ม, และ​ซู​ระ, และ​ฮู​ระ, และ​เรบา, เป็น​เจ้า​ขึ้น​แก่​ซี​โอน, เป็น​ชาว​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="22">อนึ่ง, พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ฆ่า​บี​ละ​อา​ม​บุตร​บะ​โอ​ระ​ผู้​เป็น​โหร​นั้น​เสีย​ด้วย​คม​ดาบ​พร้อมกับ​คน​เหล่านั้น;</verse>
				<verse number="23">เขตต์​แดน​ของ​ตระกูล​รู​เบน​นั้น​คือ​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน. และ​ที่​ตาม​ฝั่ง​น้ำ​นั้น, เมือง​และ​หมู่บ้าน​ย่าน​นั้นแหละ​เป็น​ส่วนแบ่ง​ปัน​ของ​ตระกูล​รู​เบน​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา</verse>
				<verse number="24">อนึ่ง​โม​เซ​ได้​แบ่ง​ส่วน​ให้แก่​ตระกูล​ฆาด, กับ​เผ่าพันธุ์​ของ​ฆาด​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="25">เขตต์​แดน​ที่​เขา​ได้​นั้น​คือ​เมือง​ยา​เซ​ระ, และ​เขตต์ฆี​ละ​อาด​ทั้งหมด, และ​แผ่น​ดิน​ชาติ​อะ​โม​น​ครึ่งหนึ่ง จนถึง​เมือง​อะ​โร​เออร์​ซึ่ง​อยู่​ตรง​เมือง​รับ​บา;</verse>
				<verse number="26">ตั้ง​แต่​กรุง​เฮ็ศ​โบน​จนถึง​เมือง​รา​มัธ​มิ​ศเพ, และ​เมือง​บะ​โต​นิม; และ​ตั้งแต่​มา​ฮะ​นา​ยิม​จน​ถึง​เขตต์​แดน​คะ​เบียร์,</verse>
				<verse number="27">เมือง​ที่อยู่​ใน​หว่าง​เขา​คือ, เบธฮา​ราม, และ​เบธนิม​รา, และ​ซุ​โค​ธ​และ​ซา​โฟน, ส่วน​ที่​เหลือ​แห่ง​แผ่น​ดิน​ซี​โอน​กษัตริย์​เฮ็ศ​โบน​นั้น คือ​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​และ​ที่​ตาม​ฝั่ง​น้ำ​นั้น​จนถึง​ฝั่ง​ทะเล​คิเนเร็ธ, ที่​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ฟาก​ข้าง​โน้น​ฝ่าย​ตะวันออก,</verse>
				<verse number="28">นี้แหละ​ที่​เป็น​ส่วน​ของ​ตระกูล​ฆาด คือ​เมือง​และ​หมู่บ้าน​ที่​แบ่ง​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="29">อนึ่ง​โม​เซ​ได้​แบ่ง​ส่วน​ให้แก่​มะ​นา​เซ​ครึ่ง​ตระกูล: เป็น​ที่​ของ​เผ่าพันธุ์​มะ​นา​เซ​ครึ่ง​ตระกูล​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="30">เขตต์แดน​ของ​เขา​ตั้งแต่​มา​ฮะ​นา​ยิม, ตลอด​ถึง​บา​ซาน, เขตต์แผ่น​ดิน​ของ​โอ​ฆ​กษัตริย์​บา​ซาน, ทั้งสิ้น​ทั้ง​หก​สิบ​หมู่บ้าน​ของ​แขวง​ยา​อี​ร​ซึ่ง​อยู่​ใน​บา​ซาน​นั้น:</verse>
				<verse number="31">เขตต์ฆี​ละ​อาด​ครึ่งหนึ่ง. เมือง​อัศธะ​โร​ธ, กับ​เมือง​เอ็ด​ระ​อี, เมือง​แห่ง​เเผ่น​ดิน​โอ​ฆ, ใน​บา​ซาน​ตก​อยู่​กับ​เผ่าพันธุ์​มา​เคียร์​ผู้​บุตร​มะ​นา​เซ​ครึ่งหนึ่ง​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา</verse>
				<verse number="32">ที่​เหล่านี้​เป็น​ที่​ซึ่ง​โม​เซ​ได้​แบ่ง​ให้​เขา​ตาม​ที่ราบ​ใน​เขตต์​โม​อาบ. ที่​ฟาก​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ข้าง​โน้น, ตรง​ยะ​ริ​โฮ​ฝ่าย​ตะวันออก.</verse>
				<verse number="33">แต่​ตระกูล​เลวี​นั้น​โม​เซ​หา​ได้​แบ่ง​ส่วน​ให้​ไม่: พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​นั้น​เป็น​ส่วนแบ่ง​ปัน​ของ​เขา, ตาม​ที่​พระองค์​ทรง​ตรัส​ไว้​แก่​เขา​แล้ว.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ลำดับ​นี้​เป็น​ส่วน​ที่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ใน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน, ซึ่ง​เอ​ละ​ยา​ซาร​ผู้​เป็น​ปุโรหิต, และ​ยะ​โฮ​ซู​อะ​บุตร​นูน, และ​บิดา​ผู้​เป็น​หัวหน้า​แห่ง​พงศ์พันธุ์​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​แบ่ง​ปัน​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="2">โดย​การ​จับ​ฉลาก, แบ่ง​ปัน​ให้​เจ้า​ตระกูล​ครึ่ง, ตาม​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​รับสั่ง​แก่​โม​เซ​แล้ว.</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​โม​เซ​ได้​แบ่ง​ปัน​ส่วน​ที่​ให้​สอง​ตระกูล​ครึ่ง​แล้ว, เป็น​ที่อยู่​ฟาก​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ข้าง​โน้น: แต่​พวก​เลวี​ท่าน​หา​ได้​ให้​ส่วนแบ่ง​ปัน​ไม่.</verse>
				<verse number="4">ด้วย​ลูก​โย​เซฟ​เป็น​สอง​ตระกูล, คือ​ตระกูล​มะ​นา​เซ​กับ​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม: ท่าน (ผู้​หัวหน้า) เหล่านั้น​มิได้​ให้​ส่วน​ใน​แผ่น​ดิน​แก่​พวก​เลวี, เว้น​ให้​แต่​เมือง​เป็น​ที่​อาศัย, กับ​เขตต์​นอก​เมือง​นั้น​สำหรับ​ไว้​ฝูง​โค​และ​สิ่งของๆ เขา.</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​รับสั่ง​ไว้​แก่​โม​เซ​แล้ว​ฉันใด, พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​ได้​แบ่ง​ปัน​แผ่น​ดิน​ด้วย​การ​จับ​ฉลาก​กัน​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="6">ขณะนั้น​ตระกูล​ยูดา​มา​หา​ยะ​โฮ​ซู​อะ ณ เมือง​ฆี​ละ​ฆาล: แล้ว​คา​เลบ​บุตร​ยะ​ฟู​เน​ชาว​เมือง​คะ​นีศี​มา​เรียน​ท่าน​ว่า, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ไว้​แก่​โม​เซ​ผู้ปฏิบัติ​พระองค์​ว่าด้วย​ข้าพ​เจ้า​และ​ท่าน​ใน​เมือง​คา​เดศบา​ระ​เนอะท่าน​ก็​ทราบ​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า​มี​อายุ​ได้​สี่​สิบ​ปี​แล้ว​ขณะ​เมื่อ​โม​เซ​ผู้​รับใช้​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ใช้​ข้าพ​เจ้า​ไป​จาก​เมือง​คา​เดช​บา​ระ​เนอะ​ให้​สอด​แนม​ดู​แผ่น​ดิน​นั้น; ข้าพ​เจ้า​ได้​นำ​ข่าว​กลับ​มา​แจ้ง​ตาม​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ใน​ใจ.</verse>
				<verse number="8">ส่วน​พี่น้อง​ซึ่ง​ได้​ขึ้น​ไป​กับ​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​ใจ​พล​ไพร่​นั้น​ให้​อิดโรย​อ่อน​ไป: แต่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประพฤติ​ตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​โม​เซ​ได้​สาบาน​ไว้​ใน​เวลา​วัน​นั้น​ว่า, แผ่น​ดิน​ซึ่ง​เท้า​ของ​ท่าน​ได้​เหยียบ​แล้ว​จะ​เป็น​ที่​ของ​ท่าน, และ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​เป็น​นิตย์, เพราะว่า​ท่าน​ได้​ประพฤติ​ตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="10">ดูกร​ท่าน, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บำรุง​ชีวิต​ข้าพ​เจ้า​ล่วง​มา​สี่​สิบ​ห้า​ปี​แล้ว, ตาม​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​ตรัส​ไว้, คือ​ตั้งแต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​คำ​นั้น​แก่​โม​เซ. คราว​เมื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ยัง​เที่ยว​ไป​มา​ใน​ป่า: วันนี้​ข้าพ​เจ้า​มี​อายุ​ได้​แปดสิบ​ห้า​ปี​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">ข้าพ​เจ้า​ยัง​มี​กำลัง​เท่า​กับ​วันที่​โม​เซ​ใช้​ข้าพ​เจ้า​ไป: ครั้งนั้น​ข้าพ​เจ้า​มี​กำลัง​ฉันใด, เดี๋ยวนี้​ข้าพ​เจ้า​มี​กำลัง​สำหรับ​การ​ศึก​ทั้ง​จะ​ออก​ไป, และ​เข้า​มา​ได้​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="12">ขอ​ท่าน​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​ที่ดิน​ใน​ภูเขา​นี้, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ถึง​ใน​เวลา​วัน​นั้น​เถิด, เพราะว่า​ท่าน​ได้ยิน​ใน​เวลา​นั้น​ว่า, ชนชาติ​อะ​นาค​อยู่​ที่นั่น, มี​เมือง​ใหญ่​หน้า​ศึก​ด้วย: ถ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​สถิต​อยู่​ฝ่าย​ข้าพ​เจ้าๆ จะ​ไล่​เขา​ออก​ไป​ได้, ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ก็ได้​อวยพร​คา​เลบ​บุตร​ยะ​ฟู​เน, ให้​เมือง​เฮ็บ​โรน​เป็น​ส่วน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนั้น​เมือง​เฮ็บ​โรน​ก็ได้​เป็น​ที่​ส่วนแบ่ง​ปัน​ของ​คา​เลบ​บุตร​ยะ​ฟู​เน​ชาว​เมือง​คะ​นีศี​จนถึง​ทุกวันนี้, เพราะว่า​เขา​ได้​ประพฤติ​ตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="15">เมือง​เฮ็บ​โรน​นั้น​แต่เดิม​มี​ชื่อ​ว่า​เมือง​อะ​ระ​บา; อะ​ระ​บา​นั้น​เป็น​ผู้ใหญ่​ใน​ท่ามกลาง​ชาติ​อะ​นาค. แผ่น​ดิน​นั้น​จึง​ได้​สงบ​จาก​การ​ศึก​สงคราม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ส่วน​ที่ดิน​ของ​ตระกูล​ยูดา​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา; ติดต่อ​กับ​ป่า​ซิ​นเขตต์​แดน​เมือง​อะ​โดม​เป็น​ที่สุด​ปลาย​แห่ง​เขตต์​ฝ่าย​ใต้.</verse>
				<verse number="2">เขตต์​แดน​ของ​เขา​ด้าน​ใต้​นั้น​ตั้ง​เเต่​ที่สุด​ปลาย​ทะเล​เค็ม, ตั้งแต่​อ่าว​ซึ่ง​อยู่​ฝ่าย​ใต้:</verse>
				<verse number="3">ต่อไป​ฝ่าย​ใต้​หลบ​เนินเขา​อัค​รา​บีม กิน​ไป​จนถึง​ป่า​ซิ​น​ขึ้น​ไป​ข้างใต้​เมือง​คา​เดศบา​ระ​เนอะ, ข้าม​ทาง​เมือง​เอ็ศ​โร​น, ขึ้น​ไป​ถึง​เมือง​อะดาร​แล้ว​ก็​อ้อม​ไป​ถึง​เมือง​คา​ระ​ดา:</verse>
				<verse number="4">ตั้งแต่​นั้น​ไป​ยัง​เมือง​อัศ​โม​น, ออก​ไป​ถึง​แม่น้ำ​อาย​ฆุบ​โต; ที่สุด​เขตต์​แดน​นั้น​อยู่​ที่​ทะเล​ใหญ่: นั่น​จะ​เป็น​เขตต์​แดน​ด้าน​ใต้​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="5">เขตต์​แดน​ด้าน​ตะวันออก​คือ​ชายทะเล​เค็ม, จนถึง​ปากน้ำ​ยา​ระ​เดน, และ​เขตต์​แดน​ดาน​เหนือ​นั้น คือ​ตั้งแต่​อ่าว​ทะเล​อยู่​ที่​ปากน้ำ​ยา​ระ​เดน:</verse>
				<verse number="6">เขตต์​แดน​นั้น​กิน​ขึ้น​ไป​ถึง​เมือง​เบธฮฆ​ลา, ผ่าน​ไป​ข้าง​เหนือ​เบธะ​อา​ระ​บา; ขึ้น​ไป​ถึง​ศิลา​แห่ง​โบ​ฮาม​บุตร​รู​เบน;</verse>
				<verse number="7">เขตต์​แดน​ขึ้น​ไป​ตั้งแต่​หุบเขา​อา​โค​ระ​ยัง​เมือง​เด​เบอร์, เลี้ยว​ไป​ทิศเหนือ​ข้าง​เมือง​ฆี​ละ​ฆาล, ซึ่ง​อยู่​ตรง​ทางขึ้น​ไป​ยัง​เขา​อะ​ดู​มี​ม, ข้างใต้​แม่น้ำ: แล้ว​เขตต์​แดน​นั้น​ผ่าน​ไป​ยัง​บ่อน้ำ​เอน​ซา​เมศ, ที่​ปลาย​เขตต์​แดน​นั้น​จด​กับ​เอน​โร​เฆล:</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ขึ้น​ไป​ทาง​หุบเขา​แห่ง​บุตร​ฮิน​โน​ม ต่อ​เขตต์​ฝ่าย​ใต้​ชาว​เมือง​ยะบูศ: กับ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม: ขึ้น​ไป​ยัง​ยอด​ภูเขา​ซึ่ง​อยู่​ตรง​หุบเขา​ฮิน​โน​ม​ฝ่าย​ตะวันตก, คือ​ที่สุด​ปลาย​หุบเขา​ของ​ชาติ​คน​ร่าง​โต​กำลัง​มาก​ข้าง​ฝ่าย​เหนือ:</verse>
				<verse number="9">เขตต์​แดน​ได้​ผ่าน​มา​ตั้งแต่​ยอด​ภูเขา​นั้น​จนถึง​กับ​น้ำพุ​เนฟโธ​อา, แล้ว​ก็​กิน​ไป​ยัง​เมือง​ตาม​ภูเขา​เอ็ฟ​โรน; ผ่าน​มา​ถึง​บา​ลา, คือ​เมือง​ยะ​อา​รีม.</verse>
				<verse number="10">ตั้งแต่​เมือง​บา​ลา​เขตต์​แดน​นั้น​อ้อม​ข้าง​ตะวันตก จนถึง​ภูเขา​เซ​อี​ระ, แล้ว​ข้าม​ไป​ยัง​เนิน​ฝ่าย​เหนือ​ของ​ภูเขา​ยะ​อารี​ม มี​ชื่อ​อีก​ว่า​เมือง​คะ​ซา​โลน, ลง​ไป​ถึง​เมือง​เบธ​เซ​เมศ, ผ่านเมือง​ทิม​นา:</verse>
				<verse number="11">เขตต์​แดน​นั้น​ผ่าน​ไป​ข้าง​ซ้าย​เขตต์​เมือง​เอค​โร​น​ฝ่าย​เหนือ: เพียง​ถึง​เมือง​ชิ​ค​โร​น, ผ่าน​ถึง​ภูเขา​บา​ลา, ผ่าน​ไป​ยัง​เมือง​ยับ​เนล; ที่สุด​ปลาย​เขตต์​แดน​นั้น​อยู่​ที่​ทะเล​ใหญ่.</verse>
				<verse number="12">เขตต์​แดน​ฝ่าย​ตะวันตก​อยู่​ที่​ฝั่ง​ทะเล​ใหญ่, นั้นแหละ​เป็น​เขตต์​ล้อมรอบ​ตระกูล​ยูดา​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​คา​เลบ​บุตร​ยะ​ฟู​เน​ท่าน​ยก​ให้​มี​ส่วน​ได้​ท่ามกลาง​ตระกูล​ยูดา, ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​รับสั่ง​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ, ส่วน​นั้น​คือ​เฮ็บ​โรน, เมือง​ของ​อา​ระ​บา​บิดา​ของ​ชาติ​อะ​นาค.</verse>
				<verse number="14">คา​เลบ​ได้​ขับไล่​บุตร​อะ​นาค​ออก​จาก​เมือง​นั้น​สาม​คน​คือ, เซ​ซัย, อะฮีมาน, และ​ชัลมัย.</verse>
				<verse number="15">คา​เลบ​ได้​ขึ้น​จาก​ที่นั่น​ไป​สู้รบ​กับ​ชาว​เมือง​ดะ​เบอร์ๆ นั้น แต่เดิม​คือ​เมือง​เซ​ฟัร.</verse>
				<verse number="16">คา​เลบ​ได้​กล่าว​ว่า, ผู้ใด​ตี​เอา​เมือง​เซ​ฟัร​ได้, เรา​จะ​ยก​บุตรสาว​ของ​เรา​ชื่อ​ว่า​อัค​ซา​ให้​เป็น​ภรรยา​ของ​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="17">อัธนีเอล​บุตร​คะ​นัศ, น้อง​คา​เลบ, ก็​ตี​เอา​เมือง​นั้น​ได้: แล้ว​คา​เลบ​ก็​ยก​บุตรสาว​อัค​ซา​ให้​เป็น​ภรรยา.</verse>
				<verse number="18">อยู่​มา​เมื่อ​แต่งงาน​กัน​แล้ว, นาง​นั้น​จึง​ชักชวน​สามี​ให้​ขอ​ที่นา​ต่อ​บิดา: นาง​นั้น​ลง​จาก​ฬา; คา​เลบ​จึง​ถาม​ว่า, เจ้า​มา​ปรารถนา​อะไร?</verse>
				<verse number="19">นาง​จึง​ตอบ​ว่า. ขอ​ท่าน​โปรด​อวยพร​แก่​ดีฉัน: ด้วย​ท่าน​ได้​ยก​ที่ดิน​ตอน​ทิศใต้​ให้แก่​ดีฉัน​แล้ว; ขอ​บ่อน้ำ​ด้วย. แล้ว​ท่าน​ได้​ยก​บ่อน้ำ​ให้, ทั้ง​บ่อ​ฝ่าย​เหนือ​และ​บ่อ​ฝ่าย​ใต้</verse>
				<verse number="20">ส่วน​ที่​ของ​ตระกูล​ยูดา​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา. ดัง​จะ​กล่าว​ต่อไป​ข้าง​ท้าย​นี้</verse>
				<verse number="21">เมือง​ที่สุด​ปลาย​อา​ณาเขตต์​ตระกูล​ยูดา​ริม​เขตต์​แดน​ประเทศ​อะ​โดม​ฝ่าย​ใต้​คือ​เมือง​คับ​เซ​ล, เมือง​เอเด​ระ​และ​เมือง​ยา​ฆุร.</verse>
				<verse number="22">เมือง​คี​นา, เมือง​ดี​โม​นา, และ​เมือง​อะดาดา.</verse>
				<verse number="23">เมือง​คา​เดศ, เมือง​ฮา​โซ​ร, และ​เมือง​อิธ​นาน.</verse>
				<verse number="24">เมือง​ซิ​ฟ, เมือง​เตเลม, และ​เมือง​บะ​อา​โลธ,</verse>
				<verse number="25">เมือง​อา​โซ​ล, ฮะ​ดะ​รา, และ​เมือง​เฮ็ศ​โร​น, ซึ่ง​มี​ชื่อ​อีก​ว่า​ยา​โซร,</verse>
				<verse number="26">เมือง​อะ​มา​ม, เมือง​เซ​มา, และ​เมือง​โม​ลา​ดา,</verse>
				<verse number="27">เมือง​ฮะ​ซัรฆดา, เมือง​เฮ็ศ​โม​น, และ​เมือง​เบธ​ปา​เลต,</verse>
				<verse number="28">เมือง​อะซันซู​อา​ล, เมือง​บะเอ​ระ​เซ​บา, และ​เมือง​บิ​ศโยเธีย,</verse>
				<verse number="29">เมือง​บา​ลา, เมือง​อิอิม, และ​เมือง​อา​เซ​ม,</verse>
				<verse number="30">เมือง​เอลโธ​ยา​ด, เมือง​คะ​ซิ​ล, และ​เมือง​ฮา​ระ​มา,</verse>
				<verse number="31">เมือง​ซิ​คลัฆ, เมือง​มัด​มา​นา, และ​เมือง​ซัน​ซา​นา,</verse>
				<verse number="32">เมือง​ละ​บา​โอ​ธ, เมือง​ซิ​ลฮิม, เมือง​อา​ยิม, และ​เมือง​ริ​โม​น: เมือง​เหล่านั้น​รวม​ทั้งหมด​เป็น​ยี่​สิบ​เก้า​เมือง, กับ​ทั้ง​บ้าน​ที่​ขึ้น​แก่​เมือง​ด้วย</verse>
				<verse number="33">และ​ใน​ที่ราบ​เตียน​มี​เมือง​เอศธาโยล, เมือง​ซา​ระอา, และ​เมือง​อัศ​นา,</verse>
				<verse number="34">เมือง​ซา​โน​อัค, และ​เมือง​เอน​คา​นีม, เมือง​ธา​ฟู​อัค, และ​เมือง​เอ​นาม,</verse>
				<verse number="35">เมือง​ยา​ระ​มูธ, เมือง​อะดู​ลาม, เมือง​โซ​โค, และ​เมือง​อะ​เซ​คา,</verse>
				<verse number="36">เมือง​ซะอะ​ริม, เมือง​อะดิธายิม, เมือง​ฆะเด​รา, และ​เมือง​คะ​เด​โร​ธายิม; รวม​เป็น​สี่​สิบ​เมือง​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ขึ้น​แก่​เมือง​ด้วย:</verse>
				<verse number="37">เมือง​ซะ​นาน, เมือง​ฮะ​ดา​ซา, และ​เมือง​มี​ฆดัลฆาด,</verse>
				<verse number="38">เมือง​ดิ​ลาน, เมือง​มิ​ศเพ, และ​เมือง​ยัคเธล,</verse>
				<verse number="39">เมือง​ลา​คิศ, เมือง​บัศคัธ, และ​เมือง​เอ็ฆ​โลน,</verse>
				<verse number="40">เมือง​คา​โบ​น, เมือง​ลัค​มา​ม, และ​เมือง​คิธลิศ,</verse>
				<verse number="41">เมือง​ฆะเด​โร​ธ, เมือง​เบธดาโฆน, เมือง​นา​มา, และ​เมือง​มา​เคดา; รวม​เป็น​สิบ​หก​เมือง​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ขึ้น​แก่​เมือง​ด้วย</verse>
				<verse number="42">เมือง​ลิบ​นา, เมือง​เอเธอร์; และ​เมือง​อา​ซาน,</verse>
				<verse number="43">เมือง​ยิปธา, เมือง​อัศ​นา, และ​เมือง​น​ซี​บ,</verse>
				<verse number="44">เมือง​คะ​อี​ลา, เมือง​อัค​ซี​บ, และ​เมือง​มา​เร​ชา, รวม​เป็น​เก้า​เมือง​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ขึ้น​แก่​เมือง​ด้วย</verse>
				<verse number="45">เมือง​เอ็ค​โร​น, กับ​บ้านเมือง​ของ​เอ็ค​โร​น:</verse>
				<verse number="46">ตั้งแต่​เอ็ค​โร​น​จนถึง​ทะเล, บรรดา​เมือง​ริม​เขตต์​แดน​เมือง​อัศ​โดด, กับ​หมู่บ้าน​ขึ้น​แก่​เมือง:</verse>
				<verse number="47">เมือง​อัศ​โดด​กับ​หมู่บ้าน​เมืองขึ้น, เมือง​ฆา​ซา​กับ​ทั้ง​บ้าน​เมืองขึ้น, จนถึง​แม่น้ำ​อาย​ฆุบ​โต, และ​ถึง​ฝั่ง​ทะเล​ใหญ่, กับ​หมู่บ้าน​ของ​เมือง​นั้น​ด้วย:</verse>
				<verse number="48">ตาม​ภูเขา​มี​เมือง​ชา​เมียร์, เมือง​ยา​เทียร์, และ​เมือง​โซ​โค,</verse>
				<verse number="49">เมือง​ดา​นา, และ​เมือง​ซัน​นา​คือ​เด​เบียร์,</verse>
				<verse number="50">เมือง​อา​นาบ, เมือง​เอศธะโม, และ​เมือง​อา​นิม,</verse>
				<verse number="51">เมือง​โฆ​เซน, เมือง​โฮ​โลน​และ​เมือง​ฆีโล; รวม​เป็น​สิบ​เอ็ด​เมือง, กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ขึ้น​แก่​เมือง​ด้วย:</verse>
				<verse number="52">เมือง​อา​ราบ, เมือง​ดู​มา, และ​เมือง​เอ​ซาน,</verse>
				<verse number="53">เมือง​ยา​นิม, เมือง​เบธธา​ปู​อะ, และ​เมือง​ยะเฟ​คา,</verse>
				<verse number="54">เมือง​ฮูมธา​และ​เมือง​อะ​ระ​บา, คือ​เฮ็บ​โรน​และ​เมือง​ซี​โอ​ระ; รวม​เป็น​เก้า​เมือง​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ด้วย:</verse>
				<verse number="55">เมือง​มา​โอน, เมือง​คา​ระ​เมล, เมือง​ซี​พ​และ​เมือง​ยูธา,</verse>
				<verse number="56">เมือง​ยิศเรล, เมือง​ยัค​ดาม, และ​เมือง​ซา​โน​อะ,</verse>
				<verse number="57">เมือง​คา​ยิน, เมือง​ฆิบ​อา, และ​เมือง​ธีม​นา; รวม​เป็น​สิบ​เมือง​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ขึ้น​แก่​เมือง​ด้วย:</verse>
				<verse number="58">เมือง​ฮัลฮูล, เมือง​เบธซูร, เมือง​ฆะโดร,</verse>
				<verse number="59">เมือง​มา​อะ​รา​ธ, เมือง​เบธ​โม​ธ, และ​เมือง​เอลธะ​โคน, รวม​เป็น​หก​เมือง​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ขึ้น​แก่​เมือง​ด้วย:</verse>
				<verse number="60">เมือง​บา​ละ, คือ​เมือง​ยะ​อา​ริม​และ​เมือง​รา​บา; สอง​เมือง​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ขึ้น​แก่​เมือง​ด้วย:</verse>
				<verse number="61">ใน​ป่า​นั้น​มี​เมือง​เบธ​อา​ระ​บา, เมือง​มี​ดิน, และ​เมือง​ซะ​คา​ดา,</verse>
				<verse number="62">เมือง​นิบ​ชาน, และ​เมือง​เกลือ, และ​เมือง​เอน​ฆะ​ดี, รวม​เป็น​หก​เมือง​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ขึ้น​แก่​เมือง​ด้วย:</verse>
				<verse number="63">ฝ่าย​ชาติ​ยะบูศ​ชาว​ยะ​รู​ซา​เลม, ตระกูล​ยูดา​ขับไล่​ให้​ออก​ไม่​ได้, แต่​ชาติ​ยะบูศ​ยัง​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, กลาง​เขตต์ยูดา​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ฝ่าย​ฉลาก​แห่ง​เผ่าพันธุ์​โย​เซฟ​ได้​รับ​ส่วน​ตั้งแต่​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ตรง​เมือง​ยะ​ริ​โฮ. ที่​บ่อน้ำ​ยะ​ริ​โฮ​ข้าง​ตะวันออก, ทาง​ป่า​ขึ้น​ไป​จาก​ยะ​ริ​โฮ, ตาม​ภูเขา​ยัง​เมือง​เบธเอล,</verse>
				<verse number="2">ออก​จาก​เมือง​เบธเอล​ไป​ถึง​เมือง​ลูศ, และ​ถึง​เมือง​อะ​ตา​โร​ธ, ริม​เขตต์​แดน​อา​ระ​คี,</verse>
				<verse number="3">จง​ไป​ข้าง​ตะวันตก​ถึง​แดน​เมือง​ยา​เฟเลธ, และ​เขตต์​แดน​เมือง​เบธ​โฮ​โรน, ซึ่ง​อยู่​ข้างล่าง, หมด​เพียง​เมือง​เฆเซอร์: ที่สุด​ปลาย​เขตต์​แดน​นั้น​อยู่​ที่​ทะเล.</verse>
				<verse number="4">เผ่าพันธุ์​ของ​โย​เซฟ, คือ​ตระกูล​มะ​นา​เซ​และ​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม, ก็ได้​รับ​ส่วน​ที่​ของ​เขา</verse>
				<verse number="5">เขตต์​แดน​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา, คือ​เขตต์​แดน​ที่​เป็น​ส่วน​ของ​เขา​ฝ่าย​ตะวันออก, ตั้งแต่​เมือง​อะ​ตา​โร​ธ​อา​ดาร​จนถึง​เมือง​เบธ​โฮ​โรน​เมือง​ข้าง​เหนือ,</verse>
				<verse number="6">เขตต์​แดน​นั้น​ไป​ข้าง​ตะวันตก​ยัง​เมือง​มิ​คมะธาธ​ฝ่าย​เหนือ; แล้ว​อ้อม​ไป​ทิศตะวันออก​จนถึง​เมือง​ธานธ​ซี​โล​ผ่าน​ไป​ริม​เมือง​ยา​โน​อา​ข้าง​ทิศตะวันออก;</verse>
				<verse number="7">ตั้งแต่​ยา​โน​อา​ลง​ไป​ถึง​เมือง​อะ​ตา​โร​ธ, และ​เมือง​นา​รา, หมด​เพียง​ยะ​ริ​โฮ, และ​ที่สุด​ปลาย​อยู่​ที่​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน.</verse>
				<verse number="8">เขตต์​แดน​นั้น​ตั้งแต่​เมือง​ธา​ปู​อา​ไป​ข้าง​ตะวันตก​จนถึง​ลำธาร​คะ​นา; ที่สุด​เขตต์​แดน​นั้น​อยู่​ที่​ทะเล. นั่น​เป็น​ที่​ส่วนแบ่ง​แห่ง​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="9">กับ​ทั้ง​เมือง​ซึ่ง​ตั้งอยู่​ต่างหาก​สำหรับ​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม​ใน​ท่ามกลาง​อา​ณาเขตต์​ของ​ตระกูล​มะ​นา​เซ, คือ​ทั้ง​เมือง​และ​หมู่บ้าน​ที่​ขึ้น​แก่​เมือง​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">แต่​เขา​หา​ได้​ขับไล่​ชน​ชาติ​คะ​นา​อัน​ผู้อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เฆเซอร์​ไม่; ชนชาติ​คะ​นา​อัน​นั้น​ตก​เป็น​ทาส​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เอ็ฟ​รา​ยิม​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">มี​ส่วน​ที่​แบ่ง​ปัน​ด้วย​ฉลาก​สำหรับ​ตระกูล​มะ​นา​เซ​ด้วย. เพราะว่า​มะ​นา​เซ​นั้น​เป็น​บุตร​หัวปี​ของ​โย​เซฟ, ฝ่าย​มา​คี​ระ​บุตร​หัวปี​แห่ง​มะ​นา​เซ, ผู้​บิดา​แห่ง​คีละ​อาด: ได้​เมือง​ฆี​ละ​อาด​และ​เมือง​บา​ซาน, เพราะ​เหตุ​เขา​เป็น​คน​รบ​กล้า.</verse>
				<verse number="2">ส่วน​ตาม​ฉลาก​นั้น​คือ​สำหรับ​บุตร​มะ​นา​เซ​ที่​เหลือ​ตาม​พงศ์พันธุ์; คือ​บุตร​อะบีเอ​เซร, บุตร​เฮ​เลต, บุตร​อัศ​รี​เอล, บุตร​เซ​เค็ม, บุตร​เฮ​เฟร, และ​บุตร​ซี​มิ​คา; คน​เหล่านี้​เป็น​บุตรชาย​มะ​นา​เซ​ผู้​เป็น​บุตร​โย​เซฟ​ตาม​พงศ์พันธุ์.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​ซลัพ​ฮา​ด, บุตร​เฮ​เฟรๆ ผู้​เป็น​บุตร​คี​ละ​อาดๆ บุตร​มา​คีรๆ บุตร​มะ​นา​เซๆ หา​มี​บุตรชาย​ไม่, มีแต่​บุตรหญิง​ชื่อ: มัคลา, โน​ฮา, ฮัฆลา, มี​ละ​คา, และ​ธี​ระ​ซา.</verse>
				<verse number="4">หญิง​เหล่านั้น​ก็​เข้า​มา​หา​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต, และ​ยะ​โฮ​ซู​อะ​บุตร​นูน, และ​พวก​เจ้านาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​รับสั่ง​แก่​โม​เซ, ให้​ข้าพ​เจ้า​รับ​ส่วน​ที่​ใน​ท่าม​กลาง​พี่ชาย​ของ​ข้าพ​เจ้า. เหตุ​ฉะนั้น​ตาม​รับสั่ง​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น, ท่าน​จึง​ยก​ให้​เขา​มี​ส่วน​ที่​ใน​ท่ามกลาง​พี่ชาย​ของ​บิดา​เขา.</verse>
				<verse number="5">มะ​นา​เซ​นั้น​ได้​สิบ​ส่วน, นอกจาก​เมือง​ฆี​ละ​อาด​และ​บา​ซาน, ซึ่ง​อยู่​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ฟาก​ข้าง​โน้น.</verse>
				<verse number="6">เพราะว่า​บุตรสาว​ของ​มะ​นา​เซ​ได้​รับ​ส่วน​ใน​ท่ามกลาง​บุตรชาย​ของ​เขา: ส่วน​เมือง​ฆี​ละ​อาด​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​เป็น​ส่วน​ที่​บุตร​อื่นๆ ของ​มะ​นา​เซ</verse>
				<verse number="7">เขตต์​แดน​ของ​ตระกูล​มะ​นา​เซ​นั้น​ตั้งแต่​อา​เซร​จนถึง​เมือง​มิ​คมะธาธ, ซึ่ง​อยู่​ตรง​เซ​เค็ม, แล้ว​เขตต์​แดน​เลี้ยว​ไป​ข้าง​ขวา​จนถึง​เขตต์​ชาว​เมือง​เอน​ธา​ปู​อา.</verse>
				<verse number="8">เขตต์​เมือง​ธา​ปู​อา​เป็น​ของ​มะ​นา​เซ: แต่​หัวเมือง​ธา​ปู​อา​นั้น​อยู่​ที่​ริม​เขตต์​แดน​ของ​มะ​นา​เซ​เป็น​ของ​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม;</verse>
				<verse number="9">ส่วน​เขตต์​แดน​นั้น​กิน​ลง​ไป​ถึง​ลำธาร​คา​นา, ฝั่ง​ข้างใต้​หัวเมือง​เหล่านี้​ซึ่ง​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​ของ​มะ​นา​เซ​เป็น​ของ​เอ็ฟ​รา​ยิม: เขตต์แดน​ของ​มะ​นา​เซ​อยู่​ฝั่ง​ข้าง​เหนือ​น้ำ, และ​สุด​ปลาย​เขตต์​แดน​อยู่​ที่​ทะเล:</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​ใต้​เป็น​ของ​เอ็ฟ​รา​ยิม, แล​ฝ่าย​เหนือ​เป็น​ของ​มะ​นา​เซ, ทะเล​เป็น​เขตต์​แดน (ทิศตะวันตก); เขตต์ทิศเหนือ​ประจบ​กัน​ที่​ยา​เซร, และ​ที่​ยิ​ซา​คาร​ทิศตะวันออก.</verse>
				<verse number="11">ใน​ท่ามกลาง​เขตต์​แดน​ตระกูล​ยิ​ซา​คาร​และ​อา​เซร​นั้น, ตระกูล​มะ​นา​เซ​ได้​เมือง​เบธ​ซาน​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ที่​ขึ้น​กับ​เมือง​นั้น​ด้วย, เมือง​ยิบ​ลาม​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ที่​ขึ้น​ด้วย; ชาว​เมือง​โด​ระ​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ที่​ขึ้น​ด้วย; ชาว​เมือง​เอน​โด​ระ​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ด้วย, ชาว​เมือง​ธา​นาค​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ด้วย, และ​ชาว​เมือง​มะคิโด​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ด้วย, คือ​เขา​ทั้ง​สาม​ยอด.</verse>
				<verse number="12">แต่​ตระกูล​มะ​นา​เซ​ขับไล่​ชาว​เมือง​เหล่านั้น​ออก​ไป​ไม่​ได้; ด้วย​ชาว​คะ​นา​อัน​ขืน​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="13">ครั้น​เมื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​กำลัง​ทวี​ขึ้น, ก็ได้​ใช้​ชาว​คะ​นา​อัน​เป็น​บ่าว; แต่​หา​ได้​ขับไล่​ออก​ไป​เสีย​ไม่</verse>
				<verse number="14">ตระกูล​โย​เซฟ​ได้​มา​เรียน​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, เหตุ​ไฉน​ท่าน​แบ่ง​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​ที่​แต่​ส่วน​เดียว ด้วย​ข้าพ​เจ้า​มี​พล​ไพร่​มาก, เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า​แล้ว?</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ก็​ตอบ​แก่​เขา​ว่า, ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​พล​ไพร่​มาก, ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม​นั่น​เป็น​ที่​คับแคบ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว, จง​ขึ้น​ไป​ต้ด​ป่าดง​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​ชาติ​ฟะ​รี​ซี, และ​ของ​ชาติ​เอ็ฟ​รา​ยิม​ให้​เป็น​ที่​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​ตระกูล​โย​เซฟ​ก็​ตอบ​ว่า, ภูเขา​นั้น​ก็​ไม่​พอ​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า: และ​ชาว​เมือง​คะ​นา​อัน​ทั้งปวง​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ระหว่าง​เขา​นั้น​มี​รถ​รบ​ทำ​ด้วย​เหล็ก, ทั้ง​ชาว​เมือง​เบธ​ซาน​และ​หมู่บ้าน​ขึ้น​แก่​เมือง​กับ​ชาว​หว่าง​เขา​เย็ศเรล​ด้วย.</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​กล่าว​แก่​เผ่าพันธุ์​โย​เซฟ, คือ​แก่​เอ็ฟ​รา​ยิม​และ​มะ​นา​เซ​ว่า, ท่าน​เป็น​พวก​ใหญ่​มี​กำลัง​มาก: ท่าน​จะ​มี​ที่​แต่​แห่ง​เดียว​ก็​หามิได้:</verse>
				<verse number="18">แต่​ภูเขา​นั้น​จะ​เป็น​ของ​ท่าน​ถึง​ว่า​เป็น​ป่าดง ท่าน​จง​หักร้าง​ถาง​พงศ์​เสีย: เพียง​ที่สุด​ปลาย​เขตต์​จะ​เป็น​ของ​ท่าน, ถึง​แม้นว่า​ชาว​เมือง​คะ​นา​อัน​มี​รถ​รบ​เหล็ก​และ​มี​กำลัง​มาก​ก็ดี, ท่าน​ขับไล่​ออก​ไป​เสีย​ให้​จง​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ฝ่าย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ก็​นัด​กัน​มา​ให้​พร้อม​ที่​เมือง​ซี​โล, แล้ว​ก็ได้​ตั้ง​พลับพลา​ประชุม​กัน ณ ที่​นั้น; และ​แผ่น​ดิน​ก็​สงบเงียบ​ต่อหน้า​เขา.</verse>
				<verse number="2">ยัง​เหลือ​อยู่​แต่​พวก​ยิศ​รา​เอล​เจ็ด​ตระกูล, ซึ่ง​ยัง​หา​ได้​รับ​ส่วน​ที่​ไม่.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ก็​กล่าว​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, จะ​รอช้า​นาน​สัก​เท่าไร, กว่า​จะ​ได้​แผ่น​ดิน ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ปู่ย่าตายาย​ได้​ประทาน​ให้แก่​ท่าน​แล้ว?</verse>
				<verse number="4">จง​เลือก​ตระกูล​ละ​สาม​คน; แล้ว​เรา​จะ​ใช้​คน​เหล่านั้น​ให้​ไป, จด​บัญชี​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ตาม​ส่วน​ที่​ของ​เขา​แล้ว​มา​หา​เรา​อีก.</verse>
				<verse number="5">เขา​จะ​แบ่ง​ปัน​แผ่น​ดิน​นั้น​ออก​เป็น​เจ็ด​ส่วน: ฝ่าย​ตระกูล​ยูดา​คง​อาศัย​อยู่​ใน​เขตต์​แดน​ของ​ตน​ฝ่าย​ใต้, และ​เผ่าพันธุ์​โย​เซฟ​คง​อาศัย​อยู่​ใน​เขตต์​แดน​ของ​เขา​ฝ่าย​เหนือ.</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​จด​บัญชี​แผ่น​ดิน​นั้น​แบ่ง​เป็น​เจ็ด​ส่วน, แล้ว​เอา​มา​ให้​เรา​ที่นี่, เรา​จะ​ได้​จับ​ฉลาก​สำหรับ​ท่าน​ที่นี่, ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="7">ด้วย​ตระกูล​เลวี​นั้น​หา​มี​ส่วน​ที่​ใน​ท่ามกลาง​ท่าน​ไม่; เหตุ​ว่า​หน้าที่​ปุโรหิต​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​เป็น​ส่วน​ของ​เขา​แล้ว: ฝ่าย​ฆาด, และ​รู​เบน, และ​ตระกูล​มะ​นา​เซ​ครึ่งหนึ่ง, ได้​รับ​ส่วน​ที่​ของ​ตน​ข้าง​ทิศตะวันออก​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ฟาก​ข้าง​โน้น, ซึ่ง​โม​เซ​ผู้​รับใช้​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยก​ให้แก่​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​คน​เหล่านั้น​ก็ได้​ยก​ไป: ยะ​โฮ​ซู​อะ​ก็ได้​บัญชา​แก่​ผู้​ที่​ไป​ทำ​แผน​ที่​แผ่น​ดิน​นั้น​ว่า, จง​เที่ยว​ไป​มา​ให้​ทั่ว​แผ่น​ดิน, ทำ​แผนที่​ตรวจ​แล้ว, กลับ​มา​หา​เรา​อีก, เรา​จึง​จะ​จับฉลาก​สำหรับ​ท่าน ฉะ​เพาะ​พระ​ยะโฮ​วา​ใน​ซี​โล​นี้.</verse>
				<verse number="9">แล้ว​คน​เหล่านั้น​ก็ได้​ข้าม​ไป​จด​บัญชี​ทั่ว​ตลอด​แผ่น​ดิน, ตาม​หัวเมือง​ฉะ​บับ​หนึ่ง​เป็น​เจ็ด​ส่วน, แล้ว​ก็​กลับ​มา​หา​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ยัง​ค่าย​ที่​เมือง​ซี​โล.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​จับ​ฉลาก​ใน​เมือง​ซี​โล​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา: ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​แบ่ง​ปัน​แผ่น​ดิน​ให้แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ตาม​ส่วน​ที่​ของ​เขา ณ ที่นั่น</verse>
				<verse number="11">ฉลาก​ตระกูล​เป็น​ยา​มิ​น​ได้​ตก​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา: และ​เขตต์​แดน​นั้น​อยู่​ใน​ระหว่าง​เขตต์​ตระกูล​ยูดา​กับ​โย​เซฟ.</verse>
				<verse number="12">เขตต์​แดน​ของ​เขา​ฝ่าย​เหนือ​ตั้งต้น​ที่​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน; ขึ้น​ไป​ข้าง​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​ฝ่าย​เหนือ, แล้ว​ขึ้น​ไป​ตาม​หมู่​ภูเขา​ข้าง​ตะวันตก; ที่สุด​ปลาย​เขตต์​แดน​อยู่​ที่​ป่า​เบธเอ​เวน.</verse>
				<verse number="13">ตั้ง​เเต่​ที่​นั้น​เขตต์​แดน​ก็​เลย​ไป​ถึง​เมือง​ลูศ, กับ​เบธเอล, ข้าง​ทิศใต้; แล้ว​ก็​ลง​ไป​ถึง​เมือง​อา​ตา​โรธอะดาร, ใกล้​ภูเขา​ซึ่ง​อยู่​ทิศใต้​เมือง​เบธ​โฮ​โรน​ข้างล่าง.</verse>
				<verse number="14">เขตต์​แดน​กิน​ไป​ข้าง​ตะวันตก, อ้อม​ไป​ข้างใต้​ตั้งแต่​ภูเขา​ซึ่ง​อยู่​ตรง​เมือง​เบธ​โฮ​โรน; ฝ่าย​ใต้​ที่สุด​ปลาย​เขตต์เเด​นอ​ยู่​ที่​เมือง​บา​ละ, คือ​เมือง​ยะ​อา​รีม, ซึ่ง​เป็น​ของ​ตระกูล​ยูดา: นั่นแหละ​เป็น​แดน​ด้าน​ตะวันตก.</verse>
				<verse number="15">แดน​ข้างใต้​ตั้งแต่​สิ้น​เขตต์​เมือง​ยะ​อา​รีม, ออก​ไป​ข้าง​ตะวันตก, เลย​ไป​ยัง​น้ำพุ​เน็ฟโธอัค:</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ก็​ลง​มา​ถึง​ที่สุด​ปลาย​ภูเขา​ตรง​หว่าง​เขา​แห่ง​บุตร​ฮี​โน​ม, ซึ่ง​อยู่​ฝ่าย​เหนือ​หว่าง​เขา​พวก​คนโต​กำลัง​มาก, แล้ว​ก็​ลง​ไป​ถึง​หว่าง​เขา​ฮี​โน​ม, ต่อ​แดน​ยะบูศี​ฝ่าย​ใต้​ลง​ไป​ถึง​น้ำพุ​เอน​โร​เฆ็ล.</verse>
				<verse number="17">เลย​ไป​ข้าง​เหนือ, ถึง​เอล​เซ​เมศ, แล้ว​ก็​ไป​ยัง​เมือง​ฆะลีโลธ, ซึ่ง​อยู่​ตรง​ที่​จะ​ขึ้น​ไป​ยัง​อะ​ดู​มิม, แล้ว​ก็​ลง​มา​ถึง​หิน​หลัก​ของ​โบ​ฮา​น​ผู้​บุตร​รู​เบน,</verse>
				<verse number="18">ผ่าน​ไป​ใกล้​ป่า​ดอน​ข้าง​ทิศเหนือ​แล้ว​ก็​ลง​ไป​ยัง​ป่า​ดอน​นั้น:</verse>
				<verse number="19">เขตต์​แดน​นั้น​ได้​ผ่าน​ไป​ใกล้​เมือง​ฮฆ​ลา​ข้าง​ทิศเหนือ: ที่สุด​ปลาย​เขตต์​แดน​อยู่​ที่​อ่าว​ข้าง​เหนือ​แห่ง​ทะเล​เค็ม​ที่​ปาก​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ข้างใต้: นั่นแหละ​เป็น​เขตต์​แดน​ฝ่าย​ใต้.</verse>
				<verse number="20">แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​เป็น​เขตต์​แดน​ข้าง​ตะวันออก. นั่นแหละ​เป็น​ส่วน​ที่​ของ​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, เป็น​เขตต์​แดน​ล้อมรอบ​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา</verse>
				<verse number="21">หัวเมือง​แห่ง​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา คือ​ยะ​ริ​โฮ, เบ็ธฮฆลา, และ​เอเมค​คะ​ซี​ศ,</verse>
				<verse number="22">เบธะ​รา​บา, ซะมา​รา​ยิม, และ​เบธเอล,</verse>
				<verse number="23">อา​ริม, พารา, และ​อัฟ​รา,</verse>
				<verse number="24">คะ​ฟะ​รา​โม​นัย, อัฟนี, และ​เฆบา; เป็น​สิบ​สอง​เมือง​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ด้วย:</verse>
				<verse number="25">ฆิบ​โอน, รา​มา, และ​บะเอ​โร​จ,</verse>
				<verse number="26">มิ​ศเพ​, คะ​ฟี​รา, และ​โม​ซา,</verse>
				<verse number="27">เร​เค็ม, ยิธะเปล, และ​ธะ​ระ​ลา,</verse>
				<verse number="28">เซ​ลา; เอเลฟ; ยะบูซี, คือ​ยะ​รู​ซา​เลม, ฆิบอัธ, และ​คีธะยัธ; รวม​เป็น​สิบ​สี่​เมือง​กับ​ทั้ง​หมู่​ท่าน​ขึ้น​ด้วย. นั่นแหละ​เป็น​ส่วน​ที่​แห่ง​เบ็น​ยา​มิ​น​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ฉลาก​ที่​สอง​ก็ได้​ตก​แก่​ตระกูล​ซี​โมน, ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา: ส่วน​ที่​ของ​เขา​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ส่วน​แห่ง​ตระกูล​ยูดา.</verse>
				<verse number="2">ส่วน​ที่​ของ​เขา, คือ​เมือง​บะเอ​ระ​ซา​บา, เมือง​เซ​บา, และ​เมือง​โม​ลา​ดา,</verse>
				<verse number="3">และ​เมือง​ฮะ​ซัรซู​อา​ล, เมือง​บา​ลา​, และ​เมือง​อา​เซ็ม,</verse>
				<verse number="4">เมือง​เอลโธ​ลัด, เมือง​เบธูล, และ​เมือง​ฮา​ระ​มา,</verse>
				<verse number="5">เมือง​ซิ​คลัฆ, เมือง​เบธ​มา​ระ​คา​โบ​ธ, และ​เมือง​ฮะ​ซันซู​ซา.</verse>
				<verse number="6">เบธ​ละ​บา​โอ​ธ; และ​เมือง​ซา​รู​เฮ​น: รวม​เป็น​สิบ​สาม​เมือง​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​เมืองขึ้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="7">เมือง​อา​ยิน, เมือง​รี​โม​น, เมือง​เอเธน, แล​อา​ซาน; รวม​เป็น​สี่​เมือง​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​เมืองขึ้น​ด้วย:</verse>
				<verse number="8">บรรดา​หมู่บ้าน​ซึ่ง​ล้อมรอบ​เมือง​เหล่านั้น, จนถึง​เมือง​บาลัธบะเอร​คือ​รา​มัธ​ฝ่าย​ใต้. เป็น​ส่วน​ที่​ตระกูล​ซี​โมน​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="9">ส่วน​ที่​ของ​ตระกูล​ซี​โมน​ก็ได้​แยก​ออก​จาก​ส่วน​ตระกูล​ยูดา: ด้วยว่า​ส่วน​ยูดา​นั้น​ใหญ่​เกิน​ไป: เหตุ​ฉะนี้​พวก​ซี​โมน​จึง​ได้​ส่วน​ที่​ใน​ท่ามกลาง​ส่วน​แห่ง​ยูดา</verse>
				<verse number="10">ฉลาก​ที่​สาม​ตก​แก่​ตระกูล​ซะบู​โลน​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา: และ​เขตต์​แห่ง​ส่วน​ที่​นั้น​ก็​กิน​ไป​ถึง​ซา​รีด:</verse>
				<verse number="11">เขตต์​แดน​ได้​ผ่าน​ไป​ทาง​ทิศตะวันตก​ยัง​เมือง​มะระ​ลา​และ​เพียง​เมือง​ดาบาเซ็ธ, เลย​ไป​ต้น​แม่น้ำ​ซึ่ง​อยู่​ตรง​เมือง​ยัค​นาม.</verse>
				<verse number="12">อ้อม​ไป​จาก​เมือง​ซา​รีด​ข้าง​ทิศตะวันออก​จนถึง​เขตต์​แดน​แห่ง​เมือง​คิศโลธธา​โบ​ร, ออก​ไป​ถึง​เมือง​ดาบะรัธ, แล้ว​ขึ้น​ไป​ถึง​เมือง​ยา​เฟีย,</verse>
				<verse number="13">ตั้งแต่​ที่​นั้น​ไป​ข้าง​ตะวันออก​จนถึง​เมือง​ฆัธ​เฮ​เฟร, และ​ถึง​เมือง​อิธาฆา​ซี​น, ออก​ไป​ยัง​เมือง​รี​โม​น​ถึง​เมือง​เน​อา;</verse>
				<verse number="14">เขตต์​แดน​อ้อม​ไป​ข้าง​เหนือ​ถึง​ฮัน​นา​โธน: ที่สุด​ปลาย​เขตต์​แดน​อยู่​ใน​หว่าง​เขา​ยิบ​ธาเดล.</verse>
				<verse number="15">ทั้ง​เมือง​คา​ตา​ธ, และ​เมือง​นา​ฮา​ลา​ล​, และ​เมือง​ซิ​ม​โลน, และ​เมือง​ยิดา​ลา, และ​เมือง​เบธเลเฮ็ม, รวม​เป็น​สิบ​สอง​เมือง​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​เมืองขึ้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="16">นั่น​เป็น​ส่วน​ที่​ของ​ตระกูล​ซะบู​โลน​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา, คือ​เมือง​เหล่านั้น​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ขึ้น​แก่​เมือง​ด้วย</verse>
				<verse number="17">ฉลาก​ที่​สี่​ก็ได้​แก่​ตระกูล​ยิ​ซา​คาร, ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="18">เขตต์​ของ​เขา​กิน​ไป​ยัง​เมือง​ยิศเรล, เมือง​คะ​ซูโลธ, และ​เมือง​ซูเนม,</verse>
				<verse number="19">เมือง​ฮะ​ฟา​รา​ยิม, เมือง​ซี​โฮน, และ​เมือง​อะ​นาค​ราช,</verse>
				<verse number="20">เมือง​รา​บีธ, เมือง​คิศ​โยน, และ​เมือง​อา​เบ็ศ,</verse>
				<verse number="21">เมือง​เรเม็ธ, เมือง​เอน​ฆานิม, เมือง​เอน​ฆาดา, และ​เมือง​เบธ​ทา​เซ​ศ;</verse>
				<verse number="22">เขตต์​เลย​ไป​เพียง​เมือง​ธา​โบ​ร, เมือง​ชัค​ซี​มา, และ​เมือง​เบธ​เซ​เม็ศ; ที่สุด​ปลาย​เขตต์​ของ​เขา​อยู่​ที่​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน: เป็น​สิบ​หก​เมือง​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ขึ้น​แก่​เมือง​ด้วย.</verse>
				<verse number="23">นั่น​เป็น​ส่วน​ที่​แห่ง​ตระกูล​ยิ​ซา​คาร​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา, ทั้ง​หัวเมือง​และ​หมู่บ้าน​ด้วย</verse>
				<verse number="24">ฉลาก​ที่​ห้า​ได้แก่​ตระกูล​อา​เซร​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="25">เขตต์​ของ​เขา​คือ​เมือง​เฮ็ลคัธ, เมือง​คะ​ลี, เมือง​เบเค็น, และ​เมือง​อัค​ซา​ฟ,</verse>
				<verse number="26">เมือง​อา​ลา​เมเล็ค, และ​เมือง​อัม​อาด, และ​เมือง​มี​ชา​ล; ฝ่าย​ตะวันตก​จด​เมือง​คา​ระ​เม็ล, และ​เมือง​ซี​โฮน​ลิบ​นา;</verse>
				<verse number="27">แล้ว​ก็​อ้อม​ไป​ข้าง​ทิศตะวันออก​ยัง​เมือง​เบธดาโฆน, ถึง​เขตต์ซะบู​โลน​และ​ถึง​หว่าง​เขา​ยิบ​ธาเคล​ทิศเหนือ​ถึง​เมือง​เบธเอเม็ฆ, และ​เมือง​นีเอล, แล้ว​เลย​ไป​ข้าง​ซ้าย (ทิศเหนือ) ถึง​เมือง​คา​บูล,</verse>
				<verse number="28">เมือง​เฮ็บ​โรน, เมือง​ระ​โฮบ, เมือง​คา​โม​น​และ​เมือง​คา​นา, ไป​ถึง​เมือง​ซี​โดน​ใหญ่,</verse>
				<verse number="29">เขตต์​แดน​นั้น​อ้อม​ไป​ถึง​เมือง​รา​มา, และ​ถึง​ตุ​โร​เมือง​เข้มแข็ง; เขตต์นั้น​เลี้ยว​ไป​ถึง​เมือง​โฮ​ซา; ที่​เขตต์​แดน​สุด​ปลาย​อยู่​ฝั่ง​ทะเลใน​ระหว่าง​เขตต์​แห่ง​เมือง​อิศ​ซิบ:</verse>
				<verse number="30">(เขา​ได้) เมือง​อุมา, เมือง​อะเฟต, และ​เมือง​รา​โฮ​บ​ด้วย: รวม​เป็น​ยี่​สิบ​สอง​เมือง​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ด้วย.</verse>
				<verse number="31">นี่​เป็น​ส่วน​ที่​ตระกูล​อา​เซร​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา, หัวเมือง​เหล่านี้​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ขึ้น​แก่​เมือง​ด้วย</verse>
				<verse number="32">ฉลาก​ที่​หก​ตก​แก่​ตระกูลนัพธาลี, ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="33">เขตต์​แดน​ของ​เขา​คือ​แต่​เมือง​เฮ​เล็ฟ, ตั้งแต่​ไม้​สน​ที่​เมือง​ซา​นา​นีม​, และ​เมือง​อะ​ตาม​เนเค๊บ​, และ​เมือง​ลา​คุม; ที่สุด​ปลาย​เขตต์​แดน​อยู่​ที่​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน:</verse>
				<verse number="34">แล้ว​เขตต์​แดน​นั้น​อ้อม​ไป​ข้าง​ตะวันตก​จนถึง​เมือง​คัค​โน​ธธา​โบ​ร, เลย​ไป​ถึง​เมือง​ฮู​โค​ค, ต่อ​กับ​เขตต์ซะบู​โลน​ข้าง​ทิศใต้, และ​เขตต์​อา​เซร​ข้าง​ตะวันตก, ต่อ​กับ​เขตต์ยูดา​ที่​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ข้าง​ตะวันออก.</verse>
				<verse number="35">เมือง​ที่​มี​กำแพง​คือ​เมือง​ซี​ตี​ม, เมือง​เซร, เมือง​ฮา​มัธ, เมือง​รา​คัธ, และ​เมือง​คิเนเร็ธ,</verse>
				<verse number="36">เมือง​อะดา​มา, เมือง​รา​มา, และ​เมือง​ฮา​โซ​ร.</verse>
				<verse number="37">เมือง​คา​เด็ศ, เมือง​เอ็ด​ระ​อี, และ​เมือง​เอร​ฮะ​โซ​ร,</verse>
				<verse number="38">เมือง​ยี​โร​น, เมือง​มิ​ฆดัลเอล, เมือง​โฮ​เรม, เมือง​เบธะ​นา​ด​และ​เมือง​เบธ​เซ​เม็ศ; รวม​สิบ​เก้า​เมือง​กับ​ทั้ง​หมู่บ้าน​ขึ้น​แก่​เมือง​ด้วย.</verse>
				<verse number="39">นับ​เป็น​ส่วน​ที่​ตระกูล​ของ​นัพธาลี​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา, ทั้ง​หัวเมือง​และ​หมู่บ้าน​ของ​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="40">ฉลาก​ที่​เจ็ด​ตก​แก่​ตระกูล​ดาน​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="41">เขตต์​แดน​ส่วน​ที่​ของ​เขา​คือ​เมือง​เซ​รา, เมือง​เอ็ศธา​โอ​ล, และ​เมือง​เอ็น​เซ​เม็ศ,</verse>
				<verse number="42">เมือง​ละ​บีน, เมือง​อา​ยา​โลน, และ​เมือง​ยิธ​ลา.</verse>
				<verse number="43">เมือง​เอ​โลน, เมือง​ธิม​นา​ธ, และ​เมือง​เอ็ด​โร​น.</verse>
				<verse number="44">เมือง​เอ​ละ​ธะเค, เมือง​ฆินโธน, และ​เมือง​บา​ลา​ธ,</verse>
				<verse number="45">เยฮูด, เมือง​บะเนบะ​รัด, และ​เมือง​ฆัธ​รี​โม​น,</verse>
				<verse number="46">เมือง​เม​ยา​ระ​ดน, และ​เมือง​รา​โคน กับ​เขตต์​อยู่​ตรง​เมือง​ยา​โฟ.</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​ตระกูล​ดาน​ได้​เสีย​เขตต์​ไป, แล้ว​ได้​ไป​สู้รบ​กับ​เมือง​เลเซ็ม​ตี​ด้วย​คม​ดาบ, ได้​เมือง​นั้น​เป็น​ที่​อาศัย, แล้ว​ตั้ง​ชื่อ​เมือง​เลเซ็ม​นั้น​ใหม่​ว่า​ดาน, ตาม​นาม​บิดา​ทวด​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="48">นี่แหละ​เป็น​ส่วน​ที่​ของ​เขา, คือ​เมือง​เหล่านี้​ทั้ง​หมู่บ้าน​ขึ้น​แก่​เมือง​ด้วย</verse>
				<verse number="49">เมื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​แบ่ง​ปัน​แผ่น​ดิน​ไว้​ให้​เป็น​ส่วน​ที่​ตาม​เขตต์​เสร็จ​แล้ว, เขา​ยก​ให้​ยะ​โฮ​ซู​อะ​บุตร​นูน​มี​ส่วน​ที่อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เขา:</verse>
				<verse number="50">ตาม​พระ​ดำรัส​สั่ง​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เขา​ก็​ยก​เมือง​ซึ่ง​ท่าน​ขอ​ไว้​นั้น​ให้แก่​ท่าน, คือ​เมือง​ธิมนัธ​เซ​รา​ซึ่ง​อยู่​ใน​เขตต์​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม: แล้ว​ท่าน​ได้​สร้าง​เมือง​อาศัย​ใน​ที่​นั้น</verse>
				<verse number="51">ที่​เหล่านี้​เป็น​ส่วน​ซึ่ง​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต​และ​ยะ​โฮ​ซู​อะ, บุตร​นูน​และ​เจ้านาย​ผู้​เป็น​หัวหน้า​พงศ์พันธุ์​ยิศ​รา​เอล, ได้​แบ่ง​ปัน​ให้​เป็น​ส่วน​ที่​ตาม​ฉลาก​ใน​เมือง​ซี​โล​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ที่​ประตู​พลับพลา​ประชุม​กัน​นั้น​เสร็จ​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​สั่ง​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล, ให้​ตั้ง​เมือง​ไว้​สำหรับ​เป็น​ที่​พะ​พิง​อาศัย​ของ​ตน, ตาม​ซึ่ง​เรา​ได้​กล่าว​ไว้​โดย​โม​เซ​แล้ว:</verse>
				<verse number="3">เพื่อ​ผู้​ที่​ฆ่า​คน​โดย​ไม่​เจตนา​จะ​ได้​หนี​ไป​ยัง​เมือง​นั้นๆ จะ​ได้​เป็น​ที่พึ่ง​ของ​ท่าน​ให้​พ้น​จาก​ผู้​ที่​แก้แค้น​โลหิต.</verse>
				<verse number="4">ผู้​นั้น​จะ​หนี​ไป​ยัง​เมือง​เหล่านั้น​ใน​ตำบล​ใด​ยืน​อยู่​ที่​ช่อง​ประตูเมือง, แล้ว​แจ้ง​ข้อความ​ให้​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่​แห่ง​เมือง​นั้น​ฟัง, แล้ว​ท่าน​จะ​รับ​ผู้​นั้น​ไว้​ใน​เมือง​ให้​มี​ที่​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน​ได้.</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ผู้​ที่​แก้แค้น​โลหิต​ไล่​ตาม​มา, อย่า​ให้​มอบตัว​ผู้​ที่​ฆ่า​คน​ไว้​ใน​มือ​เขา​เลย; ด้วยว่า​เขา​ตี​เพื่อนตาย​โดย​มิได้​จงใจ, และ​มิได้​เกลียดชัง​เขา​เมื่อก่อน.</verse>
				<verse number="6">เขา​จะ​ต้อง​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​นั้น, จน​จะ​ได้​ยืน​อยู่​ใน​ที่ประชุม​ชำระ​ความ, และ​จนถึง​เวลา​สิ้นชีพ​ของ​ผู้​เป็น​ปุโรหิต​ใหญ่​ใน​คราว​นั้น: ภาย​หลัง​ผู้​ฆ่า​คน​จึง​จะ​กลับ​เข้า​บ้านเมือง​ของ​ตน, คือ​เมือง​ที่​ตน​ได้​ละ​หนี​ไป​เมื่อก่อน​นั้น.”</verse>
				<verse number="7">เขา​จึง​ได้​ถวาย​เมือง​ฆา​เดช​ใน​แขวง​ฆาลิ​ลาย​เขตต์​ภูเขา​แห่ง​เมือง​นัพธาลี, เมือง​เซ​เค็ม​ใน​เขตต์​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม, และ​เมือง​อา​ระ​บา, คือ​เฮ็บ​โรน, ใน​เขตต์​ภูเขา​แห่ง​ยูดา​นั้น.</verse>
				<verse number="8">ที่​ฟาก​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ข้าง​โน้น​ตรง​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​ข้าง​ตะวันออก, เขา​ได้​ถวาย​เมือง​เบเซ็ร​ไว้​ซึ่ง​อยู่​ที่​ป่า​ดอน​ราบ​เตียน​ใน​เขตต์​ตระกูล​รู​เบน, และ​เมือง​รา​โม​ธ​ใน​เมือง​ฆี​ละ​อาด, เขตต์ตระกูล​ของ​ฆาด, และ​เมือง​โฆ​ลาน, ใน​แผ่น​ดิน​บา​ซาน​เขตต์​ตระกูล​มะ​นา​เซ.</verse>
				<verse number="9">เมือง​เหล่านั้น​เป็น​เมือง​ที่​ตั้ง​กำหนด​ไว้​สำหรับ​บรรดา​เผ่าพันธุ์​ยิศ​รา​เอล, ทั้ง​แขกเมือง​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เขา, เพื่อ​ผู้​ที่​ฆ่า​คน​โดย​ปราศ​จาก​เจตนา​จะ​ได้​หนี​ไป​ยัง​ตำบล​นั้น, ไม่​ต้อง​ตาย​ด้วย​มือ​ผู้​แก้แค้น​โลหิต, จน​เขา​จะ​ได้​ยืน​ต่อหน้า​พวก​ผู้พิพากษา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ขณะนั้น​ผู้​เป็น​หัวหน้า​พงศ์พันธุ์​ตระกูล​เลวี​มา​เรียน​เอ​ละ​อา​ซาร​ปุโรหิต, และ​ยะ​โฮ​ซู​อะ​บุตร​นูน, และ​ผู้​หัวหน้า​แห่ง​พงศ์พันธุ์​ใน​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล;</verse>
				<verse number="2">ได้​เรียน​แก่​ท่าน​เหล่านั้น ณ ที่​เมือง​ซี​โล​ใน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อันว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​รับสั่ง​แก่​โม​เซ​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​เมือง​อาศัย​ทั้ง​เขตต์​รอบ​เมือง​นั้น​สำหรับ​ฝูง​สัตว์​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​ยก​เมือง​เหล่านี้​ทั้ง​เขตต์​ล้อมรอบ​ให้แก่​ตระกูล​เลวี, แบ่ง​ปัน​ออก​จาก​ส่วน​ที่​ของ​ตน, ตาม​พระ​ดำรัส​สั่ง​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="4">มี​ฉลาก​ตก​แก่​พงศ์พันธุ์​โค​ฮา​ธ​ตาม​ฉลาก​นั้น, บุตร​อา​โรน​ปุโรหิต​ผู้ใหญ่​ใน​ตระกูล​เลวี​ได้​ส่วน​ที่​จาก​ตระกูล​ยูดา; และ​ซี​โมน, และ​เบ็น​ยา​มิ​น​สิบ​สาม​เมือง</verse>
				<verse number="5">พงศ์พันธุ์​อื่นๆ ที่​เหลือ​จาก​เผ่าพันธุ์​โค​ฮา​ธ​นั้น​ได้​ส่วน​ที่​ตาม​ฉลาก​จาก​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม, และ​ดาน, และ​ครึ่ง​ตระกูล​มะ​นา​เซ​เป็น​สิบ​เมือง</verse>
				<verse number="6">เผ่าพันธุ์​เฆ​ระ​โซ​ร​ได้​ส่วน​ที่​ตาม​ฉลาก​จาก​ตระกูล​ยิ​ซา​คาร, และ​อา​เซร, และ​นัพธาลี, และ​ครึ่ง​ตระกูล​มะ​นา​เซ​ใน​เขตต์บา​ซาน​เป็น​สิบ​สาม​เมือง</verse>
				<verse number="7">เผ่าพันธุ์​มะ​รา​รี​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา​ได้​ส่วน​ที่​จาก​ตระกูล​รู​เบน, และ​ฆาด, และ​ซะบู​โลน, สิบ​สอง​เมือง</verse>
				<verse number="8">เมือง​เหล่านั้น​ทั้ง​เขตต์​ล้อมรอบ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​แบ่ง​ปัน​ตาม​ฉลาก​ให้แก่​ตระกูล​เลวี, ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​รับสั่ง​แก่​โม​เซ​แล้ว.</verse>
				<verse number="9">เหล่า​เมือง​ซึ่ง​ได้​ออก​ชื่อ​ข้าง​ท้าย​นี้ เขา​ได้​แบ่ง​ให้​จาก​ตระกูล​ยูดา​และ​ซี​โมน.</verse>
				<verse number="10">เป็น​ส่วน​บุตร​หลาน​ของ​อา​โรน, พงศ์พันธุ์​โค​ฮา​ธ, ตระกูล​เลวี: เพราะ​ฉลาก​เดิม​เป็น​ส่วน​ของ​พวก​นั้น.</verse>
				<verse number="11">เขา​จึง​ให้​เมือง​ของ​อา​ระ​บา​ผู้​เป็น​บิดา​พวก​อะ​นาค; แต่​พวก​นั้น​คือ​เมือง​เฮ็บ​โรน, ใน​เขตต์​ภูเขา​มณฑลยูดา, ทั้งที่​ล้อมรอบ​เมือง​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="12">แต่​ทุ่งนา​กับ​หมู่บ้าน​ที่​ขึ้น​แก่​เมือง​นั้น, เขา​ได้​ให้แก่​คา​เลบ​บุตร​ยะ​ฟู​เน​เป็น​ส่วน​ที่​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="13">แก่​บุตร​หลาน​ของ​อา​โรน​ปุโรหิต​ให้​เมือง​เฮ็บ​โรน​กับ​ที่​ล้อม​รอบ, ไว้​เป็น​เมือง​ที่​พะ​พิง​อาศัย​แห่ง​ผู้​ฆ่า​คน; และ​เมือง​ลิบ​นา​กับ​ที่​ล้อมรอบ,</verse>
				<verse number="14">เมือง​ยา​ธิ​ระ, และ​เมือง​เอศธะ​โม​อา​กับ​ที่​ล้อมรอบ,</verse>
				<verse number="15">เมือง​เฮ​โลน, และ​เมือง​ดะ​เบียร, กับ​ที่​ล้อมรอบ,</verse>
				<verse number="16">เมือง​อา​ยิน, และ​เมือง​ยูธา, และ​เมือง​เบธ​เซ​เม็ศ​กับ​ที่​ล้อมรอบ; ได้​แยก​ออก​จาก​สอง​ตระกูล​นั้น​รวม​เป็น​เก้า​เมือง.</verse>
				<verse number="17">จาก​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, ให้​เมือง​ฆิบ​โอน, และ​เมือง​เฆบา​กับ​ที่​ล้อมรอบ,</verse>
				<verse number="18">เมือง​อะ​นา​โธธ, และ​เมือง​อา​ละ​โม​น​กับ​ที่​ล้อมรอบ; เป็น​สี่​เมือง.</verse>
				<verse number="19">เมือง​ของ​บุตร​อา​โรน, ผู้​ปุโรหิต, รวม​ทั้งหมด​เป็น​สิบ​สาม​เมือง​กับ​ที่​ล้อมรอบ​ด้วย</verse>
				<verse number="20">เผ่าพันธุ์​โค​ฮา​ธ, ตระกูล​เลวี, พงศ์พันธุ์​ที่​เหลือ​นั้น​ได้​เมือง​ตาม​ฉลาก, จาก​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม.</verse>
				<verse number="21">เขา​ได้​มอบ​เมือง​เป็น​ที่​พะ​พิง​อาศัย​แห่ง​ผู้​ฆ่า​คน; แต่​พวก​เหล่านั้น​คือ​เซ​เค็ม​เขตต์​ภูเขา​แห่ง​เอ็ฟ​รา​ยิม, และ​เมือง​เฆ​เซร​กับ​ที่​ล้อมรอบ,</verse>
				<verse number="22">เมือง​คิบ​ซา​ยิม​และ​เมือง​เบธ​โฮ​โรน กับ​ที่​ล้อมรอบ; รวม​เป็น​สี่​เมือง.</verse>
				<verse number="23">จาก​ตระกูล​ดาน, ได้แก่​เมือง​เอล​ระ​เฆ​และ​คิบโธน, กับ​ที่​ล้อมรอบ​ให้.</verse>
				<verse number="24">เมือง​อา​ยา​โลน, และ​เมือง​ฆัธ​รี​โม​น, กับ​ที่​ล้อมรอบ; รวม​เป็น​สี่​เมือง.</verse>
				<verse number="25">จาก​ครึ่ง​ตระกูล​มะ​นา​เซ, ได้​ยก​เมือง​ธา​นาค, และ​เมือง​ฆัธ​รี​โม​น​กับ​ที่​ล้อมรอบ​ให้; รวม​เป็น​สอง​เมือง.</verse>
				<verse number="26">เผ่าพันธุ์​โค​ฮา​ธ, พงศ์พันธุ์​ที่​เหลือ​นั้น, รวม​ทั้งหมด​ได้​สิบ​เมือง กับ​ที่​ล้อมรอบ​ด้วย</verse>
				<verse number="27">จาก​ครึ่ง​ตระกูล​มะ​นา​เซ, ยก​ให้​พงศ์พันธุ์​เค​ระ​โซน​ตระกูล​เลวี, รับ​เมือง​โฆ​ลาน​ใน​แผ่น​ดิน​บา​ซาน​กับ​ที่​ล้อมรอบ, เป็น​ที่​พะ​พิง​สำหรับ​ผู้​ฆ่า​คน; และ​เมือง​เบเอ็ซ​ธารา​กับ​ที่​ล้อมรอบ; เป็น​สอง​เมือง.</verse>
				<verse number="28">จาก​ตระกูล​ยิ​ซา​คาร, เขา​ให้​เมือง​คี​โซน​และ​เมือง​ดาบะรัธ​กับ​ที่​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="29">เมือง​ยา​ระ​มูธ, และ​เมือง​เอน​ฆานิม, กับ​ที่​ล้อมรอบ; เป็น​สี่​เมือง.</verse>
				<verse number="30">จาก​ตระกูล​อา​เซร, เขา​ได้​ยก​เมือง​มิ​ชา​ล, และ​เมือง​อับ​โดน​กับ​ที่​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="31">เมือง​เฮ​ลคัธ, และ​เมือง​ระ​โฮบ​กับ​ที่​ล้อมรอบ: เป็น​สี่​เมือง.</verse>
				<verse number="32">จาก​ตระกูล​นัพธาลี, เขา​ได้​ยก​คา​เด็ธ​ใน​ฆาลิ​ลาย​ให้, คือ​เมือง​เป็น​ที่​พะ​พิง​ผู้​ฆ่า​คน; และ​เมือง​ฮา​โม​ธโดร​และ​คา​ระ​ธาน​กับ​ที่​ล้อมรอบ, เป็น​สาม​เมือง.</verse>
				<verse number="33">เมือง​ทั้งหมด​ของ​พงศ์พันธุ์​เค​ระ​โซน​เป็น​สิบ​สาม​เมือง​กับ​ที่​ล้อมรอบ​ด้วย</verse>
				<verse number="34">แก่​พงศ์พันธุ์​มะ​รา​รี, ตระกูล​เลวี​ก็​แบ่ง​จาก​ซะบู​โลน, ให้​ยัคนิอัม และ​เมือง​คา​ระ​ธา​กับ​ที่​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​งดิม​นา​และ​เมือง​นา​ฮะ​ลา​ล​กับ​ที่​ล้อมรอบ​เป็น​สี่​เมือง.</verse>
				<verse number="36">จาก​ตระกูล​รู​เบน​ได้​ยก​เมือง​เป็น​เซ็ร​และ​เมือง​ยา​ซา​กับ​ที่​ล้อมรอบ​ให้,</verse>
				<verse number="37">เมือง​ฆะเด​โม​ธ​และ​เมือง​เมฟาอัธ​กับ​ที่​ล้อมรอบ; เป็น​สี่​เมือง.</verse>
				<verse number="38">จาก​ตระกูล​ฆาด, ได้​ยก​เมือง​รา​โม​ธ​ใน​แขวง​ฆี​ละ​อาด, กับ​ที่​ล้อมรอบ​ให้​เป็น​เมือง​พะ​พิง​อาศัย​สำหรับ​ผู้​ฆ่า​คน; และ​มา​ฮะ​นา​ยิม​กับ​ที่​ล้อมรอบ​ด้วย.</verse>
				<verse number="39">เมือง​เฮ็ศ​โบน, และ​เมือง​ยะ​เซร, กับ​ที่​ล้อมรอบ; รวม​ทั้งหมด​เป็น​สี่​เมือง.</verse>
				<verse number="40">เมือง​ทั้งหมด​ของ​ตระกูล​เลวี​ซึ่ง​เหลือ​นั้น, กับ​พงศ์พันธุ์​มะ​รา​รี, ส่วน​ที่​ของ​เขา​ตาม​ฉลาก​เป็น​สิบ​สอง​เมือง</verse>
				<verse number="41">เมือง​ทั้งหมด​ของ​พวก​เลวี​ซึ่ง​อยู่​ใน​ส่วน​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็น​สี่​สิบ​แปด​เมือง​กับ​ที่​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="42">เมือง​เหล่านั้น​ทุก​เมือง​มี​ที่​ล้อมรอบ: ด้วย​ก็​เป็น​อย่าง​นี้​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="43">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประทาน​แผ่น​ดิน​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งสิ้น​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​แก่​บิดา​เขา​นั้น, เขา​ก็​ตี​เอา, แล้ว​พัก​อยู่​ใน​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="44">พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​เขา​มี​ความ​สงบเงียบ​ใน​ที่​ล้อมรอบ, ตาม​สิ่ง​สาร​พัตร​ที่​พระองค์​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​แก่​บิดา​ของ​เขา​แล้ว: ใน​พวก​ศัตรู​ทั้งหมด​ไม่​มี​สัก​คน​เดียว​อาจ​ยืน​ต่อสู้​กับ​เขา​ได้​เลย; พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​มอบ​บรรดา​ศัตรู​ไว้​ใน​มือ​ของ​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="45">ใน​สรรพ​สิ่ง​ที่​ทุกอย่าง​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ไว้​แก่​เผ่าพันธุ์​ยิศ​รา​เอล; หา​ได้​ขาด​เหลือ​สัก​สิ่ง​ไม่, ย่อม​สำเร็จ​ไป​ทั้งสิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ขณะนั้น​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​เรียก​ตระกูล​รู​เบน, และ​ฆาด, และ​มะ​นา​เซ​ครึ่ง​ตระกูล,</verse>
				<verse number="2">แล้ว​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​โม​เซ​ผู้​รับใช้​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สั่ง​แก่​ท่าน​แล้ว, ทั้ง​ได้​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ใน​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​แก่​ท่าน​ด้วย:</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิได้​ละทิ้ง​พี่น้อง​ใน​เวลา​วัน​เหล่านั้น​จน​ทุกวันนี้, แต่​ได้​รักษา​การ​มอบ​ตาม​รับสั่ง​แห่ง​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="4">บัดนี้​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทรง​โปรด​ให้​พี่น้อง​หยุด​จาก​การ​สงคราม​แล้ว, เหมือน​หนึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​แก่​เขา: เหตุ​ฉะนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​กลับ​ไป​ยัง​กะ​ท่อม​อาศัย, ตาม​ส่วน​ที่​ของ​ตน, ซึ่ง​โม​เซ​ผู้​รับใช้​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ยก​ให้แก่​ท่าน​แล้ว​ที่​ฟาก​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ข้าง​โน้น.</verse>
				<verse number="5">แต่ทว่า​จง​ระวัง​ให้​ดี​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​และ​คำ​โอวาท, ซึ่ง​โม​เซ​ผู้​รับใช้​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​กำชับ​ไว้​แก่​ท่าน, คือ​ให้​รัก​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, และ​ดำเนิน​ใน​ทาง​ของ​พระองค์​ทั้งสิ้น, และ​ให้​รักษา​พระ​บัญญัติ, และ​ให้​ติด​สนิท​อยู่​กับ​พระองค์, และ​ปฏิบัติ​พระองค์​ด้วย​สุดใจ​และ​สุด​จิตต์​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="6">ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​อวยพร, แล้ว​ปล่อย​ให้​เขา​ไป​กะ​ท่อม​ของ​ตน</verse>
				<verse number="7">ตระกูล​ของ​มะ​นา​เซ​ครึ่งหนึ่ง​โม​เซ​ยก​ให้​มี​ส่วน​ที่​ใน​เมือง​บา​ซาน​แล้ว: แต่​อีก​ครึ่ง​ตระกูล​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ยก​ให้​มี​ส่วน​ที่​ใน​ท่ามกลาง​พี่น้อง​ของ​เขา​ข้าม​ฟาก​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ทิศตะวันตก. เมื่อ​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ให้​เขา​ไป​ถึง​กะ​ท่อม​ของ​ตน​นั้น, ก็ได้​อวยพร​แก่​เขา​ด้วย,</verse>
				<verse number="8">กล่าว​แก่​เขา​ว่า, จง​กลับ​ไป​ยัง​กะ​ท่อม​ของ​ตน, อัน​มั่งคั่ง​ไป​ด้วย​ฝูง​โค, เงินทอง, ทองเหลือง, เหล็ก, และ​เครื่องนุ่งห่ม​มาก: ของ​ที่​ริบ​มา​จาก​ข้าศึก​นั้น: จง​แบ่ง​กัน​กับ​พี่น้อง​ของ​ท่าน​เถิด.</verse>
				<verse number="9">ตระกูล​รู​เบน และ​ฆาด และ​ครึ่ง​ตระกูล​มะ​นา​เซ​ได้​กลับ​จาก​พวก​ยิศ​รา​เอล, ซึ่ง​อยู่​ที่​เมือง​ซิ​โล, ใน​แขวง​คะ​นา​อัน​นั้น, ไป​ถึง​เขตต์​เมือง​ฆี​ละ​อาด, ซึ่ง​เป็น​ส่วน​ที่​ของ​เขา, ที่​ได้​รับ​ไว้​ตาม​พระ​ดำรัส​สั่ง​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​โดย​โม​เซ</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ตระกูล​รู​เบน​และ​ฆาด​และ​ครึ่ง​ตระกูล​มะ​นา​เซ​มา​ถึง​แขวง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, ซึ่ง​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​แล้ว, เขา​จึง​ได้​สร้าง​แท่น​ที่นั่น​ริมแม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, เป็น​แท่น​ใหญ่​งาม​น่าดู.</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้ยิน​ข่าวลือ​กัน​ว่า, ดู​เถิด, ตระกูล​รู​เบน​และ​ฆาด​และ​ครั้ง​ตระกูล​มะ​นา​เซ​ได้​สร้าง​แท่น​ตรง​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน, ใน​แขวง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, ที่​ฟาก​ข้าง​เขตต์ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้ยิน​ข่าว​ดังนั้น, จึง​ได้​ประชุม​กัน​ทั้งหมด​ที่​เมือง​ซี​โล, เพื่อ​ไป​สู้รบ​กับ​พวก​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="13">พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ใช้​ฟี​นะ​ฮา​ศ​บุตร​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต, ให้​ไป​หา​ตระกูล​รู​เบน​และ​ฆาด, และ​ครึ่ง​ตระกูล​มะ​นา​เซ, ใน​ฆี​ละ​อาด.</verse>
				<verse number="14">พร้อมทั้ง​ผู้​หัวหน้า​สิบ​ท่าน​ด้วย​กัน, คน​ละ​ตระกูล​ตาม​บรรดา​พงศ์พันธุ์​ยิศ​รา​เอล; บรรดา​คน​เหล่านั้น​เป็น​หัวหน้า​พงศ์พันธุ์​บิดา​เขา​ตาม​พันธุ์​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เขา​มา​ถึง​ตระกูล​รู​เบน, และ​ฆาด, และ​ครั้ง​ตระกูล​มะ​นา​เซ, ใน​เมือง​ฆี​ละ​อาด, จึง​ได้​กล่าว​แก่​เขา​ว่า,</verse>
				<verse number="16">พล​ไพร่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ประชุม​กัน​ทั้งหมด​กล่าว​ดังนี้​ว่า, พวก​เจ้า​ได้​กระทำ​ผิด​อย่างไร​ต่อ​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, วันนี้​จึง​ได้​หันกลับ​จาก​ติดตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา, ไป​สร้าง​แท่น​ฉะ​เพาะ​ของ​ตน, เพื่อ​จะ​ได้​กบฏ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​เวลา​บัดนี้?</verse>
				<verse number="17">ความผิด​ที่​พะ​โอ​ระ​นั้น​ยัง​ไม่​พอเพียง​หรือ, ซึ่ง​พวกเรา​ยัง​มิได้​ชำระ​ตัว​ให้​บริสุทธิ์, จน​ทุกวันนี้​แม้​มี​โรค​ห่า​มา​ติด​พวก​พล​ไพร่​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​หรือ?</verse>
				<verse number="18">บัดนี้​พวก​เจ้า​จะ​หัน​กลับไม่​ติดตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​หรือ? ถ้า​เจ้า​ได้​กบฏ​ข้อ​พระ​ยะ​โฮ​วา ณ วันนี้, พรุ่งนี้​พระองค์​จะ​ทรง​พระ​พิ​โรธ​ต่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="19">ถ้า​แม้น​ที่​ของ​เจ้า​ไม่​สะอาด, เจ้า​จง​ข้าม​มา​ยัง​ที่​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​พลับ​พลา​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​สถิต​อยู่​นั้น, รับ​เอา​ส่วน​ที่​ใน​ท่ามกลาง​พวกเรา, แต่​อย่า​กบฏ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เลย, และ​อย่า​กบฏ​ต่อ​พวกเรา​ด้วย​สร้าง​แท่น, นอกจาก​แท่น​แห่ง​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="20">เมื่อคราว​อา​คาน​บุตร​เซ​รา​ได้​กระทำ​ผิด​ใน​การ​ถวาย​ของ​ต้องห้าม​นั้น, จึง​มี​ความ​พิ​โรธ​เกิด​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​มิใช่​หรือ อา​คาน​ต้อง​ถึงแก่​พินาศ​เพราะ​การ​ผิด​ของ​ตน, ใช่​แต่​ผู้​เดียว​ก็​หามิได้</verse>
				<verse number="21">ขณะนั้น​พวก​รู​เบน และ​ฆาด และ​ครึ่ง​ตระกูล​มะ​นา​เซ​จึง​ตอบ​แก่​ผู้​หัว​หน้า​ใน​พงศ์พันธุ์​ยิศ​รา​เอล​ว่า,</verse>
				<verse number="22">พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​คือ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​คือ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ทรง​ทราบ, และ​จง​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​รู้​ด้วย; ถ้า​เป็น​การ​กบฏ, หรือ​การ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, อย่า​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​พ้น​จาก​ความ​พินาศ​ใน​วันนี้​เลย.</verse>
				<verse number="23">ถ้า​แม้น​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​สร้าง​แท่น​เพื่อ​จะ​ได้​กลับ​หัน​ไป​จาก​ติดตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา, หรือ​เพื่อ​ที่​แท่น​นั้น​จะ​บูชา​เพลิง, หรือ​บูชา​ถวาย, หรือ​บูชา​เพื่อ​ความ​สุข​สำราญ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา. ขอ​ให้​พระองค์​เอง​ทรง​พิพากษา​ความ​ของ​ข้าพ​เจ้า;</verse>
				<verse number="24">ถ้า​ข้าพ​เจ้า​มิได้​ทำ​สิ่ง​นี้​ด้วย​จงใจ, โดย​เกรง​ว่า, ภายหน้า​บุตร​หลาน​ของ​ท่าน​จะ​ว่ากล่าว​แก่​บุตร​หลาน​ของ​เรา​ว่า, เจ้า​เกี่ยว​ข้อง​อย่างไร​กับ​ยะโฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​เล่า?</verse>
				<verse number="25">เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตั้ง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ไว้​เป็น​เขตต์​แดน​ใน​ท่ามกลาง​เรา​กับ​เจ้า​ผู้​บุตร​รู​เบน​และ​ฆาด; เจ้า​ไม่​มี​ส่วน​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​เลย: ดังนั้น​บุตร​ของ​ท่าน​จะ​ห้าม​บุตร​ของ​เรา​ให้​เลิก​การ​นมัสการ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสีย.</verse>
				<verse number="26">พวกเรา​จึง​ว่า, จง​ให้​เรา​สร้าง​แท่น​โดย​ฉะ​เพาะ, ใช่​ว่า​เพื่อ​จะ​ถวาย​บูชา​เพลิง, หรือ​บูชา​ต่างๆ:</verse>
				<verse number="27">แต่​เพื่อ​แท่น​นั้น​จะ​เป็น​ที่​สำคัญ​ใน​ท่ามกลาง​พวกเรา, กับ​พวก​ท่าน, ทั้ง​เผ่าพันธุ์​ที่​เกิด​มา​ภาย​หลัง​ด้วย, จะ​ปฏิบัติ​เฝ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​บูชา​เพลิง, บูชา​ถวาย, และ​บูชา​เพื่อ​ความ​สุข​สำราญ, เพื่อ​บุตร​หลาน​ของ​ท่าน​มิได้​บอก​บุตร​หลาน​ของ​เรา​ใน​เวลา​ภายหน้า​นั้น​ว่า, เจ้า​หา​มี​ส่วน​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่.</verse>
				<verse number="28">เรา​หมาย​ว่า, ภายหน้า​เมื่อ​เขา​จะ​ว่า​ดังนี้​แก่​เรา, และ​เผ่าพันธุ์​ของ​เรา. เรา​จึง​จะ​ตอบ​ว่า, จง​ดู​แท่น​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​บิดา​ของ​เรา​ได้​สร้าง​ไว้, มิใช่​เพื่อ​ถวาย​บูชา​เพลิง, หรือ​บูชา​อย่างหนึ่ง​อย่างใด; แต่​เพื่อ​จะ​เป็น​พะ​ยาน​สำคัญ​ใน​ท่ามกลาง​พวกเรา​กับ​พวก​ท่าน.</verse>
				<verse number="29">ให้​อยู่​ห่าง​จาก​พวกเรา​เถิด, ซึ่ง​จะ​กบฏ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, หรือ​วันนี้​จะ​หันกลับ​ไป​จาก​การ​ติดตาม​พระองค์, โดย​สร้าง​แท่น​เพื่อ​บูชา​ถวาย, และ​บูชา​ต่างๆ ก็ดี, นอกจาก​แท่น​แห่ง​ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​ซึ่ง​อยู่​ตรงหน้า​พลับพลา​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​ฟี​นะ​ฮา​ศ​ผู้​ปุโรหิต, และ​เจ้านาย​พวก​ยิศ​รา​เอล, และ​ผู้​หัวหน้า​พงศ์พันธุ์​ยิศ​รา​เอล​ผู้​ไป​กับ​ฟี​นะ​ฮา​ศ, ได้ยิน​ถ้อยคำ​ซึ่ง​เผ่าพันธุ์​รู​เบน​และ​ฆาด​และ​มะ​นา​เซ​กล่าว, เขา​ก็​เห็นชอบ​ด้วย.</verse>
				<verse number="31">ฟี​นะ​ฮา​ศ​บุตร​เอ​ละ​อา​ซาร​ปุโรหิต​จึง​ก​ล่า​ว​แก่​บุตร​รู​เบน, บุตร​ฆาด, และ​บุตร​มะ​นา​เซ​ว่า, วันนี้​เรา​รู้​แล้ว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​พวกเรา, เพราะ​พวก​ท่าน​หา​ได้​ทำ​ความ​ผิด​เช่นนี้​ต่อ​พระองค์​ไม่: เดี๋ยวนี้​ท่าน​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​พ้น​จาก​พระราช​อาญา​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​แล้ว.</verse>
				<verse number="32">ฟี​นะ​ฮา​ศ​บุตร​เอ​ละ​อา​ซาร​ผู้​ปุโรหิต, กับ​เจ้านาย, ได้​กลับ​จาก​พวก​รู​เบน, และ​พวก​ฆาด, ออก​จาก​แขวง​ฆี​ละ​อาด, ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน, มา​หา​พวก​ยิศ​รา​เอล, แจ้งความ​ให้​เขา​ทราบ.</verse>
				<verse number="33">เหตุการณ์​นั้น​ก็​เป็น​ที่​จับใจ​พวก​ยิศ​รา​เอล, พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​ได้​สรร​เสริญ​พระเจ้า, หา​ได้​พูด​กัน​ให้​ขึ้น​ไป​ต่อสู้​รบ​ทำลาย​เมือง​ที่​พวก​รู​เบน​และ​พวก​ฆาด​ตั้งอยู่​นั้น​ต่อไป​ไม่.</verse>
				<verse number="34">ตระกูล​รู​เบน​และ​ฆาด​ได้​ตั้ง​ชื่อ​แท่น​นั้น​ว่า, เอด: ความ​ว่า, ใน​ท่ามกลาง​เรา​นี้​เป็น​ที่​สำคัญ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​เที่ยงแท้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​สงบเงียบ​จาก​ข้าศึก​อัน​ล้อมรอบ​นาน​มา​แล้ว, ยะ​โฮ​ซู​อะ​ก็​มี​อายุ​ชรา​มาก​ลง.</verse>
				<verse number="2">ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​เรียก​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล, คือ​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่, ผู้​เป็น​หัวหน้า, ตระ​ลา​การ, และ​พวก​พนักงาน, กล่าว​แก่​เขา​ว่า, เรา​มี​อายุ​ชรา​มาก​แล้ว:</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทรง​กระทำ​แก่​ประเทศ​เหล่านี้​เพราะ​เห็นแก่​ท่าน; ด้วยว่า​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เป็น​ผู้​ทรง​รบพุ่ง​แทน​ท่าน.</verse>
				<verse number="4">ดู​เถิด, ประเทศ​ซึ่ง​เหลือ​อยู่​นั้น​เรา​ได้​แบ่ง​ตาม​ฉลาก​ให้​เป็น​ส่วน​ที่​ตระกูล​ของ​ท่าน; ตั้งแต่​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, กับ​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​ที่​เรา​ทำลาย​เสียแล้ว, จนถึง​ทะเล​ใหญ่​ฝ่าย​ตะวันตก.</verse>
				<verse number="5">ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, จะ​ทรง​ขับไล่​ชน​ประเทศ​เหล่านั้น​ออก​ไป​ต่อหน้า​ท่าน, ทั้ง​ขับไล่​เขา​ไป​ให้​พ้น​ตา; ท่าน​จะ​ได้​แผ่น​ดิน​ของ​เขา, ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​แก่​ท่าน​แล้ว.</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​มี​ใจกล้า​หาญ​เพื่อ​จะ​ได้​รักษา​กระทำ​ตาม​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​จา​รึก​ไว้​ใน​หนังสือ​โอวาท​ของ​โม​เซ, อย่า​ให้​หลีก​เลื่ยง​ไป​ข้าง​ขวา​หรือ​ข้าง​ซ้าย;</verse>
				<verse number="7">เพื่อ​ท่าน​จะ​มิ​ได้​มี​ความ​เกี่ยว​ข้อง​กับ​ชน​ประเทศ​ที่​เหลือ​อยู่ ณ ท่ามกลาง​ท่าน; อย่า​ออก​ชื่อ​พระ​ของ​เขา, ใน​การ​ให้​คำ​สาบาน, อย่า​ปฏิบัติ​หรือ​กราบไหว้​เลย:</verse>
				<verse number="8">แต่​จง​ตั้งอยู่​ฝ่าย​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, เหมือน​ดัง​เคย​มา​แล้ว​จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="9">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ขับไล่​ชน​ประเทศ​ใหญ่​ที่​มี​กำลัง​มาก​ไป​ข้างหน้า​ท่าน​แล้ว: หา​มี​ผู้ใด​อาจ​ยืน​ต่อสู้​กับ​ท่าน​ไม่ จน​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="10">คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ท่าน​อาจ​ขับไล่​พัน​คน​ได้: เพราะว่า​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, ทรง​รบ​สู้​ฝ่าย​ท่าน​ตาม​ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">จง​ระ​วัง​ตัว​ให้​ดี, เพื่อ​จะ​ได้​รัก​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="12">หากว่า​พวก​ท่าน​ถอย​กลับ, ไป​รวม​กับ​ชาว​ประเทศ​เหล่านั้น, ซึ่ง​เหลือ​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ท่าน, จะ​แต่ง​การ​วิ​วา​หะ​มงคล, และ​คบค้า​สมาคม​กัน​ก็ดี:</verse>
				<verse number="13">พึง​รู้​แน่​ว่า​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​หา​ขับไล่​ชน​ประเทศ​เหล่านี้​ออก​ไป​ข้างหน้า​ท่าน​ต่อไป​ไม่; แต่​เขา​จะ​เป็น​บ่วง​แร้ว​เครื่อง​ดัก​แก่​ท่าน, จะ​เป็น​แซ่​ที่​สีข้าง, และ​หนาม​ใน​ตา​ของ​ท่าน, กว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เสื่อม​ศูนย์​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​อัน​ดี, ซึ่ง​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ประทาน​ให้​แล้ว</verse>
				<verse number="14">ดูกร​ท่าน, ใน​เวลา​นี้​เรา​จะ​ต้อง​ดำเนิน​ไป​ใน​ทาง​แห่ง​มนุษย์​โลก​ทั้งสิ้น; และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​รู้​แน่​ใน​ใจ​ว่า, ใน​สิ่ง​สาร​พัตร​อัน​ดี​นั้น, ซึ่ง​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทรง​ตรัส​ถึง​ท่าน​แล้ว​หา​ได้​ขาด​สัก​สิ่ง​เดียว​ไม่; สรรพ​สิ่ง​เหล่านั้น​ก็​สำเร็จ​แก่​ท่าน​แล้ว, ไม่​ขาดเหลือ​สัก​สิ่ง​เดียว.</verse>
				<verse number="15">สรรพ​สิ่ง​อัน​ดี​ซึ่ง​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​สัญญา​แก่​ท่าน​นั้น, ก็​สำเร็จ​แก่​ท่าน​แล้ว​ฉันใด: พระองค์​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​สรรพ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​บังเกิด​แก่​ท่าน​ฉันนั้น, จน​ทรง​ล้าง​ผลาญ​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน​อัน​ดี​นี้, ซึ่ง​พระองค์​ประทาน​ให้แก่​ท่าน​แล้ว.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ทำ​ผิด​ต่อ​คำสัญญา​ไมตรี​แห่ง​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, ซึ่ง​พระองค์​ได้​รับสั่ง​แก่​ท่าน, ไป​ปฏิบัติ​กราบไหว้​แก่​พระ​อื่นๆ เมื่อไร; ความ​พิ​โรธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ได้​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​ท่าน, ใน​ขณะนั้น​ให้​พินาศ​สูนย์​ไป​โดยเร็ว​จาก​แผ่น​ดิน​อัน​ดี​นั้น, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ประทาน​ให้แก่​ท่าน​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ให้​บรรดา​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​มา​พร้อมกัน ณ เมือง​เซ​เค็ม, แล้ว​เรียก​ผู้​เฒ่า​แก่​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, ผู้​หัวหน้า, ตระ​ลา​การ, และ​พนักงาน, แล้ว​ก็​ประชุม​กัน​ฉะ​เพาะ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="2">ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​กล่าว​แก่​พล​ไพร่​ทั้ง​หลาย​ว่า, ยะโฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทรง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ใน​กาล​โบราณ​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน​เคย​อยู่​ฟาก​แม่น้ำ​ข้าง​โน้น, เธรา, บิดา​ของ​อับ​รา​ฮาม, และ​นา​โค​ร: ได้​ปฏิบัติ​พระ​อื่น.</verse>
				<verse number="3">เรา​ได้​นำ​อับ​รา​ฮาม, บิดา​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​ฟาก​แม่น้ำ​ข้าง​โน้น, มา​ตลอด​ทั่ว​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน; ทำ​ให้​เผ่าพันธุ์​ทวี​ขึ้น, กับ​ได้​ประทาน​ยิศ​ฮา​ค​ให้แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="4">และ​เรา​ได้​ให้​ยิศ​ฮา​ค​นั้น​มี​บุตร คือ ยา​โค​บ และ​เอ​ซาว: แก่​เอ​ซา​วนั้นเรา​ให้​ภูเขา​เซ​อี​ร, เป็น​ส่วน​ที่​ของ​ตน; ฝ่าย​ยา​โค​บ​กับ​บุตร​หลาน​ของ​เขา​ก็ได้​ลง​ไป​ยัง​เมือง​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="5">เรา​ได้​ใช้​โม​เซ​กับ​อา​โรน, ให้​ทรมาน​ชาว​อาย​ฆุบโต, ตาม​สรรพ​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​กระทำ​ใน​ท่ามกลาง​เขา: แล้ว​เรา​ได้​นำ​พวก​ท่าน​ออก​มา.</verse>
				<verse number="6">เรา​ได้​นำ​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต; มา​ถึง​ทะเล; ฝ่าย​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ไล่​ตาม​บิดา​ของ​ท่าน​ด้วย​ราชรถ​และ​พล​ม้า​จนถึง​ทะเลแดง.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ร้อง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ได้​ให้​มี​ความ​มืด​ใน​หว่าง​กลาง​ท่าน​กับ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต, แล้ว​ได้​ทำ​ให้​ทะเล​ท่วม​มิด​เขา, ตา​ของ​ท่าน​ได้​เห็น​แล้ว, ซึ่ง​เรา​ได้​กระทำ​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​นั้น; ด้วย​ท่าน​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ป่า​เป็น​ช้านาน.</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เรา​ได้​นำ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มา​ถึง​แผ่น​ดิน​ชาติ​อะ​โมรี, ซึ่ง​ตั้งอยู่​ฟาก​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ฟาก​ข้าง​โน้น; เมื่อ​เขา​ได้​สู้รบ​กับ​พวก​ท่าน: เรา​ก็ได้​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​พวก​ท่าน, และ​ท่าน​ตี​แผ่น​ดิน​ของ​เขา​ได้​เป็น​แผ่น​ดิน​ของ​ตน; แล้ว​เรา​ได้​กระทำ​ให้​เขา​ถึง​พินาศ​ต่อหน้า​ท่าน.</verse>
				<verse number="9">ขณะนั้น​บา​ลา​ครา​ช​บุตร​ซี​โฟร, เข้า​แผ่น​ดิน​โม​อาบ, ได้​ยก​ไป​ต่อสู้​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ท่าน​ได้​ใช้​ทูต​ให้​เรียก​บี​ละ​อา​ม​บุตร​บะโย​ระ​มา​แช่ง​สาป​พวก​ท่าน:</verse>
				<verse number="10">แต่​เรา​หา​ได้​ยอม​ฟัง​บี​ละ​อา​ม​ไม่; เขา​จึง​ต้อง​อวยพร​แก่​ท่าน: ดังนั้น​เรา​ก็ได้​ให้​ท่าน​รอดพ้น​จาก​มือ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="11">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, มา​ถึง​เมือง​ยะ​ริ​โฮ: ชาว​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​ก็ได้​สู้รบ​กับ​ท่าน, ทั้ง​ชาติ​อะ​โมรี, ฟะรี​ซี, คะ​นา​อัน, เฮธ, ฆี​ระ​ฆา​ซี, ฮีวี, ยะบูศ; พวก​เหล่านั้น​เรา​ได้​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ท่าน.</verse>
				<verse number="12">เรา​ได้​ใช้​แมลง​ภู่​ให้​ขับไล่, พวก​เหล่านั้น​ออก​ไป​ต่อ​ข้างหน้า​ท่าน, กษัตริย์​อะ​โมรี​ทั้ง​สอง​องค์, ท่าน​หา​ได้​ขับไล่​เขา​ด้วย​คม​ดาบ​และ​ธนู​ของ​ท่าน​เอง​ไม่.</verse>
				<verse number="13">เรา​ก็​ยก​แผ่น​ดิน​ให้​ท่าน​ที่​ท่าน​ยัง​ไม่​เคย​ทำงาน, ให้​ท่าน​อาศัย, อยู่​หัวเมือง​ซึ่ง​ท่าน​หา​ได้​สร้าง​ขึ้น​ไม่, ท่าน​มี​สวน​องุ่น​และ​สวน​มะกอก​เทศ​กิน ซึ่ง​ท่าน​หา​ได้​ปลูก​ไว้​ไม่</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนี้ จง​เกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ปฏิบัติ​พระองค์​ด้วย​ความ​ซื่อสัตย์สุจริต: จง​ทิ้ง​พระ​เหล่านั้น​ซึ่ง​บิดา​ของ​ท่าน​เคย​ปฏิบัติ​ที่​ฟาก​แม่น้ำ​ข้าง​โน้น, และ​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต; ฝ่าย​ท่าน​จง​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="15">ถ้า​ไม่​พอใจ​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใน​วันนี้​ก็​ให้​เลือก​หาว่า​จะ​ปฏิบัติ​ผู้ใด: จะ​ปฏิบัติ​พระ​ซึ่ง​บิดา​ของ​ท่าน​ได้​ปฏิบัติ​ข้าง​แม่น้ำ​ฟาก​ข้าง​โน้น​หรือ​พระ​ของ​ชาติ​อะ​โมรี, ใน​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​ท่าน​อาศัย​อยู่​เดี๋ยวนี้: แต่​ฝ่าย​เรา​ทั้ง​ครอบครัว​จะ​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​ชน​ทั้ง​หลาย​จึง​ตอบ​ว่า, ขอ​ให้การ​ที่​ละทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไป​ปฏิบัติ​พระ​อื่นๆ นั้น, ขาด​ห่าง​จาก​พวก​ข้าพ​เจ้า​เถิด:</verse>
				<verse number="17">ด้วยว่า​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​เป็น​ผู้​ทรง​นำ​พวก​ข้าพ​เจ้า​กับ​บิดา​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, จาก​ที่​อาศัย​ซึ่ง​เป็น​ทาส. และ​ทรง​กระทำ​การ​อัศจรรย์​อัน​ใหญ่​ต่างๆ ให้​แจ้ง​แก่​ตา​พวก​ข้าพ​เจ้า, กับ​ได้​คุ้มครอง​รักษา​พวก​ข้าพ​เจ้า​ตาม​ทาง​ที่​ไป​ใน​ท่ามกลาง​ชน​ชาว​เมือง​ต่างๆ, ซึ่ง​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​เดิน​ข้าม​มา​นั้น:</verse>
				<verse number="18">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ขับไล่​พล​ไพร่​ทั้ง​หลาย​ไป​ข้างหน้า​พวก​ข้าพ​เจ้า​คือ: ชาติ​อะ​โมรี​ชาว​แผ่น​ดิน​นี้; อนึ่ง​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ปฏิบัติ​พระ​ยะโฮ​วา; เพราะว่า​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="19">ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​กล่าว​แก่​พล​ไพร่​ว่า, ท่าน​จะ​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ได้: ด้วยว่า​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​อัน​บริสุทธิ์: พระองค์​เป็น​พระเจ้า​หึงหวง; จะ​ไม่​ยก​ความ​ชั่ว​และ​ความผิด​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="20">ถ้า​ท่าน​จะ​ละ​ทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไป​ปฏิบัติ​พระ​อื่น, ถึงแม้ว่า​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​การ​ดี​แก่​ท่าน​มา​แต่ก่อนๆ, พระองค์​ก็​จะ​ทรง​หันกลับ​กระทำ​ร้าย​ให้​ท่าน​เสื่อม​สูนย์​ไป.</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​พล​ไพร่​จึง​เรียน​ตอบ​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, หามิได้; แต่​ข้าพ​เจ้า​คงจะ​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​กล่าว​แก่​พล​ไพร่​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​พะ​ยาน​ต่อ​ตนเอง​ว่า, ท่าน​เลือก​พระ​ยะ​โฮ​วา​สำ​หรับ​ตน​เพื่อ​จะ​ได้​ปฏิบัติ​พระองค์. เขา​ทั้ง​หลาย​ตอบ​ว่า, พวกเรา​รับรอง​ได้.</verse>
				<verse number="23">(ยะ​โฮ​ซู​อะ​จึง​กล่าว​ว่า) บัดนี้​พระ​เท็จ​นั้น, ซึ่ง​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน​จง​ละทิ้ง​เสีย, น้อม​ใจ​เข้า​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="24">ฝ่าย​พล​ไพร่​จึง​เรียน​ตอบ​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ว่า, พระ​ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ปฏิบัติ, และ​เสียง​ตรัส​ของ​พระองค์​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ฟัง.</verse>
				<verse number="25">ใน​เวลา​อัน​นั้น​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​กระทำ​สัญญา​ไมตรี​กับ​พล​ไพร่, ให้​เป็น​บัญญัติ​และ​กฎหมาย​ไว้ ณ เมือง​เซ​เค็ม.</verse>
				<verse number="26">ถ้อยคำ​เหล่านี้​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​จารึก​ไว้​ใน​หนังสือ​โอวาท​แห่ง​พระเจ้า, แล้ว​ได้​เอา​หิน​ใหญ่, ตั้ง​ไว้ ณ ที่​ใต้​ต้นสน, ซึ่ง​อยู่​ใกล้​พลับพลา​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​กล่าว​แก่​พล​ไพร่​ทั้ง​หลาย​ว่า, ดู​เถิด, หิน​นี้​จะ​เป็น​พะ​ยาน​ต่อ​เรา​ทั้ง​หลาย; เพราะ​หิน​ได้ยิน​บรรดา​พระ​ดำรัส​แห่ง​พระ​ยะโฮ​วา ซึ่ง​พระองค์​ทรง​ตรัส​แก่​พวกเรา: เหตุ​ฉะนี้​หิน​นั้น​จะ​เป็น​พะ​ยาน​ต่อ​ท่าน, เกลือก​ว่า​ท่าน​จะ​ปฏิเสธ​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เสีย,</verse>
				<verse number="28">แล้ว​ยะ​โฮ​ซู​อะ​ได้​ป่​ล่อ​ย​ให้​พล​ไพร่​ทุกๆ คน​ไป​ยัง​ส่วน​ที่​ของ​ตน</verse>
				<verse number="29">อยู่​มา​ภาย​หลัง​สิ่ง​เหล่านี้, ยะ​โฮ​ซู​อะ​บุตร​นูน​ผู้​รับใช้​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ก็​ถึงแก่​ความ​มรณา, มี​อายุ​ได้​ร้อย​สิบ​ปี,</verse>
				<verse number="30">ศพ​ของ​ท่าน​เขา​ฝัง​ไว้ ณ เขตต์ส่วน​ที่​ของ​ท่าน, คือ​ใน​ธิมนัธ​เซ​รา​ซึ่ง​อยู่​แขวง​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม, ข้าง​เหนือ​ยอด​ภูเขา​ฆาอัศ.</verse>
				<verse number="31">พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จน​สิ้น​เวลา​อายุ​แห่ง​ยะ​โฮ​ซู​อะ, และ​สิ้น​วัน​เดือน​แห่ง​ผู้​เฒ่า​ผู้แก่​ที่​ยัง​อยู่​ภาย​หลัง​ยะ​โฮ​ซู​อะ, ผู้รู้​บรรดา​กิจการ​แห่ง​พระ​ยะโฮ​วา, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="32">ส่วน​กะ​ดูก​ของ​โย​เซฟ, ซึ่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​เอา​มา​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, เขา​ได้​ฝัง​ไว้ ณ เมือง​เซ​เค็ม, ใน​ที่ดิน, ซึ่ง​ยา​โค​บ, ได้​ซื้อ​ไว้​จาก​บุตรชาย​ระ​โม​ระ​ผู้​เป็น​บิดา​แห่ง​เซ​เค็ม​เป็น​ราคา​ร้อย​ตำลึง​ที่​นั้น​จึง​ได้​เป็น​ส่วน​ที่​ของ​เผ่าพันธุ์​โย​เซฟ.</verse>
				<verse number="33">เอ​ละ​ยา​ซาร​บุตรชาย​อา​โรน​สิ้นชีพ​แล้ว; เขา​ได้​ฝังศพ​ของ​ท่าน​ไว้​ที่​โคก​ของ​ฟี​นะ​ฮา​ศ​ผู้​บุตร, ซึ่ง​ได้​รับ​แล้ว ณ ที่​เขตต์​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="7">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">อยู่​มา​เมื่อ​ยะ​โฮ​ซูอะ​สิ้นชีพ​แล้ว, บุตร​ยิศ​รา​เอล​ทูลถาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ใคร​จะ​นำหน้า​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยก​ไป​สู้รบ​ต่อ​ชาว​คะ​นา​อัน​เล่า?</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ว่า, “จะ​ให้​ยูดา​ขึ้น​ไป: เรา​ได้​มอบ​แผ่น​ดิน​ไว้​ใน​มือ​เขา​แล้ว.”</verse>
				<verse number="3">ยูดา​จึง​พูด​แก่​ซี​โม​น​น้อง​ของ​ตน​ว่า, จง​มา​ร่วม​กัน​ใน​งาน​ของ​เรา, เรา​จะ​ได้​รบพุ่ง​ต่อ​ชาว​คะ​นา​อัน; และ​เรา​จะ​ร่วม​กัน​ใน​เวน​ของ​เจ้า​ด้วย. ซี​โม​น​ก็​ไป​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="4">ครั้น​ยูดา​ขึ้น​ไป; พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​มอบ​ชนชาติ​คะ​นา​อัน​กับ​ชาติ​ฟะ​รี​ซี​ใน​มือ​ของ​เขา; เขา​ก็​ฆ่าฟัน​เสีย​ที่​เมือง​เบเซ็ค​หมื่น​คน.</verse>
				<verse number="5">เขา​ได้​รบพุ่ง​ต่อ​เจ้าเมือง​เบเซ็ค ณ เมือง​เบเซ็ค​นั้น: ได้​ฆ่าฟัน​ชาติ​คะ​นา​อัน​กับ​ชาติ​ฟะ​รี​ซี​เสีย​มากมาย.</verse>
				<verse number="6">เจ้าเมือง​เบเซ็ค​ก็​หนี​ไป; เขา​ก็​รีบ​ตาม​ไป​จับตัว​มา, ตัด​หัวแม่มือ​และ​หัวแม่เท้า​เสีย.</verse>
				<verse number="7">เจ้าเมือง​เบเซ็ค​จึง​ว่า, เจ้าเมือง​ซึ่ง​หัวแม่มือ​แล้ว​แม่​เท้า​ด้วน​เจ็ดสิบ​องค์, เคย​เก็บ​อาหาร​อยู่​ใต้​โต๊ะ​ของ​เรา​เช่น​กับ​ที่​เรา​เป็น​อยู่​นี้: พระเจ้า​ได้​แก้แค้น​แก่​เรา​อย่าง​นั้น, เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​คุม​ท่าน​ไป​ยัง​ยะ​รู​ซา​เลม​สำเร็จโทษ​เสีย​ที่​นั้น</verse>
				<verse number="8">ตระกูล​ยูดา​ได้​ตีเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, ได้​ชัย​ชะ​นะ​แล้ว, ฆ่าฟัน​ผู้คน​เสีย, ด้วย​คม​ดาบ​และ​เผา​เมือง​เสีย.</verse>
				<verse number="9">ภายหลัง​ตระกูล​ยูดา​ได้​ลง​ไป​รบพุ่ง​ต่อ​ชาติ​คะ​นา​อัน, ชาวเมือง​ที่อยู่​ตาม​เขา, และ​เขตต์​ทิศใต้​และ​ที่ดิน​ลุ่ม.</verse>
				<verse number="10">พวก​ยูดา​ได้​ไป​ต่อสู้​ชาติ​คะ​นา​อัน​ที่อยู่​ใน​เมือง​เฮ​บ​โร​น; แต่แรก​เฮ​บ​โร​น​ชื่อ​เมือง​อา​ระ​บา: เขา​ได้​ฆ่าฟัน​เซ​ซัย, อะฮีมัน, และ​ธา​ละ​มา​ย​เสีย</verse>
				<verse number="11">เขา​ยก​ไป​จาก​ที่นั่น​เพื่อ​ต่อสู้​ชาว​ดะ​เบียร์: เดิม​ชื่อ​เมือง​เซ​ฟัร:</verse>
				<verse number="12">คา​เลบ​จึง​ว่า, ผู้ใด​ตี​เมือ​เซ​ฟัร​ได้​ชัย​ชะ​นะ​แล้ว, เรา​จะ​ยก​อัค​ซา​บุตรสาว​ของ​เรา​ให้​เป็น​ภรรยา.</verse>
				<verse number="13">ครั้น​ต่อมา​อัธนีเอล​บุตร​คะ​นัศ, น้อง​ชายคา​เลบ, ก็​ตีเมือง​นั้น​ได้! คา​เลบ​จึง​ยก​บุตรสาว​ของ​ตน​ให้​เป็น​ภรรยา.</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​แต่งงาน​กัน​แล้ว, นาง​จึง​ชวน​สามี​ไป​ขอ​ที่นา​ต่อ​บิดา: เมื่อ​เขา​ลง​จาก​ลา​แล้ว, คา​เลบ​ก็​ถาม​ว่า, มา​ธุระ​อะไร?</verse>
				<verse number="15">นาง​ตอบ​แก่​บิดา​ว่า, ขอ​อวยพร​ให้แก่​ฉัน​ด้วย; พ่อ​ให้​ที่ดิน​ดอน​แก่​ฉัน​แล้ว; ขอ​แถม​บ่อน้ำ​ให้​ด้วย. คา​เลบ​ก็​ให้​บ่อน้ำ​ทั้ง​เหนือ​และ​ใต้​แก่​บุตรสาว</verse>
				<verse number="16">เผ่าพันธุ์​เคนี, พี่เขย​ของ​โม​เซ, ออก​จาก​เมือง​ตาล​ขึ้น​ไป​หา​พวก​ยูดา, ถึง​ป่า​ดอน​เขตต์ยูดา, ทิศใต้​เมือง​อา​ราด; ได้​อาศัย​อยู่​กับ​พล​ไพร่.</verse>
				<verse number="17">ยูดา​กับ​ซี​โม​น​น้อง​ชาย, ก็​พา​กัน​ไป​ฆ่าฟัน​ชาติ​คะ​นา​อัน​ที่อยู่​ใน​เมือง​ซะฟาธ, ทำลาย​เมือง​นั้น​เสีย​สิ้น. ตั้ง​ชื่อ​ใหม่​ว่า, ฮา​ระ​มา.</verse>
				<verse number="18">พวก​ยูดา​มี​ชัย​ชะ​นะ​ได้​เมือง​ฆา​ซา​ทั้ง​อา​ณาเขตต์, เมือง​อัศ​คะ​โลน​ทั้ง​อา​ณาเขตต์, และ​เมือง​เอ็ศ​โร​น​ทั้ง​อา​ณาเขตต์​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย​พวก​ยูดา; จึง​ตี​ได้​เขตต์​ตาม​ภูเขา; แต่​ฝ่าย​พวก​ที่​อาศัย​อยู่​ตาม​หุบเขา, พวก​ยูดา​ไม่​สา​มา​รก​จะ​ขับไล่​ได้, ด้วย​เขา​มี​รถ​รบ​เหล็ก.</verse>
				<verse number="20">ชน​ทั้ง​หลาย​ก็​ยก​เมือง​เฮ​บ​โร​น​ให้​คา​เลบ, ตาม​คำ​โม​เซ​กล่าว​ไว้​แล้ว: ท่าน​ก็​ขับไล่​บุตร​อะ​นาค​สาม​คน​ออก​จาก​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="21">ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​มิได้​ขับไล่​พวก​ยะบูศ​ชาวเมือง​ยะรูซาเลม; พวก​ยะบูศ​อาศัย​อยู่​ด้วย​กัน​กับ​พวก​เบ็น​ยา​มิ​น​ใน​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​จน​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="22">อนึ่ง​ตระกูล​โย​เซฟ, ยก​ทัพ​ไป​ต่อสู้​เมือง​เบ็ธเอล: พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย​เขา.</verse>
				<verse number="23">ตระกูล​โย​เซฟ​ก็​ใช้​คน​ไป​สอด​แนม​เมือง​เบ็ธเอล. ชื่อ​เมือง​นั้น​แต่ก่อน​ว่า​ลูศ,</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​พวก​สอด​แนม​เห็น​ชาย​ผู้​หนึ่ง​มา​จาก​เมือง, ก็​บอก​เขา​ว่า, จง​ชี้​ให้​เรา​รู้​ทางเข้า​เมือง, แล้ว​เรา​จะ​ได้​ปราณี​แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="25">ชาย​ผู้​นั้น​ก็​ชี้​ให้​เขา​รู้​ทางเข้า​เมือง, เขา​จึง​ชัก​ดาบ​ฆ่าฟัน​ชาวเมือง​นั้น​เสีย; แต่​ส่วน​ชาย​นั้น​กับ​วงศ์​ญาติ​ของ​เขา​ก็​งดเว้น​ไว้.</verse>
				<verse number="26">ชาย​นั้น​ก็​ไป​ยัง​เขตต์​พวก​เฮ​ธ, สร้าง​เมืองขึ้น​ตั้ง​ชื่อ​ว่า​ลูศ, มี​ชื่อดัง​นั้น​มา​จน​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="27">ตระกูล​มะ​นา​เซ​มิได้​ขับไล่​ชาว​เบธ​ซาน​กับ​หมู่บ้าน​ขึ้น​แก่​เมือง​นั้น, หรือ​ชาวเมือง​ธา​นาค​กับ​หมู่บ้าน​ขึ้น​กับ​เมือง, หรือ​ชาว​โด​ระดับ​หมู่บ้าน​ขึ้น​กับ​เมือง, หรือ​ชาว​ยิบ​ลาม​กับ​หมู่บ้าน​ขึ้น​กับ​เมือง, หรือ​ชาว​มะฆีโด​กับ​หมู่บ้าน​ขึ้น​กับ​เมือง: แต่​ชาติ​คะ​นา​อัน​ขืน​อาศัย​อยู่​ณะ​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="28">ครั้น​อยู่​มา, พวก​ยิศ​รา​เอล​มี​กำลัง​แข็งแรง​ขึ้น, จึง​เกณฑ์​ให้​พวก​คะ​นา​อัน​ทำ​การ​หนัก, แต่​หา​ได้​ไล่​ให้​ไป​เสียที​เดียว​ไม่</verse>
				<verse number="29">ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม​มิได้​ขับไล่​ชาติ​คะ​นา​อัน​ชาวเมือง​ฆาเซอร์; แต่​พวก​คะ​นา​อัน​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เขา​ใน​เมือง​ฆาเซอร์​นั้น</verse>
				<verse number="30">ตระกูล​ซะบู​โลน​มิได้​ขับไล่​ชาว​ฆิด​โร​น, หรือ​ชาวนา​ฮะ​โลล; ชนชาติ​คะ​นา​อัน​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เขา, แต่​ต้อง​ถูก​เกณฑ์​ทำ​การ​หนัก</verse>
				<verse number="31">ตระกูล​อา​เซอร์​มิได้​ขับไล่​ชาว​อา​โค, หรือ​ชาว​ซี​โดน, หรือ​อัค​ลาม, หรือ​อัต​ซี​บ, หรือ​เฮ็ล​ยา, หรือ​อะฟีต, หรือ​ระ​โฮ​บ:</verse>
				<verse number="32">ฝ่าย​พวก​อา​เซอร์​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ชนชาติ​คะ​นา​อัน, ชาว​แผ่น​ดิน​นั้น: ด้วย​เขา​หา​ได้​ขับไล่​พวก​นั้น​ไป​เสีย​ไม่</verse>
				<verse number="33">ตระกูล​นัพธาลี​มิได้​ขับไล่​ชาว​เบธ​เซ​เม็ศ, หรือ​ชาว​เบธะ​นา​ธ; แต่​เขา​ได้​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​คะ​นา​อัน, ชาว​แผ่น​ดิน​นั้น: แต่​ชาว​เบธ​เซ​เม็ศ​กับ​ชาว​เบธะ​นา​ธ​ต้อง​ถูก​เกณฑ์​ทำ​การ​หนัก</verse>
				<verse number="34">พวก​อะ​โมรี​ขับไล่​ตระกูล​ดาน​ไป​ยัง​เขตต์​ที่​มี​ภูเขา: ไม่​ยอม​ให้​เขา​ลง​มา​ที่ดิน​ราบ​เลย:</verse>
				<verse number="35">พวก​อะ​โมรี​ขืน​อาศัย​อยู่​ที่​เขา​เฮ​เร็ศ​ที่​เมือง​อา​ยา​โลน, และ​เมือง​ซา​ละ​บิ​ม: แต่​ตระกูล​โย​เซฟ​ได้​ชัย​ชะ​นะ, เกณฑ์​เขา​ให้​ทำ​การ​หนัก.</verse>
				<verse number="36">เขตต์อะ​โม​รีม​ตั้งแต่​ทางขึ้น​ไป​ยัง​อัค​รา​บีม, แต่​ศิลา​นั้น​ต่อ​ขึ้น​ไป​อีก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ฝ่าย​ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ขึ้น​ไป​จาก​ฆี​ละ​ฆาล​ถึง​ตำบล​โบ​คีม, จึง​ตรัส​ว่า, เรา​นำ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​มา​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, ให้​เข้า​มา​ยัง​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​เรา​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า; เรา​ได้​สัญญา​ไว้​แล้ว​ว่า, คำสัญญา​ไมตรี​ของ​เรา​กับ​เจ้า​เรา​จะ​ไม่​หัก​เสีย​สืบๆ ไป​ชั่ว​นิรันดร์.</verse>
				<verse number="2">ส่วน​เจ้า​ทั้งปวง​อย่า​ทำ​สัญญา​ไมตรี​กับ​ชาว​แผ่น​ดิน​นี้; แท่น​บูชา​ของ​เขา​เหล่านั้น​จง​ทำลาย​เสีย: แต่​เจ้า​มิ​ได​ฟัง​เสียง​ของ​เรา: เจ้า​ทำ​อย่าง​นี้​ทำไม​เล่า?</verse>
				<verse number="3">อนึ่ง​เรา​ได้​กล่าว​ไว้​ว่า, เรา​จะ​ไม่​ขับไล่​เขา​เหล่านั้น​ออก​ไป​ต่อหน้า​เจ้า; แต่​เขา​จะ​เป็น (ดุจ​เสี้ยนหนาม) อยู่​รอบ​ข้าง​ของ​เจ้า, พระ​ของ​เขา​จะ​เป็น​ดัง​บ่วง​แร้ว​ดัก​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">อยู่​มา, เมื่อ​ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​คำ​เหล่านี้​แก่​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​แล้ว, ชน​ทั้ง​หลาย​ก็​แผดเสียง​และ​ร้องไห้.</verse>
				<verse number="5">เขา​จึง​ได้​เรียกชื่อ​ตำบล​นี้​ว่า, โบ​คีม (ร้องไห้): เขา​ได้​นำ​เครื่องบูชา​ยัญ​มา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่นั่น</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ยะ​โฮ​ซูอะ​ปล่อย​ให้​พวก​นั้น​ไป​เสียแล้ว, พวก​ยิศ​รา​เอลทุกๆ คน​จึง​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​ที่ดิน​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="7">หมู่​ชน​ทั้ง​หลาย​ได้​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตลอด​ชั่ว​อายุ​ของ​ยะ​โฮ​ซูอะ, และ​ทั้ง​ชั่ว​อายุ​ผู้เฒ่าผู้แก่​ที่​ได้​เห็น​การ​อัศจรรย์​ใหญ่​ต่างๆ ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น.</verse>
				<verse number="8">ยะ​โฮ​ซูอะ​บุตร​นูน, ผู้ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา, อายุ​ได้​ร้อย​สิบ​ปี​ก็​สิ้นชีพ.</verse>
				<verse number="9">เขา​ทั้ง​หลาย​ฝังศพ​ท่าน​ไว้​ที่​เขตต์​ส่วน​ที่​ของ​ท่าน​ที่​ธิม​นา​ธ​เฮ​เร็ศ, เขตต์​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม, อยู่​ทิศเหนือ​ภูเขา​ฆาอัศ.</verse>
				<verse number="10">ครั้น​ชน​คราว​อายุ​นั้น​ตาย​ไป​ตาม​ปู่ย่าตายาย​สิ้น​แล้ว: ภายหลัง​มี​ชน​รุ่น​ใหม่​เกิด​ขึ้น, ไม่​รู้จัก​พระ​ยะ​โฮ​วา; หรือ​การ​อัศจรรย์​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​กระทำ​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="11">พวก​ยิศ​รา​เอล​กระทำ​ผิด​ใน​คลอง​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, คือ​ปฏิบัติ​พระ​บะ​อา​ลิม:</verse>
				<verse number="12">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ละทิ้ง​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ปู่ย่าตายาย, ผู้​ทรง​นำ​เขา​ทั้งปวง​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, เขา​ทั้งปวง​ไป​นับถือ​พระ​อื่นๆ, คือ​พระ​ของ​ชาว​ประเทศ​ที่​มี​อยู่​โดยรอบ​นั้น, กราบไหว้​แก่​พระ​เหล่านั้น, กระทำ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระ​พิ​โรธ.</verse>
				<verse number="13">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ละทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสีย, ไป​ปฏิบัติ​บา​ละ​และ​อัศธะ​โร​ธ,</verse>
				<verse number="14">พระ​พิ​โรธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​กำเริบ​ขึ้น​ต่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล, พระองค์​จึง​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​พวก​ปล้น, ให้​ปล้น​เขา​กับ​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​พวก​ข้าศึก​อัน​อยู่​ล้อมรอบ​ด้วย, เขา​อดทน​อยู่​ต่อไป​กับ​พวก​ข้าศึก​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="15">ใน​บรรดา​กิจการ​ของ​เขา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ลง​พระ​หัตถ์​ให้​เขา​อัปราชัย, ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​และ​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​แล้ว: ความ​ทุกข์ร้อน​ก็​บังเกิด​แก่​เขา​เหล่านั้น​ยิ่ง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตั้ง​ผู้​วินิจฉัย, ให้​ช่วย​เขา​เหล่านั้น​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​ผู้​ที่​ข่มเหง​ปล้น​เขา.</verse>
				<verse number="17">เขา​ยัง​ไม่​ฟัง​ผู้​วินิจฉัย​ของ​เขา, เขา​ได้​ล่วง​ประเวณี​ลัทธิ​พระ​อื่นๆ, และ​หมอบ​ยอบ​ตัว​ลง​ไหว้​พระ​เหล่านั้น: เขา​เร่ง​หลีก​จาก​ทาง​ที่​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา​ได้​ปฏิบัติ​เชื่อฟัง​คำ​โอวาท​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เขา​หา​ประพฤติ​ดังนั้น​ไม่.</verse>
				<verse number="18">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตั้ง​ผู้​วินิจฉัย​ขึ้น​ให้​เขา​เหล่านั้น​เมื่อไร, พระ​ยะ​โฮ​วา​สถิต​อยู่​ด้วย​ผู้​วินิจฉัย​นั้น, ทรง​ช่วย​เขา​เหล่านั้น​ให้​พ้น​มือ​ศัตรู: จน​สิ้นชีพ​ผู้​วินิจฉัย​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​หวน​พระทัย​โดย​เสียง​คราง​ของ​เขา, เพราะ​เหตุ​พวก​ข่มเหง​เบียด​เบียฬ.</verse>
				<verse number="19">อยู่​มา, เมื่อ​ผู้​วินิจฉัย​สิ้นชีพ​แล้ว, เขา​พา​กัน​กลับ​ประพฤติ​ชั่ว​ยิ่ง​กว่า​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา, คือ​ไป​ถือ​พระ​อื่นๆ กราบไหว้​ปฏิบัติ; เขา​มิได้​งดเว้น​การ​ชั่ว, และ​กิริยา​ดื้อดึง​ของ​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="20">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พิ​โรธ​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล; ตรัส​ว่า, “เพราะ​ประชาชน​เหล่านี้​ล่วงละเมิด​ต่อ​คำสัญญา​ไมตรี​ของ​เรา, ซึ่ง​เรา​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา, เขา​ไม่​เชื่อฟัง​คำ​โอวาท​ของ​เรา:</verse>
				<verse number="21">ชนชาติ​ใด​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​เมื่อ​สิ้นชีพ​ของ​ยะ​โฮ​ซูอะ​แล้ว เรา​จะ​ไม่​ขับไล่​ต่อหน้า​เขา​ทั้ง​หลาย​อีก​เลย:</verse>
				<verse number="22">เพื่อ​จะ​ให้​เขา​เหล่านั้น​ลองใจ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, พวก​นี้​จะ​รักษา​ทาง​ประพฤติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ดุจ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา​รักษา​ไว้​นั้น, หรือ​ไม่.”</verse>
				<verse number="23">เพราะ​เหตุ​ฉะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ให้​ชน​เหล่านั้น​เหลือ​อยู่, ไม่​ขับ​เขา​เสีย​โดยเร็ว: ทั้ง​ไม่​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ยะ​โฮ​ซูอะ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ชนชาติ​เหล่านี้​เป็น​พวก​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​เหลือ​อยู่, เพื่อ​จะ​ลองใจ​พวก​ยิศ​รา​เอล, โดย​ชน​ทั้งปวง​นี้​มิ​ได้​รู้​การ​รบพุ่ง​ต่อ​ชาติ​คะ​นา​อัน;</verse>
				<verse number="2">ประสงค์​แต่​จะ​ให้​ลูกหลาน​ยิศ​รา​เอล​ทุก​ชั่ว​อายุ, รู้จัก​การ​รบพุ่ง, ผู้​ที่​ไม่​รู้จัก​ครั้ง​ก่อน​ก็​สอน​ให้​รู้จัก;</verse>
				<verse number="3">กล่าวคือ, เจ้านาย​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ห้า​องค์, และ​บรรดา​ชาติ​คะ​นา​อัน, ชาว​ซี​โดน​และ​ชาติ​ฮีวี, ชาว​ภูเขา​ละ​บา​โน​น, ตั้งแต่​ภูเขา​บา​ละ​เฮ​ระ​โม​น​จนถึง​ที่​จะ​เข้า​เมือง​ฮะ​มา​ธ.</verse>
				<verse number="4">ชน​เหล่านี้​เหลือ​อยู่​เพื่อ​ลองใจ​พวก​ยิศ​รา​เอล, จะ​ได้​รู้​ว่า​เขา​จะ​ฟัง​คำ​โอวาท​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​พระองค์​ตรัส​สั่ง​โม​เซ​ให้​สอน​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา​หรือ​ไม่.</verse>
				<verse number="5">พวก​ยิศ​รา​เอล​อาศัย​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ชาติ​คะ​นา​อัน, ชาติ​เฮ​ธ, ชาติ​อะ​โมรี, ชาติ​ฟะ​รี​ซี, ชาติ​ฮีวี, และ​ชาว​ยะบูศ:</verse>
				<verse number="6">เขา​ไป​สู่ขอ​บุตรสาว​ชน​เหล่านั้น​เป็น​ภรรยา, หรือ​ยก​บุตรสาว​ของ​ตน​ให้แก่​บุตรชาย​ของ​ชน​เหล่านั้น, และ​ปฏิบัติ​ตาม​พระ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">พวก​ยิศ​รา​เอล​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระเนตร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ได้​ละ​ลืม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ตน​เสีย, ไป​ปฏิบัติ​พระ​บะ​อา​ลีม​และ​พระ​อัศธะ​โร​ธ.</verse>
				<verse number="8">ความ​กริ้ว​โกรธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​กำเริบ​มาก​ขึ้น​ต่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล, พระองค์​จึง​ทรง​มอบ​เขา​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​มือ​คู​ซัน​รี​ซา​ธายิม​กษัตริย์​เมือง​เมซะ​ปะ​ตา​เมีย; พวก​ยิศ​รา​เอล​ปฏิบัติ​คู​ซัน​รี​ซา​ธายิ​มอ​ยู่​ถึง​แปด​ปี.</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ร้องทุกข์​ถึง​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​ตั้ง​ผู้ช่วย​เป็น​ประธาน​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, คือ​อัธนีเอล, บุตร​คะ​นัศ​น้อง​ชายคา​เลบ.</verse>
				<verse number="10">พระ​วิญญาณ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ส​รวม​ทับ​อัธนีเอล, ให้​เป็น​ผู้​วินิจฉัย​พวก​ยิศ​รา​เอล, ท่าน​ก็ได้​ยก​ไป​ทำ​ศึก: พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​มอบ​คู​ซัน​รี​ซา​ธายิม​กษัตริย์​เมือง​เมซะ​ปะ​ตา​เมีย​ไว้​ใน​มือ​ท่าน; ให้​มี​ชัย​ชะ​นะ​ต่อ​คู​ซัน​รี​ซา​ธายิม.</verse>
				<verse number="11">ขณะนั้น​แผ่น​ดิน​เป็นสุข​สงบเงียบ​อยู่​สี่​สิบ​ปี. แล้ว​อัธนีเอล​บุตร​คะ​นัศ​สิ้นชีพ</verse>
				<verse number="12">พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​กำเริบ​ใน​การ​ชั่ว​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​อีก: พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​อุดหนุน​เอฆ​โลน​พระเจ้าแผ่น​ดิน​โม​อาบ​ให้​ชะ​นะ​ต่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ด้วย​เขา​ทำ​ผิด​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ได้​รวม​พวก​อำ​โม​น​และ​อะ​มา​เล็ค, ยก​มา​รบพุ่ง​ต่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล, มี​ชัย​ชะ​นะ​ตีเมือง​ป่า​ตาล​ได้.</verse>
				<verse number="14">พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ปฏิบัติ​เอฆ​โลน​พระเจ้าแผ่น​ดิน​โม​อาบ​ถึง​สิบ​แปด​ปี</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ร้องทุกข์​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตั้ง​ผู้ช่วย​ให้​เขา, ชื่อ​เอฮูด​บุตร​เฆ​รา, ใน​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, เป็น​ผู้​ถนัดมือ​ซ้าย: พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​ฝาก​ให้​ท่าน​นำ​เครื่องบรรณาการ​ไป​ถวาย​เอฆ​โลน​พระเจ้าแผ่น​ดิน​โม​อาบ.</verse>
				<verse number="16">เอฮูด​ได้​จัดหา​กั้นหยั่น​เล่ม​หนึ่ง, ยาว​ศอก​หนึ่ง, เหน็บ​ไว้​ที่​ใต้​ผ้า​ที่​ต้นขา​ขวา.</verse>
				<verse number="17">ท่าน​ก็​นำ​เครื่องบรรณาการ​ถวาย​เอฆ​โลน​พระเจ้าแผ่น​ดิน​โม​อาบ; เอฆโลน​เป็น​คน​อ้วน​ใหญ่​มาก.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ถวาย​เสร็จ​แล้ว, จึง​ให้​พวก​ที่​แบก​มา​นั้น​กลับ​ไป​เสีย.</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​ท่าน​กลับ​มา​ทาง​ที่​สลัก​หิน​ริม​ฆิลฆาล​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, ข้าพ​เจ้า​ขอ​กราบ​ทูล​ข้อความ​ลับ​ให้​ทราบ: ท่าน​รับสั่ง, ให้​คน​สงัด​เงียบ. พวก​เฝ้า​ก็​ทูล​ลา​ไป​หมด.</verse>
				<verse number="20">เอฮูด​เข้า​มา​เฝ้า; ใน​ขณะ​ประทับ​อยู่​บน​พระ​ที่นั่งแต่​องค์​เดียว. ที่​ห้องเย็น​ชั้น​บน ทูล​ว่า, มี​พระ​ดำรัส​แต่​พระเจ้า​จะ​กราบ​ทูล​ให้​ทราบ ท่าน​จึง​ลุก​ขึ้น​จาก​พระที่นั่ง.</verse>
				<verse number="21">เอฮูด​เอา​มือ​ซ้าย​ชัก​กั้นหยั่น, ที่​ขา​ขวา​ของ​ตน, แทง​ท้อง​เอฆ​โลน:</verse>
				<verse number="22">กั้นหยั่น​จม​เข้า​ไป​หมด​ทั้ง​ด้าม, และ​ปลาย​ทะลุ​หลัง; มัน​ค่น​ก็​หุ้ม​กั้นหยั่น​ไว้, ชัก​ไม่​ออก;</verse>
				<verse number="23">เอฮูด​ก็​ออก​มา​ที่​เฉลียง, ปิด​ทวาร​ห้อง​ชั้น​บน, ลั่น​กุญแจ​ไว้</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​เอฮูด​ไป​แล้ว, มหาดเล็ก​เข้า​มา​ดู: เห็น​ประตู​ห้อง​บน​นั้น​ปิด​ใส่​กุญแจ, สำคัญ​ว่า​ท่าน​ขึ้น​ไป​ยัง​ที่​ห้อง​สำราญ​เย็น.</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​คอย​อยู่​ช้านาน​ก็​ออก​รำคาญ: ไม่​เห็น​ใคร​เปิด​ทวาร​ห้อง​ชั้น​บน; แล้ว​เขา​ไข​กุญแจ​เปิด​ดู; เห็น​เจ้าของ​ตน​นอน​สิ้น​พระ​ชนม์​อยู่​ที่ดิน</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​เขา​กำลัง​คอย​อยู่​นั้น, เอฮูดหนี​ไป​พ้น​ตำบล​สลัก​หิน, ถึง​ที่​ซะ​อี​รา.</verse>
				<verse number="27">ครั้น​มา​ถึง​แล้ว, จึง​เป่าแตร​ตาม​เขตต์​เขา​เอ็ฟ​รา​ยิม, ยกพวก​ยิศ​รา​เอล​ลง​มา​จาก​ภูเขา, เอฮูดก็​นำหน้า​เขา​ไป.</verse>
				<verse number="28">บอก​เขา​ว่า, จง​ตาม​เรา​มา​เถิด: ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​มอบ​พวก​โม​อาบ​ข้าศึก​ไว้​ใน​มือ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว. เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ลง​มา​ตาม​เอฮูด, สกัด​ทาง​พวก​โม​อาบ, ที่​ท่า​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, มิ​ให้​ข้าม​ไป​สัก​คน​เดียว.</verse>
				<verse number="29">ขณะนั้น​เขา​ก็​ประหาร​ชีวิต​พวก​โม​อาบ​ประมาณ​หมื่น​คน, คือ​บรรดา​คน​ฉกรรจ์, กล้าหาญ​มี​กำลัง; หนี​ก็​ไม่​พ้น​สัก​คน​เดียว.</verse>
				<verse number="30">ครั้งนั้น​พวก​โม​อาบ​พ่ายแพ้​ฝีมือ​พวก​ยิศ​รา​เอล. แผ่น​ดิน​ก็​เป็นสุข​สงบเงียบ​อยู่​แปดสิบ​ปี</verse>
				<verse number="31">ภายหลัง​เอฮูดซำฆาร​บุตร​อะ​นา​ธ, เอา​ประ​ตัก​แทง​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ตาย​หก​รัอย​คน: ท่าน​ได้​สงเคราะห์​ช่วย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​รอด​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ครั้น​เอฮูด​สิ้นชีพ​แล้ว, พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​กำเริบ กระทำ​ผิด​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​อีก.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​หัตถ์​กษัตริย์​ยา​บีน​เจ้าแผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน, ซึ่ง​ครอบครอง​อยู่ ณ กรุง​อา​โซ​ร, แม่ทัพ​ของ​ท่าน​ชื่อ​ซี​ซะ​รา, เป็น​ชาวเมือง​ฮะ​โร​เซ็ธ​ต่าง​ประเทศ</verse>
				<verse number="3">พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​ร้องทุกข์​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา: ด้วย​กษัตริย์​องค์​นั้น​มี​รถ​รบ​เหล็ก​เก้า​ร้อย​เล่ม; ข่มขี่​พวก​ยิศ​รา​เอลอ​ย่าง​แข็งแรง​ถึง​ยี่​สิบ​ปี</verse>
				<verse number="4">คราว​นั้น​ผู้​พยากรณ์, ชื่อ​ดะ​โบ​รา. เป็น​ภรรยา​ลา​พี​โดธ, เป็น​ผู้​วินิจฉัย​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="5">นาง​นี้​อาศัย​อยู่​ใต้​ต้นตาล​ดะ​โบ​รา​ระหว่าง​ฮา​ระ​มา​และ​เบธเอล​ที่​เขตต์​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม: พวก​ยิศ​รา​เอล​เคย​มา​หา​นาง​ให้​ชำระ​ความ.</verse>
				<verse number="6">นาง​จึง​ใช้​คน​ไป​เรียก​บา​ราค​บุตร​อะบี​โน​อัม​ให้​มา​จาก​เคเด็ศนัพธาลี, แล้ว​บอก​ว่า, ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ตรัส​สั่ง​ไว้​มิใช่​หรือว่า, จง​ไป​เกณฑ์ทหาร​ตระกูล​นัพธาลี​และ​ซะบู​โลน, หมื่น​คน​ให้​ยก​ถึง​ภูเขา​ธา​โบ​น?</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​นำ​ซี​ซะ​รา​แม่ทัพ​กษัตริย์​ยา​บีน, ทั้ง​รถ​และ​พล​โยธา​มา​หา​เจ้าที่​แม่น้ำ​คี​โซน; แล้ว​จะ​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">บา​ราค​จึง​ตอบ​ว่า, ถ้า​นาง​จะ​ไป​กับ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป. ถ้า​ไม่​ไป​กับ​ข้าพ​เจ้าๆ ก็​ไม่​ไป.</verse>
				<verse number="9">นาง​จึง​ว่า, คงจะ​ไป​ด้วย​กับ​ท่าน: แต่ทว่า​ใน​ทาง​ที่​จะ​ไป​นั้น​ท่าน​จะ​ไม่​ได้​ยศศักดิ์; ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​มอบ​ซี​ซะ​รา​ไว้​ใน​มือ​หญิง​ผู้​หนึ่ง. ดะ​โบ​รา​ก็​ลุก​ขึ้น​ไป​ด้วย​บา​ราค​ถึง​เมือง​เคเด็ศ.</verse>
				<verse number="10">บา​ราค​จึง​เกณฑ์​พวก​ซะบู​โลน​และ​นัพธาลี​มา​ยัง​เมือง​เคเด็ศ; ยก​ทัพ​หมื่น​คน​ตาม​หลัง​ขึ้น​ไป: ดะ​โบ​รา​ก็​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="11">มี​ชาย​ชื่อ​เฮ​เบอร์​ชาติ​เคนี, ละ​พวก​เคนี​หลาน​เหลน​โฮ​บาบ​ผู้​เป็น​พ่อตา​โม​เซ, มา​ตั้ง​ทัพ​อยู่​ใกล้​ต้นไม้​สัก, ที่​ซา​นา​นีม​ริม​เคเด็ศ.</verse>
				<verse number="12">เขา​จึง​ไป​แจ้ง​แก่​ซี​ซะ​รา​ว่า, บา​ราค​บุตร​อะ​มี​โน​อัม​ได้​ยก​ทัพ​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​ธา​โบ​น.</verse>
				<verse number="13">ซี​ซะ​รา​ก็​รวม​รถ​เหล็ก​ทั้งสิ้น​เก้า​ร้อย​คัน, และ​พลทหาร​จาก​ฮะ​โบ​เซ็ธ​ที่​เป็น​ต่าง​ประเทศ​มา​ที่​แม่น้ำ​คี​โซน.</verse>
				<verse number="14">ดะ​โบ​รา​จึง​บอก​บา​ราค​ว่า, จง​ยก​ไป​เถิด; ด้วย​เป็น​วันนี้​แหละ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​มอบ​ซี​ซะ​รา​ไว้​ใน​มือ​ท่าน: พระ​ยะ​โฮ​วา​เสด็จ​นำหน้า​ไป​มิใช่​หรือ? บา​ราค​ก็​ยก​ทัพ​หมื่น​คน​ตาม​หลัง​ลง​มา​จาก​ภูเขา​ธา​โบ​น.</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​ซี​ซะ​รา, และ​รถ, และ​พล​โยธา, พ่ายแพ้​แก่​บา​ราค​ด้วย​คม​ดาบ​ทั้งสิ้น; แล้ว​ซี​ซะ​รา, ลง​จาก​รถ​วิ่งหนี​ไป.</verse>
				<verse number="16">บา​ราคา​ก็​เร่งรีบ​ไป​ตาม​รถ, และ​พลทหาร, จนถึง​เมือง​ฮะ​โบ​เซ็ธ​ที่​เป็น​ต่าง​ประเทศ: พลทหาร​ของ​ซี​ซะ​รา​ก็​ต้อง​อาวุธ​ล้มตาย​หมด; ไม่​เหลือ​สัก​คน​เดียว</verse>
				<verse number="17">ซี​ซะ​รา​วิ่งหนี​ไป​ถึง​กะ​โจม​ของ​ยา​เอล​ภรรยา​เฮ​เบอร์, ชาวเมือง​เคนี: ด้วย​กษัตริย์​ยา​บีน​เมือง​ฮา​โซ​ร​เป็น​ไมตรี​กับ​พงศ์พันธุ์​เฮ​เบอร์​ชาวเมือง​เคนี.</verse>
				<verse number="18">ยา​เอ​ลออ​ก​ไป​ต้อนรับ​ซี​ซะ​รา, เรียน​ว่า, เชิญ​นาย​เจ้าข้า, เชิญ​เข้า​มา​พัก​กับ​ดีฉัน; อย่า​กลัว​เลย. ซี​ซะ​รา​ก็​เข้า​ไป​ใน​กะ​โจม. นาง​จึง​เอา​ผ้าห่ม​นอน​มา​คลุม​ซี​ซะ​รา​ไว้.</verse>
				<verse number="19">ซี​ซะ​รา​จึง​ว่า, กระหายน้ำ​นัก, ขอ​น้ำกิน​หน่อย; นาง​ก็​เปิด​ขวด​น้ำนม, ให้​กิน​แล้ว, ก็​คลุม​ซี​ซะ​รา​ไว้.</verse>
				<verse number="20">ซี​ซะ​รา​จึง​บอก​แก่​นาง​อีก​ว่า, ขอ​ยืน​อยู่​ที่​ประตู​กะ​โจม, ถ้า​มี​ผู้ใด​มา​ถาม​ว่า, มี​บุรุษ​มา​พัก​ที่นี่​บ้าง​หรือ? จง​ตอบ​ว่า, ไม่​มี.</verse>
				<verse number="21">ยา​เอล​ภรรยา​เฮ​เบอร์​จึง​หยิบ​หลัก​กะ​โจม, ถือ​ค้อน, เดิน​ย่อง​เข้า​มา, ตอก​หลัก​ที่​ขมับ​ซี​ซะ​รา​ทะลุ​ถึง​ดิน: ฝ่าย​ซี​ซะ​รา​กำลัง​หลับ​สนิท​เลย​สลบ​ไป. จน​สิ้นชีพ.</verse>
				<verse number="22">พอ​เห็น​บา​ราค​ไล่​ตาม​ซี​ซะ​รา​มา, ยา​เอ​ลออ​ก​ไป​ต้อนรับ​เรียน​ว่า, เชิญ​เขา​มา​เถิด, ดีฉัน​จะ​ชี้​ให้​ท่าน​เห็น​คน​ที่​ค้นหา​นั้น: บา​ราค​ก็​เข้า​ไป​เห็น​ซี​ซะ​รา​ล้มตาย​ขมับ​ตรึง​อยู่​กับ​หลัก​กะ​โจม</verse>
				<verse number="23">ขณะนั้น​พระเจ้า​ทรง​บันดาล​ให้​ยา​บี​น​กษัตริย์​คะ​นา​อัน​พ่ายแพ้​แก่​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="24">พวก​ยิศ​รา​เอล​มี​กำลัง​ขึ้น​อีก, ได้​ชัย​ชะ​นะ​ต่อ​ยา​บี​น​กษัตริย์​คะ​นา​อัน, จน​กษัตริย์​ยา​บีน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​ถึงแก่​ความ​พินาศ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ขณะนั้น​ดะ​โบ​รา​กับ​บา​ราค​บุตร​อะ​มี​โน​อัม​ก็​ร้องเพลง​ว่า,</verse>
				<verse number="2">จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ด้วย​พล​ไพร่​มี​ใจ​สมัคร. ด้วย​ผู้​หัวหน้า​นำหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล,</verse>
				<verse number="3">ข้า​แต่​กษัตริย์​; ขอ​สดับ​หู​ฟัง​ทุก​องค์, ท่าน​เจ้านาย​ขอ​เงี่ยหู​ฟัง​เถิด; ข้าพ​เจ้าๆ เอง, จะ​ร้องเพลง​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา; ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้อง​ยกย่อง​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="4">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เมื่อ​พระองค์​เสด็จ​ออก​จาก​เซ​อี​ร, เมื่อ​พระองค์​ทรง​แห่​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​อะ​โดม, แผ่น​ดิน​ก็​หวาดหวั่น​ไหว, ทั้ง​ฟ้า​ก็​ตก. ฝน​ก็​ลง​มา​แต่​เมฆ​ดำ​ด้วย.</verse>
				<verse number="5">ภูเขา​ก็​ไหว​สะท้าน​ไป​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ทั้ง​ภูเขา​ซี​นัย​ด้วย, ฉะ​เพาะ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="6">ใน​คราว​ซัมฆาร​บุตร​อะ​นา​ธ, คราว​ยา​เอล, ทางหลวง​ก็​ร้าง​เปล่า​อยู่, ผู้​สัญจร​ไป​มา​ก็​หลีก​ตาม​ตรอก​อ้อม​ลัด​ไป,</verse>
				<verse number="7">ผู้ปกครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​ขาด​อยู่. เขา​ก็​ขาด​อยู่, จนถึง​เวลา​ข้าพ​เจ้า​ดะ​โบ​รา​เจริญ​ขึ้น, ข้าพ​เจ้า​เจริญ​ขึ้น, เป็น​มารดา​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="8">เขา​ก็​เลือกสรร​นับถือ​พระ​ใหม่; ขณะนั้น​เกิด​การ​ศึก​ประชิด​เข้า​มา​ถึง​ประตูเมือง: โล่ห์เขน​หอก​สัก​อัน​หนึ่ง​เห็น​มี​อยู่ ใน​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล​ทั้ง​สี่​หมื่น​คน​หรือ?</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​มี​ใจ​ชอบ​นิยม​ต่อ​ผู้ปกครอง​ยิศ​รา​เอล, พล​ไพร่​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​ใจ​สมัคร, จง​พา​กัน​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ผู้​ขี่​ลา​เผือก, ท่าน​ผู้​นั่ง​พิพากษา, ทั้ง​เดิน​ไป​ตาม​ทาง, จง​ประกาศ​ด้วย​บทเพลง​เถิด,</verse>
				<verse number="11">ใน​ที่​ตัก​น้ำ​ห่างไกล​จาก​เสียง​ยิง​ธนู, ที่นั่น​เขา​จะ​กล่าว​ถึง​ความ​ชอบธรรม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​ทรง​ปกครอง​ยิศ​รา​เอล​โดย​ยุตติ​ธรรม, คราว​นั้น​ไพร่พล​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ลง​ไป​ยัง​ประตูเมือง​ของ​ข้าศึก,</verse>
				<verse number="12">ดะ​โบ​รา​เอ๋ย, จง​ตื่น​ขึ้นๆ เถิด, ตื่น​ขึ้น​ร้อง​เพลง​ถวาย, บา​ราคเอ๋ย, จง​ลุก​ขึ้น​เถิด: บุตร​อะบี​โน​อัมเอ๋ย, จง​คุม​พวก​ชะ​เลย​ไป​เถิด.</verse>
				<verse number="13">ครั้งนั้น​ผู้​ที่​เหลือ​อยู่​ยก​ไป​สู้​ผู้​มี​กำลัง, ไพร่พล​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; รับอาสา​ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​ยก​มา​ต่อสู้​ผู้​ฉกรรจ์.</verse>
				<verse number="14">ชนชาติ​อะ​มา​เล็ค​มา​จาก​เขตต์เอ็ฟ​รา​ยิม; ตาม​เบ็น​ยา​มิ​น​มา​พร้อมกัน​กับ​พงศ์พันธุ์​ของ​ท่าน; พวก​ผู้ปกครอง​ก็​ยก​มา​แต่​มา​ฆีร, พวก​อาลักษณ์​ก็​มา​แต่​ซะบู​โลน.</verse>
				<verse number="15">เจ้านาย​ยิ​ซา​คา​ร​ตาม​ดะ​โบ​รา​มา; (ตระกูล) ยิซา​คา​ร​ดับ​บา​ราค​ก็​ปรองดอง​กัน; เขา​จึง​วิ่ง​ต​รู​ตาม​ท่าน​ไป​ยัง​ที่​ลาด​หว่าง​ภูเขา. ริม​ลำธาร​รู​เบ็น​ก็​มี​ความ​เจตนา​ตั้งใจ​อย่างยิ่ง.</verse>
				<verse number="16">เป็น​ไฉน​ท่าน​จึง​นั่ง​อยู่​กลาง​คอก​แกะ, คอย​ฟัง​เสียง (ผู้​เลี้ยง) แกะ​เป่าปี่? ริม​ลำธาร​รู​เบ็น​กำลัง​ตั้งใจ​ตรึกตรอง​การ​ใหญ่.</verse>
				<verse number="17">ชาว​ฆี​ละ​อาด​อาศัย​อยู่​ฝั่ง​ยา​ระ​เดน​ฟาก​ข้าง​โน้น: ส่วน​ดาน​อาศัย​อยู่​ใน​กำปั่น​ทำไม​เล่า? อา​เซอร์​ตั้งอยู่​ที่​ชายทะเล, อาศัย​อยู่​ตาม​อ่าว​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​ตระกูล​ซะบู​โลน​สู้​เสียชีวิต​ของ​ตน, ทั้ง​นัพธาลี​ที่​ตำบล​สูง​ของ​สนามรบ.</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์​หลาย​องค์​ยก​มา​รบพุ่ง, ขณะนั้น​กษัตริย์​คะ​นา​อัน​ก็​ต่อสู้, ณ ธานาค​ริมแม่น้ำ​มะฆีโด; โดย​มิได้​เอา​เงิน​กัน​เลย.</verse>
				<verse number="20">ดวง​ดาว​ก็​รบพุ่ง​แต่​สวรรค์; ได้​ต่อสู้​ซี​ซะ​รา​จาก​ที่​อัน​สูง.</verse>
				<verse number="21">แม่น้ำ​คี​โซน​ก็​กวาด​พัด​เขา​ไป, คีโซน​นั้น​เป็น​แม่น้ำ​โบราณ. ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​ย่ำ​เท้า​ไป​อย่าง​แข็งแรง.</verse>
				<verse number="22">ขณะนั้น​กีบ​ม้า​ก็​แตกหัก, โดย​วิ่ง​ควบ, เป็น​การ​หนี​ของ​ผู้​มี​กำลัง.</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​กล่าว​ว่า จง​แช่ง​สาป​เม​โร​ศเถิด, จง​แช่ง​สาป​ชาวเมือง​นั้น​อย่างยิ่ง: เพราะ​เขา​ไม่​สมัคร​เข้า​ทำ​การ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ไม่​ได้​เข้า​ส่วน​ใน​การ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ต่อสู้​ข้าศึก​อัน​ฉกรรจ์.</verse>
				<verse number="24">จง​สรรเสริญ​ยา​เอล​ให้​มาก​กว่า​หญิง​ทั้ง​หลาย, คือ​ภรรยา​ของ​เฮ​เบอร์​ชาวเมือง​เคนี, จง​สรรเสริญ​ให้​ยิ่ง​กว่า​หญิง​ทั้งปวง​ที่​อาศัย​กะ​โจม​อยู่.</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ขอ​แต่​น้ำ, นาง​ส่ง​น้ำนม​ให้; นาง​ถวาย​ทั้ง​น้ำนม​ข้น​ใส่​ภาชนะ​พิเศษ.</verse>
				<verse number="26">นาง​เอื้อม​มือ​หยิบ​หลัก​กะ​โจม, มือขวา​หยิบ​ค้อน​ใหญ่; นาง​ต่อย​ซี​ซะ​รา, ด้วย​ค้อน​ศีรษะ​ทะลุ ขมับ​ทะลุ.</verse>
				<verse number="27">เขา​ก็​หมอบ​ล้ม​ลง​นอน​ริม​เท้า​นาง, ที่​เท้า​นาง เขา​ก็​หมอบ​ล้ม​ลง: เขา​ถึงแก่​พินาศ: ณ ที่​ซึ่ง​เขา​หมอบ​นั้น​เอง.</verse>
				<verse number="28">นาง​ก็​มองดู​ร้อง​ตาม​ช่อง​แก​ล, คือ​มารดา​ของ​ซี​ซะ​รา​ร้อง​ตาม​ตา​ตรา​ง, ว่า, เป็น​ไฉน​รถ​เขา​จึง​มา​ช้า? ทำไม​ลูก​ล้อ​จึง​หมุน​ช้า​ไป​เล่า?</verse>
				<verse number="29">สตรี​ผู้​มี​ปรีชา​ตอบ​นาย​หญิง, ส่วน​นาง​นึก​ตอบ​ตนเอง​เหมือน​กัน​ว่า,</verse>
				<verse number="30">เขา​พบ​แล้ว, แบ่ง​ของ​ที่​ริบ​มา​ให้​กัน​มิใช่​หรือ? ยก​ให้​ทหาร​คน​ละ​สตรี​สอง​สตรี; ส่วน​ของ​ซี​ซะ​รา​ได้​เสื้อผ้า​ย้อม​สี​ต่างๆ เสื้อผ้า​สี​ต่างๆ ทั้ง​เย็บ​ปัก​ร้อย, เสื้อ​สี​ต่าง, ที่​เย็บ​ปัก​ร้อย​ทั้ง​สอง​ข้าง, มา​ประดับ​คอ​ด้วย​ของ​ที่​ริบ​มา​นั้น.</verse>
				<verse number="31">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา: ขอ​ให้​ศัตรู​ของ​พระองค์​พินาศ​เสื่อม​สูนย์​ไป​เช่นนั้น​ทั้งสิ้น, แต่​โปรด​ให้​ผู้​ที่รัก​พระองค์​เป็น​ดุจ​ดวงอาทิตย์​อัน​ส่อง​อย่าง​กล้า​แล้ว, แผ่น​ดิน​ก็​สงบเงียบ​อยู่​สี่​สิบ​ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ภายหลัง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา: พระองค์​จึง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ชาวเมือง​มิด​ยาน​เจ็ด​ปี.</verse>
				<verse number="2">พวก​มิด​ยาน​ก็​มี​ชัย​ชะ​นะ​ข่มขี่​พวก​ยิศ​รา​เอล. พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​ต้อง​พา​กัน​ซ่อน​ตัว​อาศัย​อยู่​ใน​ถ้ำ ตาม​ภูเขา​บ้าง. ใน​อุ​โมง​บ้าง, ที่​ป้อม​มั่น​บ้าง.</verse>
				<verse number="3">ครั้น​อยู่​มา, พวก​ยิศ​รา​เอล​หว่าน​ข้าว​ลง​แล้ว, เหล่า​ชาวเมือง​มิด​ยาน​ทั้ง​พวก​อะ​มา​เล็ค​กับ​ชาวเมือง​ฝ่าย​ตะวันออก, ก็​พา​กัน​ยก​มา​ราวี​ต่อสู้;</verse>
				<verse number="4">ตั้ง​ค่าย​ลง ทำลาย​ธัญญาหาร​ที่​เกิด​แต่​ดิน​จนถึง​เมือง​ฆา​ซา พวก​ยิศ​รา​เอล​หา​มี​ตัว​แกะ, หรือ​วัว, หรือ​ลา, เหลือ​ที่​จะ​เลี้ยง​ชีพ​ไม่​เลย,</verse>
				<verse number="5">ด้วย​พวก​เหล่านี้​ยก​มา​พร้อมกับ​ฝูง​สัตว์​และ​ทัพ​อาศัย, มากมาย​ดุจ​หมู่​ตั๊ก​กะ​แตน, ทั้งคน​ทั้ง​อูฐ​นับไม่ถ้วน: เข้า​มา​ทำลาย​แผ่น​ดิน​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="6">พวก​ยิศ​รา​เอล​ต้อง​ถูก​กดขี่​แต่​เหล่า​ชาว​มิด​ยาน​อย่างยิ่ง; เขา​จึง​ร้องทุกข์​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ร้องทุกข์​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​เพราะ​เหตุ​พวก​มิด​ยาน.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ใช้​ผู้​พยากรณ์​คน​หนึ่ง​มา​หา​พวก​ยิศ​รา​เอล, บอก​ว่า, ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ดำรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​นำ​พวก​เจ้า​ขึ้น​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ให้​พ้น​เมือง​ที่​เป็น​ทาส;</verse>
				<verse number="9">เรา​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​พ้น​อำนาจ​พวก​อาย​ฆุบ​โต, พ้น​อำนาจ​หมู่​ชน​ที่​เบียด​เบียฬ​ทั้งสิ้น, และ​ขับไล่​เขา​เสีย​ต่อหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย, กับ​ยก​อา​ณาเขตต์​ของ​เขา​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย;</verse>
				<verse number="10">เรา​ได้​บอก​ไว้​กับ​พวก​เจ้า​ว่า, เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า; อย่า​นับถือ​พระ​ของ​พวก​อะ​โมรี, ชาวเมือง​ซึ่ง​พวก​เจ้า​อาศัย​อยู่​นั้น: แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​หา​ได้​เชื่อฟัง​เสียง​ของ​เรา​ไม่</verse>
				<verse number="11">ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​นั่ง​อยู่​ใต้​ต้นสน​ตำบล​อัพ​รา, อัพรา​เป็น​บ้าน​ของ​โย​อาศ​พงศ์พันธุ์​อะบีเอ​ศรี; ส่วน​ฆิด​โอน​บุตร​กำลัง​นวดข้าว​สาลี​อยู่​ใน​หีบ​น้ำ​องุ่น. หวัง​จะ​ซ่อน​ให้​พ้น​ตา​พวก​มิด​ยาน.</verse>
				<verse number="12">ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ปรากฏ​แก่​ฆิด​โอน, ตรัส​ว่า, ท่าน​บุรุษ​กล้าหาญ​เอ๋ย, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย​ท่าน.</verse>
				<verse number="13">ฆิด​โอน​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, ท่าน​เจ้าข้า, ถ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย, เป็น​ไฉน​เหตุร้าย​นี้​จึง​เกิด​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า​เล่า? การ​อัศจรรย์​ต่างๆ ของ​พระองค์​ซึ่ง​ปู่ย่าตายาย​เคย​เล่า​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ฟัง​อยู่​ที่ไหน​เล่า? ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​นำ​พวก​ข้าพ​เจ้า​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ขึ้น​มา​มิใช่​หรือ? แต่​สมัย​นี้ พระ​ยะ​โฮ​วา​ละทิ้ง​พวก​ข้าพ​เจ้า​เสียแล้ว, มอบ​ไว้​ใน​มือ​พวก​มิด​ยาน.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทอด​พระเนตร​ฆิด​โอน​แล้ว​ทรง​ตรัส​ว่า, จง​ไป​ช่วย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​พ้น​มือ​มิด​ยาน​ด้วย​กำลัง​อัน​นี้: เรา​ใช้​ให้​ไป​แล้ว​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="15">ฆิด​โอน​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​พระองค์, ข้าพ​เจ้า​จะ​ช่วย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​รอดพ้น​อย่างไร​ได้? ด้วย​เชื้อ​วงศ์​ของ​ข้าพ​เจ้า​ต่ำ​ใน​ตระกูล​มะ​นา​เซ, ส่วนตัว​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ผู้น้อย​ที่สุด​ใน​วงศ์​ของ​บิดา.</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, เรา​จะ​อยู่​ด้วย​เจ้า​เป็นแน่, เจ้า​จง​ตี​ผลาญ​พวก​มิด​ยาน​ดุจ​คนๆ เดียว.</verse>
				<verse number="17">ฆิด​โอน​ก็​ทูล​พระองค์​ว่า, ถ้า​แม้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประสพ​ความ​เมตตา​ต่อ​พระเนตร​พระองค์​แล้ว, ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​เห็น​สำคัญ​ว่า, พระองค์​เป็น​ผู้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="18">ขอ​อย่า​พึ่ง​ไป​จาก​ที่นี่, กว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​นำ​เครื่องบูชา​มา​ถวาย​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระองค์, พระองค์​ทรง​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​คอย​อยู่​จน​เจ้า​กลับ​มา</verse>
				<verse number="19">ฆิด​โอน​ก็​ไป​จัดแจง. ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง, แป้ง​ไม่​มี​เชื้อ​ถัง​หนึ่ง: กับ​เนื้อ​ใส่​กะ​จาด, น้ำแกง​ใส่​หม้อ. นำมา​ถวาย​ที่​ใต้​ต้นสน.</verse>
				<verse number="20">ทูต​พระเจ้า​รับสั่ง​ว่า, จง​เอา​เนื้อ​กับ​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ, วาง​ที่​ศิลา​นี้, แล้ว​จง​เท​น้ำแกง​ออก​ถวาย, เขา​ก็​ทำ​เช่นนั้น.</verse>
				<verse number="21">ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​เหยียด​ปลาย​ไม้เท้า​ซึ่ง​ถือ​ไว้​ถูก​เนื้อ​กับ​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ; แล้ว​มี​ไฟ​ลุก​ขึ้น​จาก​ศิลา, ไหม้​กิน​เนื้อ​กับ​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ​เสีย​หมด. ภายหลัง​ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​หาย​พ้น​ตา​เขา​ไป.</verse>
				<verse number="22">ครั้น​ฆิด​โอน​เห็น​ว่า, ทูต​องค์​นั้น​เป็น​ทูต​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​ฆิด​โอน​ออกปาก​ว่า, โอ ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า! ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ทูต​พระองค์​ฉะ​เพาะ​หน้า.</verse>
				<verse number="23">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​เป็นสุข​สำราญ​เถิด; อย่า​กลัว​เลย: เจ้า​จะ​ไม่​ตาย.”</verse>
				<verse number="24">ฆิด​โอน​ก็​สร้าง​เครื่องบูชา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​นั้น, เรียกชื่อ​ว่า ยะโฮ​วา​ซา​โลม; สุข​สำราญ, แท่น​ยัง​อยู่​ที่​ตำบล​อัพ​รา​อะบีเอ​ศรี​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="25">และ​คืน​วัน​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​สั่ง​เขา​ว่า, “จง​เอา​โค​ผู้​ที่​สอง​ของ​บิดา มี​อายุ​เจ็ด​ปี, จง​ทำลาย​แท่น​ของ​บิดา​ที่​เคย​ถวาย​เครื่องบูชา​บา​ละ, และ​ฟัน​ต้นไม้​รูป​เคารพ​ที่​ล้อมรอบ​นั้น​เสีย:</verse>
				<verse number="26">จง​ก่อ​เป็น​แท่น​ถวาย​เครื่องบูชา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ตน​บน​ยอด​ป้อม​นี้​ให้​เรียบร้อย, แล้ว​เอา​โค​ตัวผู้​ที่​สอง​เป็น​เครื่องบูชา​ยัญ, ใช้​ไม้​รูป​เคารพ​ซึ่ง​จะ​ตัด​นั้น​เป็น​ฟืน.”</verse>
				<verse number="27">ฆิด​โอน​เลือก​คนใช้​ของ​ตน​สิบ​คน​ไป​ทำ​ตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​รับสั่ง: เมื่อ​ไม่​กล้า​ทำ​ใน​เวลา​กลางวัน, เพราะ​กลัว​เชื้อ​วงศ์​ของ​บิดา​และ​ชาวเมือง, ก็​ให้​ทำ​ใน​เวลา​กลางคืน</verse>
				<verse number="28">ครั้น​รุ่งเช้า​ชน​ชาวเมือง​ตื่นนอน, เห็น​แท่น​บา​ละ​ถูก​รื้อ​เสีย, และ​ต้น​รูป​เคารพ​รอบ​แท่น​นั้น​ก็​ต้อง​ฟัน​เสีย, และ​โค​ตัว​ที่​สอง​ก็​บูชา​อยู่​บน​แท่น​ที่​สร้าง​ใหม่.</verse>
				<verse number="29">จึง​ถาม​กัน​ว่า, ใคร​ทำ​ดังนี้? เมื่อ​สืบถาม​แล้ว​มี​คน​บอก​ว่า, ฆิดโอน​บุตร​โย​อาศ​เป็น​ผู้ทำ.</verse>
				<verse number="30">บรรดา​ชาวเมือง​จึง​บอก​โย​อาศ​ว่า, จง​มอบ​บุตร​ของ​ท่าน​มา​ประหาร​เสีย: ด้วย​เขา​รื้อ​แท่น​บูชา​บา​ละ, และ​ฟัน​รูป​เคารพ​รอบ​แท่น​นั้น​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="31">ฝ่าย​โย​อาศ​ตอบ​บรรดา​คน​ที่มา​ฟ้อง​นั้น​ว่า, พวก​เจ้า​จะ​ว่าความ​แทน​บา​ละ​หรือ? จะ​ช่วย​บา​ละ​ให้​รอด​หรือ? ผู้ใด​ว่า​แทน​บา​ละ​จง​ให้​ผู้​นั้น​ถูก​ประหาร​เสีย​ใน​เวลา​รุ่งเช้า: ถ้าแม้​นบา​ละ​เป็น​พระ, จง​ให้​ว่าความ​ฝ่าย​ตนเอง​เถิด, เพราะ​มี​ผู้​มา​รื้อ​แท่น​เสีย.</verse>
				<verse number="32">วัน​นั้น​ก็​ตั้ง​ชื่อ​ท่าน​ว่า, ยะ​รู​บา​ละ, ใจความ​ว่า, ให้​บา​ละ​ต่อสู้​ความ​ฝ่าย​ตนเอง, เหตุ​ที่​มี​ผู้​มา​รื้อ​แท่น​เสีย</verse>
				<verse number="33">ครั้งนั้น, บรรดา​ชาวเมือง​มิด​ยาน, และ​อะ​มา​เลค. และ​ชน​ชาว​เขตต์​ตะวันออก​รวม​กัน​ยก​ข้าม​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​บน​ดิน​ราบ​เยศเรล.</verse>
				<verse number="34">พระ​วิญญาณ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ส​รวม​ทับ​ฆิด​โอน, ท่าน​ก็​เป่าแตร; แล้ว​พงศ์พันธุ์​อะบีเอ​ศรี​ก็​รวม​กัน​ตาม​มา.</verse>
				<verse number="35">ท่าน​จึง​ใช้​คน​ไป​ทั่ว​เขตต์มะ​นา​เซ; เขา​ก็​ยก​ตาม​มา​ด้วย: แล้ว​ใช้​คน​ไป​ทั่ว​เขตต์​อา​เซอร์, เขตต์ซะบูโลน, เขตต์นัพธาลี; เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​พา​กัน​ยก​เข้า​มา</verse>
				<verse number="36">ฆิด​โอน​จึง​ทูล​พระเจ้า​ว่า, ถ้า​แม้น​พระองค์​จะ​ทรง​ช่วย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​รอด​โดย​มือ​ข้าพ​เจ้า, ดุจ​พระองค์​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้,</verse>
				<verse number="37">ข้าพ​เจ้า​จะ​วาง​กลุ่ม​ขน​แกะ​ที่​ลาน​นวดข้าว; แม้น​มี​น้ำค้าง​ฉะ​เพาะ​ที่​ขน​แกะ​เท่านั้น, แต่​ที่ดิน​รอบ​นั้น​แห้ง, ข้าพ​เจ้า​คง​รู้​ว่า​พระองค์​จะ​ทรง​ช่วย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​รอด​โดย​มือ​ข้าพ​เจ้า, ดัง​พระองค์​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้.</verse>
				<verse number="38">การ​ก็​เป็น​ไป​อย่าง​นั้น: เมื่อ​รุ่งเช้า​ตื่นนอน​แล้ว, ท่าน​จึง​เอา​ขน​แกะ​อัด​เข้า, บิด​น้ำ​ก็​ไหล​ออก​จาก​ขน​แกะ, ได้​น้ำค้าง​เต็ม​ชาม.</verse>
				<verse number="39">ฆิด​โอน​จึง​ทูล​พระเจ้า​ว่า, ขอ​พระองค์​อย่า​ทรง​พระ​พิ​โรธ, ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอ​ทูล​แต่​อีก​ครั้ง​เดียว: ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ลอง​ด้วย​ขน​แกะ​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​เถิด: คราวนี้​ให้​ขน​แกะ​แห้ง​ทั้งนั้น, ส่วน​ที่ดิน​ให้​น้ำค้าง​เปียก​หมด.</verse>
				<verse number="40">ใน​คืน​วัน​นั้น​พระเจ้า​ทรง​กระทำ​ตาม​ที่​ขอ: คือ​ให้​ขน​แกะ​ทั้งนั้น​แห้ง​อยู่​แต่​ให้​มี​น้ำค้าง​อยู่​ทั่ว​พื้นดิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ครั้น​รุ่งเช้า, ยะ​รู​บา​ละ​คือ​ฆิด​โอน, กับ​บรรดา​กองทัพ​พา​กัน​ตื่นนอน ยก​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ริม​บ่อน้ำพุ​ฮะ​โร​ด; ส่วน​ค่าย​มิด​ยาน​ก็​ตั้งอยู่​ข้าง​ทิศเหนือ, ที่ดิน​ราบ​ริม​ภูเขา​โม​เร</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​ฆิด​โอน​ว่า, “พล​ทหาร​อยู่​ด้วย​เจ้า​ยัง​มาก​เกิน​นัก​ที่​เรา​จะ​มอบ​เหล่า​มิด​ยาน​ไว้​ใน​มือ​ของ​เขา​ไม่​ได้, เกลือก​ว่า​พวก​ยิศ​รา​เอล​จะ​อวด​ตัว​ต่อ​เรา​ว่า, ฝีมือ​ของ​ตนเอง​ช่วย​ตน​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="3">เดี๋ยวนี้​จง​ประกาศ​ให้​คน​ทั้งปวง​ฟัง​ว่า, ผู้ใดๆ กลัว, ใจ​ยัง​สะดุ้ง​อยู่, ให้​ผู้​นั้น​หันกลับ​ไป​จาก​หมู่​เขา​ฆี​ละ​อาด.” มี​พลทหาร​กลับ​ไป​เสีย​สอง​หมื่น​สอง​พัน​คน, เหลือ​อยู่​แต่​หมื่น​หนึ่ง</verse>
				<verse number="4">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ฆิด​โอน​ว่า, “พลทหาร​ยัง​มาก​อยู่; จง​นำ​เขา​ลง​ไป​ยัง​บ่อน้ำพุ, เรา​จะ​ลองใจ​เขา​ให้​เจ้า​เห็น​ที่นั่น: ผู้​ที่​เรา​จะ​บอก​แก่​เจ้า​ว่า, ให้​คน​นี้​ไป​กับ​เจ้า; ผู้​นั้น​ก็​ต้อง​ไป, ผู้​ที่​เรา​บอก​ว่า​คน​นี้​อย่า​ให้​ไป, ผู้​นั้น​ไป​ไม่​ได้.”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ท่าน​พา​ชน​ทั้ง​หลาย​ไป​ที่​บ่อน้ำ: พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​รับสั่ง​ฆิด​โอน​ว่า, “ทุกๆ คน​ที่​ใช้​ลิ้น​เลีย​น้ำ, ดุจ​สุนัข, จง​ตั้ง​ผู้​นั้น​ไว้​ต่างหาก; และ​จง​ตั้ง​ทูกๆ คน​ที่​คุกเข่า​ลง​ดื่ม​ไว้​ต่างหาก​เหมือน​กัน.​”</verse>
				<verse number="6">พวก​ที่​ใช้​มือ​ตัก​น้ำขึ้น​ถึง​ปาก​เลีย​กิน​นั้น, นับ​ได้​สาม​ร้อย​คน: นอกจากนั้น​เป็น​ผู้​คุกเข่า​ลง​กิน​น้ำ​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​ฆิด​โอน​ว่า, “เรา​จะ​ช่วย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​รอด, โดย​สาม​ร้อย​คน​ที่​เลีย​น้ำกิน​นั้น, เรา​จะ​มอบ​เหล่า​มิด​ยาน​ไว้​ใน​มือ​เจ้า​ทั้ง​หลาย: นอกจากนั้น​ให้​กลับ​ไป​บ้าน​ของ​ตน​ทุกคน.”</verse>
				<verse number="8">พลทหาร​ก็​เตรียม​แตร, และ​เสบียง​อาหาร​ไว้​ใน​มือ: ฝ่าย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​เหลือ​นั้น​ก็​ปล่อย​ให้​ไป​บ้าน​สิ้น​ทุกคน, แต่​กัก​สาม​ร้อย​คน​นั้น​ไว้: ส่วน​ค่าย​ของ​พวก​มิด​ยาน​ก็​อยู่​ข้างใต้​ท่าน​ที่​หุบเขา</verse>
				<verse number="9">ใน​คืน​วัน​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​ท่าน​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น, ลง​ไป​ตี​ค่าย​เถิด; ด้วยว่า​เรา​มอบ​ไว้​ใน​มือ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">ถ้า​แม้น​เจ้า​ไม่​กล้า​จะ​ลง​ไป​สู้​จง​พา​ฟู​รา​คนใช้​ของ​เจ้า​ลง​ไป​ด้วย​กัน​ให้​ถึง​ค่าย​นั้น:</verse>
				<verse number="11">เจ้า​จะ​ได้ยิน​ว่า​เขา​พูด​กัน​อย่างไร; ภายหลัง​มือ​ของ​เจ้า​จะ​มี​กำลัง​ขึ้น, แล้ว​เจ้า​จะ​ลง​ไป​ตี​ค่าย.” ส่วน​ฆิด​โอน​กับ​ฟู​รา​คนใช้​ก็​พา​กัน​ลง​ไป​ถึง​แดน​ค่าย.</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​ชาวเมือง​มิด​ยาน, ชาวเมือง​อะ​มา​เล็ค, และ​ชน​ชาว​เขตต์​ตะวันออก​ตั้ง​ทัพ​อยู่​ตาม​ดิน​ราบ​ดุจ​หมู่​ตั๊ก​กะ​แตน; ฝูง​อูฐ​ของ​เขา​ก็​นับไม่ถ้วน, มาก​ดุจ​เม็ด​ทราย​ที่​ฝั่ง​ทะเล.</verse>
				<verse number="13">ครั้น​ฆิด​โอน​แอบ​มา, ก็​ได้ยิน​ผู้​หนึ่ง​เล่า​ความ​ฝัน​ให้​เพื่อน​ฟัง​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ฝัน​เห็น, ขนม​ก้อน​หนึ่ง​กลิ้ง​เข้า​ไป​ใน​กองทัพ​พวก​มิด​ยาน, โดน​กะ​โจม, พัง​คว่ำ​ลง​นอน​อยู่​กับ​พื้นดิน.</verse>
				<verse number="14">เพื่อน​ก็​ตอบ​ว่า, นี่​ใช่​ว่า​เหตุ​อื่น​ไกล​เลย, นอกจาก​กระบี่​ฆิด​โอน, บุตร​โย​อาศ, ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล: พระเจ้า​ทรง​มอบ​กองทัพ​มิด​ยาน​ทั้งสิ้น​ไว้​ใน​มือ​ท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ฆิด​โอน​ได้ยิน​เขา​เล่า​ความ​ฝัน​กับ​คำ​แก้, ท่าน​นมัสการ​แล้ว, กลับ​มา​ยัง​ค่าย​พวก​ยิศ​รา​เอล, สั่ง​ว่า, จง​ลุก​ขึ้น​เถิด; ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​มอบ​กองทัพ​มิด​ยาน​ไว้​ใน​มือ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แล้ว.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ก็​แยก​สาม​ร้อย​คน​นั้น​ออก​เป็น​กอง, ให้​ถือ​แตร​คน​ละ​แตร, กับ​ถือ​หม้อ​เปล่า, มี​เชื้อเพลิง​ใน​หม้อ​ด้วย.</verse>
				<verse number="17">จึง​สั่ง​เขา​ว่า, จง​คอย​ดู​เรา, ให้​ทำ​เหมือน​กัน: ขณะ​เมื่อ​เรา​ไป​ถึง​เขตต์​ค่าย, เรา​จะ​ทำ​อย่างไร, จง​ทำ​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="18">ขณะ​เมื่อ​เรา​กับ​บรรดา​กอง​แตร, เป่าแตร​ขึ้น​เมื่อใด, เจ้า​จง​เป่า​รับ​ให้​รอบ​ค่าย​ทั้งหมด แล้ว​ร้อง​ว่า, ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​ฝ่าย​ฆิด​โอน</verse>
				<verse number="19">ฆิด​โอน​กับ​กองร้อย, มา​ถึง​แดน​ค่าย​เพลา​ต้น​ยาม​กลาง​สี่​ทุ่ม; พึ่ง​ผลัด​คน​ยาม​ใหม่: เขา​ก็​เป่าแตร​ขึ้น, และ​ต่อย​หม้อ​ใน​มือ​เขา​ให้​แตก.</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​กอง​ทั้ง​สาม​ก็​เป่าแตร​ขึ้น, และ​ต่อย​หม้อ​ให้​แตก, มือ​ซ้าย​ถือ​เชื้อเพลิง, มือขวา​ถือ​แตร​จะ​ได้​เป่า: พา​กัน​ร้อง​ว่า, กระบี่​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​ฆิด​โอน.</verse>
				<verse number="21">ต่าง​คน​ต่าง​ก็​ยืน​ตาม​ที่​เสียง​อยู่​รอบ​ค่าย: และ​บรรดา​กองทัพ​ก็​ร้อง​อื้ออึง, วิ่งหนี​ไป​สิ้น.</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​สาม​ร้อย​คน​เป่าแตร​ขึ้น​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​เขา​ฟัน​ฆ่า​เพื่อน​กัน​ทั่ว​ทุก​กอง: กองทัพ​ก็​แตก​หนี​ไป​ถึง​ตำบล​เบธ​ชี​ตา, ข้าง​เมือง​ซะเรรัธ​ริม​เขตต์​อา​เบน​มะ​โฮ​ลา​ตรง​ตำบล​ธาบาธ.</verse>
				<verse number="23">ส่วน​พวก​ยิศ​รา​เอลออ​ก​จาก​ตระกูล​นัพธาลี, ตระกูล​อา​เซอร์, และ​ทั่ว​ตระกูล​มะ​นา​เซ, รวม​พร้อมกัน​ไล่​ตาม​พวก​มิด​ยาน​ไป</verse>
				<verse number="24">ฆิด​โอน​ใช้​คน​ไป​ทั่ว​เขตต์​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม​ประกาศ​ว่า, จง​พา​กัน​ลง​มา​ถึง​ท่าน้ำ​เบธ​ยา​รา​ฝั่ง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, สกัด​พวก​มิด​ยาน​ไว้, บรรดา​พลทหาร​เอ็ฟ​รา​ยิม​ก็​รวม​กัน​ยก​มา​ถึง​ท่าน้ำ​เบธบา​รา​ฝั่ง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ขวาง​ทาง​ไว้.</verse>
				<verse number="25">เขา​จับ​โอ​เรบ​และ​เซ​พ​เจ้า​มิด​ยาน​ได้​สอง​องค์; ประหาร​ชีวิต​โอ​เรบ​เสียบน​ศิลา​ชื่อ​โอ​เรบ; และ​เซ​พ​นั้น​ได้​ประหาร​ชีวิต​เสีย​ที่​หีบ​น้ำ​องุ่น​ชื่อ​เซ​พ, ก็​เลย​ไล่​ตาม​พวก​มิด​ยาน​ไป​แล้ว​เอา​ศีรษะ​โอ​เรบ, และ​เซ​พ​มา​ให้​ฆิด​โอน​ที่​ฝั่ง​ยา​ระ​เดน​ฟาก​ข้าง​โน้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ฝูงชน​ใน​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม​จึง​พูด​ว่ากล่าว​แก่​ฆิด​โอน​อย่าง​แข็งแรง​ว่า, ทำไม​เจ้า​ทำ​กับ​เรา​อย่าง​นี้, เมื่อ​ยก​ไป​ต่อสู้​กับ​พวก​มิด​ยาน​นั้น, ไม่​เชิญ​พวกเรา​ไป​ด้วย?</verse>
				<verse number="2">ฆิด​โอน​จึง​ตอบ​เขา​ว่า, เรา​ได้​ทำ​อะไร​เล่า, ถ้า​จะ​เปรียบเทียบ​กับ​การ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​สู้​ไม่​ได้? ผล​องุ่น​ของ​พวก​เอ็ฟ​รา​ยิม​ที่​เหลือ​พ้น​มือ​ของ​ผู้​เก็บ​ก็​มาก​กว่า​ผล​ของ​พวก​อะบีเอ​ศรี​ที่​เก็บ​ได้​ทั้งหมด​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​ทรง​มอบ​โอ​เรบ​และ​เซ​พ​เจ้านาย​มิด​ยาน, ไว้​ใน​มือ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว: การ​ที่​เรา​กระทำ​นั้น จะ​เทียบ​สู้​กับ​การ​ของ​ท่าน​ไม่​ได้? กล่าว​ดังนี้​แล้ว, เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​หายโกรธ</verse>
				<verse number="4">ฆิด​โอน​กับ​พรรคพวก​สาม​ร้อย​คน​ที่อยู่​ด้วย, พา​กัน​ไล่​ตาม​ไป​จนถึง​ฝั่ง​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ก็​อ่อนเพลีย​ลง.</verse>
				<verse number="5">จึง​พูด​แก่​ชน​ชาวเมือง​ซุ​โค​ธ​ว่า, ขอ​ขนม​ให้​คน​ที่​เดิน​ตาม​มา​รับประทาน​บ้าง; เพราะ​เขา​อ่อน​หิว, ใน​การ​ที่​เรา​ไล่​ตาม​ซะบา​และ​ซัลมู​นา, กษัตริย์​มิด​ยาน.</verse>
				<verse number="6">เจ้านาย​เมือง​ซุ​โค​ธ​จึง​ตอบ​ว่า, ซะบา​และ​ซัลมู​นา​อยู่​ใน​มือ​เจ้า​แล้ว​หรือ? เรา​จะ​เลี้ยง​กองทหาร​ของ​เจ้า​เพื่อ​อะไร?</verse>
				<verse number="7">ฆิด​โอน​จึง​ตอบ​ว่า, เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วาม​อบ​ซะบา​และ​ซัลมู​นา​ไว้​ใน​มือ​เรา​แล้ว, เรา​ก็​จะ​เอา​เสี้ยนหนาม​ป่า​มา​นวด​เนื้อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ออก​จาก​ที่นั่น​ขึ้น​ไป​ยัง​เมือง​พะนูเอล, ได้​พูด​กับ​เขา​เหมือน​อย่าง​แต่ก่อน: ชน​ชาว​พะนูเอล​ก็​ตอบ​อย่าง​เดียว​กัน​กับ​ชาว​ซุ​โค​ธ.</verse>
				<verse number="9">ท่าน​บอก​ชน​ชาว​พะนูเอล, ว่า, เมื่อ​เรา​กลับ​มา​เป็น​ผา​สุข​แล้ว, เรา​จะ​รื้อ​ป้อม​นี้​เสีย</verse>
				<verse number="10">ส่วน​ซะบา​และ​ซัลมู​นา​อาศัย​อยู่​ตำบล​คา​ระ​โค​ร, กับ​กองทัพ​หมื่น​ห้า​พ้น​คน, เป็น​ชาว​เขตต์​ตะวันออก​ซึ่ง​ยัง​เหลือ​อยู่: และ​ผู้​ที่​ถือ​กระบี่​ล้มตาย​เสีย​แสน​สอง​หมื่น​คน.</verse>
				<verse number="11">ฆิด​โอน​ก็​ขึ้น​ไป​ทาง​เขตต์​พวก​อาศัย​กะ​ท่อม​ฝ่าย​ตะวันออก​แห่ง​โน​บา, และ​ยัฆบะ​ฮา, ตี​กองทัพ: ซึ่ง​ตั้ง​ปรกติ​อยู่.</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​ซะบา​และ​ซัลมู​นา​หนี​ไป, ฆิดโอน​ก็​ไล่​ตาม, จับ​ซะบา​และ​ซัลมู​นา, กษัตริย์​พวก​มิด​ยาน​ได้​ทั้ง​สอง​องค์, กองทัพ​ก็​พ่ายแพ้​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="13">ฆิด​โอน​บุตร​โย​อาศ​ก็​กลับ​จาก​การ​ศึก, จาก​ที่​ขึ้น​ไป​ตำบล​ฮา​เร็ศ,</verse>
				<verse number="14">จับ​ชายหนุ่ม​ชาว​เมื่อ​งซุ​โค​ธ​ได้​ผู้​หนึ่ง, จึง​ซักถาม​เขา: เขา​ก็​บอก​ด้วย​เจ้านาย​และ​ผู้ใหญ่​ใน​เมือง​ซุ​โค​ธ​ถึง​เจ็ดสิบ​เจ็ด​คน.</verse>
				<verse number="15">ฆิด​โอน​จึง​มา​ยัง​ชน​ชาว​ซุ​โค​ธ, กล่าว​ว่า, จง​ดู​ซะบา​และ​ซัลมู​นา, ซึ่ง​เมื่อ​แต่ก่อน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เยาะเย้ย​เรา, ว่า, ซะบา​และ​ซัลมู​นา​อยู่​ใน​มือ​เจ้า​แล้ว​หรือ? เรา​จะ​เลี้ยง​กองทหาร​ของ​เจ้าที่​หิว​หอบ​ด้วย​เพื่อ​อะไร?</verse>
				<verse number="16">ฆิด​โอน​ก็​จับ​ผู้ใหญ่​ใน​เมือง, เอา​เสี้ยนหนาม​ป่า, มา​สอน​ชน​ชาวเมือง​ซุ​โค​ธ.</verse>
				<verse number="17">ท่าน​ก็​รื้อ​ป้อม​พะนูเอล, และ​ประหาร​ชีวิต​ชาวเมือง​เสีย</verse>
				<verse number="18">ท่าน​จึง​ถาม​ซะบา​และ​ซัลมู​นา​ว่า, คน​ที่​เจ้า​ฆ่า​ใน​เมือง​ธา​โบ​ร​รูป​อย่างไร? เขา​ตอบ​ว่า, คน​เหล่านั้น​รูป​คล้าย​กับ​ท่าน; เป็น​เหมือน​ราชบุตร​ทุกคน.</verse>
				<verse number="19">ฆิด​โอน​จึง​ว่า, พวก​เหล่านั้น​เป็น​พี่น้อง​ท้อง​เดียวกัน​กับ​เรา: ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​เขา​รอด​อยู่. พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, เรา​จะ​ไม่​ประหาร​ชีวิต​เจ้า​แน่​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ท่าน​สั่ง​เยเธอร์​บุตร​หัวปี​ของ​ท่าน​ว่า, จง​ลุก​ขึ้น, ฆ่า​เขา​ทั้ง​สอง​เสีย. เว้นแต่​คน​หนุ่ม​นั้น​ไม่​กล้า​ชัก​กระบี่​ออก: ด้วย​เขา​ยัง​หนุ่ม​อยู่.</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​ซะบา​และ​ซัลมู​นา​เรียน​ว่า, ท่าน​จง​ลุก​ขึ้น​ฟัน​เอง​เถิด: ด้วย​กำลัง​สม​กับ​คน​ฉกรรจ์. ฆิดโอน​ก็​ลุก​ขึ้น, ฆ่า​ซะบา​และ​ซัลมู​นา, แล้ว​เก็บ​เอา​เครื่องประดับ​คอ​อูฐ​ของ​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="22">พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​เรียน​ฆิด​โอน​ว่า, จง​ปกครอง​พวก​ข้าพ​เจ้า​เถิด, ทั้ง​ท่าน, กับ​ลูกหลาน​ด้วย: เพราะ​ท่าน​ได้​ช่วย​ให้​พ้น​มือ​พวก​มิด​ยาน.</verse>
				<verse number="23">ฆิด​โอน​จึง​ตอบ​เขา​ทั้งปวง​ว่า, เรา​และ​บุตร​ของ​เรา, จะ​ไม่​ปกครอง​ท่าน​ทั้ง​หลาย: ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ปกครอง​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="24">ฆิด​โอน​ก็​บอก​เขา​เหล่านั้น​ว่า, เรา​จะ​ขอ​สิ่ง​หนึ่ง​ต่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, คือ​ให้​ทุกๆ คน​ถวาย​ตุ้มหู​ซึ่ง​ได้​ริบ​มา. ด้วย​เขา​เหล่านั้น​เป็น​ชาวเมือง​อิศ​มา​เอล, ต้อง​ใช้​ตุ้มหู​ทองคำ.</verse>
				<verse number="25">เขา​ก็​ตอบ​ว่า, เรา​เต็มใจ​จะ​ให้. ทุกๆ คน​ก็​ปู​ผ้า​ลง, วาง​ตุ้มหู​ซึ่ง​ริบ​มา​ได้​ไว้​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="26">ตุ้มหู​ทองคำ​ซึ่ง​ท่าน​ขอ​ได้​นั้น, หนัก​พัน​เจ็ด​ร้อย​บาท; ทองคำ​นอกจาก​สร้อย​สังวาล, ตุ้มหู​และ​ผ้า​แพร​สี​ม่วง​ที่​กษัตริย์​มิด​ยาน​ทรง, ทั้ง​เครื่องผูก​คอ​อูฐ​ก็​ไม่​ได้​นับ.</verse>
				<verse number="27">ฆิด​โอน​เอา​ทองคำ​นี้​ทำ​เป็น​รูป​เอโฟด, ไว้​ที่​อัฟ​รา: ณ เมือง​ของ​ท่าน, แล้ว​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ผิด​ประเพณี: ก็​ไป​นมัสการ​รูป​ที่​นั้น​เป็น​บ่วง​แร้ว​แก่​ฆิด​โอน, และ​พงศ์พันธุ์​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="28">ชาวเมือง​มิด​ยาน​ก็​พ่ายแพ้​ต่อหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล. ไม่​อาจ​ยก​ศีรษะ​ขึ้น​อีก​เลย. คราว​ฆิด​โอน​นั้น​แผ่น​ดิน​ก็​เป็นสุข​สงบเงียบ​อยู่​ถึง​สี่​สิบ​ปี</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​ยะ​รู​บา​ละ​บุตร​โย​อาศ​ก็​ไป​อาศัย​อยู่​บ้าน​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="30">ฆิด​โอน​มี​บุตรชาย​เกิด​แต่​สายโลหิต​ของ​ท่าน​เจ็ดสิบ​คน: ด้วยว่า​ท่าน​มี​ภรรยา​หลาย​คน.</verse>
				<verse number="31">เมียน้อย​ของ​ฆิด​โอน​ชาวเมือง​เซ​เค็ม, มี​บุตรชาย​ผู้​หนึ่ง​ด้วย​ฆิด​โอน, ให้​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า, อะบีเมเล็ค.</verse>
				<verse number="32">ฆิด​โอน​บุตร​โย​อาศ​อายุ​ชะ​รา​ลง​ก็​สิ้นชีพ, เขา​เชิญ​ศพ​ไป​ฝัง​ไว้​เมือง​อัฟ​รา, ใน​อะบีเอ​ศรี​ซึ่ง​เป็น​ที่​ฝังศพ​ของ​โย​อาศ​บิดา​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ฆิด​โอน​สิ้นชีพ​แล้ว, พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ผิด​ประเพณี, ไป​ตาม​พระ​บาอะลีม, ถือ​บา​ละ​บะ​รี​ธ​เป็น​พระ​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="34">พวก​ยิศ​รา​เอล​มิได้​ระลึก​ถึง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ตน, ผู้​ทรง​ช่วย​ให้​รอดพ้น​จาก​มือ​ข้าศึก​อัน​ล้อมรอบ:</verse>
				<verse number="35">เขา​ไม่​ได้​สนอง​กรุณาคุณ​ต่อ, วงศ์​ยะ​รู​บา​ละ, คือ​ฆิด​โอน, ให้​สม​กับ​บรรดา​การ​ดี​ซึ่ง​ฆิด​โอน​ได้​ทำ​ไว้​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ฝ่าย​อะบีเมเล็ค, บุตร​ยะ​รู​บา​ละ​ก็​ไป​หา​พี่น้อง​ที่​ร่วม​มารดา​เดียวกัน, และ​ญาติ​วงศ์​ตา​ของ​ตน​ที่​เมือง​เซ​เค็ม, แล้ว​พูด​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า,</verse>
				<verse number="2">ขอบ​อก​ให้​บรรดา​ชาวเมือง​เซ​เค็ม​ฟัง​เถิด​ว่า, จะ​ให้​บุตร​ยะ​รู​บา​ละ​ทั้ง​เจ็ดสิบ​คน​ครอบครอง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ดี​หรือๆ จะ​ให้​ผู้​เดียว​ปกครอง​ดี? อนึ่ง, จง​ระลึก​อยู่​ว่า, ตัว​เรา​นี้​เป็น​ชาติ​เดียว​เนื้อเดียว​กัน​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="3">ส่วน​พี่น้อง​ของ​มารดา​กล่าว​คำ​เหล่านี้​ถึง​อะบีเมเล็ค​ให้​บรรดา​บุรุษ​ชาวเมือง​เซ​เค็ม​ฟัง: และ​จิตต์​ใจ​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​นิยม​ข้าง​ฝ่าย​อะบีเมเล็ค; ด้วย​เขา​นึก​ว่า, เป็น​ญาติ​กับ​เรา.</verse>
				<verse number="4">เขา​จึง​เอา​เงิน​เจ็ดสิบ​แผ่น​ไป​จาก​วิหาร​พระ​บา​ละ​บะ​รี​ธ ยก​ให้แก่​อะ​บี​เมเล็ค, อะบีเมเล็คพอได้​เงิน​แล้ว, ก็​ไป​จ้าง​คนร้าย​ให้​ตาม​หลัง​ตน​มา.</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ก็​ไป​ยัง​อัฟ​รา​บ้าน​ของ​บิดา, ได้​ฆ่า​พี่น้อง​คือ​บุตร​ยะ​รู​บา​ละ​ทั้ง​เจ็ดสิบ​คน​ที่​ศิลา​แผ่น​เดียว: เหลือ​แต่​โยธา​ม​บุตร​สุดท้อง​ของ​ยะ​รู​บา​ละ; เพราะ​เขา​ซ่อน​ตัว​เสีย​ได้.</verse>
				<verse number="6">บรรดา​ชาวเมือง​เซ​เค็ม, และ​บรรดา​พงศ์พันธุ์​มิ​โล​ก็​มา​ประชุม​กัน, เชิญ​อะบีเมเล็ค​ให้​ขึ้น​ครอง​เมือง ณ ใต้​ต้นสน​ริม​ค่าย​ที่​เมือง​เซ​เค็ม</verse>
				<verse number="7">พอ​โยธา​ม​รู้ความ​แล้ว, ก็​ไป​ยืน​อยู่​บน​ยอด​ภูเขา​ฆะ​รี​ซี​ม, แผดเสียง​ร้อง​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ฟัง​ว่า, ชาวเมือง​เซ​เค็ม​เอ๋ย, จง​ฟัง​เรา, เพื่อ​พระเจ้า​จะ​ทรง​ฟัง​เจ้า​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="8">ต้นไม้​ต่างๆ ก็​ชุมนุม​กัน, จะ​ตั้ง​ไม้​ต้น​หนึ่ง​เป็น​กษัตรย์; ให้​ครอง​รักษา, จึง​เชิญ​ต้น​มะกอก​เทศ (ออ​ลิฟ) ว่า, จง​ครอบครอง​ข้าพ​เจ้า​เถิด</verse>
				<verse number="9">ต้น​มะกอก​เทศ​จึง​ตอบ​ว่า, จะ​ให้​เรา​ทิ้ง​น้ำมัน​ใน​ตัว​เรา​ที่​เขา​ใช้​แสดง​ความ​นับถือ​ต่อ​พระเจ้า​และ​มนุษย์, แกว่ง​ไป​มา​เหนือ​ต้นไม้​ทั้งปวง​หรือ?</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ต้นไม้​ทั้ง​หลาย​จึง​เชิญ​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​ว่า, มา​คุ้มครอง​พวก​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="11">แต่​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​ก็​ตอบ​ว่า, จะ​ให้​เรา​ทั้ง​รส​หวาน, และ​ผล​วิเศษ​ของ​เรา​เสีย, แกว่ง​ไป​มา​เหนือ​ต้นไม้​ทั้งปวง​หรือ?</verse>
				<verse number="12">ต้นไม้​ทั้ง​หลาย​ก็​เชิญ​เถา​องุ่น​ว่า, มา​คุ้มครอง​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="13">เถา​องุ่น​จึง​ตอบ​ว่า, จะ​ให้​เรา​ทิ้ง​น้ำหวาน​ของ​เรา, อัน​เป็น​โอชะ​ที่​ชื่น​พระทัย​พระเจ้า​และ​ชื่นใจ​มนุษย์, แกว่ง​ไป​มา​เหนือ​ต้นไม้​ทั้งปวง​หรือ?</verse>
				<verse number="14">บรรดา​ต้นไม้​ก็​เชิญ​ต้น​เสี้ยนหนาม​ว่า, มา​คุ้มครอง​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="15">ต้น​เสี้ยนหนาม​จึง​ตอบ​ต้นไม้​ว่า, ถ้า​แม้น​ตั้ง​เรา​เป็น​กษัตริย์​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จ​ริงๆ จง​มา​อาศัย​ใต้​ร่ม​ของ​เรา​เถิด: ถ้า​ไม่​อย่าง​นั้น, ก็​ให้​ไฟ​เกิด​จาก​หนาม​เผาผลาญ​ต้นสน​ที่​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​เสีย.</verse>
				<verse number="16">ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ตั้ง​อะบีเมเล็ค​เป็น​กษัตริย์​, ถ้า​เป็น​การ​ยุตติ​ธรรม​และ​ซื่อตรง​ต่อ​ยะ​รู​บา​ละ​ทั้ง​ครอบครัว​ของ​ท่าน, และ​สม​กับ​การ​ประพฤติ​ของ​ท่าน​ก็ดี​อยู่;</verse>
				<verse number="17">ด้วยว่า​บิดา​ของ​เรา​ได้​รับอาสา​รบพุ่ง​แทน​เจ้า​ทั้ง​หลาย, โดย​ไม่​คิด​อาลัย​ชีวิต​ของ​ท่าน, เพื่อ​ช่วย​เจ้า​ทั้งปวง​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​พวก​มิด​ยาน:</verse>
				<verse number="18">แต่​บัดนี้, เจ้า​ทั้งปวง​มา​ประทุษร้าย​ต่อ​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ของ​เรา, ได้​ประหาร​บุตรชาย​ทั้ง​เจ็ดสิบ​คน​บน​ศิลา​แผ่น​เดียว, ตั้ง​อะบีเมเล็ค​ลูก​ทา​สี​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ชาว​เซ​เค็ม, เพราะว่า​เขา​เป็น​ญาติ​ของ​เจ้า​ทั้งปวง;</verse>
				<verse number="19">ใน​กาล​บัดนี้, ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มี​ความ​ซื่อสัตย์​ต่อ​ยะ​รู​บา​ละ​และ​เชื้อ​วงศ์​ของ​ท่าน​แล้ว, จง​ชื่นชม​ด้วย​อะ​มี​เมเล็คเถิด, และ​ให้​เขา​มี​ความยินดี​ใน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ด้วย:</verse>
				<verse number="20">ถ้า​ไม่​อย่าง​นั้น, ก็​ให้​ไฟ​เกิด​จาก​อะบีเมเล็ค, เผาไหม้​ชาวเมือง​เซ​เค็ม​กับ​พงศ์พันธุ์​มิ​โล​เสีย; ทั้ง​ให้​ไฟ​เกิด​จาก​ชาว​เซ​เค็ม, และ​พงศ์​พัน​ธุ​มิ​โล, เผา​อะบีเมเล็ค​เสีย​ด้วย.</verse>
				<verse number="21">โยธา​ม​ก็​รีบ​หนี​ไป​ยัง​บะเอธ, อาศัย​อยู่​ที่นั่น, เพราะ​กลัว​อะบีเมเล็ค​พี่ชาย​ของ​ตน</verse>
				<verse number="22">ครั้น​อะบีเมเล็ค​ครอบครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​สาม​ปี​แล้ว,</verse>
				<verse number="23">พระเจ้า​จึง​ทรง​ใช้​ปีศาจ​อัน​ร้าย​ให้​แซก​เข้า​ใน​ระหว่าง​อะบีเมเล็ค​กับ​ชาวเมือง​เซ​เค็มๆ จึง​กบฏ​ต่อ​อะบีเมเล็ค:</verse>
				<verse number="24">เพื่อ​การ​ร้าย​ที่​ทำ​ต่อ​บุตร​ยะ​รู​บา​ละ​ทั้ง​เจ็ดสิบ​คน, และ​โทษ​แห่ง​โลหิต​เหล่านั้น​จะ​ได้​กลับ​ตก​ถูก​อะบีเมเล็ค​พี่ชาย​ผู้​ประหาร​เขา; และ​ตก​ถูก​ชาว​เซ​เค็ม; ผู้​ช่วย​อะบีเมเล็ค​ให้​ฆ่า​พวก​พี่น้อง​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​ชาว​เซ​เค็ม​ใช้​คน​ไป​ซุ่มซ่อน​คอย​อะบีเมเล็​คอ​ยู่​บน​ยอด​ภูเขา, เขา​ก็​ปล้น​คน​ทั้งปวง​ที่​ไป​มา​ตาม​ทาง​นั้น: ฝ่าย​อะบีเมเล็ค​ก็​รู้​เหตุการณ์​นั้น</verse>
				<verse number="26">ฆาอัล​บุตรชาย​เอเบด​กับ​พี่น้อง​ก็​ข้าม​ไป​เข้า​เมือง​เซ​เค็ม; ชาว​เซ​เค็ม​ก็​ไว้เนื้อเชื่อใจ​ฆาอัล.</verse>
				<verse number="27">จึง​พา​กัน​ออก​ไป​ใน​สวน​เก็บ​ผล​องุ่น​มา​เหยียบย่ำ​ทำ​การ​เลี้ยง​สมโภช​ใน​โบสถ์​พระ​ของ​เขา, ทั้ง​ด่า​แช่ง​อะบีเมเล็ค​ด้วย.</verse>
				<verse number="28">ฆาอัล​บุตรชาย​เอเบด​จึง​พูด​ว่า, อะบีเมเล็คและ​ชาว​เซ​เค็ม​นั้น​คือ​ใคร, ทำไม​เรา​จะ​ได้​ปฏิบัติ​เขา? เขา​เป็น​บุตร​ยะ​รู​บา​ละ​มิใช่​หรือ? ซะบูลเป็น​ผู้​รอง​เขา​มิใช่​หรือ? จง​ปฏิบัติ​พวก​ฮะ​โม​ร​บิดา​เซ​เค็ม​เถิด. เรา​จะ​ปฏิบัติ​ผู้​นั้น​ทำไม​เล่า?</verse>
				<verse number="29">ใคร​จะ​เป็น​ผู้​มอบ​ประชาชน​เหล่านี้​ไว้​ใน​มือ​ของ​เรา! เรา​จะ​ได้​ถอด​อะบีเมเล็ค​เสีย. แล้ว​เขา​พูด​แก่​อะบีเมเล็ค​ว่า, จง​รวบรวม​พล​โยธา​ให้​มาก​ขึ้น, แล้ว​ออก​มา​สู้​กัน​เถิด</verse>
				<verse number="30">พอ​ซะบูล​เจ้าเมือง​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​ฆาอัล​บุตร​เอเบด​ก็​โกรธ.</verse>
				<verse number="31">จึง​ใช้​พวก​ทูต​เป็น​การ​ลับ​ไป​หา​อะบีเมเล็ค, ขอ​แจ้ง​ว่า, ฆาอัล​บุตร​เอเบด​กับ​พี่น้อง​ได้​ยก​เข้า​มา​ยัง​เมือง​เซ​เค็ม; ชักชวน​ชาวเมือง​ให้​ต่อสู้​ท่าน.</verse>
				<verse number="32">บัดนี้​ท่าน​จง​ยก​กองทัพ​ไป​เวลา​กลางคืน, มา​ซุ่มซ่อน​ไว้​ที่​ทุ่งนา:</verse>
				<verse number="33">พอ​อาทิตย์​ขึ้น​เวลา​เช้า, ท่าน​จง​ยก​ต​รู​เข้า​ตีเมือง​เถิด: ครั้น​ฆาอัล​กับ​กองทัพ​ออก​มา​ต่อสู้, ท่าน​จะ​ทำ​แก่​เขา​ได้​ตาม​ที่​เห็นชอบ</verse>
				<verse number="34">ฝ่าย​อะบีเมเล็ค, กับ​บรรดา​กองทัพ​จง​ยก​มา​ซุ่มซ่อน​อยู่​ตรง​เซ​เค็ม​เป็น​สี่​กอง.</verse>
				<verse number="35">ฆาอัล​บุตร​เอเบด​ก็​ออก​ไป, ยืน​อยู่​ที่​ประตูเมือง; อะบีเมเล็คกับ​กองทัพ​ก็​ลุก​จาก​ที่​ซุ่มซ่อน.</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​ฆาอัล​เห็น​กองทัพ, ก็​เรียน​ซะบูล​ว่า, จง​ดู​เหล่า​ชน​พา​กัน​ลง​มา​จาก​ยอด​เขา. ซะบูลตอบ​ว่า, เจ้า​เห็น​เงา​ภูเขา​ดูเหมือน​คน.</verse>
				<verse number="37">ฆาอัล​เรียน​อีก​ว่า, จง​ดู​เหล่า​คน​ลง​จาก​ดิน​สูง, อีก​กอง​หนึ่ง​มา​ทาง​ต้นสน​ชื่อ​มะ​โอ​นะ​นีม.</verse>
				<verse number="38">ซะบูล​ตอบ​ว่า, ที่​ปาก​เจ้า​ว่า​อะบีเมเล็ค​คือ​ใคร​ที่​เรา​จะ​ต้อง​ปฏิบัติ​นั้น​อยู่​ไหน​เล่า? ชน​เหล่านี้​เป็น​ผู้​ที่​เจ้า​ดูหมิ่น​มิใช่​หรือ? จง​ออก​ไป​สู้รบ​กับ​เขา​เถิด.</verse>
				<verse number="39">ฆาอัล​ก็​นำหน้า​ชาว​เซ​เค็ม, ออก​ไป​รบ​สู้​กับ​อะบีเมเล็ค.</verse>
				<verse number="40">แล้ว​ก็​หนี, อะบีเมเล็คก็​ไล่​ตาม​ผู้คน​ถูก​แทง​ล้มตาย​เป็น​อัน​มาก, จนถึง​ช่อง​ประตูเมือง</verse>
				<verse number="41">อะบีเมเล็ค​ก็​พัก​อยู่​ที่​อะ​รู​มา: ฝ่าย​ซะบูล​ก็​ไล่​ขับ​ฆาอัล​กับ​พี่น้อง, ไม่​ให้​อยู่​เมือง​เซ​เค็ม.</verse>
				<verse number="42">วันพรุ่งนี้, ฝูง​คน​พา​เจ้า​ไป​ที่​ทุ่งนา; แจ้งความ​ให้​อะบีเมเล็ค​รู้.</verse>
				<verse number="43">อะบีเมเล็ค​ก็​รวม​เขา​ไว้, แยก​ออก​เป็น​สาม​กอง, ยก​มา​ซุ่มซ่อน​ไว้​ที่​ทุ่งนา, ให้​คอย​ดู, เห็น​หมู่​ชน​ออก​จาก​เมือง; แล้ว​ให้​รุก​เข้า​ตี.</verse>
				<verse number="44">อะบีเมเล็ค, กับ​กอง​ที่อยู่​ด้วย​ท่าน, ยก​เข้า​ไป​ตรง​ประตูเมือง: อีก​สอง​กอง​ก็​เข้า​ตี​คน​ทั้ง​หลาย​ตาม​ทุ่งนา.</verse>
				<verse number="45">อะบีเมเล็ค​ได้​ตีเมือง​วันยังค่ำ; จึง​มี​ชัย​ชะ​นะ​ได้​เมือง​แล้ว, ฆ่า​ชาวเมือง​เสีย, ทั้ง​ทำลาย​เมือง​เสีย​ด้วย, แล้ว​เอา​เกลือ​โปรย​ลง​ไป</verse>
				<verse number="46">เมื่อ​บรรดา​ชน​ที่อยู่​บน​หอ​รบ​ใน​เซ​เค็ม, ได้ยิน​ก็​หนี​ไป​อยู่​ที่​กำบัง​แน่นหนา​ใน​โบสถ์​พระ​บา​รี​ธ.</verse>
				<verse number="47">มี​ผู้​มา​แจ้ง​แก่​อะบีเมเล็ค​ว่า, บรรดา​พวก​ที่อยู่​บน​หอ​รบ​ใน​เซ​เค็ม​รวม​กัน​หมด​แล้ว.</verse>
				<verse number="48">อะบีเมเล็ค​ก็​ยก​บรรดา​กองทหาร​ขึ้น​เขา​ซะ​ละ​โม​น; จึง​ถือ​ขวาน​ตัด​กิ่งไม้​วาง​บ่า​ของ​ตน, แล้ว​บอก​พรรคพวก​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​เห็น​เรา​ทำ​อย่างไร, ให้​เร่ง​ทำ​ตาม​เถิด.</verse>
				<verse number="49">คน​ทั้งปวง​ก็​ตัด​กิ่งไม้​คน​ละ​อัน, ตาม​อะบีเมเล็ค​ไป​วาง​ไว้​ต่อ​ที่​กำบัง​แล้ว​จุด​ไฟ​เผา​ที่​กำบัง​นั้น​ได้​ล้าง​ผลาญ​ผู้คน; ที่​บน​หอ​รบ​เซ​เค็ม​ตาย​ทั้ง​ชาย​หญิง​สัก​พัน​คน</verse>
				<verse number="50">อะบีเมเล็ค​จึง​ไป​ยัง​เมือง​เธเบศ, ตั้ง​ทัพ​ยก​เข้า​ตี​ก็ได้​เมือง​เธเบศ.</verse>
				<verse number="51">แต่​กลาง​เมือง​นี้​มี​หอ​รบ​มั่นคง, พวก​ชาย​หญิง​ชาวเมือง​พา​กัน​หนี​ไป​อยู่​ที่นั่น, ปิด​ประตู​ไว้, ขึ้น​ไป​อยู่​บน​หลังคา​หอ​รบ.</verse>
				<verse number="52">อะบีเมเล็ค​ก็​มา​ตี​ถึง​หอ​นั้น, เข้า​ไป​ชิด​ประตู​หวัง​จะ​เผา​ไฟ​เสีย.</verse>
				<verse number="53">หญิง​ผู้​หนึ่ง​เอา​หิน​โม่​แป้ง​ก้อน​หนึ่ง​ทิ้ง​ลง​ถูก​ศีรษะ​อะบีเมเล็ค, กระหม่อม​แตก.</verse>
				<verse number="54">ท่าน​ก็​รีบ​เรียก​ชายหนุ่ม​ที่​ถือ​อาวุธ​ของ​ท่าน​มา, สั่ง​ว่า, จง​ถอด​กระบี่, ฆ่า​เรา​เสีย​เถิด, เขา​จะ​ไม่​ได้​ขึ้นชื่อ​ลือ​ว่า​ผู้หญิง​ฆ่า​เรา​ตาย. ชายหนุ่ม​ก็​แทง​เธอ​ให้​สิ้นพระชนม์.</verse>
				<verse number="55">พอ​พวก​ยิศ​รา​เอล​เห็น​ว่า​อะบีเมเล็ค​สิ้นชีพ​แล้ว, ต่าง​คน​ต่าง​ก็​กลับ​ไป​บ้าน.</verse>
				<verse number="56">การ​ชั่วร้าย​ซึ่ง​อะบีเมเล็ค​ได้​กระทำ​แก่​บิดา, คือ​ได้​ฆ่า​พี่น้อง​เจ็ดสิบ​คน​เสีย​นั้น, พระเจ้า​ทรง​ตอบแทน​ให้​กลับ​ถูก​ตนเอง:</verse>
				<verse number="57">ทั้ง​ความ​ชั่วร้าย​ของ​ชาวเมือง​เซ​เค็ม​นั้น​ด้วย พระเจ้า​ทรง​บันดาล​ให้​ตก​ถูก​ศีรษะ​ของ​เขา​เอง: และ​ข้อ​แช่ง​ของ​โยธา​ม​บุตร​ยะ​รู​บา​ละ​นั้น​ก็​สำเร็จ​ถูก​เขา​ทั้งหมด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">อะบีเมเล็ค​ล่วง​ไป​แล้ว, โธลา​บุตร​พูด​อาๆ บุตร ด ฝ่าย​ตระกูล​ยิ​ซา​คา​ร; ชาวบ้าน​ซา​มิ​ร​ใน​เขตต์​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม​ได้​ตั้ง​ขึ้น​ช่วย​กู้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="2">โธ​ลา​ได้​ปกครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ถึง​ยี่​สิบ​สาม​ปี, แล้ว​สิ้นชีพ, (เขา) ก็​ฝังศพ​ไว้​ที่​บ้าน​ซา​ม​รี</verse>
				<verse number="3">ต่อมา​ยา​อี​ร, ชาว​ฆี​ละ​อาด, ได้​ตั้ง​ตัว​ขึ้น​ครอบครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ถึง​ยี่​สิบ​สอง​ปี.</verse>
				<verse number="4">ท่าน​มี​บุตรชาย​สาม​สิบ​คน, ที่​เคย​ขี่​ลูก​ฬา​สาม​สิบ​ตัว, เป็น​เจ้าเมือง​สาม​สิบ​เมือง, เรียกชื่อ​ว่า, เมือง​ยา​อี​ร, มี​อยู่​ใน​เขตต์ฆี​ละ​อาด​จน​ทุก​วันนี้.</verse>
				<verse number="5">ยา​อี​ร​สิ้นชีพ​แล้ว, ก็​ฝัง​ไว้​ที่​เมือง​คา​โม​น</verse>
				<verse number="6">พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​กระทำ​ผิด​ฉะ​เพาะ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​อีก​ครั้ง​หนึ่ง, คือ​ไป​ปฏิบัติ​พระ​บะ​อา​ลีม, และ​พระ​อัศธะ​โร​ธ, และ​พระ​ของ​แผ่น​ดิน​ซุเรีย, และ​พระ​ของ​เมือง​ซี​โดน, พระ​ของ​แผ่น​ดิน​โม​อาบ, พระ​ของ​ชาติ​อัม​โม​น, และ​พระ​ของ​ชาว​ฟะลิศ​ตีม, ได้​ละทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสีย, หา​ปฏิบัติ​พระองค์​ไม่.</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กริ้ว​พวก​ยิศ​รา​เอล, จึง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม, และ​อัม​โม​น.</verse>
				<verse number="8">ใน​ขณะนั้น​ชน​เหล่านี้​ข่มเหง​ย่ำยี​พวก​ยิศ​รา​เอล: คือ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่อยู่​ข้าง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ฟาก​ข้าง​โน้น. ใน​แผ่น​ดิน​อะ​โมรี​ซึ่ง​อยู่​ใน​ฆี​ละ​อาด​สิ้น​สิบ​แปด​ปี</verse>
				<verse number="9">อนึ่ง, ชน​ชาว​อัม​โม​น​ก็​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ไป​เพื่อ​จะ​รบพุ่ง​ตระกูล​ยะฮูดา, เบ็นยา​มิ​น, และ​เอ็ฟ​รา​ยิม; พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​มี​ความ​เดือดร้อน​ยิ่ง​นัก</verse>
				<verse number="10">พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​ร้องทุกข์, ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์, ด้วย​ละทิ้ง​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​เสีย. ไป​ปฏิบัติ​พระ​บะ​อา​ลีม.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, “เรา​ช่วย​พวก​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​พวก​อาย​ฆุป​โต, อะโมรี, อัม​โม​น​และ​ฟะลิศธีม​แล้ว​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="12">ขณะ​พวก​ซี​โดน​และ​อะ​มา​เล็ค​และ​มา​โอน​ย่ำยี​เจ้า​ทั้ง​หลายๆ ร้องทุกข์​ถึง​เราๆ ก็ได้​ช่วย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​พ้น​มือ​เขา​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="13">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ละทิ้ง​เสีย, ไป​ปฏิบัติ​พระ​อื่นๆ: เพราะ​อย่าง​นั้น​เรา​จะ​ไม่​ช่วย​เจ้า​ทั้งปวง​อีก.</verse>
				<verse number="14">จง​ไป​ร้องทุกข์​แก่​เหล่า​พระ​ที่​เจ้า​เลือกสรร​ไว้​นั้น; ให้​ช่วย​พวก​เจ้า​ใน​ขณะ​ความ​ทุกข์​ของ​พวก​เจ้า​นี้​เถิด.”</verse>
				<verse number="15">พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทำ​ผิด​แล้ว: ขอ​พระองค์​จง​ทรง​กระทำ​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า​แล้วแต่​พระองค์​ทรง​เห็นควร​เถิด; เว้นแต่, ขอ​ทรง​โปรด​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​รอด​ใน​ครั้งนี้​เถิด.</verse>
				<verse number="16">พระ​ต่าง​ประเทศ​นั้น​เขา​ได้​ละ​ทิ้ง​เสีย​ให้​พ้น​ตัว, ไป​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา: ฝ่าย​พระองค์​ทรง​โท​มนัศ​พระทัย, ด้วย​ความ​ลำบาก​เดือดร้อน​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​ชาว​อัม​โม​น​ก็​ยก​ทัพ​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​เมือง​ฆี​ละ​อาด, และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​ประชุม​กัน​ตั้ง​ทัพ​ที่​มิ​ศ​พา.</verse>
				<verse number="18">เจ้านาย​กับ​ไพร่พล​ชาว​ฆี​ละ​อาด​พูด​กัน​ว่า, ผู้ใด​จะ​ตั้งต้น​การ​รบ​สู้​ชาว​อัม​โม​น​ก่อน? จง​ให้​ผู้​นั้น​เป็น​หัวหน้า​ชาว​ฆี​ละ​อาด​ทั้งสิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ยิพธา​บุตร​ฆี​ละ​อาด​เป็น​คน​มี​ฝีมือ, ซึ่ง​เกิด​แต่​มารดา​ซึ่ง​เป็น​ทา​สี.</verse>
				<verse number="2">ภรรยา​ฆี​ละ​อาด​มี​บุตรชาย​หลาย​คน; ครั้น​บุตร​ภรรยา​หลวง​เจริญ​โต​ขึ้น​แล้ว, จึง​ขับไล่​ยิพธา​ว่า, เจ้า​จะ​ไม่​ได้​มรดก​ใน​วงศ์​บิดา​ของ​เรา; ด้วย​เจ้า​เป็น​บุตร​เมียน้อย.</verse>
				<verse number="3">ยิพธา​ก็​หนี​พวก​พี่น้อง, ไป​อาศัย​อยู่​แผ่น​ดิน​โค​บ: มี​เหล่า​พวก​คน​ถ่อย​มา​คบคิด​ร่วม​กัน, ตาม​ยิพธา​ไป</verse>
				<verse number="4">ครั้น​ล่วง​มา​หลาย​วัน, พวก​อัม​โม​น​ก็​รบพุ่ง​ต่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ชาวเมือง​อัม​โม​น​รบพุ่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น, พวก​ผู้เฒ่าผู้แก่​เมือง​ฆี​ละ​อาด​ไป​เชิญ​ยิพธา​ให้​มา​จาก​แผ่น​ดิน​โค​บ:</verse>
				<verse number="6">ชวน​ยิพธา​ว่า, เชิญ​มา​เป็น​ผู้นำ​หน้า​พวกเรา, เรา​จะ​ได้​รบ​สู้​กับ​พวก​อัม​โม​น.</verse>
				<verse number="7">ยิพธา​ตอบ​ผู้เฒ่าผู้แก่​เมือง​ฆี​ละ​อาด​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ชัง​เรา, จึง​ไล่​เรา​ไป​เสีย​จาก​พงศ์พันธุ์​บิดา​ของ​เรา​มิใช่​หรือ? เมื่อ​เจ้า​มี​ความ​ลำบาก​เดี๋ยวนี้​มา​หา​เรา​ทำไม​เล่า?</verse>
				<verse number="8">ผู้เฒ่า​แก่​ฆี​ละ​อาด​ตอบ​ยิพธา​ว่า, เดี๋ยวนี้​เรา​กลับ​มา​หา​ท่าน, เพื่อ​จะ​ได้​ช่วย​กัน​รบพุ่ง​ชาวเมือง​อัม​โม​น, แล้ว​จะ​ตั้ง​ท่าน​เป็น​หัวหน้า​ทั่ว​ชาวเมือง​ฆี​ละ​อาด.</verse>
				<verse number="9">ยิพธา​จึง​ตอบ​ผู้เฒ่า​แก่​ชาว​ฆี​ละ​อาด​ว่า, แม้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​พวกเรา​กลับ​ไป​ทำ​ศึก​แก่​พวก​อัม​โม​น, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ต่อหน้า​เราๆ จะ​เป็น​หัวหน้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย (แน่) หรือ?</verse>
				<verse number="10">ผู้เฒ่า​แก่​ฆี​ละ​อาด​จึง​บอก​ยิพธา​ว่า, ถ้า​ไม่​ทำ​ตาม​คำ​ของ​ท่าน, พระ​ยะ​โฮ​วา​จง​เป็น​พะ​ยาน​ใน​ท่ามกลาง​เรา​เถิด.</verse>
				<verse number="11">ยิพธา​ก็​ไป​ด้วย​ผู้เฒ่า​แก่​ฆี​ละ​อาด, และ​ชน​ทั้งปวง​ยก​ยิพธา​ตั้ง​ให้​เป็น​หัวหน้า​บังคับ​เขา​ทั้ง​หลาย: ยิพธาก็​กล่าว​บรรดา​คำสัญญา​นั้น​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​มิ​ศ​พา</verse>
				<verse number="12">ยิพธา​จึง​ให้​ทูต​ไป​ทูล​กษัตรย์อัม​โม​น​ว่า, เป็น​อย่างไร​ท่าน​จึง​ยก​ทัพ​มา​รบ​ที่​อา​ณาเขตต์​ของ​เรา?</verse>
				<verse number="13">กษัตรย์อัม​โม​น​ตรัส​ตอบ​ทูต​ยิพธา​ว่า, ด้วย​พวก​ยิศ​รา​เอล​เมื่อ​ขึ้น​มา​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ได้​ตี​เอา​อา​ณาเขตต์​ของ​เรา, ตั้งแต่​แม่น้ำ​อา​ระ​โน​น​ถึง​แม่น้ำ​ยา​โบ​ค​และ​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน: บัดนี้​ท่าน​จง​คืน​เมือง​เหล่านั้น​ให้​โดย​ดี.</verse>
				<verse number="14">ยิพธา​ก็​ใช้​ทูต​กลับ​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​อัม​โม​น​อีก:</verse>
				<verse number="15">ให้​ทูล​อย่าง​นี้​ว่า, พวก​ยิศ​รา​เอล​หา​ได้​ตี​แผ่น​ดิน​โม​อาบ​และ​แผ่น​ดิน​อัม​โม​น​ไม่:</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ขึ้น​มา​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​นั้น, พวก​ยิศ​รา​เอล​ไป​ทาง​ป่า​ถึง​ทะเลแดง, แล้ว​มา​ยัง​เมือง​เคเดศ;</verse>
				<verse number="17">ครั้งนั้น​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​พวก​ทูต​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​อะ​โดม, ทูล​ว่า, ขอ​อนุญาต​ยก​ข้าม​เมือง​ท่าน​ไป: ฝ่าย​กษัตริย์​อะ​โดม​ไม่​ยอม​จึง​ใช้​พวก​ทูต​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​โม​อาบๆ ก็​ไม่​ยอม: พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​พัก​อยู่​ใน​เมือง​เคเดศ.</verse>
				<verse number="18">เขา​ก็​พา​กัน​ไป​ทาง​ป่า, อ้อม​แผ่น​ดิน​อะ​โดม, และ​แผ่น​ดิน​โม​อาบ, แล้ว​ไป​ข้าง​ตะวันออก​แห่ง​เมือง​โม​อาบ, ตั้ง​ทัพ​อยู่​ฝั่ง​แม่น้ำ​อา​ระ​โน​น​ฟาก​ข้าง​โน้น มิได้​เข้า​ยัง​เขตต์​โม​อาบ: ด้วยว่า​อา​ระ​โน​น​เป็น​ที่​สิ้น​เขตต์​แดน​โม​อาบ.</verse>
				<verse number="19">พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​ใช้​ทูต​ไป​เฝ้า​ซี​โฮ​น​กษัตริย์​ชาว​อะ​โมรี, ที่​กรุง​เฮ​ศ​โบ​น, ทูล​ว่า, ขอ​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ข้าม​แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน​ไป​ยัง​ที่​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​ซี​โฮ​น​ไม่​ไว้ใจ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​จะ​เข้า​มา​ใน​แดน​ของ​ท่าน: จึง​เกณฑ์​บรรดา​ไพร่พล​ของ​ท่าน, ประชุม​กัน​ตั้ง​ทัพ​ที่​ยา​ฮา​ศ, รบพุ่ง​ต่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="21">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ได้​ทรง​มอบ​ซี​โฮ​น​กับ​บรรดา​พล​ไพร่​ไว้​ใน​มือ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ให้​ฆ่าฟัน​เสีย, พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​แผ่น​ดิน​ของ​ชาวเมือง​อะ​โมรี, กับ​ชาวเมือง​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="22">มี​ชัย​ได้​อา​ณาเขตต์อะ​โมรี​ทั้งสิ้น, ตั้งแต่​แม่น้ำ​อา​ระ​โน​น​ถึง​แม่น้ำ​ยา​โบ​ค, และ​ตั้งแต่​ป่า​ถึง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน.</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทรง​ขับไล่​ชาวเมือง​อะ​โมรี​ออก​ต่อหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​แล้ว, พระองค์​จะ​ทรง​ขับไล่​พวก​นั้น​หรือ?</verse>
				<verse number="24">เมือง​ใดๆ ที่​คี​โม​ศพ​ระ​ของ​พระองค์​ประทาน​ให้​จะ​ได้​เมือง​นั้น​มิใช่​หรือ? แต่​ชาวเมือง​ใดๆ ก็ดี​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทรง​ขับไล่​ออก​ต่อหน้า​ข้าพ​เจ้าๆ จะ​ได้​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="25">ส่วน​พระองค์​ประเสริฐ​กว่า​บา​ลา​ค​บุตร​ซี​โฟร, กษัตริย์​โม​อาบ​หรือ? ท่าน​เคย​ทำ​ศึก​แข่ง​เจ้า​ต่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​หรือ?</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​อยู่ ณ กรุง​เฮ​ศ​โบ​น​กับ​ใน​หมู่บ้าน​แห่ง​กรุง​นั้น, และ​ใน​เมือง​อะ​โร​เออร์, กับ​ใน​หมู่บ้าน​นั้น, และ​บรรดา​เมือง​ที่อยู่​ริมแม่น้ำ​อา​ระ​โน​น​นั้น​ถึง​สาม​ร้อย​ปี, เหตุไร​จึง​ไม่​เรียก​คืน​ไป​ใน​ระหว่าง​เวลา​นั้น?</verse>
				<verse number="27">เรา​มิได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์, ฝ่าย​พระองค์​ทำ​ผิด​อัน​ร้ายแรง​ต่อ​เรา​ใน​การ​ยก​มา​รบพุ่ง: ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​เป็น​ประทาน​จง​ตัดสิน​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ยิศ​รา​เอล​กับ​พวก​อัม​โม​น​วันนี้.</verse>
				<verse number="28">แต่​กษัตริย์​อัม​โม​น​ก็​ไม่​ฟัง​ถ้อยคำ​ซึ่ง​ยิพธา​ใช้​ทูต​ไป​ทูล​นั้น</verse>
				<verse number="29">พระ​วิญญาณ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ส​รวม​ทับ​ยิพธา, ท่าน​ก็​ผ่าน​เขตต์ฆี​ละ​อาด, และ​มะ​นา​เซ, และ​มิ​ศ​พา ณ ฆีละ​อาด​ข้าม​ไป​หา​พวก​อัม​โม​น.</verse>
				<verse number="30">ยิพธา​ปฏิญาณ​ไว้​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ถ้า​พระองค์​จะ​ทรง​มอบ​ชาวเมือง​อัม​โม​น​ไว้​ใน​มือ​ข้าพ​เจ้า​จริง,</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​มี​ชัย​ชะ​นะ​ชาวเมือง​อัม​โม​น​มา​แล้ว สิ่งใดๆ ออก​มา​ต้อนรับ​ข้าพ​เจ้า​จาก​ประตู​บ้าน, สิ่ง​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​เผา​เป็น​เครื่องบูชา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​ยิพธาข้าม​ไป​ถึง​พวก​อัม​โม​น​ก็​รบ​สู้; พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ยิพธา.</verse>
				<verse number="33">ยิพธา​ก็​ฟัน​ฆ่า​พวก​นั้น​ตั้งแต่​อะ​โร​เออร์, ตลอด​เพียง​ทางเข้า​ตำบล​มิ​นิธ, เป็น​ยี่​สิบ​เมือง, จนถึง​สนาม​สวน​องุ่น, ผู้คน​ล้มตาย​มาก​กว่า​มาก. พวก​อัม​โม​น​ก็​อัปราชัย​ต่อหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="34">ขณะ​เมื่อ​ยิพธา​กลับ​มา​ยัง​มิ​ศ​พา, บ้าน​ของ​ตน, บุตรสาว​ซึ่ง​เป็น​บุตร​คน​เดียว​ของ​ท่าน, ถือ​ฉาบ​ออก​มา​เต้น​โลด​ต้อนรับ: บุตรชาย​หรือ​บุตรหญิง​ท่าน​ไม่​มี​เลย.</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​ยิพธา​พบ​บุตรสาว, แล้ว​ก็​ฉีก​เสื้อ​ของ​ตน​เสีย​ว่า, โอ้​ลูก​เอ๋ย! เจ้า​ทำ​ให้​พ่อ​เป็นทุกข์, มี​ความ​เดือดร้อน​มาก: ด้วย​เรา​ออกปาก​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​แล้ว, จะ​กลับ​คำ​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="36">บุตรสาว​ตอบ​ว่า, บิดา​เจ้าข้า, ถ้า​ท่าน​ได้​ทูล​ไว้​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​อย่างไร, ก็​จง​ทำ​แก่​ข้าพ​เจ้า​เหมือน​วาจา​นั้น​เถิด; ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​แก้แค้น​พวก​อัม​โม​น​ข้าศึก​ให้​ท่าน​แล้ว.</verse>
				<verse number="37">นาง​จึง​กล่าว​แก่​บิดา​ว่า, จง​ทำ​อย่าง​นี้​แก่​ข้าพ​เจ้า​เถิด: ให้​รอ​ไว้​สอง​เดือน​ก่อน, เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​ไป​เที่ยว​ขึ้นลง​ตาม​ภูเขา, และ​ร้องไห้​พร้อมกัน​กับ​เพื่อน, ด้วย​ฉัน​เป็น​พรหมจารี.</verse>
				<verse number="38">บิดา​ว่า, ไป​เถิด, ปล่อย​ไป​สอง​เดือน: นาง​กับ​พวก​หญิง​ที่​ชอบ​กัน, ก็​เที่ยว​ไป​บน​เขา​ร้องไห้​เป็นทุกข์​ด้วย​ตัว​เป็นสาว​พรหมจารี.</verse>
				<verse number="39">ครั้น​ถ้วน​สอง​เดือน​แล้ว, นาง​กลับ​มา​หา​บิดาๆ ก็​ทำ​แก่​นาง​ตาม​คำ​ปฏิญาณ: ด้วย​นาง​ไม่​เคย​ร่วม​รู้​กับ​ชาย. นี่​ก็​เป็น​ธรรมเนียม​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="40">บุตรสาว​ชาว​ยิศ​รา​เอล​ก็​เที่ยว​ไป​ร้องทุกข์​เป็น​ที่​ระลึก​แห่ง​บุตรสาว​ยิพธา​ชาว​ฆี​ละ​อาด​ปี​ละ​สี่​วัน​ทุก​ปีๆ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ฝ่าย​พวก​เอ็ฟ​รา​ยิม​ก็​ชุมนุม​กัน, ไป​ทาง​ทิศเหนือ, เพื่อ​จะ​เรียน​ยิพธา​ว่า, เมื่อ​ข้าม​ไป​รบ​พวก​อัม​โม​น​นั้น, เป็น​อย่างไร​จึง​ไม่​เรียก​พวกเรา​ไป​ด้วย? เรา​จะ​จุด​ไฟ​เผา​เรือน​ทับ​ศีรษะ​ของ​เจ้า​เสีย.</verse>
				<verse number="2">ยิพธา​จึง​บอก​เขา​ว่า, เรา​กับ​พล​ไพร่​ของ​เรา​ติด​การ​ศึก​ใหญ่​กับ​ชาวเมือง​อัม​โม​น; เมื่อ​เรา​เรียก​เจ้า​ทั้ง​หลายๆ มิได้​ช่วย​เรา​ให้​พ้น​มือ​เขา.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เห็น​ว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​เป็น​ธุระ​แล้ว, เรา​ก็​เอาชีวิต​ของ​เรา​ไว้​ใน​กำมือ​ของ​เรา, ยก​ไป​ต่อสู้​กับ​พวก​อัม​โม​น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​เรา: วันนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มา​ทำ​ศึก​รบพุ่ง​ต่อ​เรา​ทำไม​เล่า?</verse>
				<verse number="4">ยิพธา​จึง​ได้​รวบรวม​บรรดา​ชาว​ฆี​ละ​อาด, ไป​รบ​สู้​กับ​ข้า​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม: ชน​ชาว​ฆี​ละ​อาด​ชะ​นะ​ฟัน​ฆ่า​พวก​เอ็ฟ​รา​ยิม, เพราะ​พวก​นี้​พูด​ว่า, เจ้า​ชาว​ฆี​ละ​อาด​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​หลบหนี​พวก​เอ็ฟ​รา​ยิม, ใน​ท่ามกลาง​ชน​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม​และ​มะ​นา​เซ.</verse>
				<verse number="5">ชน​ชาว​ฆี​ละ​อาด​ก็​ตั้ง​ขวาง​ท่า​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​นั้น​พวก​เอ็ฟ​รา​ยิม​ไว้; อยู่​มา​เมื่อ​พวก​เอฟ​รา​ยิม​หนี​ไป​ว่า, ขอ​ให้​ข้าม​ไป​เถิด; ชาว​ฆี​ละ​อาด​จึง​ถาม​เขา​ว่า, เจ้า​เป็น​ชาวเมือง​เอ็ฟ​รา​ยิม​หรือ? ถ้า​เขา​บอก​ว่า, ไม่​ใช่;</verse>
				<verse number="6">ชาว​ฆี​ละ​อาด​สั่ง​เขา​ให้​ว่า​คำ, ซิบ​โบ​เลธ: เขา​ก็​ว่า​ซิบ​โบ​เลธ: ออก​เสียง​นั้น​ไม่​ชัด. พวก​ฆี​ละ​อาด​จึง​จับ​เขา​ฆ่า​เสีย​ที่​ท่า​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน: คราว​นั้น​ชาว​เอ็ฟ​รา​ยิม​ตาย​ถึง​สี่​หมื่น​สอง​พัน​คน</verse>
				<verse number="7">ยิพธา​ชาว​ฆี​ละ​อาด​ครอบครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​หก​ปี. แล้ว​ก็​สิ้นชีพ, ฝัง​ไว้​ที่​เมือง​ฆี​ละ​อาด.</verse>
				<verse number="8">ถัด​ยิพธา​มา​อิบ​ซาน​ชาว​เบธเลเฮ็ม​ปกครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ต่อไป.</verse>
				<verse number="9">ท่าน​มี​บุตรชาย​สาม​สิบ​คน, บุตรสาว​สาม​สิบ​คน, ท่าน​ก็​ให้​พวก​บุตร​นั้น​ออก​ไป​ที่​อื่น, และ​ท่าน​ได้​นำ​หญิงสาว​สาม​สิบ​คน​มา​แต่​อื่น​ให้​บุตรชาย​ท่าน. ท่าน​ปกครอง​ชาว​ยิศ​รา​เอล​ได้​เจ็ด​ปี.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​อิบ​ซาน​สิ้นชีพ​แล้ว, ก็​ฝัง​ไว้​ที่​เบธเล​เฮ​ม</verse>
				<verse number="11">ถัด​อิบ​ซาน, เอโลน​ชาวเมือง​ซะบู​โลน​ก็​ครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ต่อไป; ท่าน​ครอบครอง​อยู่​สิบ​ปี.</verse>
				<verse number="12">เอ​โลน​ชาวเมือง​ซะบู​โลน​สิ้นชีพ​แล้ว, ฝัง​ไว้​ที่​เมือง​อะ​ยา​โลน​เขตต์ซะบู​โลน</verse>
				<verse number="13">ต่อ​เอ​โลน​มา, อับ​โดน​บุตร​ฮีเลล​ชาว​พิ​รา​โธน​ก็​ครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="14">ท่าน​มี​บุตรชาย​สี่​สิบ​คน​หลาน​ชาย​สาม​สิ​ม​คน, เคย​ขี่​ลูก​ลา​เจ็ดสิบ​ตัว: ท่าน​ปกครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​แปด​ปี.</verse>
				<verse number="15">อับ​โดน​บุตร​ฮีเลล​ชาว​พิ​รา​โธน​ก็​สิ้นชีพ, แล้ว​ฝัง​ไว้ ณ เมือง​พิ​รา​โธน​ที่​ภูเขา​พวก​อะ​มา​เล็คเขตต์​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ครั้น​พวก​ยิศ​รา​เอล​กระทำ​ผิด​ฉะ​เพาะ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​อีก​ครั้ง​หนึ่ง; พระองค์​ได้​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม​สี่​สิบ​ปี</verse>
				<verse number="2">มี​ชาย​ผู้​หนึ่ง​แต่​ตระกูล​ดาน, เป็น​ชาว​โซ​รา​ชื่อ​มา​โน​ฮา; ภรรยา​เขา​เป็น​หมัน, ไม่​มี​บุตร.</verse>
				<verse number="3">ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ปรากฏ​ตรัส​แก่​นาง​นั้น​ว่า, ดู​เถิด​เจ้า​เป็น​หมัน​มิได้​มี​บุตร: แต่​เจ้า​จะ​มี​ครรภ์​เกิด​บุตรชาย​คน​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="4">บัดนี้​เจ้า​สงวน​ตัว​ไว้, อย่า​ดื่ม​น้ำ​องุ่น​หรือ​สุรา, และ​อย่า​กิน​ของ​ที่​ไม่​สะอาด​เลย:</verse>
				<verse number="5">เพราะ​เจ้า​จะ​มี​ครรภ์​เกิด​บุตรชาย; และ​มีดโกน​อย่า​ให้​ถูก​ศีรษะ​เขา: ด้วย​ทารก​นี้​จะ​ต้อง​ปฏิญาณ​ไว้​แก่​พระเจ้า​ตั้งแต่​อยู่​ใน​ครรภ์: และ​เขา​จะ​ตั้งต้น​ช่วย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​พ้น​มือ​พวก​ฟะลิศ​ตีม.</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​หญิง​นั้น​จึง​ไป​บอก​สามี​ว่า, มี​บุรุษ​แห่ง​พระเจ้า​มา​หา​ข้าพ​เจ้า, หน้า​ของ​บุรุษ​นั้น​เป็น​เหมือน​พักตร​ทูต​พระเจ้า, น่ากลัว​นัก: ข้าพ​เจ้า​มิได้​ถาม​ว่า​มา​แต่ไหน, และ​ท่าน​ไม่​บอก​นาม​ให้​ฉัน​รู้:</verse>
				<verse number="7">บุรุษ​นั้น​บอก​ว่า, เจ้า​จะ​มี​ครรภ์, เกิด​บุตรชาย, เหตุ​ฉะนั้น, อย่า​ดื่ม​น้ำ​องุ่น​หรือ​สุรา, และ​อย่า​กิน​ของ​ที่​ไม่​สะอาด​เลย: ด้วย​กุมาร​นี้​จะ​ต้อง​ปฏิญาณ​ไว้​แก่​พระเจ้า​ตั้งแต่​อยู่​ใน​ครรภ์​จน​วัน​ตาย</verse>
				<verse number="8">แล้ว​มา​โน​ฮา​ก็​อ้อนวอน​ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ข้า​แต่​พระเจ้า, บุรุษ​แห่ง​พระเจ้า​ที่​พระองค์​ทรง​ใช้​มา​นั้น ขอ​โปรด​ให้​กลับ​มา​หา​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อีก, ให้​สอน​ข้าพ​เจ้า​ว่า​ควร​ทำ​แก่​บุตร​ที่​จะ​บังเกิด​มา​นั้น​อย่างไร.</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​ทรง​สดับ​เสียง​มา​โน​ฮา; ทูต​แห่ง​พระเจ้า​จึง​กลับ​มา​หา​หญิง​นั้น​อีก​เมื่อ​นั่ง​อยู่​ที่​ทุ่งนา: ส่วน​มา​โน​ฮา​สามี​มิได้​อยู่​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">หญิง​นั้น​ก็​รีบ​วิ่ง​ไป​บอก​สามี​ว่า, บุรุษ​ผู้​ที่มา​วานซืน​นี้​นั้น​ก็​มา​ปรากฏ​แก่​ฉัน​อีก​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">มา​โน​ฮา​จึง​ลุก​ขึ้น, ตาม​ภรรยา​ไป​หา​บุรุษ​นั้น​ถาม​ว่า, ท่าน​คือ​บุรุษ​ที่​ได้​พูด​แก่​ภรรยา​ข้าพ​เจ้า​หรือ? บุรุษ​นั้น​บอก​ว่า, เรา​คือ​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="12">มา​โน​ฮา​ก็​ทูล​ว่า, ขอ​ให้​คำ​ที่​ท่าน​กล่าว​นั้น​สำเร็จ​เถิด. ข้อบังคับ​ทารก​นั้น​จะ​มี​อะไร​บ้าง, จะ​ให้​ทำ​อย่างไร?</verse>
				<verse number="13">ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​มา​โน​ฮา​ว่า, สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​เรา​ได้​บอก​แล้ว​นั้น​ให้​นาง​ระวัง​เถิด.</verse>
				<verse number="14">ของ​สิ่งใดๆ ซึ่ง​เกิด​จาก​เถา​องุ่น​อย่า​ให้​นาง​กิน, น้ำ​องุ่น​หรือ​สุรา​ก็ดี​อย่า​ให้​ดื่ม, และ​สิ่งของ​ใดๆ ที่​ไม่​สะอาด​อย่า​ให้​กิน​เลย: ข้อ​ที่​เรา​สั่ง​แล้ว​นาง​ต้อง​รักษา​ถือ​ไว้​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="15">มา​โน​ฮา​จึง​ทูล​ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ขอ​ท่าน​จง​รอ​อยู่, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​จัดแจง​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​ให้​ท่าน.</verse>
				<verse number="16">ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​มา​โน​ฮา​ว่า, ถึง​เจ้า​จะ​ให้​รอ​อยู่, เรา​จะ​ไม่​กิน​อาหาร​ของ​เจ้า: แม้น​เจ้า​จะ​ทำ​เครื่องบูชา​ยัญ, จง​ทำ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด, ด้วย​มา​โน​ฮา​ไม่​รู้​ว่า​ท่าน​องค์​นี้​เป็น​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="17">มา​โน​ฮา​ทูลถาม​ทูต​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ท่าน​ชื่อ​อะไร? เพราะว่า​เมื่อ​คำ​ของ​ท่าน​สำเร็จ​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​สอง​จะ​ได้​ถวาย​เกียรติยศ.</verse>
				<verse number="18">ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​มา​โน​ฮา​ว่า, เหตุไร​จึง​ถาม​ชื่อ​เรา? ด้วย​เห็น​เป็น​ความ​ลึกลับ​หรือ?</verse>
				<verse number="19">ครั้น​มา​โน​ฮา​นำ​ลูก​แพะ​กับ​เครื่องบูชา, วาง​บน​แผ่น​ศิลา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา; พระองค์​ทรง​แสดง​การ​อัศจรรย์; ให้​มา​โน​ฮา​กับ​ภรรยา​เห็น.</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​เปลวไฟ​จาก​แทน​บูชา​โพลง​ขึ้น​บน​ฟ้า, ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​เหาะ​ขึ้น​ใน​เปลวเพลิง​แท่น​บูชา. พอ​มา​โน​ฮา​กับ​ภรรยา​เห็น​แล้ว, ก็​หมอบ​ก้มหน้า​ลง​ที่ดิน</verse>
				<verse number="21">ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ปรากฏ​แก่​มา​โน​ฮา​และ​ภรรยา​ต่อไป​อีก. ขณะนั้น​มา​โน​ฮา​ก็​รู้​ว่า​ท่าน​ผู้​นี้​เป็น​ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="22">มา​โน​ฮา​จึง​พูด​แก่​ภรรยา​ของ​ตน​ว่า, เรา​คงจะ​ตาย, เพราะ​เรา​ได้​เห็น​พระเจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​ภรรยา​ตอบ​ว่า, แม้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ประสงค์​จะ​ประหาร​ชีวิต​เรา​เสีย, พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​รับ​เครื่องบูชา​ยัญ​และ​ของ​ถวาย​จาก​มือ​เรา, และ​พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​โปรด​ให้​เรา​เห็น​บรรดา​การ​เหล่านี้​หรือ​ให้​ฟัง​เรื่อง​เช่นนี้​ใน​บัดเดี๋ยว​นี้​เลย.</verse>
				<verse number="24">และ​นาง​นั้น​ก็​คลอด​บุตรชาย​ให้​ชื่อ​ว่า, ซิม​โซน: ทารก​นี้​ก็​วัฒนา​ขึ้น, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​อวย​พระ​พร​ให้​เขา.</verse>
				<verse number="25">พระ​วิญญาณ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตั้งต้น​ส​รวม​ทับ​เขา​เป็น​คราวๆ ณ ที่​มะ​ฮะ​เน​ดาน​อยู่​ใน​ระหว่าง​โซ​รา​กับ​เอศธา​โอ​ล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ซิม​โซน​ได้​ลง​ไป​ยัง​เมือง​ธิมนัธ, เห็น​บุตรสาว​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​คน​หนึ่ง​ที่​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="2">แล้ว​กลับ​ขึ้น​มา​แจ้ง​แก่​บิดา​มารดา​ว่า, ได้​พบ​หญิง​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม​คน​หนึ่ง​ใน​เมือง​ธิมนัธ: โปรด​ไป​ขอ​เขา​ให้​ภรรยา​ของ​ฉัน.</verse>
				<verse number="3">บิดา​มารดา​จึง​ตอบ​ว่า, บุตรสาว​ใน​วงศ์​ญาติ​ของ​เจ้า​หรือ​บรรดา​วงศ์​ญาติ​ของ​เรา​ไม่​มี​สัก​คน​หรือ? เจ้า​จึง​จะ​ไป​รับ​ภรรยา​มา​แต่​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม​ที่​ไม่​ได้​รับศีล​สุนัศ, ซิม​โซน​จึง​ตอบ​บิดา​ว่า, จง​ไป​ขอ​หญิง​นั้น​ให้​ฉัน​เถิด; ด้วย​เขา​เป็น​ที่​จับใจ​ฉัน​มาก​นัก.</verse>
				<verse number="4">บิดา​มารดา​ไม่​รู้​ว่า​เหตุการณ์​นั้น​เกิด​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ทรง​หาเหตุ​จะ​ต่อสู้​พวก​ฟะ​ลิศ​ตีม: ด้วย​ใน​กาล​ครั้งนั้น​พวก​ยิศ​รา​เอล​อยู่​ใต้​บังคับ​ชาติ​ฟะ​สิ​ศ​ตี​ม</verse>
				<verse number="5">ซิม​โซน​กับ​บิดา​มารดา​จึง​พา​กัน​ลง​ไป​เมือง​ธิมนัธ, พอ​เข้า​สวน​องุ่น​เมือง​นั้น​มา​แล้ว: ก็​มี​สิงห์โต​หนุ่ม​ตัว​หนึ่ง​ได้​คำราม​ซิม​โซน.</verse>
				<verse number="6">พระ​วิญญาณ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ส​รวม​ทับ​ซิม​โซนๆ ก็​ฉีก​มัน​ดุจ​ฉีก​ตัว​ลูก​แพะ, โดย​ไม่​มี​สิ่งใด​ใน​มือ: การ​ที่​เขา​ทำ​นี้​มิได้​บอกเล่า​ให้​บิดา​มารดา​รู้.</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ซิม​โซน​ก็​ลง​ไป​พูด​กับ​หญิง​นั้น, มี​ความ​ชอบใจ​มาก.</verse>
				<verse number="8">ภายหลัง​เมื่อ​กลับ​มา​รัก​หญิง​นั้น, เขา​ก็​แวะ​ไป​ดู​ซาก​สิงห์โต: เห็น​รัง​ผึ้ง​ทั้ง​มี​น้ำผึ้ง​อยู่​ใน​ซาก​สิงห์โต.</verse>
				<verse number="9">ซิม​โซน​ก็​เอื้อม​มือ​หยิบ​รวง​ผึ้ง, กิน​พลาง​เดิน​พลาง​จนถึง​บิดา​มารดา​จึง​ให้​กิน​ด้วย: แต่​ไม่​ได้​บอก​ว่า​ได้​น้ำผึ้ง​มา​จาก​ซาก​สิงห์โต</verse>
				<verse number="10">ส่วน​บิดา​มารดา​ก็​ลง​ไป​หา​หญิง​นั้น: และ​ซิม​โซน​ได้​ทำ​การ​เลี้ยง ณ ที่​นั้น, ตาม​ธรรมเนียม​ของ​ผู้​ที่​เป็น​เจ้าบ่าว.</verse>
				<verse number="11">ครั้น​ชน​ทั้งปวง​พบ​ซิม​โซน​ก็​พา​ชายหนุ่ม​สาม​สิบ​คน​มา​เป็นเพื่อน.</verse>
				<verse number="12">ซิม​โซน​จึง​พูด​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ให้​ข้าพ​เจ้า​ทาย​ปริศนา​ท่าน​ทั้งปวง​ข้อ​หนึ่ง: แม้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​แก้​ให้​ข้าพ​เจ้า​ภายใน​การ​เลี้ยง​เจ็ด​วันนี้​ได้​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​จะ​ให้​เสื้อชั้นใน​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​สาม​สิบ​ตัว ชั้นนอก​สาม​สิบ​ตัว:</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​คิด​แก้​ไม่​ได้, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ให้​เสื้อชั้นใน​สาม​สิบ​ตัว, ชั้นนอก​สาม​สิบ​ตัว​แก่​ข้าพ​เจ้า. คน​เหล่านั้น​จึง​ว่า, จง​กล่าว​ปริศนา​นั้น​ให้​เรา​ฟัง​เถิด.</verse>
				<verse number="14">เขา​ทาย​ชน​เหล่านั้น​ว่า, อาหาร​กิน​ออก​มา​จาก​ผู้​กิน, และ​รส​หวาน​ออก​มา​จาก​ผู้​มี​กำลัง, ครั้น​ล่วง​มา​สาม​วัน​เขา​คิด​แก้​ปริศนา​นั้น​ยัง​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ถึง​วันที่​เจ็ด​เขา​ทั้ง​หลาย​พูด​แก่​ภรรยา​ซิม​โซน​ว่า, จง​ชวน​ผัว​เจ้า​ให้​แก้​ปริศนา​ให้​เรา​ฟัง​เถิด, ถ้า​ไม่​อย่าง​นั้น​เรา​จะ​เอา​ไฟ​เผา​เจ้า​ทั้ง​บ้านเรือน​บิดา​เจ้า​เสีย: พวก​เจ้า​เชิญ​เรา​มา​หวัง​จะ​แย่ง​สิ่งของ​ของ​เรา​หรือ,</verse>
				<verse number="16">ภรรยา​ซิม​โซน​ร้องไห้​ต่อหน้า​สามี, และ​พูด​ว่า, ท่าน​เกลียดชัง​ฉัน, ไม่​รัก​ฉัน​เลย: ทาย​ปริศนา​ให้​พวก​พล​ไพร่​ของ​ฉัน, ไม่​บอก​ให้​ฉัน​รู้. ซิม​โซน​ตอบ​ว่า, ดู​เถิด, ก็​ยัง​ไม่​ทัน​บอก​บิดา​มารดา​ให้​ฟัง, จะ​บอก​เจ้า​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="17">นาง​ก็​ร้องไห้​ต่อหน้า​สามี​ร่ำไป​ตลอด​เจ็ด​วัน​นั้น, ใน​ระหว่าง​ที่​เลี้ยง​กัน​อยู่: เมื่อ​ถึง​วันที่​เจ็ด, จึง​บอก​ภรรยา, เพราะ​นาง​คอย​รบกวน​อยู่: นาง​ก็​ไป​แจ้ง​ปริศนา​แก่​พวก​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="18">ใน​วันที่​เจ็ด​ก่อน​เวลา​ตะวันตก, ชน​ชาวเมือง​นั้น​จึง​แก้​ปริศนา​ว่า, มี​อะไร​เล่า​ที่​จะ​หวาน​กว่า​น้ำผึ้ง? สัตว์​อะไร​เจ้าที่​จะ​มี​กำลัง​มาก​กว่า​สิงห์โต? ซิม​โซน​จึง​ตอบ​ชน​เหล่านั้น​ว่า, ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​ได้​เอา​โค​ตัวเมีย​ของ​เรา​ไถ, จะ​แก้​ปริศนา​ของ​เรา​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="19">ขณะนั้น​พระ​วิญญาณ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ส​รวม​ทับ​ซิม​โซนๆ จึง​ลง​ไป​ยัง​เมือง​อัศ​คะ​โลน ฆ่า​ชาวเมือง​นั้น​เสีย​สาม​สิบ​คน, ริบ​เสื้อผ้า​ของ​คน​เหล่านั้น​มา​ให้​ผู้​ที่​แก้​ปริศนา​ได้. แล้ว​ก็​ขึ้น​ไป​บ้าน​ของ​บิดา​ด้วย​ความ​โกรธ​ใหญ่.</verse>
				<verse number="20">ส่วน​ภรรยา​ของ​ซิม​โซน​พ่อตา​ก็​ยก​ให้แก่​เพื่อน​ที่​เคย​คบ​เป็นมิตร​สหาย​กัน​มา​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ครั้น​ล่วง​มา​หลาย​วัน​ก็​ถึง​ฤดู​เกี่ยว​ข้าวสาลี, ซิม​โซน​เอา​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​ไป​เยี่ยม​ภรรยา; ว่า​ฉัน​จะ​เข้า​ไป​หา​ภรรยา​ใน​ห้อง. ฝ่าย​พ่อตา​ไม่​ยอม​ให้​เข้า​ไป.</verse>
				<verse number="2">พ่อตา​จึง​ว่า, เรา​หมาย​ว่า​เจ้า​เกลียดชัง​เขา​จ​ริงๆ; เรา​จึง​ยก​ให้​เป็น​ภรรยา​ของ​เพื่อน; น้องสาว​ของ​เขา​สวย​กว่า​เขา​ไม่​ใช่​หรือ? จง​รับ​น้อง​แทน​พี่​เถิด.</verse>
				<verse number="3">ซิม​โซน​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า, แม้น​เรา​จะ​ทำร้าย​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​เสีย​เดี๋ยวนี้​จะ​ไม่​ใช่​โทษ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="4">ซิม​โซน​ก็​ไป​จับ​สุนัข​จิ้งจอก​มา​สาม​ร้อย​ตัว, ผูก​หาง​ติด​กัน​เป็น​คู่ๆ, แล้ว​เอา​เชื้อเพลิง​ไว้​หว่าง​หาง​ทุก​คู่.</verse>
				<verse number="5">พอ​จุด​เชื้อเพลิง​แล้ว​ปล่อย​ไป​ใน​นา​ข้าว​ที่​สุก​ของ​ชาว​ฟะลิศ​ตีม, ไฟ​ก็​ไหม้​ข้าว​ที่​สุก, และ​ที่​ตั้ง​รวง​อยู่​นั้น​กับ​ทั้ง​สวน​มะกอก​เทศ​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">ชาว​ฟะลิศ​ตีม​จึง​ถาม​ว่า, ใคร​ทำ​อย่าง​นี้? เขา​ทั้ง​หลาย​ตอบ​ว่า, ซิม​โซน​ลูก​เขย​ชาว​ธิมนัธ, เพราะ​พ่อตา​เอา​ภรรยา​ซิม​โซน​ยก​ให้​เพื่อน​เขา. พวก​ฟะลิศ​ตีม​ก็​ขึ้น​ไป​จุด​ไฟ​เผา​พ่อตา​และ​นาง​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="7">ซิม​โซน​จึง​บอก​พวก​เหล่านั้น​ว่า, แม้ว่า​เจ้า​ทั้งปวง​ทำ​อย่าง​นี้, เรา​คงจะ​แก้แค้น​แล้ว​เรา​จึง​จะ​เลิก.</verse>
				<verse number="8">ซิม​โซน​ฟัน​พวก​เหล่านั้น​ที่​ตะ​คา​ก​และ​ต้นขา​ตาย​เป็น​อัน​มาก. แล้ว​ก็​ลง​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​ช่อง​ศิลา​ชื่อ​เอ​ตาม</verse>
				<verse number="9">ชาว​ฟะ​สิ​ศ​ตี​ม​ก็​ขึ้น​ไป​ตั้ง​ทัพ​ใน​เขตต์​แดน​ยูดา​เรียงราย​ออก​ไป​ถึง​ตำบล​ละ​ฮี.</verse>
				<verse number="10">พวก​ยูดา​จึง​ถาม​ว่า, ขึ้น​มา​ต่อสู้​เขา​เหตุไร? พวก​เหล่านั้น​ตอบ​ว่า, เรา​ขึ้น​มา​จะ​ได้​มัด​ซิม​โซน, เพื่อ​แก้แค้น​เช่น​เขา​ได้​ทำ​แก่​เรา​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">คนใน​ตระกูล​ยูดา​สาม​พัน​คน​ได้​ลง​ไป​ยัง​ช่อง​ศิลา​เอ​ตาม, เตือน​ซิม​โซน​ว่า, ชาติ​ฟะลิศ​ตีม​เป็น​ผู้ปกครอง​พวกเรา เจ้า​ไม่​รู้​หรือ? เจ้า​มา​ทำ​อะไร​แก่​เรา? เขา​ตอบ​ว่า, เขา​ทำ​แก่​เรา​อย่างไร, เรา​ทำ​แก่​เขา​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="12">พวก​นั้น​บอก​ซิม​โซน​ว่า, เรา​ลง​มา​จะ​ผูกมัด​เจ้า มอบ​ไว้​ใน​มือ​พวก​ฟะลิศ​ตีม, ซิม​โซน​ตอบ​เขา​ว่า, จง​ให้​สัตย์​สาบาน​แก่​เรา​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​เอง​จะ​ไม่​ประหาร​ชีวิต​เรา.</verse>
				<verse number="13">พวก​เหล่านั้น​บอก​ว่า, เรา​ไม่​ทำ; แต่​เรา​คงจะ​มัด​เจ้า, มอบ​ไว้​ใน​มือ​เขา; แต่​ส่วน​เรา​จะ​สังหาร​ชีวิต​เจ้า​หามิได้. เขา​ก็​ผูกมัด​ซิม​โซน​ไว้​ด้วย​เชือก​ใหม่​สอง​เส้น คุม​ตัว​ขึ้น​ไป​จาก​ศิลา</verse>
				<verse number="14">พอ​เขา​ไป​ถึง​ที่​ละ​ฮี​แล้ว, ชาว​ฟะลิศ​ตีม​มา​พบ​ก็​ร้อง​อึก​กะ​ทึก: ขณะนั้น​พระ​วิญญาณ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ส​รวม​ทับ​ซิม​โซน, เชือก​ที่​แขน​นั้น​เป็น​ประดุจ​ป่าน​ที่​ไฟไหม้​แล้ว, เครื่อง​จำ​จอง​นั้น​ก็​หลุด​ออก​จาก​มือ.</verse>
				<verse number="15">ซิม​โซน​ได้​พบ​กะ​ดูก​ขา​ตะไกร​ลา​สด, จึง​เอื้อม​มือ​หยิบ​มา​ตี​คน​ที่นั่น​ตาย​ถึง​พัน​คน.</verse>
				<verse number="16">ซิม​โซน​พูด​ว่า, กะ​ดูก​ขา​ตะไกร​ลา​ก็​เป็น​กอง​สอง​กอง, เรา​ตี​คนตาย​พัน​คน​ด้วย​ขา​ตะไกร​ลา</verse>
				<verse number="17">กล่าว​แล้ว​ก็​ทิ้ง​กะ​ดูก​ขา​ตะไกร​จาก​มือ, ตั้ง​ชื่อ​ตำบล​นี้​ว่า, รา​มัธ​ละ​ฮี (เขา​ขา​ตะไกร).</verse>
				<verse number="18">ซิม​โซน​ก็​กระหายน้ำ​อย่างยิ่ง, จึง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ความ​รอด​ใหญ่​นี้​พระองค์​ทรง​ประทาน​ให้แก่​มือ​ทาส​ของ​พระองค์​แล้ว: บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​จะ​อด​น้ำตาย​เพราะ​ตก​อยู่​ใน​มือ​พวก​ไม่​ถือศีล​สุนัศ​หรือ?</verse>
				<verse number="19">พระเจ้า​จง​ทรง​เปิด​ช่อง​ที่​ละ​ฮี​ให้​น้ำ​ไหล​ออก ซิม​โซน​ก็ได้​น้ำดื่ม; จิตต์วิญญาณ​ก็​สดชื่น​มี​แรง​ขึ้น: เพราะเหตุนี้​ซิม​โซน​จึง​เรียกชื่อ​ตำบล​นั้น​ว่า, เอน​ฮา​โค​เร มี​อยู่ ณ ที่​ละ​ฮี​จน​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="20">ใน​คราว​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม​นี้ ท่าน​ได้​ครอบครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ยี่​สิบ​ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ซิม​โซน​ลง​ไป​ยังเ​มือ​งฆา​ซา, เห็น​หญิง​แพศยา​ที่นั่น​ก็​เข้า​ไป​หา.</verse>
				<verse number="2">จึง​มี​คน​บอก​ชาวเมือง​ฆา​ซา​ว่า, ดู​เถิด, ซิม​โซน​เข้า​มา​แล้ว. เขา​จึง​ล้อม​ไว้​ตั้ง​พวก​ซุ่มซ่อน​เงียบ​อยู่​ที่​ประตูเมือง​ตลอด​คืน​จะ​ใคร่​จับตัว, ต่าง​คน​พูด​กัน​ว่า, รุ่งเช้า​เรา​จะ​ฆ่า​เขา​เสีย.</verse>
				<verse number="3">ซิม​โซน​นอน​อยู่​จน​สอง​ยาม, ครั้น​เที่ยงคืน​ก็​ลุก​ขึ้น, จับ​บาน​ประตูเมือง, และ​เสา​ทั้ง​คู่​ทั้ง​กลอน, ใส่​บ่า​แบก​ขึ้น​ไป​บน​ยอด​ภูเขา​ตรงหน้า​เฮ็บ​โร​น</verse>
				<verse number="4">อยู่​มา​ภายหลัง, ซิม​โซน​ได้​รักใคร่​กับ​หญิง​ที่อยู่​หว่าง​เขา​โซ​เรต, ชื่อ​ดะ​ลีลา.</verse>
				<verse number="5">เจ้านาย​ฟะลิศ​ตีม​จึง​ขึ้น​ไป​หา​หญิง​นั้น พูด​ว่า, จง​ชักชวน​เขา​ไว้, แล​คอย​ดู​ว่า​กำลัง​มาก​ของ​เขา​นั้น​อยู่​ที่ไหน, และ​ทำ​อย่างไร​เรา​จึง​จะ​ได้​ผูกมัด​เขา​ให้​กำลัง​น้อย​ลง: แล้ว​เรา​ทุกคน​จะ​ให้​เงิน​แก่​เจ้า​คน​ละ​พัน​กับ​ร้อย​แผ่น.</verse>
				<verse number="6">ดะ​ลีลา​จึง​พูด​กับ​ซิม​โซน​ว่า, กำลัง​อัน​แรง​ของ​ท่าน​อยู่​ตรง​ไหน, ขอบ​อก​ดีฉัน​ให้​ทราบ​ด้วย​เถิด, และ​จะ​มัด​ผูก​อย่างไร​จึง​จะ​ให้​แรง​อ่อน​ลง​ได้.</verse>
				<verse number="7">ซิม​โซน​บอก​ว่า, แม้น​เขา​ผูกมัด​เรา​ด้วย​ไม้​สด​ที่​ยัง​ไม่​แห้ง​เจ็ด​อัน, เรา​จึง​จะ​ถอย​กำลัง​เป็น​เหมือน​คน​อื่น.</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​เจ้านาย​ฟะลิศ​ตีม​ก็​เอา​ไม้​สดๆ เจ็ด​อัน​ขึ้น​ไป​ให้​นาง ๆ ก็​มัด​ซิม​โซน.</verse>
				<verse number="9">ขณะนั้น​มี​หมู่​คน​ซุ่มซ่อน​คอย​อยู่​ที่​ห้อง​ใน. ดะ​ลีลา​จึง​ว่า, ซิม​โซน, พวก​ฟะลิศ​ตีม​มา​จะ​จับ​ท่าน​แล้ว. ซิม​โซน​ก็​ดึง​เชือก​ไม้​ที่​มัด​นั้น​ขาด​ดุจ​ป่าน​เส้น​หนึ่ง​ถูก​ไฟไหม้, ต้นเหตุ​กำลัง​ของ​เขา​ก็​ไม่​ปรากฏ</verse>
				<verse number="10">ดะ​ลีลา​พูด​แก่​ซิม​โซน​ว่า, ดู​เถิด, ท่าน​เคย​พูด​ปด​หลอก​ฉัน: เดี๋ยวนี้​ขอ​จง​บอก​ฉัน​ตรงๆ เถิด, ใช้​อะไร​ผูก​จึง​จะ​มัด​ตัว​ไว้​ได้.</verse>
				<verse number="11">ซิม​โซน​จึง​บอก​ว่า, ถ้า​เขา​มัด​ด้วย​เชือก​ขวั้น​ใหม่​ที่​ยัง​ไม่​เคย​ใช้​ผูก​เรา​ให้​แน่น, กำลัง​เรา​จะ​อ่อน​ไป จะ​เป็น​ดัง​ผู้อื่น.</verse>
				<verse number="12">ดะ​ลีลา​ก็​เอา​เชือก​ขวั้น​ผูกมัด​ซิม​โซน​แล้ว​บอก​ว่า, ดู​เถิด​ซิม​โซน. ชาว​ฟะลิศ​ตีม​มา​แล้ว, ที่​ห้อง​ใน​มี​พวก​ซุ่มซ่อน​อยู่, ซิม​โซน​ก็​ดึง​เชือกๆ นั้น​ก็​ขาด​จาก​แขน​เหมือน​ด้าย​เส้น​เดียว</verse>
				<verse number="13">ดะ​ลีลา​พูด​แก่​ซิม​โซน​ว่า. ท่าน​พูด​ปด​หลอก​ฉัน​ถึง​บัดนี้​แล้ว: จง​บอก​ซี​ว่า, ต้อง​ใช้​อะไร​ผูกมัด​ต้ว​จึง​จะ​อยู่. ซิม​โซน​บอก​ว่า, ให้​เจ้า​อา​ผม​ศีรษะ​ของ​เรา​ทั้ง​เจ็ด​แหยม​ทอ​เข้า​ใน​หูก.</verse>
				<verse number="14">ดะ​ลีลา​ก็​กระทบ​ฟืม​เข้า, แล้ว​บอก​ว่า, ซิม​โซน​ระวัง​เถิด, ชาว​ฟะลิศ​ตีม​มา​แล้ว. ซิม​โซน​ก็​ตื่น​ลุก​ขึ้น​ถอด​ไม้​ตะพั้น​พา​หูก​ไป​เสีย​ด้วย</verse>
				<verse number="15">ดะ​ลีลา​จึง​ว่า​แก่​ซิม​โซน​ว่า, อย่าง​นี้​หรือ​ที่​ท่าน​ว่า, ฉัน​รัก​เจ้า, ด้วย​จิตต์​ใจ​ของ​ท่าน​ไม่​อยู่​ที่​ฉัน​ทั้ง​สาม​ครั้ง​แล้ว, เป็น​แต่​หลอกลวง​ได้​บอก​ให้​รู้​ว่า, กำลัง​อัน​แรง​ของ​ท่าน​อยู่​ตรง​ไหน?</verse>
				<verse number="16">ครั้น​ต่อมา, นาง​ก็​วิงวอน​อยู่​ร่ำไป​ทุกๆ วัน. ซิม​โซน​ก็​รำคาญใจ​แทบ​จะ​ตาย;</verse>
				<verse number="17">จึง​แจ้งความ​จริง​ใน​ใจ​ของ​ตน​ทั้งสิ้น​แก่​นาง​ว่า, มีดโกน​ยัง​ไม่​เคย​ถูก​ศีรษะ​ของ​เรา, ด้วย​ตัว​เรา​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​แก่​พระเจ้า​ตั้งแต่​อยู่​ใน​ครรภ์​มารดา: ถ้า​ถูก​โกน​ศีรษะ​แล้ว, กำ​ลัง​จะ​เสื่อม​ไป​จาก​ตัวอ่อน​ถอย​ลง​เหมือน​คน​อื่น</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ดะ​ลีลา​เห็น​ว่า​ซิม​โซน​บอก​ความจริง​ใน​ใจ​ทั้งสิ้น​แก่​ตน, ก็​ให้​คน​ไป​เรียน​เจ้านาย​ฟะลิศ​ตีม​ว่า, เชิญ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ขึ้น​มา​อีก​ครั้ง​หนึ่ง, ด้วย​เขา​แจ้ง​ความในใจ​ทั้งสิ้น​แก่​ข้าพ​เจ้า​แล้ว. เจ้านาย​ฟะลิศ​ตีม​จึง​ขึ้น​มา​หา​ดะ​ลีลา​พร้อมกับ​นำ​เงิน​มา​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">ดะ​ลีลา​ก็​ให้​ซิม​โซน​นอนหลับ​บน​ตัก; แล้ว​จึง​เรียก​คน​มา​โกน​ศีรษะ​ทั้ง​เจ็ด​แหยม; นาง​ก็​ตั้งต้น​รบกวน​ซิม​โซน, กำลัง​ของ​ซิม​โซน​ก็​เสื่อม​ไป​จาก​ตัว.</verse>
				<verse number="20">เขา​จึง​ว่า, ซิม​โซน​จง​ระวัง​เถิด, ชาว​ฟะลิส​ตี​ม​มา​แล้ว. ซิม​โซน​ตื่นนอน, นึก​ว่า, เรา​จะ​ออก​ไป​ลอง​กำลัง​เหมือน​ครั้ง​ก่อนๆ, ด้วย​ไม่​รู้สึก​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เสื่อม​จาก​ตน​แล้ว.</verse>
				<verse number="21">พวก​ฟะลิศ​ตีม​ก็​จับ​ซิม​โซน, ควัก​ตา​ออก​ทั้ง​สอง​ข้าง, คุม​ลง​มา​เมือง​ฆา​ซา, เอา​โซ่​ทองเหลือง​ล่าม​ไว้; ให้​โม่​แป้ง​ที่​เรือนจำ.</verse>
				<verse number="22">ตั้งแต่​โกน​แล้ว, ผม​ที่​ศีรษะ​ของ​ซิม​โซน​ก็​ค่อยๆ งอก​ขึ้น​อีก</verse>
				<verse number="23">เจ้านาย​ฟะลิศ​ตีม​ประชุม​กัน​เพื่อ​จะ​ถวาย​เครื่องบูชา​ยัญ​ใหญ่​แก่​ดาโฆน, พระ​ของ​เขา, และ​มี​การ​รื่นเริง: ด้วย​เขา​ว่า, พระ​ของ​พวกเรา​มอบ​ซิม​โซน​ตัว​ข้าศึก​ไว้​ใน​มือ​เรา​แล้ว.</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​มหาชน​เห็น​ซิม​โซน​ก็​สรรเสริญ​พระ​ของ​เขา: ด้วย​เขา​ทั้ง​หลาย​พูด​ว่า, ข้าศึก​ผู้ทำ​ลาย​แผ่น​ดิน​ของ​เรา​และ​ผู้​ฆ่า​พวกเรา​เป็น​อัน​มาก, พระ​ของ​เรา​ได้​มอบ​ไว้​ใน​มือ​เรา​แล้ว.</verse>
				<verse number="25">ใน​เวลา​ใจ​เขา​ทั้ง​หลาย​กำลัง​รื่นเริง​อยู่, จึง​พูด​ว่า, จง​เรียก​ซิม​โซน​มา​เล่น​ให้​เรา​ดู? เขา​ก็​คุม​ซิม​โซน​มา​จาก​เรือนจำ; ซิม​โซน​ก็​เล่น​การ​สนุก​ต่อหน้า​เขา, แล้ว​เขา​ให้​ยืน​อยู่​หว่าง​เสา.</verse>
				<verse number="26">ซิม​โซน​บอก​เด็ก​ที่​จูงมือ​ตน​มา​ว่า, ให้​เรา​ต้อง​เสา​รองรับ​ตึก​พอ​พัก​หาย​เหนื่อย.</verse>
				<verse number="27">มี​ชาย​หญิง​อยู่​เต็ม​เรือน​นั้น; กับ​ทั้ง​เจ้านาย​ฟะลิศ​ตีม​ก็​อยู่​ที่นั่น​หมด; นอกจากนั้น​มี​ชาย​หญิง​ประมาณ​สาม​พัน​คน​ที่อยู่​บน​หลังคา​ตึก, คอย​ดู​ซิม​โซน​เล่น​การ​สนุก</verse>
				<verse number="28">ซิม​โซน​จึง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​เจ้าข้า, ขอ​ทรง​โปรด​ระลึก​ถึง​ข้าพ​เจ้า, ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​กำลัง​อีก​ครั้ง​เดียว​เท่านั้น, โอ้​พระองค์​เจ้าข้า, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​แก้แค้น​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​อีก​ครั้ง​เดียว, เพราะ​ตา​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​สอง.</verse>
				<verse number="29">ซิม​โซน​ก็​จับ​เสา​กลาง​รองรับ​เรือน​นั้น​ไว้​มั่น, มือขวา​เสา​หนึ่ง, มือ​ซ้าย​เสา​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="30">ซิม​โซน​พูด​ว่า, ให้​เรา​ตาย​กับ​พวก​ฟะลิศ​ตีมเถิด. จึง​ก้ม​ตัว​ลง​เต็มแรง; ตึก​นั้น​ก็​พัง​ทับ​เจ้านาย, และ​พล​ไพร่​ทั้งปวง​ที่อยู่​ใน​นั้น. ซิม​โซน​ฆ่า​คน​ขณะที่​ตาย​นี้​มาก​กว่า​คน​ที่​ฆ่า​เสีย​เมื่อ​ยัง​เป็น​อยู่.</verse>
				<verse number="31">ส่วน​พี่น้อง​กับ​บรรดา​หมู่​ญาติ​วงศ์​บิดา​ก็​ลง​มา​หาม​ศพ​ขึ้น​ไป​ฝัง​ไว้​หว่าง​โซ​รา​กับ​เอศธา​โอ​ล ณ ที่​ป่าช้า​ของ​มา​โน​ฮา​บิดา. ซิม​โซน​ครอบครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ยี่​สิบ​ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​อยู่​ที่​เขา​เอ็ฟ​รา​ยิม, ชื่อ​มี​คา.</verse>
				<verse number="2">เขา​บอก​มารดา​ว่า, เงิน​พัน​ร้อย​แผ่น​ที่​ลัก​ไป​จาก​แม่, แล้ว​แม่​ซักถาม​ฉัน​ด้วย​กล่าว​คำ​สาบาน, ดู​เถิด, เงิน​นั้นอยู่​ที่​ฉันๆ เป็น​ผู้​ลัก​เอา​มา. มารดา​จึง​ว่า, ลูก​เอ๋ย, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="3">เขา​ก็​คืน​เงิน​พัน​ร้อย​แผ่น​ให้​มารดาๆ จึง​พูด​ว่า, เงิน​นี้​แม่​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​แล้ว​โดย​มอบ​ไว้​กับ​เจ้า​ให้​ทำ​ลูก​สลัก: และ​รูปหล่อ, แม่​จึง​จะ​คืน​เงิน​นั้น​ให้​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">เมื่อคืน​เงิน​นั้น​ให้​มารดา; แล้ว​มารดา​ก็​มอบ​เงิน​สอง​ร้อย​แผ่น​ให้​ช่าง​เงิน​ช่างทอง, ทำ​เป็น​รูปสลัก​รูปหล่อ​ไว้​ใน​เรือน​มี​คา.</verse>
				<verse number="5">มี​คา​คน​นี้​มี​โบสถ์​พระ​หลัง​หนึ่ง, ทำ​รูป​เอโฟด; และ​รูป​เคารพ​ไว้. และ​ตั้ง​บุตร​ผู้​หนึ่ง​ให้​เป็น​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="6">คราว​นั้น​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไม่​มี​กษัตริย์​, ต่าง​คน​ต่าง​ก็​ทำ​ตาม​ตน​เห็นชอบ.</verse>
				<verse number="7">มี​ชายหนุ่ม​คน​หนึ่ง​มา​จาก​บ้าน​เบธเลเฮ็ม​แขวง​ยูดา​เกิด​แต่​ตระกูล​ยูดา, ผู้​นั้น​เป็น​ชาติ​เลวี, เป็น​แขก​บ้าน​อาศัย​อยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="8">ชาย​ผู้​นี้​ได้​ออก​จาก​เมือง​เบ็ธเลเฮ็ม​ใน​เขตต์ยูดา เที่ยวหา​ที่พักอาศัย: ครั้น​เที่ยว​มา​ถึง​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม​ที่​บ้าน​มี​คา.</verse>
				<verse number="9">มี​คา​จึง​ถาม​ว่า, มา​แต่ไหน? เขา​ตอบ​ว่า นั้น​เป็น​คน​ตระกูล​เลวี​มา​จาก​เมือง​เบธเลเฮ็ม​ใน​เขตต์ยูดา, เที่ยวหา​ที่พัก.</verse>
				<verse number="10">มี​คา​พูด​แก่​เขา​ว่า, จง​มา​อยู่​ด้วย​กัน​เป็น​เหมือน​หนึ่ง​บิดา​และ​เป็น​ปุโรหิต แล้ว​เรา​จะ​ให้​เงิน​แก่​ท่าน​ปี​ละ​สิบ​แผ่น กับ​เครื่องแต่งตัว​สำรับ​หนึ่ง​ทั้ง​อาหาร​ด้วย. ชาย​เลวี​จึง​เข้า​ไป​ใน​เรือน.</verse>
				<verse number="11">ชาย​เลวี​ก็​ยินดี​ที่​จะ​อยู่​กับ​ผู้​นั้น; ชายหนุ่ม​นั้น​เป็น​เสมือนหนึ่ง​บุตร​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="12">มี​คา​จึง​เฉลิม​ชาย​เลวี​หนุ่ม​คน​นั้น; แล้ว​ตั้ง​ให้​เป็น​ปุโรหิต​อยู่​ใน​เรือน​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="13">มี​คา​จึง​ว่า, เดี๋ยวนี้​เรา​รู้​แล้ว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​เรา, ด้วย​เรา​ได้​เลวี​ผู้​หนึ่ง​มา​เป็น​ปุโรหิต</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">คราว​เมื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไม่​มี​กษัตริย์​: ตระกูล​ดาน​ได้​เที่ยวหา​ที่​อาศัย, เพราะ​เขา​ยัง​มิได้​รับ​ส่วน​ที่​ใน​ท่ามกลาง​เหล่า​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​นั้น.</verse>
				<verse number="2">พวก​ดาน​จึง​เลือก​คน​กล้าหาญ​จาก​บรรดา​เชื้อ​วงศ์​ของ​คน​ห้า​คน​ให้​ไป​จาก​เมือง​โซ​รา, และ​เอศธา​โอ​ล, ให้​สอด​แนม​ดู​แผ่น​ดิน, จึง​สั่ง​เขา​เหล่านั้น​ว่า, จง​ไป​ตรวจ​ดู​แผ่น​ดิน; เขา​ก็​มา​ถึง​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม, เข้า​ไป​พัก​อยู่​ที่​บ้าน​มี​คา.</verse>
				<verse number="3">พอ​ถึง​บ้าน​มี​คา, เขา​ก็​จำ​เสียง​ชายหนุ่ม​เลวี​นั้น​ได้: จึง​แวะ​เขา​ไป​ถาม​เขา​ว่า, ใคร​ให้​เจ้า​มา​อยู่​นี่? เจ้า​ทำ​อะไร​ได้​ผลประโยชน์​อย่างไร​ที่นี่?</verse>
				<verse number="4">เขา​บอก​คน​เหล่านั้น​ว่า, มี​คา​เคย​ใช้​ข้าพ​เจ้า​ทำ​เช่นนี้, คือ​จ้าง​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ปุโรหิต​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="5">ชน​เหล่านั้น​พูด​แก่​เขา​ว่า, จง​ทูลถาม​พระเจ้า, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​รู้​ว่า​ทาง​ที่​จะ​ไป​นั้น​จะ​เป็นสุข​หรือ​ไม่.</verse>
				<verse number="6">ปุโรหิต​ผู้​นั้น​จึง​บอก​เขา​ว่า, จง​ไป​เป็นสุข​เถิด: ทาง​ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไป​นั้น​จะ​ประสพ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="7">พวก​ห้า​คน​นี้​ก็​ออก​ไป​มา​ถึง​เมือง​ลา​ยิศ, เห็น​ชาวเมือง​อยู่​สำราญ​ตาม​ธรรมเนียม​ชาว​ซี​โดน, คือ​อยู่​สะ​บาย​ปราศ​จาก​ความ​กลัว: ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​ไม่​มี​เจ้าเมือง​บังคับ, ให้​ได้​ความ​อัปยศ; เขา​อยู่​ห่าง​ชาวเมือง​ซี​โดน, ไม่​มี​การ​เกี่ยว​ข้อง​กับ​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​เลย.</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เขา​กลับ​มา​หา​คณา​ญาติ​ตน​ใน​เมือง​โซ​รา​และ​เอศธา​โอ​ล: หมู่​ญาติ​จึง​ถาม​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​คำแนะนำ​อย่างไร​บ้าง?</verse>
				<verse number="9">เขา​ตอบ​ว่า เรา​จง​ไป​ต่อสู้​พวก​เหล่านั้น​เถิด: ด้วย​เรา​เห็น​แผ่น​ดิน​แล้ว​ว่า​ดี​แท้: ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​เฉย​อยู่​หรือ? จง​อย่า​ได้​ช้า, จง​รีบ​เข้า​ไป​ตีเมือง​นั้น​ให้​ได้.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไป​แล้ว, จะ​พบ​ชาวเมือง​ที่​มิได้​ระวัง​เตรียม​ตัว, เพราะ​เมือง​นั้น​กว้างขวาง: พระเจ้า​ทรง​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว; ที่นั่น​ไม่​ขัดสน​ด้วย​สิ่งใด​สิ่ง​หนึ่ง​ที่​เคย​มี​ทั่ว​โลก</verse>
				<verse number="11">ชน​ชาว​ตระกูล​ดาน​ก็​ออก​จาก​เมือง​โซ​รา, และ​เอศธา​โอ​ล, หก​ร้อย​คน, พร้อมด้วย​เครื่อง​รบ.</verse>
				<verse number="12">เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ขึ้น​ไป​ตั้ง​ทัพ​อยู่​ที่​เมือง​ยะ​อา​ริม, เขตต์ยูดา: เพราะ​เหตุ​ฉะนี้​เขา​จึง​เรียก​ตำบล​นั้น​ว่า​มะ​ฮา​เน​ดาน​ถึง​ทุกวันนี้: ตำบล​นั้น​ยัง​ตั้งอยู่​ด้านหลัง (ทิศตะวันตก) แห่ง​เมือง​ยะ​อา​ริม.</verse>
				<verse number="13">เขา​พา​กัน​ไป​จาก​ที่นั่น​ถึง​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม แล้ว​เลย​ไป​บ้าน​มี​คา</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​ห้า​คน​ที่​ไป​ตรวจ​ดู​แผ่น​ดิน​ลา​ยิศ, พูด​แก่​หมู่​ญาติ​ของ​ตน​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​หรือว่า, ที่​หมู่บ้าน​นี้​มี​รูปสลัก, รูปหล่อ​เอโฟด, และ​ธะ​รา​ฟีม? เหตุ​ฉะนั้น​ควร​ท่าน​จะ​ทำ​อะไร​จง​คิด​ตริตรอง​ดู​เถิด.</verse>
				<verse number="15">เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​แวะ​ที่นั่น, เขา​ไป​ใน​บ้าน​ที่​ขาย​หนุ่ม​เลวี​อยู่​นั้น, คือ​บ้าน​มี​คา, ถาม​เขา​ถึง​ความ​ทุกข์สุข,</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​ตระกูล​ดาน​หก​ร้อย​คน​ที่​มี​เครื่อง​รบ​พร้อม​ยืน​อยู่​หน้า​ประตู.</verse>
				<verse number="17">พวก​ห้า​คน​ที่​ไป​ตรวจ​ดู​แผ่น​ดิน​ก็​เข้า​ไป​เก็บ​เอา​รูปสลัก, เอโฟด, ธะ​รา​ฟีม, และ​รูปหล่อ: ส่วน​ปุโรหิต​ยืน​อยู่​หน้า​ประตู​ขับ​พวก​หก​ร้อย​คน​พร้อมด้วย​เครื่อง​รบ.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พวก​นี้​เข้า​ไป​เก็บ​เอา​รูปสลัก, รูปหล่อ, กับ​เอโฟด, และ​ธะ​รา​ฟีม​ที่​บ้าน​ของ​มี​คา, ปุโรหิต​จึง​ถาม​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทำ​อะไร​เล่า?</verse>
				<verse number="19">คน​เหลา​นั้น​บอก​ว่า, เอา​มือ​ปิดปาก​นิ่ง​เสีย, จง​มา​เป็น​ปุโรหิต​และ​บิดา​ของ​เรา: ที่​จะ​เป็น​ปุโรหิต​ของ​พงศ์พันธุ์​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้ง​ตระกูล​ดี​กว่า​ที​จะ​เป็น​ปุโรหิต​ครอบครัว​เดียว​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​ปุโรหิต​ก็ดี​ใจ, จึง​ยก​เอโฟด, กับ​ธะ​รา​ฟีม, และ​รูปสลัก, เข้า​ไป​ท่ามกลาง​ชน​พวก​นั้น</verse>
				<verse number="21">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​จัด​ลูกหลาน​กับ​สัตว์​ต่างๆ และ​สิ่งของ​ไว้​ข้างหน้า​แล้ว​ก็​หัน​หน้า​เลย​ไป.</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​เขา​เหล่านั้น​ไป​ไกล​จาก​บ้าน​มี​คา​แล้ว, ชน​ชาว​หมู่บ้าน​ใกล้เคียง​มี​คา​ก็​ประชุม​กัน, ตาม​ไป​จน​ทัน​พวก​ดาน.</verse>
				<verse number="23">ครั้น​ร้องเรียก​ชน​พวก​ดานๆ หัน​หน้า​มา​พูด​แก่​มี​คา​ว่า, เจ้า​ยกพวก​มาก​ดังนี้​มา​ธุระ​อะไร​เล่า?</verse>
				<verse number="24">มี​คา​ตอบ​ว่า, รูป​เคารพ​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ทำ​ไว้​แล้ว, กับ​ปุโรหิต, เจ้า​ทั้งปวง​ได้​แย่ง​ไป​เสีย; ข้าพ​เจ้า​จะ​ยัง​มี​อะไร​เหลือ​อยู่​อีก​เล่า? เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยัง​ถาม​ว่า, ธุระ​อะไร​ทำไม​เล่า?</verse>
				<verse number="25">พวก​ดาน​จึง​ตอบ​ว่า, อย่า​ให้​เรา​ได้ยิน​เสียง​เจ้า, น่ากลัว​คน​ที่​มี​โมโห​จะ​ฟัน​ฆ่า​พวก​เจ้า, และ​เจ้า​จะ​เสียชีวิต​ของ​เจ้า, ทั้ง​หมู่​ญาติ​ด้วย,</verse>
				<verse number="26">ชน​พวก​ดาน​ก็​เลย​ไป: ครั้น​มี​คา​เห็น​ว่า​เขา​มี​กำลัง​มาก​กว่า, จึง​หัน​หน้า​กลับ​ไป​บ้าน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="27">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​เอา​เครื่อง​ซึ่ง​มี​คา​ทำ​ไว้​กับ​ปุโรหิต​ของ​เขา​ไป​ยัง​เมือง​ลา​ยิศ, ถึง​หมู่​ชน​ที่อยู่​อย่าง​สงบสุข​และ​ปราศ​จาก​ความ​ระมัดระวัง: ก็​ชัก​ดาบ​ออก​ฆ่าฟัน​พวก​เหล่านั้น, และ​จุด​ไฟ​เผา​เมือง​เสีย.</verse>
				<verse number="28">ไม่​มี​ใคร, อาจ​ช่วย​เขา​ได้, เหตุ​ว่า​เมือง​นั้น, อยู่​ห่างไกล​จาก​เมือง​ซี​โดน, และ​อยู่​ที่​หว่าง​เขา​เบธ​ระ​โฮ​บ, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ไม่​มี​การ​เกี่ยว​ข้อง​กับ​ชน​หมู่​อื่น; ชน​พวก​ดาน​ก็​สร้าง​เมืองขึ้น​อาศัย​อยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="29">เขา​จึง​เรียกชื่อ​เมือง​นี้​ว่า, ดาน, ตาม​ชื่อ​ดาน​บิดา​ผู้​เป็น​ทวด​แห่ง​ยิศ​รา​เอล: แต่​ชื่อ​เดิม​ของ​เมือง​นั้น​คือ, ลา​ยิศ.</verse>
				<verse number="30">พวก​ดาน​ตั้ง​รูปสลัก​ขึ้น​นมัสการ; ส่วน​โย​นา​ธาน​บุตร​เฆ​ระ​โซมๆ บุตร​มะ​นา​เซ​บุตร​หลาน​ของ​ตน​เป็น​ปุโรหิต​ของ​ตระกูล​ดาน, จนถึง​เวลา​ชาวเมือง​นี้​ต้อง​กวาด​ไป​เป็น​ชะ​เลย.</verse>
				<verse number="31">รูปสลัก​ซึ่ง​มี​ค่า​ได้​ทำ​ไว้​นั้น, เขา​ทั้ง​หลาย​ตั้ง​ขึ้น (นมัสการ) ตลอดเวลา​ที่​พลับพลา​ของ​พระเจ้า​อยู่ ณ เมือง​ซี​โล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">คราว​เมื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไม่​มี​กษัตริย์​, มี​ชาย​ตระกูล​เลวี​ผู้​หนึ่ง, มา​อยู่​ที่​เขตต์​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม​ข้าง​โน้น, รับ​หญิง​ชาวเมือง​เบธเลเฮ็มเขตต์ยูดา​คน​หนึ่ง​มา​เป็น​เมียน้อย.</verse>
				<verse number="2">เมียน้อย​ของ​เขา​เป็นชู้​จึง​ทิ้ง​เขา​เสีย, ไป​ยัง​เมือง​เบธเลเอ็มเขตต์ยูดา, บ้าน​บิดา​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​สิ้น​สี่​เดือน.</verse>
				<verse number="3">สามี​ก็​จัด​ลา​สอง​ตัว​กับ​บ่าว​คน​หนึ่ง​ออก​ติดตาม​ไป, หวัง​จะ​พูด​เอาใจ​นาง​แล้ว​พา​กลับ​มา, นาง​ก็​พา​สามี​เข้า​ไป​ใน​เรือน​บิดา: เมื่อ​บิดา​เห็น​ก็ดี​ใจ​ต้อนรับ​บุตร​เขย,</verse>
				<verse number="4">พ่อตา​จึง​ให้​บุตร​เขย​พัก​อยู่​ด้วย​ตน​สาม​วัน; เขา​ก็​อยู่กิน​ดื่ม​หลับนอน​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="5">ครั้น​ถึง​วันที่​สี่, เวลา​รุ่งเช้า​ก็​ตื่น​แล้ว​บุตร​เขย​ลุก​ขึ้น​หวัง​จะ​ไป; บิดา​ของ​หญิง​จึง​พูด​แก่​ลูก​เขย​ว่า, จง​กิน​อาหาร​สัก​หน่อย​พอ​ชื่นใจ​แล้ว​เจ้า​ทั้ง​สอง​จึง​ค่อย​ไป​เถิด.</verse>
				<verse number="6">เขา​ทั้ง​สอง​ก็​นั่งลง​ดื่ม​กิน​พร้อมกัน: ส่วน​บิดา​ของ​หญิง​จึง​พูด​แก่​ลูก​เขย​ว่า, เชิญ​ค้าง​อยู่​ตลอด​คืน​ให้​สะ​บาย​ใจ​เถิด.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ชาย​นั้น​ลุก​ขึ้น​คิด​จะ​ไป, พ่อตา​ชักชวน​ไว้: จึง​ต้อง​ค้าง​อยู่​ที่นั่น​อีก,</verse>
				<verse number="8">ครั้น​ถึง​วันที่​ห้า​เขา​ลุก​ขึ้น​แต่เช้า​คิด​ว่า​จะ​ไป: พ่อตา​จึง​ว่า, จง​อยู่​ให้​สะ​บาย​ใจ​จน​เวลา​บ่าย​เถิด. เขา​ทั้ง​สอง​ก็​อยู่​รับประทาน​อาหาร​ต่อไป,</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ชาย​นั้น​กับ​เมียน้อย​และ​บ่าว​หมาย​จะ​พา​กัน​ไป, พ่อตา​จึง​พูด​แก่​บุตร​เขย​ว่า, ดู​เถิด​เวลา​จวน​จะ​เย็น​แล้ว. เชิญ​พัก​นอน​อีก​เพราะ​เย็น​เสียแล้ว: จง​ค้าง​อยู่​ที่นี่​ให้​สำราญใจ​เถิด; ต่อ​พรุ่งนี้​ตื่น​แต่เช้า​แล้ว​เจ้า​ทั้ง​สอง​จึง​ค่อย​พา​กัน​ไป​บ้าน​เถิด</verse>
				<verse number="10">ส่วน​ชาย​นั้น​ไม่​ยอม​ค้าง, ก็​เอา​ลา​สอง​ตัว​ที่​ผูก​อาน​ไว้​แล้ว​ก็​ออก​ไป​กับ​เมียน้อย, ตรง​เข้า​ไป​เมือง​ยะบูศ​คือ​ยะ​รู​ซา​เลม:</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​มา​ใกล้​เมือง​ยะบูศ, ตะวันบ่าย​ลง​มา​แล้ว; บ่าว​จึง​พูด​แก่​นาย​ว่า, ให้​พวกเรา​แวะ​เข้า​พัก​อยู่​ที่​เมือง​ยะบูศ​ก่อน,</verse>
				<verse number="12">นาย​ตอบ​ว่า, เรา​จะ​ไม่​แวะ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​คน​ต่าง​ประเทศ, ซึ่ง​มิใช่​พวก​ยิศ​รา​เอล; เรา​จะ​ข้าม​ไป​ยัง​เมือง​ฆิบ​อา.</verse>
				<verse number="13">นาย​จึง​พูด​แก่​บ่าว​ว่า, มา​เถิด, เรา​จะ​แวะ​เข้า​ไป​ค้าง​อยู่​ที่​เมือง​เหล่านั้น​สัก​ตำบล​หนึ่ง​คือ​ที่​ฆิบ​อา​หรือ​รา​มา.</verse>
				<verse number="14">พอ​เขา​เลย​ไป​ใกล้​จะ​ถึง​เมือง​ฆิบ​อา​ของ​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​อาทิตย์​ก็​ตก.</verse>
				<verse number="15">เขา​ก็​แวะ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ฆิบ​อา: จะ​พัก​นอน​อยู่​ที่​ถนน: เพราะ​หา​มี​ใคร​มี​ใคร​มา​เชิญ​เข้า​ใน​บ้าน​ไม่</verse>
				<verse number="16">มี​ชาย​แก่​คน​หนึ่ง​เป็น​ชาว​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม; เลิก​การ​จาก​นา​เวลา​เย็น, มา​อาศัย​อยู่​ที่​เมือง​ฆิบ​อา: ส่วน​ชาวเมือง​นั้น​เป็น​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น.</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ชาย​แก่​นี้​แหงน​ตา​ขึ้น​เห็น​คน​เดินทาง​มา​อยู่​ที่​ถนน​เมือง​ก็​ถาม​ว่า, พวก​ท่าน​มา​แต่ไหน? จะ​ไป​แห่ง​ใด?</verse>
				<verse number="18">เขา​ตอบ​ว่า, พวกเรา​มา​จาก​เบธเลเฮ็มเขตต์ยูดา, จะ​ไป​ยัง​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม; ด้วย​ข้าพ​เจ้า​มา​จาก​ที่​นั้น; ได้​ไป​ยัง​เบธเลเฮ็มยูดา. จะ​ไป​ที่​พลับพลา​พระ​ยะ​โฮ​วา; แต่​บัดนี้​หา​มี​ผู้ใด​พา​เข้า​ใน​เรือน​ไม่.</verse>
				<verse number="19">ฟาง​กับ​อาหาร​ที่​จะ​เลี้ยง​ลา​พวกเรา​มี​พร้อม​แล้ว; ทั้ง​น้ำ​องุ่น​และ​อาหาร​ที่​จะ​เลี้ยง​ตน​กับ​หญิง​และ​ชายหนุ่ม​ที่อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า, ไม่​ขัดสน​สิ่งใด​เลย.</verse>
				<verse number="20">ชาย​แก่​จึง​ว่า, ขอ​ให้​เป็นสุข​สะ​บาย​เถิด; ถ้า​ขาด​สิ่งใดๆ ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ธุระ​ทั้งสิ้น, แต่​อย่า​นอน​ค้าง​ที่​ถนน​เลย.</verse>
				<verse number="21">ชาย​แก่​นั้น​ก็ได้​เลี้ยง​ลา​ให้​เขา, และ​พา​เขา​เข้า​ไป​ใน​เรือน​ตน, ชำระ​เท้า​แล้ว​เขา​ก็​กิน​และ​ดื่ม</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​เขา​ทั้งปวง​กำลัง​มี​ใจ​สะ​บาย​ชื่นชม, ชาวเมือง​ที่​เป็น​พวก​ทรชน​พา​กัน​มา​ล้อมรอบ​เรือน, และ​ตี​ประตู, พูด​แก่​ชาย​แก่​เจ้าของ​เรือน​ว่า, จง​ส่ง​ตัว​คน​ที่มา​อยู่​ใน​เรือน​เจ้า​ออก​มา​ให้​เรา​สังวาส.</verse>
				<verse number="23">ชาย​เจ้าของ​เรือน​ก็​ออก​ไป​เตือน​เขา​ว่า, พี่น้อง​เอ๋ย, อย่า​วุ่นวาย​เลย, ด้วย​ผู้​นี้​มา​อาศัย​เรือน​เรา​อยู่, อย่า​ทำ​การ​ชั่ว​เช่นนี้.</verse>
				<verse number="24">นี่​แน่ะ, บุตรสาว​ของ​ข้าพ​เจ้า​กับ​เมียน้อย​ของ​ผู้​นั้น; เรา​จะ​พา​เขา​ทั้ง​สอง​ออก​มา​ให้​เจ้า​ทั้งปวง​ทำ​ชำเรา​ตาม​ชอบใจ. แต่​ฝ่าย​ชาย​ผู้​นี้​อย่า​ทำ​แก่​เขา​อย่าง​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="25">แต่​คน​เหล่านั้น​ไม่​ฟัง: ผู้​นั้น​จึง​จับ​เมียน้อย​ของ​ตน​พา​ไป​ข้างนอก​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ชำเรา​ข่มเหง​คืน​ยังรุ่ง จน​เวลา​รุ่งขึ้น​เขา​จึง​ปล่อย​ไป.</verse>
				<verse number="26">ครั้น​เช้าตรู่​หญิง​นั้น​มา​ล้ม​ลง​ที่​ประตู​บ้าน​ซึ่ง​สามี​คอย​อยู่​จน​สว่าง</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​สามี​ของ​นาง​ลุก​ขึ้น​เวลา​เช้า, เปิด​ประตู​บ้าน​แล้ว​จะ​ออก​ไป​ตาม​ทาง: ก็​เห็น​เมียน้อย​ของ​ตน​ล้ม​อยู่​ที่​ประตู​บ้าน, มือ​พาด​ธรณี.</verse>
				<verse number="28">จึง​ว่า, ลุก​ขึ้น​เรา​พา​กัน​ไป​เถิด. แต่​หา​มี​เสียง​ตอบ​ไม่​แล้ว. ผัว​ก็​ยก​นาง​ขึ้น​หลัง​ลา​พา​ไป​บ้าน.</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​ถึง​บ้าน​แล้ว, ก็​เอา​มีด​ฟัน​ศพ​นาง, ตาม​ข้อ​กระดูก​ออก​เป็น​สิบ​สอง​ท่อน, ใช้​คน​ให้​ไป​แจก​ทั่ว​เขตต์​แดน​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="30">ครั้น​เขา​ทั้งปวง​เห็น​เข้า​ก็​ว่า, การ​เช่นนี้​ไม่​มี​ใคร​ได้​เห็น​ได้​ทำ ตั้งแต่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ขึ้น​มา​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​จน​ทุกวันนี้; จง​ปรึกษาหารือ​กัน​ดู แล้ว​ให้​ว่า​ไป​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ตั้งแต่​เมือง​ดาน​ถึง​เมือง​บะเอ​ระ​ซา​บา​และ​ชาว​แผ่น​ดิน​ฆี​ละ​อาด​ก็​มา​ชุมนุม​พร้อม​เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน​ที่​มิ​ศ​พา, ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="2">ผู้​ประทาน​ของ​ชน​ทั้งปวง, คือ​บรรดา​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล, ให้​มา​ประชุม​กัน ณ ท่ามกลาง​พล​ไพร่​ของ​พระเจ้า, มี​ทหารราบ​ถือ​ดาบ​ประมาณ​สี่​แสน​คน.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​ชน​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​รู้​ข่าว​ว่า​พวก​ยิศ​รา​เอล​ยก​ขึ้น​ไป​ถึง​มิ​ศ​พา​แล้ว ฝ่าย​พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​ถาม​ว่า, การ​ชั่วร้าย​นี้​เกิด​ขึ้น​อย่างไร​เล่า?</verse>
				<verse number="4">ชาย​ตระกูล​เลวี, ผัว​ของ​หญิง​ผู้​ถูก​ฆ่า​นั้น, จึง​บอก​ว่า, ข้าพ​เจ้า​พา​เมียน้อย​มา​ถึง​ฆิบ​อา​ใน​เขตต์​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, จะ​พัก​อยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="5">พอ​เพลา​ดึก​ชน​ชาว​ฆิบ​อา​ลุก​ขึ้น​มา​ล้อมรอบ​เรือน​ที่​ข้าพ​เจ้า​อาศัย​อยู่, คิด​จะ​ฆ่า​ข้าพ​เจ้า​เสีย: ส่วน​เมียน้อย​นั้น, เขา​ทำ​ชำเรา​เสียจน​ตาย.</verse>
				<verse number="6">ข้าพ​เจ้า​จึง​ตัด​ศพ​นาง​ออก​เป็น​ท่อนๆ, ใช้​คน​ให้​ไป​แจก​ทั่ว​อา​ณาเขตต์ยิศ​รา​เอล: ด้วย​เขา​ได้​ทำชั่ว​ลามก​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="7">ดูกร​ท่าน​ทั้ง​หลาย, พวก​ยิศ​รา​เอล​จง​ปรึกษา​กัน, แสดง​ความเห็น ณ ที่นี่</verse>
				<verse number="8">บรรดา​ชน​ทั้ง​หลาย​ก็​ตื่น​ขึ้น​เป็นใจ​เดียวกัน​ว่า, พวกเรา​จะ​ไม่​ไป​บ้าน, หรือ​กลับ​เรือน​ตน​สัก​คน​เดียว.</verse>
				<verse number="9">ครั้งนี้​เป็น​โอ​กา​ศ​ที่​เรา​จะ​ทำ​แก่​เมือง​ฆิบ​อา​อย่าง​นี้; คือ​จะ​จับ​ฉลาก​ยก​ไป​ต่อสู้​เขา;</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​เลือก​ตาม​บรรดา​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​ร้อยละ​สิบ​คน, พัน​ละ​ร้อย​คน, หมื่น​ละ​พัน​คน, สำหรับ​ส่ง​สะเบียง​เลี้ยง​พล​โยธา, เมื่อ​เขา​ทั้งปวง​ถึง​ฆิบ​อา​ใน​เขตต์เบ็น​ยา​มิ​น, จะ​ให้​แก้แค้น​สม​กับ​การ​ชั่ว​ลามก​ทั้งสิ้น​ที่​เขา​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="11">ส่วน​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​มา​ต่อสู้​เมือง​นี้​ด้วยใจ​ปรองดอง​เป็นอัน​เดียวกัน</verse>
				<verse number="12">บรรดา​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​ใช้​ให้​คน​ไป​ทั่ว​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, ถาม​ว่า, การ​ชั่ว​นี้​ได้​เกิด​ใน​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่างไร?</verse>
				<verse number="13">จง​มอบ​ส่ง​ผู้ร้าย, ชาวเมือง​ฆิบ​อา, มา​ให้​เรา​ประหาร​ชีวิต, จะ​ได้​ปราบปราม​การ​ชั่วร้าย​เสีย​จาก​พวก​ยิศ​รา​เอล, ฝ่าย​พวก​เบ็น​ยา​มิ​น​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​คำ​พวก​ยิศ​รา​เอล​พี่น้อง​ของ​ตน:</verse>
				<verse number="14">พวก​เบ็น​ยา​มิ​น​ก็​ยก​มา​จาก​เมือง​ต่างๆ เข้า​ไป​ยัง​เมือง​ฆิบ​อา, เพื่อ​จะ​ทำ​สงคราม​ต่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล,</verse>
				<verse number="15">ขณะนั้น​พวก​เบ็น​ยา​มิ​น​นับ​ทหาร​ดาบ​จาก​เมือง​ต่างๆ เป็น​จำนวน​สอง​หมื่น​หก​พัน​คน, นอกจาก​ชาวเมือง​ฆิบ​อา, นับ​คน​ฉกรรจ์​ได้​อีก​เจ็ด​ร้อย​คน,</verse>
				<verse number="16">มี​ทหาร​เจ็ด​ร้อย​คน​คัดเลือก​มา แต่​พวก​เหล่านี้​ล้วน​ส​นัด​มือ​ซ้าย, ขว้าง​หิน​แม่น​ทุกคน​แม้​เส้น​ผม​ก็​ไม่​ผิด</verse>
				<verse number="17">พลทหาร​ยิศ​รา​เอล​ที่​ถือ​ดาบ, นอกจาก​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, นับ​ได้​สี่​แสน​เป็น​คน​ฉกรรจ์​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="18">พวก​ยิศ​รา​เอล​ยก​ขึ้น​ไป​ถึง​เบธเอล, ทูลถาม​พระเจ้า​ว่า, ใคร​จะ​นำหน้า​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ขึ้น​ไป​รบ​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น? พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ว่า, “ยูดา​เป็น​ตระกูล​นำหน้า,”</verse>
				<verse number="19">ครั้น​รุ่งเช้า, พวก​ยิศ​รา​เอล​ยก​ไป​ตั้ง​ทัพ​ตรงหน้า​เมือง​ฆิบ​อา,</verse>
				<verse number="20">พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​เตรียม​รี้พล​ไว้​ตรง​เมือง​ฆิบ​อา, แล้ว​ก็​ยก​ออก​ไป​รบ​กับ​ชาว​เบ็น​ยา​มิ​น.</verse>
				<verse number="21">วัน​นั้น​พวก​เบ็น​ยา​มิ​นอ​อก​จาก​เมือง​ฆิบ​อา, ฟัน​ฆ่า​พวก​ยิศ​รา​เอล​ล้มตาย​สอง​หมื่น​สอง​พัน​คน.</verse>
				<verse number="22">พล​โยธา​ยิศ​รา​เอล​ก็​แข็งใจ​เตรียม​รี้พล​ไป​ตั้ง​ที่​ตำบล​เดียวกับ​วันก่อน​นั้น​อีก.</verse>
				<verse number="23">พวก​ยิศ​รา​เอล​ขึ้น​ไป​เฝ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา, ร้องไห้​จน​เวลา​เย็น, ทูลถาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​ทำ​สงคราม​ต่อ​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​พี่น้อง​ข้าพ​เจ้า​อีก​หรือ? พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ตอบ​ว่า, “จง​ขึ้น​ไป​สู้​เขา​เถิด.”</verse>
				<verse number="24">ใน​วันที่​สอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​ยก​มา​ใกล้ชิด​พวก​เบ็น​ยา​มิ​น.</verse>
				<verse number="25">พวก​เบ็น​ยา​มิ​น​ก็​ออก​จาก​เมือง​ฆิบ​อา​เข้า​รบพุ่ง​ใน​วันที่​สอง​นั้น, และ​ฆ่าฟัน​พลทหาร​ยิศ​รา​เอล​ที่​ถือ​ดาบ​ล้มตาย​อีก​หมื่น​แปด​พัน​คน.</verse>
				<verse number="26">บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งสิ้น, ก็​ขึ้น​ไป​ยัง​เบธเอล​เพื่อ​เฝ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ร้องไห้​ถือศีล​อด​อาหาร, ใน​ที่นั่น​วัน​นั้น, จน​เวลา​เย็น​แล้ว, ถวาย​เครื่องบูชา​ยัญ, กับ​เครื่องบูชา​เพื่อ​ความ​สุข​สำราญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="27">พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา, ด้วย​คราว​นั้น​หีบ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระเจ้า​ก็​อยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="28">ฟี​นะ​ฮาศ, บุตร​เอ​ละ​อา​ซา​รๆ บุตร​อา​โร​น, ได้​ยืน​เฝ้า​อยู่​ตรง​หีบ​นั้น​ทูลถาม​ว่า, พระองค์​จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​ทำ​ศึก​ต่อ​เผ่าพันธุ์​เบ็น​ยา​มิ​น​พี่น้อง​ข้าพ​เจ้า​อีก​หรือๆ จะ​ให้​เลิก​เสีย? พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​ว่า, “จง​ขึ้น​ไป​เถิด; ด้วย​พรุ่งนี้​เรา​จะ​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​พวก​เจ้า.”</verse>
				<verse number="29">พวก​ยิศ​รา​เอล​จง​ให้​หมู่​ซุ่มซ่อน​ไป​ล้อม​เมือง​ฆิบ​อา​ไว้​รอบ.</verse>
				<verse number="30">ใน​วันที่​สาม​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​ยก​ขึ้น​ไป​ต่อสู้​พวก​เบ็น​ยา​มิ​น, และ​ได้​เตรียม​พล​ไว้​ตรง​ฆิบ​อา, เหมือน​ครั้ง​ก่อน.</verse>
				<verse number="31">พวก​เบ็น​ยา​มิ​นอ​อก​ไป​ต้านทาน​ทาง​ห่างไกล​จาก​เมือง​ของ​ตน; แล้ว​ลงมือ​ฟัน​ฆ่า​พลทหาร​ยิศ​รา​เอล​บ้าง​ดัง​ครั้ง​ก่อน, คือ​ตาม​ถนน, ที่​ไป​เมือง​เบธเอล, ทาง​หนึ่ง, และ​ที่​ไป​เมือง​ฆิบ​อา​อีก​ทาง​หนึ่ง, พวก​ยิศ​รา​เอล​ตาย​ที่​สนามรบ​สัก​สาม​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="32">พวก​เบ็น​ยา​มิ​น​พูด​กัน​ว่า, เขา​แพ้​เรา​แล้ว​ดุจ​ครั้ง​ก่อน. แต่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​พูด​กัน​ว่า, ให้​พวกเรา​หนี​ล่อ​เขา​ออก​จาก​เมือง​มา​ยัง​ถนนหลวง.</verse>
				<verse number="33">บรรดา​ทหาร​ยิศ​รา​เอล​ก็​ยก​ออก​จาก​ที่​ตั้งอยู่​ไป​จัดเตรียม​รี้พล​ไว้ ณ ตำบล​บา​ละ​ธา​มาร: ส่วน​หมู่​ซุ่มซ่อน​ฝ่าย​ยิศ​รา​เอล​ก็​รุก​มา​ทาง​ทุ่งนา​เขตต์​เมือง​ฆิบ​อา.</verse>
				<verse number="34">มี​ทหาร​ที่​เลือกสรร​แต่​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​หมื่น​คน, ตรง​เข้า​เมือง​ฆิบ​อา, การ​รบพุ่ง​กัน​ก็​หนัก​เข้า; เขา​ไม่​รู้​ว่า​เหตุร้าย​มา​ใกล้​ตน​แล้ว.</verse>
				<verse number="35">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​พวก​เบ็น​ยา​มิ​น​แพ้​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล ๆ ก็​ฟัน​ฆ่า​ทหาร​เบ็น​ยา​มิ​น​ที่​ถือ​ดาบ​ตาย​สอง​หมื่น​ห้า​พัน​กับ​ร้อย​คนใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="36">พวก​เบ็น​ยา​มิ​น​เห็น​ว่า​พวก​ตน​พ่ายแพ้​แล้ว: พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​ทำ​ล่า​หลอก​เบ็น​ยา​มิ​น​ไป, ด้วย​ไว้ใจ​หมู่​ซุ่มซ่อน​ที่​ตั้ง​ไว้​ตรง​เมือง​ฆิบ​อา​นั้น.</verse>
				<verse number="37">พวก​ซุ่มซ่อน​ก็​รีบ​มา​ปล้น​เมือง​ฆิบ​อา; พอ​เข้า​ไป​ได้​ก็​ชัก​ดาบ​ฟัน​ฆ่า​คนตาย​ทั้ง​เมือง.</verse>
				<verse number="38">พวก​ยิศ​รา​เอล​กับ​พวก​ซุ่มซ่อน​ได้​นัด​กำหนด​กัน​ไว้​แล้ว, ว่า​จะ​ให้​ควันไฟ​พลุ่ง​ขึ้น​มา​จาก​เมือง​เป็น​สำคัญ.</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทำ​ล่า​ทัพ​อยู่​นั้น, พวก​เบ็น​ยา​มิ​น​จึง​ลงมือ​ฟัน​ฆ่า​เสีย​ประมาณ​สาม​สิบ​คน: และ​นึก​ว่า, เขา​ทั้ง​หลาย​คง​แพ้​เหมือน​เมื่อ​ทำ​ศึก​คราวก่อน.</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​ควันไฟ​รูป​เสา​ลุก​ขึ้น​จาก​เมือง​นั้น, พวก​เบ็น​ยา​มิ​น​เหลียวหลัง, เห็น​ทั้ง​เมือง​เพลิง​ลุก​ขึ้น​ไป​ยัง​ฟ้า.</verse>
				<verse number="41">ครั้น​พวก​ยิศ​รา​เอล​บ่ายหน้า, พวก​เบ็น​ยา​มิ​น​ก็​ส​ดุ้ง​ใจ​กลัว: เพราะ​เห็น​ว่า​เหตุร้าย​มา​ถึง​ตน​แล้ว.</verse>
				<verse number="42">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​บ่ายหน้า​หนี​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไป​ทาง​ป่า​ดอน: แต่​ข้าศึก​ติดตาม​เขา​ทัน; ทั้งคน​ที่​ออก​มา​จาก​เมือง​ต่างๆ ก็​ผลาญ​เขา​เสีย ณ กลาง​สนาม​นั้น.</verse>
				<verse number="43">เขา​ทั้ง​หลาย​ล้อม​พวก​เบ็น​ยา​มิ​น​ไว้, ด้วย​ไล่​ตาม​ทัน​เขา ณ ที่พักตรง​เมือง​ฆิบ​อา​ฝ่าย​ทิศตะวันออก.</verse>
				<verse number="44">ฝ่าย​พวก​เบ็น​ยา​มิ​น​ล้มตาย​ประมาณ​หมื่น​แปด​พัน​คน; พวก​นั้น​เป็น​ทหาร​ฉกรรจ์​ทั้งสิ้น,</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​บ่ายหน้า​หนี​ไป​ทาง​ป่า​ถึง​ศิลา​ริม​โม​น: เขา​คอย​จับ​ฆ่า​ตาย​ตาม​ถนนหลวง​อีก​ห้า​พัน​คน; แล้ว​ไล่​ติดตาม​ไป​ถึง​ฆิ​ดอม, ฟัน​ฆ่า​ตาย​สอง​พัน​คน.</verse>
				<verse number="46">รวม​ทหาร​ดาบ​ฝ่าย​เบ็น​ยา​มิ​น​ที่​ล้มตาย​ใน​วัน​นั้น​สอง​หมื่น​ห้า​พัน​คน; ล้วน​เป็น​คน​ฉกรรจ์​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="47">แต่​มี​ผู้​บ่ายหน้า​หนี​ไป​ทาง​ป่า​ถึง​ศิลา​ริม​โม​น​หก​ร้อย​คน, ได้​อาศัย​อยู่​ที่​นั้น​สี่​เดือน.</verse>
				<verse number="48">ฝ่าย​ชน​ยิศ​รา​เอล​ก็​กลับ​มา​ยัง​เผ่าพันธุ์​เบ็น​ยา​มิ​น​อีก, ชัก​ดาบ​ฟัน​ฆ่า​ผู้คน​ทั้ง​เมือง​กับ​สรรพสัตว์​และ​บรรดา​สิ่ง​ที่​เขา​ได้​พบ: กับ​ทั้ง​เมื่อ​พบ​เมือง​ใดๆ ก็​จุด​ไพ​เผา​เสีย​สิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ทำ​สัตย์​ไว้​ที่​มิ​ศ​พา​แล้ว, ว่า, เรา​จะ​ไม่​ยก​บุตรสาว​ของ​เรา​ให้​เป็น​ภรรยา​พวก​เบ็น​ยา​มิ​น​สัก​คน​เดียว.</verse>
				<verse number="2">ชน​ทั้ง​หลาย​ก็​ไป​ยัง​เบธเอล, และ​เฝ้า​อยู่​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระเจ้า​จน​เย็น​ด้วย​เสียงร้อง​ครวญคราง​อัน​ดัง;</verse>
				<verse number="3">ทูลถาม​ว่า, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, เหตุ​ไฉน​การ​นี้​จึง​บังเกิด​ขึ้น​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ตระกูล​หนึ่ง​จะ​ต้อง​ขาด​จาก​พวก​ยิศ​รา​เอล​ใน​กาล​วันนี้?</verse>
				<verse number="4">ครั้น​รุ่งขึ้น, คน​ทั้ง​หลาย​ก็​ตื่น​ขึ้น​ก่อ​แท่น​ที่นั่น​แต่เช้า​แล้ว, นำ​เครื่องบูชา​ยัญ​กับ​เครื่องบูชา​เพื่อ​ความ​สุข​สำราญ​มา​ถวาย.</verse>
				<verse number="5">พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​ถาม​กัน​ทั่ว​บรรดา​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​ว่า, มี​ใคร​บ้าง​ที่​ไม่​ได้​ขึ้น​มา​ใน​การ​ประชุม​เฝ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา? ด้วย​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​สัตย์​สาบาน​ไว้​อย่าง​แข็งแรง​ว่า, ผู้ใด​ไม่​ขึ้น​ไป​เฝ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​มิ​ศ​พา​จะ​ต้อง​ตาย​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="6">ยิศ​รา​เอล​มี​ความ​เสียใจ​เพราะ​พวก​เบ็น​ยา​มิ​น​พี่น้อง​ตน​ว่า, วันนี้​ตระกูล​หนึ่ง​ต้อง​ตัดขาด​จาก​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​จึง​จะ​ให้​พวก​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​มี​ภรรยา​ได้, ด้วย​พวกเรา​ทำ​สัตย์​ไว้​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า​จะ​ไม่​ยก​บุตรสาว​ของ​ตน​ให้​เป็น​ภรรยา​เขา?</verse>
				<verse number="8">เขา​จึง​พูด​กัน​ว่า, ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​มี​วงศ์​ไหน​ที่​มิได้​ขึ้น​ไป​เฝ้า​พระ​ยะ​โฮ​วาที​มิ​ศ​พา? จึง​เห็น​ว่า​ชาวเมือง​ยา​เบศฆี​ละ​อาด​ไม่​ขึ้น​มา​ประชุม​ที่​กองทัพ​สัก​คน​เดียว.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​เวลา​เมื่อ​ตรวจ​ดู​พลทหาร, ก็​เห็น​ว่า, หา​มี​ชาวเมือง​ยา​เบศฆี​ละ​อาด​มา​ที่นั่น​สัก​คน​เดียว​ไม่.</verse>
				<verse number="10">พวก​ชุมนุม​จึง​เลือก​ทหาร​ฉกรรจ์​อย่างยิ่ง​หมื่น​สอง​พัน​คน, สั่ง​ให้​ไป​ที่นั่น​ว่า, จง​ชัก​ดาบ​ฟัน​ฆ่า​ชาว​ยา​เบศฆี​ละ​อาด​เสีย​ทั้ง​หญิง​และ​เด็ก.</verse>
				<verse number="11">จง​ทำ​อย่าง​นี้​แก่​ชาย​ทุกคน​และ​หญิง​ที่​ร่วม​รู้​กับ​ชาย​แล้ว​นั้น​ให้​ผลาญ​เสีย​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="12">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ตรวจหา​หญิงสาว​ชาวเมือง​ยา​เบศฆี​ละ​อาด​ที่​ยัง​ไม่​ร่วม​รู้​กับ​ชาย​สี่​ร้อย​คน. จึง​พา​มา​ยัง​กองทัพ​ที่​เมือง​ซี​โล​ใน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน</verse>
				<verse number="13">ชน​ทั้งปวง​จึง​ใช้​ทูต​ให้​ไป​ประกาศ​แก่​พวก​เบ็น​ยา​มิ​น​ที่อยู่ ณ ศิลา​ริม​โม​น​ว่า​ให้​เป็น​ไมตรี​กัน​เถิด.</verse>
				<verse number="14">คราว​นั้น​พวก​เบ็น​ยา​มิ​น​ก็​กลับ​มา; คน​ทั้ง​หลาย​จึง​ยก​หญิง​ชาว​ยา​เบศฆี​ละ​อาด​ซึ่ง​รอด​จาก​ตาย: ให้​เป็น​ภรรยา​พวก​เหล่านั้น​แต่​ยัง​ไม่​พอ.</verse>
				<verse number="15">เขา​ทั้ง​หลาย​พา​กัน​อาลัย​ถึง​พวก​เบ็น​ยา​มิ​น, ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ทำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ขาด​ตระกูล​ไป​หนึ่ง​ตระกูล,</verse>
				<verse number="16">ผู้เฒ่า​แก่​ใน​กอง​ประชุม​หารือ​กัน​ว่า, เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​จึง​จะ​ให้​พวก​ที่​เหลือ​อยู่​ได้​ภรรยา, ด้วย​หญิง​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ผลาญ​เสียแล้ว?</verse>
				<verse number="17">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​พูด​กัน​ว่า, จำ​ต้อง​มี​ส่วน​ที่​สำหรับ​ชน​เบ็น​ยา​มิ​น​ที่​เหลือ​อยู่, อย่า​ให้​ตระกูล​หนึ่ง​หายขาด​จาก​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไป.</verse>
				<verse number="18">ส่วน​เรา​จะ​ยก​บุตรสาว​ของ​เรา​ให้​เป็น​ภรรยา​เขา​ไม่​ได้: ด้วย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ทำ​สัตย์​ไว้​ว่า, ถ้า​ผู้ใด​ยอม​เป็น​ภรรยา​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​ผู้​นั้น​ต้อง​แช่ง​สาป.</verse>
				<verse number="19">เขา​จึง​หารือ​กัน​ว่า, ดู​เถิด​มี​การ​เลี้ยง​ไหว้​พระ​ยะ​โฮ​วา ณ ซี​โล​ทิศเหนือ​เบธเอล; ข้าง​ทิศตะวันออก​ของ​ทางหลวง​ขึ้น​ไป​จาก​เบธเอล​ถึง​เซ​เค็ม, และ​ข้าง​ทิศใต้​ละ​โบ​นา​ทุกๆ ปี.</verse>
				<verse number="20">เขา​จึง​สั่ง​พวก​เบ็น​ยา​มิ​น​ว่า, จง​ไป​ซุ่มซ่อน​อยู่​ที่​สวน​องุ่น;</verse>
				<verse number="21">ให้​คอย​ดู​อยู่, ถ้า​เห็น​บุตรสาว​ชาวเมือง​ซี​โล​ออก​มา​จะ​เล่น​เต้น​โลด, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ออก​จาก​สวน​องุ่น, จับ​บุตรสาว​ชาวเมือง​ซี​โล​เป็น​ภรรยา​คน​ละ​คน, แล้ว​ก็​ไป​เข้า​เขตต์เบ็น​ยา​มิ​น​เสีย.</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​บิดา​หรือ​พี่น้อง​ของ​เขา​จะ​มา​ว่ากล่าว​แก่​เราๆ จะ​ตอบ​เขา​ว่า, ขอ​โปรด​ยินยอม​เพราะ​เห็นแก่​เรา​ด้วย: ใน​เวลา​การ​ศึก​เรา​ทั้ง​หลาย​มิได้​ละเว้น​ภรรยา​ของ​ทุกๆ คน: ทั้ง​ท่าน​ก็​ไม่​ยอม​ยก​ให้​เขา​อีก​แต่​ลำพัง, ถ้าเช่นนั้น​จะ​เป็นโทษ.</verse>
				<verse number="23">พวก​เบ็น​ยา​มิ​น​ก็​ทำ​ตาม, จึง​จับ​พวก​ที่มา​เล่น​โลดเต้น​ไป​เป็น​ภรรยา​ทั่ว​ทุกคน, แล้ว​กลับ​ไป​ยัง​ส่วน​ที่​ของ​ตน​สร้าง​เมือง​ต่างๆ ขึ้น​อาศัย​อยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="24">ครั้งนั้น​พวก​ยิศ​รา​เอล​กลับ​จาก​ที่นั่น​ไป​อยู่​ตาม​ตระกูล​และ​พงศ์พันธุ์​ของ​ตน​ทุกคน</verse>
				<verse number="25">ขณะนั้น​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไม่​มี​กษัตริย์​: ต่าง​คน​ต่าง​ก็​ทำ​ตาม​ลำพัง​ใจ​ตนเอง</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="8">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ครั้ง​เมื่อ​ผู้​วินิจฉัย​ครอบครอง​อยู่, ได้​บังเกิด​กันดาร​อาหาร​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น: และ​มี​ชาย​ชาวเมือง​เบธเลเฮ็ม​ผู้​หนึ่ง​ใน (ตระกูล) ยูดาได้​ออก​ไป​อาศัย​อยู่ ณ แผ่น​ดิน​โม​อาบ, กับ​ทั้ง​ภรรยา​และ​บุตรชาย​สอง​คน,</verse>
				<verse number="2">ชาย​ผู้​นั้น​ชื่อ​อะลี​เมะ​เล็ค, ภรรยา​ของ​เขา​ชื่อ​นา​อะ​มี, บุตรชาย​ชื่อ​มา​โลน​คน​หนึ่ง, และ​คิล​โยน​คน​หนึ่ง, เป็น​ชาวเมือง​เอ็ฟ​รา​ธา​มา​จาก​เบธเล​เฮ​มยูดา, เข้า​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​โม​อาบ, เพื่อ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="3">ครั้น​อะลี​เมะ​เล็ค​สามี​สิ้นชีพ​ลง​แล้ว, ก็​เหลือ​อยู่​แต่​นาง​นา​อะ​มี​กับ​บุตรชาย​สอง​คน.</verse>
				<verse number="4">บุตรชาย​ทั้ง​สอง​นั้น​ก็ได้​รับ​หญิง​ชาว​โม​อาบ​มา​เป็น​ภรรยา; ชื่อ​อะ​ระ​ฟา​คน​หนึ่ง, ชื่อ​รูธ​อีก​คน​หนึ่ง: เขา​ได้​อาศัย​อยู่ ณ เมือง​นั้น​ประมาณ​สิบ​ปี.</verse>
				<verse number="5">แล้ว​มา​โลน​และ​คิล​โยน​ทั้ง​สอง​ก็​สิ้นชีพ​เสีย​ด้วย; หญิง​นั้น​ก็​ต้อง​พลัดพราก​จาก​สามี​และ​บุตรชาย​ทั้ง​สอง​ของ​ตน</verse>
				<verse number="6">แล้ว​นาง​นั้น​ก็​พา​ลูก​สะใภ้​ทั้ง​สอง​ออก​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​โม​อาบ: ด้วย​ใน​แผ่น​ดิน​โม​อาบ​เขา​ได้ยิน​ข่าว​ว่า, พระเจ้า​ทรง​โปรด​แก่​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​โดย​ประทาน​ให้​มี​อาหาร​บริโภค.</verse>
				<verse number="7">นาง​จึง​ออก​ไป​จาก​ตำบล​ที่​นาง​อยู่​นั้น, และ​ลูก​สะใภ้​ทั้ง​สอง​ก็​ไป​ด้วย; แล้ว​ก็​พา​กัน​เดินทาง​กลับ​ไป​ยัง​เมือง​ยูดา.</verse>
				<verse number="8">นาง​นา​อะ​มี​จึง​กล่าว​แก่​ลูก​สะใภ้​ทั้ง​สอง​นั้น​ว่า, ต่าง​คน​ต่าง​จึง​กลับ​ไป​ยัง​เรือน​มารดา​ของ​ตน​เถิด: ขอ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระ​เมตตา​แก่​เจ้า​ทั้ง​สอง​เหมือน​เจ้า​ได้​กระทำ​ต่อ​ผู้​ที่​ตาย​เสีย​นั้น, และ​ต่อ​แม่​ด้วย.</verse>
				<verse number="9">ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​แก่​เจ้า​ให้​ต่าง​คน​ต่าง​มี​ที่อยู่​ใน​เรือน​ของ​สามี. แล้ว​นาง​นา​อะ​มี​ได้​จับ​ลูก​สะใภ้​ทั้ง​สอง ๆ ก็​ร้องไห้​เสียง​ดัง.</verse>
				<verse number="10">จึง​พูด​แก่​นาง​นา​อะ​มี​ว่า, อย่า​เลย, เรา​ทั้ง​สอง​จะ​กลับ​ไป​ด้วย​จนถึง​บ้านเมือง​ของ​แม่.</verse>
				<verse number="11">นาง​นา​อะ​มี​จึง​กล่าว​ว่า, ลูก​เอ๋ย, จง​กลับ​ไป​เถิด: เจ้า​จะ​ไป​กับ​แม่​ทำไม​เล่า? แม่​ยัง​มี​บุตรชาย​ใน​ครรภ์​ซึ่ง​จะ​เป็น​สามี​ของ​เจ้า​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="12">ลูก​เอ๋ย, จง​กลับ​ไป​เสีย​เถิด: แม่​ชรา​เกิน​อายุ​ที่​จะ​มี​สามี​ได้. หาก​แม่​จะ​ว่า​ยัง​มี​ที่​หวัง​ใจ​อยู่​และ​จะ​มี​สามี​ใน​คืน​วันนี้, แล้ว​จะ​บังเกิด​บุตรชาย​ด้วย;</verse>
				<verse number="13">เจ้า​จะ​คอย​จน​เขา​เจริญ​ใหญ่​หรือ? เจ้า​จะ​คอย​อยู่​ด้วย​ไม่​มี​ผัว​หรือ? ลูก​เอ๋ย, อย่า​เลย. แม่​มี​ความ​ทุกข์​มาก​เพราะ​เห็นแก่​เจ้า, เพราะว่า​พระ​หัตถ์​แห่ง​พระเจ้า​ทรง​เหยียด​ออก​ขัด​แม่​ไว้.</verse>
				<verse number="14">ลูก​สะใภ้​ทั้ง​สอง​พา​กัน​ร้องไห้​อีก: ส่วน​นาง​อะ​ระ​ฟา​ก็​จุบ (ลา) แม่ผัว; แต่​รูธ​นั้น​ยัง​อยู่​กับ​แม่ผัว</verse>
				<verse number="15">นาง​นา​อะ​มี​จึง​ว่า, ดู​เถิด, พี่สาว​ก็​กลับ​ไป​หา​ญาติพี่น้อง, และ​พระ​ของ​เขา​แล้ว: จง​ตาม​พี่สาว​ไป​เถิด.</verse>
				<verse number="16">รูธ​ตอบ​ว่า, ขอ​อย่า​สั่ง​ให้​ฉัน​ละทิ้ง, หรือ​กลับ​จาก​ติดตาม​แม่​เลย: ด้วยว่า​แม่​จะ​ไป​ไหน, ฉัน​จะ​ไป​ด้วย; แม่​จะ​อาศัย​อยู่​ที่ไหน, ฉัน​จะ​อาศัย​อยู่​ที่​นั้น​ด้วย: ญาติพี่น้อง​ของ​แม่, จะ​เป็น​ญาติพี่น้อง​ของ​ฉัน, และ​พระเจ้า​ของ​แม่​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​ฉัน​ด้วย:</verse>
				<verse number="17">แม่​สิ้นชีพ​ที่ไหน, ฉัน​จะ​สิ้นชีพ​ที่​นั้น, แล้ว​จะ​ฝัง​อยู่​ที่​นั้น: ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กระทำ​ดังนี้​แก่​ฉัน, และ​ยิ่ง​กว่า​นี้​อีก, ความ​มรณะ​สิ่ง​เดียว​ที่​จะ​ทำ​ให้​แม่​กับ​ฉัน​ขาด​จาก​กันและกัน​ได้.</verse>
				<verse number="18">ครั้น​นาง​นา​อะ​มี​เห็น​ว่า​รูธ​ตั้งใจ​จะ​ไป​ด้วย​จ​ริงๆ ก็​หา​ได้​พูด​เรื่อง​นี้​ต่อไป​อีก​ไม่</verse>
				<verse number="19">นาง​นา​อะ​มี​กับ​รูธ​ก็ได้​พา​กัน​ไป​จน​บรรลุ​ถึง​เมือง​เบธเลเฮ็ม, เมื่อ​ถึง​แล้ว, บรรดา​ชาวเมือง​ก็​แตกตื่น​ถาม​กัน​ว่า, นี่​เป็น​นาง​นา​อะ​มี​หรือ?</verse>
				<verse number="20">นา​อะ​มี​จึง​ตอบ​ว่า, อย่า​เรียก​ฉัน​ว่า​นา​อะ​มี (สุข), จง​เรียก​ว่า​มา​รา (ขม), ด้วยว่า​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ได้​ทรง​กระทำ​ต่อ​ฉัน​อย่าง​สาหัส.</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ฉัน​ออก​ไป​ก็​เต็ม​บริบูรณ์, แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​กลับ​มา​เปล่าๆ, ท่าน​ทั้ง​หลาย​เรียก​ฉัน​ว่า​นา​อะ​มี​ทำไม​เล่า? เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เป็น​พะ​ยาน​ต่อ​ฉัน, และ​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ได้​บันดาล​ให้​ฉัน​มี​ความ​ทุกข์.</verse>
				<verse number="22">นาง​นา​อะ​มี​ได้​กลับ​มา​ทั้ง​รูธ​ลูก​สะใภ้​ชาติ​โม​อาบ, ซึ่ง​ตาม​นาง​ออก​มา​จาก​แผ่น​ดิน​นั้น: เขา​พา​กัน​มา​ถึง​เมือง​เบธเลเฮ็ม​ใน​ต้น​ฤดู​เกี่ยว​ข้าว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">สามี​ของ​นาง​นา​อะ​มี​มี​พี่น้อง​คน​หนึ่ง​เป็น​คน​มั่งคั่ง​มาก, เกิด​แต่​พงศ์พันธุ์​อะลี​เมะ​เล็ค; ชื่อ​โบ​อัศ.</verse>
				<verse number="2">รูธ​หญิง​ชาติ​โม​อาบ​จึง​กล่าว​แก่​นาง​นา​อะ​มี​ว่า, ขอ​ให้​ฉัน​ไปทุ่ง​นา, เก็บ​รวง​ข้าว​ตก​ตามแต่​ผู้ใด​จะ​โปรด. นาง​นา​อะ​มี​ตอบ​ว่า, ลูก​เอ๋ย, จง​ไป​เถิด,</verse>
				<verse number="3">รูธ​ก็​ออก​ไป​เก็บ​เข้า​ตก​ตาม​ผู้​เกี่ยว: เผอิญ​เข้า​ไป​ใน​ไร่นา​ของ​โบ​อัศ, พี่น้อง​อะลี​เมะ​เล็ค​นั้น.</verse>
				<verse number="4">จึง​เห็น​โบ​อัศ​มา​จาก​เบธเลเฮ็ม, กล่าว​แก่​ผู้​เกี่ยว​ว่า, ขอ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิตย์​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด. เขา​ทั้ง​หลาย​ตอบ​ว่า, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​ท่าน​เถิด.</verse>
				<verse number="5">โบ​อัศ​จึง​ถาม​คนใช้​ของ​ตน​ซึ่ง​ดูแล​ผู้​เกี่ยว​นั้น​ว่า, หญิงสาว​นั้น​ของ​ใคร?</verse>
				<verse number="6">คนใช้​ที่​ดูแล​ผู้​เกี่ยว​ตอบ​ว่า, สตรี​นั้น​คือ​หญิง​ชาติ​โม​อาบ​ซึ่ง​ตาม​นาง​นา​อะ​มี​เมื่อ​กลับ​มา​จาก​แผ่น​ดิน​โม​อาบ:</verse>
				<verse number="7">นาง​พูด​ว่า, ขอ​ให้​ฉัน​เก็บ​รวง​ข้าว​ใน​กลาง​ฟ่อน​ตาม​ผู้​เกี่ยว​ไป: นาง​ก็​มา​เก็บ​อยู่​แต่เช้า​จน​บัดนี้, เว้นแต่​ได้​พัก​หน่อย​หนึ่ง​ที่​เรือน,</verse>
				<verse number="8">ขณะนั้น​โบ​อัศ​กล่าว​แก่​รูธ​ว่า, ลูก​เอ๋ย, เจ้า​ได้ยิน​หรือ? ว่า, อย่า​ไป​เก็บ​รวง​ข้าว​ที่นา​อื่น, หรือ​ไป​จาก​ที่นี่​เลย, แต่​อยู่​ใกล้ๆ กับ​ทาส​ของ​เรา​เถิด:</verse>
				<verse number="9">ให้​ตา​เจ้า​มองดู​นา​ที่​เขา​เกี่ยว (เก็บ), ตาม​เขา​ไป: เรา​สั่ง​พวก​คน​หนุ่ม​แล้ว​ห้าม​ไม่​ให้​ถูกต้อง​เจ้า? เจ้า​กระหายน้ำ​เมื่อไร, เชิญ​ไป​กิน​ที่​ภาชนะ​ซึ่ง​คนใช้​ตัก​ไว้.</verse>
				<verse number="10">ขณะนั้น​รูธ​ก็ได้​กราบ​ซบ​หน้า​ลง​ที่ดิน, กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า, ทำ​อย่างไร​ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​เป็น​ที่​ชอบ​ต่อตา​ของ​ท่าน, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​เห็นแก่​ข้าพ​เจ้า​เมื่อ​เวลา​ข้าพ​เจ้า​เป็น​แขกเมือง?</verse>
				<verse number="11">โบ​อัศ​ตอบ​แก่​นาง​ว่า, บรรดา​สิ่ง​ซึ่ง​เจ้า​ได้​กระทำ​แก่​แม่ผัว​ตั้งแต่​สามี​เจ้า​ตาย​แล้ว: คือ​เจ้า​ได้​ละทิ้ง​บิดา​มารดา, บ้านเกิดเมืองนอน, มา​ถึง​บ้านเมือง​ที่​เจ้า​หา​ได้​รู้จัก​แต่ก่อน​ไม่, ก็​เป็น​ที่​ปรากฏ​แก่​เรา​ทั้งสิ้น​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">ขอ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ทรง​ตอบแทน​แก่​เจ้า, และ​ให้​เจ้า​มี​บำเหน็จ​อัน​เต็ม​บริบูรณ์​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอลเถิด, ซึ่ง​เจ้า​ได้​มา​พึ่ง​พระ​บารมี​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​รูธ​ตอบ​ว่า, ขอ​ให้​ท่าน​เห็นชอบ​ใน​ข้าพ​เจ้า, ด้วย​ท่าน​ได้​เมตตา​ข้าพ​เจ้า, และ​ได้​พูด​เป็น​ที่​จับใจ​ทา​สี​ของ​ท่าน​แล้ว, ถึงแม้ว่า​ข้าพ​เจ้า​หา​เหมือน​ทา​สี​อื่น​ของ​ท่าน​ไม่</verse>
				<verse number="14">พอ​ถึง​เวลา​รับประทาน​อาหาร, โบ​อัศ​บอก​นาง​ว่า, เชิญ​เข้า​มา​รับ​ขนม​จิ้ม​กิน​กับ​น้ำส้ม​เถิด. นาง​ก็​นั่ง​ใกล้​พวก​ผู้​เกี่ยว​นั้น: เขา​จึง​ส่ง​ข้าว​ขั้ว​ให้​กิน, นาง​กิน​อิ่ม​แล้ว​ยัง​มี​เหลือ​อยู่​อีก,</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​นาง​ลุก​ขึ้น​จะ​ไป​เก็บ​รวง​ข้าว, โบ​อัศ​จึง​สั่ง​พวก​คน​หนุ่ม​ว่า, จง​ยอม​ให้​นาง​เก็บ​รวง​ข้าว​ตาม​ฟ่อน, อย่า​ว่า​นาง​เลย:</verse>
				<verse number="16">อนึ่ง, จง​ชัก​รวง​ข้าว​ออก​จาก​ฟ่อน​ให้​ตก​บ้าง, เพื่อ​นาง​จะ​ได้​เก็บ, และ​อย่า​ว่ากล่าว​นาง​เลย</verse>
				<verse number="17">นาง​เก็บ​ข้าว​ใน​นา​นั้น​จน​เย็น, เมื่อ​เก็บ​แล้ว​ก็​ฟาด: ได้​ข้าว​ประมาณ​สอง​ถัง.</verse>
				<verse number="18">แล้ว​นาง​ขน​ข้าว​นั้น​ไป​ยัง​เมือง: แม่ผัว​ก็​เห็น​ข้าว​ซึ่ง​นาง​เก็บ​ได้​นั้น: และ​ส่วน​อาหาร​ที่​เหลือ​จาก​กิน​นั้น, นาง​ก็​ควัก​ออก​ให้​แม่ผัว​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">แม่ผัว​จึง​ถาม​ว่า, เจ้า​เก็บ​รวง​ข้าว​ได้​ที่ไหน? และ​ทำ​การ​ที่ไหน​วันนี้? ขอ​ให้​ผู้​ที่​เอื้อเฟื้อ​ต่อ​เจ้า​ได้​รับ​พร​เถิด. แล้ว​นาง​ก็​เล่า​ให้​แม่ผัว​ฟัง, ถึง​เรื่อง​ที่ทำงาน​วัน​นั้น​ว่า, วันนี้​ฉัน​ได้​ไป​ทำ​ที่นา​ของ​คน​หนึ่ง​ชื่อ​โบ​อัศ.</verse>
				<verse number="20">นาง​นา​อะ​มี​กล่าว​แก่​ลูก​สะใภ้​ว่า, ขอ​พระเจ้า​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​ผู้​นั้น, พระองค์​มิได้​ให้​ความ​เมตตา​ของ​พระองค์​ขาด​จาก​ผู้​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​หรือ​ผู้​ที่​ตาย​แล้ว. อนึ่ง, นาง​นา​อะ​มี​บอก​รูธ​ว่า, ผู้​นั้น​เป็น​พี่น้อง​อัน​ชิด​สนิท​กับ​เรา​ใน​หมู่​ญาติ​ซึ่ง​อาจ​จะ​ไถ่​เรา​ออก​ได้.</verse>
				<verse number="21">นาง​รูธ​ชาติ​โม​อาบ​บอก​ว่า, ท่าน​นั้น​กล่าว​แก่​ฉัน​ว่า, เจ้า​ต้อง​อยู่​ใกล้ชิด​กับ​คน​หนุ่ม​ของ​เรา, จน​เขา​เกี่ยว​ข้าวของ​เรา​เสร็จ​แล้ว.</verse>
				<verse number="22">นาง​นา​อะ​มี​กล่าว​แก่​รูธ​ลูก​สะใภ้​ว่า, ลูก​เอ๋ย, ซึ่ง​เจ้า​จะ​ออก​ไป​ด้วย​ทา​สี​ของ​ท่าน​ผู้​นั้น​ก็ดี​แล้ว, แต่​อย่า​ให้​เขา​พบ​เจ้า ณ ทุ่งนา​อื่น.</verse>
				<verse number="23">นาง​ได้​เก็บ​รวง​ข้าว​อยู่​ใกล้ชิด​กับ​ทา​สี​ของ​โบ​อัศ​จน​สิ้น​ฤดู​เกี่ยว​ข้าว​และ​ข้าวสาลี; นาง​ได้​อาศัย​อยู่​กับ​แม่ผัว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ฝ่าย​นาง​นา​อะ​มี​แม่ผัว​กล่าว​แก่​รูธ​ว่า, ลูก​เอ๋ย, แม่​จะ​หา​ที่พึ่ง​พัก​สำหรับ​เจ้า, เพื่อ​จะ​ได้​มี​ความ​สุข​แก่​เจ้า​มิ​ควร​หรือ?</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​โบ​อัศ​นาย​ของ​ทา​สี​ที่​เจ้า​ได้​อยู่​ด้วย​นั้น, เป็น​พี่น้อง​ของ​เรา​มิใช่​หรือ? จง​ตริตรอง​ดู​เถิด, คืน​วันนี้​ท่าน​จะ​โรย​ข้าว​ที่​ลาน.</verse>
				<verse number="3">จง​ชำระ​แต่งตัว​ทา​น้ำมัน, แล้ว​ลง​ไป​ยัง​ลาน​ข้าว: แต่​อย่า​ให้​ท่าน​รู้จัก​ตัว​กว่า​ท่าน​กิน​และ​ดื่ม​แล้ว,</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ท่าน​ไป​นอน​ที่ไหน, เจ้า​จง​สังเกต​ไว้, ให้​แอบ​เข้า​ไป​ยก​ผ้า​ที่​ห่ม​เท้า​ท่าน​ออก​แล้ว​นอน​ลง; ส่วน​ท่าน​จะ​บอก​เจ้า​ใน​สิ่ง​ที่​เจ้า​ควร​ทำ.</verse>
				<verse number="5">รูธ​จึง​ตอบ​ว่า, สิ่ง​สาร​พัตร​ที่​แม่​บอก​ฉันๆ จะ​กระทำ​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="6">แล้ว​รูธ​ก็​ลง​ไป​ยัง​ลาน​ข้าว​นั้น, และ​กระทำ​ตาม​แม่ผัว​สั่ง​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​โบ​อัศ​กิน​และ​ดื่ม​สำราญใจ​แล้ว, ก็​ไป​นอน​ปลาย​กอง​ข้าว​นั้น: ส่วน​รูธ​ก็​ย่อง​เข้า​มา​เปิด​ผ้าห่ม​ที่​เท้า​ท่าน, แล้ว​นอน​ลง​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="8">อยู่​มา​เวลา​เที่ยงคืน, ท่าน​ก็​สะดุ้ง​กลัว, พลิก​ตัว​ไป​เห็น​ผู้​มี​หญิง​นอน​อยู่​ที่​เท้า.</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ถาม​ว่า, เจ้า​คือ​ผู้ใด? นาง​ตอบ​ว่า, ฉัน​คือ​รูธ​ทา​สี​ของ​ท่าน, ขอ​ขยาย​ชาย​เสื้อ​ท่าน​ห่ม​ทา​สี​ของ​ท่าน​ด้วย; เพราะ​ท่าน​เป็น​ญาติ​ผู้​มี​หน้าที่​จะ​ไถ่​ฉัน​ออก.</verse>
				<verse number="10">ท่าน​จึง​ว่า, ลูก​หญิง​เอ๋ย, ขอ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​เจ้า​ด้วย, คุณ​ของ​เจ้า​ครั้ง​หลัง​นี้​ยิ่ง​กว่า​ครั้ง​ก่อน, ด้วย​เจ้า​มิได้​ไป​หา​คน​หนุ่ม​ที่​ยากจน, หรือ​คน​มั่งมี.</verse>
				<verse number="11">ลูก​หญิง​เอ๋ย, อย่า​กลัว​เลย; สิ่ง​สาร​พัตร​ที่​เจ้า​ได้​ขอ​เรา​จะ​กระทำ​แก่​เจ้า: ด้วย​บรรดา​ชาว​ชน​หัวเมือง​ของ​เรา​ก็​ทราบ​อยู่​ดี​แล้ว​ว่า​เจ้า​เป็น​หญิง​ชื่อเสียง​ดี.</verse>
				<verse number="12">เรา​เป็น​ญาติ​มี​หน้าที่​จะ​ไถ่​เจ้า​ก็​จริงอยู่: แต่ทว่า​ยัง​มี​ญาติ​ผู้​หนึ่ง​สนิท​กว่า​เรา​อีก.</verse>
				<verse number="13">คืน​นี้​จึง​รอ​ไว้​ก่อน, ต่อ​พรุ่งนี้​เช้า, ถ้า​ท่าน​ผู้​นั้น​จะ​รับหน้า​ที่​ไถ่​เจ้า, ก็​ให้​ท่าน​ไถ่​เถิด; ถ้า​แม้น​ท่าน​ผู้​นั้น​จะ​ไม่​พอใจ​รับ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, เรา​จะ​รับหน้า​ที่​ญาติ​ไถ่​เจ้า​แน่​ฉันนั้น: เชิญ​นอน​อยู่​นี่​จน​เวลา​เช้า​เถิด</verse>
				<verse number="14">รูธ​ก็​นอน​ที่​ริม​เท้า​ท่าน​จน​รุ่งเช้า: แล้ว​ก็​ตื่น​ขึ้น​แต่เช้า​มืด​ก่อน​รู้จัก​หน้า​กัน​ได้. ท่าน​บอก​ว่า, อย่า​ให้​ผู้ใด​รู้​ว่า​มี​ผู้หญิง​มา​ที่​ลาน​เลย.</verse>
				<verse number="15">ท่าน​จึง​กล่าว​อีก​ว่า, เอา​เสื้อ​ยาว​มา​ถือ​ไว้, นาง​ก็​ถือ, แล้ว​ท่าน​ก็​ตวง​ข้าว​หก​ทะนาน​ให้​นาง​แบก​ไป: แล้ว​นาง​ก็​เข้า​ไป​ใน​เมือง.</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​นาง​มา​ถึง​แม่ผัว ๆ จึง​ถาม​ว่า, ลูก​เอ๋ย, เป็น​อย่างไร? นาง​ก็​แจง​ความ​ซึ่ง​ท่าน​ผู้​นั้น​ได้​ทำ​แก่​นาง​ให้​แม่ผัว​ทราบ​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="17">ว่า​ข้าว​หก​ทะนาน​นี้, ท่าน​ยก​ให้​ฉัน​และ​สั่ง​ว่า, อย่า​ไป​หา​แม่ผัว​มือ​เปล่า​เลย.</verse>
				<verse number="18">แม่ผัว​จึง​พูด​ว่า, ลูก​เอ๋ย จง​นั่ง​คอย​อยู่​ที่นี่, กว่า​จะ​ได้​รู้​ว่าความ​ข้อ​นั้น​จะ​เกิด​เหตุ​อย่างไร: เพราะว่า​ท่าน​ผู้​นั้น​จะ​ไม่​หยุด​เลย, กว่า​ท่าน​จะ​ได้​สิ่ง​นั้น​สำเร็จ​แล้ว​ใน​วันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ขณะนั้น​โบ​อัศ​ไป​นั่ง​อยู่​ที่​ประตูเมือง: พอ​แลเห็น​พี่น้อง​ซึ่ง​โบ​อัศ​พูด​ถึง​นั้น​เดิน​มา; โบ​อัศ​ก็​ร้อง​ว่า, แน่ะ​คน​นั้น, เชิญ​มา​นั่ง​ที่นี่​เถิด. ผู้​นั้น​ก็​กลับ​มา​นั่ง​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="2">แล้ว​โบ​อัศ​ก็ได้​เลือก​เชิญ​ผู้เฒ่าผู้แก่​แห่ง​เมือง​สิบ​ท่าน​ว่า, เชิญ​มา​นั่ง​ที่นี่, แล้ว​ท่าน​ก็ได้​มา​นั่ง.</verse>
				<verse number="3">โบ​อัศ​จึง​บอก​พี่น้อง​นั้น​ว่า, ไร่นา​เป็น​ของ​อะลี​เมะ​เล็ค​พี่น้อง​เรา​นั้น, นาง​นา​อะ​มี​ได้​กลับ​มา​จาก​แผ่น​ดิน​โม​อาบ​จะ​ขาย​เสีย:</verse>
				<verse number="4">เรา​คิด​จะ​เล่า​ให้​ท่าน​ฟัง, ให้​ท่าน​ซื้อ​ไว้​ต่อหน้า​ราษฎร, และ​ต่อหน้า​ผู้เฒ่าผู้แก่​แห่ง​ชาวเมือง​ของ​เรา, ถ้าว่า​ท่าน​จะ​ไถ่​ก็​ไถ่​เถิด: ถ้า​ไม่​ไถ่​จง​บอก​ให้​รู้: ด้วย​ไม่​มี​ญาติ​ซึ่ง​มี​หน้าที่​จะ​ไถ่​นอกจาก​ท่าน; แล้ว​เรา​เป็น​ผู้​รอง​ลง​มา. ผู้​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า, เรา​จะ​ไถ่.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​โบ​อัศ​กล่าว​ว่า, ใน​เวลา​วันที่​ซื้อ​นา​นั้น​จาก​มือ​นาง​นา​อะ​มี, ท่าน​ต้อง​ซื้อ​จาก​มือ​รูธ​หญิง​ชาติ​โม​อาบ​ภรรยา​แห่ง​ผู้ตาย​แล้ว​นั้น​ด้วย, เพื่อ​จะ​ได้​เชิดชู​ชื่อ​ผู้ตาย​นั้น​ไว้​ที่​ส่วน​มรดก​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="6">พี่น้อง​นั้น​ตอบ​ว่า, ไถ่​ไม่​ได้​เกลือก​ว่า​จะ​ทำ​ให้​มรดก​ของ​ตน​เสีย​ไป: ท่าน​เอง​จง​ไถ่​แทน​เถิด; ด้วย​เรา​ไถ่​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="7">นี่​เป็น​ธรรมเนียม​โบราณ​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​เมื่อ​มี​การ​ไถ่​หรือ​แลกเปลี่ยน​กัน, เพื่อ​จะ​ให้การ​เป็น​หลักฐาน​มั่นคง; คือ​คน​หนึ่ง​ต้อง​ถอด​รองเท้า​ของ​ตน​ให้แก่​เพื่อน: นี่​เป็น​ธรรมเนียม​พะ​ยาน​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="8">พี่น้อง​จึง​ถอด​รองเท้า​ของ​ตน​ออก​แล้ว​พูด​แก่​โบ​อัศ​ว่า, ท่าน​จง​ซื้อ​ไว้​เอง​เถิด.</verse>
				<verse number="9">โบ​อัศ​จึง​กล่าว​แก่​ผู้เฒ่าผู้แก่​และ​พล​ไพร่​ทั้ง​หลาย​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เป็น​พะ​ยาน​ใน​วันนี้​ว่า, เรา​ได้​ซื้อ​จาก​นาง​นา​อะ​มี​สิ่ง​สาร​พัตร​ของ​อะลี​เมะ​เล็ค, และ​ของ​คิล​โยน​และ​มา​โลน​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">อนึ่ง, รูธ​หญิง​ชาติ​โม​อาบ​ภรรยา​ของ​มา​โลน​นั้น, เรา​ได้​ซื้อ​เป็น​ภรรยา​ของ​เรา​ด้วย, เพื่อ​จะ​ได้​เชิดชู​นาม​ของ​ผู้ตาย​นั้น​ไว้​ที่​มรดก​ของ​ท่าน, และ​เพื่อ​นาม​ผู้ตาย​นั้น​จะ​มิได้​ตัดขาด​ไป​จาก​ท่ามกลาง​พี่น้อง​หรือ​จาก​พวก​ประชุม​ที่​ประตู​นี้: ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เป็น​พะ​ยาน​ใน​วันนี้​ด้วย​เถิด.</verse>
				<verse number="11">ฝูงชน​ทั้งปวง​ที่อยู่ ณ ประตู​และ​ผู้เฒ่าผู้แก่​ได้​ตอบ​ว่า, เรา​เป็น​พะ​ยาน. ขอ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ทรง​บันดาล​ให้​หญิง​ผู้​นี้​ซึ่ง​จะ​เข้า​มา ณ เรือน​ของ​ท่าน​เป็น​เหมือน​รา​เฮ​ล​และ​เล​อา​ทั้ง​สอง​นั้น ซึ่ง​เป็น​ผู้​ที่​ได้​สืบ​สร้าง​ต่อ​พงศ์พันธุ์​ยิศ​รา​เอล​ขึ้น: ขอ​ให้​ท่าน​เจริญ​ใน​เอ็ฟ​รา​ธา, และ​ให้​มี​ชื่อเสียง​ใน​เมือง​เบธเลเฮ็ม:</verse>
				<verse number="12">ให้​พงศ์พันธุ์​ของ​ท่าน​เป็น​เหมือน​พงศ์พันธุ์​พะเร็ศ, ซึ่ง​ธา​มาร​ได้​คลอด​แต่​ยูดา, อัน​เป็น​เผ่าพันธุ์​ซึ่ง​พระเจ้า​จะ​ประทาน​ให้แก่​ท่าน​จาก​หญิงสาว​นี้</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​โบ​อัศ​ก็​รับ​รูธ​เป็น​ภรรยา​ของ​ท่าน: และ​เมื่อ​ท่าน​เข้า​หา​นาง​แล้ว, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ทรง​ประทาน​ให้​ตั้ง​ครรภ์​คลอด​บุตรชาย.</verse>
				<verse number="14">เหล่า​ผู้หญิง​กล่าว​แก่​นาง​นา​อะ​มี​ว่า, สาธุ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​มิได้​ให้​ท่าน​ขาด​เผ่าพันธุ์ ณ วันนี้. ขอ​ให้​ทารก​นี้​มี​ชื่อเสียง​เลื่องลือ​ไป​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="15">ให้​เด็กชาย​คน​นี้​เป็น​ผู้​ที่​ให้​ชีวิต​ของ​ท่าน​กลับคืน, และ​เป็น​ผู้​เลี้ยง​ท่าน​เมื่อ​ชรา​แล้ว: ด้วยว่า​ทารก​นี้​ได้​คลอด​มา​แต่​บุตร​สะใภ้​ที่รัก​ท่าน, และ​เป็น​ผู้​ประเสริฐ​แก่​ท่าน​ยิ่ง​กว่า​บุตรชาย​เจ็ด​คน.</verse>
				<verse number="16">ส่วน​นาง​นา​อะ​มี​ก็ได้​รับ​ทารก​นั้น​อุ้ม​ไว้​ที่​อก​เป็น​ผู้​เลี้ยง.</verse>
				<verse number="17">บรรดา​หญิง​ซึ่ง​เป็นเพื่อน​บ้าน​พูด​กัน​ว่า, มี​บุตร​บังเกิด​แก่​นาง​นา​อะ​มี; จึง​ตั้ง​ชื่อ​ว่า​โอ​เบด: ซึ่ง​เป็น​บิดา​ยิซัยๆ เป็น​บิดา​แห่ง​ดา​วิด</verse>
				<verse number="18">ส่วน​พะเร็ศ​ก็​มี​เชื้อสาย​ดังต่อไปนี้; พะเร็ศมี​บุตร​ชื่อ​เฮ็ศ​โรม,</verse>
				<verse number="19">เฮ็ศ​โรม​มี​บุตร​ชื่อ​รามๆ มี​บุตร​ชื่อ​อะ​มี​นา​ดาบ,</verse>
				<verse number="20">อะ​มี​นา​ดาบ​มี​บุตร​ชื่อ​นา​โซนๆ มี​บุตร​ชื่อ​ซะ​ละ​โม​น,</verse>
				<verse number="21">ซะ​ละ​โม​น​มี​บุตร​ชื่อ​โบ​อัศๆ มี​บุตร​ชื่อ​โอ​เบด</verse>
				<verse number="22">โอ​เบด​มี​บุตร​ชื่อ​ยิซัยๆ มี​บุตร​ชื่อ​ดา​วิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="9">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">มี​ชาย​ผู้​หนึ่ง​เป็น​ชาว​รา​มา​ธายิม​โซ​ฟิ​มอ​ยู่​ที่​แขวง​ซึ่ง​มี​เขา​มาก​ของ​เขตต์​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม, ชื่อ​เอ็ล​คา​นาๆ เป็น​บุตร​ยา​โร​ฮามๆ เป็น​บุตร​เอะลีฮูๆ เป็น​บุตร​โธฮูๆ เป็น​บุตร​ซูฟ​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม.</verse>
				<verse number="2">เอ็ล​คา​นา​มี​ภรรยา​สอง​คนๆ หนึ่ง​ชื่อ​นาง​ฮัน​นา อีก​คน​หนึ่ง​ชื่อ​นาง​พะนี​นา, นาง​พะนี​นา​มี​บุตร, แต่​นาง​ฮัน​นา​หา​มี​ไม่.</verse>
				<verse number="3">เอ็ล​คา​นา​เคย​ขึ้น​ไป​จาก​เมือง​ของ​ตน​ไป​ยัง​เมือง​ซี​โลทุกๆ ปี​เพื่อ​จะ​นมัสการ​และ​ถวาย​เครื่องบูชา​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​แห่ง​พล​โยธา ณ ที่นั่น, ส่วน​บุตรชาย​ทั้ง​สอง​ของ​เอล, ชื่อ​ฮฟนี​และ​ฟี​นะ​ฮา​ศ​ซึ่ง​เป็น​ปุโรหิต​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ก็​อยู่​ที่นั่น​ด้วย.</verse>
				<verse number="4">เอ็ล​คา​นา​ได้​ถวาย​เครื่องบูชา​คราว​ใด, ก็ได้​แจก​ปันส่วน​ให้แก่​พะนี​นา​ภรรยา​กับ​บรรดา​บุตรชาย​หญิง​ของ​นาง​ด้วย.</verse>
				<verse number="5">แต่​ได้​แจก​ให้แก่​นาง​ฮัน​นา​สอง​เท่า, เพราะ​รัก​นาง​มาก, แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ปิด​ครรภ์​ของ​นาง​ไว้.</verse>
				<verse number="6">หญิง​ที่​เป็น​ปัจจามิตร​ก็​รบกวน​นาง​ฮัน​นา​เป็น​ที่​ยิ่ง​ทำ​ให้​ได้​ความ​ร้อนใจ, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ปิด​ครรภ์​นาง​ไว้.</verse>
				<verse number="7">นาง​ฮัน​นา​ขึ้น​ไป​ที่พลับพลา​พระ​ยะ​โฮ​วา​ครั้งไร, สามี​เคย​ทำ​อย่าง​นี้​แก่​นาง​ทุกๆ ปี, นาง​พะนี​นา​ก็​เคี่ยวเข็ญ​นาง​ฮัน​นา​ร่ำไป, จน​นาง​ฮัน​นา​ร้องไห้​ไม่​รับประทาน​อาหาร.</verse>
				<verse number="8">เอ็ล​คา​นา​สามี​จึง​ถาม​ว่า, ทำไม​จึง​ร้องไห้​และ​ไม่​รับประทาน​อาหาร, เสียใจ​ด้วย​เรื่อง​อะไร, ฉัน​ไม่​ดี​กว่า​บุตรชาย​สิบ​คน​หรือ?</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​กิน​ดื่ม​ที่​เมือง​ซี​โล​แล้ว​ฮัน​นา​ก็​ลุก​ขึ้น, ส่วน​เอลี​ปุโรหิต​ก็​นั่ง​อยู่​ที่​แท่น​ริม​เสา​พลับพลา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="10">นาง​ฮัน​นา​เป็นทุกข์​ร้อนใจ, จึง​ได้​อ้อนวอน​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ร้องไห้​พิลาป​ร่ำไร.</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​ว่า ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​แห่ง​พล​โยธา, แม้น​พระองค์​จะ​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดู​ความ​ทุกข์​แห่ง​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, และ​ระลึก​ถึง, ไม่​ละ​ลืม​ข้าพ​เจ้า, กับ​ทั้ง​จะ​ทรง​ประทาน​บุตรชาย​แก่​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอ​ถวาย​บุตร​นั้น​ไว้​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตลอดชีวิต, โดย​ไม่​ให้​มีดโกน​ต้อง​ศีรษะ​เลย</verse>
				<verse number="12">อยู่​มา​เมื่อ​เขา​กำลัง​อ้อนวอน​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ต่อไป, เอลีก็​สังเกต​ดู​ปาก​ของ​นาง. ฮันนา​ได้​พูด​ใน​ใจ, แต่​มุบมิบ​อยู่​ที่​ริมฝีปาก​เท่านั้น แต่​เสียง​นั้น​ไม่​ได้ยิน,</verse>
				<verse number="13">เอลี​ก็​สำคัญ​ว่า​นาง​เมา​สุรา.</verse>
				<verse number="14">จึง​เตือน​นาง​ว่า, จะ​เมา​ไป​นาน​สัก​เท่าไร, จง​ทิ้ง​น้ำ​องุ่น​เสีย​เถิด.</verse>
				<verse number="15">ฮัน​นา​ก็​ตอบ​ว่า, มิใช่​เจ้าข้า, ข้าพ​เจ้า​เป็น​หญิง​ใจ​ทุกข์​โศก, น้ำ​องุ่น​หรือ​ของ​เมา​หา​ได้​รับประทาน​ไม่, เป็น​แต่​ได้​อ้อนวอน​ร้องทุกข์​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="16">อย่า​ได้​ถือ​ว่า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​หญิง​ที่​มี​ผิด. ด้วย​ข้าพ​เจ้า​เป็นทุกข์​ร้อนใจ​มาก, จึง​ทูล​ไป​จน​บัดนี้.</verse>
				<verse number="17">เอลี​ก็​กล่าว​ว่า, จง​ไป​เป็นสุข, ขอ​ให้​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทรง​โปรด​ประทาน, ตาม​ที่​เจ้า​ได้​อธิษฐาน​ต่อ​พระองค์​นั้น.</verse>
				<verse number="18">นาง​ฮัน​นา​ก็​ตอบ​ว่า, ขอ​ให้​ผู้​ทาส​ของ​ทาน​ประสพ​กรุณาคุณ​ของ​ท่าน​เถิด. แล้ว​นาง​ก็​ลา​ไป​รับประทาน​อาหาร, โดย​หน้า​ชื่นบาน​มิได้​เศร้าโศก​ต่อไป​อีก</verse>
				<verse number="19">ครั้น​รุ่งเช้า​ตรู่​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตื่น​ขึ้น​นมัสการ​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​แล้ว​กลับ​ไป​บ้านเมือง​รา​มา, เอ็ลคา​นา​ก็ได้​ร่วม​เสน่หา​กับ​นาง​ฮัน​นา​ภรรยา​ของ​ตน, แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ระลึก​ถึง​นาง​นั้น.</verse>
				<verse number="20">อยู่​มา​นาง​ฮัน​นา​มี​ครรภ์​ถ้วน​กำหนด​แล้ว​ก็​คลอด​บุตร​เป็น​ชาย​เรียกชื่อ​ว่า​ซา​มูเอล, แปล​ว่า​ได้​ทูล​ขอ​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="21">เอ็ล​คา​นา​ได้​พา​บรรดา​ครอบครัว​ไป, จะ​ถวาย​เครื่องบูชา​และ​กระทำ​ตาม​ปฏิญาณ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตาม​กำหนด​ทุก​ปี.</verse>
				<verse number="22">แต่​นาง​ฮัน​นา​นั้น​หา​ขึ้น​ไป​ไม่, ด้วย​นาง​ได้​บอก​สามี​ไว้​ว่า, จะ​ไม่​ไป​กว่า​ทารก​อย่า​นม​แล้ว, จึง​จะ​พา​มา​ให้​เฝ้า​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา และ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="23">เอ็ล​คา​นา​สามี​ก็​ตอบ​ว่า, สุด​แล้วแต่​เห็นชอบ, คอย​จน​ให้​เด็ก​อย่า​นม​ก่อน, แต่​ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​ให้​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​สำเร็จ​เถิด, หญิง​นั้น​จึง​คอย​ให้​เด็ก​กิน​นม​จน​อย่า​นม​แล้ว,</verse>
				<verse number="24">ก็​พา​ขึ้น​ไป​กับ​โค​ผู้​สาม​ตัว แป้ง​หนึ่ง​ถัง​เอฟา กับ​น้ำ​องุ่น​หนึ่ง​ขวด​หนัง, มา​ถวาย​ที่​พลับพลา​พระ​ยะ​โฮ​วา ณ เมือง​ซี​โล, ขณะ​เมื่อ​เด็ก​นั้น​ยัง​อ่อน​อยู่.</verse>
				<verse number="25">เขา​จึง​ได้​ฆ่า​โค​และ​พา​เด็ก​นั้น​มา​หา​เอลี.</verse>
				<verse number="26">นาง​ฮัน​นา​จึง​กล่าว​ว่า, “ท่าน​เจ้าข้า, มี​ชีวิต​ดำรง​อยู่​ฉันใด, หญิง​ที่​ยืน​อยู่​ตรงหน้า​ท่าน​ที่นี่​ซึ่ง​ได้​อธิษฐาน​อ้อนวอน​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​คือ​ส่วน​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="27">ข้าพ​เจ้า​ได้​ทูล​ขอ​ทารก​นี้​แล้ว พระองค์​ทรง​โปรด​ประทาน​ให้​กับ​ข้าพ​เจ้า, ตาม​คำอธิษฐาน.</verse>
				<verse number="28">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​พา​ทารก​นั้น​มา​ถวาย​แก่​พระองค์, จะ​ได้​เป็น​ผู้​ซึ่ง​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​แล้ว​จน​ชีวิต​หาไม่,” แล้ว​เขา​ได้​นมัสการ​พระ​ยะ​โฮ​วา ณ ที่นั่น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ฝ่าย​นาง​ฮัน​นา​ได้​อ้อนวอน​ทูล​ว่า, จิตต์ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ชื่นชม​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา, (กำลัง) ของ​ข้าพ​เจ้า​เจริญ​ขึ้น​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​เช่น​เขา​สัตว์, ปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​อ้า​ออก​กว้าง​ต่อ​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ปิติยินดี​ใน​ความ​รอด​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">หา​มี​ผู้ใด​เป็น​บริสุทธิ์​ดุจดัง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่, นอกจาก​พระองค์​แล้ว​หา​มี​ผู้ใด​เปรียบ​ได้​ไม่, หา​มี​ศิลา (ที่พึ่ง) ดุจดัง​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไม่,</verse>
				<verse number="3">อย่า​พูด​โอหัง​หยิ่ง​เหลือเกิน​ไป, อย่า​ให้​วาจา​อัน​จองหอง​ออก​จาก​ปาก​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​ทรง​พระ​ปัญญา, พระองค์​ทรง​ชั่ง​ดู​การ​ประพฤติ.</verse>
				<verse number="4">ธนู​ผู้​ที่​มี​กำลัง​ก็​ต้อง​หัก​เสีย​ไป, แต่​ผู้​ที่​ซวดเซ​ไป​ก็​รัด​บั้นเอว​ไว้​ด้วย​เรี่ยว​แรง.</verse>
				<verse number="5">ผู้​ที่​อิ่ม​บริบูรณ์​ก็​ออกรับ​จ้าง​หากิน, แต่​ผู้​ที่​อดอยาก​ก็​หยุด​จาก​ความ​หิวโหย, แม้ว่า​หญิง​หมัน​ยัง​เกิด​บุตร​ได้​ถึง​เจ็ด​คน, แต่​มารดา​ที่​มี​บุตร​มาก, ก็​อ่อนกำลัง​ไป.</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้​ทรง​ประหาร​ชีวิต, และ​ให้​มี​ชีวิต, พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​ลง​ไป​ยัง​หลุม​ฝังศพ, หรือ​ให้​ขึ้น​มา​ก็ได้.</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้​ทรง​กระทำ​ให้​จน​หรือ​มั่งมี, พระองค์​เป็น​ผู้​ทรง​บันดาล​ให้​ต่ำ​ลง, และ​สูง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="8">คนจน​พระองค์​ทรง​พะ​ยุง​ขึ้น​จาก​ผง​ธุลี, และ​ผู้​ขัดสน​จาก​ที่​อยาก​เหยื่อ, ให้​นั่ง​กับ​เจ้านาย, และ​จะ​ได้​ที่นั่ง​อัน​มี​เกียรติยศ​เป็น​มรดก ด้วย​เสา​รอง​แผ่น​ดิน​โลก​เป็น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ทรง​ประดิษฐาน​โลก​ไว้​บน​เสา​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="9">ย่าง​เท้า​ของ​คน​บริสุทธิ์​พระองค์​ทรง​รักษา​ไว้, แต่​คน​ชั่ว​จะ​ต้อง​ให้​หยุดนิ่ง​อยู่​ใน​ที่​มืด. เหตุ​ว่า​มนุษย์​จะ​เอาชัย​ชะ​นะ​ด้วย​กำลัง​ของ​ตนเอง​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="10">ผู้​ที่​ต่อสู้​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ต้อง​อัปราชัย, พระองค์​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​ฟ้าร้อง​ต่อสู้​เขา​แต่​สวรรค์, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​พิพากษา​ถึง​ที่สุด​ปลาย​ของ​แผ่น​ดิน​โลก, จะ​พระราชทาน​อิทธิฤทธิ์​ให้แก่​กษัตริย์​ของ​พระองค์, ผู้​ที่​พระองค์​ทรง​ชะ​โลม​แล้ว, จะ​บันดาลให้​มี​กำลัง​เจริญ​ขึ้น​เช่น​เขา​สัตว์</verse>
				<verse number="11">เอ็ล​คา​นา​จึง​ไป​บ้าน​ที่​เมือง​รา​มา, ส่วน​เด็ก​นั้น​ได้​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ต่อหน้า​เอลี​ผู้​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="12">คราว​นั้น​บุตรชาย​ของ​เอลี​เป็น​คน​ชั่วช้า, หา​รู้จัก​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่.</verse>
				<verse number="13">ผู้ใด​ฆ่า​สัตว์​ถวาย​บูชา, ปุโรหิต​เคย​ทำ​แก่​ชน​อย่าง​นี้, คือ​เมื่อ​เขา​กำลัง​ต้ม​เนื้อ​นั้น, คนใช้​ของ​ปุโรหิต​ถือ​สามง่าม​มา.</verse>
				<verse number="14">แทง​ลง​ใน​กะทะ​และ​กา, หรือ​กา​ต้ม, และ​หม้อ​บรรดา​ของ​ที่​ติด​สามง่าม​ขึ้น​มา​นั้น ปุโรหิต​เรียก​เอา​เป็น​ส่วน​ของ​ตน เขา​เคย​ทำ​อย่าง​นี้​ที่​ซี​โล​แก่​บรรดา​ชน​ยิศ​รา​เอล, ซึ่ง​มา ณ ที่นั่น.</verse>
				<verse number="15">ถึง​แม้นว่า​เขา​ยัง​ไม่​ทัน​เผา​เปลว​มัน​ถวาย, คนใช้​ของ​ปุโรหิต​เคย​มาบ​อก​ผู้​ฆ่า​สัตว์​ถวาย​บูชา​ว่า, จง​มอบ​เนื้อ​ให้​ปุโรหิต​ปิ้ง. ด้วย​เนื้อ​ต้ม​แล้ว​ท่าน​ไม่​ต้องการ, ต้องการ​ดิบ.</verse>
				<verse number="16">ถ้า​บุรุษ​ผู้​นั้น​ตอบ​ว่า, จะ​ต้อง​เผา​เปลว​มัน​ถวาย​ก่อน, แล้ว​เชิญ​ให้​ท่าน​รับ​ตาม​ชอบใจ​เถิด. เขา​ก็​ตอบ​ว่า, ไม่​ใช่, ต้อง​ให้​เดี๋ยวนี้, ถ้า​ไม่​ยอม​เรา​จะ​เก็บ​เอา</verse>
				<verse number="17">ความผิด​ของ​คน​หนุ่ม​เหล่านั้น​ก็​กำเริบ​ขึ้น​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ด้วย​เขา​ดูหมิ่น​เครื่องบูชา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​ซา​มูเอล​เมื่อ​ยัง​เป็น​กุมาร​อยู่, ใช้​เสื้อ​เอโฟด​ผ้าป่าน​คาด​เอว​ไว้, ได้​ปฏิบัติ​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="19">ส่วน​มารดา​เคย​ทำ​เสื้อ​เล็กๆ ให้​เขา​ทุกๆ ปี, เมื่อ​ขึ้น​มา​กับ​สามี, ใน​การ​ถวาย​เครื่องบูชา​ประจำปี​นั้น. ส่วน​ท่าน​เอลี​ก็​อวยพร​ให้แก่​เอ็ล​คา​นา​กับ​ภรรยา​ว่า,</verse>
				<verse number="20">ขอ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประทาน​ให้​ท่าน​มี​เผ่าพันธุ์​เกิด​แต่​หญิง​นี้, ตาม​คำอธิษฐาน​ซึ่ง​ได้​ทูล​ขอ​ต่อ​พระองค์, แล้ว​เขา​ก็​พา​กัน​กลับ​บ้าน.</verse>
				<verse number="21">ครั้น​อยู่​มา​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​ให้​นาง​ฮัน​นา​มี​ครรภ์​คลอด​บุตร​เป็น​ชาย​สาม​คน, และ​บุตรหญิง​สอง​คน, ฝ่าย​กุมาร​ซา​มูเอล​นั้น​ก็​วัฒนา​ขึ้น​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="22">เอลี​ก็​ชรา​ลง​มาก, ได้ยิน​ข่าว​กล่าว​ถึง​บุตรชาย​ของ​ตน​ได้​กระทำ​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล, ทั้ง​ไป​นอน​ร่วม​กับ​หญิง​คนใช้​ที่​ริม​ประตู​พลับพลา​ประชุม.</verse>
				<verse number="23">ท่าน​จึง​ตักเตือน​ว่า, เจ้า​กระทำ​อย่าง​นี้​ทำไม​เล่า? ด้วย​เรา​ได้ยิน​ถึง​การ​ชั่ว​ของ​เจ้า​แต่​ผู้คน​เหล่านี้.</verse>
				<verse number="24">ลูก​เรา​เอ๋ย, อย่า​เลย, ซึ่ง​เรา​ได้ยิน​นั้น​ไม่​ใช่​ข่าว​ดี, ทำ​ให้​พล​ไพร่​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​หลงผิด​ไป.</verse>
				<verse number="25">ถ้า​คน​หนึ่ง​ทำ​ผิด​ต่อ​เพื่อนมนุษย์, พระเจ้า​จะ​ทรง​พิพากษา​ผู้​นั้น, หากว่า​ผู้​หนึ่ง​ทำ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใคร​จะ​เสนอ​ความ​ขอโทษ​ให้​เขา. แต่​เขา​ไม่​เชื่อฟัง​บิดา​ของ​ตน, ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระ​ดำริ​ไว้​แล้ว​ว่า​จะ​ลงโทษ​ประหาร​ชีวิต​เขา​เสีย.</verse>
				<verse number="26">ฝ่าย​กุมาร​ซา​มูเอล​ก็​วัฒนา​ขึ้น, ได้​มี​ความ​ชอบ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ต่อ​มนุษย์​ด้วย</verse>
				<verse number="27">มี​ผู้​หนึ่ง​รับใช้​แต่​พระเจ้า​มา​หา​เอลี, กล่าว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​ได้​ปรากฏ​แน่ชัด​แก่​วงศ์​บิดา​ของ​เจ้า, เมื่อ​ยัง​เป็น​ทาส​กษัตริย์​ฟา​โร, อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="28">กับ​ได้​เลือกสรร​จาก​บรรดา​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​ให้​เป็น​ปุโรหิต​ปฏิบัติ​เรา ให้​ขึ้น​ไป​ยัง​แท่น​ของ​เรา​เพื่อ​เผา​เครื่อง​หอม, และ​ให้​ส​รวม​เสื้อ​เอโฟด​ต่อหน้า​เรา, บรรดา​เครื่องบูชา​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น, เรา​ได้​ประทาน​ให้​วงศ์​บิดา​ของ​เจ้า​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="29">เหตุ​ไฉน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​เหยียบย่ำ​เครื่องบูชา​กับ​เครื่อง​ถวาย​ของ​เรา​ที่​เรา​สั่ง​แล้ว​ใน​พลับพลา​นั้น, ไป​นับถือ​บุตร​ของ​ตน​ยิ่ง​กว่า​เรา, และ​จะ​เลี้ยง​ตัว​ให้​อ้วน​ด้วย​บรรดา​ของ​ถวาย​อย่าง​ดี​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​เรา?</verse>
				<verse number="30">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทรง​ตรัส​ไว้​ดังนี้​ว่า, ถึง​เรา​กล่าว​ไว้​แล้ว​ว่า​วงศ์​ของ​เจ้า, และ​วงศ์​บิดา​เจ้า, จะ​ดำเนิน​ต่อหน้า​เรา​เป็น​เนืองนิตย์: แต่​บัดนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ว่า ให้การ​นั้น​ห่างไกล​จาก​เรา, ด้วยว่า​ผู้​ที่​ให้​เรา​มี​เกียรติยศ​เรา​จะ​ให้​เกียรติยศ​แก่​ผู้​นั้น, แต่​ผู้​ที่​ประมาท​เรา, ผู้​นั้น​ต้อง​ดูถูก.</verse>
				<verse number="31">นี่แหละ, เวลา​จะ​มา​ถึง, ซึ่ง​เรา​จะ​ตัด​เชื้อสาย​ของ​เจ้า, กับ​เชื้อสาย​วงศ์​บิดา​ของ​เจ้า​ให้​ขาด​จน​หา​มี​คนชรา​ใน​วงศ์​เจ้า​ไม่​เลย.</verse>
				<verse number="32">เจ้า​จะ​เห็น​ปัจจามิตร (ประจำ​อยู่) ใน​พลับพลา, กับ​บรรดา​ทรัพย์​ที่​จะ​ทรง​ประทาน​ให้​ชาติ​ยิศ​รา​เอล, แต่​คนชรา​ใน​วงศ์​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​มี​สืบไป​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="33">ส่วน​หลาน​ชาย​ของ​เจ้า, ซึ่ง​เรา​จะ​ไม่​ตัดขาด​จาก​แท่น​บูชา​ของ​เรา, จะ​เป็น​ที่​รำคาญตา​และ​ร้อนใจ​แก่​เจ้า​แล​แก่​บรรดา​ผู้​ที่​สืบ​เชื้อ​วงศ์​ของ​เจ้า, จะ​สิ้นชีพ​เมื่อ​อายุ​ยัง​อยู่​ใน​มัชฌิม​วัย,</verse>
				<verse number="34">ความ​ข้อ​นี้​จะ​เป็น​สำคัญ​ให้​เจ้า​รู้, คือ​เหตุ​ซึ่ง​จะ​เกิด​ขึ้น​แก่​ฮฟนี​และ​ฟี​นะ​ฮา​ศ​ผู้​บุตร, เขา​ทั้ง​สอง​จะ​ต้อง​ตาย​ใน​วัน​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="35">เรา​จะ​ตั้ง​ปุโรหิต​อัน​สัตย์​ซื่อ​ขึ้น​สำหรับ​เรา​จะ​ได้​ประพฤติ​ตาม​ชอบใจ​และ​ตาม​คำ​ดำริ​ของ​เรา, ทั้ง​เรา​จะ​ตั้ง​ให้​ผู้​นั้น​มี​พงศ์พันธุ์​มั่นคง, จะ​ได้​ดำเนิน​ฉะ​เพาะ​หน้า​ผู้​ชะ​โลม​ของ​เรา​สืบไป​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="36">ครั้น​ต่อมา​บรรดา​ผู้​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ใน​เชื้อ​วงศ์​ของ​เจ้า, จะ​มาก​ราบ​ลง​ขอ​เงิน​แผ่น​หนึ่ง​และ​ขนม​ก้อน​หนึ่ง, และ​ร้องขอ​โปรด​ตั้ง​ให้​เป็น​ปุโรหิต, เพื่อ​จะ​ได้​รับประทาน​ขนม​สัก​ชิ้น​หนึ่ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ฝ่าย​กุมาร​ซา​มูเอล​ก็ได้​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ต่อ​หน้า​เอลี, ขณะนั้น​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​มิได้​ใคร่​ทรง​ตรัส​แก่​ผู้ใด​ให้​นิมิตต์​แผ่​ทั่วไป.</verse>
				<verse number="2">อยู่​มา​เวลา​นั้น​เมื่อ​เอลี​นอน​อยู่​ใน​ที่​ของ​ตน, ส่วน​จักษุ​ของ​ท่าน​ก็​มัว​มืด​มองไม่เห็น;</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ตะเกียง​แห่ง​พระเจ้า​ยัง​มิได้​ดับ, ซา​มูเอ​ลน​อ​นอ​ยู่​ใน​พลับพลา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​เก็บ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระเจ้า​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ขณะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เรียก​ซา​มูเอล ๆ ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​อยู่​นี่.</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ก็​วิ่ง​ไป​หา​เอ​ลีบ​อก​ว่า, ข้าพ​เจ้า​อยู่​นี่, ด้วย​ท่าน​ร้องเรียก​ข้าพ​เจ้า. ท่าน​ก็​ตอบ​ว่า, ไม่​ได้​เรียก, จง​กลับ​ไป​นอน​เสีย​เถิด, ซา​มูเอล​ก็​ไป​นอน​อีก.</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​เรียก​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​ว่า, “ซา​มูเอลๆ,” ซา​มูเอล​ก็​ลุก​ขึ้น​ไป​หา​เอ​ลีบ​อก​ว่า, ข้าพ​เจ้า​อยู่​นี่​ด้วย​ท่าน​ได้​ร้องเรียก​ข้าพ​เจ้า; แต่​ท่าน​ตอบ​ว่า, บุตร​เอ๋ย, เรา​ไม่​ได้​เรียก, จง​กลับ​ไป​นอน​เถิด.</verse>
				<verse number="7">ซา​มูเอล​ยัง​ไม่​รู้จัก​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​ดำรัส​แห่ง​พระองค์​จึง​ยัง​ไม่​เป็น​ที่​สำเหนียก​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เรียก​ซา​มูเอล​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม. ซา​มูเอล​ก็​ลุก​ขึ้น​ไป​หา​เอลี​ว่า, ข้าพ​เจ้า​อยู่​นี่​ด้วย​ท่าน​ได้​ร้องเรียก​ข้าพ​เจ้า, เอลีรู้​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เรียก​กุมาร​นั้น.</verse>
				<verse number="9">จึง​บอก​ซา​มูเอล​ว่า, จง​ไป​นอน​เถิด, ถ้า​พระองค์​ทรง​เรียก, จง​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​ทรง​ตรัส​เถิด, ด้วย​ทาส​ของ​พระองค์​คอย​ฟัง​อยู่, ซา​มูเอล​จึง​ไป​นอน​ใน​ที่​ของ​ตน</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​เสด็จ​มา​ประทับ​อยู่​และ​ทรง​เรียก​เหมือน​คราวก่อน​ว่า, “ซา​มูเอลๆ.” ฝ่าย​ซา​มูเอล​ก็​ทูล​ว่า, ขอ​ทรง​ตรัส​เถิด, ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​คอย​ฟัง​อยู่.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ซา​มูเอล​ว่า, “นี่​แน่ะ, เรา​จะ​กระทำ​อะไร​สัก​สิ่ง​หนึ่ง​ใน​ท่ามกลาง​ชน​ยิศ​รา​เอล, บรรดา​หู​ของ​ผู้​ที่​ได้ยิน​ก็​จะ​สะเทือน​สะท้าน​ทั้ง​สอง​ข้าง.</verse>
				<verse number="12">ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​กระทำ​บรรดา​สิ่ง​ที่​เรา​บอก​ไว้​แล้ว​ว่าด้วย​วงศ์​ของ​เอลี​ตั้งแต่​ต้น​เดิม​จนถึง​ที่สุด​ปลาย.</verse>
				<verse number="13">เรา​บอก​ไว้​แล้ว​ว่า, เรา​จะ​พิพากษา​วงศ์​ของ​เขา​สืบไป​เป็นนิตย์, เพราะ​เหตุ​ความผิด​ซึ่ง​เขา​รู้​แล้ว​ว่า​บุตรชาย​ของ​เขา​ได้​ทำ​ให้​ตัว​ลามก​ไป, แต่​เอลี​ไม่​ห้ามปราม​เสีย.</verse>
				<verse number="14">เพราะฉะนั้น​เรา​ได้​ตั้ง​สัตย์​สาบาน​ไว้​แล้ว​ต่อ​วงศ์​ของ​เอลี​ว่า การ​อธรรม​ของ​วงศ์​เขา​นั้น, จะ​ลบล้าง​ชำระ​ด้วย​เครื่องบูชา​ยัญ, และ​อาหาร​ถวาย​ไม่​ได้​ต่อไป​เป็นนิตย์.”</verse>
				<verse number="15">ซา​มูเอล​ก็​ไป​นอน​จน​เช้า, จึง​ได้​เปิด​ประตู​พระ​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แต่​มิ​อาจ​ที่​จะ​บอกเล่า​นิมิตต์​ให้​เอลี​ทราบ.</verse>
				<verse number="16">เรียก​ซา​มูเอล​ว่า, ซา​มูเอล​บุตร​เอ๋ย, ซา​มูเอล​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​อยู่​นี่.</verse>
				<verse number="17">เอลี​จึง​ถาม​ว่า, พระ​ดำรัส​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ให้​ไว้​แก่​เจ้า​นั้น, คือ​อะไร​บ้าง? อย่า​ปิดบัง​จาก​เรา​เลย: ถ้า​เจ้า​จะ​ปิดบัง​คำ​หนึ่ง​คำ​ใด​จาก​เรา, ตาม​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​ตรัส​ไว้​แก่​เจ้า​แล้ว ขอ​พระเจ้า​ทรง​กระทำ​แก่​เจ้า​อย่าง​นั้น​แล​เพิ่มเติม​ให้​อีก.</verse>
				<verse number="18">ซา​มูเอล​ก็​แจ้ง​พระ​ดำรัสของ​พระองค์​ให้​ท่าน​ฟัง มิได้​ปิด​ซ่อน​เลย, ท่าน​จึง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า, ให้​ทรง​กระทำ​ตาม​ชอบ​พระทัย</verse>
				<verse number="19">ซา​มูเอล​ก็​วัฒนา​ขึ้น และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย มิ​ให้​วาจา​ของ​ท่าน​ศูนย์​ไป​เสีย​แต่​คำ​เดียว.</verse>
				<verse number="20">บรรดา​ชาว​ยิศ​รา​เอล​ตั้งแต่​เมือง​ดาน​จนถึง​เมือง​บะเอ​ระ​ซา​บาท​ราบ​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตั้ง​ซา​มูเอล​ไว้​เป็น​ผู้​พยากรณ์.</verse>
				<verse number="21">ทั้ง​ได้​ทรง​แสดง​พระองค์​อีก​ที่​เมือง​ซี​โล​ให้​ปรากฏ​แก่​ซา​มูเอล, ด้วย​คำ​ตรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ฝ่าย​ซา​มูเอล​แจ้งความ​มา​ยัง​บรรดา​ชาว​ยิศ​รา​เอล​ว่า. ให้​ชาติ​ยิศ​รา​เอ​ลออ​ก​ไป​ทำ​สงคราม​ตั้ง​ค่าย​ไว้​ริม​ศิลา​ชื่อ​เอเซร์, ต่อสู้​กับ​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม, ซึ่ง​ตั้ง​ค่าย​ที่​เอเฟค.</verse>
				<verse number="2">พวก​ฟะลิศ​ตีม​ก็​จัดเตรียม​รี้พล​เพื่อ​จะ​ต่อสู้​กับ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล, ใน​การ​สงคราม​นั้น​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​พ่ายแพ้​แก่​พวก​ฟะลิศ​ตีม, เสีย​รี้พล​ที่​สนามรบ​ประมาณ​สี่​พัน​คน.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​พลทหาร​ยิศ​รา​เอล​กลับ​เข้า​ค่าย​แล้ว, ผู้เฒ่า​แก่​ทั้ง​หลาย​จึง​พูด​กัน​ว่า, เหตุ​ไฉน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​พวกเรา​อัปราชัย​แก่​พวก​ฟะลิศ​ตีม​วันนี้? ให้​พวกเรา​ไป​เชิญ​หีบ​แห่ง​ความ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ออก​จาก​ซี​โลมา​ตั้ง​ไว้​ท่ามกลาง​พวกเรา, จะ​ได้​ช่วย​เรา​พ้น​จาก​อำนาจ​เงื้อมมือ​ข้าศึก.</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​จึง​ให้​คน​ไป​ที่​ซี​โล, เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา, ผู้​ทรง​สถิต​อยู่​เหนือ​คะ​รู​บิ​ม​มา​จาก​ที่นั่น, ฮฟนี​แล​ฟี​นะ​ฮา​ศ, บุตร​เอลี​ทั้ง​สอง​ได้​อยู่​ที่นั่น, ต่อหน้า​หีบ​แห่ง​ความ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​หีบ​แห่ง​ความ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เข้า​มา​ยัง​ค่าย​นั้น, แล้ว​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​โห่ร้อง​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​แผ่น​ดิน​สะเทือน​สะท้าน.</verse>
				<verse number="6">ครั้น​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ได้ยิน​เสียง​โห่ร้อง​จึง​ถาม​กัน​ว่า, เสียง​โห่ร้อง​ใหญ่​ที่​ค่าย​พวก​เฮ็บ​ราย​นั้น​เป็น​สำคัญ​อะไร? เขา​ก็​รู้ความ​ว่า​หีบ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ค่าย​ยิศ​รา​เอล​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">พวก​ฟะลิศ​ตีม​จึง​สะดุ้ง​กลัว​พูด​กัน​ว่า, พระเจ้า​เสด็จ​เข้า​ค่าย​นั้น​แล้ว, จึง​พูด​ว่า, วิบาก​แก่​พวกเรา! ด้วย​ใน​กาล​ก่อน​ไม่​เคย​มี​เหตุ​อย่าง​นี้​เลย.</verse>
				<verse number="8">วิ​บาก​แก่​พวกเรา! ใคร​จะ​ช่วย​พวกเรา​ให้​พ้น​จาก​พระ​หัตถ์​แห่ง​พระ​เหล่านี้​ที่​ทรง​ฤทธานุ​ภาพ? ซึ่ง​ได้​ลงโทษ​แก่​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ด้วย​โรค​ร้าย​ต่างๆ ใน​ป่า.</verse>
				<verse number="9">โอ้​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม​ทั้ง​หลาย จง​แข็งใจ​เป็น​บุรุษ​อัน​กล้าหาญ, เกลือก​ว่า​จะ​ต้อง​ปฏิบัติ​ชาติ​เฮ็บ​ราย, เช่น​กับ​ที่​เคย​กระทำ​แก่​พวกเรา​แต่ก่อนๆ, จง​ต่อสู้​ด้วย​เต็มกำลัง​เถิด.</verse>
				<verse number="10">ครั้น​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ได้​รบพุ่ง​จน​พวก​ยิศ​รา​เอล​พ่ายแพ้​แล้ว, ต่าง​คน​ต่าง​หนี​ไป​ที่​กะ​โจม, ถูก​ฆ่าฟัน​เสีย​เป็น​อัน​มาก, จน​พลทหาร​เดิน​เท้า​ฝ่ายยิศ​รา​เอล​ก็​ล้ม​ลง​ตาย​สาม​หมื่น​คน.</verse>
				<verse number="11">ข้าศึก​จึง​ชิง​เอา​หีบ​แห่ง​พระเจ้า​ได้, และ​บุตร​ทั้ง​สอง​ของ​เอลี, คือ​ฮฟนี​กับ​ฟี​นะ​ฮา​ศ​ก็​ต้อง​ประหาร​ชีวิต​เสีย</verse>
				<verse number="12">มี​ชน​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​ผู้​หนึ่ง​วิ่ง​มา​จาก​กองทัพ​ไป​ยัง​เมือง​ซี​โล​ใน​วัน​นั้น, ด้วย​เสื้อผ้า​ฉีก​ขาด, และ​ผง​ธุลี​อยู่​บน​ศีรษะ.</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​มา​ถึง, ดู​เถิด, เอลีนั่ง​คอย​อยู่​บน​แท่น​ริมถนน, เพราะ​มี​ความ​วิตก​อยู่​ด้วย​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระเจ้า, ครั้น​บุรุษ​นั้น​เข้า​มา​แจ้งความ​ที่​หัวเมือง​แล้ว บรรดา​ชาวเมือง​ก็​พา​กัน​ร้องไห้.</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เอลี​ได้ยิน​เสียงร้อง​ไห้​นั้น​จึง​ถาม​ว่า, เสียงร้อง​ไห้​วุ่นวาย​นั้น​เป็น​อะไร​กัน? บุรุษ​ผู้​นั้น​จึง​รีบ​เข้า​มา​เล่า​ให้​ฟัง.</verse>
				<verse number="15">เวลา​นั้น​อายุ​เอลี​ได้​เก้า​สิบ​แปด​ปี, ตา​ของ​ท่าน​ก็​มืดมัว​มอง​ไม่​ใคร่​เห็น.</verse>
				<verse number="16">ผู้​นั้น​จึง​เรียน​เอลี​ว่า, ข้าพ​เจ้า​เป็น​ทหาร​หนี​มา​จาก​กองทัพ​วันนี้, ท่าน​จึง​ถาม​ว่า, บุตร​เอ๋ย​เป็น​อย่างไร​กัน​บ้าง?</verse>
				<verse number="17">ผู้​ส่ง​ข่าว​ตอบ​ว่า, พวก​ยิศ​รา​เอล​หนี​พวก​ฟะลิศ​ตีม เสีย​รี้พล​เป็น​อัน​มาก​กับ​ทั้ง​บุตร​สอง​คน​ของ​ท่าน คือ​ฮฟนี​และ​ฟี​นะ​ฮา​ศ​นั้น​ก็​ถูก​ฆ่า​เสียแล้ว, และ​หีบ​ของ​พระเจ้า​เขา​ชิง​เอา​ไป​เสีย.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ได้ยิน​ถึง​เรื่อง​หีบ​ของ​พระเจ้า, เอลีก็​ล้ม​หงาย​ลง​จาก​แท่น​ริม​ประตู​คอ​หัก​สิ้นชีพ​ด้วย​ท่านเป็น​คนชรา​และ​อ้วน, ได้​ครอบครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​สี่​สิบ​ปี​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="19">ภรรยา​ฟี​นะ​ฮา​ศ​ลูก​สะใภ้​ของ​ท่าน​มี​ครรภ์​แก่​เกือบจะ​คลอด, ครั้น​ได้ยิน​ข่าว​ว่า​หีบ​ของ​พระเจ้า​ถูก​ชิง​เอา​ไป​เสียแล้ว, และ​พ่อ​สามี​กับ​สามี​ก็​สิ้นชีพ​ด้วย, นาง​ก็​ซุด​ตัว​ลง​คลอด​บุตร​เพราะ​ความ​เจ็บปวด​บังเกิด​ขึ้น.</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​เวลา​นาง​จวน​จะ​ขาดใจ, หมู่​หญิง​ที่​ยืน​อยู่​รอบ​นั้น​บอก​แก่​นาง​ว่า, อย่า​กลัว​เลย, ด้วย​คลอด​บุตร​เป็น​ชาย​แล้ว, แต่​นาง​ไม่​เอาใจใส่, หรือ​ตอบ​ประการ​ใด.</verse>
				<verse number="21">นาง​ก็​เรียกชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า​อี​คา​โบ​ด, แปล​ว่า, สง่า​ราศี​เสื่อม​ลง​จาก​ยิศ​รา​เอล ด้วย​เหตุ​ว่า​หีบ​ของ​พระเจ้า​เขา​แย่ง​เอา​ไป​เสียแล้ว, และ​ทั้ง​เพราะ​เรื่อง​พ่อ​สามี​กับ​สามี​ของ​นาง.</verse>
				<verse number="22">นาง​จึง​ออก​วาจา​กล่าว​ว่า, เพราะ​เหตุ​หีบ​ของ​พระเจ้า​แย่ง​ไป​เสีย​นั้น, ความ​สง่า​ราศี​ของ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​จึง​เสื่อม​ลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ครั้น​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ได้​หีบ​แห่ง​พระเจ้า​แล้ว, ก็​นำ​ออก​จาก​อ​เบน​เอเซร์​ไป​ยัง​เมือง​อัศ​โดด.</verse>
				<verse number="2">พวก​ฟะลิศ​ตีม​เอา​หีบ​แห่ง​พระเจ้า​มา​ตั้ง​ไว้​ใน​วิหาร​พระ​ดาโฆน​ให้​อยู่​ข้าง​พระ​นั้น.</verse>
				<verse number="3">ครั้น​รุ่งเช้า​ตรู่​ชาว​อัศ​โดด​ลุก​ขึ้น แลเห็น​พระ​ดาโฆน​ล้ม​หมอบ​อยู่​กับ​พื้น​ตรงหน้า​หีบ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, จึง​พา​กัน​ยก​ขึ้น​ตั้ง​ไว้​ที่​เก่า.</verse>
				<verse number="4">ครั้น​รุ่งขึ้น​อีก​เช้า​หนึ่ง​เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​และ​เห็น​พระ​ดาโฆน​ล้ม​หมอบ​อยู่​กับ​พื้น​หน้า​หีบ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา; ศีร​ษะดาโฆน​และ​ฝ่ามือ​ทั้ง​สอง​หัก​ขาด​อยู่​ที่​ธรณีประตู, เหลือ​แต่​ลำตัว​ดาโฆน​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​ของ​พระ​ดาโฆน​กับ​บรรดา​ผู้​ที่​เข้า​วิหาร​ไม่​เหยียบ​ธรณี​วิหาร​ดาโฆน ณ เมือง​อัศ​โดด​จน​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="6">พระ​หัตถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา, ได้​ลงโทษ​อัน​หนัก​ต่อ​ชาว​อัศ​โดด, และ​พระองค์​ทรง​ทำลาย​ชีวิต​ของ​เขา​เสีย​โดย​บันดาล​ให้​เกิด​ฝี​แก่​ชาวเมือง​อัศ​โดด​และ​ตลอด​เขตต์​แดน​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="7">ครั้น​ชาวเมือง​อัศ​โดด​เห็น​อย่าง​นั้น, จึง​พูด​ว่า, อย่า​ให้​หีบ​แห่ง​พระเจ้า​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​อยู่​กับ​เรา​เลย, ด้วย​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ได้​วาง​ลง​อย่าง​หนัก​ต่อ​พวกเรา, กับ​ดาโฆน​พระ​ของ​เรา​ด้วย.</verse>
				<verse number="8">เขา​จึง​ได้​เชิญ​บรรดา​เจ้านาย​ฟะลิศ​ตีม​มา​ประชุม​พร้อมกัน​แล้ว​ทูล​และ​เรียน​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ทำ​อะไร​กับ​หีบ​ของ​พระเจ้า​ยิศ​รา​เอล? ท่าน​เหล่านั้น​ก็​ว่า, จง​ให้​หีบ​ของ​พระเจ้า​ยิศ​รา​เอล​ย้าย​ไป​ไว้​ที่​เมือง​ฆัธ, เขา​จึง​ได้​ยก​หีบ​นั้น​ย้าย​ไป.</verse>
				<verse number="9">อยู่​มา​ครั้น​เขา​ยก​หีบ​นั้น​ไป​แล้ว, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ลง​พระ​หัตถ์​ที่​เมือง​นั้น​ได้​ให้​กำจัด​ทำลาย​ชาวเมือง​นั้น​ทั้ง​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย, โดย​ให้​เกิด​ฝี​ขึ้น.</verse>
				<verse number="10">เขา​จึง​ส่ง​หีบ​พระเจ้า​ไป​ยัง​เมือง​เอก​โร​น, เมื่อ​หีบ​นั้น​มา​ถึง​เมือง​เอก​โร​น​แล้ว ชาวเมือง​เอก​โร​น​ก็​ร้อง​เสียง​อึง​ว่า, เขา​ส่ง​หีบ​พระเจ้า​ยิศ​รา​เอล​ย้าย​มา​ยัง​เรา, เพื่อ​จะ​ทำลาย​ชีวิต​เรา, กับ​พล​ไพร่​ของ​เรา​เสีย.</verse>
				<verse number="11">เขา​ได้​เชิญ​บรรดา​เจ้านาย​ฟะลิศ​ตีม​ให้​มา​ประชุม, จึง​ทูล​และ​เรียน​ว่า, ขอ​ส่ง​หีบ​พระเจ้า​ยิศ​รา​เอล​กลับ​ไป​ที่​เดิม, อย่า​ให้​สังหาร​ชีวิต​เรา, กับ​พล​ไพร่​ของ​เรา​เสีย​ด้วย​เกิด​เหตุร้าย​ขึ้น​เป็น​ที่​น่ากลัว​ทั่ว​เมือง​นั้น​แล้ว, ด้วย​พระเจ้า​ทรง​ลง​พระ​อาชญา​ที่นั่น​อัน​หนัก​นัก.</verse>
				<verse number="12">ส่วน​คน​ที่​เหลือ​จาก​ตาย, ทรง​ทำโทษ​โดย​ให้​เป็น​ฝี, เสียงร้อง​แห่ง​ชาวเมือง​นั้น, ก็​ดัง​ขึ้น​ไป​ถึง​ฟ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">หีบ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​ใน​อา​ณาเขตต์ฟะลิศ​ตีม​ถึง​เจ็ด​เดือน.</verse>
				<verse number="2">พวก​ฟะลิศ​ตีม​นิมนต์​และ​เชิญ​โหร​มา​ประชุม​ถาม​ว่า, เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​กับ​หีบ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา? ขอบ​อก​ให้​ทราบ​ว่า​จะ​ส่ง​ไป​ที่​เก่า​อย่างไร​ดี.</verse>
				<verse number="3">เขา​ตอบ​ว่า​ถ้า​จะ​ส่ง​หีบ​พระเจ้า​ยิศ​รา​เอล​ไป, อย่า​ส่ง​หีบ​นั้น​ไป​เปล่าๆ, จำ​จะ​ต้อง​ส่ง​เครื่อง​ส​มา​โทษ​ต่อ​พระองค์, จึง​จะ​หาย​โรค, และ​จะ​ได้​รู้​ว่า​เหตุไร​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​จึง​ไม่​ยก​งดเว้น​จาก​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="4">เขา​จึง​ถาม​ว่า, เครื่อง​ส​มา​โทษ​ซึ่ง​จะ​ถวาย​แก่​พระองค์​นั้น​คือ​อะไร​บ้าง? เขา​ตอบ​ว่า, ฝี​ทองคำ​ห้า​ลูก​กับ​หนู​ทองคำ​ห้า​ตัว, ตาม​จำนวน​เจ้านาย​ฟะลิศ​ตีม ด้วย​มี​โรค​ชะ​นิด​เดียวกัน​ติด​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กับ​เจ้านาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ฉะนั้น​จง​กระทำ​รูป​ฝี​และ​รูป​หนู, ซึ่ง​ทำลาย​แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย ให้​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ชะรอย​พระองค์​จะ​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​ยก​พระ​หัตถ์​ให้​บางเบา​ลง, แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทั้ง​หมู่​พระ​และ​ประเทศ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ตั้งใจ​ให้​แข็ง​กะ​ด้าง​ไป​ทำไม, ดุจ​ฟา​โร​กับ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ได้​ตั้งใจ​ให้​แข็ง​กะ​ด้าง​นั้น? เมื่อ​พระเจ้า​ได้​ทรง​กระทำ​การ​อัศจรรย์, ท่ามกลาง​เขา​ทั้ง​หลาย, เขา​ได้​ปล่อย​พล​ไพร่, เขา​จึง​ลา​ไป​เสีย​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="7">บัดนี้​จง​เตรียม​เกวียน​ใหม่​เล่ม​หนึ่ง​กับ​แม่​โค​คู่​หนึ่ง, ที่​ยัง​ไม่​เคย​แอก, แม่​โค​ทั้ง​สอง​นั้น​มา​เทียมเกวียน, และ​ขัง​ลูก​มัน​ไว้​ที่​บ้าน.</verse>
				<verse number="8">ให้​เชิญ​หีบ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ลง​บน​เกวียน, กับ​เครื่อง​ส​มา​โทษ​ทองคำ, ซึ่ง​จะ​ถวาย​แก่​พระองค์​นั้น, ใส่​หีบ​ตั้ง​ไว้​ข้าง​หนึ่ง​แล้ว​ปล่อย​มัน​ให้​ไป​เอง.</verse>
				<verse number="9">คอย​ดู​ว่า​ถ้า​มัน​ขึ้น​ไป​ทาง​เขตต์​แดน​เบธ​เซ​เม็ศ พระองค์​ก็​เป็น​ผู้​ทรง​บันดาล​เหตุร้าย​ใหญ่​นี้​ให้​เกิด​แก่​พวกเรา, ถ้า​ไม่​เช่นนั้น​จง​รู้​ว่า​มิใช่​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ที่​ทรง​ลงโทษ​แก่​เรา, เป็น​แต่​เคราะห์ร้าย​เกิด​ขึ้น​แก่​พวกเรา</verse>
				<verse number="10">คน​ทั้ง​หลาย​ก็​ทำ​ตาม จึง​เอา​แม่​โค​คู่​หนึ่ง​เทียมเกวียน​และ​พราก​ลูก​มัน​ขัง​ไว้​ที่​บ้าน.</verse>
				<verse number="11">เขา​จึง​ได้​เชิญ​หีบ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​วาง​บน​เกวียน​นั้น​พร้อมกับ​หีบ​สำหรับ​หนู​ทองคำ​และ​รูป​ฝี​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="12">แม่​โค​นั้น​ตรง​ไป​ทาง​เบธ​เซ​เม็ศ​ร้อง​พลาง​เดิน​พลาง, ไป​ตาม​ถนน​ใหญ่​ไม่​เหลียว​ไป​ข้าง​ขวา​หรือ​ข้าง​ซ้าย, เจ้านาย​ฟะลิศ​ตีม, ก็ตาม​ไป​ถึง​เขตต์​แดน​เบธ​เซ​เม็ศ.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​ชาว​เบธ​เซ​เม็ศ​กำลัง​เกี่ยว​ข้าวสาลี​อยู่​ที่​หว่าง​เขา, พอ​แหงนหน้า​ดู​หีบ​นั้น​ก็​มี​ความยินดี.</verse>
				<verse number="14">เกวียน​นั้น​เข้า​ไป​ใน​ไร่นา​ของ​ยะ​โฮ​ซูอะ​ชาวเมือง​เบธ​เซ​เม็ศ​แล้ว​หยุด​อยู่​ที่นั่น, ที่​มี​ศิลา​ก้อน​ใหญ่ เขา​จึง​ผ่า​ไม้​เกวียน​เป็น​ฟืน เผา​บูชายัญ​แม่​โค​นั้น​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="15">พวก​เลวี​จึง​เชิญ​หีบ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ลง​กับ​หีบ​ซึ่ง​อยู่​ริม​หีบ​นั้น ที่​ใส่​เครื่องทอง​คำ​วาง​ไว้​บน​ศิลา​ใหญ่​นั้น, ชน​ชาว​เบธ​เซ​เม็ศ​ก็​เผา​บูชายัญ, และ​ฆ่า​สัตว์​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​เจ้านาย​ฟะลิศ​ตีม​ห้า​ท่าน​เมื่อ​เห็น​จึง​กลับ​ไป​เมือง​เอก​โร​น​ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="17">เหล่า​รูป​ฝี​ทองคำ​ซึ่ง​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ถวาย​เป็น​เครื่อง​ส​มา​โทษ​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา, สำหรับ​เมือง​อัศ​โดด​รูป​หนึ่ง, เมือง​ฆา​ซา​รูป​หนึ่ง, เมือง​อัศฆะ​โลน​รูป​หนึ่ง, เมือง​ฆัธ​รูป​หนึ่ง, เมือง​เอก​โร​น​รูป​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="18">รูป​หนู​ทองคำ​ครบ​ตาม​จำนวน​หัวเมือง​มณฑล​ของ​ฟะลิศ​ตีม​ที่​เป็น​เมือง​ของ​เจ้านาย​ทั้ง​ห้า​ท่าน, ทั้ง​เมือง​ที่​มี​กำแพง​และ​หมู่บ้าน, ศิลา​ใหญ่​ที่​เขา​วาง​หีบ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ศิลา​นั้น​ยัง​อยู่​ที่​ทุ่งนา​ยะ​โฮ​ซูอะ​ชาว​เบธ​เซ​เม็ศ​จน​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ได้​ลงโทษ​แก่​ชน​ชาว​เบธ​เซ​เม็ศ, เหตุ​ว่า​เขา​พา​กัน​มองดู​ข้างใน​หีบ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประหาร​ชีวิต​ชาวเมือง​เสีย​ห้า​หมื่น​เจ็ดสิบ​คน, ชาวเมือง​ก็​พา​กัน​ร้องไห้​คร่ำ​ครวญ, ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทำลาย​ชีวิต​ชาวเมือง​นั้น​เสีย​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="20">ชน​ชาว​เบธ​เซ​เม็ศ​จึง​ว่า, ใคร​อาจ​ยืน​อยู่​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ผู้บริสุทธิ์​องค์​นี้​ได้, พระองค์​จะ​เสด็จ​ขึ้น​ไป​จาก​เรา​จะ​ไป​แห่ง​ใด?</verse>
				<verse number="21">เขา​จึง​ใช้​พวก​ทูต​ไป​หา​ชาวเมือง​คี​ระ​ยัธยะ​อา​รีม​บอก​ว่า, ชา​ตฟะลิศ​ตีม​ได้​เชิญ​หีบ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วาก​ลับ​มา​แล้ว, เชิญ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ลง​มา​รับ​หีบ​นั้น, แห่​ขึ้น​ไป​ประดิษฐาน​ไว้​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ฝ่าย​ชน​ชาว​คี​ระ​ยัธยะ​อา​รีม​ก็​มา​เชิญ​หีบ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แห่​ขึ้น​ไป​บน​เรือน​อะบี​นา​ดาบ​ที่​ภูเขา, และ​ชะ​โลม​เอ​ละ​อา​ซา​ร​บุตรชาย​ให้​เป็น​ผู้ปฏิบัติ​รักษา​หีบ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="2">นับแต่​เมื่อ​หีบ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พัก​อยู่​ที่​เมือง​คี​ระ​ยัธยะ​อา​รีม​เวลา​ก็​ช้านาน, ครั้น​ยี่​สิบ​ปี​ล่วง​มา​แล้ว, บรรดา​ชา​ตยิศ​รา​เอล​ร้องไห้​คร่ำ​ครวญ​ถึง​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="3">ซา​มูเอล​จึง​กล่าว​แก่​บรรดา​ชน​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​กลับ​มา​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​สิ้นสุด​ใจ, ก็​ให้​ละทิ้ง​พระ​ต่าง​ประเทศ​และ​รูป​อัศธา​โร​ธ​จาก​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย, จง​ตั้งใจ​แสวงหา​และ​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​องค์​เดียว, พระองค์​จึง​จะ​ทรง​ช่วย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​พวก​ฟะลิศ​ตีม.</verse>
				<verse number="4">ชาติ​ยิศ​รา​เอล​จึง​ได้​ละทิ้ง​พระ​บะ​อา​ลีม​กับ​รูป​อัศธา​โร​ธ, ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แต่​องค์​เดียว</verse>
				<verse number="5">ซา​มูเอล​จึง​สั่ง​ว่า, จง​เรียก​บรรดา​ชา​ตยิศ​รา​เอล, ให้​มา​ประชุม​ยัง​เมือง​มิ​ศ​พา, เรา​จะ​กราบ​ทูล​อธิษฐาน​พระ​ยะ​โฮ​วา​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="6">เขา​ก็​มา​ประชุม​กัน​ที่​เมือง​มิ​ศ​พา​ตัก​น้ำ​มา​เท​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​ถือศีล​อด​อาหาร​ใน​วัน​นั้น, และ​รับสารภาพ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซา​มูเอล​จึง​ได้​ชำระ​ความ​ต่างๆ, ของ​ชา​ตยิศ​รา​เอล​ที่​เมือง​มิ​ศ​พา.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ได้ยิน​ว่า​พวก​ยิศ​รา​เอล​มา​ประชุม​ที่​เมือง​มิ​ศ​พา​เจ้านาย​ฟะลิศ​ตีม​ก็​ขึ้น​ไป​จะ​ต่อสู้, ครั้น​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้ยิน​ข่าว​นั้น​ก็​พา​กัน​กลัว​พวก​ฟะลิศ​ตีม.</verse>
				<verse number="8">ชน​ยิศ​รา​เอล​จึง​เรียน​ซา​มูเอล, ขอ​ให้​ร้องทุกข์, ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​แห่ง​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, อย่า​ให้​หยุดหย่อน, เพื่อ​พระองค์​จะ​ทรง​โปรด​ช่วย​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​มือ​พวก​ฟะลิศ​ตีม.</verse>
				<verse number="9">ซา​มูเอล​ก็​เอา​ลูก​แกะ​อ่อนตัว​หนึ่ง​เผา​ทั้ง​ตัว​เป็น​เครื่องบูชา​ยัญ​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​ได้​ร้องทุกข์​ทูล​ต่อ​พระองค์​เพื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล, พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็ได้​ทรง​สดับ​ฟัง.</verse>
				<verse number="10">ขณะ​ซา​มูเอล​เผา​เครื่องบูชา​ยัญ​ถวาย​อยู่​นั้น, พวก​ฟะลิศ​ตีม​แอบ​เข้า​มา​จะ​ทำ​สงคราม​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล, แต่​ใน​วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​เกิด​ฟ้าร้อง​เสียง​ดัง​ต่อ​พวก​ฟะลิศ​ตีม, ให้​เขา​วิตก​วุ่นวาย, จึง​พ่ายแพ้​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล,</verse>
				<verse number="11">ชน​ชาว​ยิศ​รา​เอล​จึง​ออก​จาก​เมือง​มิ​ศ​พา​ไล่​ติดตาม​ฆ่าฟัน​พวก​ฟะลิศ​ตีม​จน​ถึง​ตำบล​ใต้​เบธคาร์</verse>
				<verse number="12">ซา​มูเอล​เอา​ศิลา​ก้อน​หนึ่ง​ปัก​ไว้​ใน​ระหว่าง​มิ​ศ​พา​กับ​เซน, ตั้ง​ชื่อ​ว่า​เอเบ็นเอเซร์, ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ช่วย​พวกเรา​จน​เพียงนี้.</verse>
				<verse number="13">ครั้น​พวก​ฟะลิศ​ตีม​พ่ายแพ้​แล้ว​ก็​ไม่​เข้า​เหยียบ​เขตต์​แดน​ยิศ​รา​เอล​ต่อไป, แต่​พระ​หัตถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ปราบปราม​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม​จน​ซา​มูเอล​สิ้นชีวิต</verse>
				<verse number="14">หัวเมือง​ต่างๆ ซึ่ง​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม​แย่ง​ไว้​ได้​จาก​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​นั้น​กลับ​ขึ้น​แก่​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ทั้งสิ้น​ตั้งแต่​เมือง​เอก​โร​น​ถึง​เมือง​ฆัธ, ทั้ง​อา​ณาเขตต์​รอบ​นั้น​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​ช่วย​ไว้​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​ฟะลิศ​ตีม ครั้งนั้น​มี​ทาง​ไมตรี​ใน​ระหว่าง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​กับ​ประเทศ​อะ​โมรี</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​ซา​มูเอล​ได้​ครอบครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​ตลอดชีวิต​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​เที่ยว​ไป​รอบ​เมือง​เบธเอล, เมือง​ฆี​ละ​ฆาล, เมือง​มิ​ศ​พา​ทุกๆ ปี กับ​ได้​ชำระ​ความ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ตาม​ตำบล​เหล่านั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="17">กลับ​มา​ยัง​เมือง​รา​มา, ด้วย​บ้าน​ของ​ท่าน​อยู่​ที่นั่น, แล้ว​ท่าน​ได้​พิพากษา​ความ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล, และ​ก่อสร้าง​แท่น​บูชา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ท​ตำบล​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เมื่อ​ซา​มูเอล​ชรา​แล้ว, ท่าน​ได้​ตั้ง​บุตรชาย​ของ​ตน​เป็น​ผู้พิพากษา​ชาติ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="2">บุตร​หัวปี​ของ​ท่าน​ชื่อ​โยเอล, บุตร​ที่​สอง​ชื่อ​อะ​บิ​ยา, เขา​ทั้ง​สอง​เป็น​ผู้พิพากษา​ที่​เมือง​บะเอ​ระ​ซา​บา.</verse>
				<verse number="3">แต่​บุตร​ของ​ท่าน​หา​ดำเนิน​ตาม​เยี่ยงอย่าง​ของ​บิดา​ไม่ คิดคด​โกง​หาประโยชน์​รับ​สินบน​ชำระ​ความ​ไม่​เป็น​ยุ​ต​ติ​ธรรม</verse>
				<verse number="4">บรรดา​เฒ่าแก่​ชาติ​ยิศ​รา​เอล, จึง​ได้​ประชุม​พร้อมกัน​เข้า​มา​หา​ซา​มูเอล​ที่​เมือง​รา​มา.</verse>
				<verse number="5">กราบเรียน​ว่า ดูกร​ท่านๆ ชรา​ลง​แล้ว, และ​บุตร​ของ​ท่าน​หา​ดำเนิน​ตาม​เยี่ยงอย่าง​ของ​ท่าน​ไม่, ขอ​โปรด​ตั้ง​กษัตริย์​, เพื่อ​จะ​ได้​ทรง​พิพากษา​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เหมือน​ชาวนา​นา​ประเทศ.</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​กราบเรียน​ว่า, ขอ​ตั้ง​กษัตริย์​เพื่อ​จะ​ได้​ทรง​พิพากษา​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ข้อ​นี้​ซา​มูเอล​ไม่​เห็นชอบ​ด้วย, จึง​ได้​กราบ​ทูล​อธิษฐาน​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ซา​มูเอล​ว่า, “จง​ฟัง​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​ชน​เหล่านั้น​ได้​เรียน​ต่อ​ท่าน, เพราะ​เขา​ไม่​ได้​ประมาท​ละทิ้ง​ท่าน, แต่​ได้​ประมาท​ละทิ้ง​เรา, ไม่​ยอม​ให้​เรา​เป็น​กษัตริย์​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="8">ก็​สม​กับ​บรรดา​กิจการ​ซึ่ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​มา​แล้ว, ตั้งแต่​วันที่​เรา​ได้​นำ​เขา​ทั้ง​หลาย​ขึ้น​มา​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, จนถึง​ทุกวันนี้, เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ละทิ้ง​เรา​เสีย​ไป​ปฏิบัติ​พระ​อื่นๆ ฉันใด, เขา​ได้​กระทำ​ต่อ​ท่าน​ฉันนั้น​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="9">จง​ฟัง​เสียง​ของ​เขา​เถิด, แต่ทว่า​จง​ทัดทาน​เขา​ไว้, บอก​เขา​ให้​รู้​ถึง​ประเพณี​แห่ง​กษัตริย์​ซึ่ง​จะ​ครอบครอง​เขา​นั้น​เป็น​อย่างไร.”</verse>
				<verse number="10">ซา​มูเอล​จึง​ได้​กล่าว​บรรดา​คำ​โอวาท​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ต่อ​ชน​ทั้งปวง​ที่มา​ขอ​ตั้ง​กษัตริย์​ต่อ​ท่าน.</verse>
				<verse number="11">กล่าว​ว่า​ประเพณี​กษัตริย์​องค์​นั้น, ซึ่ง​จะ​ครอบครอง​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เป็น​เช่นนี้, คือ​บุตรชาย​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, จะ​ต้อง​เกณฑ์​เป็น​พล​รถ​พล​ม้า​และ​มหาดเล็ก, วิ่ง​นำหน้า​ราชรถ​ไป.</verse>
				<verse number="12">คง​ใช้​เป็น​นาย​พัน นาย​ห้า​สิบ, และ​เป็น​คน​ไถนา​หลวง, เกี่ยว​ข้าว​หลวง, กับ​ทำ​เครื่อง​สา​ตรา​วุธ​เครื่อง​ราชรถ.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​บุตรหญิง​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, จะ​ต้อง​เกณฑ์​ให้​ปรุง​เครื่อง​หอม, ทำ​กับข้าว, ปิ้ง​ขนม.</verse>
				<verse number="14">อนึ่ง​ท่าน​จะ​ริบ​เอา​ไร่นา, สวน​องุ่น, สวน​ผลไม้​โอ​ลิฟ, อย่าง​ดี​ที่สุด​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, พระราชทาน​ให้แก่​ข้าราชการ.</verse>
				<verse number="15">ท่าน​จะ​เก็บ​เมล็ดข้าว​และ​ผล​องุ่น​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ใน​สิบ​ส่วน​ชัก​ส่วนหนึ่ง​ให้แก่​มหาดเล็ก​และ​ข้าราชการ.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​จะ​ทรง​เกณฑ์​ทา​สา​ทา​สี​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, กับ​ทั้ง​ชายหนุ่ม​ฉกรรจ์, และ​ฝูง​ลา​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ให้​ทำ​ราชการ,</verse>
				<verse number="17">ท่าน​จะ​ทรง​ชัก​ฝูง​แกะ​แพะ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​สิบ​ส่วน​ไว้​ส่วนหนึ่ง​และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เอง​จะ​ตก​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="18">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ร้องทุกข์, เพราะ​เหตุ​ท่าน​องค์​นั้น​ซึ่ง​ได้​เลือก​ไว้​เป็น​กษัตริย์​ของ​ท่าน​ใน​วัน​ใด, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ไม่​ทรง​สดับ​ฟัง​ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​ชน​ทั้ง​หลาย​หา​ได้​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ของ​ซา​มูเอล​ไม่, จึง​กราบเรียน​ว่า, มิใช่​อย่าง​นั้น แต่​จง​ให้​มี​กษัตริย์​ครอบครอง​พวก​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="20">จง​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​มี​กษัตริย์​เหมือน​กับ​ชาวนา​นา​ประเทศ, เพื่อ​จะ​ได้​ทรง​พิพากษา​และ​นำหน้า​และ​จัดการ​สงคราม​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="21">ซา​มูเอล​ได้​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​ชน​เหล่านั้น​แล้ว, จึง​ได้​กราบ​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="22">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตรัส​แก่​ซา​มูเอล​ว่า, “จง​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ของ​เขา, จง​ตั้ง​กษัตริย์​ให้​เขา​เถิด,” ซา​มูเอล​จึง​ได้​สั่ง​ชน​ชาว​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ให้​กลับ​ไป​ยัง​เมือง​ของ​ตน​ทุกๆ คน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​ชื่อ​คิช ๆ เป็น​บุตรชาย​อะ​บิ​เอล ๆ เป็น​บุตรชาย​ซะโรร์ ๆ เป็น​บุตรชาย​บะ​โค​รัธ ๆ เป็น​บุตรชาย​อะเฟีย ๆ เป็น​บุตร​ชน​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, คิชเป็น​คน​กล้าหาญ.</verse>
				<verse number="2">คิช​มี​บุตรชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ซา​อูล, เป็น​คน​ฉกรรจ์​รูปร่าง​งาม หา​มี​ชน​ยิศ​รา​เอล​คน​ใด​ที่​จะ​งาม​กว่า​ซา​อูล​ไม่​เลย, วัด​ตั้งแต่​บ่า​ขึ้น​ไป​ก็​สูง​กว่า​ชน​ทั้งปวง,</verse>
				<verse number="3">ฝูง​แม่​ลา​ของ​คิช​บิดา​ซา​อูล​หาย​ไป, คิชจึง​ได้​สั่ง​ซา​อูล​บุตร​ว่า, จง​เอา​บ่าว​คน​หนึ่ง​พา​กัน​ไป​ตาม​แม่​ลา​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="4">เขา​ก็ตาม​ไป​ตลอด​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม, และ​แขวง​ซา​ลี​ซา​แล้ว​ก็​ไป​ตลอด​แขวง​ซะ​อา​ลิม​แล้ว​ก็​เลย​ไป​ทั่ว​แขวง​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​ก็​หาไม่​พบ</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​มา​ถึง​แขวง​ซูฟ, ซา​อูล​จึง​พูด​กับ​บ่าว​ที่มา​ด้วยว่า​ให้​เรา​กลับ​ไป​เถิด บิดา​เห็นจะ​สิ้น​ห่วง​ด้วย​แม่​ลา​แล้ว คง​เป็นห่วง​ถึง​เรา.</verse>
				<verse number="6">แต่​บ่าว​ตอบ​ว่า ดู​เถิด, ที่​หัวเมือง​นี้, มี​คนใช้​แห่ง​พระเจ้า​ผู้​หนึ่ง​เป็น​คน​ที่​เขา​นับถือ, บรรดา​ถ้อยคำ​ที่​ท่าน​พูด​ก็​เป็นอัน​สำเร็จ​แน่, ให้​เรา​ไป​ที่นั่น​เถิด ชะรอย​ท่าน​จะ​บอก​ทาง​ที่​เรา​จะ​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="7">ซา​อูล​ตอบ​บ่าว​ว่า, ถ้า​เรา​ไป จะ​เอา​อะไร​ให้​ท่าน, ด้วย​สะเบียง​ใน​ภาชนะ​ก็​หมด​แล้ว, หา​มี​ของ​กำนัน​ให้แก่​คนใช้​แห่ง​พระเจ้า​ไม่, เรา​มี​อะไร​บ้าง?</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​บ่าว​ตอบ​ซา​อูล​อีก​ว่า, ดู​เถิด​ผม​มี​เงิน​ติด​มือ​สลึง​หนึ่ง, ผม​จะ​ให้แก่​คนใช้​แห่ง​พระเจ้า แล้ว​ท่าน​จะ​บอก​ทาง​ให้.</verse>
				<verse number="9">คราวก่อน​นั้น​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล แม้​ผู้ใด​จะ​ไป​ทูลถาม​พระเจ้า, เขา​พูด​เช่นนี้​ว่า จง​ให้​เรา​ไป​หา​ผู้​สำเร็จ​ฌาณ, ตาม​สมัย​นี้​เรียก​ว่า​ผู้ทำ​นาย, แต่ก่อน​ก็​เรียก​ว่า​ผู้​สำเร็จ​ฌาณ.</verse>
				<verse number="10">ซา​อูล​จึง​ตอบ​บ่าว​ว่า ดี​แล้ว​เรา​จะ​ไป. เขา​ทั้ง​สอง​จึง​ไป​ยัง​เมือง​ที่​คนใช้​แห่ง​พระเจ้า​พัก​อยู่​นั้น</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​เขา​กำลัง​ขึ้น​เนินเขา​จะ​ไป​ยัง​เมือง​นั้น เขา​พบปะ​หมู่​หญิง​ออก​มา​ตัก​น้ำ จึง​ถาม​เขา​ว่า, ผู้​สำเร็จ​ฌาณ​อยู่​ที่นี่​หรือ?</verse>
				<verse number="12">หญิง​เหล่านั้น​ตอบ​ว่า, อยู่​ตรงหน้า, รีบ​ไป​เร็วๆ เถิด, ด้วย​ท่าน​เข้า​เมือง​วันนี้, เพราะ​เป็น​วันที่​ชน​นิกร​มี​การ​บูชายัญ​บน​ที่​สูง.</verse>
				<verse number="13">พอ​เข้า​เมือง​แล้ว​จะ​พบ​ท่าน​ก่อน​ขึ้น​ไป​ถึง​การ​เลี้ยง​บน​ที่​สูง, ชน​นิกร​จะ​ไม่​รับประทาน​จน​ท่าน​มา​แล้ว, ด้วย​ท่าน​เคย​อวยพร​แก่​เครื่องบูชา​ยัญ​ก่อน แล้ว​ผู้​รับ​เชิญ​จึง​รับประทาน, จง​ขึ้น​ไป​บัดนี้​เถิด จะ​พบ​ท่าน​เวลา​นี้.</verse>
				<verse number="14">เขา​จึง​ขึ้น​ไป​ยัง​เมือง เมื่อ​กำลัง​เข้า​เมือง​ไป​นั้น ซา​มูเอ​ลออ​ก​มา​พบ​ที่​เนิน​สูง​นั้น</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ซา​มูเอล​เมื่อ​วันก่อน​ซา​อูล​มา​นั้น​ว่า.</verse>
				<verse number="16">“พรุ่งนี้​เวลา​นี้​เรา​จะ​ใช้​คน​ให้​มา​หา​ท่าน​จาก​แขวง​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, จง​ชะ​โลม​ผู้​นั้น​ให้​เป็น​หัวหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​เรา, เป็น​ผู้ช่วย​ให้​พ้น​อำนาจ​ชาว​ฟะลิศ​ตีม, ด้วย​เรา​เอ็นดู​พล​ไพร่​ของ​เรา​แล้ว เมื่อ​เสียงร้อง​ทุกข์​ของ​เขา​มา​ถึง​เรา.”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ซา​มูเอล​แลเห็น​ซา​อูล พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ว่า, “ดู​เถิด​คน​นี้แหละ​ซึ่ง​เรา​กล่าว​ไว้​แก่​ท่าน​ว่า​จะ​เป็น​ผู้ปกครอง​ไพร่พล​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="18">ซา​อูล​เข้า​มา​พบ​ซา​มูเอล​กลาง​ประตูเมือง​จึง​ถาม​ว่า, ขอ​ท่าน​ได้​โปรด​บอก​บ้าน​ของ​ผู้​สำเร็จ​ฌาณ​นั้น​อยู่​ที่ไหน;</verse>
				<verse number="19">ซา​มูเอล​ตอบ​ซา​อูล​ว่า, เรา​เอง​เป็น​ผู้​สำเร็จ​ฌาณ; จง​เลย​ไป​ก่อน​ยัง​ที่​สูง, วันนี้​จะ​ให้​รับประทาน​กับ​เรา​บน​ที่​สูง, พรุ่งนี้​เช้า​เรา​จึง​จะ​ให้​ไป, แล้ว​จะ​บอก​บรรดา​ความในใจ​ท่าน​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="20">ส่วน​แม่​ลา​ที่​หาย​ไป​สาม​วัน​มา​แล้ว​อย่า​เป็น​กังวล​เลย​เพราะ​เขา​พบ​แล้ว, แต่​บรรดา​ความ​ปรารถนา​ของ​ประชาชน​ยิศ​รา​เอล​นั้น​มุ่งหมาย​ถึง​ใคร? ถึง​ท่าน​กับ​บรรดา​วงศ์​ของ​บิดา​ท่าน​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="21">ซา​อูล​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​เป็น​แต่​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, คือ​ตระกูล​น้อย​ที่สุด​ใน​ท่ามกลาง​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล ทั้ง​วงศ์​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ต่ำ​กว่า​บรรดา​วงศ์​ใน​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​นั้น​มิใช่​หรือ? เหตุไร​ท่าน​จึง​กล่าว​แก่​ข้าพ​เจ้า​อย่าง​นั้น?</verse>
				<verse number="22">มี​แขก​ประมาณ​สาม​สิบ​คน ซา​มูเอล​ก็​พา​ซา​อูล​กับ​บ่าว​เข้า​ไป​ใน​ห้องรับแขก, ให้​นั่ง​ที่​สูง​กว่า​เพื่อน.</verse>
				<verse number="23">ซา​มูเอล​จึง​บอก​พ่อครัว​ว่า, ส่วน​อาหาร​ที่​เรา​สั่ง​ให้​เก็บ​ไว้​นั้น​จง​ยก​มา​เถิด.</verse>
				<verse number="24">พ่อครัว​ได้​ยก​กะ​ดูก​ขา​หน้า​พร้อมกับ​เนื้อ, วาง​ตรงหน้า​ซา​อูล, ซา​มูเอล​จึง​พูด​ว่า, ดู​เถิด, ส่วน​ที่​เก็บรักษา​ไว้​นั้น​จง​ตั้ง​ตรงหน้า​ท่าน​เชิญ​รับประทาน​เถิด, ด้วย​เป็น​ของ​ฉะ​เพาะ​ที่​ท่าน​รักษา​ไว้​เพื่อ​ท่าน จนถึง​เวลา​กำหนด​เชิญ​มา​ประชุม​ใน​การ​เลี้ยง, วัน​นั้น​ซา​อูล​ก็ได้​รับประทาน​กับ​ซา​มูเอล</verse>
				<verse number="25">ครั้น​ลง​มา​จาก​ที่​สูง​เข้า​ไป​ใน​เมือง​แล้ว, ซา​มูเอล​ก็​สนทนา​กับ​ซา​อูล​อยู่​บน​หลังคา​ตึก.</verse>
				<verse number="26">เขา​ตื่นนอน​แต่เช้า​มืด ครั้น​สว่าง​แล้ว, ซา​มูเอล​ก็​เรียก​ซา​อูล​ผู้​อยู่​บน​หลังคา​ตึก​ว่า, จง​ลุก​ขึ้น​เถิด เรา​จะ​ให้​ท่าน​ไป, ซา​อูล​ก็​ลุก​ขึ้น, แล้ว​ท่าน​ทั้ง​สอง​ก็​ออก​ไป​ข้างนอก.</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ลง​มา​ถึง​เขตต์​เมือง​แล้ว ซา​มูเอ​ลบ​อก​ซา​อูล​ว่า, จง​บอก​ให้​บ่าว​เลย​ไป​ข้างหน้า​ก่อน, แล้ว​บ่าว​ก็​เลย​ไป, แต่​ส่วน​ท่าน​จง​หยุด​อยู่​ก่อน​เพื่อ​เรา​จะ​ได้​กล่าว​ให้​ท่าน​ฟัง​พระ​ดำรัส​แห่ง​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ซา​มูเอล​ก็​หยิบ​ขวด​น้ำมัน, ชะ​โลม​ศีรษะ​และ​จุบ​ซา​อูล, แล้ว​กล่าว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ชะ​โลม​ท่าน​ให้​เป็น​ผู้ปกครอง​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​มิใช่​หรือ</verse>
				<verse number="2">ขณะ​ท่าน​ไป​จาก​เรา​แล้ว, วันนี้​ท่าน​จะ​พบ​ชาย​สอง​คน​อยู่​ที่​ฝังศพ​ของ​นาง​รา​เฮ​ล, ตำบล​เซ็ลซัค​ริม​เขตต์​แดน​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, เขา​จะ​บอก​ท่าน​ว่า, ฝูง​แม่​ลา​ซึ่ง​ท่าน​ไป​หา​ก็​พบ​แล้ว, ดู​เถิด, บิดา​หา​คิดถึง​แม่​ลา​ไม่, เป็น​แต่​คิดถึง​ท่าน​ว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​จึง​จะ​พบ​บุตร?</verse>
				<verse number="3">ครั้น​เลย​ไป​พ้น​ตำบล​นั้น​แล้ว​จวน​จะ​ถึง​ต้นสน​ตำบล​ธา​โบ​ร, ที่นั่น​จะ​ได้​พบ​ชาย​สาม​คน, กำลัง​ขึ้น​ไป​นมัสการ​พระเจ้า​ที่​เมือง​เบธเอล, ผู้​หนึ่ง​กำลัง​หิ้ว​ลูก​แพะ​สาม​ตัว, ผู้​หนึ่ง​หิ้ว​ขนม​สาม​ก้อน, ผู้​หนึ่ง​หิ้ว​กระสอบ​หนัง​ใบ​หนึ่ง​ที่​บรรจุ​น้ำ​องุ่น.</verse>
				<verse number="4">เขา​จะ​คำนับ​ถวาย​ขนม​สอง​ก้อน, ซึ่ง​ท่าน​จะ​รับ​จาก​มือ​เขา.</verse>
				<verse number="5">ภายหลัง​จะ​ไป​ถึง​เนินเขา​แห่ง​พระเจ้า​ที่​มี​ค่าย​พวก​ฟะลิศ​ตีม, เมื่อ​มา​ถึง​เมือง​นั้น, จะ​ได้​ประสพ​พวก​ผู้ทำ​นาย​ลง​มา​จาก​ที่​สูง, ถือ​พิณ​รำมะนา, ขลุ่ย, และ​กระจับปี่, กำลัง​กล่าว​คำทำนาย​อยู่.</verse>
				<verse number="6">พระ​วิญญาณแห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, จะ​ส​รวม​ทับ​ท่าน, และ​ท่าน​จะ​กล่าว​ทำนาย​ด้วย​กัน​กับ​เขา แล้ว​ท่าน​จะ​กลับกลาย​ใจ​เปลี่ยน​เป็น​คน​ใหม่.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เหตุ​สำคัญ​เหล่านี้, เกิด​แก่​ท่าน​แล้ว, จง​กระทำ​ตามแต่​จะ​มี​โอ​กา​ศ, เหตุ​ว่า​พระเจ้า​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​จง​เลย​ไป​ข้างหน้า​เรา​ยัง​เมือง​ฆี​ละ​ฆาล​เรา​จะ​ตาม​ท่าน​มา, เพื่อ​จะ​เผา​เครื่องบูชา​ยัญ​และ​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ, ให้​คอย​อยู่​เจ็ด​วัน, กว่า​เรา​จะ​ตาม​มา, จึง​จะ​ให้​ท่าน​ทราบ​ว่า​ควร​จะ​ทำ​อย่างไร</verse>
				<verse number="9">อยู่​มา​ครั้น​ซา​อูล, ผิน​หน้า​ไป​จาก​ซา​มูเอล, พระเจ้า​ทรง​บันดาล​ให้​สันดาน​ใจ​ท่าน​แปลก​ไป, และ​สรรพ​เหตุ​สำคัญ​เหล่านั้น​ได้​เกิด​ขึ้น​ใน​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ถึง​เนินเขา​ที่​ตำบล​นั้น​พวก​ผู้ทำ​นาย​ก็​มา​พบ​กับ​ท่าน, แล้ว​พระ​วิญญาณ​แห่ง​พระเจ้า​ก็​ส​รวม​ทับ​ท่าน ๆ จึง​กล่าว​คำทำนาย, ใน​ท่ามกลาง​พวก​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="11">อยู่​มา​ครั้น​บรรดา​ผู้​ที่​คุ้นเคย​กัน​แต่​คราวก่อน, เห็น​ท่าน​กล่าว​คำทำนาย​ใน​ท่ามกลาง​ผู้ทำ​นาย​นั้น, ก็​พูด​กันและกัน​ว่า, อะไร​หนอ​เกิด​แก่​บุตร​ของ​คิช? ซา​อูล​เข้า​กับ​พวก​พยากรณ์​นั้น​แล้ว​หรือ?</verse>
				<verse number="12">ชาวเมือง​นั้น​ผู้​หนึ่ง​ตอบ​ว่า, ใคร​เป็น​บิดา​พวก​ผู้​พยากรณ์? ก็​เพราะ​เหตุ​ฉะนี้​แหละ​จึง​มี​สุภาษิต​กล่าว​ว่า, ซา​อูล​อยู่​ใน​พวก​ผู้​พยากรณ์​ด้วย​หรือ?</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​สิ้น​คำพยากรณ์​แล้ว​ท่าน​ไป​ยัง​ที่​สูง</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​ลุง​ของ​ซา​อูล​จึง​ถาม​ซา​อูล​กับ​คนใช้​ว่า; ไป​ไหน​มา? เขา​ตอบ​ว่า, ไป​หา​แม่​ลา, เมื่อ​หาไม่​พบ​ก็​เลย​ไป​หา​ซา​มูเอล.</verse>
				<verse number="15">ลุง​จึง​ถาม​ว่า, ซา​มูเอล​ว่า​อย่างไร​บ้าง ขอ​เล่า​ให้​ฟัง.</verse>
				<verse number="16">ซา​อูลบ​อก​ลุง​ว่า, ท่าน​ได้​บอก​เรา​เป็นแน่​ว่า, แม่​ลา​นั้น​หา​ได้​แล้ว, แต่​ส่วน​เรื่อง​ที่​ซา​มูเอล​กล่าว​ด้วย​ราชการ​ของ​แผ่น​ดิน​นั้น, ซา​อูล​มิได้​แจ้ง​แก่​ลุง​เลย</verse>
				<verse number="17">ซา​มูเอล​ได้​ประกาศ​ให้​ชน​นิกร​ชุมนุม​กัน​เฝ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​เมือง​มิ​ศ​พา.</verse>
				<verse number="18">ท่าน​จึง​พูด​กับ​ชาว​ยิศ​รา​เอล​ว่า พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทรง​ตรัส​อย่าง​นี้​ว่า, เรา​ได้​นำ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ขึ้น​มา​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, ได้​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต, ทั้ง​พ้น​อำนาจ​บรรดา​ประเทศ​ที่​ข่มเหง​ท่าน​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">วันนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เบื่อหน่าย​ละทิ้ง, พระเจ้า​ผู้​เป็น​เจ้าของ​ท่าน, ผู้​ทรง​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​บรรดา​ความ​ทุกข์​ลำบาก, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​กราบ​ทูล​ขอ​ต่อ​พระองค์​ให้​ทรง​ตั้ง​กษัตริย์​ครอบครอง​พวก​ท่าน, บัดนี้​จง​มา​เฝ้า​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​ตระกูล​และ​ตาม​กองพัน.</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​ซา​มูเอล​จึง​นำ​บรรดา​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​เข้า​มา, แล้ว​ก็​เลือกสรร​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​ไว้.</verse>
				<verse number="21">ท่าน​จึง​ให้​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​เข้า​มา​ตาม​วงศ์, แล้ว​ก็​เลือกสรร​วงศ์​มัต​รี​ไว้, ภายหลัง​ก็​เลือกสรร​ซา​อูล​บุตรชาย​ของ​คิช, เมื่อ​เขา​พา​กัน​หา​ท่าน​ก็​ไม่​พบ,</verse>
				<verse number="22">จึง​ทูลถาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​อีก​ว่า, ยัง​จะ​มี​บุรุษ​เข้า​มา​ที่นี่​อีก​หรือ? พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ว่า, “ดูเถิดเขา​ซ่อน​ตัว​อยู่​ที่​กอง​เครื่องใช้.”</verse>
				<verse number="23">เขา​ก็​รีบ​ไป​พา​ท่าน​มา​จาก​ที่นั่น, เมื่อ​ท่าน​ยืน​ขึ้น​ใน​ท่ามกลาง​หมู่​ชน, ตั้งแต่​บ่า​ขึ้น​ไป​ท่าน​ก็​สูง​กว่า​ชน​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="24">ซา​มูเอล​กล่าว​ให้​ชน​นิกร​ฟัง​ว่า, ผู้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เลือก​ไว้, ท่าน​สัง​เกตุ​ดู​แล้ว​หรือว่า, หา​มี​ใคร​จะ​เปรียบ​ได้​ชน​ทั้งปวง​ก็​โห่ร้อง​ด้วย​เสียง​ดัง​ว่า, ขอ​ให้​กษัตริย์​องค์​นี้​ทรง​พระ​เจริญ​ชันษา​เถิด</verse>
				<verse number="25">ซา​มูเอล​จึง​ได้​กล่าว​ให้​ชน​นิกร​ฟัง​ด้วย​ประเพณี​แห่ง​แผ่น​ดิน, ย่อม​จด​ลง​ที่​สมุด​เก็บ​ไว้​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​จึง​บอก​ชน​ทั้งปวง​ให้​ต่าง​คน​ต่าง​ไป​บ้าน.</verse>
				<verse number="26">ซา​อูล​ก็​ไป​บ้าน​ใน​เมือง​ฆีบะ​อา, ด้วย​มี​กอง​ชายฉกรรจ์​ซึ่ง​พระเจ้า​ทรง​ดลใจ, ติดตาม​เสด็จ​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="27">แต่​มี​พวก​สำมะเล​บาง​คน​พูด​กัน​ว่า, ผู้​นี้​จะ​ช่วย​พวกเรา​ได้​อย่างไร​เล่า? เขา​หมิ่นประมาท. ไม่​นำ​เครื่องบรรณาการ​มา​ถวาย. ฝ่าย​ท่าน​ก็​นิ่ง​เพิกเฉย​อยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ฝ่าย​นา​ฮา​ช​กษัตริย์​ประเทศ​อำ​โม​น​เสด็จ​ขึ้น​มา​ตั้ง​ทัพ​ต่อสู้​เมือง​ยา​เบช​แขวง​ฆี​ละ​อาด, บรรดา​พล​เมือง​ยา​เบช​จึง​ทูล (กษัตริย์) นา​ฮา​ช​ว่า, ขอ​ทำ​สัญญา​ไมตรี​กับ​ข้าพ​เจ้า ๆ จะ​ยอม​นบ​น้อม​ต่อ​ท่าน.</verse>
				<verse number="2">(กษัตริย์) นา​ฮา​ช​ชาว​อำ​โม​น​จึง​ตอบ​ว่า, เรา​จะ​ทำ​สัญญา​อย่าง​นี้, คือ​ตา​ข้าง​ขวา​ของ​เจ้าทุกๆ คน​ต้อง​ควัก​ออก​เสีย, การ​นี้​เรา​จะ​ทำ​ให้​เป็น​ที่​อัปยศ​ต่อ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="3">ผู้เฒ่า​แก่​เมือง​ยา​เบช​ทูล​ว่า, ขอ​งด​ไว้​เจ็ด​วัน​ให้​ข้าพ​เจ้า​ใช้​ทูต​ไป​ทั่ว​อา​ณาเขตต์ยิศ​รา​เอล​ก่อน, ถ้า​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​พวก​ข้าพ​เจ้า ๆ จะ​ออก​มาน​บ​น้อม​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="4">พวก​ทูต​นั้น​มา​ถึง​ฆิบะ​อา​เมือง​ของ​ซา​อูล, แจ้งความ​ให้​คน​ทั้งปวง​ฟัง, และ​คน​ทั้งปวง​ก็​พา​กัน​ร้องไห้​เสียง​ดัง.</verse>
				<verse number="5">ครั้น​ซา​อูล​ตาม​ฝูง​โค​มา​จาก​ทุ่งนา, ซา​อูล​จึง​ถาม​ว่า, ไพร่พล​เป็น​อะไร​จึง​ร้องไห้? เขา​ก็​ทูล​เรื่อง​ข่าว​เมือง​ยา​เบช​ให้​ท่าน​ฟัง</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ซา​อูล​ได้ยิน​ข่าว​นั้น, พระ​วิญญาณ​แห่ง​พระเจ้า​ก็​ลง​มา​ส​รวม​กับ​ท่าน​และ​ท่าน​ทรง​กริ้ว​โกรธ​ยิ่ง​นัก.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​จึง​เอา​โค​คู่​หนึ่ง​ฟัน​เป็น​ท่อนๆ ให้​ทูต​นำ​ไป​ทั่ว​อา​ณาเขตต์ยิศ​รา​เอล​ป่าวร้อง​ว่า, ผู้ใด​ไม่​ตาม​ซา​อูล​กับ​ซา​มูเอล, จะ​ทำ​เช่นนี้​แก่​โค​ของ​ผู้​นั้น, และ​ความ​เกรงกลัว​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​บันดาล​ให้​ชน​ทั้งปวง, พา​กัน​ออก​มา​เช่น​ใจเดียวกัน.</verse>
				<verse number="8">ครั้น​ทรง​ตรวจ​ที่​ตำบล​บาเซ็ค​นับ​ได้​ชาว​ยิศ​รา​เอล​สาม​แสน, กับ​ชน​ตระกูล​ยูดา​สาม​หมื่น.</verse>
				<verse number="9">เขา​ทั้ง​หลาย​บอก​ทูต​ที่มา​นั้น​ว่า, จง​บอก​ชาว​ยา​เบชฆี​ละ​อาด​อย่าง​นี้​ว่า, พรุ​ง​นี้​เรา​จะ​สงเคราะห์​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ต่อ​เวลา​แดด​ร้อน, พวก​ทูต​ไป​บอก​ชาว​ยา​เบช​แล้ว​เขา​ก็​มี​ความ​ชื่นชมยินดี.</verse>
				<verse number="10">ชาว​ยา​เบช​จึง​บอก​ว่า, พวกเรา​จะ​ออก​มา​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ตาม​เห็นชอบ​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="11">ครั้น​พรุ่งนี้​ซา​อูล​ก็​แบ่ง​พลทหาร​เป็น​สาม​กอง, ยก​มา​เข้า​กลาง​ค่าย​ระหว่าง​สาม​ยาม​เศษ ฆ่าฟัน​พวก​อำ​โม​น​จน​เวลา​แดด​ร้อน, ผู้​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ก็​กระจัดกระจาย​ไป, ไม่​รวบรวม​อยู่​พร้อมกัน​สัก​คู่​เดียว</verse>
				<verse number="12">ชน​ทั้งปวง​เรียน​ซา​มูเอล​ว่า, ใคร​เป็น​ผู้ว่า? ซา​อูล​จะ​ปกครอง​เหนือ​พวกเรา​เล่า จง​พา​คน​เหล่านั้น​มา​ให้​เรา​ประหาร​ชีวิต​เสีย.</verse>
				<verse number="13">ซา​อูล​ตรัส​ห้าม​ว่า, วันนี้​อย่า​ให้​ผู้ใด​ถูก​ประหาร​ชีวิต​เลย, ด้วย​เป็น​วันที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กระทำ​การ​ช่วย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​รอด</verse>
				<verse number="14">ซา​มูเอล​ก็​บอก​ชน​นิกร​ว่า, ให้​เรา​พา​กัน​ไป​จัดการ​พิธี​ราชา​ภิเศก​ใหม่​ที่​เมือง​ฆิลฆาลเถิด.</verse>
				<verse number="15">บรรดา​ชน​นิกร​จึง​ไป​ยัง​ฆิลฆาล, เชิญ​ซา​อูล​ให้​ขึ้น​เสวย​ราช, ทั้ง​ถวาย​เครื่องบูชา​โมทนา​พระ​คุณ ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา ณ ที่นั่น, และ​ซา​อูล​กับ​บรรดา​ชน​ยิศ​รา​เอล​ก็​พา​กัน​มี​ความ​โสมนัส​ยินดี​เป็น​ที่​ยิ่ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ซา​มูเอล​จึง​ได้​กล่าว​แก่​บรรดา​ชน​ยิศ​รา​เอล​ว่า, เรา​ได้​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ของ​ท่าน​ทุก​ประการ, กษัตริย์​ก็​ตั้ง​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">ดู​เถิด บัดนี้​กษัตริย์​องค์​นั้น​กำลัง​จัด​ราชการ​ต่อหน้า​ท่าน, ส่วน​ข้าพ​เจ้า​ก็​ชรา​ไป, ผม​ก็​หงอก, ดู​เถิด​บุตรชาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​อยู่​กับ​พวก​ท่าน​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​เคย​อาศัย​อยู่​กับ​ท่าน; แต่​เด็ก​มา​จน​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="3">ดู​ข้าพ​เจ้า​เถิด, จง​เป็น​พะ​ยาน​ยืนยัน, ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​ผู้​ที่​พระองค์​ทรง​ชะ​โลม​ตั้ง​เป็น​กษัตริย์​, ว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​แย่งชิง​โค​ของ​ใคร? ลา​ของ​ใคร? ฉัอใคร? ข่มเหง​ใคร? รับ​สินบน​จาก​มือ​ใคร? ที่​จะ​บังตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​มัว​ไป? ถ้า​มี​อย่าง​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​คืน​ให้?</verse>
				<verse number="4">เขา​ทั้ง​หลาย​เรียน​ว่า, ท่าน​ไม่​ได้​ฉ้อ​หรือ​ข่มเหง​พวก​ข้าพ​เจ้า, ไม่​ใคร่​รับ​สิ่งใดๆ จาก​มือ​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​เลย.</verse>
				<verse number="5">ซา​มูเอล​กล่าว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​กับ​ผู้​ชะ​โลม​ของ​พระองค์​เป็น​พะ​ยาน​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​วันนี้​ว่า, ท่าน​ทั้งปวง​ไม่​พบ​สิ่งใดๆ ที่​มือ​ข้าพ​เจ้า, เขา​ทั้ง​หลาย​เรียน​ว่า, พระองค์​เป็น​พะ​ยาน​แล้ว</verse>
				<verse number="6">ซา​มูเอล​จึง​กล่าว​ให้​ชน​ฟัง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตั้ง​โม​เซ​กับ​อา​โร​น​ขึ้น, และ​ทั้ง​ผู้นำ​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ขึ้น​มา​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="7">บัดนี้​คอย​ยืน​อยู่​เถิด เรา​จะ​ได้​กล่าว​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ฟัง​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ด้วย​บรรดา​การ​ชอบธรรม​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​กระทำ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ยา​โค​บ​เข้า​มา​ใน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, และ​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน​ก็​ร้อง​ทูล​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, จึง​ทรง​ใช้​โม​เซ​กับ​อา​โร​น​ให้​นำ​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, ให้​มา​อาศัย​อยู่​ตำบล​นี้.</verse>
				<verse number="9">แต่​เขา​ได้​ละ​ลืม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ตน, พระองค์​จึง​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ซี​ซะ​รา​นาย​กองทัพ​ฮา​โซ​ร, และ​ใน​มือ​ของ​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม, และ​ใน​พระ​หัตถ์​กษัตริย์​โม​อาบ, ให้​ทำ​ศึก​ต่อ​เขา,</verse>
				<verse number="10">เขา​จึง​พา​กัน​ร้อง​ทูล​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา รับสารภาพ​ว่า ข้าพ​เจ้า​ทำ​ผิด​แล้ว​โดย​ได้​ละทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสีย ไป​ปฏิบัติ​หมู่​พระ​บะ​อา​ลีม​และ​อัศธา​โร​ธ​เหล่านั้น, แต่​บัดนี้​ขอ​โปรด​ช่วย​ให้​ข้าพ​เจ้า​พ้น​จาก​มือ​ศัตรู​เพื่อ​จะ​ได้​ปฏิบัติ​พระองค์​ต่อไป.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​ใช้​ยะ​รู​บา​ละ, และ​บา​ดาน, และ​ยิพธา, และ​ซา​มูเอล, ช่วย​พวก​ท่าน​ให้​พ้น​จาก​มือ​ศัตรู​ที่​ล้อม​อยู่​รอบ, ให้​ตั้งอยู่​โดย​สุข​สะ​บาย.</verse>
				<verse number="12">แต่​เมื่อ​ท่าน​เห็น​นา​ฮา​ศ​กษัตริย์​อำ​โม​น​ยก​เข้า​มา​ต่อสู้, ท่าน​ก็​เรียน​แก่​เรา​ว่า, ไม่​ใช่, แต่​ได้​ขอ​ให้​มี​กษัตริย์​ปกครอง​ขณะ​เมื่อ​มี​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​เป็น​กษัตริย์​พวก​ท่าน​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="13">บัดนี้​จง​ดู​กษัตริย์​ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เลือกสรร​ขอ​นั้น! พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประทาน​ให้​แล้ว.</verse>
				<verse number="14">แม้นว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​เกรงกลัว​ปฏิบัติ​เชื่อฟัง​พระ​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ไม่​ขัด​รับสั่ง, แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กับ​กษัตริย์​ของ​ท่าน​ก็​พา​กัน​ดำเนิน​ตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า (ก็ดี​แล้ว).</verse>
				<verse number="15">หากว่า​ไม่​เชื่อฟัง​พระ​ดำรัส ขัด​รับสั่ง, พระ​หัตถ์​แห่ง​พระองค์​คงจะ​เป็น​ที่​ขัดขวาง​ต่อสู้​แห่ง​ท่าน, ดุจดัง​กระทำ​แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน​มา​แล้ว.</verse>
				<verse number="16">บัดนี้​จง​ยืน​นิ่ง​คอย​ดู​เหตุการณ์​ใหญ่​นี้, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​ปรากฏ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="17">ใน​เวลา​นี้​เป็น​ฤดู​เกี่ยว​ข้าวสาลี​มิใช่​หรือ? ข้าพ​เจ้า​จะ​ทูล​ขอ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​พระองค์​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​มี​ฟ้าร้อง​และ​ฝน​ตก, เพื่อให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้เห็น​ว่า, ความ​ชั่ว​ซึ่ง​ได้​กระทำ​ต่อ​คลอง​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใน​การ​ขอ​ให้​มี​กษัตริย์​นั้น​เป็น​การ​ผิด​ใหญ่.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ซา​มูเอล​กราบ​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​มี​ฟ้าร้อง​และ​ฝน​ตกใน​วัน​นั้น, ประชาชน​ทั้งปวง​จึง​พา​กัน​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​ซา​มูเอล​เป็น​อัน​มาก</verse>
				<verse number="19">ชน​ทั้งปวง​เรียน​ต่อ​ซา​มูเอล​ว่า, ขอ​ท่าน​จง​อธิษฐาน​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, เพื่อ​มิ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ถึงแก่​พินาศ, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ทั้งปวง​ได้​ผะ​สมการ​ชั่ว​นี้, เพิ่ม​แก่​บรรดา​การ​บาป​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ขอ​กษัตริย์​นั้น.</verse>
				<verse number="20">ซา​มูเอล​กล่าว​แก่​ชน​นิกร​ว่า, อย่า​วิตก​ไป​เลย, แม้ว่า​ได้​กระทำ​ความ​ชั่ว​ต่างๆ เหล่านี้​แล้ว​อย่างไรๆ ก็ดี, อย่า​ได้​หัน​หลีก​ไป​จาก​การ​ติดตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา, แต่​จง​ปฏิบัติ​พระองค์​ด้วย​สิ้นสุด​ใจ​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="21">อย่า​หัน​ไป​ตาม​ทาง​ซึ่ง​เป็น​เปล่า, อัน​หา​ผลประโยชน์​พึง​มิได้, เพราะ​สิ่ง​เหล่านั้น​หา​มี​แก่นสาร​ไม่.</verse>
				<verse number="22">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เห็นแก่​พระ​นาม​อัน​เลิศ​ของ​พระองค์ คงจะ​ไม่​ละทิ้ง​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, แต่​ประสงค์​จะ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ไพร่พล​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="23">อีก​ประการ​หนึ่ง, ส่วน​ข้าพ​เจ้า, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ห้ามปราม​อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์, โดย​เว้น​คำอธิษฐาน​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, แต่​ข้าพ​เจ้า​จะ​สั่งสอน​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​ทาง​ดี, และ​ทาง​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="24">แต่​จง​เกรงกลัว​และ​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ด้วย​ความ​ซื่อสัตย์, และ​ด้วย​สิ้นสุด​ใจ, จง​ตริตรอง​ดู​เหตุการณ์​ใหญ่​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​กระทำ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="25">หากว่า​ถ้า​ขืน​ทำชั่ว​ร่ำไป, คงจะ​พา​กัน​พินาศ​ทั้ง​กษัตริย์​และ​ราษฎร​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ซา​อูล​ได้​เสวย​ราช​ปี​หนึ่ง, และ​เมื่อ​ได้​ครอบครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​สอง​ปี​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">ซา​อูล​จึง​เกณฑ์ทหาร​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​สาม​พัน​ให้​อยู่​กับ​ท่าน​ที่​มิ​ก​มา​ช​และ​ที่​ภูเขา​เบธเอล​สอง​พัน, อยู่​กับ​โย​นา​ธาน​ที่​ภูเขา​ฆิบ​อา​เขตต์​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​พัน​หนึ่ง, ชน​นิกร​อื่นๆ นั้น​ปล่อย​ให้​ไป​บ้าน​ทุกคน.</verse>
				<verse number="3">โย​นา​ธาน​ก็ได้​ตี​ค่าย​ฟะลิศ​ตีม, ซึ่ง​อยู่​ที่​เฆบะ, ฝ่าย​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ก็​รู้ตัว, ซา​อูล​จึง​เป่าแตร​ทั่ว​เขตต์​แผ่น​ดิน, ประกาศ​ให้​ชาติ​เฮ็บ​ราย​ฟัง,</verse>
				<verse number="4">บรรดา​ยิศ​รา​เอล​ได้ยิน​ว่า​ซา​อูล​ตี​ค่าย, ฟะลิศ​ตีม​ก็​เกลียดชัง​พวก​ยิศ​รา​เอล, ประชาชน​ทั้งปวง​จึง​ประชุม​กัน​ตาม​ซา​อูล​ไป​ที่​ฆี​ละ​ฆาล</verse>
				<verse number="5">พวก​ฟะลิศ​ตีม​ก็​ประชุม​กัน​เพื่อ​จะ​สู้รบ​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล, มี​พล​รถ​สาม​หมื่น​เล่ม, ทหารม้า​หก​พัน. ทหารราบ​มาก​ดุจ​ทราย​ที่​ชายทะเล, พา​กัน​ขึ้น​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​มิ​ก​มา​ช​ข้าง​ทิศตะวันออก​แห่ง​เบธ​อา​เว็น.</verse>
				<verse number="6">ครั้น​ชน​ยิศ​รา​เอล​เห็น​ว่า​อยู่​ใน​ที่​คับแค้น, ด้วย​ชน​นิกร​มี​ความ​ลำบาก​มาก, ก็​พา​กัน​ไป​ซ่อน​อยู่​ใน​ถ้ำ​บ้าง​ใน​ป่า​บ้าง, ที่​ซอก​ศิลา​บ้าง, ตาม​ที่​กำบัง​และ​ที่​บ่อ​บ้าง.</verse>
				<verse number="7">ใน​เวลา​นั้น, มี​ชน​เฮ็บ​ราย​บาง​คน​ได้​ข้าม​ล่วง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​เข้า​ไป​ยัง​เขตต์​แผ่น​ดิน​ฆาต​และ​ฆี​ละ​อาด​แล้ว, แต่​ซา​อูล​ยัง​อยู่​ที่​ฆี​ละ​ฆาล คน​ทั้งปวง​ที่​ตาม​เสด็จ​ไป​นั้น​ก็​มี​ความ​กลัว​ตัวสั่น</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ได้​คอย​อยู่​ที่นั่น​เจ็ด​วัน ตาม​เวลา​ที่​ซา​มูเอล​กำหนด​ไว้, แต่​ซา​มูเอล​หา​ได้​มา​ยัง​ฆี​ละ​ฆาล​ไม่, แล้ว​ไพร่พล​ทั้งปวง​ก็​กระจัดกระจาย​ไป​จาก​ซา​อูล,</verse>
				<verse number="9">ซา​อูล​จึง​รับสั่ง​ว่า, ให้​เอา​เครื่อง​ถวาย​บูชายัญ, และ​เครื่องบูชา​โมทนา​พระ​คุณ​มา, แล้ว​ท่าน​ได้​ถวาย​เครื่อง​สัก​การ​บูชา.</verse>
				<verse number="10">อยู่​มา​พอ​ท่าน​ถวาย​เสร็จ​แล้ว, ซา​มูเอล​ก็​มา​ถึง​และ​ซา​อูล​เสด็จ​ออก​ไป​จะ​ต้อนรับ​คำนับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="11">ซา​มูเอล​ทูลถาม​ว่า, ท่าน​ได้​ทำ​อะไร? ซา​อูล​ตอบ​ว่า, เรา​เห็น​ชน​นิกร​กระจัดกระจาย​ไป, ทั้ง​ท่าน​ก็​มิได้​มา​ตาม​เวลา​กำหนด, และ​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​ได้​ประชุม​กัน​ที่​มิ​ก​มา​ช​แล้ว,</verse>
				<verse number="12">เรา​ดำริ​เห็น​ว่า​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​จะ​เข้า​สู้รบ​เรา​ที่​ฆี​ละ​ฆาล​เดี๋ยวนี้ เรา​ยัง​มิได้​อธิษฐาน​พระ​ยะ​โฮ​วา, เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จำเป็น​ต้อง​ถวาย​เครื่องบูชา​ยัญ.</verse>
				<verse number="13">ซา​มูเอล​จึง​ทูล​ซา​อูล​ว่า, ท่าน​ทำ​ผิด​ระเบียบ​แล้ว, ไม่​ได้​รักษา​พระ​บัญญัติ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, ด้วย​พระองค์​จะ​ทรง​ตั้ง​ราชวงศ์​ของ​ท่าน​ให้​ครอบครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล, สืบไป​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="14">แต่​เดี๋ยวนี้​พระราช​ตระกูล​ของ​ท่าน​จะ​ดำรง​อยู่​ไม่​ได้, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​แสวงหา​บุรุษ​ผู้​หนึ่ง​ตาม​ชอบ​พระทัย​ของ​พระองค์​ได้​แล้ว, จะ​ทรง​ตั้ง​ให้​เป็น​หัวหน้า​ไพร่พล​ของ​พระองค์​ต่อไป, ด้วย​ท่าน​มิได้​รักษา​พระ​บัญญัติ​ตาม​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สั่ง​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="15">ซา​มูเอล​ก็​ยก​ออก​จาก​ฆี​ละ​ฆาล​ไป​ยัง​ฆิบ​อา​เขตต์​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น ซา​อูล​ทรง​ตรวจ​พลทหาร​ที่อยู่​กับ​ท่าน​มี​ประมาณ​หก​ร้อย​คน,</verse>
				<verse number="16">ซา​อูล​กับ​โย​นา​ธาน​ราชบุตร, และ​พลทหาร​ที่อยู่​กับ​ท่าน, ได้​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​เฆบะเขตต์เบ็น​ยา​มิ​น, แต่​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​มิ​ก​มา​ช.</verse>
				<verse number="17">จึง​มี​กอง​ปล้น​ออก​จาก​ค่าย​ฟะลิศ​ตีม​เป็น​สาม​กอง ๆ หนึ่ง​อ้อม​ไป​ทาง​อัฟ​รา​ถึง​เขตต์ซู​อา​ล.</verse>
				<verse number="18">อีก​กอง​หนึ่ง​อ้อม​ไป​ทาง​เบธ​โฮ​โร​น, และ​อีก​กอง​หนึ่ง​อ้อม​ไป​ทาง​แดน​ตรง​หว่าง​เขา​ซะ​โบ​อิม​ที่​ป่า​ดอน</verse>
				<verse number="19">ขณะนั้น​ช่างเหล็ก​ก็​ไม่​มี​ทั่ว​อา​ณาเขตต์ยิศ​รา​เอล, พวก​ฟะลิศ​ตีม​พา​กัน​คิด​ว่า, น่ากลัว​พวก​เฮ็บ​ราย​จะ​ทำ​ดาบ​ทำ​หอก.</verse>
				<verse number="20">แต่​ชน​ยิศ​รา​เอลทุกๆ คน​เคย​ลง​ไป​หา​พวก​ฟะลิศ​ตีม, เพื่อ​จะ​ได้​ลับ​ผา​ล, ลับ​หัวหมู, ลับ​ขวาน, หรือ​จอบ​ของ​ตน​ให้​คม​แหลม.</verse>
				<verse number="21">เขา​มีแต่​ตะไบ​สำหรับ​จอบ, ไถ, คราด, ขวาน​และ​กระ​ตัก.</verse>
				<verse number="22">ครั้น​ถึง​วัน​ออก​รบ​ศึก จะ​หา​ดาบ​หรือ​หอก​ติด​มือ​พลทหาร, คน​หนึ่ง​คน​ใด​ที่อยู่​กับ​ซา​อูล​และ​โย​นา​ธาน​ราชบุตร​ก็​ไม่​มี, เว้นแต่​ที่​ซา​อูล​กับ​โย​นา​ธาน​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="23">กองทัพ​ฟะลิศ​ตีม​ซึ่ง​ประจำ​ป้อม​อยู่​จึง​ออก​ไป​ถึง​ทาง​แคบ​ที่​มิ​ก​มา​ช</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">อยู่​มา​วันหนึ่ง​โย​นา​ธาน​ราชบุตร​ซา​อูล​ตรัส​แก่​คนใช้​ที่​เคย​ถือ​เครื่อง​รบ​ว่า, ให้​เรา​ข้าม​ไป​ยัง​ค่าย​ฟะลิศ​ตีม​ฟาก​ข้าง​โน้น, แต่​ท่าน​หา​ได้​ทูล​ความ​ให้​พระราช​บิดา​ทราบ​ไม่.</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​ซา​อูล​ประทับ​อยู่​ปลาย​แดน​ฆิบ​อา​ใต้​ต้น​ทับทิม​ซึ่ง​อยู่​แขวง​ฆิบ​โร​น, กับ​พลทหาร​ที่อ​ยู่​ด้วย​ประมาณ​หก​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="3">กับ​อะฮิ​ยา​บุตรชาย​อะฮิ​ธูป​พี่ชาย​อีกา​โบ​ด, ซึ่ง​เป็น​บุตรชาย​ฟี​นะ​ฮา​ศ ๆ เป็น​บุตรชาย​เอลี​ปุโรหิต​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, อยู่ ณ ซี​โล​กำลัง​ประดับ​เอโฟด​อยู่, ชน​ทั้ง​หลาย​ไม่​แจ้ง​ว่า​โย​นา​ธาน​ไป​แล้ว.</verse>
				<verse number="4">ใน​ระหว่าง​ช่องแคบ​ที่​โย​นา​ธาน​พยายาม​จะ​ข้าม​ไป​ค่าย​ฟะลิศ​ตีม​นั้น, มี​ศิลา​ยอด​แหลม​อยู่​ข้าง​นี้​ยอด​หนึ่ง ข้าง​โน้น​ยอด​หนึ่ง, ยอด​หนึ่ง​ชื่อ​โบ​เซ​ซ, อีก​ยอด​หนึ่ง​ชื่อ​เซ็น​เนะ.</verse>
				<verse number="5">ยอด​หนึ่ง​ตั้งอยู่​ทิศเหนือ​ข้าง​มิ​ก​มา​ช, อีก​ยอด​หนึ่ง​อยู่​ทิศใต้​ข้าง​เฆบะ</verse>
				<verse number="6">โย​นา​ธาน​บอก​คนใช้​ที่​ถือ​เครื่อง​รบ​ว่า, ให้​เรา​ข้าม​ไป​ยัง​ค่าย​พวก​ที่​ไม่​ถือศีล​สุ​นัด, บางที​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​อนุเคราะห์​เรา, ด้วย​ไม่​มี​สิ่ง​ไร​ขัดขวาง​พระองค์​ไว้​ใน​การ​ช่วย​ให้​รอด ไม่ว่า​มี​พล​มาก​หรือ​น้อย.</verse>
				<verse number="7">ผู้​ถือ​เครื่อง​รบ​ทูล​ตอบ​ว่า, จง​กระทำ​ตาม​ที่​ท่าน​เห็นควร, ข้าพ​เจ้า​จะ​ทำ​ตาม​พระทัย​ท่าน.</verse>
				<verse number="8">โย​นา​ธาน​ว่า, นี่​แนะ เรา​จะ​ข้าม​ไป​หา​ชาย​เหล่านั้น, จะ​แสดง​ตน​ให้​แจ้ง​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="9">ถ้า​เขา​พูด​แก่​เรา​เช่นนี้​ว่า, จง​คอย​กว่า​เรา​มา​หา​เจ้า, เรา​จึง​จะ​ยืน​อยู่​ที่นั่น, ไม่​ขึ้น​ไป​หา​เขา,</verse>
				<verse number="10">ถ้า​เขา​พูด​เช่นนี้​ว่า, จง​ขึ้น​มา​หา​เรา​เถิด, เรา​จะ​ขึ้น​ไป, ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​เรา​แล้ว, ข้อ​นี้​ก็​เป็น​ที่​สำคัญ​แก่​เรา.</verse>
				<verse number="11">เขา​ทั้ง​สอง​จึง​สำแดง​ตัว​ให้​ปรากฏ​แก่​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ที่​ประจำ​ค่าย​อยู่, พวก​ฟะลิศ​ตีม​ก็​พูด​กัน​ว่า, นี่​แน่ะ, พวก​เฮ็บ​ราย​ออก​มา​จาก​ถ้ำ​ที่​ซ่อน​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="12">ทหาร​ประจำ​ค่าย​ทูล​โย​นา​ธาน, และ​พูด​แก่​ผู้​ถือ​เครื่อง​รบ​ว่า, จง​ขึ้น​มา​หา​พวกเรา​เถิด, พวกเรา​จะแจ้ง​ความ​ให้​รู้​ข้อ​หนึ่ง, โย​นา​ธาน​จึง​บอก​ผู้​ถือ​เครื่อง​รบ​ว่า, จง​ตาม​เรา​ขึ้น​มา ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​พวก​ยิศ​รา​เอล​แล้ว.</verse>
				<verse number="13">โย​นา​ธาน​จึง​คลาน​ขึ้น​ไป, และ​ผู้​ถือ​เครื่อง​รบ​ก็ตาม​ท่าน​ไป​ด้วย, พวก​นั้น​ก็​ล้ม​ลง​ต่อหน้า​โย​นา​ธาน, ฝ่าย​ผู้​ถือ​เครื่อง​รบ​ตาม​ท่าน​ก็​ฟัน​ฆ่า​พวก​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="14">การ​ซึ่ง​โย​นา​ธาน​กับ​ผู้​ถือ​เครื่อง​รบ​ฆ่าฟัน​เสีย​ครั้ง​แรก​นั้น​ประมาณ​ยี่​สิบ​คน, ใน​ระหว่าง​ที่ดิน​สัก​ครึ่ง​ไร่.</verse>
				<verse number="15">บรรดา​ผู้คน​ที่อยู่ ณ ค่าย​และ​ที่​ทุ่งนา​พา​กัน​มี​ความ​กลัว​จน​ตัวสั่น, บรรดา​พลทหาร​ทั้ง​กอง​ประจำ​ค่าย​และ​กอง​ปล้น, พา​กัน​มี​ความ​สะทกสะท้าน​ด้วย​แผ่น​ดิน​ก็​ไหว​เป็น​ที่​สะดุ้ง​อย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="16">กอง​ตรวจ​เฝ้า​แห่ง​ซา​อูล​ที่​ภูเขา​ฆิบ​อา​แขวง​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, มอง​ไป​เห็น​กองทหาร​นั้น​วิ่ง​ไป​มา​สับสน​กัน​น้อย​ไป​ทุกที.</verse>
				<verse number="17">ซา​อูล​จึง​ดำรัส​สั่ง​พวก​ที่อยู่​กับ​ท่าน​ว่า, ให้​ตรวจ​ดู​ว่า​ใคร​ไป​จาก​เรา​บ้าง, ครั้น​ตรวจ​แล้ว​เห็น​โย​นา​ธาน​กับ​ผู้​ถือ​เครื่อง​รบ​ไม่​อยู่.</verse>
				<verse number="18">ซา​อูล​จึง​รับสั่ง​แก่​อะฮิ​ยา​ว่า, จง​เชิญ​หีบ​แห่ง​พระเจ้า​มา​นี่, ด้วย​ขณะนั้น​หีบ​ของ​พระเจ้า​อยู่​ที่​ค่าย​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="19">ครั้น​ซา​อูล​สนทนา​อยู่​กับ​ปุโรหิต​ยัง​มิ​ทัน​ขาดคำ, ความ​วุ่นวาย​ที่​ค่าย​ฟะลิศ​ตีม​นั้น​ทวี​ขึ้น, ซา​อูล​จึง​รับสั่ง​แก่​ปุโรหิต​ว่า, ให้​หด​มือ​ไว้​ก่อน.</verse>
				<verse number="20">ซา​อูล​กับ​บรรดา​ทหาร​ที่อยู่​กับ​ท่าน​พา​กัน​เข้า​ไป​ใน​ที่​รบ แลเห็น​ดาบ​ของ​ทุกคน​ต่าง​ฟัน​กัน​เป็น​การ​ชุลมุน​ใหญ่.</verse>
				<verse number="21">อนึ่ง​พวก​เฮ็บ​ราย​ซึ่ง​แต่ก่อน​ได้​เข้า​สมัคร​กับ​ฟะลิศ​ตีม​ขึ้น​มา​เข้า​ไป​ใน​ค่าย​นั้น​ด้วย​กัน​จาก​อา​ณาเขตต์​อัน​ล้อมรอบ​พวก​นั้น​กลับ​อยู่​ฝ่าย​ยิศ​รา​เอล​พรรคพวก​ของ​ซา​อูล​และ​โย​นา​ธาน.</verse>
				<verse number="22">บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​ซ่อน​อยู่​ตาม​หมู่​เขา​เขตต์​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม ครั้น​ได้ยิน​ว่า พวก​ฟะลิศ​ตีม​หนี​ไป ก็​รีบ​ไล่​ตาม​ไป​ยัง​ที่​รบ.</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​นั้น พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ช่วย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​รอดพ้น​จาก​การ​ศึก, ก็​เลย​ข้าม​ไป​ยัง​เบธ​อา​เว็น.</verse>
				<verse number="24">ขณะนั้น​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​อิดโรย, เพราะ​ซา​อูล​ให้​สาบาน​ว่า, ถ้า​ผู้ใด​กิน​อาหาร​ก่อน​เวลา​เย็น​กว่า​เรา​จะ​ได้​แก้แค้น​ศัตรู, ผู้​นั้น​ต้อง​สาปแช่ง, เหตุ​ฉะนั้น​ไม่​มี​ใคร​กิน​เลย.</verse>
				<verse number="25">บรรดา​ชาว​แผ่น​ดิน​นั้น​ได้​เข้า​ไป​ใน​ป่า, ซึ่ง​มี​น้ำผึ้ง​ตก​อยู่​ที่​พื้นดิน.</verse>
				<verse number="26">ครั้น​คน​ทั้งปวง​เข้า​ไป​ใน​ป่า​แล้ว, ก็​เห็น​น้ำผึ้ง​ไหล​ลง, แต่​หา​มี​ใคร​ยื่น​มือ​รอง​ใส่​ปาก​ไม่ เพราะ​ชน​ทั้งปวง​เกรงกลัว​คำ​สาบาน.</verse>
				<verse number="27">แต่​โย​นา​ธาน​มิ​ได้ยิน​พระราช​บิดา​ให้​พลทหาร​สาบาน, จึง​ยื่น​ปลาย​ไม้เท้า​ที่​มือ​เขี่ย​รวง​น้ำผึ้ง​หยิบ​ใส่​ปาก, แล้ว​ตา​ก็​สว่าง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="28">มี​บุรุษ​ผู้​หนึ่ง​ทูล​ว่า, พระราช​บิดา​ของ​ท่าน​ให้​พลทหาร​สาบาน​ไว้​ว่า, ผู้ใด​รับประทาน​อาหาร​ใน​วันนี้​จะ​ต้อง​แช่ง​สาป, พลทหาร​จึง​มี​ความ​อิดโรย​มาก.</verse>
				<verse number="29">โย​นา​ธาน​ตอบ​ว่า, พระราช​บิดา​ของ​เรา​กระทำ​ให้​ชาว​แผ่น​ดิน​มี​ความ​ทุกข์​ลำบาก, จง​ดู​เถิด, ตา​ของ​เรา​ก็​สว่าง​ขึ้น​มาก​เพราะ​ได้​ชิม​น้ำผึ้ง​นี้​แต่​เล็กน้อย.</verse>
				<verse number="30">หากว่า​วันนี้​พลทหาร​ได้​กิน​ของ​ซึ่ง​แย่งชิง​มา​จาก​ศัตรู​ที่​พบปะ​นั้น​ให้​อิ่ม, ก็​ยิ่ง​ดี, เพราะ​จะ​ได้​ฟัน​ฆ่า​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ตาย​มาก​ขึ้น​อีก​มิใช่หรือ?</verse>
				<verse number="31">วัน​นั้น​เขา​ทั้ง​หลาย​ฟัน​ฆ่า​พวก​ฟะลิศ​ตีม, ตั้งแต่​มิ​ก​มา​ช​ไป​จนถึง​อะ​ยา​โลน, แต่​พลทหาร​มี​ความ​อิดโรย​มาก.</verse>
				<verse number="32">จึง​รีบ​ไป​แย่งชิง​ของ​ปล้น, จับตัว​แกะ ตัว​โค ลูก​โค​มา​ฆ่า​ที่​สนามรบ กิน​ทั้ง​เลือด.</verse>
				<verse number="33">มี​ผู้​กราบ​ทูล​ซา​อูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, พลทหาร​ล่วงละเมิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, คือ​รับประทาน​อาหาร​กับ​เลือด, ซา​อูล​ทรง​ตรัส​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ทุจริต, กลิ้ง​ศิลา​ก้อน​ใหญ่​มา​ยัง​เรา​วันนี้.</verse>
				<verse number="34">ซา​อูล​จึง​รับสั่ง​ว่า, จง​แยกกัน​ไป​ใน​ท่ามกลาง​พลทหาร, และ​ป่าวร้อง​ให้​ทุกๆ คน​พา​ตัว​โค ตัว​แกะ​ของ​ตน​มา​หา​เรา ฆ่า​กิน​ที่นี่, อย่า​ได้​ล่วงละเมิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​โดย​การ​กิน​กับ​เลือด, ใน​คืน​วันนี้ ทุกๆ คน​จึง​ได้​พา​โค​ของ​ตน​มา​ฆ่า​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="35">ซา​อูล​จึง​ได้​ก่อสร้าง​แท่น​เป็น​หน​แรก​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="36">แล้ว​ทรง​ตรัส​ว่า, ให้​พวกเรา​ลง​ไป​ตาม, แย่งชิง​พวก​ฟะลิศ​ตีม, ใน​เวลา​กลางคืน​วันนี้​จน​รุ่งเช้า, อย่า​ให้​เหลือ​สัก​คน​เดียว, พลทหาร​ก็​ทูล​ตอบ​ว่า, สุด​แล้วแต่​จะ​ทรง​โปรด, ปุโรหิต​จึง​กล่าว​ว่า, ให้​เรา​มา​เฝ้า​พระเจ้า​ที่นี่​เถิด.</verse>
				<verse number="37">ซา​อูล​ก็​ทูลถาม​พระเจ้า​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ต้อง​ลง​ไป​ตาม​พวก​ฟะลิศ​ตีม​หรือ? พระองค์​จะ​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​พวก​ยิศ​รา​เอล​หรือ? แต่​ใน​วัน​นั้น​พระเจ้า​หา​ได้​ตรัส​ตอบ​ไม่.</verse>
				<verse number="38">ซา​อูล​รับสั่ง​ว่า, ให้​บรรดา​ผู้เฒ่า​แก่​เข้า​มา​ที่นี่, พิจารณา​ดู​ให้​รู้​ว่า ความผิด​นี้​เกิด​ขึ้น​อย่างไร​ใน​วันนี้.</verse>
				<verse number="39">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​ช่วย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​รอด​นั้น, ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, แม้น​เป็น​เพราะ​โย​นา​ธาน​ราชบุตร, ก็​ต้อง​สำเร็จโทษ​เสีย​แน่​ฉันนั้น, ฝ่าย​บรรดา​พลทหาร​หา​มี​ใคร​ทูล​ตอบ​ไม่​เลย.</verse>
				<verse number="40">จึง​มี​รับสั่ง​แก่​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อยู่​ฝ่าย​หนึ่ง, และ​ให้​เรา​กับ​โย​นา​ธาน​ราชบุตร​อยู่​ฝ่าย​หนึ่ง, พลทหาร​กราบ​ทูล​ซา​อูล​ว่า, สุด​แล้วแต่​จะ​ทรง​โปรด.</verse>
				<verse number="41">ซา​อูล​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, ขอ​ประทาน​ให้​ฉลาก​ตก​แก่​ผู้​ผิด, ฉลาก​นั้น​ก็ได้​แก่​โย​นา​ธาน​กับ​ซา​อูล, แต่​พลทหาร​ก็​พ้น​ไป.</verse>
				<verse number="42">ซา​อูล​จึง​รับสั่ง​ว่า, จง​จับ​ฉลาก​ใน​ระหว่าง​เรา​กับ​โย​นา​ธาน​ราชบุตร, แล้ว​ฉลาก​นั้น​ก็ได้​แก่​โย​นา​ธาน</verse>
				<verse number="43">ซา​อูล​จึง​ตรัส​ถาม​โย​นา​ธาน​ว่า, ได้​ทำ​อะไร​จง​บอก​พ่อ​เถิด, โย​นา​ธาน​ทูล​รับ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​ชิม​น้ำผึ้ง​นิดหน่อย​ที่​ปลาย​ไม้เท้า​ใน​มือ​เท่านั้น, ข้าพ​เจ้า​ต้อง​รับโทษ​ถึง​ชีวิต.</verse>
				<verse number="44">ซา​อูล​ทรง​ตรัส​ว่า, โย​นา​ธานเอ๋ย, ขอ​พระเจ้า​ทรง​กระทำ​ดังนั้น​แก่​เรา​และ​ยิ่งกว่านั้น​อีก, เธอ​ต้อง​รับโทษ​ถึง​ชีวิต​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="45">แต่​พลทหาร​กราบ​ทูล​ซา​อูล​ว่า, โย​นา​ธาน​ผู้​ที่​กระทำ​การ​ใหญ่​ได้​ช่วย​สงเคราะห์​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​รอด​ต้อง​สำเร็จโทษ​หรือ? ขอ​พระเจ้า​ทรง​ห้ามปราม​ไว้, ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, อย่า​ให้​ผม​ศีรษะ​ของ​ท่าน​ตก​ถึง​ที่​พื้นดิน​สัก​เส้น​เดียว, เหตุ​ว่า​พระเจ้า​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย​ใน​ซึ่ง​ท่าน​กระทำ​วันนี้. พลทหาร​จึง​ได้​ช่วย​โย​นา​ธาน​มิ​ให้​ถูก​สำเร็จโทษ.</verse>
				<verse number="46">ซา​อูล​ก็​ล่า​ทัพ​ขึ้น​ไป ไม่​ไล่​ตาม​พวก​ฟะลิศ​ตีม​อีก, และ​พวก​ฟะลิส​ตี​ม​กลับ​ไป​อยู่​ตาม​ภูมิลำเนา​ของ​ตน</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​ซา​อูล​ได้​ครอบครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล ทรง​ทำ​ศึก​สงคราม​กับ​บรรดา​ข้าศึก​อัน​ตั้งอยู่​รอบ​ทุก​ด้าน. คือ​ประเทศ​โม​อาบ, ชาติ​อำ​โม​น, ชาติ​อะ​โดม, หมู่​เจ้านาย​โซ​บา, และ​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม ได้​มี​ชัย​ชะ​นะ​ทุกๆ ด้าน.</verse>
				<verse number="48">จึง​ทรง​จัดการ​อย่าง​กล้าหาญ ยก​ไป​ตี​ประเทศ​อะ​มา​เล็ค​ให้​แตก ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​พ้น​มือ​ข้าศึก</verse>
				<verse number="49">ซา​อูล​มี​พระราช​โอรส​คือ​โย​นา​ธาน, ยิซะวี​และ​มะ​ละ​ดี​ซัว, พระราช​ธิดา​สอง​องค์ คือ​เม​ราบ​องค์​พี่​และ​มี​คา​ล​องค์​น้อง.</verse>
				<verse number="50">อร​ร​คม​เห​ษี​ของ​ซา​อูล​ทรง​พระ​นาม​ว่า​อะฮี​โน​อำ, เป็น​บุตรี​ของ​อะฮีมะอัศ, แม่ทัพ​ของ​ท่าน​ชื่อ​อับ​เนร​เป็น​บุตร​แห่ง​เนร​ลุง​ของ​ซา​อูล,</verse>
				<verse number="51">บิดา​ซา​อูล​ชื่อ​คิช, และ​เนร​เป็น​บิดา​ของ​อับ​เนร ๆ เป็น​บุตร​อะบีเอล.</verse>
				<verse number="52">เมื่อ​เวลา​ซา​อูล​อยู่​ใน​ราชสมบัติ ได้​ทำ​ศึก​สงคราม​อย่าง​รุนแรง​ต่อ​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม, ซา​อูล​เห็น​ผู้ใด​เป็น​คน​แก​ล้​วก​ล้า, ก็​กะเกณฑ์​ไว้​ใช้​ใน​ราชการ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ซา​มูเอล​ทูล​ซา​อูล​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ใช้​ข้าพ​เจ้า​มา​ชะ​โลม​ตั้ง​ท่าน​เป็น​กษัตริย์​ครอบครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไพร่พล​ของ​พระองค์, บัดนี้​จง​ฟัง​เสียง​พระ​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทรง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​ได้​พิจารณา​ดู​การ​ซึ่ง​ชนชาติ​อะ​มา​เล็ค​ได้​ทำ​ต่อ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล, คือ​สกัด​ทาง​ขณะ​เขา​ทั้งปวง​ขึ้น​มา​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต,</verse>
				<verse number="3">บัดนี้​จง​ไป​ตี​ประเทศ​อะ​มา​เล็ค, และ​ทำลาย​สิ่งของๆ เขา​เสีย​ให้​สิ้น อย่า​ให้​เหลือ​เลย, กับ​ให้​ฆ่า​ชาย​หญิง เด็กอ่อน​และ​ที่​ยัง​กิน​นม​อยู่, ทั้ง​โค แกะ อูฐ​และ​ลา​ด้วย</verse>
				<verse number="4">ซา​อูล​ทรง​เกณฑ์​พลทหาร, และ​ทรง​ทอด​พระเนตร​ตรวจ​การ​ที่​ตำบล​ตะ​ลา​ยิม​นับ​ทหารราบ​ได้​สอง​แสน, กับ​ตระกูล​ยูดา​อีก​หมื่น​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="5">จึง​เสด็จ​มา​ยัง​เมืองหลวง, ประเทศ​อะ​มา​เล็ค, ซุ่มซ่อน​อยู่​ที่​ระหว่าง​เขา.</verse>
				<verse number="6">ซา​อูล​จึง​ตรัส​แก่​ชาติ​เคนี​ว่า, จง​หลีก​ไป​จาก​ท่ามกลาง​ชาติ​อะ​มา​เล็คเถิด, เกลือก​ว่า​เรา​จะ​ทำลาย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ด้วย, เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​แสดง​ความ​กรุณาคุณ​ต่อ​บรรดา​ชาติ​ยิศ​รา​เอล, ขณะ​เมื่อ​เขา​ขึ้น​มา​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, ชนชาติ​เคนี​จึง​ได้​หลีก​ไป​จาก​ท่ามกลาง​ชาติ​อะ​มา​เล็ค.</verse>
				<verse number="7">ซา​อูล​ก็​ฆ่าฟัน​ชาติ​อะ​มา​เล็ค​ตั้งแต่​ฮะ​วิ​ลา​ทางเข้า​ไป​เมือง​ซูร​ที่อยู่​ข้าง​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="8">ได้​จับ​อะฆาฆ​กษัตริย์​ประเทศ​อะ​มา​เล็ค​คุม​มา​ทั้งเป็น, ได้​เอา​กระบี่​ประหาร​ชีวิต​บรรดา​ชาว​ชน​ประเทศ​นั้น​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="9">แต่​อะฆาฆ​และ​ฝูง​แกะ​แพะ​โค​อย่าง​ดี, กับ​สัตว์​อ้วน​พี​ลูก​แกะ, และ​บรรดา​ของ​วิเศษ​นั้น, ซา​อูล​กับ​พลทหาร​หา​ได้​ทำลาย​เสีย​ไม่, ส่วน​บรรดา​ของ​เลวๆ และ​น่าเกลียด​นั้น​ได้​ทำลาย​เสีย​สิ้น</verse>
				<verse number="10">พระ​ดำรัส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ซา​มูเอล​ว่า,</verse>
				<verse number="11">“เรา​มี​ความ​เบื่อหน่าย​แล้ว​ซึ่ง​เรา​ได้​ตั้ง​ซา​อูล​ไว้​เป็น​กษัตริย์​. เหตุ​ว่า​เขา​เอาใจ​ออกหาก​ไม่​ดำเนิน​ตาม​เรา, ทั้ง​ไม่​ประพฤติ​ตาม​บัญญัติ​ของ​เรา​ด้วย.” ซา​มูเอล​ก็​ร้อนใจ, จึง​ร้อง​ทูล​อ้อนวอน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตลอด​คืน​นั้น.</verse>
				<verse number="12">ครั้น​รุ่งเช้า​ก็​ลุก​ขึ้น​จะ​ไป​เฝ้า​ซา​อูล​ก็​มี​ผู้เรียน​ซา​มูเอล​ว่า, ซา​อูล​เสด็จ​ไป​ยัง​เขา​คา​รเม็ล, ดู​เถิด, ท่าน​ได้​สร้าง​ที่​ระลึก​แห่ง​ตน​แล้ว​เลย​เสด็จ​อ้อม​ลง​ไป​ที่​เมือง​ฆี​ละ​ฆาล.</verse>
				<verse number="13">ซา​มูเอล​จึง​เข้า​มา​เฝ้า​ซา​อูลๆ รับสั่ง​ว่า, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​ท่าน​เถิด, เรา​ได้​ทำ​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​แล้ว​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="14">ซา​มูเอล​จึง​ทูลถาม​ว่า, เสียง​แกะ แพะ​ทั้ง​โค​ที่​รอง​เข้าหู​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​เป็น​ที่หมาย​อะไร?</verse>
				<verse number="15">ซา​อูล​จึง​รับสั่ง​ว่า, ราษฎร​ได้​สัตว์​เหล่านี้​มา​จาก​พวก​อะ​มา​เล็ค​คือ​แกะ​แพะ​โค​อย่าง​ดี​ซึ่ง​เขา​เว้น​ไว้​เพื่อ​เป็น​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, ส่วนตัว​อื่นๆ เรา​ฆ่า​เสีย​หมด​แล้ว.</verse>
				<verse number="16">ซา​มูเอล​จึง​ทูล​ซา​อูล​ว่า, จง​คอย​ฟัง​ก่อน, ข้าพ​เจ้า​จะ​ชี้แจง​ให้​ท่าน​ทราบ​ตาม​ความ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​เมื่อคืน​นี้, ซา​อูล​จึง​รับสั่ง​ว่า, จง​กล่าว​ไป​เถิด</verse>
				<verse number="17">ซา​มูเอล​ทูล​ว่า, ท่าน​นับ​ว่า​ท่าน​เป็น​แต่​ผู้น้อย​ที่​ต้อง​เลื่อน​ขึ้น​เป็น​หัว​หน้า​ของ​ยิศ​รา​เอล​ทุก​ตระกูล​มิใช่​หรือ? และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ทรง​ตั้ง​ให้​ท่าน​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="18">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​รับสั่ง​ใช้​ให้​ท่าน​ไป​สู้รบ​กับ​ชาว​อะ​มา​เล็ค​ชาติ​ชั่ว​ให้​ประหาร​ชีวิต​เสีย​ให้​สิ้น.</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ไฉน​จึง​ไม่​เชื่อฟัง​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์, ไป​รุกราน​แย่ง​ทรัพย์​สิ่งของๆ เขา​มา​เป็น​การ​อธรรม​ต่อ​พระเนตร​ของ​พระองค์?</verse>
				<verse number="20">ซา​อูล​ทรง​โต้แย้ง​ซา​มูเอล​ว่า, เรา​ได้​เชื่อฟัง​พระ​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ได้​ไป​ตาม​ทาง​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​สั่ง​ให้​ไป​นั้น​เรา​ได้​จับ​อะฆาฆ​กษัตริย์​อะ​มา​เล็ค​คุม​มา​เป็น​ชะ​เลย, และ​ประหาร​ชีวิต​ชน​ประเทศ​อะ​มา​เล็ค​นั้น​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="21">แต่​ราษฎร​ได้​เลือก​ของ​ที่​แย่งชิง​นั้น​คือ​แกะ แพะ​และ​โค​ซึ่ง​เป็น​ของดี​ยิ่ง​ไว้​เพื่อ​จะ​บูชา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ที่​เมือง​ฆี​ละ​ฆาล.</verse>
				<verse number="22">ซา​มูเอล​ทูล​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พอ​พระทัย​ใน​เครื่อง​เผา​บูชา​เครื่อง​ถวาย​เสมอ​เหมือน​กับ​การ​เชื่อฟัง​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​หรือ? ดูกร​ท่าน, การ​เชื่อฟัง​ก็​ประเสริฐ​กว่า​เครื่องบูชา, และ​การ​สดับ​ฟัง​นั้น​ประเสริฐ​กว่า​มัน​แกะ​ตัวผู้​อีก.</verse>
				<verse number="23">เพราะว่า​การ​กบฏ​นับ​ว่า​เป็น​บาป​เหมือน​เล่ห์กล​มารยา, และ​ความ​ดื้อดึง​นับ​ว่า​เป็น​บาป​เหมือน​การ​ไหว้​รูป​เคารพ, โดย​เหตุ​ที่​ท่าน​ได้​ละทิ้ง​พระ​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสีย​พระองค์​จึง​ทรง​ถอด​ท่าน​ออก​จาก​ตำแหน่ง​กษัตริย์​นั้น</verse>
				<verse number="24">ซา​อูล​ทรง​ตรัส​แก่​ซา​มูเอล​ว่า, เรา​ได้​ทำ​ผิด​แล้ว​โดย​ได้​ล่วงละเมิด​ต่อ​พระ​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​คำ​ของ​ท่าน, เพราะ​เรา​ยำเกรง​ราษฎร​จึง​ได้​ฟัง​เสียง​คน​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="25">บัดนี้​ขอ​ท่าน​ได้​ประทานโทษ​แก่​เรา​และ​กลับ​ไป​กราบไหว้​นมัสการ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​กัน​กับ​เรา.</verse>
				<verse number="26">ซา​มูเอล​ทูล​ตอบ​ว่า, จะ​ไม่​กลับ​ไป​กับ​ท่าน, ด้วยว่า​ท่าน​ได้​ประมาท​หมิ่น​ต่อ​พระ​ดำรัส​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​พระองค์​ได้​ทรง​ถอด​ท่าน​จาก​ที่​เป็น​กษัตริย์​แห่งชาติ​ยิศ​รา​เอล​แล้ว.</verse>
				<verse number="27">ครั้น​เมื่อ​ซา​มูเอล​หัน​หน้า​จะ​ลา​ไป, ซา​อูล​ก็​ยึด​ชาย​เสื้อ​ของ​ท่าน​ไว้​จน​ขาด.</verse>
				<verse number="28">ซา​มูเอล​จึง​ทูล​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​ขาด​จาก​ท่าน​วันนี้, และ​ทรง​ยก​ประทาน​ให้แก่​ผู้อื่น​ที่​ดี​กว่า​ท่าน.</verse>
				<verse number="29">อนึ่ง​ที่พึ่ง​แห่งชาติ​ยิศ​รา​เอล​ไม่​ทรง​แปรปากหลากคำ​หรือ​มี​พระทัย​หัน​หวน​ด้วย​พระองค์​มิใช่​มนุษย์​ที่​จะ​กลับกลาย​ได้.</verse>
				<verse number="30">ท่าน (ซา​อูล) รับสั่ง​ว่า, เรา​ทำ​ผิด​แล้ว, แต่​บัดนี้​ขอ​ให้​ไว้หน้า​ของ​เรา​ต่อ​ผู้เฒ่า​แก่​มหาชน​ของ​เรา​และ​ต่อ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล ให้​ท่าน​กลับ​มา​นมัสการ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ด้วย​กัน.</verse>
				<verse number="31">ซา​มูเอล​ก็​กลับ​ตาม​ซา​อูล ๆ จึง​ได้​นมัสการ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="32">ซา​มูเอล​จึง​สั่ง​ว่า, จง​พา​อะฆาฆ​กษัตริย์​อะ​มา​เล็ค​มา​หา​เรา​เถิด, อะฆาฆก็​มา​เฝ้า​ด้วย​ความยินดี, และ​ทูล​ว่า, การ​โศกเศร้า​แห่ง​ความ​มรณะ​ก็​ล่วง​พ้น​ไป​แล้ว​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="33">ซา​มูเอล​ตอบ​ว่า, ดาพของ​ท่าน​เป็น​เหตุ​ทำ​ให้​หญิง​ไร้​บุตร​ฉันใด, พระ​มารดา​ของ​ท่าน​ก็​จะ​เป็น​หญิง​ที่​ไร้​บุตร​ฉันนั้น, แล้ว​ซา​มูเอล​ก็​ฟัน​อะฆาฆ​ขาด​เป็น​ท่อนๆ ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา ณ เมือง​ฆี​ละ​ฆาล</verse>
				<verse number="34">ซา​มูเอล​จึง​ขึ้น​ไป​เมือง​รา​มา​และ​ซา​อูล​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ยัง​พระราช​วัง​ที่​เมือง​ฆิบ​อา​ซึ่ง​เป็น​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="35">ซา​มูเอล​มิได้​มา​เผ่า​ซา​อูล​อีก​ต่อไป​จน​ชีวิต​หาไม่, แต่ทว่า​ได้​ตรอมใจ​เป็นทุกข์​ด้วย​ซา​อูล, พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ทรง​เบื่อหน่าย​พระทัย​จึง​ได้​ถอด​ซา​อูลออ​ก​จาก​ตำแหน่ง​ที่​ปกครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ซา​มูเอล​ว่า, “ท่าน​จะ​เป็นทุกข์​ร้อน​ด้วย​ซา​อูล​นาน​เท่าไร, เรา​ได้​ถอด​ออก​จาก​ตำแหน่ง​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​แล้ว? จง​เอา​น้ำมัน​เติม​ใน​ขวด​เขา​สัตว์​ของ​ท่าน​ให้​เต็ม​แล้ว​ก็​ไป, เรา​จะ​ให้​ท่าน​ไป​หา​ยิซัย​ชาว​เบธเลเฮ็ม, เหตุ​ว่า​ใน​พวก​บุตรชาย​ของ​เขา​นั้น, เรา​จัด​เลือก​ผู้​หนึ่ง​ไว้​แล้ว​ให้​เป็น​กษัตริย์​.”</verse>
				<verse number="2">ซา​มูเอล​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป​อย่างไร​ได้? เมื่อ​ซา​อูล​ทรง​ทราบ​ก็​คงจะ​ประหาร​ชีวิต​ข้าพ​เจ้า​เสีย. พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​ตรัส​ว่า, “เจ้า​จง​นำ​โค​ตัวเมีย​ไป​ด้วย, บอก​ว่า, มา​เพื่อ​จะ​บูชา​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="3">ให้​เชิญ​ยิซัย​มา​ใน​การ​บูชา​นั้น และ​เรา​จะ​แสดง​ให้​เจ้า​รู้​ว่า​ควร​จะ​ทำ​อย่างไร, เมื่อ​เรา​จะ​ออก​ชื่อ​ผู้ใด, เจ้า​ต้อง​ตั้ง​ผู้​นั้น.”</verse>
				<verse number="4">ซา​มูเอล​ก็​กระทำ​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, จึง​ไป​ยัง​เมือง​เบธเลเฮ็ม, ผู้เฒ่า​แก่​ของ​เมือง​นั้น, พา​กัน​หลากใจ​เพราะ​ท่าน​มา, จึง​เรียน​ถาม​ว่า, ท่าน​มา​โดย​ดี​หรือ?</verse>
				<verse number="5">ซา​มูเอล​ตอบ​ว่า, มา​โดย​ดี, เพื่อ​จะ​บูชา​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​เตรียม​ตัว​ไว้​ให้​บริสุทธิ์​แล้ว​ไป​กับ​เรา​ใน​การ​ประชุม​บูชา​นั้น, จง​เตรียม​ยิซัย​กับ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ไว้​ให้​บริสุทธิ์, เชิญ​เขา​ให้​มา​ใน​การ​บูชา​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="6">ครั้น​เขา​ทั้งปวง​เข้า​มา, ซา​มูเอล​พิจารณา​ดู​เอลี​อาบ, จึง​พูด​ว่า, ผู้​ที่​ต้อง​ชะ​โลม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เห็นจะ​อยู่​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระองค์​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ซา​มูเอล​ว่า, “อย่า​เห็นแก่​รูป​หรือ​ร่าง​สูง​ของ​เขา เพราะ​มนุษย์​เคย​แลดู​หน้าตา​กัน, แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดวง​จิตต์.”</verse>
				<verse number="8">ยิซัยจึง​เรียก​อะ​มี​นา​ดาบ​ให้​เดิน​ผ่าน​ไป​ต่อหน้า​ซา​มูเอล, ท่าน​จึง​ว่า, คน​นี้​ไม่​ใช่​ผู้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เลือก​ไว้.</verse>
				<verse number="9">ยิซัย​จึง​ให้​ซา​มา​เดิน​ผ่าน​ไป, ท่าน​ก็​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​มิได้​ทรง​เลือก​ผู้​นี้.</verse>
				<verse number="10">ยิซัย​จึง​ให้​บุตรชาย​เดิน​ผ่าน​ไป​ต่อหน้า​ซา​มูเอล​ถึง​เจ็ด​คน, ซา​มูเอล​ก็​บอก​ยิซัย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​มิได้​ทรง​เลือก​คน​เหล่านี้​ไว้.</verse>
				<verse number="11">ซา​มูเอล​ถาม​ยิซัย​ว่า, บุตรชาย​ของ​ท่าน​หมด​เท่านี้​หรือ? ยิซัยตอบ​ว่า, ยัง​เหลือ​อยู่​แต่​บุตร​สุดท้อง, บัดนี้​กำลัง​เลี้ยง​ฝูง​แกะ​อยู่. ซา​มูเอล​จึง​สั่ง​ยิซัย​ว่า, ให้​คน​ไป​ตาม​เขา​มา​เถิด, ด้วย​เรา​จะ​ไม่​นั่ง กว่า​เขา​จะ​มา​ถึง.</verse>
				<verse number="12">เขา​ก็​ให้​คน​ไป​ตาม​มา, บุตร​นั้น​มี​ผม​แดง ตา​งาม รูปร่าง​น่าดู, พระยะโฮ​วา​ทรง​ตรัส​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น​ชะ​โลม​เขา​เถิด, ด้วย​เป็น​คน​นี้แหละ.”</verse>
				<verse number="13">ซา​มูเอล​ก็​หยิบ​ขวด​เขา​สัตว์​ที่​ใส่​น้ำมัน, ชะ​โลม​เขา​ต่อหน้า​หมู่​พี่น้อง และ​พระ​วิญญาณ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ส​รวม​ทับ​ดา​วิด​ตั้งแต่​วัน​นั้น​มา, ฝ่าย​ซา​มูเอล​ก็​ยก​กลับ​ไป​ยัง​เมือง​รา​มา</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​พระ​วิญญาณ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​เสื่อม​จาก​ซา​อูล, และ​มี​มาร​อัน​ร้าย​มา​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​เข้า​สิง​รบกวน​อยู่.</verse>
				<verse number="15">ข้าราชการ​ของ​ซา​อูล​กราบ​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, มาร​อัน​ร้าย​มา​จาก​พระเจ้า​ได้​เข้า​รบกวน​พระองค์​อยู่.</verse>
				<verse number="16">ข้า​แต่​กษัตริย์​, โปรด​ดำรัส​สั่ง​ให้​ทาส​ที่​เคย​เฝ้า​พระองค์, เที่ยวหา​ผู้​ที่​ชำนาญ​ใน​การ​ดีด​กะ​จับ​ปี่, ขณะ​เมื่อ​มาร​อัน​ร้าย​มา​จาก​พระเจ้า​เข้า​สิง​อยู่, เขา​จะ​ได้​ดีด​กะ​จับ​ปี่​แล้ว​พระองค์​ก็​จะ​ทรง​สำราญ​พระราช​หฤทัย.</verse>
				<verse number="17">ซา​อูล​ดำรัส​แก่​ข้าราชการ​ว่า, จง​เที่ยวหา​ผู้​ที่​ดีด​กะ​จับ​ปี่​อย่าง​ไพเราะ​พา​มา​เฝ้า​เรา.</verse>
				<verse number="18">มี​ข้าราชการ​ผู้​หนึ่ง​ทูล​ตอบ​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​บุตรชาย​ของ​ยิซัย​ชาว​เบธเลเฮ็ม​ผู้​หนึ่ง, ชำนาญ​ใน​การ​ดีด​กะ​จับ​ปี่, เป็น​ทหาร​กล้าหาญ​ชาญ​ชัย, ทั้งเป็น​คน​รูป​งาม, พูดจา​เฉียบแหลม, พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​เขา​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">ซา​อูล​จึง​ใช้​ข้าราชการ​ไป​หา​ยิซัย, และ​ตรัส​สั่ง​ว่า, จง​ให้​ดา​วิด​บุตร​ผู้​เลี้ยง​ฝูง​แกะ​มา​เฝ้า​เรา.</verse>
				<verse number="20">ยิซัย​ก็​จัด​ขนม​บรรทุก​ลา​ตัว​หนึ่ง น้ำ​องุ่น​ขวด​หนัง​หนึ่ง​และ​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​ฝาก​มา​กับ​ดา​วิด​ผู้​บุตร, ให้​ถวาย​แก่​ซา​อูล.</verse>
				<verse number="21">ดา​วิด​จึง​เข้าเฝ้า​ซา​อูล ๆ ก็​พอ​พระทัย​มาก แล้ว​โปรด​ให้​รับหน้า​ที่​ถือ​เครื่อง​อาวุธ​ของ​ซา​อูล.</verse>
				<verse number="22">ซา​อูล​จึง​รับสั่ง​ทูต​ให้​ไป​หา​ยิซัย​บอก​ว่า, จง​ให้​ดา​วิด​เฝ้า​ประจำ​อยู่​เสมอ ด้วย​เขา​ได้​ความ​ชอบ​ต่อ​เรา​แล้ว.</verse>
				<verse number="23">อยู่​มา​มาร​ร้าย​ที่มา​แต่​พระเจ้า​เข้า​สิง​ซา​อูล​เวลา​ไร ดาวิด​ก็​หยิบ​กะ​จับ​ปี่​ดีด​เวลา​นั้น, ซา​อูล​ก็ได้​ความ​ทุเลา ค่อย​สำราญ​พระราช​หฤทัย, และ​มาร​ร้าย​นั้น​ก็​เสื่อม​คลาย​ไป​จาก​ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ฝ่าย​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​ได้​ยก​กองทัพ​เพื่อ​จะ​ทำ​ยุทธ​สงคราม, มา​ประชุม​กัน​ที่​ตำบล​โซ​โค​แขวง​เมือง​ยูดา, แล้ว​ก็​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ระหว่าง​โซ​โค​กับ​อะ​เซ​คาที่​ตำบล​เอเฟศ​ดำ​มิ​น.</verse>
				<verse number="2">ซา​อูล​กับ​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล, ได้​ประชุม​กัน​ตั้ง​ค่าย, ที่​หุบเขา​ชื่อ​เอ​ลา, ได้​จัดเตรียม​รี้พล​ไว้​ต่อสู้​กองทัพ​ฟะลิศ​ตีม.</verse>
				<verse number="3">กองทัพ​ฟะลิศ​ตีม, ได้​ตั้งอยู่​ที่​เนินเขา​ข้าง​โน้น, ฝ่าย​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตั้งอยู่​ที่​เนินเขา​ข้า​ง​นี้, แต่​ที่​ใน​ระหว่าง​กองทัพ​นั้น​เป็น​ที่​ลาด.</verse>
				<verse number="4">มี​ผู้​รับอาสา​คน​หนึ่ง​ออก​มา​จาก​ค่าย​ฟะลิศ​ตีม​ชื่อ​ฆา​ละ​ยัธ, ชาวเมือง​ฆัธ, รูปร่าง​สูง​หก​ศอก​คืบ.</verse>
				<verse number="5">ส​รวม​หมวก เกราะ​ทองเหลือง​และ​เสื้อ​เป็น​เกราะ​เกล็ด มี​น้ำหนัก​หก​สิบ​สอง​ชั่ง​สิบ​ตำลึง.</verse>
				<verse number="6">เขา​ส​รวม​เกราะ​ทองเหลือง เหน็บ​หอก​ทองเหลือง​อย่าง​สั้น​ไว้​ที่​หัวไหล่.</verse>
				<verse number="7">ด้าม​หอก​โต​เท่า​ไม้​กระ​พัน​ทอ​ผ้า, ปลาย​หอก​นั้น​เป็น​เหล็ก​หนัก​เจ็ด​ชั่ง​สิบ​ตำลึง, มี​คน​ถือ​โล่ห์​เดิน​นำหน้า​ด้วย.</verse>
				<verse number="8">ฆา​ละ​ยัธ​ยืน​ขึ้น​แผดเสียง​อัน​ดัง, ท้าทาย​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​มา​จัดเตรียม​รี้พล​การ​สงคราม​ทำไม​เล่า? เรา​เป็น​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​มิใช่​หรือ, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​เป็น​ไพล่​พล​แห่ง​ซา​อูล​มิใช่​หรือ? จง​เลือก​ผู้​หนึ่ง​ให้​ลง​มา​สู้​เรา, แทน​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="9">ถ้า​แม้น​เขา​มี​ชัย​ชะ​นะ​ฆ่า​เรา​ตาย พวกเรา​จึง​จะ​ยอม​เป็น​ทาส​พวก​เจ้า, ถ้า​แม้น​เรา​มี​ชัย​ชะ​นะ​ฆ่า​เขา​ตาย พวก​เจ้า​ต้อง​ยอม​เป็น​ทาส​ปฏิบัติ​เรา.</verse>
				<verse number="10">ชาว​ฟะลิศ​ตีม​คน​นั้น​จึง​พูด​ว่า, วันนี้​เรา​ท้าทาย​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล, ให้​เลือก​ผู้​รับอาสา​ออก​มา​สู้รบ​กัน.</verse>
				<verse number="11">ครั้น​ซา​อูล​กับ​บรรดา​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้ยิน​ชาว​พะลิศ​ตีม​กล่าว​คำ​เหล่านั้น, ก็​พา​กัน​สะดุ้ง​ตกใจ​กลัว​เป็น​ที่​ยิ่ง</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​ดา​วิด​เป็น​บุตร​ชาวเมือง​เอ็ฟ​รา​ธ, คือ​เบธเลเฮ็ม​อยู่​ใน​แขวง​ตระกูล​ยูดา, ชื่อ​ยิซัย ๆ มี​บุตรชาย​แปด​คน และ​ใน​คราว​แผ่น​ดิน​ซา​อูล​นั้น, ยิซัยเป็น​คนชรา​กว่า​คน​อื่น.</verse>
				<verse number="13">บุตร​ใหญ่​ของ​ยิซัย​สาม​คน​ได้​ตาม​ซา​อูล, ไป​ยัง​ที่​สนามรบ​คือ​บุตร​หัวปี​ชื่อ​เอลี​อาบ, ที่​สอง​อะบี​นา​ดาบ, ที่​สาม​ซัม​มา.</verse>
				<verse number="14">ดา​วิด​เป็น​บุตร​สุดท้อง และ​บุตร​ใหญ่​ทั้ง​สาม, ก็ตาม​ซา​อูล​ไป​แล้ว.</verse>
				<verse number="15">ส่วน​ดา​วิด​เคย​ทูล​ลา​ซา​อูล​กลับไปกลับมา​ที่​เมือง​เบธเลเฮ็ม, เพื่อ​จะ​เลี้ยงดู​ฝูง​แกะ​ของ​บิดา.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​ชน​ฟะลิศ​ตีม​นั้น, ได้​ตั้ง​ประชิด​เข้า​มา​ทั้ง​เวลา​เช้า​เวลา​เย็น​ถึง​สี่​สิบ​วัน</verse>
				<verse number="17">ยิซัย​จึง​สั่ง​ดา​วิด​บุตร​ของ​ตน​ว่า, ให้​เอา​ข้าว​ขั้ว​เอฟา​หนึ่ง (สอง​ถัง) กับ​ขนม​สิบ​ก้อน​นี้, รีบ​ไป​ส่ง​ให้​พี่ชาย​ที่​ค่าย.</verse>
				<verse number="18">กับ​เนยแข็ง​สิบ​อัน​นี้​ให้แก่​นาย​พันเอก, ให้​สืบถาม​ความ​ทุกข์สุข​ของ​พี่ชาย, แล้ว​รับ​ของฝาก​มา​จาก​เขา​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">ส่วน​ซา​อูล​และ​พี่ชาย​ของ​ดา​วิด​กับ​บรรดา​พลทหาร​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตั้งอยู่​หว่าง​เขา​ชื่อ​เอ​ลา, กำลัง​สู้รบ​กัน​กับ​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม.</verse>
				<verse number="20">ครั้น​รุ่งเช้า​ดา​วิด​ก็​ลุก​ขึ้น​ฝาก​ฝูง​แกะ​ไว้​กับ​ผู้​เลี้ยง, ได้​รับ​ของ​ไป​ดุจ​คำสั่ง​ของ​ยิซัย แล้ว​เข้า​มา​ถึง​วง​เกวียน, ขณะ​เมื่อ​กองทัพ​กำลัง​ออก​ไป​เริ่ม​การ​รบ, ก็​โห่ร้อง​กึกก้อง​ใน​การ​ณรงค์.</verse>
				<verse number="21">พวก​ยิศ​รา​เอล​กับ​พวก​ฟะลิศ​ตีม, ได้​จัดเตรียม​การ​ณรงค์​ไว้, กองทัพ​ต่อ​กองทัพ.</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​ดา​วิด​ได้​ฝาก​ของ​ไว้​กับ​ผู้รักษา, แล้ว​วิ่ง​เข้า​มา​ยัง​กองทัพ ถาม​ถึง​ความ​ทุกข์สุข​ของ​พี่ชาย,</verse>
				<verse number="23">ขณะ​เมื่อ​ยัง​กำลัง​พูด​อยู่​นั้น, ดู​เถิด ชน​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​ที่​เป็น​ผู้​รับอาสา​ชื่อ​ฆา​ละ​ยัธ​ชาวเมือง​ฆัธ, ออก​มา​จาก​กองทัพ​ฟะลิศ​ตีม กล่าว​ถ้อยคำ​ดุจ​คราวก่อน, ดาวิด​ก็​ได้ยิน.</verse>
				<verse number="24">ครั้น​บรรดา​ชน​ชาว​ยิศ​รา​เอล​เห็น​คน​นั้น, ก็​พา​กัน​หนี​ไป​เสีย, เพราะ​กลัว​อย่างยิ่ง.</verse>
				<verse number="25">ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​พูด​กัน​ว่า, คน​ที่​ขึ้น​มา​นั้น​เห็น​แล้ว​หรือ? เขา​ขึ้น​มา​เพื่อ​จะ​ท้าทาย​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็นแน่, ทหาร​คน​ใด​ฆ่า​เขา​ได้, กษัตริย์​จะ​พระราชทาน​ทรัพย์​ให้​ผู้​นั้น​มาก, ทั้ง​จะ​พระราชทาน​ราชธิดา​ให้​ด้วย, และ​ส่วน​วงศ์​บิดา​เขา​ทั้ง​ตระกูล, จะ​ยกเว้น​ภาษีอากร​ให้​ทั่ว​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="26">ดา​วิด​จึง​ถาม​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ยืน​อยู่​ใกล้​ว่า, จะ​ทำ​อย่างไร​แก่​ผู้​ที่​จะ​ฆ่า​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​คน​นี้, จึง​จะ​ให้​ความ​อัปยศ​ศูนย์​หาย​ไป​จาก​พวก​ยิศ​รา​เอล? ชาว​ฟะลิศ​ตีม​ที่​ไม่​รับศีล​สุ​นัด​คน​นี้, เป็น​ผู้ใด​เล่า, จึง​องอาจ​ท้าทาย​กองทัพ​แห่ง​พระเจ้า​ผู้​ทรง​พระชนม์​อยู่?</verse>
				<verse number="27">ชน​ทั้งปวง​ก็​ตอบ​ดังนี้​ว่า, ผู้​ที่​ฆ่า​เขา​ได้​ก็​จะ​รับ​ที่​ดังกล่าว​มา​แล้ว​นั้น</verse>
				<verse number="28">เอลี​อาบ​พี่ชาย​ใหญ่​ได้ยิน​ดา​วิด​พูด​กับ​เขา, ก็​โกรธ​ดา​วิด, จึง​ถาม​ว่า, น้อง​ลง​มา​นี้​ด้วย​เหตุใด​เล่า? แกะ​ฝูง​น้อย​ที่​ใน​ป่า​นั้น​ได้​ฝาก​ไว้​กับ​ใคร? พี่​รู้ความ​เย่อหยิ่ง​และ​ความ​ดื้อด้าน​ใน​ใจ​ของ​น้อง​แล้ว, น้อง​ลง​มา​ก็​เพื่อ​จะ​ดู​การ​สงคราม​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="29">ดา​วิด​ตอบ​ว่า, บัดนี้​น้อง​ได้​ทำ​อะไร​เล่า? มี​เหตุ​แล้ว​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="30">ดา​วิด​เบือน​หน้า​จาก​พี่​ไป​พูด​กับ​ผู้อื่น, ดังที่​กล่าว​มา​แล้ว, ส่วน​ชน​ทั้งปวง​ก็​ตอบ​เขา​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="31">ครั้น​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​คำ​ที่​ดา​วิด​พูด, จึง​กราบ​ทูล​ซา​อูล ๆ จึง​มี​รับสั่ง​ให้​ดา​วิด​มา​เฝ้า.</verse>
				<verse number="32">ดา​วิด​จึง​ทูล​ว่า, อย่า​ให้​ผู้ใด​ตกใจ​กลัว​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​คน​นี้, ข้าพ​เจ้า​ขอ​รับอาสา​ไป​สู้​เขา.</verse>
				<verse number="33">ซา​อูล​รับสั่ง​แก่​ดา​วิด​ว่า, เจ้า​ไม่​สามารถ​จะ​ไป​ต่อสู้​กับ​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​คน​นี้​ได้, ด้วย​เจ้า​เป็น​แต่​เด็กหนุ่ม, แต่​เขา​เป็น​คน​ชำนาญ​ศึก​มา​แต่​หนุ่ม.</verse>
				<verse number="34">ดา​วิด​ทูล​ซา​อูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​เป็น​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ของ​บิดา แม้​มี​สิงห์โต, หรือ​หมี​แอบ​มา​คาบ​เอา​แกะ​ตัว​หนึ่ง​ไป​เมื่อไร.</verse>
				<verse number="35">ข้าพ​เจ้า​ได้​ติดตาม​ไป​ตี​แย่ง​ช่วย​ตัว​แกะ​ให้​รอด​จาก​ปาก​มัน​เมื่อนั้น, ขณะ​มัน​ลุก​ขึ้น​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า ๆ จับ​หนวด​ไว้, ตี​มัน​ล้มตาย.</verse>
				<verse number="36">ข้าพ​เจ้า​ได้​ตี​ทั้ง​สิงห์โต​ทั้ง​หมี​ให้​ตาย, และ​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​ที่​ไม่​ได้​รับศีล​สุ​นัด​คน​นี้​คงจะ​เป็น​เหมือน​สัตว์​เหล่านั้น​ตัว​หนึ่ง, ด้วย​เขา​ได้​ท้าทาย​กองทัพ​ของ​พระเจ้า​ผู้​ทรง​พระชนม์​อยู่.</verse>
				<verse number="37">ดา​วิด​ก็​ทูล​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด​จาก​เล็บเท้า​สิงห์โต​และ​จาก​เล็บ​หมี, พระองค์​คงจะ​ช่วย​ให้​ข้าพ​เจ้า​รอด​จาก​มือ​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​คน​นี้​ด้วย, ซา​อูล​จึง​รับสั่ง​แก่​ดา​วิด​ว่า, ไป​เถิด ขอ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย.</verse>
				<verse number="38">ซา​อูล​จึง​ทรง​ส​รวม​เครื่องทรง​ของ​ท่าน​ให้แก่​ดา​วิด​และ​หมวก​เกราะ​ทองเหลือง, และ​เสื้อ​เกราะ​เกล็ด​ของ​ท่าน​ด้วย.</verse>
				<verse number="39">ดา​วิด​ได้​ผูก​กระบี่​ของ​ตน​ไว้​กับ​เสื้อ​เกราะ ก็​ลอง​เดิน​ดู, เพราะ​ยัง​ไม่​เคย​ส​รวม แล้ว​จึง​กราบ​ทูล​ซา​อูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป​กับ​เครื่อง​เหล่านี้​ไม่​ได้, เพราะ​ยัง​ไม่​เคย, ดาวิด​จึง​ได้​ถอด​เครื่อง​เหล่านั้น​ออก​เสีย.</verse>
				<verse number="40">ดา​วิด​จึง​ถือ​ไม้เท้า​ของ​ตน และ​เลือก​หาก​รวด​อัน​เกลี้ยง​กลม, มา​จาก​ลำธาร​ห้า​ก้อน ใส่​ไว้​ใน​ย่าม​ของ​ตน, กับ​มี​ส​ลิง​สำหรับ​เหวี่ยง​ขว้าง​กรวด​ติด​มือ​เขา​ไป​ด้วย แล้ว​เข้า​ไป​หา​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​คน​นั้น</verse>
				<verse number="41">ส่วน​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​นั้น​ได้​เข้า​มา​หา​ดา​วิด, มี​ทหาร​ถือ​โล่ห์​นำหน้า​มา​ด้วย.</verse>
				<verse number="42">เมื่อ​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​เหลือบ​ตา​เห็น​ดา​วิด​ก็​ดูหมิ่น​ด้วยว่า​เป็น​แต่​คน​หนุ่ม​ผม​แดง, หน้า​ขาว​สวย.</verse>
				<verse number="43">ชาว​ฟะลิศ​ตีม​จึง​ทัก​ถาม​ดา​วิด​ว่า, เรา​เป็น​สุนัข​หรือ​เจ้า​จึง​ถือ​ไม้​เข้า​มา? และ​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​ก็​ด่า​แช่ง​ดา​วิด​ด้วย​ออก​นาม​พระ​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="44">แล้ว​พูด​แก่​ดา​วิด​ว่า, จง​มา​หา​เรา​เถิด, เรา​จะ​แล่​เนื้อ​ให้แก่​นก​บน​อากาศ​และ​สัตว์​ใน​ทุ่งนา.</verse>
				<verse number="45">ดา​วิด​จึง​ตอบ​ฟะลิศ​ตีม​ว่า, เจ้าเข้า​มา​หา​เรา​ด้วยดาพและ​หอก​ยาว​หอก​สั้น แต่​ฝ่าย​เรา​มา​หา​เจ้า​ด้วย​นาม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ของ​พล​โยธา​พระเจ้า​แห่ง​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล, ซึ่ง​เจ้า​ได้​ท้าทาย​นั้น,</verse>
				<verse number="46">วันนี้​แหละ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​มอบ​เจ้า​ไว้​ใน​มือ​ของ​เราๆ จะ​ฆ่า​ตัด​ศีรษะ​เสีย​ให้​ขาด, วันนี้​แหละ​เรา​จะ​ให้​ศพ​กองทัพ​ฟะลิศ​ตีม​แก่​นก​บน​อากาศ​และ​สัตว์​ที่​ทุ่งนา, เพื่อ​บรรดา​ชาวโลก​จะ​ได้​รู้​ว่า, ชาติ​ยิศ​รา​เอล​มี​พระเจ้า​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย,</verse>
				<verse number="47">ทั้ง​บรรดา​ที่ประชุม​นี้​จะ​ได้​รู้​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ช่วย​ให้​รอด, โดย​มิได้​ใช้​กระบี่​หรือ​หอก, เพราะว่า​การ​สงคราม​นั้น​เป็น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​จะ​ทรง​มอบ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​มือ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="48">อยู่​มา​เมื่อ​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​เข้า​มา​หา​ดา​วิด, ดาวิด​ก็​รีบ​วิ่ง​ไป​หา​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​คน​นั้น​ข้าง​กองทัพ​ข้าศึก.</verse>
				<verse number="49">แล้ว​เอา​มือ​ล้วง​ย่าม​ได้​กรวด​ก้อน​หนึ่ง, ก็​ใส่​ส​ลิง​เหวี่ยง​ขว้าง​ไป​ถูก​หน้าผาก​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​คน​นั้น, ก้อน​กรวด​ก็​ทะลุ​เข้า​ไป​ตรงหน้า​ฝาก​คน​นั้น, คน​นั้น​ก็​ฟุบ​หน้า​ลง​ที่ดิน</verse>
				<verse number="50">ดา​วิด​ได้​ชัย​ชะ​นะ​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​ด้วย​กอ​นก​รวด​กับ​ส​ลิง​และ​ฆ่า​เขา, แต่​หา​ได้​ถือ​กระบี่​ติด​มือ​ไป​ไม่.</verse>
				<verse number="51">ดา​วิด​ก็​วิ่ง​ไป​เหยียบ​บน​ตัว​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​คน​นั้น ชัก​กระบี่​ของ​ผู้​นั้น​ออก​จาก​ฝัก ก็​ฟัน​คอ​เขา​ขาด​ด้วย​กระบี่​เล่ม​นั้น, ครั้น​กองทัพ​ฟะลิศ​ตีม​เห็น​ว่า​คน​ฉกรรจ์​ฝ่าย​เขา​ตาย​แล้ว, ก็​พา​กัน​หนี​ไป.</verse>
				<verse number="52">ชาว​ยิศ​รา​เอล​กับ​ตระกูล​ยูดา​เห็น​ได้​ที, ก็​พา​กัน​ลุก​ขึ้น​โห่ร้อง​ไล่​ติดตาม​กองทัพ​ฟะลิศ​ตีม​ไป​จนถึง​หุบเขา​ตำบล​หนึ่ง, และ​ถึง​ประตูเมือง​เอ็ก​โร​น, ฟะลิศ​ตีม​ที่​ถูก​อาวุธ​ล้มตาย​ตาม​ทาง​ประตู​ทั้ง​คู่, จนถึง​เมือง​ฆัธ​และ​เมือง​เอ็ก​โร​น.</verse>
				<verse number="53">เมื่อ​ชาว​ยิศ​รา​เอล​ไล่​ติดตาม​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​ไป​นั้น, เขา​กลับ​ไป​เก็บ​เอา​สิ่งของ​ใน​ค่าย​มา​ด้วย.</verse>
				<verse number="54">ส่วน​ศีรษะ​ของ​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​คน​นั้น, ดาวิด​ได้​ถือ​มา​ยัง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เล็ม, แต่​เครื่อง​รบ​ของ​เขา​นั้น, ได้​เก็บ​ไว้​ที่​ทับ​อาศัย​ของ​ตน</verse>
				<verse number="55">ขณะ​เมื่อ​ซา​อูล​ทอด​พระเนตร​ดู​ดา​วิด, ออก​ไป​ต่อสู้​กับ​ชนชาติ​ฟะลิศ​ตีม​นั้น จึง​มี​พระ​ดำรัส​ถาม​อับ​เนร​แม่ทัพ​ว่า, คน​หนุ่ม​นั้น​เป็น​บุตร​ใคร? อับ​เนร​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์ พระองค์​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, ข้าพ​เจ้า​ไม่​ทราบ​แน่​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="56">กษัตริย์​รับสั่ง​ว่า, จง​ไป​สืบถาม​ดู​ว่า, คน​หนุ่ม​นั้น​เป็น​บุตร​ของ​ใคร.</verse>
				<verse number="57">ครั้น​ดา​วิด​กลับ​มา​จาก​ฆ่า​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​แล้ว, อับ​เนร​นำ​ดา​วิด​เข้า​มา​เฝ้า​ซา​อูล, ทั้ง​มือ​กำลัง​ถือ​ศีรษะ​ฟะลิศ​ตีม​คน​นั้น.</verse>
				<verse number="58">ซา​อูล​ทรง​ถาม​ว่า, คน​หนุ่ม​เอ๋ย, เจ้า​เป็น​บุตร​ของ​ใคร? ดาวิด​ทูล​ว่า, เป็น​บุตร​ยิซัย​ชาว​เบธเลเฮ็ม​ซึ่ง​เป็น​ทาส​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">เมื่อ​ดา​วิด​ทูล​ซา​อูล​ขาดคำ​ลง​แล้ว, ดวง​จิตต์โย​นา​ธาน​ก็​ผูก​สมัคร​รักใคร่​กับ​ดวง​จิตต์ดา​วิด, โย​นา​ธาน​มี​ความ​รัก​ดา​วิด​เสมอ​ตนเอง.</verse>
				<verse number="2">แต่วัน​นั้น​มา ซา​อูล​ได้​รับ​ดา​วิด​ไว้ ไม่​ให้​กลับ​ไป​บ้าน​ของ​บิดา​ต่อไป.</verse>
				<verse number="3">โย​นา​ธาน​จึง​ได้​ผูก​ไมตรี​ไว้​กับ​ดา​วิด, เพราะ​เหตุ​ที่รัก​เขา​เสมอ​ตนเอง.</verse>
				<verse number="4">โย​นา​ธาน​ก็​ถอด​เครื่องทรง, และ​พระราชทาน​ให้แก่​ดา​วิด, กับ​เกราะ​จนชั้น​ที่สุด​กระบี่, ธนู​และ​เข็มขัด​ของ​ท่าน​ก็​ประทาน​ให้​ด้วย.</verse>
				<verse number="5">ซา​อูล​รับสั่ง​อย่างไรๆ, ดาวิด​ก็​ออก​ไป​กระทำ​อย่าง​เรียบร้อย, ซา​อูล​จึง​โปรด​ตั้ง​ให้​เป็น​นายทหาร, บรรดา​ประชาชน​กับ​ข้าราชการ​ของ​ซา​อูล​พา​กัน​เห็นชอบ​ด้วย</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เขา​พา​กัน​กลับ​มา, ขณะ​ดา​วิด​กลับ​จาก​ฆ่า​ฟะลิศ​ตีม​คน​นั้น​แล้ว, ฝ่าย​พวก​ผู้หญิง​ก็​ออก​มา​จาก​หัวเมือง​ยิศ​รา​เอล​ทุก​เมือง, ร้องเพลง​เต้นรำ​ต้อนรับ​กษัตริย์​ซา​อูล​ด้วย​ยินดี, บ้าง​เล่น​รำมะนา, และ​บ้าง​ก็​เล่น​เครื่องดนตรี​ต่างๆ.</verse>
				<verse number="7">ส่วน​พวก​ผู้หญิง​ที่​เล่น​เครื่องดนตรี​นั้น​ขับร้อง​รับ​กัน​ว่า, ซา​อูล​ได้​ฆ่า​คน​นับ​ตั้ง​พัน แต่​ส่วน​ดา​วิด​ฆ่า​คน​นับ​ตั้ง​หมื่น</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​ซา​อูล​ทรง​พระ​พิ​โร​ธ​ยิ่ง​นัก, ไม่​พอ​พระทัย​ด้วย​คำ​ขับร้อง​นั้น​เลย, ทรง​ตรัส​ว่า, เขา​ร้อง​สรรเสริญ​ดา​วิด​นับ​ตั้ง​หมื่น, ส่วน​เรา​ว่า​นับ​ตั้ง​พัน, นอกจาก​แผ่น​ดิน​นั้น​เอง​ดา​วิด​จะ​ได้​อะไร​อีก​เล่า?</verse>
				<verse number="9">ตั้งแต่​วัน​นั้น​มา​ซา​อูล​ไม่​ไว้ใจ, ก็​คอย​ระวัง​ดู​ดา​วิด</verse>
				<verse number="10">รุ่งขึ้น​อีก​วันหนึ่ง​มาร​ร้าย​มา​จาก​พระเจ้า​ได้​สิง​อยู่​ใน​ซา​อูลๆ ก็​คลั่ง​อยู่​ใน​ราชวัง, ดาวิด​ก็​ดีด​กะ​จับ​ปี่​ตาม​เคย​ทุก​วัน, ส่วน​ซา​อูล​ก็​ถือ​หอก​ไว้​ใน​พระ​หัตถ์.</verse>
				<verse number="11">ซา​อูล​ก็​พุ่ง​หอก​นั้น​หมาย​จะ​ให้​ถูก​ดา​วิด​ติด​กับ​ฝา, ดาวิด​ก็​หลีกหนี​จาก​ที่​เฝ้า​ถึง​สอง​ครั้ง.</verse>
				<verse number="12">ซา​อูล​มี​ความ​ครั่นคร้าม, เหตุ​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​ดา​วิด, แต่​ได้​ห่างไกล​ไป​จาก​ซา​อูล​แล้ว.</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนั้น​ซา​อูล​จึง​รับสั่ง​ให้​ดา​วิด​เลื่อน​ไป​อยู่​ให้​ห่าง​จาก​ท่าน แล้ว​ทรง​ตั้ง​ให้​เป็น​นาย​พันเอก, ดาวิด​ก็ได้​ไป​มา​ต่อหน้า​ชน​นิกร​เสมอ.</verse>
				<verse number="14">ดา​วิด​ได้​ประพฤติ​ตน​เรียบร้อย​ทุก​ประการ, พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย.</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ซา​อูล​ทรง​ทราบ​ว่า, ดาวิด​ประพฤติ​ตน​เรียบร้อย​ดี, ก็​เกรงกลัว​ต่อ​ดา​วิด.</verse>
				<verse number="16">แต่​บรรดา​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​กับ​ตระกูล​ยูดา​พา​กัน​รัก​ดา​วิด, เพราะ​ท่าน​ไป​มา​ต่อหน้า​เขา​เสมอ</verse>
				<verse number="17">ซา​อูล​ตรัส​แก่​ดา​วิด, ดู​เถิด, ธิดา​องค์​ใหญ่​ของ​เรา​ที่​ชื่อ​เม​รับ​นั้น, เรา​จะ​ยก​ให้​เป็น​ภรรยา​เจ้า, แต่​จง​มี​ใจกล้า​หาญ​ใน​การ​สงคราม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ด้วย​ซา​อูล​ดำริ​ว่า, หัตถ์​ของ​เรา​อย่า​ให้​ถูกต้อง​ดา​วิด​เลย, แต่​ให้​เขา​ถูก​กับ​มือ​ชาติ​ฟะลิศ​ตีมเถิด.</verse>
				<verse number="18">ดา​วิด​จึง​กราบ​ทูล​ซา​อูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​เป็น​ผู้ใด? ประวัติ​แห่ง​ข้าพ​เจ้า​และ​พงศ์พันธุ์​บิดา​แห่ง​ข้าพ​เจ้า​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็น​อย่างไร, จึง​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​เป็น​ราชบุตร​เขย​กษัตริย์?</verse>
				<verse number="19">แต่​เมื่อ​ถึง​เวลา​กำหนด, ที่​จะ​ยก​เม​รับ​ราชธิดา​ของ​ซา​อูล​ให้แก่​ดา​วิด, ซา​อูล​ก็​ยก​ให้​เป็น​ภรรยา​อัด​รี​เอล​ชาว​มะ​โฮ​ลา.</verse>
				<verse number="20">แต่​ส่วน​มี​คัล​ราชธิดา​องค์​น้อย​ของ​ซา​อูล​นั้น​ก็ได้​รัก​ดา​วิด, จึง​พา​กัน​ทูล​ซา​อูล​ให้​ทราบ​เหตุการณ์​นั้น, ก็​เป็น​ที่​ชอบ​พระราช​หฤทัย.</verse>
				<verse number="21">ซา​อูล​จึง​ดำริ​ว่า, ที่​เรา​จะ​ยก​ราชธิดา​ให้​ดา​วิด​นั้น, เพื่อ​จะ​ให้​นาง​เป็น​บ่วง​แร้ว​ดัก​เขา​ไว้, เพื่อ​จะ​ให้​มือ​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม​ทัดทาน​ต่อ​ดา​วิด, เพราะ​เหตุ​ฉะนั้น​ซา​อูล​ตรัส​แก่​ดา​วิด​ว่า, วันนี้​ท่าน​จะ​ได้​เป็น​ลูก​เขย​ครั้ง​ที่​สอง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="22">ซา​อูล​ดำรัส​สั่ง​ข้าราชการ​ว่า, จง​พูด​กับ​ดา​วิด​เป็น​ความลับ​ว่า, ดู​เถิด, กษัตริย์​ทรง​พอ​พระทัย​ชอบ​ใน​ท่าน, ทั้ง​บรรดา​ข้าราชการ​ก็​ชอบ​ด้วย, บัดนี้​จะ​ให้​ท่าน​อภิเศก​เป็น​บุตร​เขย​ของ​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="23">ข้าราชการ​ของ​ซา​อูล​กล่าว​คำ​เหล่านี้​ให้​ดา​วิด​ฟัง​เมื่อไร, ดาวิด​ก็​ตอบ​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​เห็น​ว่า​เป็น​การ​เล็กน้อย​หรือ​ที่​จะ​อภิเศก​ให้​เป็น​ราชบุตร​เขย​ของ​กษัตริย์​นั้น, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​แต่​คน​อนาถา​ที่​เขา​ไม่​นับถือ?</verse>
				<verse number="24">ข้าราชการ​ก็​ทูล​ซา​อูล​ตาม​ที่​ดา​วิด​ตอบ​นั้น.</verse>
				<verse number="25">ซา​อูล​ตรัส​สั่ง​ว่า, จง​พูด​กับ​ดา​วิด​อย่าง​นี้​ว่า, สินสอด​กษัตริย์​ไม่​ต้องประสงค์​เลย, ต้องการ​แต่​หนัง​ปลาย​องค​ชาติ​ของ​ชน​ฟะลิศ​ตีม​ร้อย​หนึ่ง, เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ที่​แก้แค้น​แก่​ศัตรู​ของ​กษัตริย์​, ฝ่าย​ซา​อูล​ดำริ​ว่า จะ​ให้​ดา​วิด​พ่ายแพ้​ต่อ​ฝีมือ​ชน​ฟะลิศ​ตีม.</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ข้าราชการ​เล่า​คำ​เหล่านี้​ให้​ดา​วิด​ฟัง, ดาวิด​มี​ความยินดี ซึ่ง​จะ​ได้​เป็น​ราชบุตร​เขย​ของ​กษัตริย์​, แต่​เวลา​ซึ่ง​ซา​อูล​ทรง​กำหนด​ไว้​ยัง​ไม่​ครบ.</verse>
				<verse number="27">ดา​วิด​ก็​ยก​ไป​พร้อมกับ​กองทหาร​ฆ่าฟัน​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ล้มตาย​สอง​ร้อย​คน. ได้​เอา​หนัง​ปลาย​องค​ชาติ​ถ้วน​ตาม​กำหนด​มา​ถวาย​กษัตริย์​, เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ราชบุตร​เขย, แล้ว​ซา​อูล​พระราชทาน​มี​คัล​ราชธิดา​ให้​เป็น​กร​ร​ยา​ของ​ดา​วิด.</verse>
				<verse number="28">ซา​อูล​ทรง​เห็น​และ​ทราบ​ว่า พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​ดา​วิด, และ​ทั้ง​มี​คัล​ราชธิดา​ก็​รัก​ดา​วิด​ด้วย.</verse>
				<verse number="29">ซา​อูล​ก็​ยิ่ง​เกรงกลัว​ดา​วิด​เป็น​ที่สุด และ​ได้​เป็น​ศัตรู​กับ​ดา​วิด​เสมอ​ไป</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​นาย​กองทัพ​ฟะลิศ​ตีมอ​อก​มา​ต่อสู้​รบ​คราว​ใด, ดาวิด​ได้​จัดการ​อย่าง​เรียบร้อย​กว่า​บรรดา​ข้าราชการ​ของ​ซา​อูล, จึง​มี​ชื่อเสียง​โด่งดัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ซา​อูล​ตรัส​สั่ง​โย​นา​ธาน​ราชบุตร​กับ​บรรดา​ข้าราชการ​ให้​ฆ่า​ดา​วิด​เสีย แต่​โย​นา​ธาน​ชอบพอ​กับ​ดา​วิด​มาก.</verse>
				<verse number="2">จึง​บอก​ดา​วิด​ว่า, ซา​อูล​พระราช​บิดา​หา​ช่อง​จะ​ประหาร​ท่าน​เสีย, ใน​เวลา​เช้า​จง​ระวัง​ซ่อน​ตัว​เสีย​ใน​ที่​ลับ.</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​ออก​ไป​ยืน​อยู่​เคียง​พระราช​บิดา​ที่​ทุ่งนา, ซึ่ง​ท่าน​ซ่อน​อยู่​นั้น, เรา​จะ​ทูล​ด้วย​เรื่อง​ท่าน​เรา​ทราบ​ความ​ประการ​ใด​จะ​บอก​ให้​ท่าน​รู้.</verse>
				<verse number="4">โย​นา​ธาน​ได้​ทูล​ซา​อูล​พระราช​บิดา​ถึง​ความ​ชอบ​ของ​ดา​วิด​ว่า, ขอ​อย่า​ให้​พระราช​บิดา​ลง​พระราช​อาชญา​แก่​ดา​วิด​ผู้​ทาส, ด้วย​เขา​ไม่​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์, ราชการ​ของ​เขา​ก็​เป็น​ที่​ชอบ​แก่​พระองค์​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">ด้วย​เขา​ยอม​สละ​ชีวิต​ของ​เขา​ฆ่า​ชาว​ฟะลิศ​ตีม, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ชัย​ชะ​นะ​ใหญ่​ยิ่ง, ท่าน​ทอด​พระเนตร​ดู​ก็​เห็น​เป็น​ที่​โสมนัส​ยินดี, เหตุ​ไฉน​จึง​จะ​มุ่งหมาย​เอาชีวิต​ของ​ผู้​ที่​ไม่​มี​ผิด​โดย​หาเหตุ​มิได้?</verse>
				<verse number="6">ซา​อูล​ก็​เชื่อฟัง​โย​นา​ธาน​จึง​ตั้ง​สัตย์​สาบาน​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด​จะ​ไม่​ประหาร​ชีวิต​เขา​เสีย​แน่​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="7">โย​นา​ธาน​จึง​เรียก​ดา​วิด​มา​ชี้แจง​ด้วย​บรรดา​เหตุการณ์​เหล่านี้, แล้ว​ก็​พา​ดา​วิด​มา​เฝ้า​ซา​อูล และ​ดา​วิด​ก็​เข้าเฝ้า​ได้​เหมือน​แต่ก่อน</verse>
				<verse number="8">ภายหลัง​เกิด​การ​สงคราม​ขึ้น​อีก ดาวิด​ก็​ออก​ไป​ต่อสู้​กับ​พวก​ฟะลิศ​ตีม, ได้​ฆ่า​ผู้คน​ล้มตาย​เป็น​อัน​มาก, พวก​ฟะลิศ​ตีม​ก็​พา​กัน​หนี​ไป.</verse>
				<verse number="9">มี​มาร​ร้าย​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เข้า​สิง​ซา​อูล​เมื่อ​ประทับ​อยู่​ใน​พระราช​วัง, พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ทรง​หอก​เมื่อ​ขณะ​ดา​วิด​กำลัง​ดีด​เครื่องดนตรี.</verse>
				<verse number="10">ซา​อูล​หมาย​จะ​พุ่ง​ดา​วิด​ด้วย​หอก​ให้​ติด​กับ​ฝา แต่​ดา​วิด​หลบหลีก​พ้น​ไป​ได้, หอก​ไป​ติด​อยู่​ที่​ฝา, ส่วน​ดา​วิด​ก็​หนีพ้น​ไป​ใน​คืน​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="11">ซา​อูล​จึง​ทรง​ใช้​ข้าราชการ​ไป​ยัง​บ้าน​ดา​วิด​ให้​คอย​ดู​เพื่อ​จะ​ได้​ฆ่า​เสีย​ใน​ตอน​เช้า. มี​คัล​ผู้​ภรรยา​จึง​บอก​ดา​วิด​ว่า, ถ้า​ไม่​หนี​ไป​เอาชีวิต​รอด​คืน​นี้, พรุ่งนี้​คง​ต้อง​ประหาร​ชีวิต.</verse>
				<verse number="12">มี​คัล​จึง​เอา​ดา​วิด​หย่อน​ลง​ทาง​ช่อง​หน้าต่าง​หนีพ้น​ไป​ได้.</verse>
				<verse number="13">มี​คัล​ก็​เอา​รูป​เคารพ​วาง​ไว้​ใน​ที่​นอน, เอา​หมอน​ที่​ทำ​ด้วย​ขน​แพะ​วาง​ไว้​ข้าง​หัว, แล้ว​เอา​ผ้า​คลุม​ไว้.</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ซา​อูล​ทรง​ใช้​ข้าราชการ​ให้​มา​จับ​ดา​วิด, มี​คัล​บอก​ว่า, ท่าน​ป่วย​อยู่.</verse>
				<verse number="15">แต่​ซา​อูล​ทรง​ใช้​คน​ให้​มา​ตรวจ​ดู​ดา​วิด, รับสั่ง​ว่า, จง​คุม​หามมา​หา​เรา​ทั้งที่​นอน​จะ​ได้​สำเร็จโทษ​เสีย.</verse>
				<verse number="16">ครั้น​พวก​นั้น​เข้า​มา​ก็​นี่​แน่ะ, รูป​นั้น​อยู่​บน​ที่​นอน​กับ​ผ้า​ขน​แพะ​อยู่​ข้าง​ศีรษะ.</verse>
				<verse number="17">ซา​อูล​ตรัส​ถาม​มี​คัล​ว่า, ทำไม​จึง​ได้​ลวง​เรา​เช่นนี้, ปล่อย​ศัตรู​ให้​หนีพ้น​ไป​ได้? มี​คัล​ทูล​ซา​อูล​ว่า, ดาวิด​ว่า​จง​ให้​เรา​ไป​เถิด, เรา​จะ​ฆ่า​เธอ​ทำไม?</verse>
				<verse number="18">ดา​วิด​หนี​ไป​หา​ซา​มูเอล​ที่​รา​มา​และ​เล่า​ให้​ทราบ​เหตุการณ์​ทุก​ประการ​ที่​ซา​อูล​ได้​กระทำ​แก่​ตน, แล้ว​ดา​วิด​กับ​ซา​มูเอล​จึง​พา​กัน​ไป​อาศัย​อยู่​ที่นา​โยธ.</verse>
				<verse number="19">มี​คน​มา​ทูล​ซา​อูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, ดาวิด​อยู่​ที่นา​โยธ​แขวง​รา​มา.</verse>
				<verse number="20">ซา​อูล​ทรง​ใช้​คน​ไป​ให้​คุม​ดา​วิด​มา, ครั้น​เขา​เห็น​พวก​ผู้​พยากรณ์​กำลัง​พ​ยา​กร​อยู่, ส่วน​ซา​มูเอล​นั้น​ยืน​อยู่​เป็น​หัวหน้า, พระ​วิญญาณ​แห่ง​พระเจ้า​ก็​ส​รวม​ทับ​พวก​ทูต​ของ​ซา​อูล​ให้​พ​ยา​กร​ด้วย.</verse>
				<verse number="21">ครั้น​เขา​ทูล​ซา​อูล​ทราบ​ความ​แล้ว, ก็​ใช้​คน​อื่น​ไป​อีก พวก​นั้น​ก็ได้​พ​ยา​กร​ด้วย, ซา​อูล​ทรง​ใช้​ไป​อีก​เป็น​คำ​รพ​สาม, และ​คน​เหล่านั้น​ก็ได้​พ​ยา​กร​อีก​ด้วย.</verse>
				<verse number="22">ซา​อูล​ก็ได้​เสด็จ​ไป​ยัง​รา​มา​เอง, พอ​มา​ถึง​บ่อน้ำ​ใหญ่​ซึ่ง​อยู่​ที่​เซ​คู, จึง​ตรัส​ถาม​ว่า, ซา​มูเอล​กับ​ดา​วิด​อยู่​ที่ไหน? มี​ผู้​หนึ่ง​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, เขา​อยู่​ที่นา​โยธ​แขวง​รา​มา.</verse>
				<verse number="23">ครั้น​เสด็จ​มา​ถึง​นา​โยธ​แขวง​รา​มา พระ​วิญญาณ​แห่ง​พระเจ้า​ก็​ส​รวม​ทับ​ท่าน​ด้วย, ให้​ทรง​พระราช​ดำเนิน​พลาง, พ​ยา​กร​พลาง​จนถึง​นา​โยธ​แขวง​รา​มา,</verse>
				<verse number="24">ท่าน​ทรง​เปลื้อง​เครื่องทรง​เสีย ลง​หมอบ​พ​ยา​กร​ต่อ​หน้า​ซา​มูเอล ทั้ง​เปลือย​พระ​กาย​ตลอด​วัน​และ​คืน, เพราะ​เหตุ​นั้น​เขา​จึง​เคย​พูด​กัน​ว่า, ซา​อูล​อยู่​ใน​จำพวก​ผู้​พยากรณ์​ด้วย​หรือ?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ดาวิด​ก็​หนี​จาก​นา​โยธ​แขวง​รา​มา​เข้า​มา​เฝ้า​โย​นา​ธาน, ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​อะไร? และ​ได้​ทำ​ล่วงเกิน​อย่างไร? ความผิด​ของ​ข้าพ​เจ้า​ต่อ​พระราช​บิดา​เป็น​ประการ​ใด? พระองค์​จึง​หา​ช่อง​จะ​ประหาร​ชีวิต​ข้าพ​เจ้า​เสีย?</verse>
				<verse number="2">โย​นา​ธาน​ตรัส​ว่า, ขอ​ให้การ​นั้น​ห่างไกล​จาก​ท่าน​เถิด, ท่าน​จะ​ไม่​สิ้นชีวิต, ดู​เถิด, พระราช​บิดา​ของ​เรา​กระทำ​การ​ใหญ่ หรือ​น้อย​ก็ดี, คง​แจ้ง​ให้​เรา​รู้, เหตุ​ไฉน​พระองค์​จึง​ปิดบัง​ความ​ข้อ​นี้​ไว้​จาก​เรา​เล่า? หา​เป็น​เช่นนั้น​ไม่.</verse>
				<verse number="3">ดา​วิด​ก็​ตั้ง​สัตย์​สาบาน​ว่า, พระราช​บิดา​ของ​ท่าน​คง​ทรง​ทราบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​มี​ความ​ชอบ​ต่อ​พระเนตร​ของ​ท่าน, พระองค์​ทรง​พระ​ดำริ​เห็น​ว่า ไม่​ควร​ให้​โย​นา​ธาน​ทราบ​ความ​นี้, หาก​จะ​เป็น​ที่​โทมนัส​น้อย​พระทัย, แต่ทว่า​พระ​ยะ​โฮ​วาทรง​พระชนม์​อยู่ และ​ท่าน​ยัง​เป็น​อยู่​แน่​ฉันใด ใน​ระหว่าง​ข้าพ​เจ้า​กับ​ความ​ตาย​มีแต่​ก้าว​เดียว​แน่​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="4">โย​นา​ธาน​จึง​สัญญา​กับ​ดา​วิด​ว่า, ท่าน​จะ​ปรารถนา​สิ่งใด​เรา​จะ​อนุเคราะห์​สิ่ง​นั้น​ให้แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="5">ดา​วิด​จึง​ทูล​โย​นา​ธาน​ว่า, ดู​เถิด​พรุ่งนี้​จะ​ขึ้น​เดือน​ใหม่ ข้าพ​เจ้า​จำ​จะ​ต้อง​นั่ง​เฝ้า​กษัตริย์​ใน​การ​เลี้ยง​โต๊ะ, แต่​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​ซ่อน​ตัว​อยู่​ที่​ทุ่งนา​จนถึง​เวลา​เย็น​มะรืน​นี้.</verse>
				<verse number="6">ถ้า​พระราช​บิดา​ของ​ท่าน​จะ​สังเกต​เห็น​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ขาด​ไป, ขอ​ท่าน​โปรด​ทูล​ว่า ดาวิด​ได้​อ้อนวอน​ขอ​อนุญาต​รีบ​ไป​เบธเลเฮ็ม​เมือง​ของ​ตน เพราะ​บรรดา​คณา​ญาติ​จะ​ทำ​การ​สัก​การ​บูชา​ประจำปี​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="7">แม้​จะ​ทรง​ตรัส​ว่า​ดี​แล้ว ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​ได้​ความ​สุข, แต่​หากว่า​จะ​ทรง​พระ​พิ​โร​ธ พึง​เข้าใจ​ว่า​ท่าน​คง​ทรง​ปอง​ร้าย,</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนั้น​ขอ​แสดง​ความ​เมตตากรุณา​ต่อ​ข้าพ​เจ้า ด้วย​ท่าน​ได้​ชวน​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทำ​สัญญา​กับ​ท่าน​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แม้น​มี​การ​ชั่วร้าย​ใน​ข้าพ​เจ้า, ท่าน​จง​ฆ่า​ข้าพ​เจ้า​เสีย​เอง​เถิด, จะ​คุม​ไป​หา​พระราช​บิดา​ของ​ท่าน​ทำไม​เล่า?</verse>
				<verse number="9">โย​นา​ธาน​ตอบ​ว่า, ขอ​ให้การ​นั้น​ห่างไกล​ไป​จาก​ท่าน​เถิด, ถ้า​เรา​รู้​เวลา​ไร​พระราช​บิดา​ของ​เรา​ปอง​ร้าย​ต่อ​ท่าน​เรา​จะ​ไม่​บอก​หรือ?</verse>
				<verse number="10">ดา​วิด​ทูล​โย​นา​ธาน​ว่า, ถ้า​พระราช​บิดา​ของ​ท่าน​จะ​ตอบ​อย่าง​ดุดัน ใคร​จะแจ้ง​แก่​ข้าพ​เจ้า​เล่า?</verse>
				<verse number="11">โย​นา​ธานกล่าว​แก่​ดา​วิด​ว่า, ให้​เรา​พา​กัน​ไป​ที่​ทุ่งนา​เถิด. แล้ว​ท่าน​ทั้ง​สอง​ก็​ออก​ไป​ที่​ทุ่งนา</verse>
				<verse number="12">โย​นา​ธาน​จึง​กล่าว​แก่​ดา​วิด (โดย​สาบาน​ต่อ) พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ว่า, เมื่อ​เรา​จะ​ลอง​พระทัย​พระราช​บิดา​เรา​เวลา​พรุ่งนี้​หรือ​มะรืน​นี้​ก็ดี, ถาม​ความ​ดี​ฝ่าย​ท่าน​ดา​วิด, เรา​คง​จง​ส่ง​ข่าว​แจ้ง​ให้​ท่าน​ทราบ​ใน​ทันใดนั้น​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="13">ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ลงโทษ​แก่​เรา​อย่าง​นั้น​และ​ทวี​ขึ้น​อีก, ถ้า​พระราช​บิดา​ของ​เรา​จะ​ปอง​ร้าย​ต่อ​ท่าน, แต่​เรา​ไม่​แจ้ง​ให้​ทราบ, และ​ปล่อย​ให้​ท่าน​ไป​เป็นสุข, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​พระราช​บิดา​ฉันใด, ขอ​ให้​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="14">ใช่​ว่า​ท่าน​จะ​แสดง​ความ​เมตตากรุณา​เพราะ​เห็นแก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​ระหว่าง​เมื่อ​เรา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ไม่​ให้​เรา​ถึงแก่​ความ​ตาย:</verse>
				<verse number="15">มิหนำซ้ำ​ขณะ​เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ทำลาย​ศัตรู​ของ​ดา​วิด, ให้​ขาด​จาก​พื้นดิน​ทั้งสิ้น, ท่าน​จะ​ไม่​ตัด​ให้​ความ​เมตตากรุณา​นั้น​ขาด​จาก​เชื้อ​วงศ์​ของ​เรา​สืบไป​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="16">โย​นา​ธาน​ก็​ผูก​ไมตรี​ไว้​กับ​เชื้อ​วงศ์​ของ​ดา​วิด (ถ้า​จะ​กลับ​ถ้อย​คืนคำ) พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​ข้าศึก​ของ​ดา​วิด​เป็น​ผู้​ลงโทษ</verse>
				<verse number="17">โย​นา​ธาน​ก็​ให้​ดา​วิด​สาบาน​อีก, ด้วย​เหตุ​ได้​รัก​ดา​วิด​ดุจ​รัก​จิตต์​ใจ​ของ​ตนเอง.</verse>
				<verse number="18">โย​นา​ธาน​จึง​กล่าว​ว่า, พรุ่งนี้​เป็น​วัน​ขึ้น​เดือน​ใหม่ และ​ท่าน​จะ​ขาด ที่นั่ง​ของ​ท่าน​จะ​ว่างเปล่า.</verse>
				<verse number="19">มะเรื่อง​จง​ลง​มา​จาก​ที่​ซ่อน​ใน​วันที่​จัดการ​นั้น​ให้​คอย​อยู่​ที่​ศิลา​อา​เซ​ล.</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​ยิง​ลูก​ธนู​ให้​ตก​ริม​ศิลา​นั้น, สาม​ลูก​เหมือน​กับ​ยิงเป้า.</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เรา​จะ​บอก​คนใช้​ว่า, ไป​เก็บ​ลูก​ธนู​มา, ถ้า​เรา​บอก​คนใช้​ว่า, นี่​แน่ะ​ลูก​ธนู​อยู่​ข้าง​นี้​จง​เก็บ​มา​เถิด, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่​ฉันใด, ท่าน​ก็​จะ​ได้​ความ​สุข​พ้น​จาก​ภัยอันตราย​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="22">แต่​ถ้า​เรา​จะ​บอก​คน​หนุ่ม​นั้น​อย่าง​นี้​ว่า, นี่​แน่ะ​ลูก​ธนู​อยู่​ข้าง​โน้น, จง​ไป​เสีย​เถิด, ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​รับสั่ง​ให้​ท่าน​ไป.</verse>
				<verse number="23">บรรดา​ถ้อยคำ​ซึ่ง​เรา​ทั้ง​สอง​ได้​สัญญา​กัน​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​เป็น​พะ​ยาน​ต่อ​เรา​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​สืบไป​เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="24">ดา​วิด​จึง​ไป​ซ่อน​อยู่​ที่​ทุ่งนา, ครั้น​ถึง​วัน​ต้น​เดือน​ใหม่ กษัตริย์​ก็​ทรง​เลี้ยง​โต๊ะ.</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​พระองค์​ทรง​พระที่นั่ง​ที่​เคย​ซึ่ง​อยู่​ริม​ฝา​ผนัง แต่​โย​นา​ธาน​ยืน​อยู่, ส่วน​อับ​เนร​นั่ง​เคียง​ซา​อูล แต่​ที่นั่ง​ของ​ดา​วิด​นั้น​ว่างเปล่า.</verse>
				<verse number="26">ใน​วัน​นั้น​ซา​อูล​มิได้​ตรัส​ประการ​ใด​ด้วย​ทรง​พระ​ดำริ​ว่า, เผอิญ​เป็น​เหตุ​ดา​วิด​ไม่​บริสุทธิ์​ตาม​ประเพณี​ด้วย​ไม่​ทัน​ชำระ​ตัว.</verse>
				<verse number="27">อยู่​มา​วัน​ขึ้น​สอง​ค่ำ​ที่นั่ง​ของ​ดา​วิด​ยัง​ว่าง​อยู่, ซา​อูล​ทรง​ตรัส​ถาม​โย​นา​ธาน​ราชบุตร​ว่า, ทำไม​บุตร​ยิซัย​ไม่​มา​รับประทาน​อาหาร, ทั้ง​วานนี้​และ​วันนี้​ด้วย?</verse>
				<verse number="28">โย​นา​ธาน​ทูล​ว่า, ได้​อ้อนวอน​ข้าพ​เจ้า​ขอ​ลา​ไป​เมือง​เบธเลเฮ็ม.</verse>
				<verse number="29">ดา​วิด​ได้​ทูล​ว่า, ขอ​อนุญาต​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​เถิด, เพราะ​หมู่​ญาติ​จัดการ​บูชา​ที่​เมือง​นั้น ทั้ง​พี่ชาย​สั่ง​ด้วย, ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ได้​ความ​ชอบ​ต่อ​ท่าน, ขอ​ให้​ไป​เยี่ยม​ญาติพี่น้อง​บ้าง. เหตุ​ฉะนั้น​เขา​จึง​มิได้​มา​นั่ง​โต๊ะ​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="30">ซา​อูล​ทรง​พระ​พิ​โร​ธ​ต่อ​โย​นา​ธาน ตรัส​ว่า, โอ้​ลูก​หญิง​ใจ​ทรยศ​คิด​กบฏ​เรา ไม่​รู้​หรือว่า​เธอ​ชอบพอ​กัน​กับ​บุตรชาย​ยิซัย​นั้น​ให้​เป็น​ที่​ละอาย​แก่​เธอ​เอง และ​ทั้งเป็น​ความ​ละอาย​แก่​มารดา​ด้วย.</verse>
				<verse number="31">เหตุ​ว่า​บุตร​ยิซัย​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​บน​พื้นดิน​นาน​เท่าใด เธอ​และ​ราชวงศ์​ของ​เธอ​จะ​ไม่​ตั้งมั่น​คงอยู่​ได้. จง​ใช้​คน​ไป​จับตัว​คุม​มา​ให้​เรา, เพราะ​เขา​จะ​ต้อง​ตาย​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="32">โย​นา​ธาน​ทูล​ตอบ​ซา​อูล​พระราช​บิดา​ว่า, จะ​ประหาร​ชีวิต​ดา​วิด​ทำไม? เขา​ได้​ทำ​ผิด​อะไร?</verse>
				<verse number="33">ซา​อูล​ก็​เอา​หอก​พุ่ง​ไป​หมาย​จะ​ให้​ถูก, โย​นา​ธาน​จึง​ทราบ​ว่า​พระราช​บิดา​ตั้ง​พระทัย​จะ​ประหาร​ดา​วิด​เสีย.</verse>
				<verse number="34">โย​นา​ธาน​ก็​ลุก​ขึ้น​จาก​โต๊ะ​มี​ใจ​เดือดร้อน​มิได้​เสวย​อาหาร​ใน​วันที่​สอง​นั้น, ด้วย​เป็นทุกข์​เพราะ​ดา​วิด, เหตุ​ว่า​พระราช​บิดา​ทำ​ให้​มี​ความ​อัปยศ</verse>
				<verse number="35">อยู่​มา​ครั้น​รุ่งเช้า โย​นา​ธาน​เสด็จ​ออก​ไป​ยัง​ทุ่งนา, ตาม​เวลา​ที่​นัด​กัน​ไว้​กับ​ดา​วิด, มี​เด็ก​รุ่น​คน​หนึ่ง​ตาม​เสด็จ​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="36">โย​นา​ธาน​จึง​รับสั่ง​แก่​เด็ก​คนใช้​นั้น​ว่า, จง​วิ่ง​ไป​หา​ลูก​ธนู​ที่​เรา​ยิง​ไป, พอ​เด็ก​วิ่ง​ก็​ยิง​ลูก​ธนู​เลย​ข้าม​หน้า​เด็ก​ไป.</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​เด็ก​คนใช้​ไป​ที่​ลูก​ธนู​ตก​ซึ่ง​โย​นา​ธาน​ได้​ยิง​นั้น, โย​นา​ธาน​ร้อง​บอก​เด็ก​นั้น​ว่า, ลูก​ธนู​อยู่​ข้าง​โน้น​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="38">โย​นา​ธาน​ก็​ร้อง​บอก​เด็ก​นั้น​ว่า, จง​รีบ​ไป​อย่า​ได้​หยุด, เด็ก​จึง​ได้​เก็บ​ลูก​ธนู​มา​ถวาย.</verse>
				<verse number="39">ส่วน​เด็ก​นั้น​ไม่​รู้​เหตุ​อะไร, ผู้​ที่​รู้​นั้น​คือ​โย​นา​ธาน​กับ​ดา​วิด​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="40">โย​นา​ธาน​ฝาก​เครื่อง​ธนู​ไว้​กับ​เด็ก​คนใช้, และ​รับสั่ง​ให้​ถือ​ไป​ใน​เมือง.</verse>
				<verse number="41">พอ​เด็ก​นั้น​ไป​แล้ว, ดาวิด​ได้​ลุก​ขึ้น​จาก​ที่​แห่ง​หนึ่ง​อยู่​ข้าง​ทิศใต้ กราบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน​ถวาย​คำนับ​สาม​ครั้ง, ต่าง​ก็​จุบ​กัน​และ​ร้องไห้​กัน, แต่​ดา​วิด​ร้องไห้​มาก​กว่า.</verse>
				<verse number="42">โย​นา​ธาน​รับสั่ง​แก่​ดา​วิด​ว่า, จง​ไป​เป็นสุข​เถิด, ด้วย​เรา​ทั้ง​สอง​ได้​สาบาน​ใน​พระ​นาม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, พระองค์​จะ​ทรง​เป็น​พะ​ยาน​ฝ่าย​เรา​กับ​ท่าน, ทั้ง​เชื้อ​วงศ์​ของ​เรา​กับ​เชื้อ​วงศ์​ของ​ท่าน​สืบไป​เป็นนิตย์, ดาวิด​ก็ได้​ลุก​ขึ้น​ไป, และ​โย​นา​ธาน​ได้​เสด็จ​กลับ​เข้า​เมือง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ดา​วิด​ก็​มา​หา​อะฮีเมเล็ค ปุโรหิต​ที่​เมือง​โน​บ, อะฮีเมเล็คก็​รับรอง​ดา​วิด​โดย​ความ​กลัว​จน​ตัวสั่น, จึง​ทูลถาม​ว่า, เหตุ​ไฉน​ท่าน​มา​แต่​ผู้​เดียว, หา​มี​ผู้ใด​ติดตาม​เสด็จ​มา​ไม่?</verse>
				<verse number="2">ดา​วิด​ได้​แจ้ง​ต่อ​อะฮีเมเล็ค​ปุโรหิต​ว่า, มี​รับสั่ง​แต่​กษัตริย์​ให้​เรา​ทำ​ราชการ​อย่างหนึ่ง, ทรง​กำชับ​ว่า, เรา​ใช้​เจ้า​ไป​ที่ไหนๆ หรือ​ทำ​ราชการ​อะไร​ก็ดี, อย่า​ได้​แพร่งพราย​เลย เรา​นัด​กับ​คน​หนุ่ม​ไว้​แล้ว, ให้​ไป​ยัง​ที่​หนึ่ง​ตำบล​ใด​แล้วแต่​เรา​รับสั่ง.</verse>
				<verse number="3">บัดนี้​ท่าน​มี​อะไร​ติด​มือ​อยู่​บ้าง? ขอ​ขนม​สัก​ห้า​อัน​เถิด​มี​อะไรๆ ก็​ให้​เรา​ด้วย.</verse>
				<verse number="4">ปุโรหิต​จึง​ตอบ​ดา​วิด​ว่า, ขนม​ธรรมดา​ไม่​มี​เลย, แต่​มี​ขนม​ถวาย, หากว่า​คน​หนุ่ม​เหล่านั้น​ได้​รักษา​ตัว​ไม่​ร่วม​รู้​กับ​หญิง (จึง​กิน​ได้).</verse>
				<verse number="5">ดา​วิด​ก็​บอก​ปุโรหิต​ว่า, แท้จริง, เรา​ทั้ง​หลาย​สงวน​ตัว​ไม่​ถูกต้อง​หญิง​เลย​สาม​วัน​มา​แล้ว​เมื่อ​เรา​ออก​มา​เที่ยว​นี้, แม้ว่า​เป็น​การ​ตาม​ธรรมดา​เครื่อง (อาการ) ของ​เหล่า​คน​หนุ่ม​ก็​บริสุทธิ์​แล้ว, วันนี้​จะ​บริสุทธิ์​ยิ่งกว่านั้น​อีก​เท่าใด.</verse>
				<verse number="6">ปุโรหิต​ก็​ส่ง​ขนม​ถวาย​ให้​ดา​วิด, ด้วย​ที่นั่น​หา​มี​ขนม​อื่น​ไม่, เว้นแต่​ขนม​ถวาย​ที่​เอา​จาก​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, เมื่อ​เอา​ไป​เสีย​จะ​ได้​ตั้ง​ขนม​ที่​ร้อน​ใน​วัน​เปลี่ยน​ใหม่</verse>
				<verse number="7">ใน​วัน​นั้น​มี​ข้าราชการ​ผู้​หนึ่ง​ชื่อ​โดเอฆ​ชาติ​อะ​โดม เป็น​นาย​บังคับ​คน​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์​ของ​ซา​อูล ติด​ธุระ​เฝ้า​อยู่​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="8">ดา​วิด​ก็​ถาม​อะฮีเมเล็ค​ว่า, ท่าน​ไม่​มี​หอก​ไม่​มี​กระบี่​ติด​มือ​อยู่​บ้าง​หรือ? ด้วย​เรา​ไม่​ได้​ถือ​กระบี่​หรือ​อาวุธ​ของ​เรา​มา, เหตุ​ว่า​เป็น​ราชการ​ด่วน,</verse>
				<verse number="9">ปุโรหิต​ตอบ​ว่า, กระบี่​ฆา​ละ​ยัธ​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม​ที่​ท่าน​ได้​ฆ่า​ตาย​ที่​หุบเขา​เอ​ลา​นั้น​พัน​ผ้า​วาง​อยู่​ข้างหลัง​เอโฟด, ถ้า​ท่าน​จะ​ต้องการ​เล่ม​นั้น​ก็ได้, ด้วย​ที่นี่ นอกจาก​เล่ม​นั้น​ไม่​มี, ดาวิด​จึง​ว่า, เล่ม​อื่น​สู้​เล่ม​นั้น​ไม่​ได้, จง​ให้​เรา​เถิด</verse>
				<verse number="10">วัน​นั้น​ดา​วิด​มี​ความ​กลัว​ก็​หนี​ซา​อูล​ไป​หา​อา​คิศ​เจ้าแผ่น​ดิน​เมือง​ฆัธ.</verse>
				<verse number="11">ข้าราชการ​ของ​อา​คิศ​จึง​ทูลถาม​ว่า, ดาวิด​คน​นี้​เป็น​กษัตริย์​ประเทศ​นั้น​มิใช่​หรือ? ซึ่ง​เขา​ได้​พา​กัน​เต้น​โลด​ขับร้อง​รับ​กัน​มิใช่​หรือว่า, ซา​อูล​ฆ่าฟัน​คน​ตั้ง​พัน, ดาวิด​ฆ่าฟัน​ตั้ง​หมื่น?</verse>
				<verse number="12">ดา​วิด​จึง​ได้​จำ​คำ​เหล่านี้​ไว้​ใน​ใจ​และ​กลัว​อา​คิศ​เจ้าแผ่น​ดิน​ฆัธ​อย่างยิ่ง.</verse>
				<verse number="13">เลย​ทำ​กิริยา​เปลี่ยน​แปลก​ไป​ต่อหน้า​คน​ทั้งปวง แกล้ง​ทำ​เป็น​เหมือน​บ้า​เที่ยว​เขียน​เลอะเทอะ​ตาม​บาน​ประตู, และ​ปล่อย​ให้​น้ำลาย​ไหล​ลง​ติด​หนวด.</verse>
				<verse number="14">อา​คิศ​จึง​ตรัส​แก่​ข้าราชการ​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​เห็น​แล้ว​ว่า​คน​นี้​เป็นบ้า, พา​เขา​มา​หา​เรา​ทำไม​เล่า?</verse>
				<verse number="15">เรา​ขัดสน​คนบ้า​หรือ ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นำ​คน​นี้​มา​เพื่อ​จะ​ทำ​บ้า​ต่อหน้า​เรา​หรือ? ควร​แล้ว​หรือ​ที่​จะ​ให้​คน​นี้​เข้า​ราชวัง​ของ​เรา?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ฝ่าย​ดา​วิด​จึง​ออก​จาก​ที่นั่น​หนี​ไป​ยัง​ถ้ำ​อะ​ดู​ลาม, ครั้น​พี่น้อง​กับ​บรรดา​วงศ์​ญาติ​บิดา​ของ​ท่าน, ได้​รู้เรื่อง​ก็​พา​กัน​ลง​ไป​หา​ท่าน​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="2">บรรดา​ชน​ที่​ทุกข์ยาก​มี​หนี้สิน​และ​เข็ญใจ, ได้​พร้อมกัน​มา​หา​ท่าน, และ​ท่าน​ได้​เป็น​หัวหน้า​เขา​เหล่านั้น​มี​พรรคพวก​อยู่​ด้วย, ประมาณ​สี่​ร้อย​คน</verse>
				<verse number="3">ดา​วิด​ออก​จาก​ที่​นั้น​ไป​ยัง​เมือง​มิ​ศเป, ใน​แผ่น​ดิน​โม​อาบ​กราบ​ทูล​พระเจ้าแผ่น​ดิน​นั้น​ว่า, ขอ​โปรด​ให้​บิดา​มารดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​อพยพ​มา​อาศัย​อยู่​กับ​พระองค์ กว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ทราบ​ว่า​พระเจ้า​จะ​ทรง​กระทำ​ประการ​ใด​กับ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">ดา​วิด​ก็​พา​บิดา​มารดา​เข้าเฝ้า​กษัตริย์​โม​อาบ แล้ว​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ราชวัง​ตลอดเวลา​ที่​ดา​วิด​พักพิง​อยู่​ที่​ถ้ำ​นั้น.</verse>
				<verse number="5">ส่วน​ฆาต​ผู้​พยากรณ์​จึง​ทูล​ดา​วิด​ว่า, อย่า​อาศัย​อยู่​ใน​ถ้ำ​นี้​เลย, จง​เข้า​ไป​อยู่​ใน​เขตต์​แผ่น​ดิน​ยูดา, ดาวิด​ก็​เข้า​ไป​ใน​ป่าไม้​เฮ​เร็ธ.</verse>
				<verse number="6">ซา​อูล​ทรง​ทราบ​ว่า​มี​ผู้​พบปะ​ดา​วิด​ทั้ง​พรรคพวก, ขณะ​เมื่อ​ทรง​ประทับ​อยู่​ที่​ฆิบ​อา​ใต้​ต้นสน​ที่​เมือง​รา​มา, ทรง​ถือ​หอกซัด​อยู่ และ​บรรดา​ข้าราชการ​ยืน​เฝ้า​อยู่​รอบ​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">ซา​อูล​ดำรัส​แก่​ข้าราชการ​ที่​ยืน​เฝ้า​อยู่​นั้น​ว่า, ชน​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​จง​ฟัง​เถิด, บุตร​ยิซัย​จะ​ให้​ไร่นา​และ​สวน​องุ่น​แก่​เจ้า​ทุกคน​หรือ? จะ​ตั้ง​เจ้า​ทุกคน​เป็น​นาย​พัน​นาย​ร้อย​หรือ?</verse>
				<verse number="8">พวก​เจ้า​ทุกคน​ได้​คบคิด​กบฏ​ต่อ​เรา, หา​มี​ผู้ใด​แจ้ง​แก่​เรา​ไม่, เมื่อ​บุตร​ของ​เรา​ได้​กระทำ​ไมตรี​กับ​บุตร​ยิซัย​นั้น, ใน​พวก​เจ้า​หา​มี​ผู้ใด​เป็นทุกข์​ด้วย​เรา​ไม่, และ​ไม่​มี​ผู้ใด​บอก​ว่า, บุตร​เรา​ได้​ยุยง​ข้าราชการ​ให้​ต่อต้าน​เรา, เช่น​กับ​มั่วสุม​กัน​อยู่​วันนี้?</verse>
				<verse number="9">โดเอฆ​ชาติ​อะ​โดม​ผู้​ยืน​อยู่​กับ​ข้าราชการ​ของ​ซา​อูล​กราบ​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​บุตร​ยิซัย​มา​ยัง​เมือง​โน​บ​มา​หา​อะฮีเมเล็ค​บุตร​อะฮี​ธูป​นั้น.</verse>
				<verse number="10">อะฮีเมเล็ค​ได้​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​แทน​ดา​วิด, ทั้ง​ให้​สะเบียง, และ​กระบี่​ของ​ฆา​ละ​ยัธ​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม​ด้วย</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​จึง​รับสั่ง​ให้​คน​ไป​เรียก​อะฮีเมเล็ค​ปุโรหิต, บุตร​อะฮี​ธูป, กับ​บรรดา​วงศ์​ญาติ​บิดา​ของ​ตน​คือ​พวก​ปุโรหิต​ใน​เมือง​โน​บ​นั้น, เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​มา​เฝ้า​กษัตริย์​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="12">ซา​อูล​จึง​มี​ดำรัส​ว่า, บุตร​อะฮี​ธูป​จง​ฟัง​เถิด, เขา​กราบ​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​ข้าพ​เจ้า​อยู่​นี่.</verse>
				<verse number="13">ซา​อูล​ทรง​ตรัส​ว่า, เหตุไร​เจ้า​กับ​บุตร​ยิซัย​ได้​พา​กัน​คิด​กบฏ​ต่อ​เรา, ด้วย​เจ้า​ให้​สะเบียง, และ​กระบี่​แก่​เขา, และ​ได้​ทูล​ต่อ​พระเจ้า​แทน​เขา เพื่อ​เขา​จะ​ได้​คิด​กบฏ​ต่อ​เรา, เช่น​กับ​มั่วสุม​กัน​อยู่​วันนี้?</verse>
				<verse number="14">อะฮีเมเล็ค​จึง​กราบ​ทูล​ว่า, ใน​บรรดา​ข้าราชการ​มี​ผู้ใด​บ้าง​ที่​จะ​ไว้ใจ​ได้​เหมือน​ดา​วิด​ราชบุตร​เขย​ของ​กษัตริย์​ซึ่ง​เป็น​ที่ปรึกษา, และ​มี​ยศศักดิ์​ใน​พระราช​มณเฑียร​ของ​พระองค์?</verse>
				<verse number="15">ข้าพ​เจ้า​ตั้ง​ตน​ทูล​ต่อ​พระเจ้า​เพื่อ​เขา​แต่​ใน​วัน​นั้น​หรือ? ข้า​แต่​กษัตริย์ ขอ​อย่า​ทรง​ถือโทษ​ข้าพ​เจ้า​กับ​บรรดา​วงศ์​ญาติ​ของ​บิดา​ข้าพ​เจ้า​เลย, ด้วย​การ​ทั้งนี้​ข้าพ​เจ้า​หา​ได้​ทราบ​ไม่​มาก​หรือ​น้อย.</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​ทรง​ตรัส​ว่า, อะฮีเมเล็คเจ้า​ต้อง​รับโทษ​ถึงแก่​ชีวิต​เป็นแน่, ทั้ง​บรรดา​พงศ์​บิดา​ของ​เจ้า​ด้วย.</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​จึง​รับสั่ง​ทหาร​รักษา​พระองค์, ให้​คุม​ปุโรหิต​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไป​ประหาร​ชีวิต​เสีย เหตุ​ว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​ร่วมใจ​กัน​กับ​ดา​วิด, เขา​รู้​แล้ว​ว่า​ดา​วิด​หนี​ไป​แต่​ไม่​ทูล​ให้​เรา​รู้, แต่​ส่วน​ข้าราชการ​ก็​ไม่​ยอม​ลงมือ​ทำ​แก่​ปุโรหิต​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​จึง​รับสั่ง​แก่​โดเอฆ​ว่า, เจ้า​จง​คุม​พวก​ปุโรหิต​ไป​ประหาร​เสีย, โดเอฆ​ชาติ​อะ​โดม, จึง​ได้​ฟัน​ฆ่า​พวก​ปุโรหิต​ที่​ส​รวม​ผ้าป่าน​เอโฟด, แปดสิบ​ห้า​องค์​ใน​วัน​เดียว​นั้น.</verse>
				<verse number="19">ชาว​โน​บ​เมือง​ของ​ปุโรหิต​เหล่านั้น​ทั้ง​ชาย​หญิง​เด็ก​และ​ลูกอ่อน​ที่​ยัง​กิน​นม​อยู่, กับ​ทั้ง​โค​ลา​และ​แกะ​ก็​ต้อง​ฆ่า​ด้วย​คม​กระบี่​เสีย​สิ้น</verse>
				<verse number="20">แต่​มี​บุตรชาย​คน​หนึ่ง​ของ​อะฮีเมเล็ค, ผู้​เป็น​บุตร​อะฮี​ธูป​ชื่อ​อะบี​อา​ธาร, ได้หนี​ตาม​ดา​วิด​พ้น​ไป.</verse>
				<verse number="21">อะบี​อา​ธาร​แจ้ง​แก่​ดา​วิด​ว่า, ซา​อูล​ได้​ประหาร​ปุโรหิต​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสียแล้ว,</verse>
				<verse number="22">ดา​วิด​ก็​บอก​อะบี​อา​ธาร​ว่า, เรา​รู้​วัน​นั้น, ขณะ​โดเอฆ​ชาติ​อะ​โดม​อยู่​ที่นั่น​ว่า, เขา​คงจะ​ทูล​ซา​อูล, เรา​เป็นต้น​เหตุ​ใน​การ​ประหาร​ชีวิต​บรรดา​พงศ์​บิดา​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="23">จง​พัก​อยู่​กับ​เรา​อย่า​กลัว​เลย, ด้วย​ผู้ใด​ปอง​ร้าย​ต่อ​ชีวิต​ของ​เรา, ผู้​นั้น​ก็​ปอง​ร้าย​ต่อ​ชีวิต​ของ​ท่าน​ด้วย, แต่​ถ้า​ท่าน​อยู่​กับ​เรา​จะ​พ้น​จาก​อันตราย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เขา​ได้​พา​กัน​เสนอ​ต่อ​ดา​วิด​ว่า, ชาติ​ฟะลิศ​ตีม​กำลัง​ตีเมือง​คะ​อี​ลา​และ​ปล้น​เอา​ข้าว​ที่​ลาน​ไป.</verse>
				<verse number="2">ดา​วิด​จึง​ทูลถาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​รบพุ่ง​กับ​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม​เหล่านั้น​หรือ? พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ดา​วิด​ว่า. “จง​ไป​ฟัน​ฆ่า​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม, ช่วย​เมือง​คะ​อี​ลา​นั้น​ไว้,”</verse>
				<verse number="3">พวก​ดา​วิด​ก็​ทูล​ดา​วิด​ว่า, พวกเรา​คิด​เกรง​อยู่​แต่​นี่​เขตต์ยูดา, ถ้า​จะ​ไป​สู้​พล​โยธา​ฟะลิศ​ตีม​ที่​เมือง​คะ​อี​ลา, จะ​น่ากลัว​ยิ่งกว่านั้น​อีก​เท่าไร?</verse>
				<verse number="4">ดา​วิด​ก็​ทูลถาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​อีก, พระองค์​จึง​ทรง​ตรัส​ตอบ​ว่า, “จง​ยก​ลง​ไป​ยัง​เมือง​คะ​อี​ลา​เถิด, ด้วย​เรา​จะ​มอบ​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​กับ​พรรคพวก​พา​กัน​ไป​ต่อสู้​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​ที่​เมือง​คะ​อี​ลา, ปล้น​เอา​ฝูง​โค​มา​และ​ได้​ฟัน​ผู้คน​ล้มตาย​เป็น​อัน​มาก, ส่วน​ชาว​คะ​อี​ลา​นั้น​ดา​วิด​ได้​ช่วย​ชีวิต​ไว้.</verse>
				<verse number="6">ขณะ​เมื่อ​อะบี​อา​ธาร​บุตร​อะฮีเมเล็ค, หนี​มา​หา​ดา​วิด​ที่​คะ​อี​ลา; ได้​ถือ​เอโฟ​ดล​ง​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="7">ซา​อูล​ทรง​ทราบ​ว่า​ดา​วิด​เข้า​เมือง​คะ​อี​ลา​ได้​แล้ว, จึง​ตรัส​ว่า, พระเจ้า​ได้​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​เรา, เขา​อยู่​ใน​ที่​ล้อม​ด้วย​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ที่​บาน​ประตู​และ​กลอน​ขัด​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="8">ซา​อูล​จึง​เกณฑ์​บรรดา​พลทหาร​ให้​ลง​ไป​ยัง​เมือง​คะ​อี​ลา​ให้​ล้อม​ดา​วิด​กับ​พรรคพวก​ไว้.</verse>
				<verse number="9">ดา​วิด​รู้​ว่า​ซา​อูล​ทรง​ปอง​ประทุษร้าย​ต่อ​ตน, จึง​สั่ง​อะบี​อา​ธาร​ปุโรหิต​ว่า, จง​เอา​เอโฟด​มา​นี่​เถิด.</verse>
				<verse number="10">ดา​วิด​ก็​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ข้าพ​เจ้า​ทราบ​ข่าว​แน่​ว่า​ซา​อูล​ดำริ​จะ​ยก​ทัพ​มา​ตีเมือง​คะ​อี​ลา​เพราะ​เหตุ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="11">ชน​ชาว​คะ​อี​ลา​จะ​มอบ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​พระ​หัตถ์​ซา​อูล​หรือ? ซา​อูล​จะ​เสด็จ​ลง​มา​เหมือน​ข่าว​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​นั้น​หรือ? ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทราบ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ว่า, “ซา​อูล​คงจะ​เสด็จ​มา.”</verse>
				<verse number="12">ดา​วิด​ทูลถาม​ว่า, ชน​ชาว​คะ​อี​ลา​จะ​มอบ​ข้าพ​เจ้า​กับ​พรรคพวก​ไว้​ใน​พระ​หัตถ์​ซา​อูล​หรือ? พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ว่า, “เขา​จะ​มอบ​ไว้.”</verse>
				<verse number="13">ดา​วิด​กับ​พรรคพวก​สัก​หก​ร้อย​คน​ก็​ยก​ออก​จาก​เมือง​คะ​อี​ลา​ต่าง​คน​ก็​ต่าง​หนี​ไป, เมื่อ​ซา​อูล​ทราบ​ว่า​ดา​วิด​หนีพ้น​จาก​คะ​อี​ลา​แล้ว ท่าน​ก็​เลิก​ไม่​ตาม​ต่อไป.</verse>
				<verse number="14">ดา​วิด​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​แน่นหนา​ที่​ป่า​และ​ตาม​ภูเขา​ที่​ป่า​ดอน​แขวง​ซีฟ, ซา​อูล​ก็​เที่ยว​ค้นหา​ทุกเวลา, แต่​พระเจ้า​มิได้​ทรง​มอบ​ดา​วิด​ไว้​ใน​พระ​หัตถ์​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="15">ดา​วิด​รู้​ว่า​ซา​อูล​เสด็จ​มา​จะ​เอาชีวิต​ของ​ตน จึง​ซุ่มซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​ป่า​ซีฟ.</verse>
				<verse number="16">โย​นา​ธาน​พระราช​บุตร​ของ​ซา​อูล, ก็​ไป​หา​ดา​วิด​ที่​ป่าไม้​นั้น, ชักชวน​ให้​กล้าหาญ​ขึ้น​โดย​พึ่ง​อาศัย​ใน​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="17">จึง​รับสั่ง​แก่​ดา​วิด​ว่า อย่า​ตกใจ​กลัว​เลย, ด้วย​ซา​อูล​พระราช​บิดา​จะ​หา​ท่าน​ไม่​พบ, แต่​ท่าน​คงจะ​ได้​เป็น​กษัตริย์​ครอบครอง​ชาว​ยิศ​รา​เอล, และ​เรา​จะ​เป็น​มหา​อุปราช, เรื่อง​นี้​ซา​อูล​พระราช​บิดา​ทราบ​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="18">ท่าน​ทั้ง​สอง​ก็ได้​ทำ​สัญญา​ต่อ​กัน ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​ดา​วิด​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​ป่า​นั้น, แต่​โย​นา​ธาน​เสด็จ​กลับ​วัง​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="19">ชาว​ซีฟ​ก็​ขึ้น​ไป​เฝ้า​ซา​อูล​ที่​ฆิบ​อา​ทูล​ว่า, ดาวิด​อยู่​กับ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ใน​ที่​แน่นหนา​ที่​ป่าไม้​เนินเขา​คะ​ที​ลา​ทิศใต้​ป่า​กันดาร​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="20">ข้า​แต่​กษัตริย์​, เชิญ​เสด็จ​ลง​มา​ตาม​พระ​ประสงค์​เถิด, พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​รับ​เป็น​ธุระ​มอบ​เขา​ไว้​ใน​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="21">ซา​อูล​ทรง​ตรัส​ว่า, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย. ด้วย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มี​ใจ​ซื่อสัตย์​ต่อ​เรา.</verse>
				<verse number="22">จง​ไป​ตรวจ​ดู​เสีย​อีก, ให้​รู้​ที่ๆ เขา​สำนัก​ให้​แน่, และ​ใคร​ได้​เห็น​เขา​ที่นั่น, ด้วย​เรา​ได้ยิน​ว่า​เขา​ฉลาด​นัก.</verse>
				<verse number="23">จง​พิเคราะห์​ดู​บรรดา​ตำบล​ที่​เขา​ซ่อน​ตัว​อยู่, แล้ว​กลับ​มาบ​อก​เรา, เรา​จะ​ไป​กับ​เจ้า​ทั้งปวง, ถ้า​เขา​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน (ของ​เรา) เรา​จะ​ค้นหา​เขา​จน​ทั่ว​บรรดา​พงศ์พันธุ์​ยู​ดาก​ว่า​จะ​พบ</verse>
				<verse number="24">เขา​ทั้ง​หลาย​ยก​นำหน้า​ซา​อูล​ไป​แขวง​ซีฟ, ส่วน​ดา​วิด​กับ​พรรคพวก​ตั้งอยู่​ที่​ป่า​ดอน​ชื่อ​มา​โอน, อยู่​ข้าง​ทิศใต้​ป่า​กันดาร.</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​มี​ผู้​บอก​ดา​วิด​ว่า, ซา​อูล​กับ​ไพร่พล​ไป​เที่ยว​ค้นหา, ดาวิด​จึง​ลง​ไป​ที่​ศิลา​อาศัย​อยู่​ใน​ป่า​ชื่อ​มา​โอน, ครั้น​ซา​อูล​ทราบ​ก็​รีบ​ติดตาม​ดา​วิด​ไป​ที่​ป่า​นั้น.</verse>
				<verse number="26">ซา​อูล​เสด็จ​ไป​เนินเขา​ข้าง​นี้, ฝ่าย​ดา​วิด​กับ​พรรคพวก​ไป​เนินเขา​ข้าง​โน้น, ดาวิด​มี​ความ​กลัว​ก็​รีบ​หนี​ซา​อูล​ไป, ส่วน​ซา​อูล​กับ​กองทัพ​ล้อม​จะ​จับ​ดา​วิด​พรรคพวก​ไว้,</verse>
				<verse number="27">แต่​มี​ข้าราชการ​มา​ทูล​ซา​อูล​ว่า, จง​เร่ง​เสด็จ​มา​เถิด ด้วย​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​เข้า​มา​โจมตี​แผ่น​ดิน​แล้ว.</verse>
				<verse number="28">ซา​อูล​จึง​เลิก​จาก​การ​ไล่​ติดตาม​ดา​วิด, กลับ​ไป​ต่อสู้​ชาว​ฟะลิศ​ตีม, เหตุ​ฉะนั้น​เขา​จึง​เรียก​ตำบล​นั้น​ว่า, ศิลา​หลีกเลี่ยง​ภัย.</verse>
				<verse number="29">ดา​วิด​ก็​ขึ้น​ไป​จาก​ที่นั่น, ไป​อาศัย​อยู่​ที่​แน่นหนา​ชื่อ​เอน​ฆะ​ดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">อยู่​มา​เมื่อ​ซา​อูล​เสด็จ​กลับ​จาก​ไล่​ตาม​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม​แล้ว มี​ผู้​กราบ​ทูล​ว่า, บัดนี้​ดา​วิด​อยู่​ที่​ป่า​เอน​ฆะ​ดี.</verse>
				<verse number="2">ซา​อูล​จึง​ทรง​เกณฑ์ทหาร​สาม​พัน, เลือกสรร​มา​จาก​บรรดา​ชาว​ยิศ​รา​เอล, ให้​ไป​ติดตาม​ดา​วิด​กับ​พรรคพวก​ของ​ท่าน​ที่​ศิลา​ฝูง​แพะ​เถื่อน.</verse>
				<verse number="3">พอ​เสด็จ​มา​ยัง​คอก​แกะ, ริม​ทาง​มี​ถ้ำ​แห่ง​หนึ่ง ซา​อูล​ก็​แวะ​เข้า​ลง​ทรง​พระ​บรรทม, ฝ่าย​ดา​วิด​กับ​พรรคพวก​ของ​ท่าน​อาศัย​อยู่​ข้างหลัง​ใน​ถ้ำ​นั้น.</verse>
				<verse number="4">พวก​ของ​ท่าน​จึง​ว่า, วันนี้​เป็น​วัน​กำหนด​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ท่าน​ว่า, เรา​จะ​มอบ​ศัตรู​ไว้​ใน​อำนาจ​ของ​เจ้า, ให้​เจ้า​ทำ​แก่​เขา​ตาม​ชอบใจ, ฝ่าย​ดา​วิด​ก็​ลุก​ขึ้น​แอบ​มา​ตัด​ชาย​เสื้อ​ชั้นนอก​ของ​ซา​อูล​ขาด.</verse>
				<verse number="5">ภายหลัง​ดา​วิด​ก็​เสียใจ​เพราะ​เหตุ​ที่​ได้​ตัด​ชาย​เสื้อ​ของ​ซา​อูล​นั้น.</verse>
				<verse number="6">ท่าน​จึง​พูด​แก่​พรรคพวก​ของ​ตน​ว่า, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ห้าม​อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทำ​อย่าง​นี้​ต่อ​เจ้านาย​ของ​ตน​ผู้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ชะ​โลม​ไว้, คือ​เหยียด​มือ​ออก​ต่อสู้​ท่าน, ซึ่ง​เป็น​ผู้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ชะ​โลม​ไว้.</verse>
				<verse number="7">ดา​วิด​จึง​ห้ามปราม​พรรคพวก​ของ​ตน​ด้วย​คำ​เหล่านี้, ไม่​ปล่อย​ให้​ทำร้าย​ต่อ​ซา​อูล, ฝ่าย​ซา​อูล​ก็​บุก​ออก​จาก​ถ้ำ​เสด็จ​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="8">ภายหลัง​ดา​วิด​ก็​บุก​ออก​จาก​ถ้ำ​นั้น​ติดตาม​ไป​ด้วย, ร้อง​ทูล​ซา​อูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, ครั้น​ซา​อูล​เหลียวหลัง​ดู, ดาวิด​ก็​หมอบ​ก้มหน้า​ลง​ถึง​ดิน​แล้ว​ถวาย​คำนับ.</verse>
				<verse number="9">กราบ​ทูล​ซา​อูล​ว่า, เหตุ​ไฉน​พระองค์​ทรง​ฟัง​คำ​ผู้​ที่​ทูล​ว่า, ดาวิด​จะ​กระทำ​ร้าย​ต่อ​พระองค์​เล่า?</verse>
				<verse number="10">ข้า​แต่​กษัตริย์​, วันนี้​แหละ​พระองค์​ทรง​เห็นชัด​แจ้ง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​มอบ​พระองค์​ไว้​ใน​มือ​ข้าพ​เจ้า​ที่​ถ้ำ​นั้น, วันนี้​มี​ผู้​ยุยง​ให้​สำเร็จโทษ​พระองค์​เสีย, แต่​ข้าพ​เจ้า​งดเว้น​พระองค์​ไว้, ตั้งใจ​ว่า​จะ​ไม่​เอื้อม​มือ​ออก​ทำร้าย​ต่อ​เจ้านาย​ของ​ตน, ด้วย​พระองค์​เป็น​ผู้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ชะ​โลม​ไว้.</verse>
				<verse number="11">พระราช​บิดา​เจ้าข้า, พระองค์​ทรง​เห็น​ชาย​เสื้อ​ชั้นนอก​ของ​พระองค์​ที่​มือ​ข้าพ​เจ้า, ด้วย​ขณะ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ตัด​ชาย​เสื้อ​ชั้นนอก​นั้น, มิได้​ประหาร​พระองค์​เสีย, พึง​ทรง​ทราบ​ว่า​หา​มี​ความ​ชั่วร้าย​ล่วงละเมิด​ใน​มือ​ข้าพ​เจ้า​ไม่, ถึงแม้ว่า​พระองค์​ทรง​ปอง​ร้าย​ต่อ​ชีวิต​ข้าพ​เจ้าๆ มิได้​คิด​ทำร้าย​ต่อ​พระองค์​เลย.</verse>
				<verse number="12">ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​เป็น​ผู้พิพากษา​ท่ามกลาง​ข้าพ​เจ้า​กับ​พระองค์​เถิด, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​แก้แค้น​ให้​ข้าพ​เจ้า, แต่​ส่วน​มือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ถูกต้อง​ท่าน​เลย.</verse>
				<verse number="13">ตาม​สุภาษิต​โบราณ​กล่าว​ไว้​ว่า, ความ​ชั่วร้าย​ย่อม​เกิด​มา​จาก​คน​ชั่วช้า, แต่​ส่วน​มือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ถูกต้อง​เลย.</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​เสด็จ​ออก​มา​หา​ผู้ใด? พระองค์​ทรง​ติดตาม​ผู้ใด? ตาม​สุนัข​ตาย, ตาม​ตัว​หมัด.</verse>
				<verse number="15">ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พิพากษา​ชำระ​ความใน​ระหว่าง​พระองค์​กับ​ข้าพ​เจ้า, และ​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดู, เสนอ​ความ​ให้​ข้าพ​เจ้า​พ้น​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">อยู่​มา​เมื่อ​ดา​วิด​ทูล​คำ​เหล่านี้​ต่อ​ซา​อูล​เสร็จ​แล้ว, ซา​อูล​ตรัส​ว่า, ดาวิด​บุตร​เอ๋ย, นี่​เป็น​เสียง​ของ​เธอ​หรือ? ซา​อูล​ก็​ทรง​พระ​กร​ร​แสง​เสียง​ดัง.</verse>
				<verse number="17">จึง​ตรัส​แก่​ดา​วิด​ว่า, เธอ​มี​ความ​ชอบธรรม​มาก​กว่า​เรา, ด้วย​เธอ​ได้​ประพฤติ​ดี​ต่อ​เรา, แต่​เรา​ได้​ประพฤติ​ร้าย​ต่อ​เธอ.</verse>
				<verse number="18">วันนี้​เอง, เธอ​ได้​แสดง​ว่า​ทำดี​ต่อ​เรา, ด้วย​ขณะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​มอบ​เรา​ไว้​ใน​มือ​เธอ, เธอ​มิได้​สำเร็จโทษ​เรา.</verse>
				<verse number="19">ถ้า​ผู้ใด​พบ​ศัตรู​ของ​ตน​จะ​ปล่อย​ให้​ไป​โดย​ดี​หรือ? ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประทาน​ความ​ดี​แก่​เธอ, เป็น​บำเหน็จ​ซึ่ง​เธอ​ได้​ทำ​แก่​เรา​วันนี้.</verse>
				<verse number="20">บัดนี้​เรา​รู้​แน่​แล้ว​ว่า, เธอ​จะ​เป็น​กษัตริย์​โดยแท้, และ​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​จะ​ตั้งอยู่​ใน​มือ​ของ​เธอ.</verse>
				<verse number="21">บัดนี้​จง​สาบาน​ให้​เรา​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, เมื่อ​เรา​สิ้นชีพ​แล้ว​จะ​ไม่​ประหาร​เชื้อ​วงศ์​ของ​เรา, จะ​ไม่​ทำลาย​ชื่อ​ของ​เรา​จาก​พงศ์พันธุ์​บิดา​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="22">ดา​วิด​จึง​สาบาน​ให้​ซา​อูล, แล้ว​ซา​อูล​ก็​เสด็จ​ไป​ยัง​ราชวัง, แต่​ดา​วิด​กับ​พรรคพวก​ขึ้น​ไป​ที่​แน่นหนา​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ครั้น​ซา​มูเอล​สิ้นชีพ​แล้ว, บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​ประชุม​กัน​ไว้ทุกข์, นำ​ศพ​ไป​ฝัง​ไว้​ที่​รา​มา​สำนัก​ของ​ท่าน, แล้ว​ดา​วิด​ก็​ยก​ลง​ไป​อยู่​ป่า​พา​ราน มี​ชน​ชาว​มา​โอน​คน​หนึ่ง​เป็น​ผู้​มี​ทรัพย์​อยู่​ที่​คา​รเม็ล, ชาย​นั้น​เป็น​คน​บริบูรณ์ มี​แกะ​สาม​พัน​ตัว​กับ​แพะ​พัน​หนึ่ง, ท่าน​กำลัง​ตัด​ขน​แกะ​อยู่​ที่​คา​รเม็ล. ท่าน​ผู้​นั้น​ชื่อ​นา​บาล, ภรรยา​ชื่อ​อะบีฆายิล, ส่วน​นาง​นั้น​เป็น​ผู้​มี​ความ​รู้​รอบคอบ ทั้ง​รูปร่าง​ก็​น่าดู, แต่​ส่วน​สามี​เป็น​คน​เลวทราม, เป็น​คนใน​พงศ์พันธุ์​คา​เล็บ. ดา​วิด​อยู่​ใน​ป่า​ได้ยิน​ข่าว​ว่า, นา​บาล​กำลัง​ตัด​ขน​แกะ​ของ​ตน​อยู่. ดา​วิด​ก็​เรียก​ชายหนุ่ม​สิบ​คน​มา​สั่ง​ว่า, จง​ขึ้น​ไป​หา​นา​บาล​ที่​คา​รเม็ล,แล้ว​คำนับ​ท่าน​ใน​นาม​ของ​เรา. จง​กล่าว​อย่าง​นี้​ว่า, ขอ​ท่าน​จง​เจริญ​เป็นสุข​กับ​บรรดา​ครอบครัว​ของ​ท่าน, และ​ทั้ง​ผู้​ซึ่ง​เกี่ยว​ข้อง​กับ​ท่าน​ทั้งสิ้น. บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​ข่าว​ว่า, ผู้​ตัด​ขน​แกะ​อยู่​กับ​ท่าน, แต่​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ของ​ท่าน​ได้​อาศัย​อยู่​กับ​พวกเรา, เรา​ไม่​ทำ​อันตราย​แก่​เขา, ทั้ง​ไม่​ให้​มี​ความ​เสียหาย​ตลอดเวลา​ที่​เขา​อาศัย​อยู่​ใน​คา​รเมล​นั้น. จง​ถาม​คนใช้​ของ​ท่าน, แล้ว​เขา​จะ​บอก​ท่าน​ตาม​จริง, เพราะ​เหตุ​ฉะนั้น​ขอ​ให้​ท่าน​แสดง​ความ​กรุณาคุณ​ต่อ​คนใช้​เหล่านี้, ด้วย​เรา​มา​หา​ใน​เวลา​วัน​ดี, ท่าน​มี​อะไร​อยู่​พร้อม​แล้ว, โปรด​ยก​ให้แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า​และ​ให้แก่​ดา​วิด​บุตร​ของ​ท่าน​เถิด ครั้น​คนใช้​ของ​ดา​วิด​ไป​ถึง, จึง​บอก​นา​บาล​ตาม​คำ​เหล่านี้​ใน​นาม​ของ​ดา​วิด, แล้ว​ก็​หยุด. นา​บาล​ตอบ​แก่​คนใช้​ของ​ดา​วิด​ว่า, ดาวิด​คือ​ผู้ใด? บุตรชาย​ยิซัย​คือ​ผู้ใด? ทุกวันนี้​มี​บ่าว​หลาย​คน​ได้​หนี​ไป​จาก​นาย​ของ​ตน. เรา​จะ​เอา​ขนม​และ​น้ำ​ของ​เรา, กับ​เนื้อสัตว์​ที่​เรา​ได้​ฆ่า​เลี้ยง​หมู่​คน​ตัด​ขน​แกะ​ของ​เรา, ยก​ให้แก่​หมู่​คน​ที่​เรา​ไม่​รู้​ว่า​มา​แต่ไหน​หรือ? คนใช้​ของ​ดา​วิด​ก็​หัน​หน้า​กลับ​มา​ตาม​ทาง​เดิม, แจ้ง​ถ้อยคำ​เหล่านี้​แก่​ดา​วิด​ทั้งสิ้น. ดา​วิด​จึง​สั่ง​พรรคพวก​ของ​ท่าน​ว่า, ให้​ทุกคน​สะพาย​กระบี่​ของ​ตน​ไว้, เขา​ก็​มา​ทำ​ตาม, ส่วน​ดา​วิด​สะพาย​กระบี่​ของ​ท่าน​ด้วย, เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตาม​ดา​วิด​ขึ้น​ไป​สี่​ร้อย​คน, และ​เฝ้า​เครื่องใช้​ส​รอย​อยู่​สอง​ร้อย​คน มี​ผู้​หนึ่ง​ใน​หมู่​คนใช้​มาบ​อก​อะบีฆายิล​ภรรยา​นา​บาล​ว่า, ดาวิด​ใช้​ทูต​มา​กล่าว​คำนับ​นาย​ของ​พวกเรา, แต่​นาย​กลับ​ดุ​เอา​คน​เหล่านั้น. แต่​พวก​ชน​เหล่านั้น​ก็ได้​แสดง​กรุณาคุณ​ต่อ​เรา​อย่างยิ่ง เขา​ไม่​ทำ​อันตราย​แก่​เรา​เลย, เรา​ไม่​ขาดเหลือ​สิ่งใดๆ ตลอดเวลา​เรา​เที่ยว​ไป​มา​กับ​เขา​ตาม​ทุ่งนา​นั้น. เขา​เป็น​ดุจ​กำแพง​กั้น​พวกเรา​ไว้, ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน, ตลอดเวลา​ที่​เรา​เลี้ยง​ฝูง​แกะ​อยู่​กับ​เขา​นั้น. บัดนี้​จง​พิจารณา​ดู​ว่า​ท่าน​จะ​ทำ​อย่างไร, ด้วย​เขา​หมาย​ร้าย​ต่อ​นาย​ของ​เรา, กับ​ทั้ง​บรรดา​พงศ์พันธุ์​เพราะ​นาย​ของ​ท่าน, เป็น​คน​พาล​ไม่​มีใคร​พูด​กับ​เขา​ได้ นาง​อะบีฆายิล​ก็​รีบ​จัดแจง​ขนม​สอง​ร้อย​ก้อน, น้ำ​องุ่น​สอง​ขวด​หนัง, แกะ​ห้า​ตัว, เตรียม​ไว้​พร้อม, ข้าว​ขั้ว​ห้า​ถัง, ลูก​องุ่น​ร้อย​พวง, และ​ขนม​มะเดื่อ​เทศ​สอง​ร้อย​แผ่น, บรรทุก​ลา​ไว้. สั่ง​คนใช้​ว่า, จง​ไป​ก่อน​เถิด แล้ว​เรา​จะ​ตาม​ไป, แต่​นาง​ไม่​บอก​ให้​นา​บาล​สามี​รู้. อยู่​มา​เมื่อ​กำลัง​ขี่​ลา​ลง​ไป​ตาม​ซอก​ภูเขา, ทันใดนั้น, ดาวิด​กับ​พรรคพวก​กำลัง​ลง​มา​ด้วย​นาง​ก็​พบ​เขา​เหล่านั้น. ฝ่าย​ดา​วิด​ได้​กล่าว​ไว้​แล้ว​ว่า แท้จริง​เรา​ได้​รักษา​สิ่ง​สาร​พัตร​ของ​ผู้​นี้​ไว้​ใน​ป่า​เปล่าๆ มิได้​ให้​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​บกพร่อง​เสียหาย​เลย, เขา​ยัง​ทำชั่ว​สนองคุณ​เรา, ขอ​พระเจ้า​ทรง​กระทำ​แก่​ศัตรู​ของ​ดา​วิด​อย่าง​นั้น, และ​ให้​ยิ่งกว่านั้น​อีก, ถ้า​แม้น​เรา​ให้​เหลือ​แก่​เขา​นั้น​แต่​เด็กชาย​คน​เดียว​จน​รุ่งเช้า เมื่อ​อะบีฆายิล​เห็น​ดา​วิด, ก็​รีบ​ลง​จาก​หลัง​ลา, ก้มหน้า​ลง​ถึง​พื้นดิน​กราบไหว้​ตรงหน้า​ดา​วิด. แล้ว​กราบ​ลง​ที่​เท้า​ของ​ท่าน​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ขอ​รับโทษ​นั้น, ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทูล​ต่อ​ท่าน, และ​จง​ฟัง​คำ​ทาส​ของ​ท่าน​เถิด. ขอ​อย่า​ได้​ใส่ใจ​ใน​เรื่อง​คน​เลวทราม​เช่น​นา​บาล​นี้​เลย, ด้วย​ชื่อ​เขา​เป็น​อย่างไร ตัว​เขา​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น; เขา​ชื่อ​นา​บาล​และ​ความ​โฉด​เขลา​อยู่​ที่​เขา, แต่​ทา​สี​ของ​ท่าน​ไม่​เห็น​ชายหนุ่ม​ซึ่ง​ท่าน​ไว้​ใช้​มา​นั้น​เลย. ท่าน​เจ้าข้า, ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่, และ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด, พระองค์​จะ​ทรง​หน่วงเหนี่ยว​ท่าน​ไว้​ให้​พ้น​จาก​บาป​ฆ่า​คน, เป็น​การ​แก้แค้น​ด้วย​มือ​ของ​ตนเอง​ฉันนั้น, ให้​พวก​ศัตรู​และ​ผู้​ที่​หา​ช่อง​ปอง​ร้าย​ต่อ​ท่าน​เป็น​เหมือน​นา​บาลเถิด. ของ​ให้​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ไว้​นำมา​ถวาย, ขอ​ให้​แจก​แก่​ชายหนุ่ม​ที่​ตาม​ท่าน​ไป​นั้น. ขอ​โปรด​ยกโทษ​ทา​สี​ของ​ท่าน, ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​คงจะ​ทรง​บำรุง​เชื้อ​วงศ์​ของ​ท่าน​ให้​มั่นคง​อยู่, เพราะ​ท่าน​เคย​ทำ​สงคราม​ของ​พระองค์​และ​จะ​ไม่​ทรง​ถือ​ผิด​ใน​ท่าน​ตลอด​ชั่ว​อายุ. แม้ว่า​จะ​มี​ผู้ใด​ยก​ไล่​ติดตาม​มา​จะ​ประหาร​ชีวิต​ของ​ท่าน, ถึงกระนั้น​ก็ดี, ชีวิต​ของ​ท่าน​คงจะ​รวบรวม​ไว้​ใน​หมู่​วิญญาณ​อยู่​กับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, แต่​ส่วน​วิญญาณ​ศัตรู​ของ​ท่าน​นั้น​จะ​ต้อง​เหวี่ยง​ซัด​ไป​ประดุจ​ลูก​ส​ลิง​ออก​จาก​รัง. เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​กระทำ​ความ​ดี​แก่​ท่าน​ตาม​บรรดา​พระ​ดำรัส, คือ​จะ​ตั้ง​ท่าน​ให้​ปกครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล. การ​นี้​จะ​ไม่​เป็น​เหตุ​ให้​ท่าน​เป็นทุกข์​เสียใจ​เลย​ด้วย​เรื่อง​ที่​ไว้​ฆ่า​คน​ให้​โลหิต​ตก​โดย​มิใช่​เหตุ, หรือ​แก้แค้น​ด้วย​ตนเอง, เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​ท่าน​เจริญ​ดี​แล้ว, ขอ​ระลึก​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ด้วย ดา​วิด​จึง​กล่าว​แก่​อะบีฆายิล​ว่า, สาธุการ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​ทรง​โปรด​ให้​เจ้า​มา​พบ​เรา​วันนี้. ขอบคุณ​สติปัญญา​ของ​เจ้า​และ​ขอบคุณ​ซึ่ง​เจ้า​ได้​หน่วงเหนี่ยว​เรา​ไว้ วันนี้​ให้​พ้น​จาก​บาป​ฆ่า​คน, และ​มิ​ให้​แก้แค้น​ด้วย​มือ​ของ​ตนเอง. พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ผู้​ทรง​หน่วงเหนี่ยว​เรา​ไว้​ไม่​ให้​ทำ​อันตราย​แก่​เจ้า, ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, ถ้า​เจ้า​ไม่​รีบ​มา​พบปะ​กัน​เรา, ชั้น​แต่​เด็กชาย​ที่​เกี่ยว​ข้อง​กับ​นา​บาล, จะ​ไม่​เหลือ​จน​รุ่งเช้า​สัก​คน​เดียว. ดา​วิด​จึง​รับ​ของ​ให้​จาก​มือ​นาง​นั้น, แล้ว​กล่าว​ว่า, เชิญ​กลับ​ไป​บ้าน​เป็นสุข​เถิด, เรา​ได้​เชื่อ​คำ​ของ​เจ้า ๆ ก็ได้​ความ​ชอบแล้ว ครั้น​อะบีฆายิล​มา​ถึง​นา​บาล, ก็​มี​การ​เลี้ยง​ที่​บ้าน, ดุจ​การ​เลี้ยง​ของ​กษัตริย์​, และ​ใจ​นา​บาล​ก็​รื่นเริง​ด้วย​ความ​เมา, นาง​มิได้​แจ้งความ​หนักเบา​สัก​คำ​เดียว​จน​รุ่งเช้า. ครั้น​รุ่งเช้า​พอ​นา​บาล​สร่าง​เมา​น้ำ​องุ่น​แล้ว, ภรรยา​ก็​เล่า​คำ​เหล่านั้น​ให้​ฟัง, จิตต์ใจ​ของ​นา​บาล​แทบ​จะ​ขาด​ออก, ก็​เลย​สลบ​นิ่ง​อยู่​ดุจ​ก้อน​หิน, ครั้น​ล่วง​ไป​ได้​ประมาณ​สิบ​วันพระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ลงโทษ​นา​บาล​จนถึง​แก่​ชีวิต เมื่อ​ดา​วิด​ได้ยิน​ข่าว​ว่า​นา​บาล​ตาย​แล้ว, จึง​กล่าว​ว่า, สาธุการ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​แก้แค้น​แทน​เรา, เพราะ​ความ​ประมาท​หมิ่น​ของ​นา​บาล, และ​ทรง​ยึดเหนี่ยว​ผู้​ทาส​แห่ง​พระองค์​ไว้​ไม่​ให้​ทำ​ผิด, แต่​ความผิด​ของ​นา​บาล​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​กลับ​ทับ​ศีรษะ​ของ​ตนเอง, ดาวิด​จึง​ใช้​คน​ไป​พูด​กับ​อะบีฆายิล​ว่า​จะ​ขอ​รับ​เลี้ยง​นาง​เป็น​ภรรยา​ของ​ท่าน. ครั้น​คนใช้​ของ​ดา​วิด​มา​ถึง​อะบีฆายิล​ที่​คา​รเม็ล, จึง​บอก​ว่า, ดาวิด​สั่ง​ให้​พวกเรา​มา​สู่ขอ​รับ​นาง​เป็น​ภรรยา​ของ​ท่าน. นาง​ก็​ลุก​ขึ้น​ก้มหน้า​ลง​ถึง​พื้นดิน​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​เป็น​เสมอ​ทา​สี​สำหรับ​จะ​ได้​ล้าง​เท้า​คนใช้​ของ​นาย. นาง​อะบีฆายิล​ก็​รีบ​ลุก​ขึ้น​ขี่​ลา​ตาม​คนใช้​ของ​ดา​วิด​ไป มี​ทา​สี​ห้า​คน​ตาม​นาง​ไป, แล้ว​นาง​ก็ได้​เป็น​ภรรยา​ของ​ดา​วิด ดา​วิด​ก็​รับ​นาง​อะฮี​โน​อำ​ชาว​ยิศเรล​ด้วย, และ​นาง​ทั้ง​สอง​คน​นี้​ได้​เป็น​ภรรยา​ของ​ท่าน. ส่วน​มี​คัล​ภรรยา​ของ​ดา​วิด​นั้น​ซา​อูล​ราช​บิดา​ได้​ยก​ให้แก่​ฟา​ละ​ตี​บุตร​ลา​ยิศ​ชาว​ฆาลิม</verse>
				<verse number="2">มี​ชน​ชาว​มา​โอน​คน​หนึ่ง​เป็น​ผู้​มี​ทรัพย์​อยู่​ที่​คา​รเม็ล, ชาย​นั้น​เป็น​คน​บริบูรณ์ มี​แกะ​สาม​พัน​ตัว​กับ​แพะ​พัน​หนึ่ง, ท่าน​กำลัง​ตัด​ขน​แกะ​อยู่​ที่​คา​รเม็ล.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ผู้​นั้น​ชื่อ​นา​บาล, ภรรยา​ชื่อ​อะบีฆายิล, ส่วน​นาง​นั้น​เป็น​ผู้​มี​ความ​รู้​รอบคอบ ทั้ง​รูปร่าง​ก็​น่าดู, แต่​ส่วน​สามี​เป็น​คน​เลวทราม, เป็น​คนใน​พงศ์พันธุ์​คา​เล็บ.</verse>
				<verse number="4">ดา​วิด​อยู่​ใน​ป่า​ได้ยิน​ข่าว​ว่า, นา​บาล​กำลัง​ตัด​ขน​แกะ​ของ​ตน​อยู่.</verse>
				<verse number="5">ดา​วิด​ก็​เรียก​ชายหนุ่ม​สิบ​คน​มา​สั่ง​ว่า, จง​ขึ้น​ไป​หา​นา​บาล​ที่​คา​รเม็ล,แล้ว​คำนับ​ท่าน​ใน​นาม​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="6">จง​กล่าว​อย่าง​นี้​ว่า, ขอ​ท่าน​จง​เจริญ​เป็นสุข​กับ​บรรดา​ครอบครัว​ของ​ท่าน, และ​ทั้ง​ผู้​ซึ่ง​เกี่ยว​ข้อง​กับ​ท่าน​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="7">บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​ข่าว​ว่า, ผู้​ตัด​ขน​แกะ​อยู่​กับ​ท่าน, แต่​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ของ​ท่าน​ได้​อาศัย​อยู่​กับ​พวกเรา, เรา​ไม่​ทำ​อันตราย​แก่​เขา, ทั้ง​ไม่​ให้​มี​ความ​เสียหาย​ตลอดเวลา​ที่​เขา​อาศัย​อยู่​ใน​คา​รเมล​นั้น.</verse>
				<verse number="8">จง​ถาม​คนใช้​ของ​ท่าน, แล้ว​เขา​จะ​บอก​ท่าน​ตาม​จริง, เพราะ​เหตุ​ฉะนั้น​ขอ​ให้​ท่าน​แสดง​ความ​กรุณาคุณ​ต่อ​คนใช้​เหล่านี้, ด้วย​เรา​มา​หา​ใน​เวลา​วัน​ดี, ท่าน​มี​อะไร​อยู่​พร้อม​แล้ว, โปรด​ยก​ให้แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า​และ​ให้แก่​ดา​วิด​บุตร​ของ​ท่าน​เถิด</verse>
				<verse number="9">ครั้น​คนใช้​ของ​ดา​วิด​ไป​ถึง, จึง​บอก​นา​บาล​ตาม​คำ​เหล่านี้​ใน​นาม​ของ​ดา​วิด, แล้ว​ก็​หยุด.</verse>
				<verse number="10">นา​บาล​ตอบ​แก่​คนใช้​ของ​ดา​วิด​ว่า, ดาวิด​คือ​ผู้ใด? บุตรชาย​ยิซัย​คือ​ผู้ใด? ทุกวันนี้​มี​บ่าว​หลาย​คน​ได้​หนี​ไป​จาก​นาย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​เอา​ขนม​และ​น้ำ​ของ​เรา, กับ​เนื้อสัตว์​ที่​เรา​ได้​ฆ่า​เลี้ยง​หมู่​คน​ตัด​ขน​แกะ​ของ​เรา, ยก​ให้แก่​หมู่​คน​ที่​เรา​ไม่​รู้​ว่า​มา​แต่ไหน​หรือ?</verse>
				<verse number="12">คนใช้​ของ​ดา​วิด​ก็​หัน​หน้า​กลับ​มา​ตาม​ทาง​เดิม, แจ้ง​ถ้อยคำ​เหล่านี้​แก่​ดา​วิด​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="13">ดา​วิด​จึง​สั่ง​พรรคพวก​ของ​ท่าน​ว่า, ให้​ทุกคน​สะพาย​กระบี่​ของ​ตน​ไว้, เขา​ก็​มา​ทำ​ตาม, ส่วน​ดา​วิด​สะพาย​กระบี่​ของ​ท่าน​ด้วย, เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตาม​ดา​วิด​ขึ้น​ไป​สี่​ร้อย​คน, และ​เฝ้า​เครื่องใช้​ส​รอย​อยู่​สอง​ร้อย​คน</verse>
				<verse number="14">มี​ผู้​หนึ่ง​ใน​หมู่​คนใช้​มาบ​อก​อะบีฆายิล​ภรรยา​นา​บาล​ว่า, ดาวิด​ใช้​ทูต​มา​กล่าว​คำนับ​นาย​ของ​พวกเรา, แต่​นาย​กลับ​ดุ​เอา​คน​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="15">แต่​พวก​ชน​เหล่านั้น​ก็ได้​แสดง​กรุณาคุณ​ต่อ​เรา​อย่างยิ่ง เขา​ไม่​ทำ​อันตราย​แก่​เรา​เลย, เรา​ไม่​ขาดเหลือ​สิ่งใดๆ ตลอดเวลา​เรา​เที่ยว​ไป​มา​กับ​เขา​ตาม​ทุ่งนา​นั้น.</verse>
				<verse number="16">เขา​เป็น​ดุจ​กำแพง​กั้น​พวกเรา​ไว้, ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน, ตลอดเวลา​ที่​เรา​เลี้ยง​ฝูง​แกะ​อยู่​กับ​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="17">บัดนี้​จง​พิจารณา​ดู​ว่า​ท่าน​จะ​ทำ​อย่างไร, ด้วย​เขา​หมาย​ร้าย​ต่อ​นาย​ของ​เรา, กับ​ทั้ง​บรรดา​พงศ์พันธุ์​เพราะ​นาย​ของ​ท่าน, เป็น​คน​พาล​ไม่​มีใคร​พูด​กับ​เขา​ได้</verse>
				<verse number="18">นาง​อะบีฆายิล​ก็​รีบ​จัดแจง​ขนม​สอง​ร้อย​ก้อน, น้ำ​องุ่น​สอง​ขวด​หนัง, แกะ​ห้า​ตัว, เตรียม​ไว้​พร้อม, ข้าว​ขั้ว​ห้า​ถัง, ลูก​องุ่น​ร้อย​พวง, และ​ขนม​มะเดื่อ​เทศ​สอง​ร้อย​แผ่น, บรรทุก​ลา​ไว้.</verse>
				<verse number="19">สั่ง​คนใช้​ว่า, จง​ไป​ก่อน​เถิด แล้ว​เรา​จะ​ตาม​ไป, แต่​นาง​ไม่​บอก​ให้​นา​บาล​สามี​รู้.</verse>
				<verse number="20">อยู่​มา​เมื่อ​กำลัง​ขี่​ลา​ลง​ไป​ตาม​ซอก​ภูเขา, ทันใดนั้น, ดาวิด​กับ​พรรคพวก​กำลัง​ลง​มา​ด้วย​นาง​ก็​พบ​เขา​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​ดา​วิด​ได้​กล่าว​ไว้​แล้ว​ว่า แท้จริง​เรา​ได้​รักษา​สิ่ง​สาร​พัตร​ของ​ผู้​นี้​ไว้​ใน​ป่า​เปล่าๆ มิได้​ให้​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​บกพร่อง​เสียหาย​เลย, เขา​ยัง​ทำชั่ว​สนองคุณ​เรา,</verse>
				<verse number="22">ขอ​พระเจ้า​ทรง​กระทำ​แก่​ศัตรู​ของ​ดา​วิด​อย่าง​นั้น, และ​ให้​ยิ่งกว่านั้น​อีก, ถ้า​แม้น​เรา​ให้​เหลือ​แก่​เขา​นั้น​แต่​เด็กชาย​คน​เดียว​จน​รุ่งเช้า</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​อะบีฆายิล​เห็น​ดา​วิด, ก็​รีบ​ลง​จาก​หลัง​ลา, ก้มหน้า​ลง​ถึง​พื้นดิน​กราบไหว้​ตรงหน้า​ดา​วิด.</verse>
				<verse number="24">แล้ว​กราบ​ลง​ที่​เท้า​ของ​ท่าน​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ขอ​รับโทษ​นั้น, ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทูล​ต่อ​ท่าน, และ​จง​ฟัง​คำ​ทาส​ของ​ท่าน​เถิด.</verse>
				<verse number="25">ขอ​อย่า​ได้​ใส่ใจ​ใน​เรื่อง​คน​เลวทราม​เช่น​นา​บาล​นี้​เลย, ด้วย​ชื่อ​เขา​เป็น​อย่างไร ตัว​เขา​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น; เขา​ชื่อ​นา​บาล​และ​ความ​โฉด​เขลา​อยู่​ที่​เขา, แต่​ทา​สี​ของ​ท่าน​ไม่​เห็น​ชายหนุ่ม​ซึ่ง​ท่าน​ไว้​ใช้​มา​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="26">ท่าน​เจ้าข้า, ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่, และ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด, พระองค์​จะ​ทรง​หน่วงเหนี่ยว​ท่าน​ไว้​ให้​พ้น​จาก​บาป​ฆ่า​คน, เป็น​การ​แก้แค้น​ด้วย​มือ​ของ​ตนเอง​ฉันนั้น, ให้​พวก​ศัตรู​และ​ผู้​ที่​หา​ช่อง​ปอง​ร้าย​ต่อ​ท่าน​เป็น​เหมือน​นา​บาลเถิด.</verse>
				<verse number="27">ของ​ให้​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ไว้​นำมา​ถวาย, ขอ​ให้​แจก​แก่​ชายหนุ่ม​ที่​ตาม​ท่าน​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="28">ขอ​โปรด​ยกโทษ​ทา​สี​ของ​ท่าน, ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​คงจะ​ทรง​บำรุง​เชื้อ​วงศ์​ของ​ท่าน​ให้​มั่นคง​อยู่, เพราะ​ท่าน​เคย​ทำ​สงคราม​ของ​พระองค์​และ​จะ​ไม่​ทรง​ถือ​ผิด​ใน​ท่าน​ตลอด​ชั่ว​อายุ.</verse>
				<verse number="29">แม้ว่า​จะ​มี​ผู้ใด​ยก​ไล่​ติดตาม​มา​จะ​ประหาร​ชีวิต​ของ​ท่าน, ถึงกระนั้น​ก็ดี, ชีวิต​ของ​ท่าน​คงจะ​รวบรวม​ไว้​ใน​หมู่​วิญญาณ​อยู่​กับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, แต่​ส่วน​วิญญาณ​ศัตรู​ของ​ท่าน​นั้น​จะ​ต้อง​เหวี่ยง​ซัด​ไป​ประดุจ​ลูก​ส​ลิง​ออก​จาก​รัง.</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​กระทำ​ความ​ดี​แก่​ท่าน​ตาม​บรรดา​พระ​ดำรัส, คือ​จะ​ตั้ง​ท่าน​ให้​ปกครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="31">การ​นี้​จะ​ไม่​เป็น​เหตุ​ให้​ท่าน​เป็นทุกข์​เสียใจ​เลย​ด้วย​เรื่อง​ที่​ไว้​ฆ่า​คน​ให้​โลหิต​ตก​โดย​มิใช่​เหตุ, หรือ​แก้แค้น​ด้วย​ตนเอง, เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​ท่าน​เจริญ​ดี​แล้ว, ขอ​ระลึก​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="32">ดา​วิด​จึง​กล่าว​แก่​อะบีฆายิล​ว่า, สาธุการ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​ทรง​โปรด​ให้​เจ้า​มา​พบ​เรา​วันนี้.</verse>
				<verse number="33">ขอบคุณ​สติปัญญา​ของ​เจ้า​และ​ขอบคุณ​ซึ่ง​เจ้า​ได้​หน่วงเหนี่ยว​เรา​ไว้ วันนี้​ให้​พ้น​จาก​บาป​ฆ่า​คน, และ​มิ​ให้​แก้แค้น​ด้วย​มือ​ของ​ตนเอง.</verse>
				<verse number="34">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ผู้​ทรง​หน่วงเหนี่ยว​เรา​ไว้​ไม่​ให้​ทำ​อันตราย​แก่​เจ้า, ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, ถ้า​เจ้า​ไม่​รีบ​มา​พบปะ​กัน​เรา, ชั้น​แต่​เด็กชาย​ที่​เกี่ยว​ข้อง​กับ​นา​บาล, จะ​ไม่​เหลือ​จน​รุ่งเช้า​สัก​คน​เดียว.</verse>
				<verse number="35">ดา​วิด​จึง​รับ​ของ​ให้​จาก​มือ​นาง​นั้น, แล้ว​กล่าว​ว่า, เชิญ​กลับ​ไป​บ้าน​เป็นสุข​เถิด, เรา​ได้​เชื่อ​คำ​ของ​เจ้า ๆ ก็ได้​ความ​ชอบแล้ว</verse>
				<verse number="36">ครั้น​อะบีฆายิล​มา​ถึง​นา​บาล, ก็​มี​การ​เลี้ยง​ที่​บ้าน, ดุจ​การ​เลี้ยง​ของ​กษัตริย์​, และ​ใจ​นา​บาล​ก็​รื่นเริง​ด้วย​ความ​เมา, นาง​มิได้​แจ้งความ​หนักเบา​สัก​คำ​เดียว​จน​รุ่งเช้า.</verse>
				<verse number="37">ครั้น​รุ่งเช้า​พอ​นา​บาล​สร่าง​เมา​น้ำ​องุ่น​แล้ว, ภรรยา​ก็​เล่า​คำ​เหล่านั้น​ให้​ฟัง, จิตต์ใจ​ของ​นา​บาล​แทบ​จะ​ขาด​ออก, ก็​เลย​สลบ​นิ่ง​อยู่​ดุจ​ก้อน​หิน,</verse>
				<verse number="38">ครั้น​ล่วง​ไป​ได้​ประมาณ​สิบ​วันพระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ลงโทษ​นา​บาล​จนถึง​แก่​ชีวิต</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​ดา​วิด​ได้ยิน​ข่าว​ว่า​นา​บาล​ตาย​แล้ว, จึง​กล่าว​ว่า, สาธุการ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​แก้แค้น​แทน​เรา, เพราะ​ความ​ประมาท​หมิ่น​ของ​นา​บาล, และ​ทรง​ยึดเหนี่ยว​ผู้​ทาส​แห่ง​พระองค์​ไว้​ไม่​ให้​ทำ​ผิด, แต่​ความผิด​ของ​นา​บาล​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​กลับ​ทับ​ศีรษะ​ของ​ตนเอง, ดาวิด​จึง​ใช้​คน​ไป​พูด​กับ​อะบีฆายิล​ว่า​จะ​ขอ​รับ​เลี้ยง​นาง​เป็น​ภรรยา​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="40">ครั้น​คนใช้​ของ​ดา​วิด​มา​ถึง​อะบีฆายิล​ที่​คา​รเม็ล, จึง​บอก​ว่า, ดาวิด​สั่ง​ให้​พวกเรา​มา​สู่ขอ​รับ​นาง​เป็น​ภรรยา​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="41">นาง​ก็​ลุก​ขึ้น​ก้มหน้า​ลง​ถึง​พื้นดิน​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​เป็น​เสมอ​ทา​สี​สำหรับ​จะ​ได้​ล้าง​เท้า​คนใช้​ของ​นาย.</verse>
				<verse number="42">นาง​อะบีฆายิล​ก็​รีบ​ลุก​ขึ้น​ขี่​ลา​ตาม​คนใช้​ของ​ดา​วิด​ไป มี​ทา​สี​ห้า​คน​ตาม​นาง​ไป, แล้ว​นาง​ก็ได้​เป็น​ภรรยา​ของ​ดา​วิด</verse>
				<verse number="43">ดา​วิด​ก็​รับ​นาง​อะฮี​โน​อำ​ชาว​ยิศเรล​ด้วย, และ​นาง​ทั้ง​สอง​คน​นี้​ได้​เป็น​ภรรยา​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="44">ส่วน​มี​คัล​ภรรยา​ของ​ดา​วิด​นั้น​ซา​อูล​ราช​บิดา​ได้​ยก​ให้แก่​ฟา​ละ​ตี​บุตร​ลา​ยิศ​ชาว​ฆาลิม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ชาวเมือง​ซิ​ฟ​มา​หา​ซา​อูล​ที่​ภูเขา​ฆิบ​อา, ทูล​ว่า, ดาวิด​ซ่อน​ตัว​อยู่​ที่​เนินเขา​ฮะ​กีฬา, ที่อยู่​ตรง​ป่า​กันดาร​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="2">ซา​อูล​ก็​เสด็จ​ไป​ที่​ป่า​ซีฟ​กับ​ทหาร​ยิศ​รา​เอล​ที่​ฉกรรจ์​สาม​พัน​คน, เพื่อ​จะ​ค้นหา​ดา​วิด​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="3">ซา​อูล​ได้​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​เนินเขา​ฮะ​กีฬา, ซึ่ง​อยู่​ริม​ทางตรง​ป่า​กันดาร, แต่​ดา​วิด​อาศัย​อยู่​ใน​ป่า​นั้น​แจ้ง​ว่า​ซา​อูล​ได้​ตาม​มา.</verse>
				<verse number="4">จึง​ใช้​คน​ไป​สอด​แนม​ดู, ก็​รู้​ว่า​ซา​อูล​มา​จริง.</verse>
				<verse number="5">ดา​วิด​จึง​มา​ยัง​ตำบล​ซึ่ง​ซา​อูล​ตั้ง​ค่าย​อยู่​นั้น, แล้ว​ตรวจตรา​ดู​สถานที่​ซา​อูล​ได้​ประทับ​อยู่​กับ​อับ​เนร​บุตร​เนร​แม่ทัพ, ฝ่าย​ซา​อูล​นั้น​บรรทม​หลับ​อยู่​ท่ามกลาง​วง​เกวียน, มี​พวก​พล​โยธา​ได้​ล้อมรอบ</verse>
				<verse number="6">ดาวิด​จึง​ถาม​อะฮีเมเล็ค​ชาว​ฮีธี, และ​อะ​บิ​ซัย​บุตรชาย​ซะ​รู​ยา​น้อง​ชาย​โย​อาบ​ว่า, ใคร​จะ​ไป​เฝ้า​ซา​อูล​กับ​เรา​ที่​ค่าย? อะ​บิ​ซัย​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป.</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​ดา​วิด​กับ​อะ​บิ​ซัย​เข้า​มา​ยัง​กองทัพ​ใน​เวลา​กลางคืน, ขณะ​ซา​อูล​กำลัง​บรรทม​หลับ​อยู่​กลาง​วง​เกวียน​ปัก​หอก​ของ​ท่าน​ไว้​ที่ดิน​ข้าง​พระ​เศียร, มี​อับ​เนร​กับ​หมู่​พล​โยธา​นอน​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="8">อะ​บิ​ซัย​พูด​แก่​ดา​วิด​ว่า, วันนี้​พระเจ้า​ทรง​มอบ​ศัตรู​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน​แล้ว, บัดนี้​ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​เอา​หอก​นั้น​แทง​ให้​ทะลุ​ติด​กับ​ดิน​ทีเดียว, ไม่​ต้อง​ซ้ำ​อีก.</verse>
				<verse number="9">ดา​วิด​จึง​ห้าม​อะ​บิ​ซัย​ว่า, อย่า​ทำลาย​ชีวิต​ของ​ท่าน​เลย, ด้วย​มี​ผู้ใด​เล่า​ที่​เหยียด​มือ​ออก​ต่อสู้​ผู้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ชะ​โลม​แล้ว​จะ​ไม่​มี​โทษ?</verse>
				<verse number="10">ดาวิด​พูด​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด พระองค์​คงจะ​ทำลาย​ชีวิต​ของ​ท่าน, มิฉะนั้น​เวลา​สิ้นพระชนม์​จะ​มา​ถึง, หรือ​ท่าน​คงจะ​วิ​นา​ศ​ไป​ใน​การ​สงคราม​เป็นแน่​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="11">ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ห้ามปราม​อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​เหยียด​มือ​ออก​ต่อสู้​ผู้​ที่​พระองค์​ทรง​ชะ​โลม​แล้ว, บัดนี้​ขอ​ให้​เก็บ​หอก​ซึ่ง​ปัก​อยู่​ข้าง​พระ​เศียร​กับ​ขวด​น้ำ, แล้ว​ให้​เรา​พา​กัน​ไป​เสีย.</verse>
				<verse number="12">ดา​วิด​จึง​ไว้​เก็บ​หอก​กับ​ขวด​น้ำ​มา​จาก​ข้าง​พระ​เศียร​ซา​อูล แล้ว​ก็ได้​เอา​ไป​เสีย, ไม่​มี​ใคร​รู้เห็น​หรือ​ตื่น, ด้วย​ต่าง​คน​ต่าง​หลับ​อยู่​ทั้งสิ้น, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​หลับ​สนิท</verse>
				<verse number="13">ดา​วิด​จึง​ข้าม​ฟาก​ไป​ยืน​อยู่​บน​ยอด​ภูเขา​ห่างไกล​จาก​กัน​มาก.</verse>
				<verse number="14">แล้ว​จึง​ร้องเรียก​กองทหาร​กับ​อับ​เนร​บุตร​เนร​ว่า, อับ​เนร​ไม่​ตอบ​หรือ? อับ​เนร​ตอบ​ว่า, ใคร​มา​ร้องเรียก​รบกวน​กษัตริย์?</verse>
				<verse number="15">ดา​วิด​ถาม​อับ​เนร​ว่า, ท่าน​เป็น​คน​กล้าหาญ? ทั้ง​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล​ไม่​มี​ใคร​จะ​เปรียบ​ได้​มิใช่​หรือ? ทำไม​ท่าน​จึง​ไม่​เฝ้า​รักษา​เจ้านาย​ของ​ท่าน​ผู้​เป็น​กษัตริย์​เล่า? เพราะว่า​มี​คน​หนึ่ง​เข้า​มา​จะ​สังหาร​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ท่าน​เสีย.</verse>
				<verse number="16">ซึ่ง​ท่าน​ทำ​กิริยา​อย่าง​นี้​เป็น​การ​ไม่​สมควร. พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ควร​รับโทษ​ถึง​ชีวิต, เพราะ​เหตุ​ไม่​เฝ้า​รักษา​เจ้านาย​ของ​ตน, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ชะ​โลม​แล้ว​แน่​ฉันนั้น, จง​ดู​หอก​ของ​กษัตริย์​กับ​ขวด​น้ำ, ซึ่ง​เคย​วาง​ได้​ข้าง​พระ​เศียร, บัดนี้​อยู่​ที่ไหน​เล่า.</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​ซา​อูล​สดับ​ฟัง​ทรง​ทราบ​ว่า​เป็น​เสียง​ดา​วิด, จึง​ตรัส​ถาม​ว่า, ดาวิด​บุตร​เอ๋ย, นี่​เป็น​เสียง​เจ้า​หรือ? ดาวิด​ทูล​ตอบ​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​เป็น​เสียง​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ทูล​ต่อไป​ว่า, พระองค์​ทรง​ไล่​ติดตาม​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​เหตุไร? ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​สิ่ง​ไร​หรือ​มี​ความผิด​อย่างไร​ติด​มือ​ข้าพ​เจ้า?</verse>
				<verse number="19">ข้า​แต่​กษัตริย์​, ขอ​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​คำ​ทูล​แห่ง​ข้าพ​เจ้า. แม้ว่า​ผู้​ที่​ได้​ยุยง​ท่าน​ต่อ​ข้าพ​เจ้า​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ให้​พระองค์​พอ​พระทัย​ใน​เครื่องบูชา: แม้ว่า​เป็น​มนุษย์​ชาติ ขอ​ให้​เขา​ต้อง​สาปแช่ง​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ด้วย​วันนี้​เขา​ได้​ขับไล่​ข้าพ​เจ้า​ไป, ไม่​ให้​รับ​ส่วน​มรดก​ใน​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประทาน​ให้, กับ​กล่าว​ว่า​จง​ไป​ปฏิบัติ​พระ​อื่นๆ เถิด.</verse>
				<verse number="20">ขอ​อย่า​ให้​โลหิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​ตก​ถึง​ดิน​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา: ด้วย​กษัตริย์​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​เสด็จ​มา​เพื่อ​ค้นหา​หมัด​ตัว​หนึ่ง, ดุจ​ผู้​ไล่​ตาม​นก​กระ​ทา​ที่​ภูเขา.</verse>
				<verse number="21">ซา​อูล​ก็​ทรง​รับ​ว่า, ได้​ทำ​ผิด​แล้ว ดาวิด​บุตร​เอ๋ย, จง​กลับ​มา​เถิด, ด้วย​เรา​จะ​ไม่​ทำร้าย​แก่​เจ้า​ต่อไป, เหตุ​ว่า​วันนี้​ชีวิต​ของ​เรา​เป็น​ประเสริฐ​แก่​ตา​ของ​เจ้า, ดู​เถิด​เรา​ได้​ทำ​ล่วงเกิน​หลงผิด​มาก​ไป.</verse>
				<verse number="22">ดา​วิด​ทูล​ตอบ​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​ขอ​ทอด​พระเนตร​ดู​หอก​เถิด! ขอ​ให้​คน​หนุ่ม​ผู้​หนึ่ง​มา​รับ​เอาเถิด.</verse>
				<verse number="23">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ตอบแทน​แก่​ทุกคน​ตาม​ความ​ชอบธรรม​และ​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​ตน, ด้วย​พระองค์​ทรง​มอบ​ท่าน​ไว้​ใน​มือ​ข้าพ​เจ้า​วันนี้, แต่​ข้าพ​เจ้า​มิได้​เหยียด​มือ​ออก​ต่อสู้​ผู้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ชะ​โลม​แล้ว.</verse>
				<verse number="24">ดู​เถิด, วันนี้​ข้าพ​เจ้า​ถือ​ว่า​พระชนม์​ของ​พระองค์​วิเศษ​ฉันใด, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ถือ​ว่า​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​วิเศษ​ฉันนั้น, ขอ​พระองค์​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​ความ​ทุกข์​เบียด​เบียฬ​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="25">ซา​อูล​จึง​ทรง​ตรัส​ว่า, ดาวิด​บุตร​เอ๋ย, จง​รับ​พรถิด, คงจะ​สำเร็จ​การ​และ​มี​ชัย​ชะ​นะ, แล้ว​ดา​วิด​จึง​ไป​ตาม​ที่​ของ​ตน, และ​ซา​อูล​เสด็จ​กลับ​ยัง​ที่​ประทับ​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ดา​วิด​ตริตรอง​ใน​ใจ​ว่า, เรา​จะ​ถึงแก่​พินาศ​โดย​หัตถ์​ของ​ซา​อูล​สัก​วันหนึ่ง เว้นแต่​จะ​รีบ​หนี​ไป​อยู่​แผ่น​ดิน​ฟะลิศ​ตีม, แล้ว​ซา​อูล​จะ​ไม่​คิด​หา​เรา​ทั่ว​ตลอด​พระราช​อาณาจักร​ยิศ​รา​เอล, เรา​จึง​จะ​พ้น​ไป​ได้.</verse>
				<verse number="2">ดา​วิด​ก็​ยก​กองทหาร​หก​ร้อย​คน​ข้าม​ไป​หา​อา​คิช​พระเจ้าแผ่น​ดิน​ฆัธ, ผู้​เป็น​ราช​โอรส​ของ​มา​โอก.</verse>
				<verse number="3">ดา​วิด​กับ​พรรคพวก​และ​ครอบครัว​ของ​คน​เหล่านั้น, ได้​อาศัย​อยู่​กับ​อา​คิช ณ เมือง​ฆัธ, ดาวิด​กับ​ภรรยา​ทั้ง​สอง​คือ​อะฮี​โน​อำ​ชาว​ยิศเรล, และ​อะบีฆายิล (เดิม​เป็น) ภรรยา​นา​บาล​ชาว​คา​รเม็ล.</verse>
				<verse number="4">มี​ผู้​ทูล​ซา​อูล​ว่า, ดาวิด​หนี​ไป​เมือง​ฆัธ​แล้ว, ซา​อูล​ก็​ไม่​เสด็จ​เที่ยว​สืบหา​ต่อไป</verse>
				<verse number="5">ดา​วิด​ทูล​อา​คิช​ว่า, ถ้า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ที่​พอ​พระทัย​ท่าน​แล้ว ขอ​โปรด​ประทาน​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​ที่​อาศัย, ณ หัวเมือง​ใดๆ ตาม​พระราช​อาณาจักร, แล้วแต่​ท่าน​จะ​ให้ แต่​ขอ​อย่า​ให้​อยู่​ใกล้ชิด​กับ​ท่าน​ใน​กรุง​มหานคร.</verse>
				<verse number="6">ใน​ทันใดนั้น​อา​คิช​พระราชทาน​เมือง​ซิ​คลัฆ​ให้​ดา​วิด, เพราะ​เหตุ​นั้น​เมือง​ซิ​คลัฆ​จึง​ขึ้น​แก่​กษัตริย์​ยูดา​ตราบเท่า​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="7">ดา​วิด​อาศัย​อยู่ ณ แผ่น​ดิน​ฟะลิศ​ตีม​ได้​ปี​หนึ่ง​กับ​สี่​เดือน</verse>
				<verse number="8">ดา​วิด​ก็​ยก​กองทัพ​ไป​ตี​ชาว​ฆะซูร, ชาว​ฆี​ระ​ซี, และ​ชาว​อะ​มา​เล็ค, ด้วย​ชน​เหล่านั้น​เป็น​ชาว​แผ่น​ดิน​เดิม, อยู่​ข้าง​ตำบล​ซูร, ทาง​จะ​ไป​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต,</verse>
				<verse number="9">ดา​วิด​ก็​ฟัน​ฆ่า​ชาวเมือง​นั้น​ทั้ง​ชาย​หญิง​ไม่​เหลือ, เก็บ​เอา​ตัว​แกะ​โค​ลา​อูฐ​และ​เสื้อผ้า​แล้ว​กลับ​มา​เฝ้า​อา​คิช.</verse>
				<verse number="10">อา​คิช​จึง​ตรัส​ถาม​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไป​ตีเมือง​ใด​บ้าง? ดาวิด​ทูล​ว่า, ไป​ตี​ข้าง​ทิศใต้​เมือง​ยูดา, ทิศใต้​เมือง​ยะรัคเมล, และ​ข้าง​ทิศใต้​เมือง​เคนี.</verse>
				<verse number="11">ดา​วิด​ไม่​ให้​ชาย​หญิง​รอด​มา​ยัง​เมือง​ฆัธ​เลย เกรง​ว่า​พวก​นั้น​จะ​ฟ้องร้อง​โดย​ทูล​ว่า เรา​กระทำ​เช่นนี้, และ​เป็น​ธรรมเนียม​ของ​เรา​อย่าง​นั้น​ตลอดเวลา​ที่​เรา​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ฟะลิศ​ตีม.</verse>
				<verse number="12">อา​คิช​ก็​ไว้ใจ​ใน​ดา​วิด เชื่อ​ว่า​ท่าน​คง​ทำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล, พล​ไพร่​ของ​ท่าน​เกลียดชัง​ท่าน​เสียแล้ว​ท่าน​จะ​สมัคร​เป็น​บ่าว​ของ​เรา​ต่อไป​เป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ใน​กาล​คราว​นั้น, พวก​ฟะลิศ​ตีม​ได้​ยก​กองทัพ​มา​รบพุ่ง​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล, อา​คิช​จึง​รับสั่ง​ดา​วิด​ว่า, ท่าน​คงจะ​ต้อง​ตาม​เรา​ออก​ไป​กับ​กองทัพ​ทั้ง​พล​ของ​ท่าน​ด้วย.</verse>
				<verse number="2">ดา​วิด​ทูล​ว่า, ท่าน​คงจะ​ได้​ทรง​ทราบ​ว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ทำ​อย่างไร, อา​คิช​จึง​ทรง​ตรัส​ว่า, เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จะ​ต้อง​ตั้ง​ท่าน​ไว้​เป็น​ราชองครักษ์​จน​ชีวิต​หาไม่</verse>
				<verse number="3">ซา​มูเอล​ถึงแก่มรณภาพ​แล้ว, และ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​ไว้ทุกข์​จัดการ​ศพ​ที่​รา​มา, ณะบ้านเมือง​ของ​ท่าน, ฝ่าย​ซา​อูล​จึง​ขับไล่​คนทรง​ผี​และ​ผู้​วิเศษ​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​แล้ว,</verse>
				<verse number="4">ชาว​ฟะลิศ​ตีม​ก็​ยก​กองทัพ​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​ซูเนม, ซา​อูล​ได้​เกณฑ์​บรรดา​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ให้​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​ฆี​ละ​โบ​อะ.</verse>
				<verse number="5">ครั้น​ซา​อูล​ทรง​เห็น​กองทัพ​ฟะลิศ​ตีม​ก็​สะดุ้ง​พระทัย มี​ความ​วิตก​กลัว​อย่างยิ่ง.</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ซา​อูล​ทูลถาม​พระ​ยะ​โฮ​วา ๆ ไม่​ทรง​ตรัส​ตอบ​เลย, ด้วย​สุบิน​นิมิตต์, หรือ​ด้วย​รูป​อู​ริม หรือ​ด้วย​ผู้​พยากรณ์​ก็ดี.</verse>
				<verse number="7">ซา​อูล​จึง​มี​รับสั่ง​แก่​พวก​ท่าน​ว่า, จง​หา​หญิง​ทรง​ผี, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ไป​สืบถาม​ที่​เขา, พวก​นั้น​ก็​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, มี​หญิง​ทรง​ผี​อยู่​คน​หนึ่ง​ที่​เอน​โดร์</verse>
				<verse number="8">ซา​อูล​ก็​ปลอมตัว​ทรงเครื่อง​ฉลอง​อย่าง​แปลก, แล้ว​พา​คนใช้​สอง​คน​ไป​ด้วย​กัน, เพื่อ​หา​หญิง​นั้น​ใน​เวลา​กลางคืน, ซา​อูล​จึง​ตรัส​ว่า, ขอ​จง​บอก​เรา​โดย​อำนาจ​ผี, เมื่อ​เรา​จะ​ออก​ชื่อ​ผู้ใด, ให้​ผู้​นั้น​ขึ้น​มา​หา​เรา.</verse>
				<verse number="9">หญิง​นั้น​ทูล​ตอบ​ว่า, ท่าน​ทราบ​แล้ว​ว่า, ซา​อูล​ได้​ทำ​อย่างไร, คือ​ได้​กำจัด​ไล่​คนทรง​ผี​และ​ผู้​วิเศษ​ไป​จาก​พระราช​อาณาจักร​ทั้งสิ้น, เหตุไร​ท่าน​จึง​วาง​บ่วง​แร้ว​ดัก​ข้าพ​เจ้า​ให้​ตาย​เล่า?</verse>
				<verse number="10">ซา​อูล​จึง​สาบาน​ให้​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, เจ้า​จะ​ไม่​มี​ภัยอันตราย, เพราะ​เหตุการณ์​นี้​แน่​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="11">หญิง​นั้น​ก็​ทูลถาม​ว่า, ท่าน​จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​เรียก​ผู้ใด​ขึ้น​มา?</verse>
				<verse number="12">ครั้น​หญิง​นั้น​เห็น​ซา​มูเอล​ก็​ร้อง​ทูล​ซา​อูล​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​ว่า, ล่อลวง​ข้าพ​เจ้า​ทำไม​เล่า? พระองค์​ท่าน​แหละ, คือ​ซา​อูล.</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​จึง​ทรง​ตรัส​แก่​หญิง​นั้น​ว่า, อย่า​กลัว​เลย, เจ้า​ได้​เห็น​อะไร​บ้าง? หญิง​นั้น​ทูล​ว่า, เห็น​เทพารักษ์​กำลัง​ขึ้น​มา​จาก​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="14">ซา​อูล​ตรัส​ถาม​ว่า, ผู้​นั้น​รูปร่าง​อย่างไร? หญิง​นั้น​ทูล​ว่า, เป็น​คนชรา​กำลัง​ขึ้น​มา​ส​รวม​เสื้อ​ยาว, เมื่อ​ซา​อูล​ทราบ​ว่า​เป็น​ซา​มูเอล, จึง​ได้ก้มหน้า​ลง​ถึง​ดิน​กราบไหว้</verse>
				<verse number="15">ซา​มูเอล​ทูลถาม​ซา​อูล​ว่า, เหตุไร​จึง​ได้​รบกวน​เรา​ให้​ขึ้น​มา? ซา​อูล​ตอบ​ว่า, เรา​มี​ความ​ทุกข์ยาก​มาก, ด้วย​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม​ทำ​ศึก​ต่อ​เรา​อยู่, และ​พระเจ้า​ทรง​เสื่อม​ไป​จาก​เรา, ไม่​ทรง​ตรัส​ตอบ​ประการ​ใด ด้วย​ผู้​พยากรณ์​หรือ​ด้วย​นิมิตต์​ฝัน​ก็ดี, เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จึง​เรียก​ท่าน, เพื่อ​จะ​ได้​แจ้ง​ให้​เรา​ทราบ​ว่า​ควร​จะ​ทำ​อย่างไร.</verse>
				<verse number="16">ซา​มูเอล​ทูล​ว่า, เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เสื่อม​จาก​ท่าน​กลับ​เป็น​ข้าศึก​แล้ว, จะ​สืบถาม​ต่อ​เรา​ทำไม​เล่า?</verse>
				<verse number="17">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​เรา​กล่าว​พ​ยา​กร​อย่างไร, พระองค์​ทรง​กระทำ​อย่าง​นั้น​แก่​ท่าน​แล้ว, ได้​ริบ​เอา​แผ่น​ดิน​จาก​ท่าน, ประทาน​ให้แก่​สหาย​ของ​ท่าน, คือ​ดา​วิด.</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ท่าน​มิได้​เชื่อฟัง​พระ​ดำรัส, และ​หา​ได้​ทำ​ให้​พระ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์​ต่อ​ชาติ​อะ​มา​เล็ค​สำเร็จ​ไม่, เหตุ​ฉะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​กระทำ​เช่นนี้​ใน​วันนี้.</verse>
				<verse number="19">อนึ่ง, พระองค์​จะ​ทรง​มอบ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไว้​ด้วย​กัน​กับ​ท่าน, ใน​อำนาจ​ชาว​ฟะลิศ​ตีม, พรุ่งนี้​ท่าน​กับ​ราชบุตร​จะ​ต้อง​อยู่​กับ​เรา, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​มอบ​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล​ไว้​ใน​เงื้อมมือ​ของ​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​ด้วย</verse>
				<verse number="20">ใน​ทันใดนั้น ซา​อูล​ก็​ล้ม​พังพาบ​ถึง​ดิน, ตกใจ​ยิ่ง​นัก, เพราะ​ถ้อยคำ​ของ​ซา​มูเอล, ท่าน​ก็​สิ้น​พระ​กำลัง, ด้วย​มิได้​ทรง​เสวย​กระยาหาร​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน.</verse>
				<verse number="21">หญิง​นั้น​แอบ​เข้า​มา​ใกล้​ซา​อูล, เห็น​ว่า​ทรง​เป็นทุกข์​มาก จึง​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, ข้าพ​เจ้า​ได้​ประพฤติ​ตาม​รับสั่ง​มา​แล้ว แม้ว่า​จะ​เสียชีวิต​ก็ดี, ข้าพ​เจ้า​ก็​ยัง​เชื่อฟัง​ทำ​ตาม​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="22">เหตุ​ฉะนั้น, ขอ​โปรด​ฟัง​เสียง​ของ​ข้าพ​เจ้า, ให้​ข้าพ​เจ้า​ถวาย​ขนม​สัก​หน่อย, และ​ขอ​ทรง​เสวย​เพื่อ​จะ​ไว้​มี​พระ​กำลัง​ใน​เวลา​เสด็จ​ไป​ตาม​ทาง,</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​ซา​อูล​คัดค้าน​ว่า, ไม่​กิน, แต่​เมื่อ​ชาย​สอง​คน​กับ​หญิง​นั้น​พา​กัน​ข่มขืน ท่าน​ก็​เชื่อฟัง, จึง​ลุก​ขึ้น​จาก​ดิน ขึ้น​นั่ง​บน​เตียงนอน.</verse>
				<verse number="24">ส่วน​หญิง​นั้น​มี​ลูก​โค​อ้วน​อยู่​ที่​บ้าน, ก็​รีบ​ฆ่า​เสีย, เอา​แป้ง​นวด​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ​มา​ปิ้ง.</verse>
				<verse number="25">แล้ว​ส่ง​มา​ถวาย​ซา​อูล; และ​ให้แก่​คน​ของ​ท่าน, พอ​กิน​แล้ว​ก็​พา​กัน​ไป​ใน​คืน​วัน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">ฝ่าย​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม​ได้​ยก​บรรดา​พลทหาร​มา​ชุมนุม​กัน​อยู่​ที่​ตำบล​อะเฟค, พวก​ยิศ​รา​เอล​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ริมน้ำ​พุ​ที่​ยิศเรล.</verse>
				<verse number="2">นายก​องฟะลิศ​ตีม, ก็​ยก​เดิน​ไป​กอง​ละ​ร้อย​กอง​ละ​พัน, ส่วน​ดา​วิด​ทั้ง​พวก​พล​ก็​ไป​กับ​อาคิชเป็น​ทัพ​หลัง.</verse>
				<verse number="3">นายก​องฟะลิศ​ตีม​ทูล​ว่า, ชนชาติ​เฮ็บ​ราย​เหล่านี้​ทำ​อะไร​กัน, อา​คิช​ทรง​ตรัส​แก่​นายก​องฟะลิศ​ตีม​นั้น​ว่า, ผู้​นี้​เป็น​คน​ของ​ซา​อูล​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ชื่อ​ดา​วิด​มิใช่​หรือ? ซึ่ง​ได้​อาศัย​อยู่​กับ​เรา, นับ​ได้​ตั้ง​วัน​ตั้ง​ปี, เรา​มิได้​เห็น​มี​ความผิด​เลย, ตั้งแต่​เวลา​หนี​มา​พึ่ง​เรา​ตราบเท่า​จน​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="4">แต่​นายก​องฟะลิศ​ตีม​ก็​มี​ความ​โกรธ, จึง​ทูล​ว่า, จง​ให้​ผู้​นี้​กลับ​ไป​ยัง​ตำบล​ซึ่ง​ท่าน​กำหนด​ให้​เป็น​ที่​อาศัย​ของ​เขา​นั้น, อย่า​ให้​เขา​ไป​กับ​เรา​ใน​การ​สงคราม​เลย, เกลือก​ว่า​เขา​จะ​เป็น​ใส้​ศึก​ต่อ​เรา หากว่า​ผู้​นี้​จะ​กลับ​เป็น​ไมตรี​กับ​เจ้านาย​ของ​ตน​ได้? ก็​เพราะ​ถวาย​ศีรษะ​ชน​เหล่านี้​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="5">เป็น​ดา​วิด​คน​นี้​มิใช่​หรือ? ที่​เขา​เต้น​โลด​ร้อง​รับ​กัน​ว่า, ซา​อูล​ฆ่าฟัน​ตั้ง​พัน​แต่​ดา​วิด​ตั้ง​หมื่น?</verse>
				<verse number="6">อา​คิช​รับสั่ง​ให้​ดา​วิด​มา​เฝ้า, จึง​ตรัส​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด ท่าน​ก็​ซื่อตรง​แน่​ฉันนั้น, และ​ซึ่ง​ท่าน​ออก​ไป​เข้า​มา​ต่อหน้า​เรา​ใน​กองทัพ​นั้น, เรา​เห็นชอบ​แล้ว, ด้วย​เรา​ไม่​เห็น​มี​ความ​ชั่ว​อยู่​ใน​ท่าน​เลย, นับแต่​วันที่​มา​หา​เรา​จนถึง​วันนี้, แต่​ฝ่าย​นายก​องฟะลิศ​ตีม​ก็​ไม่​เห็นชอบ​ด้วย.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนั้น​จง​กลับ​ไป​เป็นสุข​เถิด, เพื่อ​จะ​ไม่​ไว้​เป็น​ที่​ขัดใจ​แก่​นายก​องฟะลิศ​ตีม.</verse>
				<verse number="8">ดา​วิด​ทูล​อา​คิช​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​ผิด​อะไร​บ้าง? ท่าน​เห็น​ความผิด​อะไร​ใน​ข้าพ​เจ้า, นับแต่​วัน​แรก​ข้าพ​เจ้า​เข้า​มา​เฝ้า​จนถึง​วันนี้, กระทั่ง​เป็น​เหตุ​ขัดขวาง​มิ​ให้​ออก​ไป​รบพุ่ง​ศัตรู​แห่ง​กษัตริย์​ที่​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพ​เจ้า?</verse>
				<verse number="9">อา​คิช​ตรัส​ตอบ​ดา​วิด​ว่า, เรา​รู้​แล้ว​ว่า​ท่าน​เป็น​คน​ดี เป็น​ที่​พอใจ​เรา​ดุจ​ทูต​ของ​พระเจ้า, แต่ทว่า​นายก​องฟะลิศ​ตีม​ทูล​ไว้​ว่า, อย่า​ให้​เขา​ไป​กับ​เรา​ใน​การ​สงคราม.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนั้น​จง​ลุก​ขึ้น​แต่เช้า​ตรู่ ทั้ง​พวก​พล​ของ​เจ้านาย​แห่ง​ท่าน​ที่มา​ด้วย​กัน​กับ​ท่าน, พอ​สว่าง​ก็​ให้​พา​กัน​ไป.</verse>
				<verse number="11">ดา​วิด​กับ​พวก​พล​ก็​บุก​ขึ้น​แต่​รุ่งเช้า, เพื่อ​จะ​กลับ​ยัง​แผ่น​ดิน​ฟะลิศ​ตีม, แล้ว​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ขึ้น​ไป​ยัง​ตำบล​ยิศเรล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">ครั้น​ดา​วิด​กับ​พรรคพวก​มา​ถึง​เมือง​ซิ​คลัฆ​ใน​วันที่​สาม ชนชาติ​อะ​มา​เล็ค​ได้​ยก​เข้าข้าง​ทิศใต้, โจมตี​เมือง​ซิ​คลัฆ​กับ​ฆ่าฟัน​ผู้คน, ทั้ง​เก็บ​เอา​เข้า​ของ, แล้ว​เผา​เมือง​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="2">จับ​เหล่า​หญิง​ที่อยู่​ใน​เมือง​นั้น คุม​ไป​เป็น​ชะ​เลย​ทั้ง​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย มิได้​ฆ่า​เลย.</verse>
				<verse number="3">ขณะ​ดา​วิด​กับ​พวก​พล​มา​ถึง​เมือง, เห็น​ไฟไหม้​เสียแล้ว ภรรยา​กับ​บุตรชาย​หญิง​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ถูก​กวาด​ไป​เป็น​ชะ​เลย.</verse>
				<verse number="4">ดา​วิด​กับ​พรรคพวก​ก็​พา​กัน​ร้องไห้​เสียงดัง, จน​สิ้น​กำลัง​ร้อง​ไม่​ออก.</verse>
				<verse number="5">อะฮี​โน​อำ​ชาว​ยิศเรล​กับ​อะบีฆายิล (เดิม​เป็น) ภรรยา​ของ​นา​บาล​ชาว​คา​รเม็ล​ภรรยา​ทั้ง​สอง, ก็​ถูก​จับ​ไป​เป็น​ชะ​เลย​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">ดา​วิด​เป็นทุกข์​ยิ่ง​นัก, ด้วย​พล​ไพร่​บ่น​กัน​ว่า​จะ​เอา​หิน​ขว้าง​ท่าน, เหตุ​ว่า​ชน​ทั้งปวง​เร่าร้อน​ไป​หมด ต่าง​คน​ต่าง​เป็นทุกข์​ถึง​บุตรชาย​หญิง​ของ​ตน, แต่​ดา​วิด​ตั้งใจ​ให้​แข็งกล้า​ขึ้น, ด้วย​พึ่ง​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ตน</verse>
				<verse number="7">ดา​วิด​บอก​อะบี​อา​ธาร​ปุโรหิต​บุตรชาย​อะฮีเมเล็ค​ว่า, ขอ​ส่ง​เอโฟด​มา​ให้​เรา​ที่นี่, แล้ว​อะบี​อา​ธาร​ส่ง​เอโฟด​มา​ให้.</verse>
				<verse number="8">ดา​วิด​จึง​ทูลถาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, หากว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไล่​ตาม​กอง​ข้าศึก​นั้น, จะ​ทัน​หรือ​ไม่? พระองค์​ทรง​ตรัส​ว่า, “ไป​ตาม​เถิด คงจะ​ทัน, จะ​ตี​คืน​มา​ได้​หมด.”</verse>
				<verse number="9">ดา​วิด​กับ​พรรคพวก​หก​ร้อย​คน​ก็​ไป​ยัง​ลำธาร​บะโซร์, ส่วน​ผู้​ที่​ล้าหลัง​ก็​พัก​อยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="10">ดา​วิด​กับ​ทหาร​สี่​ร้อย​คน​ก็​รีบ​ตาม​ไป มี​ผู้​ล้าหลัง​สอง​ร้อย​คน, ด้วย​อ่อนเปลี้ย, ข้าม​ลำธาร​บะโซร์​ไม่​ไหว</verse>
				<verse number="11">พวก​ทหาร​พบ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ที่​ทุ่งนา​คน​หนึ่ง จึง​คุม​มา​หา​ดา​วิด แล้ว​ให้​อาหาร​และ​น้ำกิน;</verse>
				<verse number="12">กับ​ให้​กิน​ขนม​มะเดื่อ​เทศ​และ​ผล​องุ่น​แห้ง​สอง​พวง, ชาย​นั้น​จึง​ฟื้น​ขึ้น ด้วย​อด​อาหาร​อด​น้ำ​มา​สาม​วัน​สาม​คืน​แล้ว.</verse>
				<verse number="13">ดา​วิด​ถาม​ชาย​นั้น​ว่า, เจ้าเป็น​บ่าว​ของ​ใคร? มา​จาก​ไหน? เขา​บอก​ว่า, เป็น​ชาว​อาย​ฆุบ​โต, เป็น​บ่าว​ชนชาติ​อะ​มา​เล็ค แต่​นาย​ไว้​ละทิ้ง​เสีย, เหตุ​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ป่วย​สาม​วัน​มา​แล้ว.</verse>
				<verse number="14">เขตต์​พวกเรา​ได้​เข้า​มา​ตี​ข้าง​ทิศใต้, เมือง​กะ​เรธ​และ​ยูดา​และ​ทั้ง​ทิศใต้​แขวง​คา​เล็บ​ได้ แล้ว​เผา​เมือง​ซิ​คลัฆ​เสีย.</verse>
				<verse number="15">ดา​วิด​ถาม​ต่อไป​ว่า, จะ​นำ​เรา​ลง​ไป​ถึง​กองทัพ​นั้น​ได้​หรือ? เขา​ทูล​ว่า, ขอ​ท่าน​สาบาน​ด้วย​พระเจ้า​ว่า จะ​ไม่​ฆ่า​หรือ​มอบ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​มือ​ของ​นาย, แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จะ​นำ​ท่าน​ไป​ถึง​กองทัพ​นั้น</verse>
				<verse number="16">ครั้น​ชาย​นั้น​นำ​ไป ก็​เห็น​ผู้คน​แยกย้าย​กัน​อยู่​ออก​เกลื่อน​ไป​กำลังกิน​และ​ดื่ม​และ​เต้น​โลด​อยู่, เพราะ​มี​สิ่งของ​มาก​ซึ่ง​เก็บ​ได้​มา​จาก​แผ่น​ดิน​ฟะลิศ​ตีม​และ​แผ่น​ดิน​ยูดา.</verse>
				<verse number="17">ดา​วิด​ได้​ฆ่าฟัน​พวก​นั้น​ตั้งแต่​เช้ามืด​จนถึง​เวลา​เย็น​หนี​ไม่​พ้น​เลย, เว้นแต่​คน​หนุ่ม​สี่​ร้อย​คน​ที่​ขี่​อูฐ​หนี​ไป​ได้.</verse>
				<verse number="18">บรรดา​สิ่งของ​ที่​ชาว​อะ​มา​เล็ค​เก็บ​ไป​นั้น, ดาวิด​ได้​คืน​มา​สิ้น ทั้ง​ภรรยา​สอง​คน​ก็ได้​คืน​มา​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">ชั้น​สิ่งของ​ใหญ่น้อย, บุตรชาย​หญิง, เขา​ของ​ที่​เก็บ​แย่ง​ไป​นั้น, ดาวิด​ตี​คืน​มา​ได้​หมด.</verse>
				<verse number="20">ดา​วิด​เอา​ส่วน​บรรดา​ตัว​แกะ​ตัว​โค​ซึ่ง​ไล่​ไป​ข้างหน้า​ฝูง​สัตว์​นั้น, ดาวิด​เก็บ​เอา​ประกาศ​ว่า, นี่แหละ​เป็น​ส่วน​ของ​ดา​วิด</verse>
				<verse number="21">ดา​วิด​มา​ถึง​คน​สอง​ร้อย​ที่​อ่อนเปลี้ย, ตาม​ไป​ไม่​ไหว​นั้น, ยัง​พัก​อยู่​ที่​ลำธาร​บะโซร์, พวก​นั้น​ออก​มา​ต้อนรับ​ดา​วิด​กับ​พล​ไพร่​ที่​ไป​ด้วย, ครั้น​ดา​วิด​เข้า​มา​ใกล้, ท่าน​จึง​คำนับ​ชน​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="22">บรรดา​คน​เลว​หยาบช้า​ใน​พวก​พล​ที่​ไป​กับ​ดา​วิด​จึง​ทูล​ว่า, เรา​จะ​ไม่​ยก​ของ​ซึ่ง​ตี​คืน​มา​ไว้​นั้น​ให้แก่​เขา​เลย, เพราะ​เขา​ไม่​ได้​ไป​กับ​เรา, จะ​ให้​ทุกคน​พา​ภรรยา​และ​บุตร​ของ​ตน​ไป​เสีย​เท่านั้น,</verse>
				<verse number="23">แต่​ดา​วิด​ตอบ​ว่า, พี่น้อง​เอ๋ย, อย่า​ทำ​เช่นนั้น​เลย, ด้วย​สิ่งของ​ประทาน​ย่อม​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​พิทักษ์​รักษา​พวกเรา​ไว้, กับ​ได้​ทรง​มอบ​กองทัพ​ที่มา​ย่ำยี​เรา​ไว้​ใน​อำนาจ​ของ​พวกเรา.</verse>
				<verse number="24">ทั้งนี้​ใคร​จะ​เชื่อฟัง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เล่า? คน​ที่​ไป​ทำ​ศึก​จะ​ได้​ส่วน​เท่าใด, คน​ที่อยู่​เฝ้า​ของ​จะ​ได้​ส่วน​เท่านั้น, เขา​จะ​แบ่ง​ให้​เท่าๆ กัน.</verse>
				<verse number="25">นับแต่​วัน​นั้น​มา, ท่าน​ก็​ตั้ง​ข้อ​นี้​เป็น​กฎหมาย, และ​ขนบธรรมเนียม​ของ​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​จน​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ดา​วิด​กลับ​เข้า​เมือง​ซิ​คลัฆ​แล้ว, ก็​แบ่ง​ส่วน​ของ​ที่​เก็บ​มา​ได้​นั้น, ส่ง​ไป​ให้​ผู้เฒ่า​แก่​ใน​ตระกูล​ยูดา, ซึ่ง​เป็นมิตร​สหาย​บ้าง​จึง​กล่าว​ว่า, นี่​แน่ะ​ของกำนัล​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ซึ่ง​ตี​ได้​มา​จาก​พวก​ศัตรู​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="27">ให้แก่​ชาวเมือง​เบธเอล, ชาวเมือง​รา​โม​ธ​ฝ่าย​ใต้, และ​ชาวเมือง​ยา​เทียร์.</verse>
				<verse number="28">และ​แก่​ชาวเมือง​อะ​โร​เออร์, ชาวเมือง​ซิบ​โม​ธ​และ​ชาวเมือง​เอศตะ​โม​อะ.</verse>
				<verse number="29">และ​แก่​ชาวเมือง​รา​กาล, ชาวเมือง​ต่างๆ ของ​พงศ์​ยะรัศเมลี​และ​ชาวเมือง​ต่างๆ ของ​ชาติ​เคนี.</verse>
				<verse number="30">และ​แก่​ชาวเมือง​คา​ระ​มา, ชาวเมือง​โบ​รา​ซาน, และ​ชาวเมือง​อะธาค.</verse>
				<verse number="31">และ​แก่​ชาวเมือง​เฮ็บ​โร​น​ทั้ง​บรรดา​ตำบล​ที่​ดา​วิด​กับ​พรรคพวก​ได้​เคย​เที่ยว​ไป​มา​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">เมื่อ​พวก​ฟะลิศ​ตีม​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​กำลัง​สู้รบ​กัน​อยู่, พวก​ยิศ​รา​เอล​พ่ายแพ้​หนี​พวก​ฟะลิศ​ตีม, ถูก​อาวุธ​ล้มตาย​ที่​ภูเขา​ฆี​ละ​โบ​อะ.</verse>
				<verse number="2">พวก​ฟะลิศ​ตีม​ไล่​ติดตาม​ซา​อูล​กับ​ราชบุตร, ไป​จน​ฆ่า​โย​นา​ธาน​กับ​อะบี​นา​ดาบ. และ​มัลกีซัว​ราชบุตร​ของ​ซา​อูล​ได้.</verse>
				<verse number="3">การ​ศึก​ได้​กระชั้น​เข้า​มา​เกือบ​ถึง​ซา​อูล, หมู่​คน​ยิง​ธนู​ติดตาม​มา​ทัน, ท่าน​ก็​มี​ความ​วิตก​ใน​เรื่อง​ธนู​นั้น.</verse>
				<verse number="4">จึง​รับสั่ง​แก่​ผู้​ที่​ถือ​อาวุธ​ว่า, จง​ชัก​กระบี่​ของ​เจ้า​ออก​แทง​เรา​ให้​ทะลุ​เถิด, หาไม่​ผู้​ที่​ไม่​ถือศีล​สุ​นัด​เหล่านี้​จะ​เข้า​มา​แทง​เรา ทำ​ให้เ​รา​มี​ความ​อัปยศ, ฝ่าย​ผู้​ถือ​อาวุธ​ไม่​ยอม​ทำ, ด้วย​เป็น​ที่​เกรงกลัว​อย่างยิ่ง, ซา​อูล​จึง​ชัก​กระบี่​ของ​ท่าน​ออก แล้ว​ล้ม​ลง​ทับ​กระบี่​นั้น​สิ้นพระชนม์,</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ผู้​ถือ​อาวุธ​เห็น​ว่า​ซา​อูล​สิ้นพระชนม์​แล้ว จึง​ได้​ล้ม​ลง​ทับ​กระบี่​ของ​ตน​ตาย​ตาม​กัน​ไป.</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​ซา​อูล​กับ​ราชบุตร​ทั้ง​สาม​องค์, และ​ผู้​ถือ​อาวุธ​กับ​ทหาร​รักษา​พระองค์​ทุกๆ คน, ถึงแก่​ความ​ตาย​พร้อมกัน​ใน​วัน​เดียว​นั้น</verse>
				<verse number="7">ครั้น​ชน​ชาว​ยิศ​รา​เอล​ที่​อาศัย​อยู่​ระหว่าง​เขา​ข้าง​หนึ่ง, กับ​อยู่​ตาม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ฟา​ก​ข้าง​โน้น, ได้​เห็น​ยิศ​รา​เอล​หนี​ไป​และ​ซา​อูล​กับ​ราชบุตร​ก็​สิ้นพระชนม์​แล้ว, เขา​จึง​พา​กัน​ละทิ้ง​เมือง​อพยพ​หนี​ไป​ด้วย​พวก​ฟะลิศ​ตีม ก็​เข้า​มา​อาศัย​อยู่​ที่​เมือง​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="8">ครั้น​รุ่งขึ้น เมื่อ​พวก​ฟะลิศ​ตีม​เข้า​มา​จะ​เก็บ​แย่ง​เอา​ของ​ที่​ติด​ศพ​ไป​ก็​พบ​ซา​อูล​กับ​ราชบุตร​ทั้ง​สาม​องค์, นอน​สิ้นพระชนม์​อยู่​ที่​ภูเขา​ฆี​ละ​โบ​อะ.</verse>
				<verse number="9">จึง​ตัด​ศีรษะ​และ​เปลื้อง​เกราะ​ออก​นำ​ข่าว​ไป​ป่าวประกาศ​ตาม​โบสถ์​รูป​เคารพ​และ​ตาม​บ้าน​พล​เมือง​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ฟะลิศ​ตีม.</verse>
				<verse number="10">เกราะ​นั้น​เขา​เก็บ​ไว้​ที่​โบสถ์​อัศธา​โร​ธ, ส่วน​พระ​ศพ​เขา​ตรึง​ไว้​ที่​กำแพง​เมือง​เบธ​ชาน.</verse>
				<verse number="11">ครั้น​ชาวเมือง​ยา​เบชฆี​ละ​อาด​ได้ยิน​ข่าว, ซึ่ง​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ได้​กระทำ​แก่​ซา​อูล.</verse>
				<verse number="12">บรรดา​คน​กล้าหาญ​ได้​ยก​เดิน​ไป​คืน​ยังรุ่ง​เพื่อ​เชิญ​พระ​ศพ​ของ​ซา​อูล​กับ​ราชบุตร​มา​จาก​กำแพง​เมือง​เบธ​ชาน​กลับ​มา​ถวาย​เพลิง​ที่​เมือง​ยา​เบช.</verse>
				<verse number="13">ส่วน​พระ​อัฐิ​นั้น​เขา​ฝัง​ไว้​ใต้​ต้นสน​ใหญ่​ที่​เมือง​ยา​เบช, แล้ว​พา​กัน​อด​อาหาร​ไว้ทุกข์​ถึง​เจ็ด​วัน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="10">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ครั้น​ซา​อูล​สิ้นพระชนม์​แล้ว, ดาวิด​ก็​กลับ​มา​จาก​การ​ฆ่าฟัน​พวก​อะ​มา​เล็ค​ได้​ทรง​พัก​อยู่​ณ​เมือง​ซิ​คลัฆ​สอง​วัน.</verse>
				<verse number="2">ใน​วันที่​สาม​มี​ชาย​ผู้​หนึ่ง​มา​จาก​กองทัพ​ซา​อูล, สรวม​เสื้อผ้า​ฉีก​ขาด​และ​มี​ผงคลี​ดิน​บน​ศีรษะ, เข้า​มา​เฝ้า​ดา​วิด​แล้ว​กราบ​บัง​คม​ท่าน​ถึง​พื้นดิน.</verse>
				<verse number="3">ดา​วิด​จึง​ตรัส​ถาม​ว่า, มา​แต่ไหน? เขา​ทูล​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​หนี​มา​จาก​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="4">ดา​วิด​จึง​ตรัส​ถาม​ว่า, เกิด​เหตุ​อย่างไร​บ้าง? จง​เล่า​ให้​เรา​ฟัง​เถิด. เขา​ทูล​ว่า, พลทหาร​หนี​ข้าศึก​ล้มตาย​เป็น​อัน​มาก​ทั้ง​ซา​อูล​และ​โย​นา​ธาน​ราช​โอรส​ก็​สิ้นพระชนม์​ด้วย.</verse>
				<verse number="5">ดา​วิด​รับสั่ง​ถาม​ชายหนุ่ม​ผู้​ทูล​นั้น​ว่า, ทำไม​เจ้า​จึง​รู้​ว่า​ซา​อูล​กับ​โย​นา​ธาน​ราช​โอรส​สิ้นพระชนม์​เล่า?</verse>
				<verse number="6">ชายหนุ่ม​ที่​นำ​ความ​มา​นั้น​ทูล​ว่า, เผอิญ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ที่​ภูเขา​ฆี​ละ​โบ​อะ, ได้​เห็น​ซา​อูล​เอน​ทับ​หอก​ของ​พระองค์, รถ​รบ​กับ​ทหารม้า​ก็​รีบ​ไล่​ติดตาม​พระองค์​มา.</verse>
				<verse number="7">ครั้น​ทรง​เหลียวหลัง​มา​ทอด​พระเนตร​เห็น​ข้าพ​เจ้า​ก็​ทรง​เรียก​ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​ทูล​ตอบ. พระองค์​ทรง​ตรัส​ถาม​ว่า, เจ้า​คือ​ใคร?</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​ทูล​ตอบ​ว่า, เป็น​ชน​ชาว​อะ​มา​เล็ค, พระองค์​มี​พระราช​โองการ​สั่ง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="9">จง​มา​ยืน​ฟัน​เรา​เสีย​ใกล้ๆเถิด, ด้วย​ความ​ทุกข์ทรมาน​ได้​ครอบงำ​เรา​ไว้, เพราะ​จิตต์​ใจ​ของ​เรา​ยัง​แข็งแรง​อยู่.</verse>
				<verse number="10">ข้าพ​เจ้า​จึง​เข้า​มา​ยืน​ปลงพระชนม์​พระองค์​ใกล้ๆ, ด้วย​ทราบ​อยู่​ว่า​ถ้า​ล้ม​แล้ว, จะ​ดำรง​พระชนม์​ต่อไป​หามิได้. ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ถอด​มงกุฎ​จาก​พระ​เศียร​และ​พาหุรัด​จาก​พระ​กร, นำมา​ถวาย​ท่าน</verse>
				<verse number="11">ดา​วิด​จึง​จับ​เสื้อ​ของ​ท่าน​ฉีก​ออก, ทั้ง​บรรดา​พรรคพวก​ของ​ท่าน​ก็​ทำ​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="12">เขา​พา​กัน​ไว้ทุกข์​และ​ร้องไห้​และ​อด​อาหาร​วันยังค่ำ, เพื่อ​ซา​อูล​และ​โย​นา​ธาน​ราช​โอรส​และ​พล​ไพร่​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​คือ​วงศ์​ยิศ​รา​เอล, เพราะ​เหตุ​ถูก​กระบี่​ตาย.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​ดา​วิด​รับสั่ง​ถาม​ชายหนุ่ม​ผู้นำ​ความ​นั้น​ว่า, เจ้า​มา​จาก​ไหน? เขา​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​เป็น​บุตร​ชนชาติ​อะ​มา​เล็ค​แขกเมือง.</verse>
				<verse number="14">ดา​วิด​รับสั่ง​ถาม​ว่า, ทำไม​เล่า​เจ้า​จึง​ไม่​กลัว​ที่​เอื้อม​มือ​ปลงพระชนม์​ผู้​ชะ​โลม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา?</verse>
				<verse number="15">ดา​วิด​รับสั่ง​ให้​คน​หนึ่ง​มา​ตรัส​ว่า, จง​เข้า​ไป​ประหาร​คน​นี้​เสีย. ผู้​นั้น​จึง​ฟัน​เขา​ถึงแก่​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="16">ดา​วิด​รับสั่ง​ว่า, ให้​โลหิต​ของ​เจ้า​ตก​บน​ศีรษะ​ของ​ตนเอง, เพราะ​ปาก​ของ​เจ้า​เป็น​พะ​ยาน​ฟ้อง​ตัวเอง​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​ฆ่า​ผู้​ชะ​โลม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสียแล้ว</verse>
				<verse number="17">ดา​วิด​ทรง​ร้องเพลง​ทุกข์​ด้วย​บทเพลง​นี้​ถึง​ซา​อูล​และ​โย​นา​ธาน​ราช​โอรส.</verse>
				<verse number="18">ท่าน​จึง​มี​รับสั่ง​ให้​สอน​ชน​ตระกูล​ยูดา​ให้​รู้​บทเพลง​ธนู​ตาม​ที่​มี​ปรากฏ​อยู่​ใน​หนังสือ “ยา​ซาร์:”</verse>
				<verse number="19">โอ้​พวก​ยิศ​รา​เอล, ผู้​ทรง​รูปโฉม​ถูก​แทง​ตาย​บน​ภูเขา​สูง​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, โอ้​โอ๋​ผู้​มี​กำลัง​พินาศ​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="20">อย่า​แจ้งความ​ณ​เมือง​ฆัธ, อย่า​ประกาศ​ที่​ถนน​เมือง​อัศ​คา​โลน, หาก​บุตรหญิง​ของ​ชาติ​พะลิศ​ตี​ม​จะ​ชื่นชม, หาก​บุตรสาว​ของ​พวก​ไม่​ถือศีล​สุ​นัด​จะ​สมโภช​การ​ชะ​นะ.</verse>
				<verse number="21">โอ้​หมู่​เขา​ฆี​ละ​โบ​อะ, อย่า​ให้​น้ำค้าง​หรือ​ฝน​ตก​บน​เจ้า, อย่า​ให้​ทุ่งนา​มี​ผล​อุดม​สำหรับ​ถวาย, เพราะ​ที่นั่น​โล่ห์​ของ​ทหาร​อัน​มี​กำลัง​ก็​เป็น​การ​อัปยศ​ต้อง​ทิ้ง​เสีย, คือ​โล่ห์​ของ​ซา​อูล​ที่​ปราศ​จาก​น้ำมัน​ชะ​โลม.</verse>
				<verse number="22">ธนู​ของ​โย​นา​ธาน​ไม่​ถอย​กลับ, และ​กระบี่​ของ​ซา​อูล​ไม่​คืน​มา​เปล่าๆ, จาก​โลหิต​ผู้​ถูก​แทง, จาก​เนื้อ​ผู้​มี​กำลัง.</verse>
				<verse number="23">ขณะ​ซา​อูล​และ​โย​นา​ธาน​ยัง​ทรง​พระชนม์​อยู่​เป็น​ที่​น่ารัก​และ​ชื่นชม, และ​ขณะ​สิ้นพระชนม์​ก็​ไม่​แยกกัน, ท่าน​ทั้ง​สอง​ก็​ว่องไว​ยิ่ง​กว่า​นก​อินทรีย์, มี​กำลัง​ยิ่ง​กว่า​สิงห์โต.</verse>
				<verse number="24">โอ้​บุตร​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, จง​ร้องไห้​ครวญคราง​ถึง​ซา​อูล, ผู้​ประดับ​พวก​เจ้า​อย่าง​โอ่โถง​ด้วย​ผ้า​สี​แดง, ผู้​ประดับ​เครื่องทอง​คำ​ทับ​เสื้อผ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="25">โอ้​โอ๋​ผู้​มี​กำลัง​สิ้นพระชนม์​ลง​อย่างไร​ท่ามกลาง​การ​ศึก! โอ้​โย​นา​ธาน​ก็​ถูก​แทง​บน​ที่​สูง​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="26">ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ลำ​พึง​ถึง​โย​นา​ธาน​พระ​เชษฐา​ที่รัก, ท่าน​มี​คุณ​ต่อ​ข้าพ​เจ้า​อย่างยิ่ง, ความ​รัก​ของ​ท่าน​ต่อ​ข้าพ​เจ้า​เกิน​ขนาด, แม้ว่า​ความ​รัก​ของ​สตรี​ก็​สู้​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="27">โอ้​โอ๋​ผู้​มี​กำลัง​ยัง​ต้อง​พินาศ, และ​เครื่อง​รบ​ก็​ต้อง​เสียหาย​ไป!</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ครั้น​เหตุการณ์​เหล่านี้​ล่วง​ไป​แล้ว​ดา​วิด​จึง​ทูลถาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​ยัง​เมือง​ยูดา​ตำบล​หนึ่ง​ตำบล​ใด​หรือ? พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ว่า, “จง​ไป​เถิด,” ดาวิด​ทูล​ว่า​จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​ที่ไหน? พระองค์​ทรง​ตรัส​ว่า, “จง​ไป​เมือง​เฮ็บ​โรน.”</verse>
				<verse number="2">ดา​วิด​จึง​ขึ้น​ไป​ที่นั่น, ภรรยา​ทั้ง​สอง​ไป​ด้วย, คือ​อะฮี​โน​อำ​ชาว​ยิศเรล​และ​อะบีฆายิล (เดิม​เป็น) ภรรยา​นา​บาล​ชาว​คา​รเม็ล.</verse>
				<verse number="3">ดา​วิด​จึง​ให้​พรรคพวก​ของ​ตน​พร้อมทั้ง​ครอบครัว​ขึ้น​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​เมือง​เฮ็บ​โรน​ด้วย.</verse>
				<verse number="4">ชาว​ยูดา​ได้​มา​ประชุม​ที่นั่น, เพื่อ​จะ​ชะ​โลม​ตั้ง​ดา​วิด​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​ตระกูล​ของ​ตน, มี​คน​มา​ทูล​ดา​วิด​ว่า, ผู้​ที่​เชิญ​พระ​ศพ​ของ​ซา​อูล​ไป​ประดิษฐาน​ไว้​นั้น​คือ, ชาวเมือง​ยา​เบ็ชฆี​ละ​อาด.</verse>
				<verse number="5">และ​ดา​วิด​มี​พระราช​โองการ​สั่ง​ให้​ราชทูต​ไป​หา​ชน​ชาว​ยา​เบชฆี​ละ​อาด​กล่าว​ว่า, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​อวย​พระ​พร​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด, ด้วย​ได้​มี​ความ​กตัญญู​ต่อ​ซา​อูล​เจ้านาย​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, คือ​เชิญ​พระ​ศพ​ไป​ประดิษฐาน​ไว้​ใน​อุ​โมง.</verse>
				<verse number="6">บัดนี้​ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​แสดง​พระ​กรุณาคุณ​และ​ความ​สัตย์​ต่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ส่วน​เรา​จะ​สนองคุณ​นั้น​ด้วย, เหตุ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​การ​นี้.</verse>
				<verse number="7">จง​ให้​มือ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​กำลัง​ขึ้น, จง​มี​ใจ​อาจหาญ​เถิด, ด้วย​ซา​อูล​เจ้านาย​ของ​ท่าน​ยูดา​ได้​ชะ​โลม​เรา​เพื่อ​ตั้ง​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​อับ​เนร​บุตร​เนร​แม่ทัพ​ของ​ซา​อูล​ได้​เชิญ​อี​ซะ​โบ​เซ็ธ​ราช​โอรส​ซา​อูล​ข้าม​ไป​ที่​มะ​ฮะ​นา​อิม;</verse>
				<verse number="9">เพื่อ​ตั้ง​ให้​เป็น​กษัตริย์​ครอง​เขตต์​แดน​ฆี​ละ​อาด, กับ​ตระกูล​อา​ซู​รี, เมือง​ยิศเอล, และ​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม​ทั้ง​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, และ​บรรดา​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​อี​ซะ​โบ​เซ็ธ​ราช​โอรส​ซา​อูล​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ครอง​ยิศ​รา​เอล​มี​พระชนม์​มา​ยุ​ได้​สี่​สิบ​พรรษา, ทรง​ครอบครอง​ได้​สอง​ปี. แต่​ตระกูล​ยูดา​อยู่​ฝ่าย​กษัตริย์​ดา​วิด.</verse>
				<verse number="11">ดา​วิด​ทรง​ครอบครอง​ตระกูล​ยูดา​ที่​กรุง​เฮ็บ​โรน​เป็น​เวลา​เจ็ด​ปี​กับ​หก​เดือน</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​อับ​เนร​บุตร​เนร​กับ​กองทัพ​ของ​อี​ซะ​โบ​เซ็ธ​ราชบุตร​ซา​อูล​ยก​ออก​จาก​มะ​ฮะ​นา​อิม​ไป​ยัง​เมือง​ฆิบ​โอน.</verse>
				<verse number="13">ส่วน​โย​อาบ​บุตร​ซะ​รู​ยา​และ​กองทัพ​ของ​ดา​วิด, ออก​ไป​ต้านทาน​ริม​สระ​ฆิบ​โอน, ตั้ง​ค่าย​อยู่​ริม​สระ​นั้น​กอง​ละ​ฟาก.</verse>
				<verse number="14">อับ​เนร​พูด​กับ​โย​อาบ​ว่า, จง​ให้​ชายหนุ่ม​ลุก​ขึ้น​ลอง​ฝีมือ​รบ​กัน​ต่อหน้า​เรา​เถิด. โยอาบ​ตอบ​ว่า, ให้​ลุก​ขึ้น​เถิด.</verse>
				<verse number="15">เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​ไป​ตาม​จำนวน​ที่​กำหนด​ไว้​คือ​ฝ่าย​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, และ​ฝ่าย​อี​ซะ​โบ​เซ็ธ​ราชบุตร​ซา​อูล​สิบ​สอง​คน, และ​ฝ่าย​กองทัพ​ดา​วิด​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="16">เขา​ทั้ง​หลาย​ต่าง​คน​ต่าง​จับ​ศีรษะ​กัน​เอา​กระบี่​แทง​สีข้าง​กันและกัน, แล้ว​ก็​ล้ม​ลง​ด้วย​กัน, เขา​จึง​เรียกชื่อ​ตำบล​นั้น​ซึ่ง​อยู่​ใน​เขตต์ฆีบ​โอน​ว่า, “สนาม​กระบี่.”</verse>
				<verse number="17">วัน​นั้น​การ​ศึก​ยิ่ง​ลุกลาม​ขึ้น​มาก, อับ​เนร​กับ​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล​พ่ายแพ้​ต่อ​กองทัพ​ดา​วิด</verse>
				<verse number="18">บุตรชาย​ทั้ง​สาม​ของ​ซะ​รู​ยา​อยู่​ที่​นั้น​คือ​โย​อาบ​และ​อะบีซัย​และ​อะ​ซา​เฮ​ล, ฝ่าย​อะ​ซา​เฮ​ล​ฝีเท้า​ว่องไว​ดุจ​เนื้อ​ป่า.</verse>
				<verse number="19">อะ​ซา​เฮ​ล​จึง​ไล่​ตาม​อับ​เนร​ไป​โดย​ไม่​เลี้ยว​ขวา​หรือ​เลี้ยว​ซ้าย​เลย.</verse>
				<verse number="20">อับ​เนร​ก็​เห​ลี่ยว​หลัง​ดู, ถาม​ว่า, ท่าน​คือ​อะ​ซา​เฮ​ล​หรือ? เขา​รับ​ว่า, ฉัน​เอง.</verse>
				<verse number="21">อับ​เน​รบ​อก​ว่า, จง​เลี้ยว​ไป​ข้าง​ขวา​หรือ​ข้าง​ซ้าย, จับ​ชายหนุ่ม​คน​หนึ่ง​มา​ชิง​เอา​อาวุธ​ของ​เขา​มา, แต่​อะ​ซา​เฮ​ล​ขืน​ไล่​ตาม​ไป​ไม่​ยอม​เลี้ยว.</verse>
				<verse number="22">อับ​เนร​ก็​บอก​อะ​ซา​เฮ​ล​อีก​ว่า, อย่า​ไล่​ตาม​เรา​เลย​จง​เลี้ยว​ไป​เถิด​จะ​ให้​เรา​ตี​ท่าน​ล้ม​ลง​ถึง​ดิน​ทำไม​เล่า? แล้ว​เรา​จะ​มองดู​หน้า​โย​อาบ​พี่ชาย​ของ​ท่าน​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="23">แต่​อะ​ซา​เฮ​ล​ไม่​ยอม​เลี้ยว​ไป, อับ​เนร​จึง​เอา, โคน​หอก​แทง​ที่​ท้อง​ทะลุ​ออก​ข้างหลัง​อะ​ซา​เฮ​ล​ก็​ล้ม​ลง​ตาย​กับ​ที่, อยู่​มา​บรรดา​คน​ที่​เข้า​มา​ยัง​ที่ๆ อะซา​เฮ​ล​ล้มตาย​ก็​พา​กัน​ยืน​นิ่ง​อยู่</verse>
				<verse number="24">โย​อาบ​แล​อะบีซัย​ก็​ไล่​ตาม​อับ​เนร​ไป, ครั้น​มา​ถึง​ภูเขา​อำ​มา​ซึ่ง​อยู่​ตรง​ฆี่อัค​ทาง​ไป​ป่า​ฆีบ​โอน, ตะวัน​ก็​ตก.</verse>
				<verse number="25">ทหาร​เบ็น​ยา​มิ​น​ที่​ติดตาม​อับ​เนร​ก็​มา​รวม​เข้า​เป็น​กอง​เดียวกัน, แล้ว​ยืน​อยู่​บน​ภูเขา​ลูก​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="26">ฝ่าย​อับ​เนร​ร้องถาม​โย​อาบ​ว่า, กระบี่​จะ​กิน​เป็นนิตย์​หรือ? ท่าน​ไม่​ทราบ​หรือว่า​เวลา​ภายหน้า​จะ​มี​รส​ขม? จะ​นาน​อีก​สัก​เท่าใด​ท่าน​จึง​จะ​สั่ง​ทหาร​ให้​กลับ​จาก​ไล่​ติดตาม​พี่น้อง?</verse>
				<verse number="27">โย​อาบ​ตอบ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, หากว่า​ท่าน​ไม่​ได้​พูด (ท้าทาย​ก่อน) คง​ได้​ล่า​ทัพ​กลับ​ไป​แต่​เมื่อเช้า​นี้, และ​ทหาร​คง​ไม่​ไล่​ติดตาม​พี่น้อง​ไป.</verse>
				<verse number="28">โย​อาบ​จึง​เป่าแตร, และ​ทหาร​ทั้งปวง​ก็​หยุด​จาก​ไล่​ติดตาม​และ​รบพุ่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ต่อไป.</verse>
				<verse number="29">อับ​เนร​กับ​กองทัพ​ก็​ไป​ทาง​ป่า​คืน​ยังรุ่ง, ข้าง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​เข้า​ไป​ทั่ว​เขตต์​บิ​ธ​โร​น​จน​มา​ถึง​มะ​ฮะ​นา​อิม</verse>
				<verse number="30">โย​อาบ​ก็​เลิก​จาก​ไล่​ติดตาม​อับ​เนร. เมื่อ​รวบรวม​บรรดา​ทหาร​แล้ว​นับ​ดู, เห็น​ทหาร​ดา​วิด​ขาด​ไป​สิบ​เก้า​คน​กับ​อะ​ซา​เฮ​ล​ด้วย.</verse>
				<verse number="31">แต่​กองทัพ​ดา​วิด​ได้​ฆ่าฟัน​ทหาร​เบ็น​ยา​มิ​น​และ​ทหาร​อับ​เนร​เสีย​สาม​ร้อย​หก​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="32">เขา​เอา​ศพ​อะ​ซา​เฮ​ล​ไป​ฝัง​ไว้​ใน​อุ​โมง​ของ​บิดา​ที่​เมือง​เบธเลเฮ็ม, ฝ่าย​โย​อาบ​กับ​กองทัพ​ก็​ยก​ไป​ตลอด​คืน​นั้น, พอ​รุ่งเช้า​ก็​มา​ถึง​กรุง​เฮ็บ​โรน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ราชวงศ์​ซา​อูล​กับ​ราชวงศ์​ดา​วิด​ได้​ทำ​สงคราม​กัน​ช้านาน: ดาวิด​มี​กำลัง​เจริญ​ยิ่งๆ​ขึ้น​ไป​เสมอ​ส่วน​ราชวงศ์​ซา​อูล​ถอย​กำลัง​ทรุด​ลง​ทุกที</verse>
				<verse number="2">ดา​วิด​มี​ราชบุตร​เกิด​ใน​กรุง​เฮ็บ​โรน​หลาย​องค์ๆ​ใหญ่​คือ​อำ​โน​น​เกิด​จาก​นาง​อะฮี​โน​อำ​ชาวเมือง​ยิศเรล.</verse>
				<verse number="3">ราชบุตร​ที่​สอง​คือ​คิ​ละ​อาบ, เกิด​แต่​นาง​อะบีฆายิล (เดิม​เป็น) ภรรยา​นา​บาล​ชาว​คา​รเม็ล, ราชบุตร​ที่​สาม​คือ​อับ​ซา​โลม​บุตร​มะอะ​คา​ราชธิดา​ของ​ธะ​ละ​มัย​กษัตริย์​เมือง​ฆะซูร์.</verse>
				<verse number="4">ที่​สี่​อะโดนิ​ยา​บุตร​นาง​ฮะ​ฆีธ, ที่​ห้า​ซะฟัต​ยา​บุตร​นาง​อะ​บีตา​ล.</verse>
				<verse number="5">ที่​หก​ยิธ​ระอา​ม​เกิด​จาก​นาง​เอฆ​ลา​พระ​ม​เห​ษี​ของ​ดา​วิด, ราชบุตร​ของ​ดา​วิด​เหล่านี้​เกิด​ที่​กรุง​เฮ​บ​โร​น​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="6">อยู่​มา​เมื่อ​เวลา​ราชวงศ์​ซา​อูล​กับ​ราชวงศ์​ดา​วิด​ทำ​สงคราม​กัน​นั้น, อับ​เนร​ได้​ช่วย​ข้าง​ราชวงศ์​ซา​อูล​อย่าง​แข็งแรง.</verse>
				<verse number="7">ซา​อู​ล​มี​สนม​คน​หนึ่ง​ชื่อ​นาง​ริ​ศ​พา​บุตร​ของ​นาย​อา​ยา, อี​ซะ​โบ​เซ็ธ​จึง​มี​พระ​ดำรัส​ถาม​อับ​เนร​ว่า, เหตุไร​เล่า​เจ้า​จึง​เข้า​ไป​หา​สนม​แห่ง​ราช​บิดา​ของ​เรา?</verse>
				<verse number="8">อับ​เนร​ก็​ไม่​พอใจ​ด้วย​พระ​ดำรัส​ของ​อี​ซะ​โบ​เซ็ธ​จึง​ทูล​ว่า, เรา​เป็น​สุนัข​อยู่​ฝ่าย​ยูดา​หรือ? บัดนี้​เรา​แสดง​คุณ​ต่อ​ราชวงศ์​ซา​อูล​ราช​บิดา​ของ​ท่าน​ทั้ง​หมู่​ญาติ​และ​มิตรสหาย​จึง​ไม่​ได้​มอบ​ท่าน​ไว้​ใน​มือ​ดา​วิด, วันนี้​ท่าน​ยัง​จะ​หา​ความ​ว่า​เรา​เกี่ยว​ข้อง​กับ​หญิง​ผู้​นั้น​หรือ?</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​ทรง​กระทำ​เช่นนั้น​ต่อ​อับ​เนร​และ​ทรง​เพิ่มเติม​อีก, ถ้า​เรา​ไม่​กระทำ​แก่​ดา​วิด​ตาม​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">คือ​ยก​ราชสมบัติ​จาก​วงศ์​ซา​อูล​และ​ตั้ง​พระที่นั่ง​แห่ง​ดา​วิด​ไว้​ให้​อยู่​เหนือ​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​และ​ตระกูล​ยูดา​ตั้งแต่​เขตต์​ตระกูล​ดาน​จนถึง​เมือง​บะเอ​ระ​ซา​บา.</verse>
				<verse number="11">ส่วน​อี​ซะ​โบ​เซ็ธ​มี​ความ​เกรงกลัว​อับ​เนร​ไม่​กล้า​ตอบ​อีก​สัก​คำ​เดียว</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​อับ​เนร​ก็​ใช้​ให้​ทูต​ไป​หา​ดา​วิด​แทน​ตน​ทูล​ว่า, ใคร​เป็น​พระเจ้าแผ่น​ดิน? และ​ทูล​อีก​ว่า, ท่าน​จง​ทำ​สัญญา​กับ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว​มือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​อยู่​ฝ่าย​ท่าน, เพื่อ​จะ​นำ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​เป็น​สามัคคี​กับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="13">ดา​วิด​ทรง​ตอบ​ว่า, ดี​แล้ว​เรา​จะ​ทำ​สัญญา​กับ​ท่าน, แต่​เรา​จะ​ขอ​แต่​สิ่ง​เดียว​ต่อ​ท่าน, คือ​จะ​ไม่​ยอม​ให้​ท่าน​มา​เฝ้า​เรา, เว้นแต่​เวลา​มา​เฝ้า​นั้น​ท่าน​จะ​พา​มี​คัล​ราชธิดา​ของ​ซา​อูล​มา​ด้วย.</verse>
				<verse number="14">ดา​วิด​ทรง​ใช้​ให้​ราชทูต​ไป​หา​อี​ซะ​โบ​เซ็ธ​ราชบุตร​ซา​อูล​ว่า, จง​มอบ​มี​คัล​ภรรยา​ของ​เรา​ให้​กับ​เรา, ด้วย​เรา​ได้​มั่น​ไว้​ด้วย​หนัง​องค​ชาติ​ของ​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ร้อย​คน​เป็น​สินสอด.</verse>
				<verse number="15">อี​ซะ​โบ​เซ็ธ​จึง​ทรง​ใช้​คน​ให้​พา​นาง​นั้น​ไป​จาก​พะ​ละ​ตี​เอล​บุตร​ลา​ยี​ศ​สามี.</verse>
				<verse number="16">สามี​ก็​เดิน​ตาม​ไป​พลาง, ร้องไห้​พลาง, จนถึง​ตำบล​บะฮู​ริม​อับ​เนร​จึง​บอก​ว่า, จง​กลับ​ไป​เถิด, แล้ว​เขา​ก็​กลับ​ไป</verse>
				<verse number="17">อับ​เนร​ได้​พูด​กับ​ผู้เฒ่า​แก่​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ครั้ง​ก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ใคร่​ให้​ดา​วิด​เป็น​กษัตริย์​:</verse>
				<verse number="18">บัดนี้​จง​ให้​เป็น​เถิด, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ถึง​ดา​วิด​แล้ว​ว่า, เรา​จะ​ช่วย​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​เรา​ด้วย​มือ​ดา​วิด​ทาส​ของ​เรา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ชาว​ฟะลิศ​ตีม, และ​พ้น​จาก​มือ​ศัตรู​ของ​เขา​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="19">อับ​เนร​ได้​พูด​แก่​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​ด้วย, บรรดา​ประชาชน​ยิศ​รา​เอล​กับ​บรรดา​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​เห็นชอบ​อย่างไร, อับ​เนร​ไป​กรุง​เฮ็บ​โรน​ทูล​ให้​ดา​วิด​ทรง​ทราบ​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​อับ​เนร​ไป​เฝ้า​ดา​วิด​ที่​กรุง​เฮ็บ​โรน, มี​คน​ตาม​ไป​ด้วย​ยี่​สิบ​คน. ส่วน​ดา​วิด​ทรง​จัดการ​เลี้ยง​อับ​เนร​กับ​พรรคพวก​ที่มา​ด้วย.</verse>
				<verse number="21">อับ​เนร​ทูล​ดา​วิด​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป​รวบรวม​บรรดา​ประชาชน​ยิศ​รา​เอล​ให้​มา​เฝ้า​พระองค์​ผู้​เป็น​กษัตริย์​, เพื่อให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ทำ​สัญญา​กับ​พระองค์, แล้ว​พระองค์​จะ​ได้​ทรง​ครอบครอง​ทั่วไป​ตาม​พระ​ประสงค์, ดาวิด​จึง​อนุญาต​ให้​อับ​เนร​ไป​โดย​ดี</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​โย​อาบ​กับ​พลทหาร​ดา​วิด​เลิก​มา​จาก​การ​ติดตาม​ข้าศึก, เก็บ​เอา​เข้า​ของ​มา​ด้วย​มาก, แต่​อับ​เนร​หา​ได้​อยู่​กับ​ดา​วิด​ใน​กรุง​เฮ​บ​โร​น​ไม่, ด้วย​ท่าน​อนุญาต​ให้​ไป​โดย​ดี​แล้ว.</verse>
				<verse number="23">ครั้น​โย​อาบ​กับ​บรรดา​พลทหาร​มา​ถึง, มี​ผู้​บอก​โย​อาบ​ว่า, อับ​เนร​บุตร​เนร​ได้​มา​เฝ้า, แล้ว​กษัตริย์​ก็​ทรง​อนุญาต​ให้​ไป​โดย​ดี.</verse>
				<verse number="24">ฝ่าย​โย​อาบ​เข้า​มา​เฝ้า​กษัตริย์​ทูล​ว่า, ท่าน​ได้​ทรง​กระทำ​อย่างไร? ดูกร​กษัตริย์​ครั้น​อับ​เนร​เข้า​มา​เฝ้า, เหตุ​ไฉน​ท่าน​ทรง​ปล่อย​ให้​ไป​เสีย​โดย​ดี?</verse>
				<verse number="25">ท่าน​ทรง​ทราบ​ว่า​อับ​เนร​บุตร​เนร​มา​สอด​แนม​เพื่อ​จะ​ได้​รู้​ว่า​ซึ่ง​ท่าน​ดำเนิน​ราชการ​กับ​บรรดา​กิจการ​ของ​ท่าน​อย่างไร.</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​โย​อาบ​ทูล​ลา​ดา​วิด​แล้ว, ก็​ให้​คนใช้​ไป​ตาม​อับ​เนร, เชิญ​ให้​กลับ​มา​จาก​สระ​ฃี่​รา​แต่​ดา​วิด​หา​ทรง​ทราบ​ไม่</verse>
				<verse number="27">ครั้น​อับ​เน​รก​ลับ​มา​ยัง​กรุง​เฮ็บ​โรน, แล้ว​โย​อาบ​ชวน​ให้​เลี้ยว​ไป​ใน​ประตู​เพื่อ​จะ​พูด​กัน​เป็น​การ​ลับ, แล้ว​ก็​แทง​ท้อง​อับ​เนร​ตาย​ที่นั่น, เพื่อ​แก้แค้น​โลหิต​ของ​อะ​ซา​เฮ​ล​น้อง​ชาย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="28">ภายหลัง​เมื่อ​ความ​ทราบ​ถึง​ดา​วิด, จึง​ทรง​พระ​ดำรัส​ว่า, เรา​กับ​ราชวงศ์​ของ​เรา​ก็​ปราศ​จาก​โทษ​แห่ง​โลหิต​อับ​เนร​บุตร​เนร​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​สืบไป​เป็นนิตย์;</verse>
				<verse number="29">ขอ​ให้​โทษ​นั้น​ตก​ทับ​ศีรษะ​โย​อาบ, ทั้ง​บรรดา​วงศ์​ญาติ​บิดา​ของ​เขา​ทั้งสิ้น; อย่า​ให้​พงศ์พันธุ์​โย​อาบ​ปราศ​จาก​คน​ที่​มี​แผลเป็น​หนอง, และ​คน​โรคเรื้อน​คน​พิการ​ที่​ถือ​ไม้เท้า​หรือ​คน​ถูก​กระบี่​ตาย, และ​คนจน​ขัดสน​อาหาร.</verse>
				<verse number="30">โย​อาบ​กับ​อะบีซัย​น้อง​ชาย​ได้​ฆ่า​อับ​เนร​เสีย​เพราะ​เหตุ​อับ​เนร​ได้​ฆ่า​อะ​ซา​เฮ​ล​น้อง​ชาย​เขา​ใน​การ​ศึก​ที่​ฆิบ​โอน</verse>
				<verse number="31">ดา​วิด​มี​พระบรม​ราชโองการ​สั่ง​โย​อาบ​กับ​บรรดา​พลทหาร​ซึ่ง​ตาม​โย​อาบ​มา​ว่า, จง​ฉีก​เสื้อ​เสีย​นุ่ง​ผ้า​หยาบ, ไว้ทุกข์​ให้​อับ​เนร. กษัตริย์​ดา​วิด​ก็​เสด็จ​ตาม​แคร่​หาม​ศพ​ไป.</verse>
				<verse number="32">เขา​เอา​ศพ​อับ​เนร​ฝัง​ไว้​ที่​กรุง​เฮ็บ​โรน, และ​กษัตริย์​ทรง​พระ​กร​ร​แสง​ที่​อุ​โมง​อับ​เนร; บรรดา​ประชาชน​พา​กัน​ร้องไห้​ด้วย.</verse>
				<verse number="33">ส่วน​กษัตริย์​ก็​พร​รณา​ถึง​อับ​เนร​ว่า, อับ​เนร​ควร​ตาย​เช่น​คน​อสัตย์​อธรรม​หรือ?</verse>
				<verse number="34">มือ​ท่าน​ไม่​ถูก​มัด​ไว้, เท้า​ไม่​ติด​ตรวน, ท่าน​ต้อง​ตาย​เช่น​ผู้​ที่​ตาย​โดย​ผู้ร้าย. แล้ว​บรรดา​ประชาชน​พา​กัน​ร้องไห้​ถึง​อับ​เนร​อีก.</verse>
				<verse number="35">ฝูง​คน​ทั้ง​หลาย​มา​เชิญ​ดา​วิด​ให้​เสวย​กระยาหาร​เมื่อ​ยัง​วัน​อยู่, เพราะ​ดา​วิด​ได้​ทรง​สาบาน​ไว้​ว่า, พระเจ้า​จง​กระทำ​เช่นนั้น​แก่​เรา​และ​เพิ่มเติม​อีก, ถ้า​เรา​ชิม​ขนม​หรือ​อาหาร​สิ่งใดๆ ก่อน​ตะวันตก.</verse>
				<verse number="36">ชน​ทั้งปวง​แจ้ง​เหตุ​นี้​แล้ว​ก็​เห็นชอบ​ด้วย​บรรดา​กิจการ​ของ​กษัตริย์​เป็น​ที่​พอใจ​เขา.</verse>
				<verse number="37">วัน​นั้น​บรรดา​ราษฎร, และ​ชาว​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​เข้าใจ​แล้ว​ว่า​ซึ่ง​ฆ่า​อับ​เนร​บุตร​เนร​นั้น, ไม่​เป็น​ที่​พอ​พระราช​หฤทัย​เลย.</verse>
				<verse number="38">กษัตริย์​จึง​ทรง​ตรัส​แก่​ข้าราชการ​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​พึง​รู้​ว่า​วันนี้​มี​เจ้านาย​ผู้ใหญ่​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​สิ้นชีพ?</verse>
				<verse number="39">แม้ว่า​เรา​ต้อง​ชะ​โลม​เป็น​กษัตริย์​วันนี้​ก็​อ่อนกำลัง, ส่วน​บุตร​ซะ​รู​ยา​เหล่านี้​ก็​ดื้อดึง​เกิน​ที่​เรา​จะ​บังคับ​ได้, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พิพากษา​ผู้ทำ​ชั่ว​ให้​สม​กับ​การ​ของ​เขา​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ครั้น​ราชบุตร​ซา​อูล​ทรง​ทราบ​ว่า​อับ​เนร​สิ้นชีพ​ณ​กรุง​เฮ็บ​โรน​พระ​หัตถ์​ของ​ท่าน​อ่อนกำลัง​ลง, และ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​สะดุ้ง​กลัว.</verse>
				<verse number="2">ราชบุตร​ซา​อูล​มี​นายทหาร​สอง​คน, คน​หนึ่ง​ชื่อ​บะอะ​นา, คน​ที่​สอง​ชื่อ​เร​คาบ, เป็น​บุตร​ริม​โม​น​ชาวเมือง​บะเอ​โร​ธ​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, ด้วย​เขา​นับ​เมือง​บะเอ​โร​ธ​ว่า​อยู่​ฝ่าย​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น.</verse>
				<verse number="3">ชน​ชาวเมือง​บะเอ​โร​ธ​หนี​ไป​เมือง​ฆิธายิม​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​จน​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="4">โย​นา​ธาน​ราช​โอรส​ซา​อูล​มี​บุตรชาย​คน​หนึ่ง​เท้า​เป็น​ง่อย. ขณะ​เมื่อ​ได้ยิน​ข่าว​ซา​อูล​และ​โย​นา​ธาน​มา​จาก​เมือง​ยิศเรล​กุมาร​นั้น​อายุ​ได้​ห้า​ขวบ, พี่เลี้ยง​อุ้ม​หนี​ไป, เมื่อ​รีบ​หนี​ไป​นั้น​กุมาร​ก็​พลัดตก​เป็น​ง่อย. เขา​จึง​ให้​ชื่อ​ว่า​มะ​พี​โบ​เซ็ธ</verse>
				<verse number="5">ส่วน​เร​คาบ​กับ​บะอะ​นา​บุตร​ริม​โม​น​ชาว​บะเอ​โร​ธ, เข้า​ไป​ใน​ราชวัง​อี​ซะ​โบ​เซ็ธ. เมื่อ​ท่าน​ทรง​พระ​บรรทม​อยู่​เวลา​เที่ยง​แดด​ร้อน.</verse>
				<verse number="6">ทำ​เป็น​เหมือน​จะ​เข้า​ไป​ขน​ข้าวสาลี, จึง​แทง​ท่าน​ที่​พระ​อู​ทร, แล้ว​เร​คาบ​กับ​บะอะ​นา​พี่ชาย​หนีพ้น​ไป​ได้.</verse>
				<verse number="7">ขณะ​เมื่อ​เขา​พา​กัน​เข้า​ไป​ใน​พระราช​วัง, ท่าน​ทรง​พระ​บรรทม​อยู่​บน​พระ​แท่น​ใน​ห้อง​บรรทม​จึง​ปลงพระชนม์​ได้, ตัด​เอา​พระ​เศียร​หิ้ว​ไป​ทาง​ป่า​ดอน​คืน​ยังรุ่ง.</verse>
				<verse number="8">นำ​พระ​เศียร​นั้น​ไป​ถวาย​ดา​วิด​ณ​กรุง​เฮ็บ​โรน, ทูล​ว่า​ดูกร​กษัตริย์​, พระ​เศียร​ของ​อี​ซะ​โบ​เซ็ธ​ราชบุตร​ซา​อูล​ผู้​เป็น​ศัตรู​ปอง​ร้าย​ต่อ​พระชนม์​ของ​พระองค์, แต่วัน​นี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​แก้แค้น​แทน​พระองค์​ผู้​เป็น​กษัตริย์​แก่​ซา​อูล​ทั้ง​เชื้อ​วงศ์​ของ​ซา​อูล​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="9">ดา​วิด​ทรง​พระ​ดำรัส​ตอบ​แก่​เร​คาบ​กับ​บะอะ​นา​พี่ชาย​บุตร​ของ​ริม​โม​น​ชาวเมือง​บะเอ​โร​ธ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​รักษา​ชีวิต​ของ​เรา​ให้​พ้น​จาก​บรรดา​ความ​ทุกข์​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด,</verse>
				<verse number="10">ผู้​ที่มา​บอก​เรา​ว่า​ซา​อูล​สิ้นพระชนม์​แล้ว, หมาย​ว่า​จะ​ส่ง​ข่าว​ที่​ชอบใจ​ของ​เรา, เรา​จับ​ผู้​นั้น​ฆ่า​เสีย​ที่​เมือง​ซิ​คลัฆ, ซึ่ง​เป็น​บำเหน็จ​แห่ง​ข่าว​นั้น.</verse>
				<verse number="11">ยิ่งกว่านั้น​สัก​เท่าใด​เมื่อ​คน​ชั่ว​ได้​ฆ่า​ผู้​ชอบธรรม​บน​พระ​แท่น​ใน​วัง​ของ​ท่าน? เรา​ไม่​ควร​จะ​ล้าง​ผลาญ​เจ้า​จาก​แผ่น​ดิน​โดย​แก้แค้น​โลหิต​ท่าน​หรือ?</verse>
				<verse number="12">ดา​วิด​มี​พระบรม​ราชโองการ​สั่ง​ให้​คน​หนุ่ม​ประหาร​ชีวิต​เขา​ทั้ง​สอง, ตัด​มือ​ตัด​เท้า​เสียแล้ว​เอา​ตัว​แขวน​ไว้​ริม​สระ​ณเฮ็บ​โรน, แต่​เชิญ​พระ​เศียร​ของ​อี​ซะ​โบ​เซ็ธ​ไป​ฝัง​ไว้​ที่​อุ​โมง​ณ​กรุง​เฮ็บ​โรน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ขณะนั้น​บรรดา​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​มา​เฝ้า​ดา​วิด​ที่​เมือง​เฮ็บ​โรน​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กับ​ท่าน​เป็น​เชื้อ​วงศ์​อัน​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="2">แม้ว่า​คราวก่อน​เมื่อ​ซา​อูล​ยัง​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ท่าน​เป็น​ผู้นำ​พวก​ยิศ​รา​เอล​เข้าออก, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ท่าน​ว่า, ท่าน​จะ​เลี้ยงดู​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​เรา, และ​จะ​เป็น​หัวหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="3">บรรดา​ผู้เฒ่า​แก่​ของ​ชาว​ชน​ยิศ​รา​เอล​จึง​มา​เฝ้า​กษัตริย์​ที่​เมือง​เฮ็บ​โรน, กษัตริย์​ดา​วิด​ได้​ทรง​กระทำ​สัญญา​กับ​เขา​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​เมือง​นั้น, แล้ว​เขา​พา​กัน​ชะ​โลม​ดา​วิด​ตั้ง​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ชาว​ชน​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="4">ขณะ​ขึ้น​เสวย​ราช​ดา​วิด​มี​พระชนม์​สาม​สิบ​พรรษา. ภายหลัง​ทรง​ดำรง​อยู่​ใน​ราชสมบัติ​ต่อไป​อีก​สี่​สิบ​พรรษา.</verse>
				<verse number="5">ที่​กรุง​เฮ็บ​โรน​ท่าน​ทรง​ครอบครอง​ตระกูล​ยูดา​เจ็ด​พรรษา​กับ​หก​เดือน, และ​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เล็ม​ทรง​ครอบครอง​ตระกูล​ยูดา​กับ​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​ทั้งหมด​อีก​สาม​สิบ​สาม​พรรษา</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​กษัตริย์​, และ​คน​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ก็​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เล็ม​เพื่อ​จะ​ต่อสู้​พวก​ยะบู​ซี​ชาว​ประเทศ​นั้น, พวก​เหล่านั้น​กล่าว​แก่​ดา​วิด​ว่า, จะ​เข้า​มา​ที่นี่​ไม่​ได้​เว้นแต่​ท่าน​จะ​ขับไล่​คน​ตาบอด​คน​ง่อย​ไป​เสียก่อน, พวก​นั้น​สำคัญ​ว่า, ดาวิด​จะ​เข้า​ไป​ที่นี่​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="7">ถึงกระนั้น​ดา​วิด​ยัง​ตี​เอา​ป้อม​ซี​โอน​อัน​แน่นหนา​นั้น​ได้, นี่แหละ​เป็น​เมือง​ของ​ดา​วิด.</verse>
				<verse number="8">วัน​นั้น​ดา​วิด​มี​พระราช​ดำรัส​ว่า, ผู้ใด​จะ​เข้า​ตี​พวก​ยะบู​ซี, ก็​ให้​ผู้​นั้น​ไป​ทาง​น้ำ​ไหล​ต่อสู้​คน​ง่อย​คน​ตาบอด​ซึ่ง​เรา​เบื่อหน่าย​เกลียดชัง​นั้น, เพราะ​เหตุ​นั้น​จึง​มี​คำ​สุภาษิต​กล่าว​ว่า, มี​คน​ตาบอด​คน​ง่อย​ที่​เข้า​เรือน​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="9">ดา​วิด​ประทับ​อยู่​ใน​ที่​แน่นหนา​นั้น, แล้ว​ตั้ง​ชื่อ​เมือง​นั้น​ว่า, เมือง​ดา​วิด​แล้ว​ได้​โปรด​ให้​จัดการ​โยธา​โดยรอบ​ตั้งแต่​ตำบล​มิ​โล​เข้า​มา.</verse>
				<verse number="10">ดา​วิด​ก็​ทรง​พระ​เจริญ​ยิ่งๆ ขึ้น​ไป​เสมอ, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พล​โยธา​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="11">ฮี​ราม​พระเจ้าแผ่น​ดิน​ตุ​โร​ทรง​ใช้​ราชทูต​มา​เฝ้า​ดา​วิด, และ​ได้​ส่ง​ไม้​สน​ช่างไม้​กับ​ช่างสลัก​หิน​มา​ด้วย, ช่าง​เหล่านั้น​ได้​ก่อ​สร้าง​พระราช​มณเฑียร​ถวาย​ดา​วิด​หลัง​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="12">ดา​วิด​ทรง​ทราบ​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตั้ง​ท่าน​ไว้​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล, โดย​ทรง​พระ​กรุณา​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​จึง​ได้​ทรง​บำรุง​แผ่น​ดิน​ของ​ดา​วิด​ให้​เจริญ​ขึ้น</verse>
				<verse number="13">ครั้น​ดา​วิด​เสด็จ​กลับ​จาก​เมือง​เฮ็บ​โรน​แล้ว, ยัง​ทรง​รับ​หญิง​ชาว​ยะ​รู​ซา​เลม​เป็น​สนม​และ​ม​เห​ษี​อีก, จน​มี​พระราช​โอรส​และ​ธิดา​หลาย​องค์.</verse>
				<verse number="14">พระราช​โอรส​ของ​พระองค์​ซึ่ง​ประสูติ​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ทรง​พระ​นาม​ว่า, ซา​มัว, โซ​บับ, นา​ธาน. ซะโลโม,</verse>
				<verse number="15">ยิฮาร์, อะลีซัว, เนะเฟฆ, ยา​เพีย,</verse>
				<verse number="16">อะลี​ซา​มา, เอะละ​ยา​ดา, และ​อะลีฟาเล็ธ</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ได้ยิน​ข่าว​ว่า​เขา​ชะ​โลม​ดา​วิด​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​แล้ว, จึง​ยก​ขึ้น​มา​เพื่อ​จะ​ต่อสู้​ท่าน, พอ​ดา​วิด​ทรง​ทราบ​ก็​เสด็จ​ลง​ไป​ยัง​ป้อม​แน่นหนา​นั้น.</verse>
				<verse number="18">พวก​ฟะลิศ​ตีม​เข้า​มา​แล้ว​ก็​แยกกัน​ไป​ณ​ที่​หว่าง​เขา​ชื่อ​ระ​ฟาอิม.</verse>
				<verse number="19">ดา​วิด​จึง​ทูลถาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ควร​ที่​ข้าพ​เจ้า​จะ​ขึ้น​ไป​ต่อสู้​พวก​ฟะลิศ​ตีม​หรือ​ไม่? พระองค์​จะ​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ข้าพ​เจ้า​หรือ? พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ตอบ​ดา​วิด​ว่า, “จง​ขึ้น​ไป​เถิด, ด้วย​เรา​จะ​มอบ​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="20">ดา​วิด​ก็​ไป​ยัง​บา​ละ​พะ​รา​ซิ​ม, ฆ่าฟัน​พวก​นั้น​ที่​ตำบล​นั้น, แล้ว​มี​พระราช​ดำรัส​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ทำลาย​ข้าศึก​ต่อหน้า​เรา​ดุจ​สายน้ำ​อัน​เชี่ยว. เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​จึง​ตั้ง​ชื่อ​ตำบล​นั้น​ว่า, บา​ละ​พะ​รา​ซิ​ม.</verse>
				<verse number="21">พวก​เหล่านั้น​ทิ้ง​รูป​เคารพ​ของ​ตน​ไว้​ที่นั่น, ดาวิด​กับ​คน​ของ​ท่าน​ก็ได้​เผา​เสีย</verse>
				<verse number="22">กองทัพ​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ยก​ขึ้น​มา​อีก​ครั้ง​หนึ่ง, แล้ว​ก็​แยกกัน​ไป​ณ​ที่​หว่าง​เขา​ชื่อ​ระ​ฟาอิม.</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​ดา​วิด​ทูลถาม​พระเจ้า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ห้าม​ว่า, “อย่า​ตรง​ขึ้น​ไป, จง​อ้อม​ไป​ข้างหลัง, แอบ​เข้า​หา​เขา​ตรง​ต้น​หม่อน.”</verse>
				<verse number="24">พอ​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​ดำเนิน​ไป​ที่​ยอด​ต้น​หม่อน​จง​รีบเร่ง​เถิด, ด้วย​ใน​ทันใดนั้น​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​นำหน้า​เจ้า​ไป​ตี​กองทัพ​ฟะลิศ​ตีม.”</verse>
				<verse number="25">ดา​วิด​กระทำ​ตาม​พระราช​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ได้​ฆ่าฟัน​พวก​ฟะลิศ​ตีม, ตั้งแต่​ตำบล​เฆบา, จน​เข้า​ประตูเมือง​ฆาเซร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ดา​วิด​มี​พระราช​โองการ​สั่ง​ให้​ชาว​ยิศ​รา​เอล​ที่​เป็น​ชายฉกรรจ์​สาม​หมื่น​คน​มา​ประชุม​กัน​อีก​ครั้ง​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="2">ดา​วิด​ได้​พา​บรรดา​ฝูงชน​ยก​ไป​ยัง​เมือง​บา​ลา​เขตต์​ตระกูล​ยูดา, เพื่อ​จะ​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ซึ่ง​มี​พระ​นาม​ศักดิ์สิทธิ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ของ​พล​โยธา​ซึ่ง​ทรง​ประทับ​อยู่​เหนือ​รูป​คะ​รู​บิ​ม.</verse>
				<verse number="3">เขา​ทั้ง​หลาย​เชิญ​หีบ​ไมตรี​นั้น​บรรทุก​เกวียน​ใหม่. นำ​ออก​จาก​บ้าน​อะบี​นา​ดาบ​ซึ่ง​อยู่​ที่​ภูเขา, ฝ่าย​บุตร​ของ​อะบี​นา​ดาบ​ชื่อ​อุ​ซา​กับ​น้อง​ชาย​ขับ​เกวียน​ใหม่​ไป.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เขา​นำ​เกวียน​บรรทุก​หีบ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระเจ้า​มา​จาก​บ้าน​อะบี​นา​ดาบ​ซึ่ง​อยู่​ที่​ภูเขา, ส่วน​น้อง​ชาย​นั้น​เดิน​นำหน้า​หีบ​นั้น​ไป.</verse>
				<verse number="5">ส่วน​ดา​วิด​กับ​บรรดา​เชื้อ​วงศ์​ยิศ​รา​เอล​ประโคม​เพลง​อยู่​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ล้วน​แล้ว​ไป​ด้วย​เครื่อง​มะโห​รี​ไม้​สน, กับ​กะ​จับ​ปี่​พิณ​สิบ​สาย​รำมะนา, ฉิ่ง​และ​ฉาบ</verse>
				<verse number="6">ครั้น​มา​ถึง​ลาน​ข้าวของ​นา​โคน, โค​ได้​ทำ​หีบ​นั้น​ให้​สะเทือน​อู​ซา​ก็​เอื้อม​มือ​จับ​ไว้.</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระ​พิ​โรธ​ต่อ​อุ​ซา. จึง​ทรง​สังหาร​เสีย​ที่นั่น​เพราะ​การ​ผิด​เท่านั้น, อูซา​ขาดใจ​ตาย​อยู่​ที่​ริม​หีบ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="8">ดา​วิด​ทรง​โท​มนัศ​เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สังหาร​อุ​ซา​เสีย: ท่าน​จึง​ตั้ง​ชื่อ​ตำบล​นั้น​ว่า​เฟเร็ศ​อุ​ซา​จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="9">ครั้งนั้น​ดา​วิด​มี​ความ​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา, ท่าน​จึง​รับสั่ง​ว่า, หีบ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา. จะ​มา​ยัง​เรา​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="10">ดาวิด​ไม่​พอ​พระทัย​ให้​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​มา​ยัง​ท่าน​ที่​เมือง​ดา​วิด. แต่​ท่าน​มี​พระราช​โองการ​สั่ง​ให้​เชิญ​หีบ​นั้น​เลี้ยว​ไป​ข้าง​บ้าน​โอ​เบ็ด​อะ​โดม​ชาวเมือง​ฆัธ.</verse>
				<verse number="11">หีบ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ได้​ที่อยู่​บ้าน​โอ​เบ็ด​อะ​โดม​ชาวเมือง​ฆัธ​นั้น​สิ้น​สาม​เดือน, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​อวยพร​ให้​โอ​เบ็ด​อะ​โดม​กับ​บรรดา​เชื้อ​วงศ์​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="12">มี​ผู้​กราบ​ทูล​กษัตริย์​ดา​วิด​ให้​ทรง​ทราบ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​อวย​พระ​พร, แก่​เชื้อ​วงศ์​โอ​เบ็ด​อะ​โดม​และ​สรรพ​สิ่ง​ที่​เกี่ยว​ข้อง​กับ​ท่าน​ด้วย​เห็นแก่​หีบ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระเจ้า. ดาวิด​จึง​เสด็จ​ไป​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระเจ้า​มา​จาก​บ้าน​โอ​เบ็ด​อะ​โดม​ขึ้น​ไป​ยัง​เมือง​ดา​วิด​โดย​ความยินดี.</verse>
				<verse number="13">ครั้น​ผู้​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เดิน​ไป​ได้​หก​ก้าว​แล้ว, ดาวิด​จึง​ถวาย​โค​อ้วน​พี​เป็น​เครื่องบูชา​ยัญ.</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เต้น​โลด​เวียน​รอบ​อยู่​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​สุดกำลัง.</verse>
				<verse number="15">ดา​วิด​และ​บรรดา​เชื้อ​วงศ์​ยิศ​รา​เอล​ก็​พา​กัน​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่​ขึ้น​ไป​ด้วย​เสียง​โห่ร้อง​และ​เสียง​แตร</verse>
				<verse number="16">ครั้น​หีบ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เข้า​ไป​ใน​เมือง​ดา​วิด, มี​คัล​ราชธิดา​ของ​ซา​อูล​ทอด​พระเนตร​ดู​ตาม​ช่อง​พระ​แก​ล​เห็น​กษัตริย์​ดา​วิด​เต้น​โลด​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​มี​คัล​ก็​มี​พระทัย​หมิ่นประมาท.</verse>
				<verse number="17">เขา​ทั้ง​หลาย​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ขึ้น​ไป​ไว้​ใน​ที่​สมควร​ท่ามกลาง​พลับพลา​ซึ่ง​ดา​วิด​ได้​ทรง​ตั้ง​ขึ้น​สำหรับ​ไว้​หีบ​นั้น: ดาวิด​จึง​ได้​เผา​เครื่องบูชา​ยัญ​และ​ถวาย​เครื่องบูชา​โมทนา​พระ​คุณ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="18">ขณะ​เมื่อ​ดา​วิด​ถวาย​เครื่องบูชา​ยัญ​และ​เครื่องบูชา​โมทนา​พระ​คุณ​เสร็จ​แล้ว, ก็​กล่าว​คำ​อวย​พระ​พร​ให้​ประชาชน​ใน​พระ​นาม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา.</verse>
				<verse number="19">ท่าน​จึง​โปรด​ให้​ชน​ทั้งปวง​ทั้ง​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล, ทั้ง​ชาย​หญิง, รับ​พระราชทาน​ขนม​คน​ละ​อัน​และ​น้ำ​องุ่น​คน​ละ​ทะนาน, และ​ขนม​ผล​องุ่น​แห้ง​คน​ละ​อัน. แล้ว​ต่าง​ก็​กลับ​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="20">ครั้น​แล้ว​ดา​วิด​เสด็จ​กลับ​ไป​เพื่อ​จะ​อวย​พระ​พร​ให้​พระบรม​วง​ษานุ​วงศ์. ส่วน​มี​คัล​ราชธิดา​ของ​ซา​อูลออ​ก​มา​ต้อนรับ​ดา​วิด​กล่าว​ว่า, วันนี้​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ได้​เกียรติยศ​เท่าใด​เล่า? ที่​ได้​ถอด​เครื่องทรง​ออก​ต่อหน้า​ทา​สี​ของ​คนใช้​หน้าด้าน​แก้​ผ้า​ไม่​มี​ความ​ละอาย</verse>
				<verse number="21">ดา​วิด​ทรง​ตอบ​มี​คัล​ว่า, (เป็น​งาน) ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​เลือก​เรา​ไว้​แทน​บิดา​เจ้า, และ​บรรดา​ราชวงศ์​และ​ตั้ง​เรา​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​บรรดา​ชน​ยูดา​และ​ยิศ​รา​เอล, เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จะ​รื่นเริง​ฉะ​เพาะ​พระองค์.</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ถ่อมตัว​ลง​ยิ่ง​กว่า​นี้​อีก, ให้​ปรากฏ​แก่​ตา​ของ​เรา​ว่า​เป็น​คน​เลวทราม, ส่วน​ทา​สี​ซึ่ง​เจ้า​กล่าว​ถึง​นั้น​จะ​เป็น​เกียรติยศ​แก่​เรา.</verse>
				<verse number="23">ดังนี้​แหละ​มี​คัล​ราชธิดา​ของ​ซา​อูล​ก็​ไม่​มี​บุตร​จน​สิ้นชีวิต</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">อยู่​มา​เมื่อ​กษัตริย์​ประทับ​อยู่​ใน​ราชวัง, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​โปรด​ให้​สงบ​การ​รบ​ศึก​ซึ่ง​อยู่​รอบ​ด้าน;</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​ดา​วิด​จึง​มี​พระราช​ดำรัส​แก่​นา​ธาน​ผู้​พยากรณ์​ว่า, ดู​เถิด, เรา​อาศัย​อยู่​ใน​ราชวัง​ไม้​สน, แต่​หีบ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระเจ้า​อยู่​ใน​ม่าน.</verse>
				<verse number="3">นา​ธาน​ทูล​กษัตริย์​ว่า, ขอ​ทำ​ตาม​พระ​ประสงค์​ทุก​ประการ​เถิด, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย.</verse>
				<verse number="4">แต่​อยู่​มา​คืน​วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​นา​ธาน​ว่า,</verse>
				<verse number="5">“จง​ไป​บอก​ดา​วิด​ทาส​ของ​เรา​ว่า, เจ้า​จะ​ก่อสร้าง​วิหาร​ให้​เรา​อาศัย​หรือ?</verse>
				<verse number="6">ด้วย​เรา​ไม่​ได้​อาศัย​ใน​วิหาร​ตั้งแต่​วันที่​เรา​นำ​เผ่าพันธุ์​ยิศ​รา​เอล​ขึ้น​มา​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ตราบเท่า​ทุกวันนี้, แต่​เรา​ดำเนิน​ไป​มา​ใน​กะ​โจม​ผ้า​และ​พลับพลา.</verse>
				<verse number="7">ตำบล​ใดๆ ซึ่ง​เรา​ดำเนิน​ไป​มา​กับ​บรรดา​เผ่าพันธุ์​ยิศ​รา​เอล, เรา​ได้​ตรัส​สัก​คำ​หนึ่ง​กับ (ผู้​หัวหน้า) ตระกูล​ใดๆ ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ซึ่ง​เรา​ตั้ง​ไว้​ให้​บำรุง​จำพวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​เรา​หรือว่า, ทำไม​เจ้า​ไม่​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​ด้วย​ไม้​สน​ให้​เรา?</verse>
				<verse number="8">บัดนี้​จง​บอก​ดา​วิด​ทาส​ของ​เรา​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทรง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​ได้​รับ​เจ้า​มา​จาก​คอก​แกะ, จาก​การ​ไป​ตาม​แกะ, ตั้ง​เป็น​หัวหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​เรา:</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ไป​แห่ง​ใดๆ เรา​ก็​สถิต​อยู่​ด้วย, และ​ล้าง​ผลาญ​บรรดา​ศัตรู​ของ​เจ้า​ต่อหน้า​เจ้า, เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​มี​ชื่อเสียง​เสมอ​ชื่อเสียง​ของ​ผู้ใหญ่​ใน​โลก.</verse>
				<verse number="10">อนึ่ง​เรา​จะ​กำหนด​ให้​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​เรา​มี​ที่​อาศัย​ฉะ​เพาะ​ใน​ที่​ของ​เขา​ไม่​ให้​ย้าย​ไป​อื่น​อีก; ชนชาติ​ชั่ว​จะ​ไม่​มา​ข่มเหง​ต่อไป​ดุจ​คราว​กาล​โบราณ.</verse>
				<verse number="11">และ​ดุจ​คราว​ที่​เรา​ตั้ง​วินิจฉัย​ให้​คุ้มครอง​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​เรา, เรา​ให้​เจ้า​สงบ​พ้น​จาก​บรรดา​ศัตรู. อนึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตรัส​แก่​เจ้า​ว่า​จะ​บันดาล​ให้​เจ้า​มี​พงศ์พันธุ์.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เจ้า​สิ้นชีวิต​เจ้า​ต้อง​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​ปู่​ย่า​ตา​ยาย, เรา​จะ​อุปถัมภ์​เผ่าพันธุ์​ซึ่ง​เกิด​มา​แต่​เจ้า​ให้​สืบ​ตระกูล​ต่อไป, จะ​ตั้ง​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า​ไว้​ให้​มั่นคง.</verse>
				<verse number="13">ผู้​นั้น​จะ​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​สำหรับ​เรา, และ​เรา​จะ​ตั้ง​พระที่นั่ง​ของ​แผ่น​ดิน​ผู้​นั้น​ให้​เจริญ​สืบไป​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​เป็น​บิดา​ของ​ผู้​นั้น, และ​ผู้​นั้น​จะ​เป็น​บุตร​ของ​เรา. แม้ว่า​ผู้​นั้น​ทำ​ผิด​เรา​จะ​ทำโทษ​ด้วย​ไม้เรียว, และ​เฆี่ยน​เช่น​อย่าง​มนุษย์​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="15">แต่​ความ​เมตตากรุณา​ของ​เรา​จะ​ไม่​ขาด​จาก​ผู้​นั้น​เลย, เช่น​เรา​ได้​ให้​ขาด​จาก​ซา​อูล, ผู้​ที่​เรา​ได้​กำจัด​เสีย​ต่อหน้า​เจ้า.</verse>
				<verse number="16">ราชวงศ์​และ​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า, จะ​ตั้งมั่น​คงอยู่​เป็นนิตย์, พระที่นั่ง​ของ​เจ้า​จะ​ดำรง​อยู่​ชั่ว​นิรันดร์.”</verse>
				<verse number="17">นา​ธาน​ได้​ทูล​ดา​วิด​ตาม​พระราช​ดำรัส​และ​นิมิตต์​เหล่านี้​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​ดา​วิด​จึง​เข้า​ไป​เฝ้า​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​คือ​ใคร? และ​พงศ์พันธุ์​ข้าพ​เจ้า​เป็น​อย่างไร, พระองค์​จึง​ทรง​โปรด​ข้าพ​เจ้า​ถึง​เพียงนี้?</verse>
				<verse number="19">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, ข้อ​นี้​ยัง​เป็น​การ​เล็กน้อย​ต่อ​พระเนตร​ของ​พระองค์, พระองค์​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​ว่า​เชื้อ​วงศ์​ข้าพ​เจ้า​จะ​ตั้ง​สืบไป​ช้านาน, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, การ​อย่าง​นี้​สม​กับ​ประเพณี​มนุษย์​หรือ?</verse>
				<verse number="20">ดา​วิด​จะ​ทูล​ประการ​ใด​ได้​อีก​เล่า? ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, พระองค์​ทรง​ทราบ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="21">บรรดา​กิจการ​ใหญ่​เหล่านี้, พระองค์​ทรง​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทราบ​แล้ว, เพราะ​ทรง​เห็นแก่​คำสัญญา​ของ​พระองค์, และ​ตาม​พระทัย​พระองค์.</verse>
				<verse number="22">เหตุ​อย่าง​นี้​นั้น, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, พระองค์​เป็นใหญ่​หา​มี​ผู้ใด​เสมอ​ไม่, ตาม​บรรดา​เรื่อง​ซึ่ง​หู​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​มา, นอกจาก​พระองค์​แล้ว​พระเจ้า​อื่น​ไม่​มี.</verse>
				<verse number="23">ชาว​ประเทศ​ใด​ทั่ว​โลก​จะ​เหมือน​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ประเทศ​เดียว, ซึ่ง​พระเจ้า​ทรง​ไถ่​ไว้​เพื่อ​เป็น​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, เพื่อ​พระ​นาม​ของ​พระองค์​จะ​มี​เกียรติยศ, และ​เพื่อ​จะ​ทำ​กิจการ​ใหญ่​การ​อัศจรรย์​น่ากลัว​สำหรับ​แผ่น​ดิน​ของ​พระองค์​ต่อหน้า​พล​ไพร่​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​ไถ่​ไว้​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุ​โต, (จาก) ต่าง​ประเทศ​ซึ่ง​ถือ​พระ​ต่างๆ.</verse>
				<verse number="24">พระองค์​ทรง​ตั้ง​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, ให้​เป็น​พล​ไพร่​ฉะ​เพาะ​ของ​พระองค์​สืบไป​เป็นนิตย์, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​เป็น​พระเจ้า​ของ​ชน​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="25">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, ขอ​ให้​พระ​ดำรัส​นี้​ถึง​ข้าพ​เจ้า​และ​วงศ์​ของ​ข้าพ​เจ้า, ให้​ตั้งมั่น​คง​สืบไป​เป็นนิตย์, ขอ​พระองค์​ทรง​กระทำ​ตาม​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ตรัส​ไว้​นั้น​เถิด.</verse>
				<verse number="26">ให้​ยกยอ​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ต่อไป​เป็นนิตย์​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​เป็น​พระเจ้า​เหนือ​พวก​ยิศ​รา​เอล, และ​พงศ์พันธุ์​ดา​วิด​ทาส​ของ​พระองค์​จะ​ดำรง​มั่นคง​อยู่​ฉะ​เพาะ​พระองค์.</verse>
				<verse number="27">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​แห่ง​พล​โยธา, พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ทรง​ตรัส​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฟัง​แล้ว​ว่า, เรา​จะ​สร้าง​พงศ์พันธุ์​ให้​เจ้า, เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​มี​ใจกล้า​หาญ​จะ​อธิ​ฐาน​ทูล​ต่อ​พระองค์​ด้วย​คำ​วิงวอน​เหล่านี้.</verse>
				<verse number="28">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, พระองค์​เป็น​พระเจ้า​เที่ยงแท้​และ​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​เป็น​สัตย์จริง, และ​พระ​มหา​กรุณาคุณ​นี้​พระองค์​ทรง​สัญญา​ไว้​แก่​ข้าพ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="29">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​อวย​พระ​พร​แก่​วงศ์​ข้าพ​เจ้า​ให้​ยั่งยืน​ฉะ​เพาะ​พระองค์​สืบไป​เป็นนิตย์, ตาม​ที่​พระองค์​ทรง​ตรัส​ไว้​แล้ว, ขอ​ให้​พงศ์พันธุ์​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับ​พระ​พร​ของ​พระองค์​ต่อไป​เป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ครั้น​อยู่​มา​ดา​วิด​ทรง​ยก​ทัพ​ไป​ปราบปราม​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ได้​มี​ชัย​ชะ​นะ, จึง​ได้​ยึด​เมืองหลวง​ไว้​จาก​อำนาจ​พวก​ฟะลิศ​ตีม</verse>
				<verse number="2">พอ​ตี​ประเทศ​โม​อาบ​ได้​ชัย​ชะ​นะ​แล้ว​จึง​บังคับ​เขา​ให้​เรียงตัว​กัน​หมอบ​ลง​ที่​พื้นดิน, จึง​ขึง​เชือก​สำหรับ​ประหาร​ชีวิต​สอง​ตอน, อีก​ตอน​หนึ่ง​ที่​เต็ม​นั้น​ให้​เอาชีวิต​ไว้. ประเทศ​โม​อาบ​จึง​ได้​ขึ้น​แก่​ดา​วิด, และ​ถวาย​เครื่อง​ราช​บรรณาการ​แต่​นั้น​มา</verse>
				<verse number="3">อนึ่ง​ดา​วิด​ได้​ชัย​แก่​ฮะ​ดัด​เอะเซ็​ร​กษัตริย์​กรุง​โซ​บา, ราชบุตร​ของ​ระ​โฮ​บ​เมื่อ​ท่าน​ยก​ทัพ​ไป​มี​พระราช​ประสงค์​จะ​แผ่อำนาจ​ตาม​เขตต์​ฟาก​แม่น้ำ (ฟา​รา​ธ), เพื่อ​จะ​ได้​คืน​มา.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​ดา​วิด​จับ​พลทหาร​ม้า​ได้​พัน​เจ็ด​ร้อย​คน, กับ​ทหารราบ​สอง​หมื่น​คน​มา​เป็น​ชะ​เลย, แล้ว​มี​พระราช​โองการ​สั่ง​ให้​ตัด​เอ็น​เส้น​ขา​บรรดา​ม้า​รถ, โปรด​ให้​เหลือ​แต่ (พอ​เทียม) รถ​ร้อย​คัน.</verse>
				<verse number="5">ครั้น​กองทัพ​ซุเรีย​ชาวเมือง​ดาเมเซ็ค, เข้า​มา​จะ​ช่วย​ฮะ​ดัด​เอะเซ็​ร​กษัตริย์​โซ​บา, ดาวิด​ได้​ฆ่าฟัน​พลทหาร​ซุเรีย​ตาย​สอง​หมื่น​สอง​พัน​คน.</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ทรง​ตั้ง​ให้​ทหาร​ประจำ​ป้อม​หลาย​กอง​ที่​ซุเรีย​ใน​ดาเมเซ็ค, ประเทศ​ซุเรีย​จึง​ได้​ขึ้น​แก่​ดา​วิด​และ​ถวาย​เครื่อง​ราช​บรรณาการ. แต่​นั้น​มา​ดา​วิด​ดำเนิน​ราชการ​ใดๆ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ช่วย​ให้​มี​ชัย​ชะ​นะ​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="7">ดา​วิด​จึง​รับสั่ง​ให้​เก็บ​โล่ห์​ทองคำ​ของ​พลทหาร​ฮะ​ดัด​เอะเซ็ร​มา​ไว้ ณ กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​ดา​วิด​จึง​เก็บ​เครื่องทอง​เหลือง​จาก​เบะ​ตะ​และ​เบ​โร​ธัย​ซึ่ง​เป็น​เมือง​ของ​ฮะ​ดัด​เอะเซ็ร​มา​เป็น​อัน​มาก</verse>
				<verse number="9">ครั้น​กษัตริย์​โธ​อี​กรุง​ฮา​มัธ, ทรง​ทราบ​ว่า​กองทัพ​ฮะ​ดัด​เอะเซ็ร​พ่ายแพ้​แก่​ดา​วิด​ทั้งสิ้น,</verse>
				<verse number="10">จึง​โปรด​ให้​โย​ราม​ราชบุตร​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​ดา​วิด, ถาม​ถึง​ความ​ทุกข์สุข, และ​ทรง​อวยพร, ด้วย​เรื่อง​สู้รบ​ฮะ​ดัด​เอะเซ็ร​จน​ได้​ชัย​ชะ​นะ, เพราะ​กษัตริย์​โธ​อี​เคย​เป็น​ข้าศึก​กับ​ฮะ​ดัด​เอะเซ็ร. โยราม​นำ​ภาชนะ​เงิน​ถา​ชนะ​ทองคำ​และ​ภาชนะ​ทองเหลือง​มา​ถวาย:</verse>
				<verse number="11">ของ​เหล่านี้​กษัตริย์​ดา​วิด​ได้​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พร้อมกับ​เงินทอง​ซึ่ง​เก็บ​มา​แต่​บรรดา​ประเทศ​ที่​รบ​ชะ​นะ​แล้ว;</verse>
				<verse number="12">คือ​จาก​ซุเรีย, โม​อาบ, และ​เผ่าพันธุ์​อัม​โม​น, จาก​ฟะลิศ​ตีม, และ​อะเมเล็ค, และ​ของ​ซึ่ง​เก็บ​มา​จาก​ฮะ​ดัด​เอะเซ็ร, กษัตริย์​โซ​บา​ราชบุตร​ระ​โฮ​บ​ด้วย</verse>
				<verse number="13">พระ​นาม​ของ​ดา​วิด​ก็​เลื่องลือ​ไป​ขณะ​เมื่อ​กลับ​มา​จาก​ฆ่าฟัน​พลทหาร​ซุเรีย​หมื่น​แปด​พัน​คน​ที่​หุบเขา​เกลือ​นั้น.</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ได้​ตั้ง​กองทัพ​ประจำ​ป้อม ณ แผ่น​ดิน​อะ​โดม​ทั่ว​ทุก​ตำบล​ไป, และ​บรรดา​ประเทศ​อะ​โดม​ก็​ขึ้น​แก่​ดา​วิด​ทั้งสิ้น. เมื่อ​ดา​วิด​ดำเนิน​ราชการ​ใดๆ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ช่วย​ให้​มี​ชัย​ชะ​นะ​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="15">ดา​วิด​ได้​ครอบครอง​ทั่ว​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล, แล้ว​ทรง​พิพากษา​บรรดา​ประชาชน​ตาม​ความ​ยุ​ต​ติ​ธรรม.</verse>
				<verse number="16">ตั้ง​โย​อาบ​บุตร​นาง​ซะ​รู​ยา​เป็น​นาย​พล​โยธา, ยะโฮ​ซา​ฟาด​บุตร​อะฮีลูด​เป็น​ผู้​เรียบเรียง​พงศาวดาร;</verse>
				<verse number="17">ซา​โดค​บุตร​อะฮีธูบ​กับ​อะฮี​มา​เล็ค​บุตร​อะบี​อา​ธาร​เป็น​ปุโรหิต, ซะรา​ยา​เป็น​อาลักษณ์.</verse>
				<verse number="18">บะ​นา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา​เป็น​ผู้​บังคับ​กองทหาร​คะ​เรธี​และ​พะเลธี, และ​ราชบุตร​ของ​ดา​วิด​เป็น​เสนาบดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ดา​วิด​มี​พระราช​ดำรัส​ถาม​ว่า, พงศ์พันธุ์​ซา​อูล​ยัง​มี​ใคร​เหลือ​อยู่​บ้าง​หรือ, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​แสดง​ความ​กรุณา​แก่​ผู้​นั้น​โดย​เห็นแก่​โย​นา​ธาน?</verse>
				<verse number="2">มี​คนใช้​ของ​วงศ์​ซา​อูล​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ซี​บา, เขา​เรียก​ให้​มา​เฝ้า​ดา​วิด, จึง​มี​พระราช​ดำรัส​ถาม​ว่า, เจ้า​ชื่อ​ซี​บา​หรือ? เขา​กราบ​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ชื่อ​ซี​บา.</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​มี​พระราช​ดำรัส​ถาม​อีก​ว่า, พงศ์พันธุ์​ซา​อูล​ยัง​มี​เหลือ​อยู่​บ้าง​หรือ​เพื่อ​เรา​จะ​แสดง​ความ​กรุณา​แก่​เขา, ตาม​ที่​ได้​สาบาน​ไว้​ต่อ​พระเจ้า? ฝ่าย​ซี​บาก​ราบ​ทูล​กษัตริย์​ว่า, ยัง​มี​บุตรชาย​ของ​โย​นา​ธาน​คน​หนึ่ง​เท้า​เป็น​ง่อย.</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​มี​พระราช​ดำรัส​ถาม​ว่า, ผู้​นั้น​อยู่​ที่ไหน? ซี​บาก​ราบ​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, เขา​อยู่​ที่​บ้าน​มา​เคียร์​บุตรชาย​อัม​มิ​เอล​ใน​เมือง​โล​ดะ​บาร์.</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ดา​วิด​จึง​มี​พระราช​โองการ​สั่ง​ให้​พา​มา​จาก​บ้าน​มา​เคียร์​บุตร​อัม​มิ​เอล​ใน​เมือง​โล​ดะ​บาร์.</verse>
				<verse number="6">ส่วน​มะ​พี​โบ​เซ็ธ​บุตรชาย​โย​นา​ธาน​ราชบุตร​ซา​อูล​ก็​เข้า​กราบ​เฝ้า​ดาวิดๆ จึง​ทรง​ปราศรัย​ว่า, มะพี​โบ​เซ็ธ, เข้า​กราบ​ทูล​ว่า. ข้า​แต่​กษัตริย์​, ข้าพ​เจ้า​อยู่​นี่!</verse>
				<verse number="7">ดา​วิด​มี​พระราช​ดำรัส​ว่า, อย่า​กลัว​เลย​เพราะ​เรา​จะ​แสดง​ความ​กรุณา​แก่​เจ้า, เพราะ​เห็นแก่​โย​นา​ธาน​บิดา​ของ​เจ้า​และ​บรรดา​ไร่นา​ของ​ซา​อูลอัยย​กา​ของ​เจ้า​เรา​จะ​คืน​ให้แก่​เจ้า, และ​จะ​เลี้ยง​เจ้า​ไว้​ที่​โต๊ะ​ของ​เรา​เสมอ.</verse>
				<verse number="8">มะ​พี​โบ​เซ็ธ​กราบ​ลง​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​เป็น​เหมือน​ซากศพ​สุนัข​ไม่​สมควร​ที่​พระองค์​จะ​ทรง​ทอด​พระเนตร​เลย</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​กษัตริย์​ทรง​เรียก​ซี​บา​คนใช้​ซา​อูล​มา, มี​พระราช​โองการ​สั่ง​ว่า, บรรดา​สิ่งของๆ ซา​อูล​และ​ของ​บรรดา​ราชวงศ์​ของ​ท่าน, เรา​คืน​ให้แก่​บุตร​เจ้านาย​ของ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">ส่วน​เจ้า​ทั้ง​บุตร​และ​บ่าว​จง​ทำนา​ส่ง​ผล​เลี้ยง​บุตร​เจ้านาย​ของ​เจ้า, ส่วน​มะ​พี​โบ​เซ็ธ​บุตร​เจ้านาย​ของ​เจ้า, เรา​จะ​ชุบเลี้ยง​ที่​โต๊ะ​ของ​เรา​เสมอ. ฝ่าย​ซี​บา​นั้น​มี​บุตรชาย​สิบ​ห้า​คน, กับ​บ่าว​ยี่​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="11">ซี​บา​จึง​กราบ​ทูล​กษัตริย์​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ทำ​ตาม​พระราช​โองการ​ทุก​ประการ. ฝ่าย​มะฟี​โบ​เซ็ธ​ก็​รับประทาน​ที่​โต๊ะ​ดุจดัง​ราชบุตร​องค์​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="12">มะ​พี​โบ​เซ็ธ​มี​บุตรชาย​เล็ก​ชื่อ​มี​คา, บรรดา​ครอบครัว​ของ​ซี​บา​ก็​เป็น​บ่าว​ของ​มะ​พี​โบ​เซ็ธ.</verse>
				<verse number="13">มะ​พี​โบ​เซ็ธ​จึง​อาศัย​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, เหตุ​ว่า​ต้อง​รับประทาน​ที่​โต๊ะ​ของ​กษัตริย์​เสมอ, และ​เท้า​เป็น​ง่อย​ทั้ง​สอง​ข้าง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ภายหลัง​กษัตริย์​ประเทศ​อำ​โม​น​สิ้นพระชนม์, ฮา​นูน​ราช​โอรส​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชสมบัติ​แทน.</verse>
				<verse number="2">ดา​วิด​ทรง​พระ​ดำริ​ว่า, เรา​จะ​แสดง​ความ​ชอบ​ต่อ​ฮา​นูน​ราช​โอรส​นา​ฮา​ศ, เหมือน​พระราช​บิดา​แสดง​ความ​ชอบ​ต่อ​เรา. ดาวิด​จึง​ใช้​ให้​ราชทูต​ไป​เล้าโลม​ท่าน​ใน​เรื่อง​ของ​พระราช​บิดา​นั้น. ราชทูต​ของ​ดา​วิด​ก็​เข้า​ไป​ใน​ประเทศ​อา​โม​น.</verse>
				<verse number="3">แต่​เจ้านาย​พวก​อำ​โม​น​ทูล​ฮา​นูน​พระเจ้าแผ่น​ดิน​ว่า, พระองค์​ทรง​เชื่อ​ว่า​ดา​วิด​นับถือ​พระราช​บิดา, จึง​ทรง​ส่ง​ราชทูต​มา​เล้าโลม​พระองค์​หรือ? ดาวิด​ได้​ใช้​ให้​มา​เฝ้า​เพื่อ​หวัง​จะ​ได้​ข้าม​ไป​สอด​แนม​ตี​เอา​เมือง​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="4">ฮา​นูน​จึง​ได้​จับ​ราชทูต​ของ​ดา​วิด, โกน​หนวด​เสีย​ครึ่งหนึ่ง, ตัด​เสื้อ​เสีย​ครึ่งหนึ่ง​เพียง​ตะโพก, แล้ว​ปล่อย​ให้​ไป.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ดา​วิด​ทรง​ทราบ​แล้ว​มี​พระราช​โองการ​สั่ง​ให้​คน​ไป​ต้อนรับ, ด้วย​ราชทูต​เหล่านั้น​ได้​ความ​อับอาย​มาก, จึง​ทรง​พระ​ดำรัส​สั่ง​ว่า, จง​พัก​อยู่​ที่​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​จน​หนวด​งอก​ขึ้น​ใหม่, แล้ว​จึง​กลับ​มา</verse>
				<verse number="6">ครั้น​พวก​อำ​โม​น​เห็น​ว่า​ดา​วิด​ทรง​เกลียดชัง​เขา​มาก, เขา​จึง​ใช้​ทูต​ไป​จ้าง​ชนชาติ​ซุเรีย, ชาวเมือง​เบธ​ระ​โฮ​บ, และ​เมือง​โซ​บา​ได้​ทหารราบ​สอง​หมื่น, ทหาร​ที่​เจ้าเมือง​มะอะ​คา​พัน​หนึ่ง, และ​ชาวเมือง​อิสโธบ​หมื่น​สอง​พัน​คน.</verse>
				<verse number="7">ครั้น​ดา​วิด​ทรง​ทราบ​แล้ว​จึง​มี​พระราช​ดำรัส​สั่ง​ให้​โย​อาบ​คุม​พล​โยธา​ฉกรรจ์​ทั้งสิ้น​ไป. ฝ่าย​ชาติ​อำ​โม​นอ​อก​มา​เตรียม​รี้พล​ตรงหน้า​ประตู,</verse>
				<verse number="8">แต่​ชาติ​ซุเรีย​ชาวเมือง​โซ​บา​แล​ระ​โฮ​บ, กับ​ชาวเมือง​อิสโธบ, เมือง​มะอะ​คา, อยู่ ณ สนามรบ​ต่างหาก</verse>
				<verse number="9">ครั้น​โย​อาบ​เห็น​ข้าศึก​ขนาบ​เข้า​มา​ทั้ง​ข้างหน้า​และ​ข้างหลัง, จึง​คัด​เอา​บรรดา​ทหาร​ที่​กล้าหาญ​ฝ่าย​ยิศ​รา​เอล, จัด​เป็น​ขบวน​เข้า​ต้านทาน​กองทัพ​ซุเรีย.</verse>
				<verse number="10">พลทหาร​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ก็​มอบ​ให้​อะบีซัย​น้อง​ชาย, สั่ง​ให้​จัด​เป็น​ขบวน​ไว้​ต้านทาน​ชาติ​อำ​โม​น.</verse>
				<verse number="11">บอก​ว่า, ถ้า​เรา​สู้​กำลัง​กองทัพ​ซุเรีย​ไม่​ไหว, เจ้า​จึง​ยก​ทัพ​หนุน​เข้า​ไป, หากว่า​เจ้า​สู้​กำลัง​กองทัพ​อำ​โม​น​ไม่​ไหว, เรา​จะ​ยก​มา​หนุน​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">จง​มี​ใจกล้า​เถิด, เรา​จง​สู้รบ​ให้​เต็มกำลัง​ช่วย​พล​ไพร่​ของ​เรา, และ​เมือง​พระเจ้า​ของ​เรา​ให้​รอด, แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​กระทำ​ตาม​พระทัย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="13">โย​อาบ​กับ​กองทัพ​ก็​ยก​เข้า​สู้รบ​กองทัพ​ซุเรีย, ข้าศึก​ก็​แตก​หนี​ไป.</verse>
				<verse number="14">ครั้น​ชาติ​อา​โม​น​เห็น​กองทัพ​ซุเรีย​หนี​ไป​แล้ว, ก็​พา​กัน​แตกตื่น​หนี​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ต่อหน้า​อะบีซัย. โยอาบ​ก็​หยุด​การ​รบ​ชาติ​อา​โม​น​ลา​ทัพ​ไป​กรุง​ยะ​รู​ซา​เล็ม</verse>
				<verse number="15">ครั้น​ชาติ​ซุเรีย​เห็น​ว่า​พ่ายแพ้​ต่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ก็​รวบรวม​ทหาร​เข้า​เป็น​กองทัพ​อีก.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​ฮะ​ดัด​เอะเซ็ร​ใช้​ทูต​ให้​พา​ชนชาติ​ซุเรีย​ที่อยู่​ข้าง​ฟาก​แม่น้ำ​ข้าง​โน้น, มา​ยัง​ตำบล​เฮ​ลาม​กับ​โซ​บัค​แม่ทัพ​ของ​ท่าน​เป็น​ผู้นำ​หน้า.</verse>
				<verse number="17">พอ​ดา​วิด​ทรง​ทราบ​แล้ว​จึง​รวบ​รวบ​บรรดา​ยิศ​รา​เอล​ให้​ยก​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ไป ณ เมือง​เฮ​ลาม. ส่วน​ชาว​ซุเรีย​ก็​เตรียม​รี้พล​ต้านทาน​ดา​วิด.</verse>
				<verse number="18">กองทัพ​ซุเรีย​ก็​แตก​หนี​ต่อหน้า​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล, ดาวิด​ฆ่าฟัน​พล​รถ​ฝ่าย​ซุเรีย​ตาย​เจ็ด​ร้อย​คน​กับ​ทหารม้า​สี่​หมื่น​คน, ทั้ง​ฟัน​โซ​บัค​แม่ทัพ​สิ้นชีวิต​ที่นั่น​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">ครั้น​บรรดา​เจ้าเมือง​ที่​ขึ้น​แก่​ฮะ​ดัด​เอะเซ็ร​เห็น​ว่า​พ่ายแพ้​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​แล้ว, จึง​ทำ​ไมตรี​ยอม​ปฏิบัติ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ชาว​ซุเรีย​ไม่​กล้า​ช่วย​ประเทศ​อำ​โม​น​อีก​ต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ครั้น​ถึง​ปีใหม่​ตาม​เวลา​ที่​กษัตริย์​เคย​ยก​ทัพ​ไป, ดาวิด​จึง​ใช้​โย​อาบ​กับ​ข้าราชการ​และ​บรรดา​พลทหาร​ยิศ​รา​เอล, ให้​ไป​สังหาร​พวก​อำ​โม​น, แล้ว​ล้อม​กรุง​รา​บา​ไว้. แต่​ดา​วิด​ยัง​ประทับ​อยู่ ณ กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม ต่อมา​เพลา​กลางคืน​ดา​วิด​เสด็จ​ออก​จาก​พระ​แท่น​บรรทม, ทรง​ดำเนิน​ไป​มา​บน​หลังคา​พระราช​วัง, ทอด​พระเนตร​เห็น​หญิง​กำลัง​อาบน้ำ​อยู่, นาง​นั้น​รูปร่าง​สวย​น่ารัก. เมื่อ​ดา​วิด​ทรง​ใช้​ให้​คน​ไป​สืบถาม​ถึง​นาง​นั้น, เขา​ทูล​ว่า, นาง​ชื่อ​บัธ​เซ​บะ, บุตรหญิง​ของ​เอลี​อา​ม, ภรรยา​ของ​อู​รียา​ชาติ​เฮ​ธ​มิใช่​หรือ? ดา​วิด​ทรง​ใช้​ให้​คน​ไป​รับ​หญิง​นั้น​มา​เฝ้า, แล้ว​ท่าน​ได้​ทรง​ร่วม​รู้​กับ​นาง, เพราะ​ซึ่ง​ถือ​ว่า​เป็น​มลทิน​นั้น​ได้​ชำระ​แล้ว, นาง​นั้น​จึง​กลับ​ไป​บ้าน​ของ​ตน. ภายหลัง​ก็​มี​ครรภ์, จึง​ใช้​ให้​ไป​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​มี​ครรภ์​แล้ว ดา​วิด​ทรง​ใช้​คน​ไป​บอก​โย​อาบ​ว่า, จง​ให้​อู​รี​ยาชา​ติ​เฮ​ธ​มา​หา​เรา​โย​อาบ​จึง​ได้​ใช้​อู​รี​ยา​ให้​ไป​เฝ้า​ดา​วิด. ครั้น​อู​รี​ยา​มา​เฝ้า​แล้ว, ดาวิด​จึง​ทรง​ถาม​ถึง​ข่าวคราว​โยอาบ​และ​พลทหาร​และ​การ​สงคราม​เป็น​อย่างไร​บ้าง. ดา​วิด​มี​พระราช​ดำรัส​สั่ง​อู​รี​ยา​ว่า, ให้​ไป​ล้าง​เท้า​ของ​ตน​ที่​บ้าน, เมื่อ​อู​รี​ยา​ออก​ไป​จาก​พระราช​วัง​แล้ว, กษัตริย์​ทรง​ใช้​ให้​คน​ตาม​ไป​ส่ง​ของ​บริโภค. แต่​อู​รี​ยา​พัก​นอน​อยู่​กับ​พวก​ข้าราชการ​ที่​พระ​ทวาร​ราชวัง, หา​ได้​ลง​ไป​บ้าน​ของ​ตน​ไม่. เมื่อ​เขา​ทูล​ดา​วิด​ว่า, อู​รี​ยา​ไม่​ได้​ลง​ไป​บ้าน​ของ​ตน, ดาวิด​ทรง​ดำรัส​ถาม​อู​รี​ยา​ว่า, มา​แต่​ทางไกล​มิใช่​หรือ? ทำไม​เจ้า​ไม่​ลง​ไป​บ้าน​ของ​ตน​เล่า? อู​รี​ยา​ทูล​ดา​วิด​ว่า, หีบ​สัญญา​ไมตรี​และ​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล​กับ​ยูดา​อยู่​ใน​กะ​ท่อม, อนึ่ง​โย​อาบ​นาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​พรรคพวก​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ตาม​ทุ่งนา, ส่วน​ข้าพ​เจ้า​จะ​เข้า​บ้าน​ของ​ตน, เพื่อ​จะ​กิน​และ​ดื่ม​และ​นอน​กับ​ภรรยา​สมควร​หรือ? ข้า​แต่​พระองค์​ผู้​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ทำ​อย่าง​นั้น​เลย. ดา​วิด​จึง​มี​พระราช​ดำรัส​สั่ง​อู​รี​ยา​ว่า, วันนี้​จง​คอย​อยู่​อีก, พรุ่งนี้​เรา​จึง​จะ​ให้​ไป. อู​รี​ยา​จึง​พัก​อยู่ ณ กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​อีก​วัน​นั้น​กับ​วันรุ่งขึ้น​ด้วย. เมื่อ​ดา​วิด​รับสั่ง​ให้​มา​เฝ้า, แล้ว​ทรง​เลี้ยง​อาหาร​และ​ดื่ม​จน​เมา, ครั้น​เวลา​กลางคืน​อู​รี​ยา​ก็​ไป​นอน​พร้อมกับ​ข้าราชการ​ไม่​ได้​ลง​ไป​บ้าน​ของ​ตน​เลย ครั้น​รุ่งเช้า​ดา​วิด​ทรง​ฝาก​ลายพระหัตถ์​ให้​อู​รี​ยา​ไป​ส่ง​ให้​โย​อาบ. ใน​ลายพระหัตถ์​นั้น​มี​พระราช​โองการ​สั่ง​ว่า, จง​ตั้ง​อู​รี​ยา​ให้​เป็น​กอง​หน้า, ให้​เข้า​ไป​ยัง​ที่ๆ ข้าศึก​แข็งแรง, แล้ว​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​ถอยหลัง​ปล่อย​ให้​ถูก​ฆ่าฟัน​ตาย. ฝ่าย​โย​อาบ​เมื่อ​ตั้ง​ทัพ​ล้อม​อยู่, ก็​สั่ง​อู​รี​ยา​ให้​อยู่​ตำบล​ที่​รู้​ว่า​มี​ทหาร​ฉกรรจ์​อยู่​ที่นั่น. ชาวเมือง​นั้น​ออก​มา​สู้​โย​อาบ, พลทหาร​ของ​ดา​วิด​ก็​สู้​ล้มตาย​บ้าง, อู​รี​ยาชา​ติ​เฮ​ธ​ก็​ตาย​ด้วย. โย​อาบ​จึง​ใช้​คน​ไป​ทูล​ดา​วิด​ให้​ทรง​ทราบ​เรื่อง​การ​ศึก​ทั้งสิ้น, สั่ง​ว่า​เมื่อ​ทูล​กษัตริย์​ถึง​เรื่อง​การ​สงคราม​จบ​แล้ว. ถ้า​พระองค์​จะ​ทรง​กริ้ว, และ​จะ​ทรง​ถาม​ว่า, เมื่อ​ทำ​ศึก​ทำไม​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เข้า​มา​ใกล้​เมือง​เล่า? เจ้า​ไม่​รู้​หรือว่า​เขา​จะ​ยิง​มา​จาก​บน​กำแพง? ใคร​ฆ่า​อะบีเมเล็ค​บุตร​ยะ​รู​บะเซ็ธ​ตาย? หญิง​อยู่​บน​กำแพง​เอา​หิน​โม่​แป้ง​ซีก​ข้างบน​ทิ้ง​ลง​มา​ทับ​เขา​ตาย​ที่​เมือง​เธเบศ​มิใช่​หรือ? เจ้า​ทั้ง​หลาย​เข้า​ชิด​กำแพง​ทำไม​เล่า? แล้ว​จง​ทูล​ว่า, อู​รี​ยาชา​ติ​เฮ​ธ​ข้าราชการ​สิ้นชีวิต​แล้ว คนใช้​ก็​ไป​เฝ้า​ดา​วิด​ทูล​ตาม​ที่​โย​อาบ​สั่ง​ทุก​ประการ. ทูล​กษัตริย์​ว่า, ข้าศึก​ได้​ชัย​ชะ​นะ​ต่อ​พวก​ข้าพ​เจ้า, แล้ว​ไล่​ติดตาม​มา​ถึง​ทุ่งนา​พวก​ข้าพ​เจ้า​เข้า​ไป​รบ​จนกระทั่ง​พระ​ทวาร​เมือง. ทหาร​ธนู​บน​กำแพง​ยิง​ถูก​พวก​ข้าพ​เจ้า​ตาย​บ้าง, อู​รี​ยาชา​ติ​เฮ​ธ​ข้าราชการ​ก็​ตาย​ด้วย. ดา​วิด​ทรง​พระ​ดำรัส​สั่ง​คนใช้​ว่า, จง​บอก​โย​อาบ​ว่า​อย่า​น้อยใจ​เพราะเหตุนี้​เลย, ด้วย​กระบี่​จะ​สังหาร​ไม่​เลือก​หน้า​ว่าผู้​นั้น​หรือ​ผู้​นี้​เลย, จง​สู้รบ​หนัก​เข้า​ตี​เอา​กรุง​นั้น​ให้​จง​ได้, จง​พูด​อุดหนุน​ท่าน​ให้​มี​ใจกล้า​ขึ้น ครั้น​ภรรยา​อู​รี​ยา​รู้​ว่า​สามี​ตาย​แล้ว, นาง​ก็​ไว้ทุกข์. เมื่อ​ไว้ทุกข์​ครบ​กำหนด​แล้ว, ดาวิด​ทรง​ใช้​คน​ให้​ไป​รับ​นาง​มา​ไว้​ใน​ราชวัง​นาง​จึง​ได้​เป็น​ม​เห​ษี​ประสูติ​ราชบุตร, แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ทรง​พอ​พระทัย​ที่​ดา​วิด​ได้​กระทำ​อย่าง​นี้</verse>
				<verse number="2">ต่อมา​เพลา​กลางคืน​ดา​วิด​เสด็จ​ออก​จาก​พระ​แท่น​บรรทม, ทรง​ดำเนิน​ไป​มา​บน​หลังคา​พระราช​วัง, ทอด​พระเนตร​เห็น​หญิง​กำลัง​อาบน้ำ​อยู่, นาง​นั้น​รูปร่าง​สวย​น่ารัก.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ดา​วิด​ทรง​ใช้​ให้​คน​ไป​สืบถาม​ถึง​นาง​นั้น, เขา​ทูล​ว่า, นาง​ชื่อ​บัธ​เซ​บะ, บุตรหญิง​ของ​เอลี​อา​ม, ภรรยา​ของ​อู​รียา​ชาติ​เฮ​ธ​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="4">ดา​วิด​ทรง​ใช้​ให้​คน​ไป​รับ​หญิง​นั้น​มา​เฝ้า, แล้ว​ท่าน​ได้​ทรง​ร่วม​รู้​กับ​นาง, เพราะ​ซึ่ง​ถือ​ว่า​เป็น​มลทิน​นั้น​ได้​ชำระ​แล้ว, นาง​นั้น​จึง​กลับ​ไป​บ้าน​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="5">ภายหลัง​ก็​มี​ครรภ์, จึง​ใช้​ให้​ไป​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​มี​ครรภ์​แล้ว</verse>
				<verse number="6">ดา​วิด​ทรง​ใช้​คน​ไป​บอก​โย​อาบ​ว่า, จง​ให้​อู​รี​ยาชา​ติ​เฮ​ธ​มา​หา​เรา​โย​อาบ​จึง​ได้​ใช้​อู​รี​ยา​ให้​ไป​เฝ้า​ดา​วิด.</verse>
				<verse number="7">ครั้น​อู​รี​ยา​มา​เฝ้า​แล้ว, ดาวิด​จึง​ทรง​ถาม​ถึง​ข่าวคราว​โยอาบ​และ​พลทหาร​และ​การ​สงคราม​เป็น​อย่างไร​บ้าง.</verse>
				<verse number="8">ดา​วิด​มี​พระราช​ดำรัส​สั่ง​อู​รี​ยา​ว่า, ให้​ไป​ล้าง​เท้า​ของ​ตน​ที่​บ้าน, เมื่อ​อู​รี​ยา​ออก​ไป​จาก​พระราช​วัง​แล้ว, กษัตริย์​ทรง​ใช้​ให้​คน​ตาม​ไป​ส่ง​ของ​บริโภค.</verse>
				<verse number="9">แต่​อู​รี​ยา​พัก​นอน​อยู่​กับ​พวก​ข้าราชการ​ที่​พระ​ทวาร​ราชวัง, หา​ได้​ลง​ไป​บ้าน​ของ​ตน​ไม่.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เขา​ทูล​ดา​วิด​ว่า, อู​รี​ยา​ไม่​ได้​ลง​ไป​บ้าน​ของ​ตน, ดาวิด​ทรง​ดำรัส​ถาม​อู​รี​ยา​ว่า, มา​แต่​ทางไกล​มิใช่​หรือ? ทำไม​เจ้า​ไม่​ลง​ไป​บ้าน​ของ​ตน​เล่า?</verse>
				<verse number="11">อู​รี​ยา​ทูล​ดา​วิด​ว่า, หีบ​สัญญา​ไมตรี​และ​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล​กับ​ยูดา​อยู่​ใน​กะ​ท่อม, อนึ่ง​โย​อาบ​นาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​พรรคพวก​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ตาม​ทุ่งนา, ส่วน​ข้าพ​เจ้า​จะ​เข้า​บ้าน​ของ​ตน, เพื่อ​จะ​กิน​และ​ดื่ม​และ​นอน​กับ​ภรรยา​สมควร​หรือ? ข้า​แต่​พระองค์​ผู้​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ทำ​อย่าง​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="12">ดา​วิด​จึง​มี​พระราช​ดำรัส​สั่ง​อู​รี​ยา​ว่า, วันนี้​จง​คอย​อยู่​อีก, พรุ่งนี้​เรา​จึง​จะ​ให้​ไป. อู​รี​ยา​จึง​พัก​อยู่ ณ กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​อีก​วัน​นั้น​กับ​วันรุ่งขึ้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ดา​วิด​รับสั่ง​ให้​มา​เฝ้า, แล้ว​ทรง​เลี้ยง​อาหาร​และ​ดื่ม​จน​เมา, ครั้น​เวลา​กลางคืน​อู​รี​ยา​ก็​ไป​นอน​พร้อมกับ​ข้าราชการ​ไม่​ได้​ลง​ไป​บ้าน​ของ​ตน​เลย</verse>
				<verse number="14">ครั้น​รุ่งเช้า​ดา​วิด​ทรง​ฝาก​ลายพระหัตถ์​ให้​อู​รี​ยา​ไป​ส่ง​ให้​โย​อาบ.</verse>
				<verse number="15">ใน​ลายพระหัตถ์​นั้น​มี​พระราช​โองการ​สั่ง​ว่า, จง​ตั้ง​อู​รี​ยา​ให้​เป็น​กอง​หน้า, ให้​เข้า​ไป​ยัง​ที่ๆ ข้าศึก​แข็งแรง, แล้ว​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​ถอยหลัง​ปล่อย​ให้​ถูก​ฆ่าฟัน​ตาย.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​โย​อาบ​เมื่อ​ตั้ง​ทัพ​ล้อม​อยู่, ก็​สั่ง​อู​รี​ยา​ให้​อยู่​ตำบล​ที่​รู้​ว่า​มี​ทหาร​ฉกรรจ์​อยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="17">ชาวเมือง​นั้น​ออก​มา​สู้​โย​อาบ, พลทหาร​ของ​ดา​วิด​ก็​สู้​ล้มตาย​บ้าง, อู​รี​ยาชา​ติ​เฮ​ธ​ก็​ตาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="18">โย​อาบ​จึง​ใช้​คน​ไป​ทูล​ดา​วิด​ให้​ทรง​ทราบ​เรื่อง​การ​ศึก​ทั้งสิ้น,</verse>
				<verse number="19">สั่ง​ว่า​เมื่อ​ทูล​กษัตริย์​ถึง​เรื่อง​การ​สงคราม​จบ​แล้ว.</verse>
				<verse number="20">ถ้า​พระองค์​จะ​ทรง​กริ้ว, และ​จะ​ทรง​ถาม​ว่า, เมื่อ​ทำ​ศึก​ทำไม​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เข้า​มา​ใกล้​เมือง​เล่า? เจ้า​ไม่​รู้​หรือว่า​เขา​จะ​ยิง​มา​จาก​บน​กำแพง?</verse>
				<verse number="21">ใคร​ฆ่า​อะบีเมเล็ค​บุตร​ยะ​รู​บะเซ็ธ​ตาย? หญิง​อยู่​บน​กำแพง​เอา​หิน​โม่​แป้ง​ซีก​ข้างบน​ทิ้ง​ลง​มา​ทับ​เขา​ตาย​ที่​เมือง​เธเบศ​มิใช่​หรือ? เจ้า​ทั้ง​หลาย​เข้า​ชิด​กำแพง​ทำไม​เล่า? แล้ว​จง​ทูล​ว่า, อู​รี​ยาชา​ติ​เฮ​ธ​ข้าราชการ​สิ้นชีวิต​แล้ว</verse>
				<verse number="22">คนใช้​ก็​ไป​เฝ้า​ดา​วิด​ทูล​ตาม​ที่​โย​อาบ​สั่ง​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="23">ทูล​กษัตริย์​ว่า, ข้าศึก​ได้​ชัย​ชะ​นะ​ต่อ​พวก​ข้าพ​เจ้า, แล้ว​ไล่​ติดตาม​มา​ถึง​ทุ่งนา​พวก​ข้าพ​เจ้า​เข้า​ไป​รบ​จนกระทั่ง​พระ​ทวาร​เมือง.</verse>
				<verse number="24">ทหาร​ธนู​บน​กำแพง​ยิง​ถูก​พวก​ข้าพ​เจ้า​ตาย​บ้าง, อู​รี​ยาชา​ติ​เฮ​ธ​ข้าราชการ​ก็​ตาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="25">ดา​วิด​ทรง​พระ​ดำรัส​สั่ง​คนใช้​ว่า, จง​บอก​โย​อาบ​ว่า​อย่า​น้อยใจ​เพราะเหตุนี้​เลย, ด้วย​กระบี่​จะ​สังหาร​ไม่​เลือก​หน้า​ว่าผู้​นั้น​หรือ​ผู้​นี้​เลย, จง​สู้รบ​หนัก​เข้า​ตี​เอา​กรุง​นั้น​ให้​จง​ได้, จง​พูด​อุดหนุน​ท่าน​ให้​มี​ใจกล้า​ขึ้น</verse>
				<verse number="26">ครั้น​ภรรยา​อู​รี​ยา​รู้​ว่า​สามี​ตาย​แล้ว, นาง​ก็​ไว้ทุกข์.</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ไว้ทุกข์​ครบ​กำหนด​แล้ว, ดาวิด​ทรง​ใช้​คน​ให้​ไป​รับ​นาง​มา​ไว้​ใน​ราชวัง​นาง​จึง​ได้​เป็น​ม​เห​ษี​ประสูติ​ราชบุตร, แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ทรง​พอ​พระทัย​ที่​ดา​วิด​ได้​กระทำ​อย่าง​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​มี​พระราช​ดำรัส​สั่ง​ให้​นา​ธาน​ไป​เฝ้า​ดา​วิด. เวลา​เฝ้า​นั้น​ให้​ทูล​ว่า “ใน​เมือง​หนึ่ง​มี​ชาย​สอง​คน, คน​หนึ่ง​มั่งมี, อีก​คน​หนึ่ง​ยากจน.</verse>
				<verse number="2">คน​มั่งมี​นั้น​มี​แกะ​และ​โค​เป็น​อัน​มาก:</verse>
				<verse number="3">แต่​คนจน​นั้น​ไม่​มี​อะไร​เลย, เว้นแต่​แกะ​ตัวเมีย​ตัว​เดียว, ซึ่ง​เขา​เลี้ยง​ไว้​แต่​เล็ก​จน​เจริญ​โต​ขึ้น​ด้วย​กัน​กับ​เขา​และ​บุตร​ของ​เขา: กิน​อาหาร​หรือ​ดื่ม​น้ำ, แต่​จอก​เดียวกับ​เขา, นอน​บน​อก​ของ​เขา​เหมือน​เป็น​บุตรสาว.</verse>
				<verse number="4">ครั้น​มี​แขก​มา​เยี่ยม​คน​มั่งมี​นั้น, เขา​เสียดาย​แกะ​โค​ของ​ตน​ที่​จะ​ต้อง​จัดการ​เลี้ยง​แขก​ผู้​มา​เยี่ยม, จึง​ไป​จับ​ลูก​แกะ​ตัวเมีย​ของ​คนจน​มา​ทำ​อาหาร​เลี้ยง​แขก​ที่มา​เยี่ยม​นั้น.”</verse>
				<verse number="5">ดา​วิด​จึง​ทรง​พระ​พิ​โรธ​ต่อ​ผู้​นั้น​มาก, และ​ตรัส​แก่​นา​ธาน​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, ผู้ทำ​การ​เช่นนี้​ควร​จะ​ตาย​แน่​ฉันนั้น:</verse>
				<verse number="6">อนึ่ง​ต้อง​ใช้​ตัว​แกะ​ให้​สี่​เท่า​เพื่อ​ทดแทน​การ​ที่​ได้​ทำ​โดย​ปราศ​จาก​เมตตา​จิตต์</verse>
				<verse number="7">นา​ธาน​จึง​ทูล​ดา​วิด​ว่า, ท่าน​เอง​เป็น​คน​นั้นแหละ. พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทรง​ตรัส​อย่าง​นี้​ว่า, “เรา​ชะ​โลม​เจ้า​เป็น​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล, และ​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​อำนาจ​ซา​อูล;</verse>
				<verse number="8">เรา​ได้​ประทาน​ราชวงศ์​ของ​เจ้านาย​ให้แก่​เจ้า, และ​ภรรยา​ของ​เจ้านาย​ไว้​แนบ​อก​ของ​เจ้า, และ​มอบ​ให้​เจ้า​ครอง​พงศ์พันธุ์​ยิศ​รา​เอล​กับ​ยูดา, ถ้า​ยัง​ไม่​พอ​เรา​ยัง​จะ​เพิ่มเติม​สิ่ง​ต่างๆ ให้​เจ้า​อีก.</verse>
				<verse number="9">เหตุไร​เจ้า​จึง​ได้​หมิ่นประมาท​ต่อ​โอวาท​แห่ง​ยะ​โฮ​วา, มา​ทำ​การ​ชั่ว​ต่อ​พระเนตร​ของ​พระองค์​เจ้า? ได้​ประหาร​อู​รี​ยาชา​ติ​เฮ​ธ​ด้วย​กระบี่​และ​แย่ง​เอา​ภรรยา​เขา​มา​เป็น​ภรรยา​ของ​ตน, ประหาร​สามี​ด้วย​กระบี่​ของ​พวก​อา​โม​น.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนั้น​กระบี่​จะ​คลาด​จาก​วงศ์​ของ​เจ้า​ต่อไป​เป็นนิตย์​หามิได้, ด้วย​เจ้า​ประมาท​ต่อ​เรา, เอา​ภรรยา​ของ​อู​รี​ยาชา​ติ​เฮ​ธ​มา​เป็น​ภรรยา​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระ​ดำรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​จะ​นำ​ความ​ชั่วร้าย​ให้​เกิด​แก่​เจ้า​จาก​วงศ์​ของ​ตนเอง, เรา​จะ​ยก​ภรรยา​ของ​เจ้า​ให้แก่​เพื่อนบ้าน​ต่อหน้า​เจ้า, ผู้​นั้น​จะ​นอน​สังวาส​ด้วย​ภรรยา​ของ​เจ้า​ใน​ที่แจ้ง​เมื่อ​อาทิตย์​ส่องแสง.</verse>
				<verse number="12">ด้วย​เจ้า​ทำ​การ​โดย​ซ่อนเร้น, แต่​เรา​จะ​ทำ​การ​นั้น​ต่อหน้า​บรรดา​ชน​ยิศ​รา​เอล​ใน​ที่แจ้ง​เวลา​กลางวัน.”</verse>
				<verse number="13">ดา​วิด​ทรง​สารภาพ​ต่อ​นา​ธาน​ว่า, เรา​ทำ​ผิด​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แล้ว. นา​ธาน​ทูล​ดา​วิด​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​ยกโทษ​แล้ว, ท่าน​จะ​ไม่​สิ้นพระชนม์.</verse>
				<verse number="14">แต่​ที่​ทำ​เช่นนี้​เป็น​เหตุ​ให้​ศัตรู​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​ช่อง​ติเตียน​ได้, ราชบุตร​ที่​จะ​ประสูติ​นั้น​คง​สิ้นพระชนม์.</verse>
				<verse number="15">แล้ว​นา​ธาน​ก็​ทูล​ลา​ไป​บ้าน​ของ​ตน. พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​บันดาล​ให้​ทารก​ซึ่ง​ภรรยา​ของ​อู​รี​ยา​ประสูติ​โดย​ดา​วิด​นั้น​ประ​ชวน​หนัก.</verse>
				<verse number="16">ดา​วิด​ก็​ทรง​อ้อนวอน​พระเจ้า​เพราะ​ทารก​นั้น, และ​ถือศีล​ไม่​เสวย​พระ​กระยาหาร, ไป​บรรทม​ที่​พื้นดิน​ตลอด​คืน.</verse>
				<verse number="17">พวก​ผู้เฒ่า​แก่​ใน​ราชวัง, เชิญ​เสด็จ​ให้​ขึ้น​จาก​พื้นดิน, แต่​ท่าน​ไม่​ทรง​ยอม​ลุก​ขึ้น, ไม่​เสวย​กระยาหาร​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="18">ถึง​วันที่​เจ็ด​ทารก​นั้น​ก็​สิ้นพระชนม์. ส่วน​ข้าราชการ​มิ​กล้า​ทูล​ให้​ทรง​ทราบ: จึง​พา​กัน​คิด​ว่า​เมื่อ​ทารก​นั้น​ยัง​ทรง​พระชนม์​อยู่, เรา​ทูล​เท่าไรๆ ท่าน​ก็​ไม่​ทรง​สดับ​ฟัง, ถ้า​จะ​ทูล​ว่า​กุมาร​นั้น​สิ้นพระชนม์​แล้ว, ท่าน​จะ​ทรง​เป็นทุกข์​โศกเศร้า​สัก​เท่าไร?</verse>
				<verse number="19">ครั้น​ดา​วิด​ทรง​เห็น​ข้าราชการ​พูด​กระซิบ​กัน, จึง​ทรง​ทราบ​ว่า​กุมาร​สิ้นพระชนม์​แล้ว, ทรง​ตรัส​ถาม​ข้าราชการ​ว่า, ทารก​ตาย​แล้ว​หรือ? เขา​ทูล​ว่า, สิ้นพระชนม์​แล้ว.</verse>
				<verse number="20">ดา​วิด​ก็​ทรง​ลุก​ขึ้น​จาก​พื้นดิน, ชำระ​พระ​กาย​เอา​น้ำมัน​ชะ​โลม​พระองค์, แล้ว​ทรง​พระ​ภูษา​ใหม่, เสด็จ​เข้า​พระ​วิหาร​นมัสการ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​เสด็จ​กลับ​พระราช​วัง, รับสั่ง​ให้​เอา​พระ​กระยาหาร​มา​เสวย.</verse>
				<verse number="21">ข้​าราชการ​ทูลถาม​ว่า, เป็น​อย่างไร​พระองค์​จึง​ทรง​ทำ​เช่นนี้? คือ​ทรง​ถือศีล​อด​พระ​กระยาหาร, และ​ทรง​พระ​กร​ร​แสง, เมื่อ​พระ​กุมาร​ยัง​ทรง​พระชนม์​อยู่, แต่​ครั้น​สิ้นพระชนม์​แล้ว, ท่าน​ทรง​ลุก​ขึ้น​เสวย​พระ​กระยาหาร.</verse>
				<verse number="22">ดา​วิด​มี​พระราช​ดำรัส​ตอบ​ว่า, ขณะ​เมื่อ​ทารก​ยัง​เป็น​อยู่​เรา​ถือศีล​อด​อาหาร​และ​ร้องไห้: ใคร​อาจ​จะ​รู้​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​พระ​เมตตา​เรา​โปรด​ให้​กุมาร​มี​ชีวิต​หรือ​ไม่?</verse>
				<verse number="23">แต่​บัดนี้​ตาย​แล้ว, เรา​จะ​ถือศีล​อด​อาหาร​เพื่อ​จะ​ให้​ทารก​กลับ​เป็น​มา​อีก​ได้​หรือ? เรา​จะ​ไป​ตาม​ทาง​ทารก​ก็ได้, แต่​ทารก​จะ​กลับ​มา​หา​เรา​อีก​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="24">ดา​วิด​ทรง​ประเล้าประโลม​ใจ​บัธ​เซ​บะม​เห​ษี, และ​ทรง​ร่วม​รู้​กับ​พระนางๆ ก็​ประสูติ​ราชบุตร​องค์​หนึ่ง, ทรง​พระ​นาม​ว่า​ซะโล​โม, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​รัก​ทารก​นั้น.</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ทรง​ใช้​นา​ธาน​ผู้​พยากรณ์, ให้​ตั้ง​นาม​ว่า​ยะดิ​ดะ​ยา​เพราะ​เห็นแก่​พระ​ยะโฮ​วา</verse>
				<verse number="26">ฝ่าย​โย​อาบ​ทำ​ศึก​สงคราม​ต่อ​กรุง​รา​บาป​ระ​เทศ​อำ​โม​น​ตีเมือง​หลวง​ได้.</verse>
				<verse number="27">จึง​ให้​คนใช้​ไป​เฝ้า​ดา​วิด​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ทำ​สงคราม​ต่อ​กรุง​รา​บา​ที่อยู่​ริมแม่น้ำ​ตี​ได้​แล้ว.</verse>
				<verse number="28">พระองค์​จง​ทรง​รวบรวม​พลทหาร​ที่​เหลือ​อยู่​ตั้ง​ค่าย​ตี​เอา​กรุง​นั้น, เกลือก​ว่า​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ตี​ได้​จะ​ต้อง​เรียก​เมือง​นั้น​ตาม​ชื่อ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="29">ดา​วิด​ก็​ทรง​รวบรวม​พลทหาร​เสด็จ​ไป​กรุง​รา​บา​ตี​เอา​เมือง​ได้.</verse>
				<verse number="30">จึง​ทรง​ถอด​มงกุฎ​ทองคำ​หนัก​ตลันต์​หนึ่ง, ประดับ​ด้วย​เพ็ชรต่างๆ จาก​พระ​เศียร​ของ​กษัตริย์​อำ​โม​น​มา​ส​รวม​พระ​เศียร​ของ​ดา​วิด, แล้ว​เก็บ​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​จาก​กรุง​นั้น​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="31">ควบคุม​ชาวเมือง​นั้น​ให้​ทำ​การ​ด้วย​เลื่อย, คราด, เหล็ก, และ​ขวาน​และ​ที่​เตา​อิฐ, ดาวิด​ทรง​ทำ​เช่นนี้​แก่​ชาว​ประเทศ​อำ​โม​นทุกๆ เมือง, แล้ว​ดา​วิด​ทรง​ยก​พลทหาร​เสด็จ​กลับ​ไป​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ครั้น​อยู่​มา​อับ​ซา​โลม​ราชบุตร​ดา​วิด​มี​พระ​ขนิษฐา​รูป​งาม​องค์​หนึ่ง​ทรง​นาม​ว่า​ธามาร์, และ​อำ​โน​น​ราชบุตร​ของ​ดา​วิด​ทรง​รัก​นาง.</verse>
				<verse number="2">และ​อำ​โน​น​ไม่​สะ​บาย​พระทัย​ด้วย​ธามาร์​ขนิษฐา​จน​ประชวร, เพราะ​ท่าน​ไม่​รู้​ที่​จะ​ทำ​ประการ​ใด​แก่​นาง​นั้น, ด้วย​นาง​เป็นสาว​พรหมจารี.</verse>
				<verse number="3">แต่​อำ​โน​น​มี​มิตรสหาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​โย​นา​ดาบ, เป็น​ราชบุตร​ซิ​ม​อา​พระ​เชษฐา​ของ​ดา​วิด, โยนา​ดาบ​นั้น​มี​ปัญญา​ฉลาด​มาก.</verse>
				<verse number="4">จึง​ทูลถาม​ว่า, เหตุไร​ท่าน​ผู้​เป็น​ราชบุตร​ซูบ​ไป​ทุก​วัน? ท่าน​จะ​ไม่​บอก​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทราบ​หรือ? อำ​โน​น​ทรง​ตอบ​ว่า, เรา​รัก​ธามาร์​ขนิษฐา​ของ​อับ​ซา​โลม​อนุชา​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="5">โย​นา​ดาบ​ทูล​ว่า, จง​บรรทม​บน​พระ​แท่น​ทำ​เป็น​ประชวร, ครั้น​ราช​บิดา​เสด็จ​มา​เยี่ยม​จง​กราบ​ทูล​ว่า, ขอ​ทรง​โปรด​อนุญาต​ให้​ธามาร์​ขนิษฐา, มา​เตรียม​อาหาร​ต่อหน้า​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​เห็น​และ​จะ​ได้​รับ​จาก​มือ​ของ​พระ​ขนิษฐา​มา​บริโภค.</verse>
				<verse number="6">อำ​โน​น​จึง​แกล้ง​ทำ​เป็น​ประชวร, ครั้น​กษัตริย์​เสด็จ​มา​เยี่ยม, อำ​โน​นก​ราบ​ทูล​ว่า, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ธามาร์​ขนิษฐา​มา​ทำ​ขนม​ต่อหน้า​ข้าพ​เจ้า​สัก​สอง​อัน​เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​รับ​จาก​มือ​มา​บริโภค</verse>
				<verse number="7">ดา​วิด​ทรง​ใช้​คน​ไป​ยัง​วัง​ของ​ธามาร์​สั่ง​ว่า, จง​ไป​ยัง​วัง​ของ​อำ​โน​น​พระ​เชษฐา​เตรียม​อาหาร​ให้​เขา​กิน​เถิด.</verse>
				<verse number="8">ธามาร์​ก็​ไป​ยัง​วัง​ของ​อำ​โน​น​พระ​เชษฐา, ถึง​ที่​ซึ่ง​ท่าน​บรรทม​อยู่, แล้ว​ทรง​ขยำ​แป้ง​ทำ​ขนม​ปิ้ง.</verse>
				<verse number="9">และ​เท​ออก​จาก​ถาด​ต่อ​พระ​พักตร​ท่าน, แต่​ท่าน​หา​เสวย​ไม่. อำ​โน​น​รับสั่ง​ว่า, จง​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ออก​ไป​จาก​เรา​เถิด. เขา​จึง​พา​กัน​ออก​ไป​หมด.</verse>
				<verse number="10">อำ​โน​น​รับสั่ง​แก่​ธามาร์​ว่า, จง​เอา​ขนม​เข้า​มา​ห้อง​ใน, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​รับประทาน​จาก​มือ​ของ​น้อง. ธามาร์ก็​ส่ง​ขนม​ซึ่ง​ทำ​นั้น​ให้​อำ​โน​น​พระ​เชษฐา​ที่​ห้อง​ใน.</verse>
				<verse number="11">ครั้น​นาง​เสด็จ​เข้า​มา​ใกล้, จะ​ส่ง​ขนม​ให้​เสวย, ท่าน​ก็​ทรง​ฉุด​นาง​ไว้​แล้ว​ตรัส​ว่า, น้อง​เอ๋ย​จง​เข้า​มา​นอน​กัน​เถิด.</verse>
				<verse number="12">ธามาร์​ทูล​ว่า, พี่​อย่า​ทรง​ทำ​เลย, อย่า​ข่มเหง​หม่อมฉัน, เพราะ​ทำ​เช่นนี้​ผิด​ประเวณี​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล: การ​ชั่ว​โฉด​เขลา​เช่นนี้​อย่า​ทรง​ทำ​เลย.</verse>
				<verse number="13">หม่อมฉัน​จะ​ได้​ความ​ละอาย​ไป​ซ่อน​ไว้​ที่ไหน​เล่า? ส่วน​ท่าน​จะ​เป็น​คน​โฉด​เขลา​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล. จง​ทูล​ขอ​กษัตริย์​เถิด, ด้วย​พระองค์​จะ​ทรง​ยก​หม่อมฉัน​ให้แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ไม่​ทรง​เชื่อฟัง: แต่​ข่มขืน​ทำ​ชำเรา​แก่​พระ​ขนิษฐา​ด้วย​ทรง​พระ​กำลัง​มาก​กว่า</verse>
				<verse number="15">ต่อมา​อำ​โน​น​ทรง​เบื่อหน่าย​นาง​นั้น​ยิ่ง​นัก, ความ​เบื่อหน่าย​นั้น​หนัก​กว่า​ความ​รัก​แต่ก่อน. อำ​โน​น​จึง​รับสั่ง​แก่​นาง​ว่า, จง​ไป​เสีย​เถิด.</verse>
				<verse number="16">นาง​ทูล​ว่า, อย่า​เลย: การ​ขับไล่​หม่อมฉัน​เช่นนี้​เป็น​การ​ข่มเหง​ใหญ่​ยิ่ง​กว่า​การ​ที่​ทรง​ทำ​มา​แล้ว, แต่​ท่าน​ไม่​ทรง​ฟัง.</verse>
				<verse number="17">ท่าน​ทรง​เรียก​คนใช้​รับสั่ง​ว่า, จง​ไล่​หญิง​นี้​ไป​เสีย​ข้างนอก​แล้ว​ปิด​ประตู​ใส่​กลอน.</verse>
				<verse number="18">นาง​ส​รวม​เสื้อ​ยาว​สี​ต่างๆ เช่น​ราชธิดา​เมื่อ​เป็น​พรหมจารี​เคย​ทรง​นั้น. ส่วน​คนใช้​ก็​ไล่​นาง​ออก​ไป​ข้างนอก, แล้ว​ปิด​ประตู​ไว้.</verse>
				<verse number="19">ธามาร์​ทรง​หยิบ​ผงคลี​ดิน​ใส่​บน​พระ​เศียร, ฉีก​เสื้อ​สี​ต่างๆ ให้​ขาด, ยก​พระ​หัตถ์​ปิด​พระ​เศียร, แล้ว​ทรง​ดำเนิน​ไป​พลาง​ทรง​พระ​กร​ร​แสง​พลาง</verse>
				<verse number="20">อับ​ซา​โลม​พระ​เชษฐา​ตรัส​ถาม​ว่า, อำ​โน​น​พี่​ได้​ข่มขืน​น้อง​หรือ? น้อง​เอ๋​ยอ​ย่า​วุ่นวาย, เพราะ​เป็น​พี่น้อง​กัน, อย่า​ร้อนใจ​เพราะ​เรื่อง​นี้. ฝ่าย​ธามาร์​ก็​อยู่​ต่างหาก​ใน​วัง​ของ​อับ​ซา​โลม​พระ​เชษฐา.</verse>
				<verse number="21">ครั้น​กษัตริย์​ทรง​ทราบ​เหตุ​เหล่านั้น, ก็​ทรง​พระ​พิ​โรธ​ยิ่ง​นัก.</verse>
				<verse number="22">อับ​ซา​โลม​ไม่​ตรัส​ดีร้าย​ประการ​ใด​กับ​อำ​โน​น, ด้วย​อับ​ซา​โลม​ทรง​เกลียดชัง​อำ​โน​น, เหตุ​ที่​ทำ​ชำเรา​แก่​ธามาร์​พระ​ขนิษฐา</verse>
				<verse number="23">อยู่​มา​ได้​สอง​ปี, อับ​ซา​โลม​มี​งาน​ตัด​ขน​แกะ​ที่​บา​ละ​ฮา​โซ​ร​ริม​แดน​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม, อับ​ซา​โลม​ก็​เชิญ​บรรดา​ราชบุตร.</verse>
				<verse number="24">อับ​ซา​โลม​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​มี​งาน​ตัด​ขน​แกะ, ขอ​เชิญ​พระองค์​เสด็จ​กับ​ข้าราชการ​มา​กับ​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="25">แต่​กษัตริย์​ทรง​ตรัส​แก่​อับ​ซา​โลม​ว่า, มิใช่​บุตร​เอ๋ย, เรา​อย่า​ไป​กัน​หมด, กลัว​จะ​เป็น​การ​วุ่นวาย​ลำบาก​แก่​เจ้า, เมื่อ​อับ​ซา​โลม​ทูล​อ้อนวอน. เชิญ​พระราช​บิดาๆ ทรง​อวย​พระ​พร​ให้, แต่​ไม่​ยอม​เสด็จ​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="26">อับ​ซา​โลม​ทูล​ว่า, ถ้า​พระองค์​ไม่​เสด็จ, ของ​ทรง​อนุญาต​ให้​อำ​โน​น​พระ​เชษฐา​เสด็จ​ไป​ด้วย​กัน​เถิด. กษัตริย์​ทรง​ถาม​ว่า, เหตุไร​จะ​ให้​เขา​ไป​ด้วย?</verse>
				<verse number="27">แต่​เมื่อ​อับ​ซา​โลม​ทูล​อ้อนวอน​จึง​ทรง​อนุญาต​ให้​อำ​โน​น​กับ​บรรดา​ราชบุตร​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="28">อับ​ซา​โลม​รับสั่ง​คน​ใข้​ไว้​ว่า, จง​คอย​ดู​เมื่อ​อำ​โน​น​เพลิดเพลิน​ด้วย​น้ำ​องุ่น​เวลา​ใด​แล้ว, เมื่อ​เรา​สั่ง​ว่า, ตี​อำ​โน​น​จง​ฟัน​ให้​ตาย​อย่า​เกรง​เลย, เรา​สั่ง​แล้ว​มิใช่​หรือ? จง​แข็งใจ​เป็น​คน​กล้าหาญ​เถิด.</verse>
				<verse number="29">ส่วน​คนใช้​ก็​ทำ​แก่​อำ​โน​น​ตาม​รับสั่ง​ของ​อับ​ซา​โลม​บรรดา​ราชบุตร​ก็​พา​กัน​ลุก​ขึ้น​ทรง​ลา​องค์​ละ​ตัว​เสด็จ​หนี​ไป​หมด</verse>
				<verse number="30">อยู่​มา​เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​กำลัง​เสด็จ​มา​ตาม​ทาง, ดาวิด​ทรง​ทราบ​ข่าว​ว่า​อับ​ซา​โลม​ประหาร​ราชบุตร​ให้​สิ้นพระชนม์​หมด, ไม่​เหลือ​สัก​องค์​เดียว.</verse>
				<verse number="31">กษัตริย์​ทรง​ลุก​ขึ้น​ฉีก​ฉลอง​พระองค์​ทรง​บรรทม​ที่​พื้นดิน, ส่วน​บรรดา​ข้าราชการ​ที่​กำลัง​เฝ้า​อยู่​ก็​มี​เสื้อผ้า​ฉีก​ขาด​ด้วย.</verse>
				<verse number="32">โย​นา​ดาบ​บุตรชาย​ของ​ซิ​ม​อา​พระ​เชษฐาดา​วิด​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, อย่า​ทรง​สำคัญ​ว่า​ราชบุตร​สิ้นพระชนม์​หมด, สิ้นพระชนม์​แต่​อำ​โน​น​องค์​เดียว​เท่านั้น, ด้วย​อับ​ซา​โลม​มุ่งหมาย​การ​นี้, ตั้งแต่​วันที่​อำ​โน​น​ข่มขืน​ชำเรา​ธามาร์​พระ​ขนิษฐา​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="33">ข้า​แต่​กษัตริย์​, ขอ​อย่า​ทรง​โทมนัส​พระทัย​ถึง​เรื่อง​นี้​สำคัญ​ว่า, ราชบุตร​สิ้นพระชนม์​หมด, สิ้นพระชนม์​แต่​อำ​โน​น​เท่านั้น</verse>
				<verse number="34">อับ​ซา​โลม​ก็​เสด็จ​หนี​ไป. ฝ่าย​ทหารยาม​เงย​ตา​ขึ้น, เห็น​คน​เป็น​อัน​มาก​มา​แต่​ทิศตะวันตก, ตาม​เนิน​ภูเขา.</verse>
				<verse number="35">โย​อาบ​จึง​ทูล​กษัตริย์​ว่า, ดู​เถิด​ราชบุตร​เสด็จ​มา​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ทูล​ไว้​อย่างไร​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="36">พอ​พูด​ขาดคำ​ลง, ก็​เห็น​ราชบุตร​เสด็จ​เข้า​มา​ส่ง​สุรเสียง​พระ​กร​ร​แสง, ฝ่าย​กษัตริย์​ก็​พลอย​ทรง​พระ​กร​ร​แสง, และ​บรรดา​ข้าราชการ​ก็​พา​กัน​ร้องไห้​ด้วย​เป็น​การ​พิลาป​ใหญ่​ยิ่ง</verse>
				<verse number="37">อับ​ซา​โลม​เสด็จ​หนี​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​เมือง​ฆะซูร, คือ​ธะ​ละ​มัย, ราชบุตร​อำ​มี​ฮูด. แต่​ดา​วิด​ทรง​พระ​โทมนัส​ถึง​ราชบุตร​เนืองๆ.</verse>
				<verse number="38">อับ​ซา​โลม​เสด็จ​หนี​ไป​เมือง​ฆะซูร​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​สาม​ปี.</verse>
				<verse number="39">กษัตริย์​ดา​วิด​ทรง​ต​รอ​ม​พระทัย​อาลัย​ถึง​อับ​ซา​โลม. เพราะ​การ​ที่​คิดถึง​อำ​โน​น​ผู้​สิ้นพระชนม์​นั้น​ค่อย​คลาย​ลง​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">โย​อาบ​บุตร​ซะ​รู​ยา​รู้​ว่า​กษัตริย์​มี​พระราช​หฤทัย​อาลัย​ถึง​อับ​ซา​โลม.</verse>
				<verse number="2">จึง​ใช้​คน​ไป​ยัง​เมือง​ธะ​โค​อา, ชวน​หญิง​ที่​ฉลาด​มา​จาก​ที่นั่น, บอก​เขา​ว่า, จง​แกล้ง​ทำ​ตัว​เป็น​คน​ไว้ทุกข์​ใส่​เสื้อ​เช่น​ผู้​ไว้ทุกข์​อย่า​ทา​น้ำมัน, ทำ​เหมือน​หญิง​ที่​ไว้ทุกข์​ถึง​ผู้ตาย​นาน​แล้ว:</verse>
				<verse number="3">จง​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​และ​ทูล​อย่าง​นี้. โยอาบ​ได้​สอน​ไว้​ที่​จะ​ให้​ทูล</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​นาง​ชาว​ธะ​โค​อา​ทูล​กษัตริย์​ก็​หมอบ​ตัว​ลง​ถึง​พื้นดิน​ถวายบังคม, แล้ว​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, ขอ​พระ​กรุณาคุณ​เป็น​ที่พึ่ง.</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ทรง​รับสั่ง​ถาม​ว่า, เป็นไร? นาง​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​เป็น​หญิง​ม่าย, ไว้ทุกข์​ให้​สามี​ผู้ตาย.</verse>
				<verse number="6">ข้าพ​เจ้า​มี​บุตรชาย​สอง​คน, ต่าง​วิวาท​กัน​ที่​ทุ่งนา, ไม่​มี​ใคร​ห้ามปราม, บุตร​คน​หนึ่ง​จึง​ตี​พี่ชาย​ตาย.</verse>
				<verse number="7">ดูกร​กษัตริย์​, หมู่​ญาติ​ก็​พา​กัน​มา​เถียง​กับ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, จง​มอบ​ผู้​ฆ่า​พี่ชาย​ของ​ตน​ให้​เรา​ประหาร​ชีวิต​แก้แค้น​ชีวิต​พี่ชาย​ที่​เขา​ฆ่า​เสีย​นั้น, ผู้​สืบ​ตระกูล​ก็​จะ​ถึงแก่​พินาศ​ด้วย, อย่าง​นั้น​เขา​จะ​ดับ​ถ่าน​เพลิง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ไม่​ให้​สามี​มี​ชื่อเสียง​หรือ​พงศ์พันธุ์​บน​แผ่น​ดิน​อีก</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​มี​พระราช​โองการ​สั่ง​หญิง​นั้น​ว่า, จง​ไป​บ้าน​เถิด​เรา​จะ​สั่ง​ถึง​เรื่อง​เจ้า.</verse>
				<verse number="9">นาง​ชาว​ธะ​โค​อา​ก็​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, ขอ​ให้​โทษ​ตก​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า, และ​วงศ์​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า, แต่​ส่วน​กษัตริย์​กับ​พระที่นั่ง, ขอ​ให้​ปราศ​จาก​โทษ​เถิด.</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​ทรง​ตรัส​ว่า, ถ้า​ใคร​ว่า​เจ้า, จง​พา​มา​หา​เรา, แล้ว​เขา​คงจะ​ไม่​ถูกต้อง​เจ้า​อีก​ต่อไป.</verse>
				<verse number="11">นาง​ก็​ทูล​ว่า, ขอ​ให้​กษัตริย์​ทำ​สัตย์​สาบาน​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พระองค์​ว่า, หาก​เขา​จะ​ประหาร​บุตร​ข้าพ​เจ้า​พระองค์​จะ​ทรง​ห้าม​ไม่​ให้​ผู้​แก้แค้น​โลหิต​ล้าง​ผลาญ​เลย, จึง​มี​พระราช​ดำรัส​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, ผม​บุตร​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​ตก​ถึง​พื้นดิน​สัก​เส้น​เดียว​แน่​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="12">นาง​ทูล​ว่า, ขอ​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​ให้​ทา​สี​ของ​พระองค์​กราบ​ทูล​อีก​ข้อ​หนึ่ง. พระองค์​ทรง​ตรัส​ว่า, พูด​ไป​เถิด.</verse>
				<verse number="13">นาง​ทูล​ว่า, เหตุไร​พระองค์​จึง​ทรง​พระ​ดำริ​ความ​ร้าย​เช่นนี้​ต่อ​พล​ไพร่​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า? เพราะ​เมื่อ​ทรง​ตรัส​เช่นนี้​ดู​ก็​เหมือน​หนึ่ง​จะ​กล่าวโทษ​พระองค์​เอง, ด้วย​ไม่​ให้ (ราชบุตร) ของ​พระองค์​กลับคืน​จาก​เนรเทศ.</verse>
				<verse number="14">(มนุษย์) จำ​จะ​ต้อง​ตาย​ดุจ​น้ำ​เท​ลง​บน​ดิน, ซึ่ง​เก็บ​ไว้​อีก​ไม่​ได้; ฝ่าย​พระเจ้า​หา​ทรง​ผลาญ​ชีวิต​ไม่, แต่​ทรง​พระ​ดำริ​ไว้​ว่า​ผู้​ที่​ต้อง​เนรเทศ​นั้น​ไม่​ให้​เป็น​ผู้​ที่​ทอดทิ้ง​เสีย​จาก​พระองค์.</verse>
				<verse number="15">ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​มาก​ราบ​ทูล​เรื่อง​นี้, เหตุ​ว่า​ราษฎร​ขู่​คำราม​ให้​ตกใจ​กลัว: ข้าพ​เจ้า​จึง​นึก​ว่า​จะ​กราบ​ทูล, หวัง​ใจ​ว่า​กษัตริย์​จะ​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​ให้​คำ​ที่​ข้าพ​เจ้า​กราบ​ทูล​นั้น​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="16">ด้วย​กษัตริย์​คะ​ทรง​สดับ​ฟัง​และ​โปรด​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​มือ​ผู้​ที่​มุ่งหมาย​จะ​ผลาญ​ข้าพ​เจ้า​กับ​บุตร​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน​ที่​พระเจ้า​ทรง​ประทาน​ให้​เป็น​มรดก.</verse>
				<verse number="17">ข้าพ​เจ้า​จึง​ขอ​ให้​พระ​ดำรัส​ของ​กษัตริย์​เป็น​คำ​ประเล้าประโลม​ด้วย​ใน​การ​ที่​สังเกต​ผิด​และ​ชอบ, พระองค์​เป็น​ดุจ​ทูต​ของ​พระเจ้า. ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พระองค์​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​รับสั่ง​แก่​นาง​นั้น​ว่า, ข้อ​ที่​เรา​จะ​ถาม, เจ้า​อย่า​ปิด​บัง​เลย. นาง​ก็​ทูล​ว่า, ขอ​มี​พระ​ดำรัส​สั่ง​เถิด.</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์​จึง​ตรัส​ถาม​ว่า, ใน​เรื่อง​นี้​โย​อาบ​ร่วม​คิด​กัน​กับ​เจ้า​มิใช่​หรือ? นาง​ทูล​ตอบ​ว่า, กษัตริย์​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, พระ​ดำรัส​ข้อ​ใด​ข้อ​หนึ่ง​นั้น​ไม่​มี​ใคร​อาจ​พลิกแพลง​ไป​ข้าง​ขวา​หรือ​ข้าง​ซ้าย​ได้: เพราะ​โย​อาบ​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​เป็น​ผู้สั่ง​สอน​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​คำ​เหล่านี้​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="20">โย​อาบ​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​กระทำ​เช่นนั้น​เพื่อให้​ความ​ร้าย​นี้​แปรผัน​ไป: พระองค์​ท่าน, มี​สติปัญญา​ดุจ​ทูต​ของ​พระเจ้า​รู้​แจ้ง​เหตุ​สาร​พัตร​ทั่ว​แผ่น​ดิน</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​ทรง​ตรัส​แก่​โย​อาบ​ว่า, ดูเถอะ, การ​นี้​เรา​อนุญาต​แล้ว​จง​ไป​พา​อับ​ซา​โลม​คน​หนุ่ม​นั้น​กลับ​มา​เถิด.</verse>
				<verse number="22">โย​อาบ​ก็​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน​ถวายบังคม​แล้ว​ทูล​ขอบ​พระ​คุณ​กษัตริย์​ว่า, วันนี้​ข้าพ​เจ้า​ทราบ​แล้ว​ว่า, ได้​รับ​พระ​กรุณา​แต่​กษัตริย์​, ซึ่ง​พระองค์​ทรง​อนุญาต​ให้​ตาม​คำ​ทูล​ขอ​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="23">โย​อาบ​จึง​ยก​ไป​เมือง​ฆะซูร, พา​อับ​ซา​โลม​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์​รับสั่ง​ว่า, ให้​เขา​กลับ​ไป​อยู่​วัง​ของ​เขา​เถิด, แต่​อย่า​ให้​เข้าเฝ้า. อับ​ซา​โลม​จึง​กลับ​ไป​อยู่​วัง​ของ​ท่าน, แต่​หา​ได้​เข้าเฝ้า​ไม่</verse>
				<verse number="25">ใน​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​หา​มี​ใคร​รูป​งาม​น่า​ชม​ดุจ​อับ​ซา​โลม​ไม่: ตั้งแต่​ฝ่าพระบาท, ตลอด​ถึง​พระ​เศียร​หา​มี​พิการ​ไม่.</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​โกน​พระ​เก​ษา, ใน​เวลา​สิ้น​ปี​ท่าน​เคย​ตัด​ทุก​ปี, เพราะ​เป็น​การ​หนัก​แก่​ท่าน, จึง​ตัด​เสียแล้ว​ก็​ชั่ง​พระ​เก​ษา​ที่​ตัด​ตาม​พิกัด​หลวง, มี​น้ำหนัก​สอง​ร้อย​บาท.</verse>
				<verse number="27">อับ​ซา​โลม​มี​โอรส​สาม​องค์​ธิดา​องค์​หนึ่ง​ชื่อ​ธามาร์​เป็น​คน​มี​หน้าตา​หมดจด</verse>
				<verse number="28">อับ​ซา​โลม​ประทับ​อยู่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ถ้วน​สอง​ปี​ก็​ยัง​มิได้​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​เลย.</verse>
				<verse number="29">ท่าน​จึง​ใช้​คน​ไป​หา​โย​อาบ, หมาย​จะ​ให้​เขา​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​; แต่​โย​อาบ​ไม่​พอใจ​อับ​ซา​โลม, แล้ว​ก็​ทรง​ใช้​ไป​ครั้ง​ที่​สอง​อีก, แต่​เขา​ก็​ไม่​มา​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="30">ท่าน​จึง​รับสั่ง​แก่​คนใช้​ของ​ท่าน​ว่า, นา​ของ​โย​อาบ​อยู่​ริม​นา​ของ​เรา, เขา​มี​ลูกเดือย​อยู่​ที่นั่น; จง​เอา​ไฟ​เผา​เสีย. คนใช้​อับ​ซา​โลม​ก็​ไป​จุด​ไฟ​เผา​ที่นา​นั้น.</verse>
				<verse number="31">แล้ว​โย​อาบ​จึง​ไป​เฝ้า​อับ​ซา​โลม​ยัง​วัง​ของ​ท่าน, ทูลถาม​ว่า, พวก​บ่าว​ของ​ท่าน​จุด​ไฟ​เผา​นา​ข้าพ​เจ้า​ทำไม?</verse>
				<verse number="32">อับ​ซา​โลม​รับสั่ง​แก่​โย​อาบ​ว่า, ดูเถอะ, เรา​ได้​ใช้​คน​ไป​บอก​ท่าน​แล้ว​ให้​ท่าน​มา​นี่, เรา​จะ​ได้​ใช้​ท่าน​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​ให้​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ต้อง​มา​จาก​เมือง​มะซูร​เพราะ​เหตุไร? ถ้า​ยัง​อยู่​ที่นั่น​ก็​จะ​ดี​กว่า, เหตุ​ฉะนั้น​ขอ​ให้​เรา​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​เถิด, ถ้า​แม้นว่า​เรา​มี​ความผิด​ประการ​ใด​ก็​ให้​พระองค์​สำเร็จโทษ​เรา​เสีย​เถอะ.</verse>
				<verse number="33">โย​อาบ​ก็​ไป​ทูล​กษัตริย์​, พอ​อับ​ซา​โลม​ได้​รับ​พระบรม​ราชานุญาต​แล้ว​ก็​มา​เฝ้า, หมอบ​ยอบ​พระองค์​ลง​ถึง​พื้นดิน​ต่อ​พระ​พักตร, และ​กษัตริย์​ก็​ทรง​จุบ​ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ภายหลัง​อับ​ซา​โลม​ได้​เตรียม​ราชรถ​เทียบ​ด้วย​ม้า​และ​พรรคพวก​วิ่ง​นำ​เสด็จ​ห้า​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="2">พอ​รุ่งเช้า​ก็​เสด็จ​ลุก​ขึ้น​ไป​ยืน​อยู่​ที่​หนทาง​ริม​ประตูเมือง; ถ้า​ผู้ใด​มี​ความ​จะ​ถวาย​ฎีกา​ต่อ​กษัตริย์​, อับ​ซา​โลม​ก็​เรียก​ผู้​นั้น​มา​ถาม​ว่า, เจ้า​เป็น​ชาวเมือง​ไหน? ผู้​นั้น​ก็​ทูล​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​เป็น​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ตระกูล​นี้​หรือ​ตระกูล​นั้น.</verse>
				<verse number="3">อับ​ซา​โลม​จึง​บอก​ว่า, ดู​เถิด​คดี​ของ​เจ้า​ถูก​ดี​เป็น​การ​ยุ​ต​ติ​ธรรม​แล้ว, แต่​กษัตริย์​หา​ได้​ตั้ง​ผู้พิพากษา​ไว้​ให้​ฟัง​คดี​ของ​เจ้า​ไม่​เลย.</verse>
				<verse number="4">อนึ่ง​อับ​ซา​โลม​เคย​ตรัส​ว่า, ใคร​หนอ​จะ​ตั้ง​เรา​เป็น​ผู้พิพากษา​ใน​ประเทศ​นี้, เพื่อให้​บรรดา​คน​ที่​มี​ข้อความ​ประการ​ใด​มา​หา​เราๆ จะ​ตัดสิน​ให้​เขา​ตาม​ความ​ยุ​ต​ติ​ธรรม!</verse>
				<verse number="5">อยู่​มา​เมื่อ​มี​ผู้​เข้า​มา​บัง​คม​ท่านๆ ก็​เอื้อม​พระ​หัตถ์​จับ​และ​จุบ​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="6">อับ​ซา​โลม​ทรง​กระทำ​อย่าง​นี้​แก่​บรรดา​ชน​ยิศ​รา​เอล​ที่มา​เฝ้า​กษัตริย์​เพื่อ​จะ​ให้​ชำระ​ความ, เพื่อ​เป็น​อุบาย​ปลอบ​เอาใจ​เขา​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="7">ครั้น​ล่วง​มา​ได้​สี่​สิบ​ปี​อับ​ซา​โลม​ทูล​กษัตริย์​ว่า, ขอ​ทรง​โปรด​อนุญาต​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​แก้​สินบน​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​เมือง​เฮ็บ​โรน.</verse>
				<verse number="8">ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ได้​บน​ตัว​ไว้, เมื่อ​ยัง​อยู่​เมือง​ฆะซูร​ประเทศ​ซุเรีย, ได้​ปฏิญาณ​ว่า, ถ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​นำ​ข้าพ​เจ้า​กลับ​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​อีก, ข้าพ​เจ้า​จะ​ปฏิบัติ​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​จึง​มี​พระราช​ดำรัส​ว่า, จง​ไป​เป็นสุข​เถิด. อับ​ซา​โลม​จึง​ลุก​ขึ้น​เสด็จ​ไป​ยัง​เมือง​เฮ็บ​โรน.</verse>
				<verse number="10">อับ​ซา​โลม​จึง​ใช้​คน​ไป​ทั่ว​บรรดา​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​ประกาศ​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​เสียง​แตร​เป่า​เมื่อไร, จง​ร้อง​ประกาศ​ว่า, อับ​ซา​โลม​ได้​ครอบครอง​แผ่น​ดิน​ที่​กรุง​เฮ็บ​โรน​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">มี​รับสั่ง​ให้​คน​สอง​ร้อย​คน​ตาม​เสด็จ​ไป​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​ซื่อ​ไม่​รู้​เหตุ​และ​ผล​เลย.</verse>
				<verse number="12">อับ​ซา​โลม​รับสั่ง​เรียก​อะฮีโธเฟล​ชาวเมือง​ฆีโล​ผู้​เป็น​มนตรี​ของ​ดา​วิด, ให้​มา​จาก​ฆีโล​เมือง​ของ​ตน​ไป​ยัง​งาน​บูชายัญ​ของ​อับ​ซา​โลม, และ​การ​ที่​คบคิด​กัน​นั้น​ก็​มี​กำลัง​พรรคพวก​มาก​สมัคร​เข้า​กับ​อับ​ซา​โลม</verse>
				<verse number="13">มี​ผู้​หนึ่ง​มาก​ราบ​ทูล​ดา​วิด​ว่า, ใจ​ของ​ชน​ยิศ​รา​เอล​นิยมชมชอบ​ใน​อับ​ซา​โลม​แล้ว.</verse>
				<verse number="14">ดา​วิด​จึง​มี​พระราช​ดำรัส​แก่​บรรดา​ข้าราชการ​ที่อยู่​ด้วย​ท่าน​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ว่า, เรา​จง​ยก​หนี​ไป​เถิด, เกลือก​ว่า​จะ​ไม่​มี​ใคร​พ้น​มือ​ของ​อับ​ซา​โลม, จง​รีบเร่ง​ไป​เถอะ, เกรง​ว่า​ท่าน​จะ​ไล่​ตาม​มา​ทัน, และ​ทำ​การ​ร้าย​แก่​เรา, และ​จะ​ทำลาย​กรุง​นี้​เสีย​ด้วย​คม​ดาบ.</verse>
				<verse number="15">ข้าราชการ​ก็​กราบ​ทูล​กษัตริย์​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, พระองค์​ทรง​พอ​พระทัย​จะ​กระทำ​ประการ​ใด​ก็​แล้วแต่​จะ​ทรง​โปรด.</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​จึง​ทรง​พา​บรรดา​พระบรม​วง​ษานุ​วงศ์​เสด็จ​ออก​ไป. เว้นแต่​นาง​สนม​สิบ​คน​ได้​ทรง​ละ​ไว้​ให้​อยู่​รักษา​ราชวัง.</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​ทรง​พา​บรรดา​ชน​นิกร​เสด็จ​หนี​ไป​ประทับ​อยู่​ที่​เบธเม​ระ​ฮา​ก.</verse>
				<verse number="18">บรรดา​ข้าราชการ​ก็​เดิน​เคียง​พระองค์​ไป, และ​บรรดา​พวก​คะ​เรธ​และ​พวก​ปะ​เลธ​และ​พวก​ฆัธ, หก​ร้อย​คน​เป็น​ผู้​ที่​ตาม​เสด็จ​มา​แต่​เมือง​ฆัธ, ก็​เดิน​ผ่าน​ไป​ต่อ​พระ​พักตร​กษัตริย์</verse>
				<verse number="19">จึง​มี​พระราช​ดำรัส​ถาม​อิธัย​ชาวเมือง​ฆัธ​ว่า, เหตุไร​ท่าน​จึง​จะ​ไป​กับ​เรา​ด้วย? จง​กลับ​ไป​อยู่​กับ​กษัตริย์​เถิด. เพราะ​ท่าน​เป็น​แขกเมือง​ซึ่ง​ต้อง​เนรเทศ​มา​จาก​บ้านเมือง​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="20">เจ้า​พึ่ง​มา​แต่​วานนี้, วันนี้​เรา​จะ​ให้​พลัด​ไป​พลัด​มา​ด้วย​กัน​หรือ? ควร​แล้ว​หรือ​ด้วย​เรา​จะ​ไป​ที่ไหนๆ ก็​สุด​แล้วแต่​จะ​ได้, จง​พา​พี่น้อง​กลับ​ไป​เถิด. ขอ​ให้​พระ​กรุณาคุณ​และ​ความ​สัตย์จริง​อยู่​กับ​ท่าน​เถิด.</verse>
				<verse number="21">อิธัย​ทูล​ตอบ​กษัตริย์​ว่า. พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่​และ​พระเจ้าแผ่น​ดิน​มี​พระชนม์​มา​ยุ​อยู่​แน่​ฉันใด, ถึงตาย​ก็ดี​เป็น​ก็ดี, พระเจ้าแผ่น​ดิน​จะ​ประทับ​อยู่​ตำบล​ใดๆ, ข้าพ​เจ้า​คงจะ​อยู่​ตำบล​นั้นๆ ด้วย.</verse>
				<verse number="22">ดา​วิด​มี​พระราช​ดำรัส​สั่ง​อิธัย​ว่า, จง​เลย​ไป​เถิด. อิธัย​ชาวเมือง​ฆัธ​จึง​ได้​พา​บรรดา​พรรคพวก​ทั้ง​เด็ก​และ​ผู้ใหญ่​ไป.</verse>
				<verse number="23">บรรดา​ชาวเมือง​นั้น​พา​กัน​ร้องไห้​เสียง​ดัง, แล้ว​ผ่าน​ไป, กษัตริย์​ได้​ทรง​ข้าม​ลำธาร​เก็ด​โร​น, และ​บรรดา​ชน​นิกร​ก็​ข้าม​ไป​ตรง​ทาง​ป่า​ดอน</verse>
				<verse number="24">เผอิญ​ซา​โดค​มา​ด้วย​พร้อมกับ​บรรดา​พวก​เลวี​กำลัง​หาม​หีบ​ไมตรี​แห่ง​พระเจ้า​มา​วาง​ไว้, ส่วน​อะบี​อา​ธาร​ได้​นำ​ชน​นิกร​ขึ้น​หาม​ไป​จาก​เมือง​จน​หมด​แล้ว.</verse>
				<verse number="25">กษัตริย์​มี​พระราช​โองการ​สั่ง​ซา​โดค​ว่า, จง​เชิญ​หีบ​ไมตรี​แห่ง​พระเจ้า​กลับ​ไป​ยัง​กรุง​เถิด: หากว่า​เรา​จะ​ได้​ความ​ชอบ​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​จะ​ทรง​โปรด​นำ​เรา​กลับ​มา, ให้​เห็น​หีบ​นั้น​อีก​ทั้งที่​พระองค์​ทรง​สถิต​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="26">ถ้า​หาก​พระองค์​ทรง​ตรัส​เช่นนี้​ว่า, เรา​ไม่​ชอบ​เจ้า, จง​ดูเถอะ​ว่า, เรา​อยู่​ที่นี่​ขอ​ให้​พระองค์​ทรง​กระทำ​แก่​เรา​แล้วแต่​จะ​ทรง​โปรด​เถิด.</verse>
				<verse number="27">อนึ่ง​กษัตริย์​มี​พระราช​ดำรัส​ถาม​ซา​โดค​ปุโรหิต​ว่า, ท่าน​เป็น​ผู้​พยากรณ์​มิใช่​หรือ? จง​กลับ​ไป​ยัง​กรุง​โดย​ดี​เถิด, และ​อะฮีมะอัศ​บุตรชาย​ของ​ท่าน, กับ​โย​นา​ธาน​บุตรชาย​ของ​อะบี​อา​ธาร​นั้น​ให้​พา​ไป​ด้วย​ทั้ง​สอง​คน.</verse>
				<verse number="28">ดูกร​ท่าน, เรา​จะ​คอย​อยู่​ที่​ป่า​ดอน​นี้​จน​มี​ข่าว​มา​จาก​ท่าน​ให้​เรา​ทราบ.</verse>
				<verse number="29">ส่วน​ซา​โดค​กับ​อะบี​อา​ธาร​ก็​เชิญ​หีบ​ไมตรี​แห่ง​พระเจ้า​กลับ​ไป​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล้ว​คอย​พัก​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​ดา​วิด​เสด็จ​ขึ้น​ที่​เนินเขา​เอ​ลาย​โอน, เสด็จ​พลาง​ทรง​พระ​กร​ร​แสง​พลาง, เอา​ผ้า​คลุม​พระ​เศียร, และ​ถอด​ฉลอง​พระบาท​ทรง​ดำเนิน​ไป, ฝ่าย​บรรดา​คน​ที่​ตาม​เสด็จ, ต่าง​คน​ต่าง​ก็​เอา​ผ้า​คลุม​ศีรษะ​ของ​ตน​แล้ว​ก็​ขึ้น​เนินเขา​พลาง​ร้องไห้​พลาง.</verse>
				<verse number="31">มี​คน​มา​ทูล​ดา​วิด​ว่า, อะฮีโธเฟลสมัคร​เข้า​กับ​พวก​กบฏ​ฝ่าย​อับ​ซา​โลม​แล้ว? ดาวิด​ทรง​อธิษฐาน​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​คำปรึกษา​ของ​อะฮีโธเฟล​ฟั่นเฟือน​ไป.</verse>
				<verse number="32">ครั้น​ดา​วิด​มา​ถึง​ยอด​ภูเขา​ที่​เคย​นมัสการ​พระเจ้า, ฮูซัย​ชาว​อะ​ระ​คี​ได้​เข้า​มา​เฝ้า, ทั้ง​เสื้อ​ฉีก​ขาด​และ​ผงคลี​ดิน​ติด​ศีรษะ:</verse>
				<verse number="33">ดา​วิด​จึง​มี​พระราช​ดำรัส​ว่า, ถ้า​ไป​กับ​เรา​ท่าน​ก็​จะ​เป็น​ดุจ​ภาระ​ที่​เรา​ต้อง​แบก​ไป:</verse>
				<verse number="34">แต่​ถ้าหากว่า​จะ​กลับ​ไป​ยัง​กรุง​และ​ทูล​อับ​ซา​โลม​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, ข้าพ​เจ้า​ขอ​ถวายตัว​เป็น​ข้า​ของ​พระองค์, ดุจ​แต่ก่อน​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ข้า​ของ​พระราช​บิดา​ฉันใด, บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​จะ​เป็น​ข้า​ของ​พระองค์​ฉันนั้น, แล้ว​ท่าน​จะ​เป็น​ผู้​รับ​อา​ษา​ทำ​ให้​คำปรึกษา​ของ​อะฮีโธเฟล​เสีย​ไป.</verse>
				<verse number="35">ซา​โดค​และ​อะบี​อา​ธาร​ปุโรหิต​อยู่​ด้วย​ท่าน​ที่​โน้น​มิใช่​หรือ? เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​ท่าน​ได้ยิน​ข่าว​อะไร​ใน​พระราช​วัง, จง​เล่า​ให้​ซา​โดค​และ​อะบี​อา​ธาร​ฟัง​ด้วย.</verse>
				<verse number="36">ที่นั่น​เขา​มี​บุตร​อยู่​ด้วย​สอง​คน, คือ​อะฮีมะอัศ​บุตรชาย​ซา​โดค, และ​โย​นา​ธาน​บุตรชาย​อะบี​อา​ธาร, เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​ท่าน​ได้ยิน​ข่าว​เรื่อง​ใด​จง​ใช้​เขา​มาบ​อก​เรา​ทุก​เรื่อง​เถิด.</verse>
				<verse number="37">ฮูซัย​มิตรสหาย​ของ​ดา​วิด​ได้​กลับ​เข้า​เมือง, และ​อับ​ซา​โลม​ก็​เสด็จ​เข้า​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ครั้น​ดา​วิด​เสด็จ​ไป​เลย​ยอด​ภูเขา​หน่อย​หนึ่ง, ก็​ทรง​เห็น​ซี​บา​บ่าว​มะ​พี​โบ​เซ็ธ​มา​เฝ้า, กับ​ลา​ที่​ผูก​อาน​แล้ว​คู่​หนึ่ง, บรรทุก​ขนม​สอง​ร้อย​ก้อน, ผล​องุ่น​แห้ง​ร้อย​พวง, ผลไม้​ร้อย​ผล, และ​น้ำ​องุ่น​ขวด​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="2">จึง​มี​พระราช​ดำรัส​ถาม​ซี​บา​ว่า, ของ​เหล่านี้​เจ้า​เอา​มา​ทำ​อะไร? ซี​บา​ทูล​ว่า, (มา​ถวาย) ลา​เพื่อ​ราชวงศ์​จะ​ได้​ทรง; ขนม​กับ​ผลไม้​เพื่อ​เลี้ยง​ชายหนุ่ม; และ​น้ำ​องุ่น​เพื่อ​ผู้​อ่อน​ล้า​ตาม​ป่า​ดอน​จะ​ได้​ดื่ม.</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​ทรง​ถาม​ว่า, ราชบุตร​ของ​เจ้านาย​อยู่​ที่ไหน? ซี​บา​ทูล​ว่า, ยัง​อยู่​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม: เพราะ​ท่าน​ว่า, คราวนี้​พวก​ยิศ​รา​เอล​จะ​คืน​ราชสมบัติ​ของ​ราช​บิดา​ให้​เรา.</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​ก็​ทรง​ตรัส​แก่​ซี​บา​ว่า, ดู​เถิด​ทรัพย์​ของ​มะ​พี​โบ​เซ็ธ​ตก​อยู่​กับ​เจ้า​ทั้งสิ้น. เขา​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​กราบ​ลง​ทูล​ขอเดชะ​พระ​กรุณาคุณ​เป็น​ที่พึ่ง</verse>
				<verse number="5">ครั้น​กษัตริย์​ดา​วิด​เสด็จ​มา​ยัง​ตำบล​บะฮู​ริม, ทรง​เห็น​ชาย​ผู้​หนึ่ง​เป็น​ญาติ​วงศ์​ของ​ซา​อูล​ชื่อ​ซิ​ม​อี​บุตร​เฆ​รา: เดิน​ออก​มา​พลาง​ด่า​พลาง.</verse>
				<verse number="6">เอา​หิน​ขว้าง​กษัตริย์​ดา​วิด, ทั้ง​บริวาร, มี​พรรคพวก​และ​ทหาร​กล้าหาญ​แวดล้อม​ข้าง​ขวา​ข้าง​ซ้าย.</verse>
				<verse number="7">ซิ​ม​อี​ก็​ด่า​ว่า, อ้าย​พาล​ผู้ร้าย​ไป​เสียฯ:</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​แก้แค้น​ราชวงศ์​ซา​อูล​ให้​โลหิต​ทั้งสิ้น​ตก​ทับ​เจ้า​ผู้​แย่ง​ราชสมบัติ​ขึ้น​ครอบครอง​แทน, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประทาน​ราชสมบัติ​ไว้​ใน​อำนาจ​อับ​ซา​โลม​บุตร​เจ้า: ดู​เถิด​โทษ​แห่ง​ความ​ชั่ว​มา​ถึง​ตัวเอง​แล้ว, เหตุ​ว่า​เจ้า​เป็น​ผู้ร้าย​ทำ​ให้​โลหิต​ตก</verse>
				<verse number="9">อะบีซัย​บุตร​ซะ​รู​ยา​ทูล​ว่า, ทำไม​ปล่อย​ให้​สุนัข​ตายตัว​นี้​ด่า​กษัตริย์​เล่า? ขอ​อนุญาต​ให้​ข้าพ​เจ้า​ข้าม​ไป​ตัด​ศีรษะ​ให้​ขาด.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​กษัตริย์​จึง​มี​พระราช​ดำรัส​ว่า, เรา​มี​ธุระ​อะไร​กับ​เจ้า​ทั้ง​สอง​ผู้​บุตร​ซะ​รู​ยา? เมื่อ​เขา​ด่า, ด้วย​มี​รับสั่ง​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า​จง​ด่า​ดา​วิด, ใคร​จะ​ห้าม​ว่า​ทำ​เช่นนี้​ทำไม​เล่า?</verse>
				<verse number="11">อนึ่ง​ดา​วิด​ทรง​ตรัส​แก่​อะบีซัย​และ​บรรดา​พรรคพวก​ว่า, แม้ว่า​ราชบุตร​อัน​เกิด​มา​แต่​เนื้อ​ของ​เรา​ก็​ยัง​หา​ช่อง​ที่​จะ​สังหาร​ชีวิต​เรา​เสีย, ชน​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​นี้​จะ​ทำ​แก่​เรา​ได้​ยิ่งกว่านั้น​อีก? ช่าง​เขา, ให้​เขา​ด่า​ไป​เถิด, ด้วย​มี​รับสั่ง​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​ด่า.</verse>
				<verse number="12">บางที​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ทอด​พระเนตร​ประทาน​คุณ​ให้​แทน​คำ​ที่​เขา​ด่า​วันนี้.</verse>
				<verse number="13">ดา​วิด​กับ​พรรคพวก​ก็​เดินทาง​ต่อไป, และ​ซิ​ม​อี​ก็​ไป​ตาม​เนินเขา​ตรงกันข้าม, เดิน​พลาง​ด่า​พลาง, ทั้ง​เอา​ก้อน​หิน​กับ​ฝุ่น​ขว้าง​ข้าม​มา.</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​กษัตริย์​กับ​บรรดา​พรรคพวก​เดินทาง​มา​ก็​เหนื่อยอ่อน​กำลัง, จึง​หยุดพัก​ให้มี​แรง​ขึ้น​ที่นั่น</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​อับ​ซา​โลม​กับ​บรรดา​พล​ไพร่​ยิศ​รา​เอล​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, อะฮีโธเฟลก็ตาม​เสด็จ​มา​ด้วย.</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ฮูซัย​ชาว​อะ​ระ​คี, มิตรสหาย​ของ​ดา​วิด​มา​เฝ้า​อับ​ซา​โลม, ฮูซัยทูล​อับ​ซา​โลม​ว่า, ขอ​ให้​กษัตริย์​ทรง​พระ​เจริญ​เถิดๆ.</verse>
				<verse number="17">อับ​ซา​โลม​ทรง​ถาม​ฮูซัย​ว่า, คุณ​ของ​เจ้า​ต่อ​มิตรสหาย​เป็น​อย่าง​นี้​หรอ? เหตุไร​ไม่​ไป​ตาม​มิตรสหาย​เล่า?</verse>
				<verse number="18">ฮูซัย​ทูล​ตอบ​อับ​ซา​โลม​ว่า, ไม่​ใช่, แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​พล​ไพร่​นี้​กับ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​เลือก​ผู้ใด, ข้าพ​เจ้า​จะ​อยู่​ฝ่าย​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="19">อนึ่ง​สมควร​ข้าพ​เจ้า​จะ​ปฏิบัติ​ผู้ใด, ควร (ปฏิบัติ) ต่อ​พระ​พักตร​ราช​โอรส​เหมือน​ได้​ปฏิบัติ​ต่อ​พระ​พักตร​พระราช​บิดา​มิใช่​หรือ? ต่อ​พระ​พักตร​ของ​ท่าน​ข้าพ​เจ้า​จะ​ปฏิบัติ​ดังนั้น​แหละ</verse>
				<verse number="20">อับ​ซา​โลม​รับสั่ง​ถาม​อะฮีโธเฟล​ว่า, จง​บอก​ว่า​ควร​เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี.</verse>
				<verse number="21">อะฮีโธเฟล​ทูล​อับ​ซา​โลม​ว่า, จง​เข้า​ไป​สังวาส​กับ​สนม​ของ​ราช​บิดา​ซึ่ง​ท่าน​ให้​เฝ้า​รักษา​ราชวัง, พอ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้ยิน​ว่า​พระราช​บิดา, เบื่อหน่าย​เกลียด​ท่าน​มือ​ชน​ทั้งปวง​ฝ่าย​ท่าน​จึง​จะ​มี​กำลัง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="22">เขา​ทำ​กะ​โจม​บน​หลังคา​ราชวัง​ให้​อับ​ซา​โลม​สังวาส​กับ​สนม​ของ​พระราช​บิดา​ให้​แจ้ง​แก่​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="23">คำปรึกษา​ซึ่ง​อะฮีโธเฟล​ทูล​ใน​คราว​นั้น​ดุจ​ได้​ทูลถาม​พระเจ้า, คำปรึกษา​ซึ่ง​อะฮีโธเฟล​ทูล​ดา​วิด​ก็ดี, หรือ​ทูล​อับ​ซา​โลม​ก็ดี, ย่อม​เป็น​เช่นนั้น​ทั้งสิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">อะฮีโธเฟล​ทูล​อับ​ซา​โลม​ว่า, ขอ​โปรด​อนุญาต​ให้​ข้าพ​เจ้า​เลือก​ทหาร​หมื่น​สอง​พัน, ยก​ทัพ​รีบ​ติดตาม​ดา​วิด​ไป​ใน​คืน​นี้:</verse>
				<verse number="2">ให้​ทัน​เมื่อ​ท่าน​ยัง​เห็น​อยู่​และ​อ่อนกำลัง​อยู่​จึง​ได้​สะดุ้ง​ตกใจ, ทั้ง​พรรคพวก​ของ​ท่าน​ก็​จะ​หนี​ไป​สิ้น, ข้าพ​เจ้า​จะ​ฆ่าฟัน​แต่​กษัตริย์​องค์​เดียว:</verse>
				<verse number="3">แล้ว​จะ​พา​ประชาชน​มา​นบนอบ​ท่าน​ทั้งสิ้น, ได้แต่​ผู้​ซึ่ง​ท่าน​ต้อง​พระ​ประสงค์​นั้น​ไว้, ก็​ดุจดัง​ชน​ทั้ง​หลาย​ได้​กลับ​มา​หมด, ดังนั้น​บรรดา​ราษฎร​จะ​มี​ความ​สุข.</verse>
				<verse number="4">คำ​ทูล​นี้​เป็น​ที่​ชอบ​พระราช​หฤทัย​อับ​ซา​โลม​และ​ผู้เฒ่า​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​เห็นด้วย</verse>
				<verse number="5">อับ​ซา​โลม​มี​รับสั่ง, ให้​หา​ฮูซัย​ชาว​อะ​ระ​คี​มา​เฝ้า, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ฟัง​เขา​ว่า​อย่างไร​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">พอ​ฮูซัย​เข้า​มา​เฝ้า, อับ​ซา​โลม​ตรัส​ว่า, อะฮีโธเฟล​กล่าว​อย่าง​นี้, ควร​เรา​จะ​ทำ​ตาม​หรือ​ไม่? ถ้า​ไม่​เห็นควร, เจ้า​จง​ว่า​ไป​เถิด.</verse>
				<verse number="7">ฮูซัย​ทูล​อับ​ซา​โลม​ว่า, คำปรึกษา​ซึ่ง​อะฮีโธเฟล​ทูล​ครั้งนี้​ก็​ไม่สู้​ดี​นัก.</verse>
				<verse number="8">ฮูซัย​จึง​ทูล​อีก​ว่า, ท่าน​ทรง​ทราบ​แล้ว​ว่า​พระราช​บิดา​ทั้ง​พรรคพวก​เป็น​ทหาร​กล้าหาญ, และ​ใจร้อน​รน​ดุจ​หมี​ป่า​ที่​ถูก​ลัก​ลูก​ไป, อนึ่ง​พระราช​บิดา​ทรง​ชำนาญ​ศึก,จะ​ประทับ​อยู่​พร้อมกับ​พลทหาร​นั้น​หามิได้.</verse>
				<verse number="9">ดูกร​ท่าน, บัดนี้​ท่าน​ทรง​ซ่อน​พระองค์​อยู่​ใน​ถ้ำ​หรือ​ใน​ที่ใดๆ สัก​ตำบล​หนึ่ง, ถ้า​ที่​แรก​ทหาร​ล้มตาย​บ้าง​คงจะ​มี​ข่าวลือ​กัน​ว่า​เกิด​เหตุ​ใน​พวก​ทหาร​ของ​อับ​ซา​โลม​ถูก​ฆ่าฟัน.</verse>
				<verse number="10">ถึง​ว่า​คน​กล้าหาญ​มี​ใจ​ดุจ​สิงห์โต​ก็​จะ​อ่อน​ระอา​ไป: ด้วย​บรรดา​ชน​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​ทราบ​ว่า​พระราช​บิดา​กับ​ทหาร​รักษา​พระองค์​เป็น​คน​ชำนาญ​ศึก.</verse>
				<verse number="11">แต่​ข้าพ​เจ้า​ขอ​ถวาย​คำปรึกษา​ว่า, ให้​รวม​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ตั้งแต่​ดาน​ถึง​บะเอ​ระ​ซา​บา, ให้​มา​มาก​ดุจ​ทราย​ริม​ชายทะเล, และ​ให้​ท่าน​เสด็จ​ไป​ใน​กอง​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​พบ​ท่าน​ตำบล​ใดๆ เรา​จะ​ลง​มา​ทับ​ท่าน​ดุจ​น้ำค้าง​ตก​บน​พื้นดิน, ไม่​ให้​ท่าน​กับ​พรรคพวก​เหลือ​สัก​คน​เดียว.</verse>
				<verse number="13">หาก​ท่าน​จะ​หนี​เข้า​เมือง​ใดๆ, บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​จะ​เอา​เชือก​มา​ลาก​เมือง​นั้น​ลง​แม่น้ำ, จน​จะ​หา​ก้อน​ศิลา​ก้อน​เล็กๆ ที่นั่น​ก็​จะ​ไม่​พบ​สัก​ก้อน​เดียว.</verse>
				<verse number="14">อับ​ซา​โลม​กับ​ยิศ​รา​เอล​กล่าว​ว่า, ถ้อยคำ​ของ​ฮูซัย​ชาว​อะ​ระ​คี​ดี​กว่า​ถ้อยคำ​ของ​อะฮีโธเฟล. ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระ​ดำริ​ว่า, “จะ​ให้​คำปรึกษา​อัน​สำคัญ​ของ​อะฮีโธเฟล​ฟั่นเฟือน​เสีย​ไป, เพื่อ​จะ​นำ​ความ​ชั่วร้าย​มา​ยัง​อับ​ซา​โลม.”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ฮูซัย​เล่า​ให้​ซา​โดค​กับ​อะบี​อา​ธาร​ปุโรหิต​ฟัง​ตาม​ที่​อะฮีโธเฟล​ได้​ทูล​อับ​ซา​โลม​และ​ได้​บอก​ผู้เฒ่า​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​และ​ตาม​ที่​ตน​ได้​ทูล​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ทั้ง​สอง​จง​ใช้​คน​ให้​เร่ง​ไป​ทูล​กษัตริย์​เถิด​ว่า, คืน​นี้​อย่า​ประทับ​อยู่​ที่​ป่า​ดอน, จง​รีบ​ข้าม​ไป​เกลือก​ว่า​กษัตริย์​กับ​บรรดา​พรรคพวก​จะ​ถึง​ความ​พินาศ.</verse>
				<verse number="17">ส่วน​โย​นา​ธาน​กับ​อะฮีมะอัศ​พัก​อยู่ ณ ที่​น้ำพุ​ชื่อ​โร​เฆล, มี​ทา​สี​คน​หนึ่ง​ไป​บอก​เขาๆ จึง​ไป​ทูล​กษัตริย์​ดา​วิด, ด้วย​เขา​ไม่​กล้า​เข้า​กรุง​ให้​ใคร​เห็น​ตัว.</verse>
				<verse number="18">แต่​มี​ชายหนุ่ม​คน​หนึ่ง​เห็น​เขา​เข้า​เเล้ว​ไป​ทูล​อับ​ซา​โลม, ส่วน​เขา​ทั้ง​สอง​ก็​รีบ​ไป​เข้า​บ้าน​ชาว​บะฮู​ริม, ที่​นั้น​มี​บ่อ​อยู่​กลาง​บ้าน​จึง​ลง​ไป​ใน​บ่อ​นั้น.</verse>
				<verse number="19">หญิง​แม่เรือน​จึง​เอา​ผ้า​ปิดปาก​บ่อ​ไว้, แล้ว​ตาก​ปลายข้าว​ข้างบน​ปิด​ไว้​มิ​ให้​ผู้ใด​รู้.</verse>
				<verse number="20">ครั้น​คน​ของ​อับ​ซา​โลม​มา​หา​ผู้หญิง​นั้น​ใน​บ้าน​ถาม​ว่า, อะฮีมะอัศ​กับ​โย​นา​ธา​นอ​ยู่​ที่ไหน? หญิง​นั้น​บอก​ว่า, ข้าม​น้ำ​ไป​แล้ว. เมื่อ​ค้นหา​ไม่​พบ, เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​กลับ​ไป​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม</verse>
				<verse number="21">ภายหลัง​เมื่อ​ผู้​ที่​ค้น​ไป​แล้ว, คน​ทั้ง​สอง​ก็​ขึ้น​มา​จาก​บ่อ​ไป​ทูล​กษัตริย์​ดา​วิด​ว่า, เชิญ​เสด็จ​ยก​ทัพ​ข้าม​แม่น้ำ​ไป​โดยเร็ว​เถิด: ด้วย​อะฮีโธเฟล​ปรึกษา​จะ​ต่อสู้​พวก​ท่าน​เช่นนี้​เช่นนั้น.</verse>
				<verse number="22">ดา​วิด​จึง​เสด็จ​ยก​ทัพ​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ไป, พอ​รุ่งเช้า​ก็​ไม่​เหลือ​สัก​คน​เดียว​ข้าม​แม่น้ำ​ไป​หมด.</verse>
				<verse number="23">ครั้น​อะฮีโธเฟล​รู้​ว่า​เขา​ไม่​ทำ​ตาม​คำปรึกษา​ของ​ตน, จึง​ผูก​อาน​ขึ้น​ลา​ไป​บ้าน​ยัง​เมือง​ของ​ตน, จัดแจง​กิจการ​เสร็จ​แล้ว, ก็​ผูกคอตาย, เขา​จึง​เอา​ศพ​ฝัง​ไว้​ที่​อุ​โมง​ของ​บิดา</verse>
				<verse number="24">ดา​วิด​จึง​เสด็จ​มา​ยัง​ตำบล​มะหะ​นา​อิม, ฝ่าย​อับ​ซา​โลม​กับ​บรรดา​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล​ก็​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ไป.</verse>
				<verse number="25">แล้ว​อับ​ซา​โลม​ตั้ง​อะ​มา​ซา​ให้​เป็น​แม่ทัพ​แทน​โย​อาบ, อะมา​ซา​นั้น​เป็น​บุตร​ยิธ​รา​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​ได้​กับ​นาง​อะบีฆัล​บุตร​แห่ง​นา​ฮา​ศ, เป็น​น้องสาว​ของ​ซะ​โร​ยา​มารดา​โย​อาบ.</verse>
				<verse number="26">ฝ่าย​อับ​ซา​โลม​กับ​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล​ก็​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ใน​เขตต์​แดน​ฆี​ละ​อาด</verse>
				<verse number="27">ครั้น​ดา​วิด​เสด็จ​มา​ถึง​มะหะ​นา​อิม. โซ​บี​บุตร​นา​ฮา​ศ​ชาวเมือง​รา​บาป​ระ​เทศ​อำ​โม​น, มา​เคียร์​บุตร​อำ​มิ​เอล​ชาว​โล​ดะ​บาร์, และ​บา​ระ​ซิ​ลัย​ชาวเมือง​โร​ฆะลิม​ใน​เขตต์​แดน​ฆี​ละ​อาด.</verse>
				<verse number="28">ได้​ขน​ที่​นอน, ชาม​หม้อ​ต่างๆ, ข้าวสาลี, ลูก​บา​ระ​ลี, แป้ง, ข้าว​ขั้ว, ถั่ว​แระ, ถั่ว​ขาว, และ​ถั่วเขียว​ขั้ว.</verse>
				<verse number="29">กับ​น้ำผึ้ง, น้ำมัน​เนย, ตัว​แกะ, และ​เนยแข็ง, เพื่อ​ดา​วิด​กับ​พรรคพวก​จะ​ได้​ใช้​และ​บริโภค; เพราะ​เขา​ว่า​พล​ไพร, อิดโรย​หิว​อ่อนเพลีย​และ​กระหาย​ใน​ป่า​ดอน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ดา​วิด​จึง​ทรง​ตรวจ​พลทหาร​ซึ่ง​อยู่​กับ​ท่าน​แล้ว​ตั้ง​นาย​พัน​นาย​ร้อย​ให้​ควบคุม.</verse>
				<verse number="2">ทรง​โปรด​ให้​พลทหาร​ออก​ไป​เป็น​สาม​กองๆ หนึ่ง​อยู่​ใน​บังคับ​ของ​โย​อาบ, อีก​กอง​หนึ่ง​อยู่​ใน​บังคับ​ของ​อะบีซัย​บุตร​ซะ​รู​ยา​น้อง​ชาย​ของ​โย​อาบ, อีก​กอง​หนึ่ง​อยู่​ใน​บังคับ​ของ​อิธัย​ชาวเมือง​ฆัธ. กษัตริย์​จึง​มี​พระราช​ดำรัส​แก่​พลทหาร​ว่า, เรา​คงจะ​นำ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​ไป.</verse>
				<verse number="3">แต่​พลทหาร​กราบ​ทูล​ว่า, ขอ​อย่า​ได้​เสด็จ​เลย, ถึงแม้ว่า​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​หนีพ้น​ไป​จะ​ไม่​เป็น​อะไร​แก่​เขา, หรือ​ถึง​ว่า​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​พินาศ​เสีย​สัก​ครึ่ง​กอง​ก็​จะ​ไม่​เป็น​อะไร​แก่​เขา, แต่​พระองค์​ทรง​มี​ค่า​เท่า​พวก​ข้าพ​เจ้า​หมื่น​คน. ซึ่ง​พระองค์​จะ​เป็น​ผู้​จัด​กองทัพ​หนุน​แต่​หัวเมือง​คง​ดี​กว่า.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​กษัตริย์​ทรง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​เห็นชอบ​อย่างไร​เรา​จะ​กระทำ​อย่าง​นั้น. กษัตริย์​ทรง​ยืน​อยู่​ริม​ประตูเมือง, และ​บรรดา​พลทหาร​ก็​ออก​ไป​กอง​ละ​ร้อย​กอง​ละ​พัน.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​โย​อาบ​และ​อะบีซัย​และ​อิธัย​ได้​รับ​พระราช​โองการ​แต่​กษัตริย์​ว่า, จง​เมตตา​ชายหนุ่ม​นั้น​คือ​อับ​ซา​โลม​ด้วย​เห็นแก่​เรา, บรรดา​พลทหาร​ก็​ได้ยิน​พระราช​โองการ​สั่ง​นาย​กอง​ถึง​เรื่อง​อับ​ซา​โลม​นั้น</verse>
				<verse number="6">พลทหาร​จึง​ออก​ไป​จะ​ทำ​สงคราม​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ยัง​สนาม​ที่​ป่าไม้​เอ็ฟ​รา​ยิม;</verse>
				<verse number="7">พวก​ยิศ​รา​เอล​อับ​รา​ชัย​ต่อหน้า​พวก​ดา​วิด ณ ตำบล​นั้น, ใน​วัน​นั้น​ถูก​อาวุธ​พินาศ​เสีย​ที่นั่น​มาก​ถึง​สอง​หมื่น​คน.</verse>
				<verse number="8">การ​สงคราม​ก็​ลุกลาม​แผ่​ไป​ทั่ว​พื้นดิน, และ​ป่าไม้​ได้​ผลาญ​ชน​ทั้ง​หลาย​เสีย​ใน​วัน​นั้น​มาก​ยิ่ง​กว่า​กระบี่</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​อับ​ซา​โลม​ได้​พบ​กับ​กองทหาร​ของ​ดา​วิด​แล้ว. เมื่อ​กำลัง​ทรง​ลา​ของ​ท่าน, ตัว​ลา​ก็​ลอด​ใต้​กิ่ง​ต้นสน​ใหญ่, และ​พระ​เศียร​ของ​ท่าน​ก็​ติด​อยู่​ที่​กิ่ง​สน​นั้น​แน่น, ห้อย​อยู่​ใน​ระหว่าง​ฟ้า​กับ​ดิน, แต่​ลา​ที่​ทรง​นั้น​ก็​เลย​ไป.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ชาย​ผู้​หนึ่ง​มา​เห็น​แล้ว​แจ้งความ​กับ​โย​อาบ​ว่า, นี่​แน่ะ, ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​อับ​ซา​โลม​แขวน​อยู่​ที่​ต้นสน​นั้น.</verse>
				<verse number="11">โย​อาบ​พูด​แก่​ชาย​ที่​บอกข่าว​นั้น​ว่า, เห็น​แล้ว​ทำไม​เจ้า​ไม่​ฟัน​ให้​ตก​ถึง​ดิน​ทันที​เล่า? เรา​จะ​ได้​ให้​เงิน​แก่​เจ้า​สิบ​แผ่น​ทั้ง​สาย​รัด​เอว​สาย​หนึ่ง​ด้วย.</verse>
				<verse number="12">ชาย​นั้น​ตอบ​โย​อาบ​ว่า, หากว่า​จะ​ชั่ง​เงิน​พัน​แผ่น​ใส่​ฝ่ามือ​ข้าพ​เจ้าๆ จะ​ไม่​ยื่น​มือ​ออก​ทำ​แก่​ราชบุตร; ด้วย​หู​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​พระราช​โองการ​สั่ง​ท่าน​กับ​อะบีซัย, และ​อิธัย​ว่า, จง​ระวัง​อย่า​ให้​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ทำร้าย​แก่​อับ​ซา​โลม​ชายหนุ่ม​นั้น.</verse>
				<verse number="13">หากว่า​ข้าพ​เจ้า​ประพฤติ​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระชนม์​ของ​ราชบุตร​นั้น​จะ​มี​สิ่งใดๆ ซ่อนเร้น​จาก​กษัตริย์​นั้น​หามิได้​เลย,ท่าน​เอง​คงจะ​ใส่​โทษ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย.</verse>
				<verse number="14">โย​อาบ​ก็​ว่า, เรา​ไม่​ควร​จะ​เสียเวลา​กับ​เจ้า​เช่นนี้. ท่าน​จึง​หยิบ​หอก​สั้น​สาม​อัน​แทง​เข้าที่​หัวใจ​อับ​ซา​โลม​เมื่อ​ยัง​ทรง​พระชนม์​อยู่​ท่ามกลาง​ต้นสน​นั้น.</verse>
				<verse number="15">ชายหนุ่ม​สิบ​คน​ที่​ถือ​เครื่อง​อาวุธ​ของ​โย​อาบ​ก็​ล้อม​ไว้​เข้า​ฟัน​ฆ่า​อับ​ซา​โลม​เสีย</verse>
				<verse number="16">โย​อาบ​จึง​เป่าแตร​แล้ว​พลทหาร​ก็​กลับ​มา​จาก​ไล่​ตาม​พวก​ยิศ​รา​เอล, ด้วย​โย​อาบ​ให้​ชน​ทั้ง​หลาย​ยับยั้ง​อยู่.</verse>
				<verse number="17">เขา​ยก​พระ​ศพ​อับ​ซา​โลม​ทิ้ง​ลง​ใน​บ่อ​ใหญ่​ที่​ป่าไม้, แล้ว​ตั้ง​กอง​หิน​ทับ​เป็น​เนิน​ใหญ่​ยิ่ง, พวก​ยิศ​รา​เอล​ทุกคน​ก็​พา​กัน​หนี​ไป​กะ​ท่อม​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​อับ​ซา​โลม​ยัง​ทรง​พระชนม์​อยู่​ได้​ทรง​สร้าง​หอ​ระลึก​ไว้​ที่​ตำบล​ดิน​ราบ​หลวง, ด้วย​ทรง​พระ​คำนึง​อยู่​ว่า, เรา​หา​มี​บุตร​ที่​จะ​สืบ​ตระกูล​ไม่, จึง​ทรง​ตั้ง​ชื่อ​หอ​นั้น​ตาม​พระ​นาม​ของ​ท่าน​ได้​เรียก​กัน​ว่า, ที่​ระลึก​แห่ง​อับ​ซา​โลม​จน​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​อะฮีมะอัศ​บุตรชาย​ซา​โดค​เรียน​ว่า, ขอ​อนุญาต​ให้​ข้าพ​เจ้า​วิ่ง​ไป​ทูล​กษัตริย์​ให้​ทรง​ทราบ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​แก้แค้น​ให้​พ้น​มือ​ศัตรู​แล้ว.</verse>
				<verse number="20">โย​อาบ​ตอบ​ว่า, เจ้า​อย่า​เพ่อ​ส่ง​ข่าว​วันนี้, ให้​ส่ง​ข่าว​วัน​อื่น​เถิด: แต่วัน​นี้​อย่า​ส่ง​ข่าว, เพราะว่า​ราชบุตร​สิ้นพระชนม์​แล้ว.</verse>
				<verse number="21">โย​อาบ​จึง​สั่ง​คน​หนึ่ง​เป็น​ชาติ​คู​ซี​ว่า, จง​ไป​ทูล​กษัตริย์​ตาม​ที่​เจ้า​ได้​เห็น​นั้น, ชนชาติ​คู​ซี​นั้น​ก็​ก​ลาบ​ลา​โย​อาบ​แล้ว​ก็​วิ่ง​ไป.</verse>
				<verse number="22">อะฮีมะอัศ​บุตร​ซา​โดค​ยัง​เรียน​โย​อาบ​อีก​ว่า, ถึงอย่างไร​ก็ดี, ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​วิ่ง​ไป​ตาม​คู​ซี​ด้วย. โยอาบ​ตอบ​ว่า, บุตร​เอ๋ย​จะ​วิ่ง​ไป​ทำไม​เล่า, ด้วย​ไม่​มี​ข่าว​ดี​เลย?</verse>
				<verse number="23">อะฮีมะอัศ​เรียน​ต่อไป​ว่า, ถึงอย่างไรๆ ก็ดี, ขอ​อนุญาต​ให้​วิ่ง. ท่าน​จึง​ตอบ​ว่า, วิ่ง​เถิด: อะฮีมะอัศก็​วิ่ง​ไป​ทาง​ดิน​ราบ​ผ่าน​เลย​คู​ซี​ไป</verse>
				<verse number="24">ฝ่าย​ดา​วิด​ทรง​ประทับ​อยู่​ระหว่าง​ประตูเมือง​สอง​ชั้น: ทหารยาม​ก็​ขึ้น​ไป​บน​ซุ้ม​ประตู​เหนือ​กำแพง​เงย​ตา​แลดู, ก็​เห็น​บุรุษ​หนึ่ง​กำลัง​วิ่ง​มา.</verse>
				<verse number="25">จึง​ร้อง​ทูล​กษัตริย์ๆ มี​พระ​ราชา​ดำรัส​ว่า, ถ้า​คน​เดียว​คง​มี​ข่าว, คน​นั้น​ก็​รีบ​เข้า​มา.</verse>
				<verse number="26">ทหารยาม​เห็น​วิ่ง​มา​อีก​คน​หนึ่ง, จึง​ร้อง​บอก​นาย​ประตู​ว่า, ดู​เถิด, มี​บุรุษ​อีก​คน​หนึ่ง​วิ่ง​มา​ด้วย, ฝ่าย​กษัตริย์​ทรง​ตรัส​ว่า, คน​นี้​นำ​ข่าว​มา​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="27">ทหารยาม​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​เห็น​กิริยา​วิ่ง​ของ​คน​ที่มา​ก่อน​นั้น​ดูเหมือน​กิริยา​วิ่ง​ของ​อะฮีมะอัศ​บุตร​ซา​โดค. ฝ่าย​กษัตริย์​มี​พระราช​ดำรัส​ว่า, ผู้​นั้น​เป็น​คน​ดี​จะ​นำ​ข่าว​ดี​มา</verse>
				<verse number="28">อะฮีมะอัศ​ก็​ร้อง​ทูล​กษัตริย์​ว่า, ขอ​ให้​ทรง​พระ​เจริญ​สุข​สวัสดิ์. แล้ว​ยอบ​กาย​ลง​ซบ​หน้า​ถึง​พื้นดิน​ถวายบังคม​ทูล​ว่า, จง​สาธุการ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พระองค์​ผู้​ทรง​มอบ​ชน​ทั้งปวง​ไว้​ที่​ได้​ยก​มือ​ต่อสู้​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="29">กษัตริย์​จึง​ทรง​ถาม​ว่า, ชายหนุ่ม​อับ​ซา​โลม​นั้น​เป็นสุข​อยู่​หรือ? อะฮีมะอัศก็​ทูล​ตอบ​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, เมื่อ​โย​อาบ​ใช้​ข้าพ​เจ้าๆ เห็น​วุ่นวาย​มาก​แต่​เป็น​เหตุไร​ไม่​ทราบ.</verse>
				<verse number="30">กษัตริย์​มี​พระราช​ดำรัส​ว่า, จง​หลีก​ไป​ยืน​คอย​อยู่​ที่นี่, เขา​ก็​หลีก​ไป​ยืน​นิ่ง​อยู่</verse>
				<verse number="31">ชาว​คู​ซี​คน​นั้น​เข้า​มาก​ราบ​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, มี​ข่าว​ดี​มา​ด้วย, วันนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​แก้แค้น​ให้​พระองค์​พ้น​มือ​บรรดา​พวก​กบฏ.</verse>
				<verse number="32">กษัตริย์​จึง​ทรง​ถาม​ชาว​คู​ซ​คน​นั้น​ว่า, ชายหนุ่ม​อับ​ซา​โลม​นั้น​เป็นสุข​อยู่​หรือ? คู​ซี​ก็​ทูล​ว่า, หมู่​ศัตรู​และ​บรรดา​พวก​กบฏ​ที่​ปอง​ร้าย​ต่อ​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​จง​เป็น​ดุจ​ชายหนุ่ม​นั้น.</verse>
				<verse number="33">กษัตริย์​มี​พระทัย​โทมนัส​มาก​ทรง​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ห้อง​ชั้น​บน​เหนือ​พระ​ทวาร​แล้ว​ทรง​พระ​กร​ร​แสง, เสด็จ​พลาง​ทรง​รำ​พรรณ​พลาง​ว่า, โอ้​อับ​ซา​โลม​บุตร​ของ​เรา, บุตร​เรา​เอ๋ย, อับ​ซา​โลม​บุตร​เรา​เอ๋ย, เรา​จะ​ใคร่​สิ้นชีพ​แทน​เจ้า; อับ​ซา​โลม​บุตร​ของ​เรา, บุตร​เรา​เอ๋ย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ฝ่าย​โย​อาบ​ได้ยิน​ข่าว​ว่า​กษัตริย์​ทรง​พระ​กร​ร​แสง, โทมนัส​ถึง​อับ​ซา​โลม.</verse>
				<verse number="2">วัน​นั้น​เป็น​วัน​ชัย​ชะ​นะ​ก็​กลับ​เป็น​วัน​ทุกข์​โศ​รก​แก่​มหาชน​ทั้งปวง, ด้วย​ประชาชน​ได้ยิน​ข่าว​ใน​วัน​นั้น​ว่า, กษัตริย์​ทรง​โทมนัส​พระทัย​ถึง​ราชบุตร.</verse>
				<verse number="3">วัน​นั้น​ชาว​ชน​ทั้งปวง​พา​กัน​ลอบ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ดุจ​ที่​ต้อง​แพ้​หนี​ข้าศึก.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​กษัตริย์​ก็​ปิด​พระ​พักตร​เสีย, ทรง​พระ​กร​ร​แสง, ด้วย​สุรเสียง​ดัง​ว่า, โอ้​อับ​ซา​โลม, อับ​ซา​โลม​ลูก​ของ​เรา​เอ๋ย!</verse>
				<verse number="5">โย​อาบ​เข้า​มา​เฝ้า​กษัตริย์​ใน​พระราช​มณเฑียร, ทูล​ว่า, วันนี้​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​บรรดา​ข้าราชการ, ผู้​ที่​รักษา​พระชนม์​ของ​พระองค์, ทั้ง​ราชบุตร, และ​ราชธิดา, ม​เห​ษี​และ​นาง​สนม​ของ​พระองค์, มี​ความ​ละอาย;</verse>
				<verse number="6">เพราะ​ท่าน​ทรง​รัก​ศัตรู​และ​เกลียดชัง​มิตรสหาย​ของ​พระองค์. ด้วย​วันนี้​พระองค์​ทรง​แสดง​ว่า​ไม่​ทรง​ระลึก​ถึง​เจ้านาย​หรือ​ข้าราชการ, ข้าพ​เจ้า​ทราบ​แล้ว​ว่า, ถ้า​อับ​ซา​โลม​ยัง​ทรง​พระชนม์​อยู่​แม้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ถึง​พินาศ​วันนี้​ทั้งสิ้น, ก็​จะ​เป็น​ที่​พอ​พระทัย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">ขอ​เชิญ​พระองค์​เสด็จ​ออก​ไป​เล้าโลม​ใจ​ข้าราชการ​เถิด, ถ้า​ไม่​เสด็จ​ข้าพ​เจ้า​ให้​สัตย์​สาบาน​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, คน​นี้​จะ​หา​มี​ใคร​อยู่​ด้วย​พระองค์​สัก​คน​เดียว​ไม่: ด้วยเหตุนี้​จะ​ร้าย​ยิ่ง​กว่า​บรรดา​เหตุร้าย​ซึ่ง​มี​แก่​พระองค์, ตั้งแต่​ยัง​ทรง​พระ​เยาว์​จนถึง​บัดนี้.</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​จึง​เสด็จ​ไป​ประทับ​ที่​ประตูเมือง. จึง​มี​คำประกาศ​แก่​มหาชน​ทั้งปวง​ว่า​กษัตริย์​ประทับ​อยู่​ที่​ประตูเมือง, บรรดา​ประชาชน​จึง​เข้า​มา​เฝ้า. ส่วน​ชน​ยิศ​รา​เอล​ต่าง​คน​ต่าง​ก็​หนี​ไป​กะ​ท่อม​ของ​ตน,</verse>
				<verse number="9">ชน​ทั้งปวง​เกิด​ความ​วิวาท​กัน​ทั่ว​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​ว่า, กษัตริย์​ได้​ทรง​ช่วย​เรา​ได้​พ้น​มือ​ข้าศึก, คือ​พ้น​มือ​ฟะลิศ​ตีม, บัดนี้​ก็​เสด็จ​หนี​จาก​อับ​ซา​โลม. พ้น​จาก​ราช​อา​ณาเขตต์​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">ส่วน​อับ​ซา​โลม, ที่​เรา​ชะ​โลม​ให้​เป็น​พระเจ้าแผ่น​ดิน​ก็​สิ้นพระชนม์​แล้ว​ใน​การ​ศึก. เหตุ​ไฉน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​นิ่ง​อยู่, ไม่​เชิญ​กษัตริย์​ให้​เสด็จ​กลับ​มา?</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ดา​วิด​ใช้​คน​ไป​หา​ซา​โดค​กับ​อะบี​อา​ธาร​ปุโรหิต​ว่า, จง​บอก​ผู้เฒ่าผู้แก่​ตระกูล​ยูดา​ว่า, ทำไม​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​เป็น​ผู้​เนิ่น​ช้า​กว่า​คน​ทั้งปวง​ใน​การ​อัน​เชิญ​กษัตริย์​ให้​กลับ​ราชวัง? ด้วย​บรรดา​ชน​ยิศ​รา​เอล​ทูล​เชิญ​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​หมู่​ญาติ​ของ​เรา, เป็น​กะ​ดูก​และ​เนื้อ​ของ​เรา: เหตุไร​จึง​ช้า​กว่า​ชน​ทั้งปวง​ใน​การ​เชิญ​กษัตริย์​ให้​กลับ​มา?</verse>
				<verse number="13">อนึ่ง​จง​บอก​อะ​มา​ซา​ว่า, ท่าน​เป็น​กะ​ดูก​และ​เนื้อ​อัน​เดียวกัน​กับ​เรา​มิใช่​หรือ? พระเจ้า​จึง​ทรง​กระทำ (โทษ) แก่​เรา​และ​เพิ่มเติม​อีก​ถ้า​เรา​ไม่​ให้​ท่าน​เป็น​นาย​พล​โยธา​แทน​โย​อาบ, ต่อหน้า​เรา​จน​ชีวิต​หาไม่.</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ชักจูง​ใจ​บรรดา​ตระกูล​ยูดา​จุใจ​ของ​คน​เดียว: เขา​จึง​ใช้​คน​ไป​ทูล​กษัตริย์​ว่า, เชิญ​พระองค์​กับ​บรรดา​ข้าราชการ​เสด็จ​กลับ​มา​เถิด.</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​ก็​เสด็จ​กลับ​มา​ถึง​ฟาก​ยา​ระ​เดน, ส่วน​ตระกูล​ยูดา​มา​ถึง​เมือง​ฆี​ละ​ฆาล, เพื่อ​จะ​รับเสด็จ, ข้าม​ยา​ระ​เดน</verse>
				<verse number="16">ซิ​ม​อี​บุตร​เฆ​รา, ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​ชาวเมือง​บะฮู​ริม​ก็​รีบ​ลง​มา​รับ​กษัตริย์​ดา​วิด, พร้อมกับ​ชน​ตระกูล​ยูดา.</verse>
				<verse number="17">ใน​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​มี​คน​มา​ถึง​พัน​คน, ทั้ง​ซี​บา​ผู้​เป็น​บ่าว​ใน​วงศ์​ซา​อูล, กับ​บุตรชาย​ของ​เขา​สิบ​ห้า​คน, และ​บ่าว​อีก​ยี่​สิบ​คน, ข้าม​ยา​ระ​เดน​มา​ต่อ​พระ​พักตร​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="18">มี​เรือ​ลำ​หนึ่ง​สำหรับ​ข้าม​ไป​รับ​ราชวงศ์​และ​คอย​รับสั่ง​ตาม​พระราช​หฤทัย. ฝ่าย​ซิ​ม​อี​บุตร​เฆ​รา​จึง​หมอบ​ลง​ฉะ​เพาะ​กษัตริย์​, เมื่อ​ขณะะ​ข้าม​ยา​ระ​เดน;</verse>
				<verse number="19">กราบ​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, ขอ​อย่า​ถือโทษ​ข้าพ​เจ้า, และ​อย่า​ระลึก​ถึง​ความผิด​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​ครั้ง​เสด็จ​ออก​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซา​เล็ม​นั้น, ขอ​อย่า​ได้​ใส่​พระทัย​ระลึก​เลย.</verse>
				<verse number="20">ด้วย​ข้าพ​เจ้า​รู้สึก​ความผิด​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว: เหตุ​ฉะนั้น​วันนี้​ข้าพ​เจ้า​จึง​ลง​มา​ก่อน​บรรดา​วงศ์​โย​เซฟ, เพื่อ​จะ​รับเสด็จ</verse>
				<verse number="21">อะบีซัย​บุตร​ซะ​รู​ยา​ทูล​ว่า, ซิ​ม​อี​ด่า​แช่ง​ผู้​ชะ​โลม​พระ​ยะ​โฮ​วา​มิ​ควร​จะ​ตาย​ด้วย​เหตุ​นั้น​หรือ?</verse>
				<verse number="22">ดา​วิด​ทรง​ตอบ​ว่า, โอ้​บุตร​ซะ​รู​ยา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ศัตรู​ต่อ​เรา​ไป​ไย​เล่า, วันนี้​จะ​ไม่​ฆ่า​ชน​ยิศ​รา​เอล​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด, ด้วย​วันนี้​เรา​รู้​ว่า​เรา​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​พวก​ยิศ​รา​เอล​แล้ว​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์​จึง​ทรง​ทำ​สัตย์​สาบาน​แก่​ซิ​ม​อี​ว่า, เจ้า​จะ​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="24">ฝ่าย​มะ​พี​โบ​เซ็ธ​บุตร​ซา​อูล​ลง​มา​รับเสด็จ, โดย​มิได้​ชำระ​เท้า, มิได้​โกน​หนวด, มิได้​ซัก​เสื้อผ้า, ตั้งแต่​กษัตริย์​เสด็จ​ไป​จนถึง​วัน​เสด็จ​กลับ​มา​โดย​ความ​สุข​สำราญ.</verse>
				<verse number="25">อยู่​มา​ครั้น​เขา​มา​เฝ้า ณ กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, กษัตริย์​จึง​ทรง​ถาม​ว่า, มะพี​โบ​เซ็ธ, เป็น​เพราะ​เหตุ​อะไร​เจ้า​มิได้​ไป​กับ​เรา?</verse>
				<verse number="26">เขา​ทูล​ว่า​ข้า​แต่​กษัตริย์​, บ่าว​ได้​ล่อลวง​ข้าพ​เจ้า. ด้วย​ข้าพ​เจ้า​หมาย​ว่า​จะ​ผูก​อาน​ลา​ขี่​ไป​ตาม​เสด็จ​เพราะ​เท้า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ง่อย.</verse>
				<verse number="27">เขา​ทูล​กล่าวโทษ​ข้าพ​เจ้า​ต่อ​กษัตริย์​โดยใช่เหตุ, แต่​พระองค์​เป็น​เหมือน​ทูต​แห่ง​พระเจ้า: จะ​ทรง​ตัดสิน​อย่างไร, แล้วแต่​จะ​โปรด.</verse>
				<verse number="28">เพราะ​วงศ์​บิดา​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ดุจ​คนตาย​แล้ว, ต่อ​พระ​พักตร​กษัตริย์​, แต่​พระองค์​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​นั่ง​รับประทาน​ที่​โต๊ะ​เสวย. ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องทุกข์​ทูล​อีก​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="29">มี​พระราช​ดำรัส​สั่ง​ว่า. เจ้า​พูด​ความ​เรื่อง​นี้​ต่อไป​ทำไม​เล่า? เรา​สั่ง​ว่า, ไร่นา​นั้น, เจ้า​กับ​ซี​บา​จง​แบ่ง​กัน​เถิด.</verse>
				<verse number="30">มะ​พี​โบ​เซ็ธ​ทูล​ว่า, ให้​เขา​รับ​ทั้งหมด​เถิด, ด้วย​พระองค์​เสด็จ​กลับ​มา​ยัง​ราชวัง​โดย​สุข​สำราญ​แล้ว</verse>
				<verse number="31">ส่วน​บา​ระ​ซี​ลัย​ชาว​ฆี​ละ​อาด​ลง​มา​จาก​โร​ฆะลิม​ตาม​เสด็จ​ข้าม​ยา​ระ​เดน​ไป.</verse>
				<verse number="32">บา​ระ​ซี​ลัย​เป็น​คนชรา​มาก, อายุ​ได้​แปดสิบ​ปี​แล้ว: ได้​นำ​สะเบียง​มา​ถวาย​กษัตริย์​, ขณะ​เมื่อ​ประทับ​อยู่​ณมะ​ฮา​นา​อิม, เพราะ​เขา​เป็น​ผู้​มั่งมี​มาก,</verse>
				<verse number="33">มี​พระราช​ดำรัส​แก่​บา​ระ​ซี​ลัย​ว่า, จง​ข้าม​มา​ด้วย​เรา, แล้ว​เรา​จะ​ชุบเลี้ยง​ท่าน​ให้​อยู่​กับ​เรา​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="34">บา​ระ​ซี​ลัย​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก​กี่​ปี, ซึ่ง​จะ​ตาม​เสด็จ​ขึ้น​ไป​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น.</verse>
				<verse number="35">บัดนี้​อายุ​ข้าพ​เจ้า​ได้​แปดสิบ​ปี​แล้ว: ข้าพ​เจ้า​จะ​สัง​เกตุ​ดี​ชั่ว​ได้​หรือ? จะ​ชิม​รส​ของๆ กัน​และ​ดื่มได้​หรือ? จะ​ฟัง​เสียง​ชาย​หญิง​ร้องเพลง​อีก​ได้​หรือ? ข้าพ​เจ้า​จะ​รบกวน​กษัตริย์​ให้​มี​ความ​ลำบาก​ต่อไป​อีก​ทำไม​เล่า?</verse>
				<verse number="36">ข้าพ​เจ้า​ขอ​แต่​ให้​ตาม​เสด็จ​ข้าม​ยา​ระ​เดน​ไป​เท่านั้น: เหตุไร​กษัตริย์​จึง​พระราชทาน​ให้​รางวัล​เช่นนี้​เล่า?</verse>
				<verse number="37">ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​กลับ​ไป​สิ้นชีพ​ใน​เมือง​ของ​ข้าพ​เจ้า​เถิด, ริม​อุ​โมง​บิดา​และ​มารดา​ของ​ข้าพ​เจ้า, แต่​ขอ​โปรด​ให้​คิม​ฮาม​ทาส​ของ​พระองค์​ข้าม​ไป​ตาม​เสด็จ, จะ​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​เขา​อย่างไร​แล้วแต่​ทรง​เห็นควร.</verse>
				<verse number="38">จึง​มี​พระราช​ดำรัส​สั่ง​ว่า, ให้​คิม​ฮาม​ข้าม​ไป​ด้วย, แล้ว​เรา​จะ​ทำคุณ​แก่​เขา​ตาม​ที่​ท่าน​เห็นดี, และ​ท่าน​จะ​ต้องการ​สิ่งหนึ่งสิ่งใด, เรา​จะ​ให้​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="39">บรรดา​ประชาชน​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ตาม​เสด็จ​ไป. กษัตริย์​ได้​ทรง​อวยพร​ให้​บา​ระ​ซี​ลัย. แล้ว​เขา​จึง​ถวายบังคม​ลา​ไป​อยู่​บ้าน​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="40">ฝ่าย​กษัตริย์​เสด็จ​ข้าม​ไป​ถึง​เมือง​ฆี​ละ​ฆาล, คิมฮาม​ก็ตาม​เสด็จ​ข้าม​ไป​ด้วย: ส่วน​บรรดา​ตระกูล​ยูดา​กับ​ชน​ยิศ​รา​เอล​ครึ่งหนึ่ง​ก็ตาม​ข้าม​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="41">บรรดา​ชน​ยิศ​รา​เอล, มา​เฝ้า​กษัตริย์​ทูล​ว่า, เหตุ​ไฉน, พี่น้อง​ข้าพ​เจ้า​คือ​ตระกูล​ยูดา​ได้​แยกกัน​ไป​เสีย, เขา​เชิญ​กษัตริย์​กับ​ราชวงศ์, และ​บรรดา​พรรคพวก, ข้าม​ยา​ระ​เดน​ไป?</verse>
				<verse number="42">ฝ่าย​บรรดา​พวก​ยูดา​ก็​ตอบ​พวก​ยิศ​รา​เอล, เพราะ​กษัตริย์​เป็น​ตระกูล​สนิท​กับ​เรา: ท่าน​ทั้ง​หลาย​เคือง​ใจ​ด้วย​เรื่อง​นี้​ทำไม? พวกเรา​ได้​รับประทาน​สะเบียง​หรือ​รางวัล​อะไร​มา​แต่​กษัตริย์​เล่า?</verse>
				<verse number="43">ส่วน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ตอบ​พวก​ยูดา​ว่า, พวกเรา​มี​ส่วน​ใน​กษัตริย์​และ​ราชวงศ์​ดา​วิด​มาก​กว่า​ส่วน​ท่าน​สิบ​เท่า, ทำไม​จึง​ดูหมิ่น​เรา​ไม่​ปรึกษา​กัน​ก่อน, ด้วย​เรื่อง​เชิญ​กษัตริย์​ของ​เรา​เสด็จ​กลับ​มา? แต่​พวก​ยูดา​ได้​โต้เถียง​แข็งแรง, ยิ่ง​กว่า​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">มี​คน​เลวทราม​ผู้​หนึ่ง​อยู่​ที่นั่น​ชื่อ​ซะบา, เป็น​บุตรชาย​บิ​ก​รี​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, ได้​เป่าแตร​กล่าว​ว่า, พวกเรา​ไม่​มี​ส่วน​ด้วย​ดา​วิด, ไม่​เกี่ยว​ข้อง​กับ​บุตร​ยิซัย: พวก​ยิศ​รา​เอล, จง​ไป​กะ​ท่อม​ของ​ตน​ทุกคน​เถิด.</verse>
				<verse number="2">บรรดา​ชน​ยิศ​รา​เอล​ก็​กลับ​จาก​ตาม​เสด็จ​ดา​วิด, ไป​ตาม​ซะบา​บุตร​บิ​ก​รี: แต่​ชน​ตระกูล​ยูดา​ติดตาม​เสด็จ, ไป​จาก​ยา​ระ​เดน​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="3">ครั้น​ดา​วิด​เสด็จ​มา​ยัง​ราชวัง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม; ส่วน​นาง​สนม​สิบ​คน​ที่​รับสั่ง​ให้​เฝ้า​ระวัง​อยู่​ใน​ราชวัง​นั้น, ยัง​ทรง​ชุบเลี้ยง​ไว้, แต่​เลี้ยง​โดย​ไม่​ทรง​ร่วม​รู้​ด้วย, ต้องขัง​อยู่​ต่างหาก​อย่าง​แม่ม่าย​จน​ชีวิต​หาไม่.</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​จึง​รับสั่ง​แก่​อะ​มา​ซา​ว่า, จง​เกณฑ์​พวก​ยูดา​นำมา​ที่นี่​ภายใน​สาม​วัน.</verse>
				<verse number="5">อะ​มา​ซา​ก็​ไป​เกณฑ์​พวก​ยูดา: แต่ทว่า​ช้า​ไป​เกิน​เวลา​ที่​กำหนด​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="6">ดา​วิด​จึง​รับสั่ง​แก่​อะบีซัย​ว่า, บัดนี้​ซะบา​บุตร​บิ​ก​รี​จะ​ประทุษร้าย​ต่อ​เรา​ยิ่ง​กว่า​อับ​ซา​โลม​อีก: จง​นำ​พล​โยธา​รีบ​ไป​ตาม​ตัว​มา, เกลือก​ว่า​ซะบา​ไป​ถึง​เมือง​ที่​มี​กำแพง​แล้ว​จะ​หนีพ้น​หลีก​เรา​ไป​ได้.</verse>
				<verse number="7">บรรดา​กองทัพ​โย​อาบ, และ​กอง​คะ​เรธี​กอง​พะเลธี, และ​บรรดา​ทหาร​ฉกรรจ์: ได้​ออก​จาก​ยะ​รู​ซา​เลม​กับ​อะบีซัย​รีบ​ไป​ตาม​ซะบา​บุตร​บิ​ก​รี.</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​มา​ถึง​ศิลา​ใหญ่​ใน​เมือง​ฆิบ​โอน, อะมา​ซา​ก็​มา​พบ. ฝ่าย​โย​อาบ​มี​เข็มขัด​รัด​ชาย​เสื้อ​ไว้, และ​ดาบ​ใส่​ฝัก​เหน็บ​ไว้​ที่​บั้นเอว, เมื่อ​กำลัง​ออก​ไป​รับ​ดาบ​นั้น​ก็​หลุด​ตก​จาก​ฝัก.</verse>
				<verse number="9">โย​อาบ​จึง​ถาม​อะ​มา​ซา​ว่า, พี่​เอ๋ยสะ​บาย​ดี​หรือ? แล้ว​โย​อาบ​ยื่น​มือขวา​ออก​จับ​หนวด​อะ​มา​ซา​จะ​จุบ.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​อะ​มา​ซา​มิได้​ระวัง​ดาบ​ที่​มือ​โย​อาบๆ จึง​เอา​ดาบ​แทง​ท้อง​อะ​มา​ซา​แต่​ครั้ง​เดียว​ไส้​ทะลัก​ถึง​ดิน​ตาย​ทันที. ส่วน​โย​อาบ​กับ​อะบีซัย​น้อง​ชาย​ก็​รีบ​ไป​ตาม​ซะบา​บุตรชาย​บิ​ก​รี.</verse>
				<verse number="11">คนใช้​ของ​โย​อาบ​ผู้​หนึ่ง​ยืน​อยู่​ริม​ศพ​ประกาศ​ว่า, ผู้ใด​สมัคร​อยู่​กับ​โย​อาบ, และ​อยู่​ฝ่าย​ดา​วิด​ก็​ให้​ตาม​โย​อาบ​ไป​เถิด.</verse>
				<verse number="12">อะ​มา​ซา​กลิ้งเกลือก​เปื้อน​เลือด​ของ​ตน​อยู่​กลาง​สนามหลวง. เมื่อ​ชาย​ผู้​นั้น​เห็น​ว่า, บรรดา​พลทหาร​หยุด​ยืน​อยู่, จึง​ยก​ศพ​อะ​มา​ซา​ออก​จาก​สนาม​ไป​วาง​ไว้​ที่​ทุ่งนา, แล้ว​เอา​ผ้า​คลุม​ไว้, เพราะ​เห็น​ว่า​ทุกคน​ที่มา​ถึง​ที่นั่น​ก็​พา​กัน​หยุด.</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ยก​ศพ​ไป​จาก​สนาม​แล้ว, คน​ทั้งปวง​เลย​รีบ​ไล่​ตาม​ซะบา​บุตร​บิ​ก​รี​ไป​กับ​โย​อาบ</verse>
				<verse number="14">ซะบา​ก็​เลย​ไป​ทั่ว​บรรดา​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล, จนถึง​เมือง​อา​เบล, แขวง​เบธ​มา​คา, และ​บรรดา​พวก​เบ​ริม, ก็​พา​กัน​ติดตาม​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="15">ชน​ทั้ง​หลาย​ได้​ไป​ล้อม​ซะบา​ไว้​ใน​เมือง​อา​เบล​แขวง​เบธ​มา​คา, ทำ​เชิงเทิน​ที่​ริม​กำแพง​รอบ​เมือง, และ​เมือง​ตั้งอยู่​กลาง​เชิงเทิน: คน​ทั้งปวง​ที่อยู่​ฝ่าย​โย​อาบ​ก็​กะ​ทุ้ง​กำแพง​จะ​ให้​พัง​เสีย.</verse>
				<verse number="16">มี​หญิง​ฉลาด​ผู้​หนึ่ง​ร้อง​มา​แต่​เมือง​นั้น​ว่า, จง​ฟัง​เถิดๆ, บอก​โย​อาบ​ให้​มา​นี่, เพื่อ​จะ​ได้​เรียน​ท่าน.</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​โย​อาบ​มา​หา, นาง​ก็​ถาม​ว่า, ท่าน​คือ​โย​อาบ​หรือ? โยอาบ​ตอบ​ว่า, เรา​เป็น​ผู้​นั้นแหละ. นาง​ก็​ว่า, ขอ​ฟัง​คำ​ของ​ข้าพ​เจ้า. โยอาบ​ว่า, เรา​กำลัง​ฟัง​อยู่.</verse>
				<verse number="18">หญิง​นั้น​เรียน​ว่า, ใน​กาล​โบราณ​เขา​พูด​กัน​ว่า, เมือง​อา​เบล​เป็น​ที่ปรึกษา, แล้ว​ความ​ก็​สิ้น​แต่เท่านั้น.</verse>
				<verse number="19">ส่วน​ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​ซื่อสัตย์, ชอบ​ให้​มี​ความ​สงบเงียบ​ใน​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล, ส่วน​ท่าน​จะ​ใคร่​ผลาญ​เมือง​ที่​ดุจ​มารดา​ชน​ยิศ​รา​เอล​เสีย, ท่าน​จะ​กลืน​พล​ไพร่​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสีย​เพราะ​เหตุไร​เล่า?</verse>
				<verse number="20">โย​อาบ​ตอบ​ว่า, อย่า​เลย, อย่า​ให้การ​ซึ่ง​เรา​จะ​กลืน​หรือ​ผลาญ​เสีย​เป็น​ไป​ได้.</verse>
				<verse number="21">มิใช่​เหตุ​อย่าง​นั้น, แต่​มี​ชน​ชาว​เนินเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม​ชื่อ​ซะบา, บุตร​บิ​ก​รี, ได้​ยก​มือ​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​ดา​วิด: จง​มอบ​ผู้​นั้น​ให้​เรา​แต่​ผู้​เดียว, แล้ว​เรา​จะ​ออก​ไป​จาก​เมือง. หญิง​นั้น​บอก​โย​อาบ​ว่า, ดูเถอะ, จะ​โยน​ศีรษะ​เขา​ข้าม​กำแพง​มา​ให้​ท่าน​ให้​จง​ได้.</verse>
				<verse number="22">นาง​ก็​ไป​หา​ชน​ทั้งปวง​ตาม​ปัญญา​ของ​ตน. เขา​จึง​ตัด​ศีรษะ​ซะบา​บุตร​บิ​ก​รี, โยน​ให้​โย​อาบ. แล้ว​โย​อาบ​เป่าแตร​ให้​เลิก​ไป​จาก​เมือง​นั้น, ไป​ยัง​บ้าน​ทุกๆ คน. ส่วน​โย​อาบ​กลับ​มา​เฝ้า​กษัตริย์​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​โย​อาบ​เป็น​ผู้​บังคับ​พล​โยธา​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล: และ​บะ​นา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา​เป็น​หัวหน้า​กอง​คะ​เรธี​กับ​กอง​พะเลธี:</verse>
				<verse number="24">อะโด​ราม​เป็น​หัวหน้า​การ​กะเกณฑ์: ยะโฮ​ซา​ฟาด​บุตร​อะฮีลูด​เป็น​ผู้​จดหมายเหตุ​การณ์​ต่างๆ</verse>
				<verse number="25">ชะ​วา​เป็น​เลขาธิการ: ซา​โดค​กับ​อะบี​อา​ธาร​เป็น​ปุโรหิต:</verse>
				<verse number="26">กับ​อี​รา​ชาว​ยา​อี​ระ​เป็น​ปุโรหิต​โดย​ฉะ​เพาะ​ของ​ดา​วิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ใน​คราว​แผ่น​ดิน​กษัตริย์​ดา​วิด​ได้​เกิด​กันดาร​อาหาร​ถึง​สาม​ปี​ถ้วน, ดาวิด​จึง​ไป​เฝ้า​พระ​ยะ​โฮ​วาๆ ทรง​ตรัส​ว่า, “เป็น​เพราะ​ซา​อูล​กับ​พงศ์พันธุ์​ทำร้าย​ประหาร​ชีวิต​พวก​ฆิบ​โอน.”</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​จึง​รับสั่ง​ให้​พวก​ฆิบ​โอน​มา​เฝ้า, ส่วน​พวก​ฆิบ​โอน​นั้น​มิใช่​เป็น​ชาติ​ยิศ​รา​เอล, แต่​เป็น​ชาติ​อะ​โมรี​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่, และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ทำ​สัตย์​ไมตรี​ไว้​กับ​พวก​นั้น: แต่​ซา​อูล​หา​ช่อง​จะ​สังหาร​ชีวิต​เสีย, เพราะ​ความ​หวงแหน​ด้วย​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​และ​ยูดา.</verse>
				<verse number="3">ดา​วิด​จึง​ถาม​พวก​ฆิบ​โอน​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ให้​เรา​ทำ​อะไร​เป็น​การ​แก้แค้น? เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​ได้​อวยพร​แก่​พล​ไพร่​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="4">พวก​ฆิบ​โอน​ทูล​ว่า, ส่วน​เงินทอง​ของ​ซา​อูล​และ​พงศ์พันธุ์​ของ​ท่าน​กับ​ข้าพ​เจ้า, ไม่​เป็น​ของ​สำคัญ, ข้าพ​เจ้า​ไม่​รับ​เลย, และ​มิใช่​หน้าที่​ของ​ข้าพ​เจ้า​ซึ่ง​จะ​ประหาร​ชีวิต​ผู้ใดๆ ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล, จึง​มี​พระ​ดำรัส​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ทูล​ขอ​อย่างไร​เรา​จะ​ทำ​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="5">เขา​ทั้ง​หลาย​ทูล​ว่า, ฉะ​เพาะ​ผู้​ที่​ทำลาย​พวก​ข้าพ​เจ้า​เสีย​นั้น, ทั้ง​คิด​ประทุษร้าย​จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ถึง​พินาศ, ไม่​ยอม​ให้​มี​ที่อยู่​ทั่ว​ตลอด​อา​ณาเขตต์ยิศ​รา​เอล,</verse>
				<verse number="6">ขอ​ทรง​มอบ​บุตรชาย​เจ็ด​คน​ของ​เขา, ให้​ข้าพ​เจ้า​แขวน​ไว้​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​ฆิบ​โอน​ของ​ซา​อูล, ผู้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เลือกสรร. กษัตริย์​ทรง​ตอบ​ว่า, เรา​จะ​มอบ​ให้</verse>
				<verse number="7">แต่​กษัตริย์​ทรง​เป็นห่วง​มะ​พี​โบ​เซ็ธ​บุตร​โย​นา​ธานๆ เป็น​บุตร​ซา​อูล, เพราะ​เห็นแก่​คำ​สัตย์​สาบาน​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​ระหว่าง​ดา​วิด​กับ​โย​นา​ธาน​ราชบุตร​ซา​อูล​ทั้ง​สอง​ฝ่าย.</verse>
				<verse number="8">แต่​กษัตริย์​ได้​จับ​บุตรชาย​ทั้ง​สอง​ของ​ริ​ศ​ปา​บุตรี​ของ​อา​ยา, ที่​ประสูติ​ด้วย​ซา​อูล​ชื่อ​อะ​ระ​โม​นี​และ​มะ​พี​โบ​เซ็ธ, กับ​บุตรชาย​ห้า​คน​ของ​เม​รับ​ธิดา​ของ​ซา​อูล​ที่​ประสูติ​ด้วย​อัด​รี​เอล​บุตร​บา​ระ​ซี​ลัย​ตระกูล​มะ​โฮ​ลี​ไว้:</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ทรง​มอบ​ให้​กับ​พวก​ฆิบ​โอน, เขา​จึง​แขวน​ไว้​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​ภูเขา: ทั้ง​เจ็ด​คน​ถึงแก่​พินาศ​สิ้นชีพ​พร้อมกัน​ใน​ต้น​ฤดู​เกี่ยว​ข้าว​บา​ระ​ลี</verse>
				<verse number="10">ริ​ศ​ปา​บุตรี​ของ​อา​ยา​ก็​ไป​ปู​ผ้า​หยาบ​สำหรับ​ตัว​ไว้​บน​ศิลา, ตั้งแต่​ต้น​ฤดู​เกี่ยว​จนถึง​ฤดู​ฝน, เพื่อ​จะ​ไม่​ให้​นก​ใน​อากาศ​มา​จับ​ที่​ศพ​ใน​เวลา​กลางวัน, หรือ​สัตว์ป่า​มา​ใน​เวลา​กลางคืน.</verse>
				<verse number="11">ซึ่ง​ริ​ศ​ปา​บุตรี​อา​ยา​นาง​สนม​ของ​ซา​อูล​ได้​กระทำ​นั้น, มี​ผู้​มา​ทูล​ดา​วิด​ให้​ทรง​ทราบ</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​ดา​วิด​เสด็จ​ไป​รับ​กะ​ดูก​ซา​อูล​กับ​กะ​ดูกโย​นา​ธาน​ราชบุตร​มา​จาก​ชาวเมือง​ยา​เบธฆี​ละ​อาด, ซึ่ง​ได้​ลัก​กะ​ดูก​เหล่านั้น​มา​จาก​ถนน​เมือง​เบธ​ชาน, ที่​พวก​ฟะลิศ​ตีม​แขวน​ไว้, ขณะ​ฆ่า​ซา​อูลณ​เขา​ฆี​ละ​โบ​อะ​นั้น.</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ก็​นำ​กะ​ดูก​ซา​อูล​กับ​โย​นา​ธาน​ราชบุตร​มา​จาก​ตำบล​นั้น​รวม​ทั้ง​กะ​ดูก​ผู้​ที่​แขวน​ไว้​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="14">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ฝัง​กะ​ดูก​ซา​อูล​และ​กะ​ดูกโย​นา​ธาน​ราชบุตร​ไว้​ที่​เซ​ลา​แขวง​เบ็น​ยา​มิ​น​ใน​อุ​โมง​ของ​คิช​บิดา​ท่าน, ให้การ​สำเร็จ​ตาม​รับสั่ง​ทั้งสิ้น. ครั้น​ภายหลัง​พระเจ้า​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​คำอธิษฐาน​เพื่อ​แผ่น​ดิน​นั้น</verse>
				<verse number="15">พวก​ฟะลิศ​ตีม​ได้​ทำ​สงคราม​อีก​คราว​หนึ่ง​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล; ส่วน​ดา​วิด​กับ​พล​โยธา​ลง​ไป​ต่อสู้​พวก​ฟะลิศ​ตีม: แล้ว​ดา​วิด​ก็​อ่อนกำลัง​ลง.</verse>
				<verse number="16">ยิศบีบะ​โน​บ​ผู้​เป็น​เผ่าพันธุ์​บุรุษ​ที่​สูง​นั้น, ถือ​หอก​ทองเหลือง​หนัก​สี่​ชั่ง​กับ (กระบี่) ใหม่​เหน็บ​ที่​เข็มขัด, หมาย​จะ​สังหาร​ดา​วิด​เสีย.</verse>
				<verse number="17">แต่​อะบีซัย​บุตร​ซะ​รู​ยา​ได้​ช่วย​ดา​วิด​ฆ่าฟัน​ชน​ฟะลิศ​ตีม. ขณะนั้น​พล​โยธา​ของ​ดา​วิด​ให้​สัตย์​สาบาน​ว่า, พระองค์​จะ​ไม่​เสด็จ​ออก​ไป​ทำ​ศึก​กับ​พวก​ข้าพ​เจ้า​อีก​ต่อไป, เพื่อ​จะ​มิ​ให้​แสงสว่าง​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ดับ​ศูนย์​หาย</verse>
				<verse number="18">อยู่​มา​ภายหลัง​มี​การ​ศึก​ขึ้น​อีก​กับ​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ที่​โฆบ: คราว​นั้น​ซี​บะกัย​ตระกูล​ฮู​ซา​ธ​ได้​ฆ่าฟัน​ซัฟ​บุตร​ของ​บุรุษ​สูง​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="19">ครั้น​ต่อมา​การ​ศึก​ก็​เกิด​ขึ้น​อีก​กับ​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ที่​โฆบ, และ​เอ​ละ​ฮา​นาน​บุตร​ยา​อะเร​โอ​ระ​ฆีม​ชาว​เบธเลเฮ็ม​ได้​ฆ่าฟัน​ละ​ยัธ​ชาวเมือง​ฆัธ​ผู้​ถือ​หอก​ด้าม​โต​เท่า​ไม้​ตะพั้น.</verse>
				<verse number="20">ยัง​มี​การ​ศึก​ที่​ฆัธ​อีก​ครั้ง​หนึ่ง, มี​บุรุษ​ผู้​หนึ่ง​รูป​ใหญ่​สูง, มี​นิ้วมือ​ข้าง​ละ​หก​นิ้ว, กับ​นิ้วเท้า​ข้าง​ละ​หก​นิ้ว, รวม​หมด​เป็น​ยี่​สิบ​สี่​นิ้ว​ด้วย​กัน, ผู้​นี้​เกิด​แต่​ตระกูล​คน​สูง.</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ท้าทาย​พวก​ยิศ​รา​เอล, โย​นา​ธาน​บุตร​ซา​มา​พี่ชาย​ดา​วิด​ก็​ฆ่าฟัน​เสีย.</verse>
				<verse number="22">ทั้ง​สี่​คน​นี้​เกิด​แต่​ตระกูล​คน​สูง​ที่​เมือง​ฆัธ​ทั้งนั้น, ได้​ล้มตาย​พ่ายแพ้​ฝีมือ​ดา​วิด​กับ​พล​โยธา​ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ขณะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ช่วย​ดา​วิด​ให้​พ้น​มือ​บรรดา​ศัตรู, พ้น​มือ​ซา​อูล, ท่าน​ก็​กล่าว​คำ​เพลง​นี้​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ศิลา, เป็น​ป้อม, และ​เป็น​ผู้ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด;</verse>
				<verse number="3">เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​และ​ศิลา​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​พึ่ง​ใน​พระองค์, เป็น​โล่ห์​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​เขา​แห่ง​ความ​รอด, และ​หอ​รบ​อัน​สูง​และ​เป็น​ที่พึ่ง​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ได้​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​ผู้ทำ​ร้าย.</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้อง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา, สมควร​จะ​ได้​ความ​สรรเสริญ: ดังนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​รอด​จาก​ศัตรู.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​คลื่น​แห่ง​ความ​ตาย​ล้อม​ข้าพ​เจ้า​ไว้​รอบ, และ​กระแส​แห่ง​ความ​ชั่ว​ทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ตกใจ​กลัว.</verse>
				<verse number="6">เชือก​บ่วง​บาด​แห่ง​ความ​ตาย​รัด​รอบ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว; บ่วง​แร้ว​แห่ง​ความ​มรณะ​มา​ขวาง​หน้า​ข้าพ​เจ้า​ไว้;</verse>
				<verse number="7">ขณะ​มี​ความ​ทุกข์ร้อน, ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้อง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา, ได้​อธิ​ฐาน, ทูล​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​ทรง​สดับ​ฟัง​เสียงร้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า​แต่​พระ​วิหาร​ของ​พระองค์, และ​คำ​อ้อนวอน​ของ​ข้าพ​เจ้า, ได้ยิน​ถึง​พระ​กรรณ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">ขณะนั้น​แผ่น​ดิน​โลก​ก็​สะเทือน​หวั่นไหว, เสา​รอง​ฟ้า​ก็​สั่น​สะท้าน, เพราะ​พระองค์​ทรง​พระ​พิ​โรธ.</verse>
				<verse number="9">มี​ควัน​พลุ่ง​ออก​จาก​พระ​นา​สิ​ก​ของ​พระองค์, มี​เปลวไฟ​ออก​จาก​พระ​โอ​ฐ​เผาผลาญ​เสีย, ถ่าน​ก็​ติด​ไหม้​ด้วย​เปลวไฟ​นั้น.</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ทรง​ยัง​ฟ้า​สวรรค์​ให้​น้อม​ก้ม​ลง​แล้ว​จึง​เสด็จ​มา, มี​พะ​ยับ​มืด​รอง​พระบาท​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ทรง​คะ​รูป​เหาะ​ไป. พระองค์​ทรง​ปรากฏ​อยู่​ตาม​สายลม.</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​พะ​ยับ​มืด​เป็น​พลับพลา​ปกคลุม​พระองค์​ไว้, รวบรวม​ฝน​กับ​เมฆ​ทึบ​ไว้​ใน​ท้อง​ฟ้า.</verse>
				<verse number="13">กอง​ถ่าน​ไฟ​ติด​อยู่​ด้วย​รัศมี​พระ​พักตร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​ฟ้าร้อง​จาก​อากาศ, ผู้​สูง​ยิ่ง​ที่สุด​ก็​ทรง​เปล่ง​พระ​สุรเสียง.</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ทรง​ปล่อย​ลูก​ธนู​ไป​กำจัด​เขา​เสีย, ทรง​ยัง​ไฟฟ้า​ให้​เขา​พ่ายแพ้.</verse>
				<verse number="16">ขณะนั้น​ทาง​น้ำ​ใน​ทะเล​ก็​ปรากฏ​ขึ้น, ราก​เง่า​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก​ก็​เปิด​ออก​เห็นแจ้ง, โดย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ห้ามปราม​ไว้, เพราะ​ลม​พ่น​ออก​จาก​พระ​นา​สิ​ก​ของ​พระองค์,</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ทรง​ใช้​แต่​เบื้องบน​มา​รับ​ข้าพ​เจ้า​ไป, พระองค์​ทรง​พะ​ยุง​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​จาก​น้ำ​มาก;</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​ศัตรู​ผู้​มี​กำลัง, พ้น​จาก​ผู้​ที่​ชัง​ข้าพ​เจ้า​โดย​มี​กำลัง​มาก​กว่า​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">ขณะ​ข้าพ​เจ้า​มี​ภัย​เขา​ขวาง​หน้า​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า, แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เป็น​ที่พึ่ง​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ได้​ทรง​นำ​ข้าพ​เจ้า​ออก​มา​ถึง​ที่​กว้างขวาง, ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด, เพราะ​พระองค์​ทรง​พระ​เมตตา​แก่​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="21">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตอบแทน, ตาม​ความ​สัตย์​ธรรม​ของ​ข้าพ​เจ้า, ทรง​ประทาน​รางวัล​ตาม​มือ​บริสุทธิ์​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="22">ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ได้​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์, มิได้​เสื่อมถอย​จาก​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ใน​ทาง​ที่​ชั่ว.</verse>
				<verse number="23">ด้วย​บรรดา​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​อยู่​ตรงหน้า​ข้าพ​เจ้า: และ​ข้อปฏิบัติ, ข้าพ​เจ้า​มิได้​หลีกเลี่ยง​ไป.</verse>
				<verse number="24">ข้าพ​เจ้า​ได้​ประพฤติ​ดี​รอบคอบ, ฉะ​เพาะ​พระองค์, ได้​รักษา​ตน​ไว้​ให้​ปราศ​จาก​ความ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="25">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​ประทาน​รางวัล​ตาม​ความ​ชอบธรรม​ของ​ข้าพ​เจ้า; ตาม​ความ​บริสุทธิ์​ของ​ข้าพ​เจ้า, ฉะ​เพาะ​พระเนตร​พระองค์.</verse>
				<verse number="26">พระองค์​จะ​ทรง​แสดง​ความ​เมตตา​ของ​พระองค์​ต่อ​ผู้​มี​จิตต์​เมตตา, พระองค์​จะ​ทรง​แสดง​ความ​ดี​รอบคอบ​ต่อ​ผู้​ที่​เป็น​ดี​รอบคอบ.</verse>
				<verse number="27">พระองค์​จะ​ทรง​แสดง​ความ​บริสุทธิ์​ต่อ​ผู้​ที่​เป็น​บริสุทธิ์; พระองค์​จะ​ทรง​แสดง​ความ​ดื้อดึง​ต่อ​ผู้​ที่​ดื้อดึง.</verse>
				<verse number="28">ผู้​ที่​มี​ทุกข์ยาก​นั้น​พระองค์​จะ​ทรง​ช่วย​ให้​รอด; แต่​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดู​ผู้​ที่​ถือ​ตน​เพื่อ​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​ตกต่ำ​ลง​ไป.</verse>
				<verse number="29">ด้วย​ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​เป็น​พระ​ประทีป​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ส่อง​ใน​ที่​มืด​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​สว่าง.</verse>
				<verse number="30">โดย​ฤทธิ์​ของ​พระองค์, ข้าพ​เจ้า​ได้​ลุย​กองทัพ​ไป; โดย​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้าๆ จึง​กระโดด​ข้าม​กำแพง​ไป.</verse>
				<verse number="31">ฝ่าย​พระเจ้า​ทาง​ดำเนิน​ของ​พระองค์​ดี​รอบคอบ; พระ​โอวาท​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ชันสูตร​ดู​แล้ว, พระองค์​เป็น​โล่ห์​ของ​คน​ทั้งปวง​ที่​วาง​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="32">หามีผู้ใด, ที่เป็นพระเจ้าไม่, นอกจากพระยะโฮวา. หา​มี​ใคร​เป็น​ศิลา​ไม่, เว้นไว้แต่​พระเจ้า​ของ​พวกเรา?</verse>
				<verse number="33">พระเจ้า​เป็น​ป้อม​เข้มแข็ง​ของ​ข้าพ​เจ้า: และ​ทรง​นำพา​ไป​ใน​ทาง​ที่​รอบคอบ.</verse>
				<verse number="34">พระองค์​ให้​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​เร็ว​คล้าย​เท้า​ของ​แม่​เนื้อ: และ​ทรง​บันดาล​ให้​ข้าพ​เจ้า​ยืน​บน​ที่​สูง​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="35">พระองค์​ทรง​ฝึกสอน​มือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​ชำนาญ​ใน​การ​สงคราม; จน​แขน​ของ​ข้าพ​เจ้า​โก่ง​คันธนู​ทองเหลือง​ได้.</verse>
				<verse number="36">พระองค์​ได้​ทรง​ประทาน​ความ​รอด​ของ​พระองค์​ให้​เป็น​โล่ห์​แก่​ข้าพ​เจ้า; และ​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​น้อม​พระทัย​ลง​นั้น​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​เป็นใหญ่​ขึ้น.</verse>
				<verse number="37">พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​ก้าว​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​กว้าง​ออก​ไป; และ​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ลื่น​พลาด​เลย.</verse>
				<verse number="38">ข้าพ​เจ้า​ได้​ไล่​พวก​ศัตรู​และ​ผลาญ​เขา​เสีย; มิได้​กลับ​มา​จน​เขา​พินาศ​หมดสิ้น.</verse>
				<verse number="39">ข้าพ​เจ้า​ได้​ฟัน​เขา​ให้​พินาศ​สิ้น, จน​ลุก​ขึ้น​ต่อสู้​ไม่​ได้, เขา​ทั้ง​หลาย​ล้ม​ลง​ใต้เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="40">เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​รัด​รอบ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ให้​มี​กำลัง​ทำ​การ​ศึก; ทรง​กระทำ​ให้​ผู้​ต่อสู้​อ่อนน้อม​ต่อ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="41">พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ข้าศึก​หัน​หลัง​กลับ, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ประหาร​พวก​ศัตรู.</verse>
				<verse number="42">เขา​ได้​แสวงหา, แต่​หา​มี​ใคร​ช่วย​เขา​ไม่; ถึงแม้ว่า​เขา​ร้อง​ถึง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แต่​พระองค์​ไม่​ทรง​ตอบ.</verse>
				<verse number="43">ข้าพ​เจ้า​ทุบตี​เขา​เป็น​จุ​ล​ดุจ​ฝุ่น​แผ่น​ดิน, ข้าพ​เจ้า​ขย้ำ​เขา​ให้​แหลก​เหลว, เหมือน​โคลน​ที่​ถนน.</verse>
				<verse number="44">พระองค์​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​การ​ยื้อแย่ง​พล​ไพร่​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​ได้​ทรง​รักษา​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ให้​เป็น​หัวหน้า​ของ​ชน​ต่าง​ประเทศ;</verse>
				<verse number="45">ชน​ประเทศ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ยัง​ไม่​รู้จัก​นั้น, จะ​มา​ปฏิบัติ​ข้าพ​เจ้า. ชาว​ประเทศ​ต่างๆ จะ​นอบน้อม​ต่อ​ข้าพ​เจ้า, พอ​เขา​ได้ยิน​ถึง​ข้าพ​เจ้า, เขา​จะ​เชื่อฟัง​ข้าพ​เจ้า​ใน​ทันใดนั้น.</verse>
				<verse number="46">คน​แขกเมือง​จะ​ระ​ส่ำ​ระ​ส่าย​ไป, แล​จะ​สะดุ้ง​สะท้าน​ออก​มา​จาก​ค่าย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="47">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่; สาธุ​แก่​ศิลา​ของ​ข้าพ​เจ้า: และ​จง​ให้​พระเจ้า​ศิลา​แห่ง​ความ​รอด​ของ​ข้าพ​เจ้า​สูง​ใหญ่​ขึ้น.</verse>
				<verse number="48">คือ​พระเจ้า​ที่​ทรง​กระทำ​การ​แก้แค้น​ให้​ข้าพ​เจ้า. และ​ทรง​ปราบปราม​ชน​ประเทศ​ต่างๆ ให้​อยู่​ใต้​อำนาจ​ข้าพ​เจ้า;</verse>
				<verse number="49">และ​ทรง​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า; พระองค์​ทรง​ยก​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​เหนือ​ศัตรู​ที่​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​คนร้ายกาจ</verse>
				<verse number="50">เหตุ​ฉะนั้น, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​จะ​โมทนา​พระ​คุณ​พระองค์​ใน​ท่ามกลาง​ชน​นานา​ประเทศ, จะ​ร้องเพลง​ถวาย​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="51">พระองค์​เป็น​ป้อม​ความ​รอด​แก่​กษัตริย์​ของ​พระองค์; และ​ทรง​แสดง​พระ​กรุณา​แก่​ผู้​ชะ​โลม​ของ​พระองค์, คือ​ดา​วิด​และ​พงศ์พันธุ์​ของ​ท่าน​สืบไป​เป็นนิตย์.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เหล่านี้​เป็น​คำ​สุภาษิต​ที่สุด​ปลาย​ของ​ดา​วิด. ถ้อยคำ​ของ​ดา​วิด​บุตร​ยิซัย, เป็น​คำ​ของ​ผู้​ที่​ทรง​โปรด​ยก​ตั้ง​ขึ้น​ให้​ได้​ยศ​สูง, เป็น​ผู้​ต้อง​ชะ​โลม​โดย​พระเจ้า​ของ​ยา​โค​บ, เป็น​ผู้​แต่ง​บทเพลง​อัน​ไพเราะ​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ทรง​กล่าว​ว่า, พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า, และ​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​อยู่​ที่​ลิ้น​ของ​ข้าพ​เจ้า. พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทรง​ตรัส​ว่า​ศิลา​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ผู้​ที่​ครอบครอง​ประชาชน​ต้อง​มี​ความ​ยุ​ต​ติ​ธรรม, ครอบครอง​ด้วย​ความ​นับถือ​เกรงกลัว​พระเจ้า. เป็น​ดุจ​แสง​อาทิตย์​ที่​ขึ้น​เวลา​เช้าตรู่, เวลา​เช้า​ก็​ปราศ​จาก​เมฆ, เมื่อ​หญ้า​สด​งอก​ขึ้น​จาก​ดิน, ด้วย​แดด​ก็​จัด​ใน​เวลา​ฝน​หยุด​แล้ว​นั้น. พงศ์พันธุ์​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​เช่นนั้น​ต่อ​พระเจ้า​มิใช่​หรือ; ด้วย​พระองค์​ทรง​ตั้ง​สัญญา​ไมตรี​อัน​ถาวร​กับ​ข้าพ​เจ้า, ให้​เตรียม​และ​รักษา​ไว้​ทุก​ประการ, ซึ่ง​เป็น​ความ​รอด​และ​ความ​ปรารถนา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้งสิ้น, แม้​พระองค์ (ยัง) ไม่​บันดาล​ให้​เจริญ​ขึ้น. แต่​บรรดา​คน​ชั่ว​เป็น​เหมือน​เสี้ยนหนาม​ซึ่ง​ต้อง​ทิ้ง​เสีย, เพราะ​หยิบ​ด้วย​มือ​ไม่​ได้: แต่​ผู้​ที่​ต้อง​หนาม​เหล่านั้น, ต้อง​ใช้​เครื่องเหล็ก​และ​ด้าม​หอก​ด้วย; เผา​เสีย​ให้​หมด ณ ที่อยู่​นั้น ชื่อ​เหล่านี้​เป็น​ชื่อ​ทหาร​ฉกรรจ์​ของ​ดา​วิด, คือ​ยา​ซา​บะ​อา​ม​ตระกูล​ธัค​โม​นี, เป็น​หัวหน้า​สาม​สิบ​นาย​ผู้​นั้น​คือ​อะ​ดี​โน​ชาว​เอศนี (ถือ​หอก) ต่อสู้​แทง​ฆ่า​แปด​ร้อย​คน​ครั้ง​เดียว รอง​คน​นั้น​มา​คือ​เอ​ละ​อา​ซา​ร​บุตร​โดโด​บุตร​อะ​โฮ​ฮี, เป็น​ผู้​หนึ่ง​ใน​พวก​กล้าหาญ​สาม​นาย​ที่อยู่​กับ​ดา​วิด, ขณะ​เขา​ท้าทาย​กองทัพ​ฟะลิศ​ตีม, ซึ่ง​มา​ประชุม​กัน​ทำ​ศึก​ที่​นั้น, แต่​กอง​ยิศ​รา​เอล​ขึ้น​ไป​เสียแล้ว. ท่าน​ลุก​ขึ้น​ฆ่าฟัน​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​จน​มือ​เมื่อย​เป็น​เหน็บ​ติด​อยู่​กับ​ด้าม​กระบี่, ใน​วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ช่วย​ให้​เป็น​การ​ชัย​ชะ​นะ​ใหญ่; และ​พล​โยธา​ก็​กลับ​มา​เบื้องหลัง​ท่าน​เพื่อ​เก็บ​เอา​สิ่งของ​ไป รอง​ผู้​นั้น​มา​คือ​ซา​มา​บุตร​อา​เฆ​ชาว​ฮา​รา​รี. และ​กอง​ฟะลิศ​ตีม​มา​ชุมนุม​กัน​หา​สะเบียง​ที่​ไร่นา​ถั่ว: แล้ว​พลทหาร​หนี​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ไป. แต่​ส่วน​ท่าน​ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​ทุ่งนา​นั้น​และ​ป้องกัน​ไว้​กับ​ได้​ฆ่าฟัน​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​ด้วย, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ช่วย​ให้​มี​ชัย​ชะ​นะ​ใหญ่ นายทหาร​สาม​นาย​ใน​พวก​สาม​สิบ​นั้น, ได้​ลง​ไป​หา​ดา​วิด​ใน​ฤดู​เกี่ยว, ที่​ถ้ำ​ชื่อ​อะ​ดู​ลาม: และ​กองทัพ​ฟะลิศ​ตีม​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​หว่าง​เขา​ชื่อ​ระ​ฟาอิม. ขณะนั้น​ดา​วิด​อาศัย​อยู่​ที่​ป้อม, และ​กอง​ฟะลิศ​ตีมอ​ยู่​ที่​เบธเลเฮ็ม. ดา​วิด​มี​ความ​เร่าร้อน​มาก, จึง​ทรง​ตรัส​ว่า, ใคร​จะ​ส่ง​น้ำ​จาก​บ่อ​ริม​ประตูเมือง​เบธเลเฮ็ม​มา​ให้​เรา​ดื่ม! ส่วน​คน​กล้าหาญ​สาม​นาย​นั้น​ก็​ลุก​แหวก​กองทัพ​ฟะลิศ​ตีม​เข้า​ไป​ตัก​น้ำ​ที่​บ่อ​ริม​ประตูเมือง​เบธเลเฮ็ม​มา​ถวาย​ดา​วิด, ฝ่าย​ท่าน​ไม่​เสวย, แต่​ทรง​เท​ออก​บูชา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา. แล้ว​ทรง​ตรัส​ว่า, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ห้ามปราม​ไว้, อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​กระทำ​สิ่ง​นี้​เลย: (คือ​ดื่ม) โลหิต​ของ​ผู้​ที่​สละ​ชีวิต​ของ​ตน​ใน​ภัยอันตราย? เพราะ​เหตุ​นั้น​ท่าน​จึง​ไม่​พอ​พระทัย​เสวย. ทั้งนี้​เป็น​การ​ที่​ผู้​กล้าหาญ​สาม​คน​นั้น​ได้​กระทำ ส่วน​อะบีซัย​น้อง​โย​อาบ​บุตร​ซะ​รู​ยา​เป็น​หัวหน้า​ใน​หมู่​สาม​นาย​นั้น. ท่าน​ถือ​หอก​แทง​คนตาย​ถึง​สาม​ร้อย​คน, จึง​ได้​มี​ชื่อเสียง​โด่งดัง​ใน​สาม​นาย​พวก​นั้น. ใน​พวก​นาย​ทั้ง​สาม​ท่าน​นั้น​เป็น​ผู้มีชื่อเสียง​ดัง​มิใช่​หรือ? จึง​ได้​เป็น​หัวหน้า​พวก​นั้น: แต่​ยศ​ไม่​เสมอ​สาม​นาย​ที่​เป็น​พวก​เอก​นั้น บะ​นา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา​เป็น​บุตร​คน​กล้าหาญ, ชาวเมือง​คับ​เซ​ล, เคย​ทำ​การ​ที่​มี​ชื่อเสียง​หลาย​อย่าง, ท่าน​ได้​ฆ่า​บุตร​ทั้ง​สอง​ของ​อารี​เอล​ชาว​โม​อาบ​ตาย: กับ​ได้​ลง​ไป​ฆ่า​สิงห์โต​ใน​ถ้ำ​ใน​วันที่​มี​หิมะ: ท่าน​ได้​ทำ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ผู้​หนึ่ง​รูปร่าง​ใหญ่​หน้า​ดู​ทั้ง​ถือ​หอก, แต่​ท่าน​ถือ​ไม้เท้า​ลง​ไป​ต่อสู้​กับ​คน​นั้น​ชิง​เอา​หอก​จาก​มือ​ได้, ก็​เลย​ฆ่า​เสีย​ด้วย​หอก​ของ​เขา​เอง. บะ​นา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา, ได้​กระทำ​การ​เหล่านี้, จึง​ได้​มี​ชื่อเสียง​ใน​พวก​กล้าหาญ​สาม​นาย​นั้น. ท่าน​มี​ยศ​ยิ่ง​กว่า​พวก​สิบ​คน​นั้น. แต่​ยัง​ไม่​เสมอ​เท่า​กับ​สาม​คน​ที่​เป็น​พวก​เอก​นั้น. ดาวิด​จึง​ตั้ง​ให้​เป็น​นาย​กองทหาร​รักษา​พระองค์ อะ​ซา​เฮ​ล​น้อง​โย​อาบ​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​สาม​สิบ​นั้น; เอลฮา​นาน​บุตร​โดโด​ชาว​เบธเลเฮ็ม. ซา​มา​ชาว​ฮา​โร​ด, อะลีคา​ชาว​ฮา​โร​ด, เฮ​เลศ​ชาว​พะเลธ, อี​รา​บุตร​อี​เคธ​ชาว​ธะ​โค​อา, อะบีเอเซอร์​ชาว​อะ​นา​โธธ, มะบูนัย​ชาว​ฮู​ซา, ซะ​ละ​โม​น​ตระกูล​อะ​โฮ​ฮา, มา​ฮะ​ราย​ชาว​นะ​โต​ฟา, เฮ​เล็บ​บุตร​บาอะ​นา, ชาว​นะ​โต​ฟา, อิธัยบุตร​รี​บัย​ชาว​ฆิบ​อา, เขตต์​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, บะ​นา​ยา​ชาว​พี​รา​โธน, อี​ดัย​มา​จาก​ลำธาร​ตำบล​ฆาอัศ, อะบีอะ​ละ​โบ​น​ชาวป่า​ดอน, อัศ​มา​เวธ​ชาว​บา​ระ​ฮูม, เอลยัคบา, ชาว​ซา​อัล​โบ​น, เหล่า​บุตร​ยา​เซน, โย​นา​ธาน, ซา​มา​ชาว​ฮา​รา​รี, อะรี​อา​ม​บุตร​ซา​รา​ร​ชาว​อา​รา​ร, อะลีเฟเล็ธ​บุตร​อะฮัศบัย, บุตร​ชาว​มา​อะ​คา, เอลี​อา​ม​บุตร​อะฮีโธเฟล​ชาว​ฆีโล, เฮ​ศ​โร​ชาว​คา​รเมล, พา​อะรัย​ชาว​อะ​ราบ, ยี​ฆาล​บุตร​นา​ธาน​ชาว​โซ​บา, บานี​ตระกูล​ฆาด. เซ​เล็ค​ชาติ​อำ​โม​น, นา​ฮะ​รัย​ชาว​เบ​โร​ธ​เป็น​ผู้​ถือ​เครื่อง​รบ​ของ​โย​อาบ​บุตร​ซะ​รู​ยา, อี​ราชา​วยิธ​รา, ฆาเรบ​ชาว​ยิธ​รา, อู​รี​ยาชา​ติ​เฮ​ธ; รวม​ทั้งหมด​สาม​สิบ​เจ็ด​คน</verse>
				<verse number="2">พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า, และ​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​อยู่​ที่​ลิ้น​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทรง​ตรัส​ว่า​ศิลา​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ผู้​ที่​ครอบครอง​ประชาชน​ต้อง​มี​ความ​ยุ​ต​ติ​ธรรม, ครอบครอง​ด้วย​ความ​นับถือ​เกรงกลัว​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="4">เป็น​ดุจ​แสง​อาทิตย์​ที่​ขึ้น​เวลา​เช้าตรู่, เวลา​เช้า​ก็​ปราศ​จาก​เมฆ, เมื่อ​หญ้า​สด​งอก​ขึ้น​จาก​ดิน, ด้วย​แดด​ก็​จัด​ใน​เวลา​ฝน​หยุด​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="5">พงศ์พันธุ์​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​เช่นนั้น​ต่อ​พระเจ้า​มิใช่​หรือ; ด้วย​พระองค์​ทรง​ตั้ง​สัญญา​ไมตรี​อัน​ถาวร​กับ​ข้าพ​เจ้า, ให้​เตรียม​และ​รักษา​ไว้​ทุก​ประการ, ซึ่ง​เป็น​ความ​รอด​และ​ความ​ปรารถนา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้งสิ้น, แม้​พระองค์ (ยัง) ไม่​บันดาล​ให้​เจริญ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="6">แต่​บรรดา​คน​ชั่ว​เป็น​เหมือน​เสี้ยนหนาม​ซึ่ง​ต้อง​ทิ้ง​เสีย, เพราะ​หยิบ​ด้วย​มือ​ไม่​ได้:</verse>
				<verse number="7">แต่​ผู้​ที่​ต้อง​หนาม​เหล่านั้น, ต้อง​ใช้​เครื่องเหล็ก​และ​ด้าม​หอก​ด้วย; เผา​เสีย​ให้​หมด ณ ที่อยู่​นั้น</verse>
				<verse number="8">ชื่อ​เหล่านี้​เป็น​ชื่อ​ทหาร​ฉกรรจ์​ของ​ดา​วิด, คือ​ยา​ซา​บะ​อา​ม​ตระกูล​ธัค​โม​นี, เป็น​หัวหน้า​สาม​สิบ​นาย​ผู้​นั้น​คือ​อะ​ดี​โน​ชาว​เอศนี (ถือ​หอก) ต่อสู้​แทง​ฆ่า​แปด​ร้อย​คน​ครั้ง​เดียว</verse>
				<verse number="9">รอง​คน​นั้น​มา​คือ​เอ​ละ​อา​ซา​ร​บุตร​โดโด​บุตร​อะ​โฮ​ฮี, เป็น​ผู้​หนึ่ง​ใน​พวก​กล้าหาญ​สาม​นาย​ที่อยู่​กับ​ดา​วิด, ขณะ​เขา​ท้าทาย​กองทัพ​ฟะลิศ​ตีม, ซึ่ง​มา​ประชุม​กัน​ทำ​ศึก​ที่​นั้น, แต่​กอง​ยิศ​รา​เอล​ขึ้น​ไป​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ลุก​ขึ้น​ฆ่าฟัน​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​จน​มือ​เมื่อย​เป็น​เหน็บ​ติด​อยู่​กับ​ด้าม​กระบี่, ใน​วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ช่วย​ให้​เป็น​การ​ชัย​ชะ​นะ​ใหญ่; และ​พล​โยธา​ก็​กลับ​มา​เบื้องหลัง​ท่าน​เพื่อ​เก็บ​เอา​สิ่งของ​ไป</verse>
				<verse number="11">รอง​ผู้​นั้น​มา​คือ​ซา​มา​บุตร​อา​เฆ​ชาว​ฮา​รา​รี. และ​กอง​ฟะลิศ​ตีม​มา​ชุมนุม​กัน​หา​สะเบียง​ที่​ไร่นา​ถั่ว: แล้ว​พลทหาร​หนี​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ไป.</verse>
				<verse number="12">แต่​ส่วน​ท่าน​ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​ทุ่งนา​นั้น​และ​ป้องกัน​ไว้​กับ​ได้​ฆ่าฟัน​ชาว​ฟะลิศ​ตีม​ด้วย, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ช่วย​ให้​มี​ชัย​ชะ​นะ​ใหญ่</verse>
				<verse number="13">นายทหาร​สาม​นาย​ใน​พวก​สาม​สิบ​นั้น, ได้​ลง​ไป​หา​ดา​วิด​ใน​ฤดู​เกี่ยว, ที่​ถ้ำ​ชื่อ​อะ​ดู​ลาม: และ​กองทัพ​ฟะลิศ​ตีม​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​หว่าง​เขา​ชื่อ​ระ​ฟาอิม.</verse>
				<verse number="14">ขณะนั้น​ดา​วิด​อาศัย​อยู่​ที่​ป้อม, และ​กอง​ฟะลิศ​ตีมอ​ยู่​ที่​เบธเลเฮ็ม.</verse>
				<verse number="15">ดา​วิด​มี​ความ​เร่าร้อน​มาก, จึง​ทรง​ตรัส​ว่า, ใคร​จะ​ส่ง​น้ำ​จาก​บ่อ​ริม​ประตูเมือง​เบธเลเฮ็ม​มา​ให้​เรา​ดื่ม!</verse>
				<verse number="16">ส่วน​คน​กล้าหาญ​สาม​นาย​นั้น​ก็​ลุก​แหวก​กองทัพ​ฟะลิศ​ตีม​เข้า​ไป​ตัก​น้ำ​ที่​บ่อ​ริม​ประตูเมือง​เบธเลเฮ็ม​มา​ถวาย​ดา​วิด, ฝ่าย​ท่าน​ไม่​เสวย, แต่​ทรง​เท​ออก​บูชา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ทรง​ตรัส​ว่า, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ห้ามปราม​ไว้, อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​กระทำ​สิ่ง​นี้​เลย: (คือ​ดื่ม) โลหิต​ของ​ผู้​ที่​สละ​ชีวิต​ของ​ตน​ใน​ภัยอันตราย? เพราะ​เหตุ​นั้น​ท่าน​จึง​ไม่​พอ​พระทัย​เสวย. ทั้งนี้​เป็น​การ​ที่​ผู้​กล้าหาญ​สาม​คน​นั้น​ได้​กระทำ</verse>
				<verse number="18">ส่วน​อะบีซัย​น้อง​โย​อาบ​บุตร​ซะ​รู​ยา​เป็น​หัวหน้า​ใน​หมู่​สาม​นาย​นั้น. ท่าน​ถือ​หอก​แทง​คนตาย​ถึง​สาม​ร้อย​คน, จึง​ได้​มี​ชื่อเสียง​โด่งดัง​ใน​สาม​นาย​พวก​นั้น.</verse>
				<verse number="19">ใน​พวก​นาย​ทั้ง​สาม​ท่าน​นั้น​เป็น​ผู้มีชื่อเสียง​ดัง​มิใช่​หรือ? จึง​ได้​เป็น​หัวหน้า​พวก​นั้น: แต่​ยศ​ไม่​เสมอ​สาม​นาย​ที่​เป็น​พวก​เอก​นั้น</verse>
				<verse number="20">บะ​นา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา​เป็น​บุตร​คน​กล้าหาญ, ชาวเมือง​คับ​เซ​ล, เคย​ทำ​การ​ที่​มี​ชื่อเสียง​หลาย​อย่าง, ท่าน​ได้​ฆ่า​บุตร​ทั้ง​สอง​ของ​อารี​เอล​ชาว​โม​อาบ​ตาย: กับ​ได้​ลง​ไป​ฆ่า​สิงห์โต​ใน​ถ้ำ​ใน​วันที่​มี​หิมะ:</verse>
				<verse number="21">ท่าน​ได้​ทำ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ผู้​หนึ่ง​รูปร่าง​ใหญ่​หน้า​ดู​ทั้ง​ถือ​หอก, แต่​ท่าน​ถือ​ไม้เท้า​ลง​ไป​ต่อสู้​กับ​คน​นั้น​ชิง​เอา​หอก​จาก​มือ​ได้, ก็​เลย​ฆ่า​เสีย​ด้วย​หอก​ของ​เขา​เอง.</verse>
				<verse number="22">บะ​นา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา, ได้​กระทำ​การ​เหล่านี้, จึง​ได้​มี​ชื่อเสียง​ใน​พวก​กล้าหาญ​สาม​นาย​นั้น.</verse>
				<verse number="23">ท่าน​มี​ยศ​ยิ่ง​กว่า​พวก​สิบ​คน​นั้น. แต่​ยัง​ไม่​เสมอ​เท่า​กับ​สาม​คน​ที่​เป็น​พวก​เอก​นั้น. ดาวิด​จึง​ตั้ง​ให้​เป็น​นาย​กองทหาร​รักษา​พระองค์</verse>
				<verse number="24">อะ​ซา​เฮ​ล​น้อง​โย​อาบ​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​สาม​สิบ​นั้น; เอลฮา​นาน​บุตร​โดโด​ชาว​เบธเลเฮ็ม.</verse>
				<verse number="25">ซา​มา​ชาว​ฮา​โร​ด, อะลีคา​ชาว​ฮา​โร​ด,</verse>
				<verse number="26">เฮ​เลศ​ชาว​พะเลธ, อี​รา​บุตร​อี​เคธ​ชาว​ธะ​โค​อา,</verse>
				<verse number="27">อะบีเอเซอร์​ชาว​อะ​นา​โธธ, มะบูนัย​ชาว​ฮู​ซา,</verse>
				<verse number="28">ซะ​ละ​โม​น​ตระกูล​อะ​โฮ​ฮา, มา​ฮะ​ราย​ชาว​นะ​โต​ฟา,</verse>
				<verse number="29">เฮ​เล็บ​บุตร​บาอะ​นา, ชาว​นะ​โต​ฟา, อิธัยบุตร​รี​บัย​ชาว​ฆิบ​อา, เขตต์​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น,</verse>
				<verse number="30">บะ​นา​ยา​ชาว​พี​รา​โธน, อี​ดัย​มา​จาก​ลำธาร​ตำบล​ฆาอัศ,</verse>
				<verse number="31">อะบีอะ​ละ​โบ​น​ชาวป่า​ดอน, อัศ​มา​เวธ​ชาว​บา​ระ​ฮูม,</verse>
				<verse number="32">เอลยัคบา, ชาว​ซา​อัล​โบ​น, เหล่า​บุตร​ยา​เซน, โย​นา​ธาน,</verse>
				<verse number="33">ซา​มา​ชาว​ฮา​รา​รี, อะรี​อา​ม​บุตร​ซา​รา​ร​ชาว​อา​รา​ร,</verse>
				<verse number="34">อะลีเฟเล็ธ​บุตร​อะฮัศบัย, บุตร​ชาว​มา​อะ​คา, เอลี​อา​ม​บุตร​อะฮีโธเฟล​ชาว​ฆีโล,</verse>
				<verse number="35">เฮ​ศ​โร​ชาว​คา​รเมล, พา​อะรัย​ชาว​อะ​ราบ,</verse>
				<verse number="36">ยี​ฆาล​บุตร​นา​ธาน​ชาว​โซ​บา, บานี​ตระกูล​ฆาด.</verse>
				<verse number="37">เซ​เล็ค​ชาติ​อำ​โม​น, นา​ฮะ​รัย​ชาว​เบ​โร​ธ​เป็น​ผู้​ถือ​เครื่อง​รบ​ของ​โย​อาบ​บุตร​ซะ​รู​ยา,</verse>
				<verse number="38">อี​ราชา​วยิธ​รา, ฆาเรบ​ชาว​ยิธ​รา,</verse>
				<verse number="39">อู​รี​ยาชา​ติ​เฮ​ธ; รวม​ทั้งหมด​สาม​สิบ​เจ็ด​คน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กริ้ว​ต่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​อีก​ครั้ง​หนึ่ง, จึง​ทรง​ลด​ใจ​ดา​วิด​ให้​ท่าน​ทรง​นับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​กับ​ยูดา.</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​ก็​มี​รับสั่ง​แก่​โย​อาบ​นาย​พล​โยธา​ผู้​มา​เฝ้า​พระองค์​และ​ทรง​รับสั่ง​ว่า, เจ้า​จง​ไป​ตรวจ​นับ​ดู​บรรดา​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​ตั้งแต่​เมือง​ดาน​ถึง​เมือง​บะเอ​ระ​ซา​บา, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​รู้​ว่า​มี​พล​ไพร่​มาก​น้อย​เท่าไร.</verse>
				<verse number="3">โย​อาบ​ทูล​ว่า, พล​ไพร่​มี​เท่าไร​ก็ดี, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​มาก​ทวี​ขึ้น​ร้อย​เท่า​ต่อ​คลอง​พระเนตร​ของ​พระองค์​เถิด, แต่​เป็น​เหตุ​ไฉน​พระองค์​จึง​ชอบ​พระทัย​ใน​การ​นี้?</verse>
				<verse number="4">แต่​ถึงอย่างไร​ก็ดี​โย​อาบ​กับ​นาย​พล​โยธา​ต้อง​ทำ​ตาม​รับสั่ง, โยอาบ​กับ​นาย​พล​โยธา​จึง​กราบ​ทูล​ลา​ไป​จาก​เฝ้า​เพื่อ​จะ​ไป​ตรวจ​นับ​หา​ชน​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="5">จง​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ไป​พัก​อยู่​ใน​แขวง​อา​โร​เอร, ทิศใต้​เมือง​ใน​ท่ามกลาง​หุบเขา​ฆาด​ตรงหน้า​เมือง​ยา​เซ​ร.</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พา​กัน​มา​ถึง​ฆี​ละ​อาด, และ​ถึง​แขวง​ธัคธีม​โฮ​ด​ซี, จง​เข้า​ไป​ยัง​เขตต์​ดาน​ยา​อัน, แล้ว​อ้อม​ไป​ถึง​เมือง​ซี​โดน.</verse>
				<verse number="7">จึง​มา​ถึง​ป้อม​เมือง​ตุ​โร, กับ​บรรดา​หัวเมือง​ชาติ​ฮีวี, ชาติ​คะ​นา​อัน, ภายหลัง​ก็​เลย​ไป​เมือง​บะเอ​ระ​ซา​บา, ทิศใต้​ตระกูล​ยูดา.</verse>
				<verse number="8">ครั้น​เที่ยว​ไป​ทั่ว​แผ่น​ดิน, แล้ว​กลับ​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​เป็น​เวลา​เก้า​เดือน​กับ​ยี่​สิบ​วัน​ถ้วน.</verse>
				<verse number="9">โย​อาบ​จึง​ทำ​บัญชี​จำนวน​พล​ไพร่​ถวาย​กษัตริย์​: คน​ฉกรรจ์​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​ถือ​ดาบ​ได้​มี​แปด​แสน​คน, กับ​ตระกูล​ยูดา​อีก​ห้า​แสน​คน</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ดา​วิด​ทำ​บัญชี​ราษฎร​แล้ว, ภายหลัง​ก็​เกิด​ความ​โทมนัส​พระทัย. จึง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ทำ​เช่นนี้​เป็น​ความผิด​ใหญ่: แต่​ขอ​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​ยกโทษ​ข้าพ​เจ้า​เถิด, ด้วย​ข้าพ​เจ้า​กระทำ​เป็น​การ​หลงผิด​ไป​มาก.</verse>
				<verse number="11">ครั้น​รุ่งเช้า​ดา​วิด​ทรง​ตื่น​บรรทม​แล้ว, พระ​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ฆาด, ผู้​พยากรณ์​ของ​ดา​วิด​กล่าว​ว่า.</verse>
				<verse number="12">จง​ไป​ทูล​ดา​วิด​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​อย่าง​นี้​ว่า, “เรา​ประกาศ​ไว้​สาม​ข้อ​ให้​เลือก​เอา​ข้อ​หนึ่ง​เถิด, แล้ว​เรา​จะ​กระทำ​ข้อ​นั้น​ให้แก่​เจ้า.”</verse>
				<verse number="13">ฆาด​ก็​ไป​เฝ้า​ดา​วิด​ทูลถาม​ว่า, จะ​ให้​เกิด​กันดาร​อาหาร​ที่​แผ่น​ดิน​ท่าน​เจ็ด​ปี​หรือ? หรือ​จะ​พ่ายแพ้​หนี​ข้าศึก​ให้​เขา​ไล่​ไป​เสีย​สาม​เดือน? หรือ​จะ​ให้​เกิด​โรค​ห่า​สาม​วันที่​แผ่น​ดิน? จง​ตริตรอง​ดู​เถิด​คิดอ่าน​อย่างไร​แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​กลับ​ไป​ทูล​ผู้​ทรง​ใช้​ข้าพ​เจ้า​มา​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="14">ดา​วิด​ตรัส​ตอบ​แก่​ฆาด​ว่า, เรา​จนใจ​นัก: จง​ให้​พวกเรา​ตก​อยู่​ใน​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด, เหตุ​ว่า​พระ​เมตตา​ของ​พระองค์​ก็​ล้นเหลือ: แต่​อย่า​ให้​เรา​ตก​อยู่​ใน​มือ​มนุษย์​เลย</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​บันดาล​ให้​เกิด​โรค​ห่า​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ตั้งแต่​เช้า​จนถึง​เวลา​ที่​กำหนด​นั้น: และ​มี​ราษฎร​ตาย​ตั้งแต่​เมือง​ดาน​ตลอดไป​ถึง​บะเอ​ระ​ซา​บา​เจ็ด​หมื่น​คน.</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ทูต​นั้น​เหยียด​มือ​ออกจะ​ทำลาย​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กลับ​พระทัย​จาก​เหตุร้าย​นั้น, จึง​ทรง​ตรัส​แก่​ทูต​ผู้​ที่​ล้าง​ผลาญ​พล​เมือง​ว่า, “พอ​แล้ว, เดี๋ยวนี้​ให้​มือเบา​ลง​เถิด.” ส่วน​ทูต​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​ริม​ลาน​ข้าวของ​อะ​ราว​นา​ชาติ​ยะบูศ.</verse>
				<verse number="17">ครั้น​ดา​วิด​เห็น​ทูต​ผู้​ประหาร​พล​ไพร่: จึง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ข้าพ​เจ้า​เป็น​ผู้​ล่วงละเมิด​กระทำ​ผิด​เอง: แต่​ตัว​แกะ​เหล่านี้​ได้​กระทำ​อะไร​เล่า? ขอ​ให้​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ทรง​ลงโทษ​ฉะ​เพาะ​ข้าพ​เจ้า, กับ​วงศ์​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​เถิด</verse>
				<verse number="18">วัน​นั้น​ฆาด​มา​เฝ้า​ดา​วิด​ทูล​ว่า, จง​เสด็จ​ขึ้น​ไป​สร้าง​แท่น​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​ลาน​ข้าว​อะ​ราว​นา​ชาติ​ยะบูศ.</verse>
				<verse number="19">ดา​วิด​ก็​ขึ้น​ไป​ตาม​รับสั่ง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​ฆาด​ได้​กราบ​ทูล​ท่าน​นั้น.</verse>
				<verse number="20">ส่วน​อะ​ราว​นา​ก็​แหงน​ตา​ดู​เห็น​กษัตริย์​กับ​พรรคพวก​ข้าม​มา​หา​ตน, อะราว​นา​จึง​ออก​ไป​รับเสด็จ, หมอบ​ลง​ถึง​พื้นดิน.</verse>
				<verse number="21">กราบ​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, พระองค์​เสด็จ​มา​หา​ข้าพ​เจ้า​เพราะ​เหตุไร? ดาวิด​จึง​ตรัส​ว่า, เพื่อ​จะ​ซื้อ​ลาน​ข้าวของ​เจ้า​สร้าง​เป็น​แท่น​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพื่อ​โรค​ห่า​จะ​ได้​เสื่อม​หาย​จาก​พล​เมือง.</verse>
				<verse number="22">อะ​ราว​นาก​ราบ​ทูล​ดา​วิด​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, สิ่งใดๆ ซึ่ง​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย, เชิญ​นำ​ถวาย​เถิด, ตัว​โค​ก็​มี​สำหรับ​เผา​ถวาย, และ​ไม้​เครื่อง​นวดข้าว​กับ​แอก​เป็น​พื้น.</verse>
				<verse number="23">ข้า​แต่​กษัตริย์​, อะราว​นา​ขอ​ยก​ของ​เหล่านี้​ถวาย​ทั้งสิ้น, อนึ่ง​อะ​ราว​นา​ทูล​กษัตริย์​ว่า, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พระองค์​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​แก่​พระองค์​เถิด,</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์​ทรง​ตรัส​ตอบ​อะ​ราว​นา​ว่า, อย่า​เลย; เรา​จะ​ซื้อ​จาก​ท่าน​ตาม​ราคา: เรา​จะ​ถวาย​เครื่องบูชา​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​เปล่าๆ หามิได้. ดาวิด​ก็​ทรง​ซื้อ​ลาน​ข้าว​ทั้ง​โค​เป็น​ราคา​เงิน​เซ​เคอล​ห้า​สิบ​แถบ.</verse>
				<verse number="25">ณ ตำบล​นั้น​ดา​วิด​ได้​ทรง​ก่อสร้าง​แท่น​เผา​บูชายัญ, และ​ถวาย​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา. พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สดับ​ฟัง​คำ​อธิ​ฐาน​เพื่อ​บ้านเมือง​แล้ว​โรค​ห่า​ก็​ศูนย์​หาย​ไป​จาก​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="11">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ครั้งนั้น​กษัตริย์​ดา​วิด​มี​พระชนม์​มา​ยุ​ทรง​พระ​ชรา​มาก​แล้ว; เขา​ให้​พระองค์​ทรง​นุ่งห่ม​ผ้า​เป็น​อัน​มาก, แต่​ก็​ยัง​ไม่​ทรง​อบอุ่น.</verse>
				<verse number="2">เหตุ​ฉะนี้​บรรดา​ข้า​เฝ้า​จึง​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, โปรด​ให้​เขา​หา​นางสาว​พรหมจารี​คน​หนึ่ง​สำหรับ​พระองค์: โปรด​ให้​นาง​นั้น​ยืน​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​เป็น​ผู้​บำเรอ​พระองค์, และ​ให้​นอน​แนบ​ทรวง​พระองค์​เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ทรง​อบอุ่น;</verse>
				<verse number="3">เขา​จึง​ได้​แสวงหา​นางสาว​พรหมจารี​ที่​มี​รูป​งาม​ตลอด​เขตต์​แดน​ทั้งปวง​ใน​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล, แล้ว​ได้​พบ​นางสาว​คน​หนึ่ง​ชื่อ​อะ​บิ​ซัฆ​เป็น​ชาว​ซูเนม, จึง​นำมา​ถวาย​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="4">นางสาว​นั้น​มี​รูปร่าง​งาม​ยิ่ง​นัก, ได้​บำเรอ​กษัตริย์​, และ​ปรนนิบัติ​พระองค์: แต่​กษัตริย์​หา​ได้​ร่วม​รู้​กับ​นาง​นั้น​ไม่</verse>
				<verse number="5">ขณะนั้น​อะโดนี​ยา​บุตร​พระนาง​ฮา​ฆีธ​ได้​อ้าง​อวด​ตัว​ไว้​ว่า, เรา​จะ​เป็น​กษัตริย์​: แล้ว​ท่าน​ได้​เตรียม​พล​รถ​และ​พล​ม้า, แล​พล​เดิน​เท้า​ห้า​สิบ​คน​ให้​วิ่ง​นำหน้า​เสด็จ.</verse>
				<verse number="6">และ​พระราช​บิดา​ของ​ท่าน​ไม่​ได้​ทรง​ขัดใจ​ท่าน​สัก​ครั้ง​หนึ่ง​ว่า, เหตุ​ไฉน​เจ้า​จึง​ทำ​ดังนั้น? อะโดนียา​มี​รูปร่าง​งาม​ยิ่ง​นัก: ด้วย​ท่าน​ประสูติ​จาก​ครรภ์​พระราช​มารดา​ภายหลัง​อับ​ซา​โลม.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ได้​ปรึกษา​กัน​กับ​โย​อาบ​บุตร​นาง​ซะ​รู​ยา, และ​อะบี​อา​ธาร​ปุโรหิต: ท่าน​ทั้ง​สอง​ก็​อนุมัติ​ตาม​อะโดนี​ยา​และ​ได้​ช่วย​ท่าน.</verse>
				<verse number="8">แต่​ซา​โดด​ปุโรหิต, บะนา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา, นา​ธาน​ผู้​พยากรณ์, ซึม​อี, และ​ชี​ไอ, และ​คน​สำคัญ​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​อำนาจ​มาก, ซึ่ง​เป็น​บริพาร​แห่ง​ดา​วิด​นั้น​หา​ได้​อนุมัติ​ตาม​อะโดนี​ยา​ไม่.</verse>
				<verse number="9">อะโดนี​ยา​ได้​ฆ่า​แกะ, โค, และ​สัตว์​อ้วน​พี​เป็น​อัน​มาก​ที่​ศิลา​ก้อน​หนึ่ง​ใน​โซ​เฮ​เล็ธ, ซึ่ง​อยู่​ใกล้​เอน​โร​เฆล, แล้ว​ได้​เชิญ​บรรดา​พวก​พี่น้อง​ของ​ท่าน, คือ​โอรส​ทั้ง​หลาย​แห่ง​กษัตริย์​, และ​คน​ทั้งปวง​ใน​ตระกูล​ยูดา​ผู้​เป็น​บริพาร​แห่ง​กษัตริย์​:</verse>
				<verse number="10">แต่​นา​ธาน​ผู้​พยากรณ์, และ​บะ​นา​ยา, พร้อมด้วย​คน​สำคัญ​ทั้ง​หลาย, และ​ซะโล​โม​กนิษฐา​ของ​พระองค์​หา​ได้​เชิญ​ไม่</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนี้​นา​ธาน​จึง​ได้​กราบ​ทูล​กับ​พระนาง​บัธ​เซ​บา​พระราช​มารดา​แห่ง​ซะโล​โม​ว่า, อะโดนียา​ราชบุตร​พระนาง​ฮา​ฆีธ​ได้​ขึ้น​เสวย​ราช​พระนาง​ทรง​ทราบ​แล้ว​หรือ? ดาวิด​เจ้านาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​หา​ได้​ทรง​ทราบ​เหตุการณ์​นั้น​ไม่?</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนี้​ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทูล​ตักเตือน​พระนาง​บ้าง​เพื่อ​พระนาง​จะ​ให้​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​และ​ชีวิต​ของ​ซะโล​โม​ราชบุตร​ของ​พระนาง​พ้น​ภัย​ได้.</verse>
				<verse number="13">ขอ​พระนาง​เสด็จ​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​ดา​วิด​กราบ​ทูล​พระองค์​ว่า, โอ้​กษัตริย์​เจ้าข้า, พระองค์​มิได้​ทรง​ปฏิญาณ​กับ​ทา​สี​ของ​พระองค์​หรือว่า, ซะโล​โม​ราชบุตร​ของ​เจ้า​จะ​ขึ้น​เสวย​ราช​ภายหลัง​เรา​เป็นแน่, และ​จะ​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​ของ​เรา? เป็น​เหตุ​ไฉน​อะโดนี​ยา​จึง​ได้​ขึ้น​เสวย​ราช​เสียแล้ว?</verse>
				<verse number="14">นี่​แน่ะ, เมื่อ​พระนาง​กำลัง​ทูล​แก่​กษัตริย์​อยู่, ข้าพ​เจ้า​จะ​เข้า​มา​ภายหลัง​พระนาง​และ​จะ​สนับสนุน​คำ​ของ​พระนาง​ด้วย</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พระนาง​บัธ​เซ​บา​ก็ได้​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์ ณ ห้อง​บรรทม; กษัตริย์​ทรง​ชรา​มาก​แล้ว​และ​นาง​อะ​บิ​ซัฆ​ชาว​ซูเนม​ได้​ถวาย​ปฏิบัติ​กษัตริย์​อยู่.</verse>
				<verse number="16">พระนาง​บัธ​เซ​บา​ได้​ก้ม​พระ​เศียร​ลง​ถวาย​คำนับ​กษัตริย์​. กษัตริย์​จึง​ตรัส​ถาม​ว่า, เจ้า​จะ​ต้องประสงค์​อะไร​หรือ?</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระนาง​กราบ​ทูล​ว่า, พระเจ้า​ข้า, พระองค์​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​แก่​ทา​สี​ของ​พระองค์​โดย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พระองค์​ว่า, ซะโล​โม​ราชบุตร​ของ​เจ้า​จะ​ได้​ขึ้น​เสวย​ราช​ภายหลัง​พระองค์, แล้ว​จะ​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​ของ​พระองค์​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="18">บัดนี้, อะโดนียา​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แล้ว; และ​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​หา​ได้​ทรง​ทราบ​ไม่:</verse>
				<verse number="19">เธอ​ได้​ฆ่า​โค, สัตว์​อ้วน​พี, และ​แกะ​เป็น​อัน​มาก, แล้ว​ได้​เชิญ​โอรส​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์, และ​อะบี​อา​ธาร​ปุโรหิต, และ​โย​อาบ​นาย​ทัพ: แต่​ซะโล​โม​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​หา​ได้​เชิญ​ไม่.</verse>
				<verse number="20">พระองค์​เจ้าข้า, จักษุ​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ก็​คอย​ดู​พระองค์, เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ตรัส​ให้​ทราบ​ว่า, ผู้ใด​จะ​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​แทน​พระองค์.</verse>
				<verse number="21">หากว่า​เมื่อ​พระองค์​สวรรคต​กับ​พระ​อัยย​กา​อัยยกี​ของ​พระองค์​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​กับ​ซะโล​โม​ราชบุตร​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​คงจะ​ถูก​กล่าวหา​ว่า​เป็น​กบ​ฎ</verse>
				<verse number="22">นี่​แน่ะ, เมื่อ​พระนาง​ยัง​กำลัง​กราบ​ทูล​กษัตริย์​อยู่, นา​ธาน​ผู้​พยากรณ์​ก็​เข้า​มา.</verse>
				<verse number="23">เจ้าพนักงาน​จึง​กราบ​ทูล​กษัตริย์​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, นา​ธาน​ผู้​พยากรณ์​จะ​เข้า​มา​เฝ้า.</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​นา​ธาน​เข้า​มา​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​กษัตริย์​แล้ว​ก็​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​พื้นดิน, แล้ว​กราบ​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​พระองค์​ผู้​เป็น​กษัตริย์​พระเจ้า​ข้า, พระองค์​ได้​มี​รับสั่ง​แล้ว​หรือว่า, อะโดนียา​จะ​ได้​เสวย​ราช​แทน​พระองค์, และ​เธอ​จะ​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​ของ​พระองค์?</verse>
				<verse number="25">ด้วย​เธอ​ได้​ลง​ไป​วันนี้, ฆ่า​โค​สัตว์​อ้วน​พี​และ​แกะ​เป็น​อัน​มาก, แล้ว​ได้​เชิญ​โอรส​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์, และ​นายทหาร​ทั้ง​หลาย, และ​อะบี​อา​ธาร​ปุโรหิต, ข้า​แต่​พระองค์, ท่าน​ทั้ง​หลาย​เหล่านั้น​กินเลี้ยง​กัน​ต่อ​พระ​พักตรอะโดนี​ยา​และ​พา​กัน​ร้อง​ว่า, ขอ​ให้​กษัตริย์​อะโดนี​ยา​จง​ทรง​พระ​เจริญ​เถิด.</verse>
				<verse number="26">แต่​ข้าพ​เจ้า​นี้, คือ​ทาส​ของ​พระองค์, ซา​โดค​ปุโรหิต, บะนา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา, และ​ซะโล​โม​ทาส​ของ​พระองค์, เธอ​หา​ได้​เชิญ​ไม่.</verse>
				<verse number="27">เหตุการณ์​นั้​เธอ​ได้​กระทำ​โดย​พระ​อำนาจ​ของ​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​หรือ? เพราะ​พระองค์​มิได้​ทรง​ชี้แจง​แก่​ทาส​ของ​พระองค์​ว่า, ผู้ใด​จะ​ได้​เสวย​ราช​แทน​พระองค์​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="28">แล้ว​กษัตริย์​ดา​วิด​จึง​ตรัส​สั่ง​ว่า, จง​เรียก​บัธ​เซ​บา​เข้า​มา​นี่, แล้ว​พระนาง​ก็​เสด็จ​เข้า​มา​เฝ้า​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="29">กษัตริย์​จึง​ทรง​ปฏิญาณ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ได้​ทรง​ไถ่​จิตต์​ใจ​ของ​เรา​ออก​จาก​ความ​ทุกข์​ลำบาก​ได้​ทรง​พระชนม์​อยู่​ฉันใด,</verse>
				<verse number="30">เรา​ก็​จะ​ปฏิญาณ​กับ​เจ้า​ฉันนั้น​โดย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ซะโล​โม​ราชบุตร​ของ​เจ้า​จะ​ได้​เสวย​ราช​แทน​เรา, และ​จะ​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​ของ​เรา​แทน​เรา​เป็นแน่; เรา​จะ​กระทำ​ดังนั้น​ใน​วันนี้​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="31">แล้ว​พระนาง​บัธ​เซ​บา​ก็​ซบ​พระ​พัก​ต​รก​ราบ​ลง​ถึง​พื้นดิน​ถวาย​คำนับ​กษัตริย์​และ​กราบ​ทูล​ว่า, ขอ​โปรด​ให้​เจ้านาย​ข้าพ​เจ้า, คือ​กษัตริย์​ดา​วิด​จง​ทรง​พระ​เจริญ​อยู่​เป็น​นิจ​เถิด</verse>
				<verse number="32">กษัตริย์​ดา​วิด​จึง​ตรัส​ว่า, จง​เรียก​ซา​โดค​ปุโรหิต, นา​ธาน​ผู้​พยากรณ์, และ​บะ​นา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา, แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​เข้า​มา​เฝ้า​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="33">กษัตริย์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, จง​นำ​ข้าราชการ​ของ​นาย​เจ้า​ไป​กับ​เจ้า, แล้ว​จง​ให้​ซะโล​โม​ราชบุตร​ของ​เรา​ขึ้น​ขี่​ลา​ตัว​ของ​เรา​เอง, และ​นำ​เขา​ลง​ไป​ยัง​ตำบล​ฆี​โฮ​นา:</verse>
				<verse number="34">แล้ว​ให้​ซา​โดค​ปุโรหิต, และ​นา​ธาน​ผู้​พยากรณ์​เฉลิม​เธอ​ไว้​ที่นั่น​เป็น​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล: แล้ว​เจ้า​ต้อง​เป่าแตร​ร้อง​ว่า, ให้​กษัตริย์​ซะโล​โม​ทรง​พระ​เจริญ​เถิด.</verse>
				<verse number="35">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ติดตาม​เธอ​มา, เพื่อ​เธอ​จะ​มา​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​ของ​เรา; เพราะ​เธอ​จะ​เป็น​กษัตริย์​แทน​เรา; และ​เรา​ได้​ตั้ง​เธอ​ไว้​แล้ว​เป็น​ผู้​ครอบครอง​ยิศ​รา​เอล​และ​ยูดา.</verse>
				<verse number="36">บะ​นา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา​จึง​กราบ​ทูล​กษัตริย์​ว่า, อา​เมน: ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​กษัตริย์​ของ​เจ้านาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทรง​ตรัส​ดังนั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="37">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ขา​พ​เจ้า​ฉันใด, ขอ​โปรด​ให้​พระองค์​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​ซะโล​โม​ฉันนั้น, และ​ขอ​ทรง​บันดาล​ให้​พระที่นั่ง​ของ​ท่าน​ใหญ่​ยิ่ง​กว่า​พระที่นั่ง​ของ​กษัตริย์​ดา​วิด​เจ้านาย​ข้าพ​เจ้า​อีก.</verse>
				<verse number="38">ดังนั้น​ซา​โดค​ปุโรหิต, นา​ธาน​ผู้​พยากรณ์, และ​บะ​นา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ชาว​คะ​รี​ธ, และ​พวก​เฟเล็ธ, ก็​ลง​ไป​เชิญ​ซะโล​โม​ขึ้น​ทรง​ลา​ของ​กษัตริย์​นำ​เสด็จ​ไป​ถึง​ฆี​โฮ​น.</verse>
				<verse number="39">แล้ว​ซา​โดค​ปุโรหิต, ก็​เอา​เขา​สัตว์​ที่​ใส่​น้ำมัน​ออก​จาก​พลับพลา, เฉลิมซะโล​โม​ไว้. เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​เป่าแตร​ขึ้น; และ​บรรดา​ราษฎร​ก็​ร้อง​ถวาย​ชัย​มงคล​ว่า, ขอ​พระเจ้า​ทรง​โปรด​ให้​กษัตริย์​ซะโล​โม​ทรง​พระ​เจริญ​เถิด;</verse>
				<verse number="40">บรรดา​ราษฎร​ก็​ติดตาม​เสด็จ​มา, เป่าขลุ่ย​และ​มี​ความ​รื่นเริง​ยินดี​ยิ่ง​นัก, จน​พื้น​แผ่น​ดิน​หวั่นไหว​ด้วย​สำเนียง​เขา</verse>
				<verse number="41">อะโดนี​ยา​และ​บรรดา​คน​ที่​รับ​เชิญ​มา, เมื่อ​รับประทาน​แล้ว​ก็​ได้ยิน​สำเนียง​นั้น, และ​เมื่อ​โย​อาบ​ได้ยิน​เสียง​แตร​จึง​กล่าว​ว่า, เหตุ​ไฉน​เสียง​จึง​ดัง​ประดุจ​พระนคร​บังเกิด​โกลาหล?</verse>
				<verse number="42">นี่​แน่ะ, เมื่อ​เขา​กำลัง​กล่าว​อยู่​นั้น, โย​นา​ธาน​บุตร​อะบี​อา​ธาร​ปุโรหิต​ก็​เข้า​มา: อะโดนียา​จึง​กล่าว​ว่า​จง​เข้า​มา​เถิด; ด้วย​เจ้า​เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ, และ​ได้​นำ​ข่าวคราว​อัน​ดี​มา.</verse>
				<verse number="43">และ​โย​นา​ธาน​ตอบ​แก่​อะโดนี​ยา​ว่า, แท้จริง​กษัตริย์​ดา​วิด​เจ้านาย​ของ​เรา​ได้​ทรง​ตั้ง​ซะโล​โม​ไว้​เป็น​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="44">และ​กษัตริย์​ได้​ทรง​ใช้​ซา​โดค​ปุโรหิต, นา​ธาน​ผู้​พยากรณ์, บะนา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา, พวก​คะ​รี​ธ, และ​พวก​เฟเล็ธ​ตาม​เสด็จ​ไป, เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​ทูล​ให้​เธอ​ขึ้น​ทรง​ลา​ของ​กษัตริย์​:</verse>
				<verse number="45">ซา​โดค​ปุโรหิต, และ​นา​ธาน​ผู้​พยากรณ์​ก็ได้​เฉลิม​เธอ​ไว้​เป็น​กษัตริย์​ที่​ตำบล​ฆี​โฮ​น: และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ขึ้น​มา​จาก​ที่​นั้น​โดย​ความยินดี​มาก​ยิ่ง​นัก, จน​พระนคร​หวั่นไหว. นั่นแหละ​เป็น​เสียง​ซึ่ง​ได้ยิน.</verse>
				<verse number="46">และ​ซะโล​โม​ก็ได้​ประทับ​บน​พระที่นั่ง​แห่ง​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="47">ฝ่าย​ข้าราชการ​ทั้ง​หลาย​ของ​กษัตริย์​ก็​เข้า​มา​ทูล​ถวาย​ชัย​มงคล​แก่​กษัตริย์​ดา​วิด​เจ้านาย​ของ​เรา​ว่า, ขอ​พระเจ้า​ของ​พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​พระ​นาม​ของ​กษัตริย์​ซะโล​โม​เป็นใหญ่​ยิ่ง​กว่า​พระ​นาม​ของ​พระองค์, และ​พระที่นั่ง​ของ​ซะโล​โม​ใหญ่​ยิ่ง​กว่า​พระที่นั่ง​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="48">กษัตริย์​จึง​น้อม​พระ​กาย​ลง​บน​พระ​ที่​บรรทม, กษัตริย์​จึง​ได้​ตรัส​ว่า, จง​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, พระองค์​ได้​ทรง​ประทาน​ให้​มี​ผู้​หนึ่ง​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​ของ​เรา​วันนี้, ตา​ของ​เรา​ก็ได้​เห็น</verse>
				<verse number="49">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​รับ​เชิญ​ซึ่ง​อยู่​กับ​อะโดนี​ยา​ทุกๆ​คน​ก็​สะดุ้ง​กลัว, ต่าง​คน​ต่าง​ลุก​ขึ้น​ไป.</verse>
				<verse number="50">และ​อะโดนี​ยา​ก็​กลัว​ซะโล​โม, แล้ว​ลุก​ขึ้น​เสด็จ​ไป, เอา​มือ​จับ​เม็ด​แหลม​แท่น​บูชา.</verse>
				<verse number="51">มี​ผู้​มา​ทูล​ซะโล​โม​ว่า, นี่​แน่ะ, อะโดนี​ยา​กลัว​กษัตริย์​ซะโลโม: จึง​ได้​ไป​จับ​เม็ด​แหลม​แท่น​บูชา, และ​กล่าว​ว่า, ขอ​ให้​กษัตริย์​ซะโล​โม​ทรง​ปฏิญาณ​ต่อ​ข้าพ​เจ้า​วันนี้​ว่า, พระองค์​จะ​ไม่​ประหาร​ชีวิต​ทาส​ของ​พระองค์​ด้วย​กระบี่.</verse>
				<verse number="52">และ​ซะโล​โม​รับสั่ง​ว่า, ถ้า​แม้น​เขา​จะ​แสดง​ตัว​ว่า​เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ, เส้น​ผม​สัก​เส้น​หนึ่ง​ของ​เขา​จะ​ไม่​ตก​ยัง​พื้น​แผ่น​ดิน​เลย: แต่​ถ้า​ได้​พบเห็น​ความ​ชั่ว​ใน​เขาๆ ต้อง​ถึงตาย.</verse>
				<verse number="53">กษัตริย์​ซะโล​โม​จึง​ได้​ทรง​ใช้​คน​ไป​นำ​อะโดนี​ยา​มา​จาก​แท่น​บูชา​แล้ว​เธอ​ก็​มาก​ราบ​ลง​ถวาย​คำนับ: กษัตริย์​ซะโล​โม​จึง​ตรัส​ว่า, จง​ไป​ยัง​วัง​ของ​เธอ​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">คราว​นั้น​พระชนม์​มา​ยุ​ของ​ดา​วิด​ก็​ใกล้​จะ​สิ้น​อยู่​แล้ว; และ​พระองค์​กำ​ขับ​ซะโล​โม​ราช​โอรส​ของ​พระองค์​ว่า,</verse>
				<verse number="2">เรา​ก็​จะ​ไป​ตาม​ทาง​บรรดา​มนุษย์​โลก​นี้: เหตุ​ฉะนี้, เจ้า​จง​มี​กำลัง​เข้มแข็ง, และ​แสดง​ตัว​ให้​เป็น​คน​กล้า​อย่างยิ่ง;</verse>
				<verse number="3">จง​รักษา​คำสั่ง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ประพฤติ​ตาม​ทาง​ทง​หลาย​ของ​พระองค์, และ​รักษา​ข้อกฎหมาย, ข้อบัญญัติ, ข้อ​พิพากษา, และ​คำ​ปฏิญาณ​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์, ตาม​อย่าง​ที่​จารึก​ไว้​แล้ว​ใน​พระ​บัญญัติ​ของ​โม​เซ, เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​จำเริญ​ใน​บรรดา​การ​ซึ่ง​เจ้า​ได้​กระทำ, และ​ที่ไหนๆ เจ้า​จะ​ได้​ไป​นั้น:</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ให้​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​สำเร็จ, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ตรัส​ถึง​เรา​ว่า, ถ้า​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จะ​รักษา​ทาง​ประพฤติ​ของ​เขา​ต่อ​เรา​ใน​ความจริง, โดย​เต็มใจ​เต็ม​จิตต์, เจ้า​จะ​ไม่​ขาด​ชาย​คน​หนึ่ง​บน​พระที่นั่ง​ของ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="5">อนึ่ง​เจ้า​ก็​ทราบ​แล้ว​ซึ่ง​โย​อาบ​บุตร​ซะ​รู​ยา​ได้​กระทำ​แก่​เรา, และ​ได้​กระทำ​แก่​นาย​ทัพ​พวก​ยิศ​รา​เอล​สอง​คน​นั้น, คือ​อับ​เนร​บุตร​เนร, และ​อะ​มา​ซา​บุตร​เยเธร, ที่​โย​อาบ​ได้​ฆ่า​เสีย, ให้​โลหิต​ศึก​สงคราม​ตกใน​เวลา​ความ​สุข​สำราญ, และ​ได้​เจิม​โลหิต​ศึก​สงคราม​นั้น​บน​เจียร​บาศ​ของ​ตน​ที่​คาด​เอว​ไว้, และ​บน​รองเท้า​ที่​เขา​ใส่​อยู่.</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนี้, เจ้า​จง​กระทำ​ตาม​สติปัญญา​ของ​เจ้า, อย่า​ให้​ศีรษะ​หงอก​ของ​เขา​ลง​ไป​ยัง​หลุม​ฝังศพ​โดย​ความ​สุข.</verse>
				<verse number="7">แต่​เจ้า​จง​แสดง​ความ​เมตตากรุณา​แก่​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​บา​ละ​ซี​ลาย​ชาว​ฆี​ละ​อาด, ให้​เขา​อยู่​กับ​คน​ที่​ได้​รับประทาน​อาหาร​แต่​โต๊ะ​ของ​เจ้า: เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ออก​มา​หา​เรา​เมื่อ​เรา​หนี​จาก​อับ​ซา​โลม​พี่ชาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">นี่​แน่ะ, ซิ​ม​อี​บุตร​เฆ​ลา​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​ชาวบ้าน​บะฮู​ริม​ก็​อยู่​กับ​เจ้า, เขา​ได้​แช่ง​ด่า​เรา​ด้วย​ถ้อยคำ​อัน​หยาบ​นัก​ใน​วัน​นั้น, เมื่อ​เรา​ไป​ยัง​เมือง​มา​ฮะ​นา​อิม: แต่​เขา​ได้​ลง​มา​รับ​เรา​ที่​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, และ​เรา​ได้​ปฏิญาณ​แก่​เขา​โดย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, เรา​จะ​ไม่​ประหาร​ชีวิต​เขา​ด้วย​กระบี่.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ฉะนั้น​เจ้า​อย่า​ถือ​ว่า​เขา​ไม่​มี​โทษ: เพราะ​เจ้า​เป็น​คน​ฉลาด​มาก, เจ้า​ก็​รู้​แล้ว​ว่า​ควร​จะ​ทำ​อะไร​แก่​เขา, แต่​ศีรษะ​หงอก​ของ​เขา​จง​ให้​มา​ยัง​หลุม​ฝังศพ​ด้วย​โลหิต</verse>
				<verse number="10">แล้ว​กษัตริย์​ดา​วิด​ได้​บรรทม​หลับ​ด้วย​พระ​อัยย​กา​อัยยกี​ของ​พระองค์, และ​เขา​ได้​ฝัง​พระองค์​ไว้ ณ เมือง​แห่ง​ดา​วิด.</verse>
				<verse number="11">ตาม​เวลา​ซึ่ง​กษัตริย์​ดา​วิด​ได้​ทรง​เสวย​ราช​ใน​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​นั้น​สี่​สิบ​ปี: คือ​ที่​เมือง​เฮ็บ​โรน​เจ็ด​ปี, และ​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​สาม​สิบ​สาม​ปี.</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ซะโล​โม​ก็ได้​ประทับ​บน​พระที่นั่ง​ของ​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​พระองค์; และ​แผ่น​ดิน​ของ​พระองค์​ก็​ดำรง​มั่นคง​ยิ่ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="13">อะโดนี​ยา​บุตร​นาง​ฮา​ฆีธ​ก็​มา​เฝ้า​สมเด็จ​พระนาง​บัธ​เซ​บา​พระราช​มารดา​ของ​ซะโล​โม. พระนาง​บัธ​เซ​บา​จึง​รับสั่ง​ว่า, เจ้า​มา​นี้​โดย​สุจริต​หรือ? อะโน​ดี​ยาก​ราบ​ทูล​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​มา​โดย​สุจริต.</verse>
				<verse number="14">และ​กราบ​ทูล​อีก​ว่า, ข้าพ​เจ้า​มี​ธุระ​อะไร​อยู่​บ้าง​ที่​จะ​กราบ​ทูล​กับ​พระองค์. พระนาง​บัธ​เซ​บา​จึง​มี​พระ​เสา​วนี​ว่า, จง​กล่าว​ไป​เถิด.</verse>
				<verse number="15">แล้ว​อะโดนี​ยา​จึง​กราบ​ทูล​ว่า, พระองค์​ก็​ทรง​ทราบ​อยู่​แล้ว​ว่า​แผ่น​ดิน​นั้น​เป็น​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​ตั้งหน้า​คอย​ข้าพ​เจ้า​เพื่อ​จะ​ให้​ครอบครอง​เขา: แต่​แผ่น​ดิน​นั้น​ก็ได้​กลับกลาย​เป็น​ของ​น้อง​ชาย​ข้าพ​เจ้า​แล้ว: ด้วยว่า​การ​นี้​เป็น​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="16">บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​มีแต่​สิ่ง​เดียว​ที่​จะ​ทูล​ขอ​แต่​พระองค์, ขอ​พระองค์​อย่า​ได้​ขัด​ข้าพ​เจ้า​เลย, พระนาง​บัธ​เซ​บา​จึง​มี​พระ​เสา​วนี​แก่​เธอ​ว่า, จง​กล่าว​ต่อไป​เถิด.</verse>
				<verse number="17">อะโดนี​ยา​จึง​กราบ​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ขอ​พระองค์​ไป​ทูล​กษัตริย์​ซะโล​โม​ให้​ประทาน​นาง​อะบีซัฆ​ชาว​ซูเนม​นั้น​ให้​เป็น​ภรรยา​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพราะว่า​กษัตริย์​จะ​มิได้​ขัด​พระองค์​เลย.</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พระนาง​บัธ​เซ​บา​จึง​มี​พระ​เสา​วนี​ว่า, เรา​จะ​ทูล​กษัตริย์​ให้</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนี้​พระนาง​บัธ​เซ​บา​จึง​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​ซะโล​โม, จะ​ได้​ทูล​ขอ​เพื่อ​อะโดนี​ยา. กษัตริย์​ก็​ลุก​ขึ้น​ตอน​รับ​พระนาง, น้อม​พระองค์​ลง​แล้ว​จึง​ประทับ​บน​พระที่นั่ง, แล้ว​รับสั่ง​ให้​จัด​พระ​ที่​สำหรับ​พระราช​มารดา; แล้ว​พระนาง​ก็ได้​ทรง​ประทับ​ลง​ข้าง​ขวา​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="20">แล้ว​พระราช​มารดา​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอ​สิ่ง​เล็กน้อย​จาก​พระองค์; ขอ​พระองค์​อย่า​ได้​ขัด​ข้าพ​เจ้า​เลย. กษัตริย์​จึง​ตรัส​ว่า, พระ​มารดา​เจ้าข้า, จง​ขอ​เถิด: ด้วย​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ขัด​เลย.</verse>
				<verse number="21">พระนาง​จึง​ทูล​ว่า, ขอ​ประทาน​นาง​อะบีซัฆ​ชาว​ซูเนม, ให้​เป็น​ภรรยา​ของ​อะโดนี​ยา​เชษฐา​ของ​พระองค์​เถิด.</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​ซะโล​โม​จึง​ตรัส​ตอบ​พระ​มารดา​ว่า, ไฉน​พระ​มารดา​จึง​ขอ​นาง​อะบีซัฆ​ชาว​ซูเนม​ให้แก่​อะโดนี​ยา​เล่า? จง​ขอ​ราชสมบัติ​สำหรับ​เขา​ด้วย; เพราะ​เขา​เป็น​เชษฐา​ของ​ข้าพ​เจ้า; ขอ​เพื่อ​เขา​และ​เพื่อ​อะบี​อา​ธาร​ปุโรหิต, และ​เพื่อ​โย​อาบ​บุตร​ซะ​รู​ยา.</verse>
				<verse number="23">แล้ว​กษัตริย์​ซะโล​โม​ก็​ทรง​ปฏิญาณ​โดย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, อะโดนี​ยา​กล่าว​คำ​นี้, ถ้า​ไม่​เป็นโทษ​ถึง​ชีวิต, ขอ​พระเจ้า​ทรง​กระทำ​แก่​ข้าพ​เจ้า​อย่าง​นั้น, และ​ยิ่งกว่านั้น​อีก.</verse>
				<verse number="24">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, ผู้​ได้​ทรง​ตั้ง​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ให้​ทรง​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ได้​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​เชื้อ​วงศ์​ตาม​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้, จะ​ต้อง​ประหาร​ชีวิต​อะโดนี​ยา​วันนี้​เป็นแน่​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="25">แล้ว​กษัตริย์​ซะโล​โม​ทรง​ให้​บะ​นา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา: ไป​ประหาร​ชีวิต​อะโดนี​ยา</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​จึง​ตรัส​แก่​อะบี​อา​ธาร​ปุโรหิต​ว่า, เจ้า​จง​ไป​ยัง​บ้าน​อะ​นา​โธด, ที่​ไร่นา​ของ​เจ้า, ด้วย​สมควร​เจ้า​จะ​ตาย: แต่​เรา​จะ​ไม่​ประหาร​ชีวิต​เจ้า​เดี๋ยวนี้, เพราะ​เจ้า​ได้​หาม​หีบ​พระ​บัญญัติ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ต่อ​พระ​พักตรดา​วิด​ราช​บิดา​เรา, และ​เจ้า​ได้​ร่วม​ทุกข์​ใน​สรรพ​สิ่ง​กับ​ราช​บิดา​เรา.</verse>
				<verse number="27">ซะโล​โม​จึง​ได้​ถอด​อะบี​อา​ธาร​ออก​จาก​ตำแหน่ง​ปุโรหิต​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เพื่อ​จะ​ให้​ถ้อยคำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​สำเร็จ​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ตรัส​ถึง​เชื้อ​วงศ์​ของ​เอลี​ใน​เมือง​ซี​โล</verse>
				<verse number="28">ข่าวคราว​ก็​ทราบ​ถึง​โย​อาบ; เพราะ​โย​อาบ​ได้​อนุมัติ​ตาม​อะโดนี​ยา, แต่​เขา​มิได้​อนุมัติ​ตาม​อับ​ซา​โลม​นั้น. โยอาบ​จึง​หนี​ไป​ยัง​พลับพลา​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, จับ​ถือ​เม็ด​แหลม​แท่น​บูชา.</verse>
				<verse number="29">มี​ผู้​มาก​ราบ​ทูล​กษัตริย์​ซะโล​โม​ว่า, โยอาบ​หนี​เข้า​ไป​ใน​พลับพลา​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา; เขา​อยู่​ที่​แท่น​บูชา. แล้ว​ซะโล​โม​ทรง​ใช้​บะ​นา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ว่า, จง​ไป​ประหาร​ชีวิต​เขา​เถิด.</verse>
				<verse number="30">บะ​นา​ยา​ก็​มา​ยัง​พลับพลา​พระ​ยะ​โฮ​วา​กล่าว​กับ​เขา​ว่า, กษัตริย์​ได้​มี​รับสั่ง​ว่า, จง​ออก​มา​เถิด. เขา​ตอบ​ว่า, ไม่​ออก​ไป: ข้า​จะ​ตาย​ที่นี่. บะนา​ยา​จึง​ไป​กราบ​ทูล​กษัตริย์​ว่า, โยอาบ​ได้​กล่าว​แก่​ข้าพ​เจ้า​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="31">กษัตริย์​จึง​ตรัส​สั่ง​บะ​นา​ยา​ว่า, จง​ประหาร​ชีวิต​เขา​แล้ว​ฝัง​เสีย​ตาม​คำ​ที่​เขา​กล่าว​นั้น; เพื่อ​เจ้า​จะ​ชำระ​โลหิต​ของ​ผู้​ที่​ไม่​มี​ผิด, ที่​โย​อาบ​ได้​กระทำ​ให้​ตก​ไป​มิ​ให้​ติด​กับ​เรา, และ​เชื้อ​วงศ์​ราช​บิดา​เรา.</verse>
				<verse number="32">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​โลหิต​ตกลง​บน​ศีรษะ​ของ​เขา​เอง, เพราะ​เขา​ได้​ฆ่า​สอง​คน​ที่​สัตย์​ซื่อ​และ​ดี​กว่า​เขา​เอง​ด้วย​ดาบ, และ​ราช​บิดา​ของ​เรา​ไม่​ทัน​รู้, คือ​อับ​เนร​บุตร​เนร, นาย​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล, และ​อะ​มา​ซา​บุตร​เยเธร​นาย​กองทัพ​ยูดา.</verse>
				<verse number="33">โลหิต​คน​เหล่านั้น​ก็​จะ​ตกลง​บน​ศีรษะ​ของ​โย​อาบ, และ​บน​ศีรษะ​เชื้อ​วงศ์​ของ​เขา​เป็นนิตย์: ฝ่าย​กษัตริย์​ดา​วิด, และ​เชื้อ​วงศ์, กับ​ครอบครัว, และ​พระที่นั่ง​ของ​พระองค์, จะ​มี​ความ​สุข​สำราญ​เป็นนิตย์​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="34">ดังนั้น​บะ​นา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ได้​ขึ้น​ไป​ฆ่า​เขา; แล้ว​ก็​ฝัง​ไว้ ณ เรือน​ของ​เขา​เอง​ซึ่ง​อยู่​ใน​ป่าดง.</verse>
				<verse number="35">กษัตริย์​ได้​ทรง​ตั้ง​บะ​นา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา​เป็น​แม่ทัพ​แทน​โย​อาบ: ซา​โดค​เป็น​ปุโรหิต, และ​ได้​ทรง​ตั้ง​แทน​อะบี​อา​ธาร</verse>
				<verse number="36">กษัตริย์​ได้​ทรง​ใช้​คน​ไป​เรียก​ซิ​ม​อี​มา, แล้ว​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, จง​ไป​สร้าง​บ้าน​อยู่ ณ กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​อาศัย​อยู่​ที่​นั้น, อย่า​ไป​จาก​ที่นั่น​เลย.</verse>
				<verse number="37">เพราะว่า, ใน​วัน​ใด​ที่​เจ้า​ออก​ไป, และ​ข้าม​ลำธาร​เก​ต​โร​น, เจ้า​จง​รู้​เป็นแน่​เถิด​ว่า​จะ​ต้อง​ตาย: โลหิต​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​ตกลง​บน​ศีรษะ​ของ​เจ้า​เอง.</verse>
				<verse number="38">ซิ​ม​อี​จึง​กราบ​ทูล​กษัตริย์​ว่า, คำ​ตรัส​นั้น​ก็ดี​อยู่​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​จะ​กระทำ​ตาม​คำ​ของ​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพ​เจ้า, แล้ว​ซิ​ม​อี​ก็ได้​อาศัย​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​หลาย​วัน</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​ล่วง​ไป​สาม​ปี​แล้ว, บ่าว​ของ​ซิ​ม​อี​สอง​คน​ได้​หนี​ไป​ยัง​อา​คิซ​โอรส​มา​อะ​คา​กษัตริย์​เมือง​คัธ. และ​มี​ผู้​บอก​ซิ​ม​อี​ว่า, แน่ะ, บ่าว​ของ​ท่าน​อยู่​ที่​เมือง​คัธ.</verse>
				<verse number="40">ซิ​ม​อี​ก็​ลุก​ขึ้น​ผูก​อาน​ขี่​ลา​ไป​เฝ้า​อา​คิช​ที่​เมือง​คัธ​เพื่อ​จะ​หา​บ่าว​ของ​ตน, และ​ซิ​ม​อี​ได้​พา​บ่าว​มา​จาก​เมือง​คัธ.</verse>
				<verse number="41">มี​ผู้​มาก​ราบ​ทูล​ซะโล​โม​ว่า, ซิ​ม​อี​ได้​ไป​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ถึง​เมือง​คัธ​แล้ว, และ​กลับ​มา​อีก.</verse>
				<verse number="42">กษัตริย์​ตรัส​สั่ง​ให้​ไป​เรียก​ซิ​ม​อี​มา, ตรัส​แก่​เขา​ว่า, เรา​ได้​ให้​เจ้า​สาบาน​โดย​พระ​ยะ​โฮ​วา​มิใช่​หรือว่า, วันที่​เจ้า​ได้​ออก​ไป​พ้น​เขตต์, เจ้า​ต้อง​ตาย​เป็นแน่​มิใช่​หรือ? และ​เจ้า​ได้​ทูล​ตอบ​แก่​เรา​ว่า, คำ​นั้น​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​ก็ดี​อยู่.</verse>
				<verse number="43">เหตุ​ไฉน​เจ้า​จึง​ไม้​ได้​รักษา​คำ​สาบาน​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​คำ​บังคับ​ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​แก่​เจ้า​แล้ว?</verse>
				<verse number="44">กษัตริย์​จึง​ได้​ทรง​ตรัส​แก่​ซิ​ม​อี​ต่อไป​อีก​ว่า, เจ้า​ก็​รู้​การ​ชั่ว​ทั้งหมด​ที่​เป็น​การ​ลับ​ใน​ใจ​ของ​เจ้า, ซึ่ง​เจ้า​ได้​กระทำ​แก่​ดา​วิด​พระราช​บิดา​ของ​เรา: เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​บันดาล​ให้การ​ชั่ว​ของ​เจ้า​กลับ​ตกลง​มา​บน​หัว​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="45">พระ​พร​จะ​มี​แก่​กษัตริย์​ซะโล​โม, และ​พระที่นั่ง​ของ​ดา​วิด​จะ​ตั้งมั่น​คงอยู่​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="46">กษัตริย์​ได้​ตรัส​สั่ง​บะ​นา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา; และ​บะ​นา​ยา​ก็​ออก​ไป​ตี​ซิ​ม​อี​จนถึง​แก่​ความ​ตาย. และ​แผ่น​ดิน​นั้น​ก็​ดำรง​มั่นคง​อยู่​ใน​พระ​หัตถ์​ของ​ซะโล​โม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">กษัตริย์​ซะโล​โม​ได้​ทำ​พระราช​ไมตรี​กับ​ฟา​โร​กษัตริย์​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, จึง​ได้​รับ​พระราช​ธิดา​ของ​ฟา​โร​มา​ยัง​เมือง​ดา​วิด, จนถึง​ได้​สร้าง​พระราช​วัง​ของ​พระองค์, และ​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​กำแพง​ล้อม​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​จน​เสร็จ.</verse>
				<verse number="2">แต่​พล​ไพร่​นั้น​ได้​กระทำ​การ​บูชา​ใน​ที่​เนิน​สูง, เพราะ​ยัง​ไม่​มี​โบสถ์​สร้าง​ไว้​สำหรับ​นมัสการ​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา, จนถึง​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="3">และ​ซะโล​โม​ได้​รักใคร่​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ดำเนิน​ตาม​ข้อกฎหมาย​ของ​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​พระองค์: เว้นแต่​พระองค์​ทรง​กระทำ​การ​บูชา​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ที่​เนิน​สูง</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​ได้​เสด็จ​ไป​เมือง​ฆิบ​โอน​เพื่อ​จะ​ถวาย​บูชา​ที่​นั้น; เพราะ​ที่​นั้น​เป็น​เนิน​สูง​ใหญ่: และ​ซะโล​โม​ได้​ทรง​เผา​เครื่องบูชา​เพลิง​แกะ​พัน​ตัว​บน​แท่น​นั้น.</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ปรากฏ​แก่​ซะโล​โม​ใน​เมือง​ฆิบ​โอน​โดย​นิมิตต์ณ​กลางคืน: และ​พระเจ้า​ทรง​ตรัส​ว่า, “เจ้า​จง​ขอ​สิ่ง​ซึ่ง​เรา​จะ​ประทาน​ให้​เจ้า.”</verse>
				<verse number="6">ซะโลโม​จึง​ทูล​ว่า, พระองค์​ได้​ทรง​สำแดง​พระ​กรุณาคุณ​อัน​ใหญ่​แก่​ทาส​ของ​พระองค์, คือ​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า, ตาม​ที่​ท่าน​ได้​ประพฤติ​ฉะ​เพาะ​พระองค์​โดย​ความจริง, ความ​ชอบธรรม, และ​ความ​สัตย์​ซื่อ​ใน​ใจ; พระองค์​ก็ได้​ทรง​รักษา​พระ​กรุณาคุณ​อัน​ใหญ่​นี้​สำหรับ​ท่าน, คือ​พระองค์​ได้​ประทาน​แก่​ท่าน​ให้​มี​บุตร​คน​หนึ่ง​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​ของ​ท่าน, เหมือน​อย่าง​ที่​เป็น​อยู่​วันนี้.</verse>
				<verse number="7">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, บัดนี้​พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​ทาส​ของ​พระองค์​ไว้​เป็น​กษัตริย์​แทน​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า: และ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​เป็น​แต่​เด็ก: ยัง​หา​รู้​ว่า​จะ​ออก​ไป​และ​เข้า​มา​อย่างไร​ไม่.</verse>
				<verse number="8">ทาส​ของ​พระองค์​ได้​อยู่​ท่ามกลาง​ไพร่พล​ของ​พระองค์​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​เลือก​ไว้, คือ​ไพร่พล​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​เป็น​อัน​มาก, เหลือ​ที่​จะ​นับ​ได้.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ฉะนี้​ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​ทาส​ของ​พระองค์​ให้​มี​ใจ​ที่​จะ​เข้าใจ​ใน​การ​พิพากษา​ไพร่พล​ของ​พระองค์, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​สังเกต​ได้​ซึ่ง​การ​ดี​และ​ชั่ว: เพราะว่า​ผู้ใด​อาจ​จะ​พิพากษา​ไพร่พล​ของ​พระองค์​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​นี้​ได้?</verse>
				<verse number="10">การ​ซึ่ง​ซะโล​โม​ได้​ทูล​ขอ​สิ่ง​นี้, เป็น​ที่​ชอบ​แก่​พระทัย​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​จึง​ตรัส​แก่​ซะโล​โม​ว่า, “เพราะ​เจ้า​ได้​ขอ​สิ่ง​นี้, มิได้​ขอ​ชีวิต​ยืนยาว​สำหรับ​ตัวเอง; หรือ​เงินทอง, หรือ​มิได้​ขอ​ชีวิต​ศัตรู​ของ​เจ้า; แต่​ได้​ขอ​พระ​ปัญญา​เพื่อ​จะ​รู้ความ​ยุ​ต​ติ​ธรรม;</verse>
				<verse number="12">นี่​แน่ะ, เรา​ได้​กระทำ​ตาม​ถ้อยคำ​ของ​เจ้า​แล้ว: เรา​ได้​ให้​เจ้า​มี​ใจ​ประกอบ​ด้วย​สติปัญญา​และ​เชื่อฟัง; แต่​กาล​ก่อน​ก็ดี, หรือ​ภายหลัง​เจ้า​ก็ดี, จะ​ไม่​มี​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​เหมือน​อย่าง​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">เรา​ได้​ให้​เจ้า​ซึ่ง​เจ้า​มิได้​ขอ​ด้วย, คือ​ทั้ง​ทรัพย์​สมบัติ, และ​เกียรติยศ: จน​ไม่​มี​ผู้ใด​ใน​ท่ามกลาง​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​เหมือน​อย่าง​เจ้า, สิ้น​วัน​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">และ​ถ้า​เจ้า​ดำเนิน​ตาม​ทาง​ของ​เรา, รักษา​ข้อกฎหมาย, และ​ข้อบัญญัติ​ของ​เรา, เหมือน​อย่าง​ดา​วิด​บิดา​ของ​เจ้า​ได้​ประพฤติ, เมื่อนั้น​เรา​จะ​ให้​อายุ​ของ​เจ้า​ยืนยาว​ไป.​”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ซะโล​โม​ก็​ตื่น​ขึ้น​จาก​บรรทม; และ​นี่​แน่ะ, ก็​เป็น​การ​นิมิตต์​ฝัน. พระองค์​เสด็จ​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ยืน​อยู่​ฉะ​เพาะ​หีบ​พระ​บัญญัติ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ได้​ถวาย​บูชา​เพลิง, และ​บูชา​ความ​สุข​สำราญ​และ​ได้​ทรง​กระทำ​การ​เลี้ยง​สำหรับ​ข้าราชการ​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">ขณะนั้น​มี​หญิง​สอง​คน​เป็น​หญิง​แพศยา, มา​เฝ้า​อยู่​ฉะ​เพาะ​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="17">คน​หนึ่ง​จึง​กราบ​ทูล​ว่า, โอ​กษัตริย์​เจ้าข้า, ข้าพ​เจ้า​กับ​หญิง​คน​นี้​อาศัย​อยู่​เรือน​หลัง​เดียวกัน; ข้าพ​เจ้า​ได้​คลอด​บุตร, เขา​ก็​อยู่​ใน​เรือน​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="18">ครั้น​ข้าพ​เจ้า​คลอด​บุตร​ได้​สาม​วัน​แล้ว, อยู่​มา​ภายหลัง​หญิง​คน​นี้​คลอด​บุตร​ด้วย: ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​สอง​อยู่​ด้วย​กัน, มิได้​มี​แขก​บ้าน​อยู่​ใน​เรือน​นั้น, มีแต่​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​สอง​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="19">บุตร​ของ​หญิง​คน​นี้​ก็​ตาย​ใน​เวลา​กลางคืน; ด้วย​เขา​นอน​ทับ.</verse>
				<verse number="20">ครั้น​เวลา​เที่ยงคืน​เขา​ก็​ลุก​ขึ้น, อุ้ม​เอา​บุตร​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไป​จาก​ข้าง​ข้าพ​เจ้า, และ​วาง​ไว้​ที่​อก​ของ​เขา, และ​บุตร​ของ​เขา​ที่​ตาย​นั้น, เอา​มา​วาง​ไว้​ที่​อก​ของ​ข้าพ​เจ้า, เมื่อ​ทาส​ของ​พระองค์​หลับ​อยู่.</verse>
				<verse number="21">ครั้น​ข้าพ​เจ้า​ตื่น​ขึ้น​เช้ามืด​จะ​ให้​บุตร​กิน​นม, ก็​เห็น​ว่า​ตาย​เสียแล้ว: แต่​เมื่อ​สว่าง​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​พิจารณา​ดู​ก็​เห็น​ว่า​มิใช่​บุตร​ของ​ข้าพ​เจ้า​ที่​คลอด​นั้น.</verse>
				<verse number="22">หญิง​อีก​คน​หนึ่ง​จึง​กล่าว​ว่า, ไม่​ใช่​ดังนั้น​เลย; บุตร​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​นั้น​เป็น​บุตร​ของ​ข้าพ​เจ้า, บุตร​คน​ที่​ตาย​นั้น​เป็น​ของ​เจ้า. หญิง​นั้น​จึง​ว่า, มิใช่​ดังนั้น; บุตร​ที่​ตาย​เป็น​ของ​เจ้า, บุตร​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​เป็น​ของ​ข้าพ​เจ้า. หญิง​ทั้ง​สอง​ก็​ทุ่มเถียง​กัน​อย่าง​นั้น​ต่อ​พระ​พักตร​กษัตริย์</verse>
				<verse number="23">แล้ว​กษัตริย์​จึง​รับสั่ง​ว่า, คน​นี้​ว่า​บุตร​ที่​มี​ชีวิต​เป็น​ของ​ข้าฯ​บุตร​ที่​ตาย​ของ​เจ้า: อีก​คน​หนึ่ง​ว่า​ไม่​ใช่​แต่​บุตร​ของ​เจ้า​ตาย​เสียแล้ว, บุตร​ของ​ข้า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่.</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์​จึง​รับสั่ง​ว่า, จง​เอา​ดาบ​มา​นี่​เถิด, และ​เขา​ก็​เอา​พระ​แสง​มา​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร.</verse>
				<verse number="25">แล้ว​กษัตริย์​จึง​ตรัส​สั่ง​ว่า, จง​ตัด​ทารก​ซึ่ง​มี​ชีวิต​อยู่​ให้​เป็น​สอง​ท่อน, ให้​หญิง​คน​นี้​ครึ่งหนึ่ง, คน​นั้น​ครึ่งหนึ่ง.</verse>
				<verse number="26">แล้ว​หญิง​ผู้​มารดา​บุตร​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​นั้น​มี​ใจ​สงสาร​บุตร​ของ​ตน, จึง​กราบ​ทูล​กษัตริย์​ว่า, โอ้​กษัตริย์​เจ้าข้า, บุตร​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​ขอ​ทรง​โปรด​ประทาน​ให้แก่​เขา​อย่า​ทรง​ฆ่า​เสีย​เลย. แต่​หญิง​คน​นั้น​กล่าว​ว่า, ขอ​ทรง​แบ่ง​เสีย​เถิด, อย่า​ให้​เป็น​ของ​ข้าฯ​หรือ​ของ​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="27">แล้ว​กษัตริย์​จึง​ตรัส​ว่า, บุตร​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​อย่า​ฆ่า​เลย. จง​ให้​แก่​หญิง​คน​นั้น, เพราะ​เขา​เป็น​มารดา.</verse>
				<verse number="28">พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ได้ยิน​เรื่อง​การ​ทรง​พิพากษา, ซึ่ง​กษัตริย์​ทรง​พิพากษา​นั้น; เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็ได้​กลัวเกรง​กษัตริย์​: เพราะ​เขา​เห็น​ว่า, พระ​สติปัญญา​แห่ง​พระเจ้า​ได้​สถิต​อยู่​ใน​พระองค์​แล้ว​เพื่อ​จะ​ทรง​พิพากษา​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ซะโล​โม​ทรง​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="2">พวก​เสนาบดี​ซึ่ง​ท่าน​มี​อยู่​คือ, อะซา​ระ​ยา​บุตร​ซา​โดค​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="3">เอลี​โฮ​เร็บ, และ​อะฮี​ยา, บุตร​ไซ​ซา, เป็น​พวก​อาลักษณ์, ยะโฮ​ซา​ฟาด​บุตร​อะฮีลูด, เป็น​พวก​อาลักษณ์​หลวง.</verse>
				<verse number="4">บะ​นา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา​เป็น​นาย​ทัพ: และ​ซา​โดค​กับ​อะบี​อา​ธาร​เป็น​ปุโรหิต:</verse>
				<verse number="5">อะ​ซา​ระ​ยา​บุตร​นา​ธาร​เป็น​เสนาบดี​ใหญ่: และ​ซา​บูศ​บุตร​นา​ธาร​เป็น​เสนาบดี​เอก, เป็นมิตร​สหาย​แห่ง​กษัตริย์​:</verse>
				<verse number="6">อะฮี​ซา​ร​เป็น​กรม​วัง: และ​อะโดนี​ราม​บุตร​อัด​ดา​เป็น​อธิบดี​ตรวจ​การ​โยธา</verse>
				<verse number="7">ซะโล​โม​ทรง​มี​เจ้าพนักงาน​สิบ​สอง​คน​เป็น​อธิบดี​ครอบครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง, ผู้​ได้​กะเกณฑ์​สะเบียง​อาหาร​สำหรับ​พระองค์​นั้น, และ​พระราช​วัง​ของ​พระองค์: ทุกคนๆ ใน​ปี​หนึ่ง​ก็​ต้อง​รับหน้า​ที่​ใน​การ​เกณฑ์​สะเบียง​นั้น​เป็น​เวลา​หนึ่ง​เดือน.</verse>
				<verse number="8">และ​นี่​เป็น​รายชื่อ​ของ​คน​เหล่านั้น​คือ: บุตร​ฮูร​หนึ่ง, ใน​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม:</verse>
				<verse number="9">บุตร​เด​คา​หนึ่ง, ใน​นคัศ, และ​ซา​อะบีม, เบศ​เซ​เม็ศ, และ​เอ​โลน​เบ็ธ</verse>
				<verse number="10">บุตร​เฮ​เซ็ต​หนึ่ง, อยู่​ใน​อา​ระ​โบ​ด, เขา​มี​เมือง​โซ​โค, และ​เขตต์​แดน​ของ​ฮะ​เพ็น​ทั้งหมด:</verse>
				<verse number="11">บุตร​ของ​อะบี​นา​ดาบ, มี​แว่นแคว้น​ของ​โด​ระ; ท่าน​นั้น​ได้​ตา​ฟัธ​ราชธิดา​ของ​ซะโล​โม​เป็น​ภรรยา:</verse>
				<verse number="12">บาอะ​นา​บุตร​อะฮีลูด​หนึ่ง; เขา​มี​ธา​นา​ด​และ​มะฆีโด, และ​แว่นแคว้น​ของ​เบ็ธ​ซี​อาน​ทั้งสิ้น​ซึ่ง​อยู่​ใกล้​ซา​ระ​ธา​นา​อยู่​ใต้​ยิศเร็ล, ตั้งแต่​เบ็ธ​ซี​อาน​นั้น​จนถึง​อา​เบ็ล​มา​โฮ​ลา, อยู่​จนถึง​ยัศเน​ฮา​น​ข้าง​โน้น:</verse>
				<verse number="13">บุตร​ของ​เคเบ็ร, ใน​รา​โม​ธฆี​ละ​อาด; เขา​มี​บ้านเมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​ยา​อี​ร​บุตร​มะ​นา​เซ, ซึ่ง​อยู่ ณ แขวง​ฆี​ละ​อาด; และ​เขา​มี​แว่นแคว้น​ของ​อะ​รา​โฆบ, ซึ่ง​อยู่​ใน​บา​ซาน, เมือง​ใหญ่​มี​กำแพง​และ​ลูกกรง​ทองเหลือง​หก​สิบ​เมือง:</verse>
				<verse number="14">อะฮี​นา​ดาบ​บุตร​อี​โด​มี​แว่นแคว้น​ของ​มา​ฮะ​นา​ยิม:</verse>
				<verse number="15">อะฮี​มา​อัธ​ใน​ตระกูล​นัพธาล, ท่าน​ได้​ปัศมัศ​ราชธิดา​ซะโล​โม​เป็น​ภรรยา​ด้วย:</verse>
				<verse number="16">บาอะ​นา​บุตร​ฮู​ซา​อยู่​ใน​อา​เซ็ร​แล​ใน​อา​โลธ:</verse>
				<verse number="17">ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​บุตร​ฟา​รู​ฮา, มี​ยิ​ซา​คา​ร:</verse>
				<verse number="18">ซิ​ม​อี​บุตร​เอ​ลา, มี​เบ็น​ยา​มิ​น:</verse>
				<verse number="19">เฆเบ็ร​บุตร​ฮู​รี​อยู่​แว่นแคว้น​ฆี​ละ​อาด, ซึ่ง​อยู่​เมือง​ซี​โฮ​ร​กษัตริย์​ชาติ​อะ​โมรี, และ​ของ​โอ​ฆ​กษัตริย์​เมือง​บา​ซาน; เขา​เป็น​พนักงาน​แต่​ผู้​เดียว​อยู่​ใน​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="20">ชน​ชาว​ยูดา​และ​ยิศ​รา​เอล​มี​จำนวน​เป็น​อัน​มาก, ดุจ​ทราย​ซึ่ง​อยู่​ริม​ชายทะเล, เขา​ก็​กิน​และ​ดื่ม​และ​เล่น​การ​สนุก.</verse>
				<verse number="21">ซะโล​โม​ก็ได้​ทรง​ครอบครอง​แผ่น​ดิน​ทั้งหมด, ตั้งแต่​แม่น้ำ​นั้น​จนถึง​แผ่น​ดิน​ชาว​ฟะเลเซ็ธ, และ​จนถึง​ริม​เขตต์​แดน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต: เขา​ทั้ง​หลาย​นำ​ส่วย​อากร​มา​ถวาย, และ​ขึ้น​แก่​ซะโล​โม​ตลอด​วัน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​พระชนม์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="22">สะเบียง​อาหาร​สำหรับ​พระราช​วัง​ของ​ซะโล​โม​นั้น​คือ​แป้ง​อัน​ละเอียด​วัน​ละ​หก​สิบ​คอ​ระ, และ​แป้ง​หยาบ​วัน​ละ​หก​สิบ​คอ​ระ,</verse>
				<verse number="23">โค​อ้วน​พี​สิบ​ตัว, และ​โค​ที่​ปล่อย​ไว้​กิน​หญ้า​วัน​ละ​ยี่​สิบ​ตัว, แกะ​วัน​ละ​ร้อย​ตัว, กับ​ทั้ง​มี​เนื้อ​อีเก้ง, เนื้อ​กวาง, เนื้อสมัน, และ​ไก่​อ้วน.</verse>
				<verse number="24">ด้วยว่า​พระองค์​ได้​ทรง​ครอบครอง​ทั้งหมด​ฟาก​แม่น้ำ​ข้าง​นี้, ตั้งแต่​เมือง​ธีฟะ​ซา​จนถึง​อัศ​ซา, และ​ทรง​ปกครอง​เหนือ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ทาง​ฟาก​แม่น้ำ​ข้าง​นี้: และ​ทรง​สงบ​การ​ศึก​ตลอด​อาณาจักร​ที่อยู่​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="25">ชาว​ยูดา​และ​ยิศ​รา​เอล​นั้น​ก็ได้​อาศัย​อยู่​โดย​ความ​ผา​สุข, ทุกคน​ก็​อยู่​ใต้​เถา​องุ่น​และ​ใต้​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​ของ​ตน, ตั้งแต่​เมือง​ดาน​จนถึง​เมือง​บะเอ​ละ​ซา​บา, ตลอด​พระชนม์​แห่ง​กษัตริย์​ซะโล​โม.</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​ซะโล​โม​ทรง​มี​ม้า​สำหรับ​เทียม​ราชรถ​ถึง​สี่​หมื่น​ตัว​อยู่​ที่​โรง​ม้า​หลวง, และ​มี​ทหารม้า​ถึง​หมื่น​สอง​พัน​คน.</verse>
				<verse number="27">เจ้าพนักงาน​เหล่านั้น​ก็​กะเกณฑ์​จัดแจง​สะเบียง​อาหาร​สำหรับ​กษัตริย์​ซะโล​โม, และ​สำหรับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่มา​นั่ง​โต๊ะ​เสวย​ของ​กษัตริย์​ซะโล​โม, ตาม​เดือน​กำหนด​ของ​เขา​ทุกๆ​คน: แต่​เจ้าพนักงาน​หา​ได้​บกพร่อง​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​ไม่.</verse>
				<verse number="28">ข้าว​เดือย, ฟาง​สำหรับ​ฝูง​ม้า, และ​ฝูง​อูฐ​กิน, เขา​ก็​เอา​มา​ถึง​ที่ๆ เจ้าพนักงาน​อยู่​ตาม​ที่​ได้​มี​รับสั่ง​แก่​ทุกคน</verse>
				<verse number="29">พระเจ้า​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​กษัตริย์​ซะโล​โม​มี​พระ​สติปัญญา, และ​ความ​รู้มาก​ยิ่ง​นัก, และ​มี​พระทัย​กว้างขวาง​มาก​ดุจ​ทราย​ที่​ชายทะเล.</verse>
				<verse number="30">และ​พระ​สติปัญญา​แห่ง​กษัตริย์​ซโล​โม​มี​มาก​ยิ่ง​กว่า​สติปัญญา​ชาว​ประเทศ​ทั้งปวง​ฝ่าย​ทิศตะวันออก, และ​ยิ่ง​กว่า​สติปัญญา​ทั้งหมด ณ ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="31">เพราะ​พระองค์​ทรง​มี​พระ​สติปัญญา​มาก​กว่า​คน​ทั้งปวง; คือ​มาก​กว่า​เอธาน, ชาว​เอศ​รา​นั้น, เฮ​มาน, คน​โคน, และ​ดา​ระ​ดา​เหล่า​บุตร​แห่ง​มา​โฮ​น: และ​พระ​นาม​ของ​พระองค์ ก็​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว​ประเทศ​ทั้งปวง​ที่อยู่​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="32">พระองค์​จึง​ทรง​แต่งคำ​สุภาษิต​สาม​พัน​ข้อ: และ​บทเพลง​ของ​พระองค์​ถึง​พัน​ห้า​บท.</verse>
				<verse number="33">พระองค์​ทรง​กล่าว​ถึง​เรื่อง​ต้นไม้​ทั้งปวง, ตั้งแต่​ต้นสน​ซึ่ง​อยู่ ณ ภูเขา​ละ​บา​โน​น​จนถึง​ต้น​ฮุ​ซบ​ซึ่ง​งอก​บน​กำแพง: พระองค์​ทรง​ตรัส​ถึง​สัตว์​เดียรัจฉาน​ทั้ง​หลาย, นก​แล​สัตว์เลื้อยคลาน​และ​ปลา​ด้วย.</verse>
				<verse number="34">มี​คน​มา​จาก​นานา​ประเทศ​เพื่อ​จะ​ได้​ฟัง​พระ​สติปัญญา​กษัตริย์​ซะโล​โม, คือ​มา​จาก​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก, คือ​ผู้​ที่​ได้ยิน​ถึง​พระ​สติปัญญา​ของ​พระองค์​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ฮี​ราม​กับ​กษัตริย์​เมือง​ตุ​โร​จึง​ทรง​ใช้​ทูต​ให้​มา​เฝ้า​กษัตริย์​ซะโล​โม; ด้วย​ทรง​ได้ยิน​ข่าว​ว่า, เขา​ได้​เฉลิม​พระองค์​ไว้​เป็น​กษัตริย์​แทน​พระราช​บิดา: เพราะ​กษัตริย์​ฮี​ราม​นั้น​ทรง​สนิทสนม​กับ​กษัตริย์​ดา​วิด​มาก.</verse>
				<verse number="2">ซะโล​โม​ก็ได้​ทรง​ใช้​ทูต​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​ฮี​ราม​ทูล​ว่า,</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ทรง​ทราบ​แล้ว​ว่า, ดาวิด​ราช​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​สร้าง​โบสถ์​ถวาย​แก่​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พระองค์​ไม่​ได้, เพราะ​มี​การ​ศึก​สงคราม​ล้อมรอบ​พระองค์​อยู่​ทุก​ด้าน, กว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​ศัตรู​อยู่​ใต้ฝ่าพระบาท​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">บัดนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทรง​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​สุข​สำราญ​ทุก​ข้าง​มิได้​มี​ศัตรู​และ​เหตุร้าย​บังเกิด​ขึ้น​เลย.</verse>
				<verse number="5">นี่​แน่ะ, ข้าพ​เจ้า​หวัง​จะ​ได้​สร้าง​โบสถ์​ถวาย​แก่​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตรัส​กับ​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, บุตร​ของ​เจ้าที่​เรา​จะ​ตั้ง​ไว้​บน​พระที่นั่ง​แทน​เจ้า, ผู้​นั้น​จะ​สร้าง​โบสถ์​ถวาย​แก่​นาม​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนี้, ขอ​พระองค์​ทรง​มี​รับสั่ง​ให้​เขา​ถาก​ไม้​สน​สำหรับ​ข้าพ​เจ้า​จาก​ภูเขา​ละ​บา​โน​น; และ​บ่าว​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​อยู่​กับ​บ่าว​ของ​พระองค์: แต่​ข้าพ​เจ้า​จะ​ให้​ค่าจ้าง​แก่​บ่าว​ของ​พระองค์​ตามแต่​พระองค์​จะ​ทรง​คิด​เอา​ทุกสิ่ง: ด้วย​พระองค์​ทรง​ทราบ​แล้ว​ว่า, ไม่​มี​ผู้ใด​ใน​พวก​ข้าพ​เจ้า​ฉลาด​และ​เข้าใจ​ใน​การ​ถาก​ไม้​เช่น​อย่าง​ชาว​ซี​โดน​นั้น</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​กษัตริย์​ฮี​ราม​ทรง​ได้ยิน​ถ้อยคำ​แห่ง​กษัตริย์​ซะโล​โม​แล้ว, ท่าน​ก็​ทรง​มี​ความยินดี​มาก, จึง​ทรง​รับสั่ง​ว่า, จะ​ถวาย​พระ​พร​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​วันนี้, พระองค์​ได้​ทรง​ประทาน​ให้​ดา​วิด​มี​ราชบุตร​องค์​หนึ่ง​ที่​ทรง​มี​พระ​ปัญญา​อยู่​เหนือ​พล​ไพร่​อัน​ใหญ่​นี้.</verse>
				<verse number="8">ฮี​ราม​ก็​ใช้​ทูต​มา​ยัง​ซะโล​โม​ให้​กราบ​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​ทราบ​เรื่อง​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​มี​ไป​ยัง​ข้าพ​เจ้า: และ​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ประสงค์​ไม้​สน​และ​ไม้​สน​หอม​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​กระทำ​ตาม​พระ​ประสงค์​ของ​พระองค์​ทุกสิ่ง.</verse>
				<verse number="9">ผู้คน​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ลาก​ไม้​นั้น​ลง​จาก​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​ถึง​ทะเล: และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ให้​เขา​ทำ​แพ​ลอย​ไป​ตาม​ทาง​ทะเล​จนถึง​ที่ๆ พระองค์​จะ​ได้​ทรง​กำหนด​ไว้​ให้​ลาก​ขึ้น​ที่​นั้น​ขอ​พระองค์​จง​รับ​เอา​ไว้: พระองค์​จะ​ให้​ความ​ประสงค์​ของ​ข้าพ​เจ้า​สำเร็จ​ก็​โดย​ให้​สะเบียง​อาหาร​สำหรับ​วัง​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​ฮี​ราม​ก็​ทรง​ได้​ให้​ไม้​สน​และ​ไม้​สน​หอม​แก่​ซะโล​โม​ตาม​ที่​พระองค์​ทรง​พระ​ประสงค์​ทุกสิ่ง.</verse>
				<verse number="11">และ​ซะโล​โม​ก็ได้​ให้​สะเบียง​อาหาร​สำหรับ​วัง​ฮี​ราม, คือ​ข้าวสาลี​สอง​หมื่น​คอ​ระ, และ​น้ำมัน​บริสุทธิ์​ยี่​สิบ​คอ​ระ: ดังนั้น​ซะโล​โม​ก็ได้​ส่ง​ให้​ฮี​ราม​ทุกๆ ปี.</verse>
				<verse number="12">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​โปรด​ให้​ซะโล​โม​มี​พระ​สติปัญญา, ตาม​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้: และ​ก็​มี​ความ​สุข​สำราญ​ระหว่าง​ฮี​ราม​แล​ซะโล​โม; ท่าน​ทั้ง​สอง​ก็ได้​ทำ​หนังสือสัญญา​ไมตรี​กัน</verse>
				<verse number="13">และ​กษัตริย์​ซะโล​โม​จึง​ทรง​มี​รับสั่ง​ให้​เกณฑ์​คน​ตลอด​ทั่ว​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​สาม​หมื่น​คน.</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระองค์​ก็​ใช้​เขา​ไป​ยัง​ละ​บา​โน​น​เป็น​เวร​กัน​เดือน​ละ​หมื่น​คน: คือ​เดือน​หนึ่ง​อยู่​ที่​ละ​บา​โน​น, และ​สอง​เดือน​อยู่​ที่​บ้าน: และ​อะโดนี​ราม​เป็น​เจ้าพนักงาน​เกณฑ์​โยธา,</verse>
				<verse number="15">ซะโล​โม​ทรง​มี​เจ็ด​หมื่น​คน​สำหรับ​หาม​ของ​ที่​หนัก, และ​แปด​หมื่น​คน​เป็น​คน​ตัด​ไม้​ที่​ภูเขา​นั้น:</verse>
				<verse number="16">นอกจาก​เจ้าพนักงาน​หัวหน้า​ของ​ซะโล​โม​ผู้​หัวหน้า​การ​นั้น​มี​อีก​สาม​พัน​สาม​ร้อย​คน, เป็น​ผู้​บังคับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่ทำการ​นั้น.</verse>
				<verse number="17">และ​กษัตริย์​ทรง​มี​รับสั่ง, แล้ว​เขา​ก็​เอา​หิน​ใหญ่, คือ​หิน​ละเอียด​ที่​มี​ราคา​มาก, และ​หิน​สะ​กัด​สำหรับ​ก่อ​ราก​โบสถ์​นั้น.</verse>
				<verse number="18">ผู้​ที่​ถาก​ไม้​ของ​ซะโล​โม, และ​คน​ที่​ถาก​ไม้​ของ​ฮี​ราม​กับ​ชาว​เมบาล​ก็ได้​ถาก​ไม้​นั้น: และ​ช่าง​สะ​กัด​หิน​ก็ได้​สะ​กัด​หิน, ดังนั้น​แหละ​เขา​ก็ได้​จัดแจง​ไม้​และ​หิน​สำหรับ​โบสถ์​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ภายหลัง​เมื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ได้​สี่​ร้อยแปด​สิบ​ปี​แล้ว, คือ​เป็น​ปี​ที่​สี่​ซึ่ง​ซะโล​โม​ได้​เสวย​ราช ใน​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล, ใน​เดือน​ซิ​ฟ, เป็น​เดือน​ที่​สอง​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​จัด​สร้าง​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="2">โบสถ์​ที่​กษัตริย์​ซะโล​โม​สร้าง​ไว้​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น, ยาว​หก​สิบ​ศอก, กว้าง​ยี่​สิบ​ศอก, สูง​สาม​สิบ​ศอก;</verse>
				<verse number="3">เฉลียง​ข้างหน้า​โบสถ์​ยาว​ยี่​สิบ​ศอก, ตาม​กว้าง​แห่ง​โบสถ์​นั้น​กว้าง​สิบ​ศอก.</verse>
				<verse number="4">ใน​โบสถ์​ท่าน​ได้​ทรง​สร้าง​หน้าต่าง​กว้าง​ข้างใน​และ​แคบ​ข้างนอก. และ​ติด​เนื่อง​กับ​ฝา​ผนัง​โบสถ์​นั้น.</verse>
				<verse number="5">และ​ที่​ฝา​โบสถ์​ท่าน​ก็​กั้น​ห้อง​เป็น​หลาย​ห้อง​ล้อมรอบ, คือ​ติด​ฝา​ผนัง​โบสถ์​นั้น​ล้อมรอบ​ทั้ง​โบสถ์​และ​ที่​บริสุทธิ์​ที่สุด: และ​ท่าน​ได้​สร้าง​ห้อง​ชั้น​บน​อีก​ชั้นหนึ่ง​ล้อมรอบ:</verse>
				<verse number="6">ห้อง​ชั้น​ล่าง​ก็​กว้าง​ห้า​ศอก, ชั้น​กลาง​ก็​กว้าง​หก​ศอก, ชั้น​บน​ก็​กว้าง​เจ็ด​ศอก: เพราะ​ข้างนอก​ผนัง​โบสถ์​มีแต่​ตะม่อ​ก่อ​ให้​เรียว​ไป​ล้อมรอบ, วาง​ไม้​รอด​เพื่อ​จะ​ไม่​ให้​ติด​เข้า​ไป​ใน​ผนัง​แห่ง​โบสถ์​นั้น.</verse>
				<verse number="7">โบสถ์​นั้น​เมื่อ​กำลัง​สร้าง, ก็​สร้าง​ด้วย​หิน​สะ​กัด​ปรุง​ไว้​พร้อม​ก่อน: ใน​ที่​นั้น, จึง​มิ​ได้ยิน​เสียง​ค้อน, หรือ​ขวาน, หรือ​เครื่องมือ, หรือ​เครื่องเหล็ก​อื่น​มี​ใน​โบสถ์​นั้น​เมื่อ​กำลัง​สร้าง.</verse>
				<verse number="8">ประตู​สำหรับ​ห้อง​กลาง​ก็​อยู่​ที่​ข้าง​ขวา​โบสถ์: มี​บันได​เวียน​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​ชั้น​กลาง, และ​ออก​ห้อง​ชั้น​กลาง​ก็​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​ชั้น​บน.</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ได้​ทรง​สร้าง​ให้​สำเร็จ​แล้ว, มุง​ด้วย​กลอน, และ​กะ​ดาน​ไม้​สน.</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ได้​ทรง​สร้าง​ห้อง​ติด​เนื่อง​กับ​โบสถ์​นั้น​สูง​ห้า​ศอก: และ​รอด​ไม้​สน​วาง​ที่​โบสถ์​นั้น</verse>
				<verse number="11">และ​มี​พระ​ดำรัส​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ซะโล​โม​ว่า,</verse>
				<verse number="12">“ถึง​โบสถ์​นี้​ที่​ท่าน​กำลัง​สร้าง​อยู่​ว่า, ถ้า​เจ้า​จะ​ดำเนิน​ตาม​ข้อกฎหมาย​ของ​เรา, และ​ให้​ข้อ​พิพากษา​ของ​เรา​สำเร็จ, และ​รักษา​ข้อ​พระ​บัญญัติ​ของ​เรา​ทุก​ประการ​ทั้ง​ประพฤติ​ตาม; แล้ว​เรา​จะ​ให้​ถ้อยคำ​ของ​เรา, ซึ่ง​เรา​ตรัส​กับ​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​เจ้า​สำเร็จ:</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​สถิต​อยู่​ท่ามกลาง​ลูกหลาน​พวก​ยิศ​รา​เอล, และ​จะ​ไม่​ละทิ้ง​พล​ไพร่​ยิศ​รา​เอล​ของ​เรา​เลย​”</verse>
				<verse number="14">ซะโล​โม​ก็ได้​ทรง​สร้าง​โบสถ์​นั้น​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ก็​ทรง​สร้าง​ฝา​ผนัง​โบสถ์​นั้น​ข้างใน​ด้วย​กะ​ดาน​ไม้​สน, ตั้งแต่​พื้น​โบสถ์, จนถึง​เพดาน: ท่าน​ก็​บัง​ด้วย​ไม้​ข้างใน, และ​พื้น​โบสถ์​ก็​ปู​ด้วย​ไม้​สน​หอม.</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ก็​ทรง​สร้าง​ห้อง​ข้างหลัง​ใน​โบสถ์​สูง​ยี่​สิบ​ศอก, ล้วน​ทั้ง​พื้น​และ​ผนัง​ล้วน​แล้ว​ด้วย​กะ​ดาน​ไม้​สน; สำหรับ​เป็น​ห้อง​บริสุทธิ์​ที่สุด.</verse>
				<verse number="17">และ​ห้อง​ใน​โบสถ์, ข้าง​ห้อง​บริสุทธิ์​ที่สุด​ยาว​ยี่​สิบ​ศอก.</verse>
				<verse number="18">ไม้​สน​ข้างใน​โบสถ์​สลัก​เป็น​เม็ด​และ​ดอกไม้​บาน: ล้วนแต่​ไม้​สน​ทั้งสิ้น, มิได้​เห็น​มี​หิน​เลย.</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ก็​ทรง​สร้าง​ห้อง​บริสุทธิ์​ที่สุด​ไว้​ภายใน​โบสถ์, เพื่อ​จะ​ได้​ตั้ง​หีบ​พระ​บัญญัติ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไว้ ณ ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="20">ข้างใน​ห้อง​บริสุทธิ์​ที่สุด​นั้น​ยาว​ยี่​สิบ​ศอก, กว้าง​ยี่​สิบ​ศอก, สูง​ยี่​สิบ​ศอก: พระองค์​ทรง​ให้​หุ้ม​ที่​นั้น​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์; และ​พระองค์​ก็​ทรง​หุ้ม​แท่น​บูชา​ด้วย​ไม้​สน.</verse>
				<verse number="21">ซะโล​โม​ได้​หุ้ม​ข้างใน​โบสถ์​นั้น​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์: และ​ได้​ตริ​ง​ห้อย​สายโซ่​ทองคำ​นั้น​ข้างหน้า​ห้อง​บริสุทธิ์​ที่สุด​นั้น; แล้ว​ก็ได้​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ.</verse>
				<verse number="22">โบสถ์​ทั้งหมด​นั้น​ท่าน​ก็​หุ้ม​ทองคำ, จน​ได้​สำเร็จ​โบสถ์​ทั้งหมด: และ​แท่น​บูชา​ทั้งหมด​ซึ่ง​อยู่​ใกล้​ห้อง​บริสุทธิ์​ที่สุด​นั้น​พระองค์​ก็​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ</verse>
				<verse number="23">ข้างใน​ห้อง​บริสุทธิ์​ที่สุด​นั้น​พระองค์​ก็​สร้าง​รูป​ครู​บิ​ม​สอง​รูป​ด้วย​ไม้​มะกอก​เทศ, สูง​รูป​ละ​สิบ​ศอก.</verse>
				<verse number="24">ปีก​ข้าง​หนึ่ง​แห่ง​ครู​บ​รูป​หนึ่ง​ก็​ยาว​ห้า​ศอก, และ​ปีก​อีก​ข้าง​ก็​ยาว​ห้า​ศอก: ตั้งแต่​ปลาย​ปีก​ข้าง​นี้​จน​ปลาย​ปีก​ข้าง​โน้น​วัด​ได้​สิบ​ศอก.</verse>
				<verse number="25">ครู​บ​อีก​รูป​หนึ่ง​ยาว​สิบ​ศอก: ครู​บิ​ม​ทั้ง​สอง​นั้น​โต​ได้​ขนาด​เท่า​กัน.</verse>
				<verse number="26">รูป​ครู​บ​หนึ่ง​ก็​สูง​สิบ​ศอก, และ​รูป​ครู​บ​อีก​รูป​หนึ่ง​ก็​เป็น​ดังนั้น​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="27">พระองค์​ทรง​ตั้ง​รูป​ครู​บิ​ม​นั้น​ไว้​ข้างใน​ห้อง​บริสุทธิ์​ที่สุด: ครู​บิ​ม​นั้น​ได้​กา​งบ​ปีก​ออก​จนถึง​ปลาย​ปีก​รูป​หนึ่ง​จด​กับ​ผนัง​ข้าง​นี้, และ​ปลาย​ปีก​อีก​รูป​หนึ่ง​จด​กับ​ผนัง​ข้าง​โน้น: ปีก​ทั้ง​สอง​ปีก​แห่ง​ครู​บิ​ม​นั้น​ก็​จด​กับ​ท่ามกลาง​ห้อง​บริสุทธิ์​ที่สุด.</verse>
				<verse number="28">พระองค์​ก็​ทรง​หุ้ม​รูป​ครู​บิ​ม​นั้น​ด้วย​ทองคำ</verse>
				<verse number="29">พระองค์​ก็​สลัก​ผนัง​ที่​โบสถ์​นั้น​ล้อมรอบ​เป็น​รูป​ครู​บิ​ม​และ​ต้น​อินทผลัม​และ​ดอกไม้​บาน​ทั้ง​ข้างใน​และ​ข้างนอก​ด้วย.</verse>
				<verse number="30">และ​พื้น​แห่ง​โบสถ์​นั้น​ก็​ทรง​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​ทั้ง​ข้างใน​และ​ข้างนอก​ด้วย.</verse>
				<verse number="31">พระองค์​ได้​ทรง​สร้าง​ประตู​ด้วย​ไม้​มะกอก​เทศ​เพื่อ​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​บริสุทธิ์​ที่สุด​นั้น. และ​กรอบ​ประตู​ข้างบน​และ​สอง​ข้าง​ก็​หนา​หนึ่ง​ใน​ห้า​ส่วน​ของ​กำแพง.</verse>
				<verse number="32">และ​บาน​ประตู​ทั้ง​สอง​นั้น​ก็​ทรง​ทำ​ด้วย​ไม้​มะกอก​เทศ; รูป​ครู​บิ​ม​และ​ต้น​อินทผลัม​และ​ดอกไม้​บาน​สลัก​ไว้, หุ้ม​ด้วย​ทองคำ, และ​รูป​ครู​บิ​ม, และ​ต้นตาล​นั้น​ก็​หุ้ม​ทองคำ.</verse>
				<verse number="33">พระองค์​ก็​ทรง​สร้าง​เสา​ประตู​หน้า​โบสถ์​ด้วย​ไม้​มะกอก​เทศ, หนา​หนึ่ง​ใน​สี่​ส่วน​ของ​กำแพง.</verse>
				<verse number="34">บาน​ประตู​ทั้ง​สอง​นั้น​ได้​ติด​กัน​ตรง​กลาง​ด้วย​บานพับ​เป็น​ไม้​สน​หอม;</verse>
				<verse number="35">แล้ว​ท่าน​สลัก​รูป​ค รู​บิ​ม, และ​ต้น​อินทผลัม, และ​ดอกไม้​บาน; หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​สนิท​กับ​การ​สลัก​ไว้​ที่​ประตู​นั้น.</verse>
				<verse number="36">และ​บริเวณ​ข้างใน​พระองค์​ทรง​สร้าง​ด้วย​หิน​สะ​กัด​สาม​แถว, และ​ไม้​สน​แถว​หนึ่ง</verse>
				<verse number="37">ใน​ปี​ที่​สี่​เดือน​ซิ​ฟ​พระองค์​ก็​ทรง​วาง​ราก​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น;</verse>
				<verse number="38">ใน​ปี​ที่​สิบ​เอ็ด​เดือน​บูล​เป็น​เดือน​ที่​แปด, โบสถ์​นั้น​ก็​สำเร็จ​ทุก​ส่วน​ตาม​แบบอย่าง​ทุกสิ่ง, พระองค์​จึง​เสียเวลา​เจ็ด​ปี​สร้าง​โบสถ์​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ซะโล​โม​ได้​ทรง​สร้าง​วัง​ของ​พระองค์​เอง​สิ้น​เวลา​สิบ​สาม​ปี, วัง​นั้น​จึง​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ทรง​สร้าง​ทำเนียบ​ไว้​ใน​ดง​ละ​บา​โน​น: ยาว​ร้อย​ศอก, กว้าง​ห้า​สิบ​ศอก, สูง​สาม​สิบ​ศอก, สร้าง​บน​เสา​ไม้​สน​เป็น​สี่​แถว​มี​ไม้​รอด​วาง​ไว้​บน​เสา​นั้น.</verse>
				<verse number="3">ชั้น​บน​ปู​ด้วย​ไม้​สน, วาง​บน​ไม้​รอด​ซึ่ง​วาง​บน​เสา​สี่​สิบ​ห้า​ต้น, แถว​ละ​สิบ​ห้า​คน.</verse>
				<verse number="4">มี​หน้าต่าง​สาม​แถว, มี​ช่อง​ตรงกันข้าม​ทั้ง​สาม​ชั้น.</verse>
				<verse number="5">กรอบ​ประตู​ทั้งหมด​เป็น​ไม้​สี่เหลี่ยม, หน้าต่าง​มี​ช่อง​ตรงกันข้าม​ทั้ง​สาม​ชั้น.</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระองค์​ได้​ทรง​สร้าง​เฉลียง; บน​เลา​ยาว​ห้า​สิบ​ศอก, กว้าง​สาม​สิบ​ศอก, มี​ระเบียง​ข้างหน้า​พอสมควร, เสา​และ​ไม้​รอด​หนา​พอสมควร.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ก็​ทรง​สร้าง​ระเบียง​ไว้​บน​บัลลังก์​สำหรับ​จะ​ได้​ทรง​พิพากษา: คือ​ระเบียง​สำหรับ​การ​พิพากษา​ทำ​ด้วย​ไม้​สน.</verse>
				<verse number="8">วัง​ที่​พระองค์​จะ​ทรง​ประทับ​อยู่​นั้น​มี​ห้อง​ภายใน​ข้างใน​เฉลียง​นั้น​อีก. และ​วัง​สำหรับ​ธิดา​ของ​ฟา​โร, ที่​ซะโล​โม​ได้​ทรง​รับ​เอา​มา​เป็น​ม​เห​ษี, แล้ว​ได้​ทรง​สร้าง​เช่น​อย่าง​เดียว​เฉลียง​นั้น</verse>
				<verse number="9">สิ่ง​เหล่านั้น​ทั้งหมด​ท่าน​ก็​สร้าง​ด้วย​หิน​มี​ราคา​มาก, ตาม​อย่าง​ที่​หิน​สะ​กัด​และ​หิน​เลื่อย​ข้างใน​และ​ข้างนอก, คือ​ตั้งแต่​ราก​จนถึง​หลังคา, และ​ข้างนอก​จนถึง​พระ​ลาน​ใหญ่​ก็​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="10">และ​ราก​นั้น​ก็​เป็น​หิน​มี​ราคา​มาก, คือ​หิน​ใหญ่​ยาว​สิบ​ศอก, และ​ยาว​แปด​ศอก</verse>
				<verse number="11">ชน​บน​เป็น​หิน​มี​ราคา​มาก, ตาม​อย่าง​หิน​สะกด, และ​ไม้​สน​ด้วย.</verse>
				<verse number="12">พระ​ลาน​ใหญ่​ล้อมรอบ​เป็น​หิน​สะ​กัด​สาม​แถว, และ​ไม้​สน​แถว​หนึ่ง, สำหรับ​บริเวณ​ข้างใน​แห่ง​โบสถ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​สำหรับ​เฉลียง​แห่ง​โบสถ์​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="13">ซะโล​โม​ก็ได้​ทรง​ใช้​ให้​คน​นำ​ฮี​ราม​มา​จาก​เมือง​ตุ​โร.</verse>
				<verse number="14">ฮี​ราม​นั้น​เป็น​บุตร​แม่ม่าย​คน​หนึ่ง​ใน​ตระกูล​นัพธาลี, และ​บิดา​เขา​เป็น​ชาวเมือง​ตุ​โร, เขา​เป็น​ช่างทอง​เหลือง: และ​ประกอบ​ด้วย​สติปัญญา​อัน​ฉลาด, เข้าใจ​ทำ​รูปพรรณ​ทองเหลือง​ต่างๆ และ​เขา​ก็​มา​ทำ​การ​นั้น​ทั้งหมด​สำหรับ​กษัตริย์​ซะโล​โม.</verse>
				<verse number="15">เขา​ก็​หล่อ​เสา​ทองเหลือง​สอง​เสา, สูง​สิบ​แปด​ศอก; วัด​โดยรอบ​ทุก​เสาๆ ละ​สิบ​สอง​ศอก.</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ก็​หล่อ​บัว​ทองเหลือง​สอง​อัน, เพื่อ​จะ​ตั้ง​ไว้​บน​ยอด​เสา​นั้น: บัว​นั้น​สูง​อัน​ละ​ห้า​ศอก.</verse>
				<verse number="17">มี​ตา​ตรา​ง, และ​มาลัย​อย่าง​โซ่, สำหรับ​บัว​ยอด​เสา​นั้น: บัว​ละ​เจ็ด​อัน.</verse>
				<verse number="18">เขา​ทำ​เสา​นั้น, สอง​แถว​ล้อมรอบ​บน​ตา​ตรา​ง​อัน​หนึ่ง, จะ​ปิด​คลุม​บัว​นั้น​ซึ่ง​อยู่​บน​ยอด​เสา, โดย​รูป​ทับทิม: เขา​ได้​ทำ​ดังนั้น​สำหรับ​บัว​อื่น​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">และ​บัว​ซึ่ง​อยู่​บน​ยอด​เสา​เฉลียง​นั้น​ก็​มี​รูป​บัว​สี่​ดอก.</verse>
				<verse number="20">มี​บัว​ซึ่ง​อยู่​บน​ยอด​เสา​สอง​ต้น​นั้น​ข้างบน​เหนือ​ลูก​แก้ว, ซึ่ง​อยู่​ชิด​ตำ​ตรา​ง​นั้น: รูป​ทับทิม​เป็น​สอง​ร้อย​รูป, เป็น​แถว​ล้อมรอบ​บัว​อื่น​นั้น.</verse>
				<verse number="21">แล้ว​พระองค์​ก็​ตั้ง​เสา​นั้น​ขึ้น​ที่​เฉลียง​โบสถ์​นั้น: เสา​ข้าง​ขวา​ตั้ง​ขึ้น​แล้ว​ก็​ให้​ชื่อ​ยากิน: แล้ว​ข้าง​ซ้าย​ก็​ตั้ง​ขึ้น, แล้ว​ให้​ชื่อ​ว่า​โบ​อัศ.</verse>
				<verse number="22">และ​บน​ยอด​เสา​ทั้ง​สอง​นั้น​มี​ดอกบัว: ดังนั้น​แหละ​การ​สร้าง​เสา​ทั้ง​สอง​นั้น​ก็​สำเร็จ</verse>
				<verse number="23">และ​เขา​ก็​หล่อ​ขึ้น​ใหญ่​เรียก​ว่า​ทะเล​หล่อ, ตั้งแต่​ริม​ปาก​ข้าง​นี้​จนถึง​ริม​ปาก​ข้าง​โน้น​กว้าง​สิบ​ศอก: และ​เป็น​ปริมณฑล​สูง​ห้า​ศอก; และ​วัด​รอบ​สาม​สิบ​ศอก.</verse>
				<verse number="24">ใต้​ขอบ​ปาก​มี​รูป​ต่างๆ ล้อมรอบ, ศอก​ละ​สิบ​ลูก, ล้อมรอบ​ขัน​นั้น: รูป​นั้น​หล่อ​พร้อมกัน​กับ​ตัว​ขัน​ใหญ่​เป็น​สอง​แถว.</verse>
				<verse number="25">ขัน​นั้น​ก็​ตั้ง​บน​รูป​โค​สิบ​สอง​ตัว, สาม​ตัว​มี​หน้า​อยู่​ฝ่าย​เหนือ, สาม​ตัว​มี​หน้า​อยู่​ฝ่าย​ตะวันตก, สาม​ตัว​มี​หน้า​อยู่​ฝ่าย​ใต้, สาม​ตัว​มี​หน้า​อยู่​ฝ่าย​ตะวันออก: และ​หาง​มัน​อยู่​ข้างใน, และ​ขัน​นั้น​ตั้งอยู่​บน​หลัง​โค.</verse>
				<verse number="26">ขอบ​บน​นั้น​หนา​ค​คืบ​หนึ่ง, มี​ขอบ​ดุจ​ขอบ​ถ้วย, มี​ดอกบัว​ล้อมรอบ, จุ​น้ำ​ได้​สอง​พัน​ถัง</verse>
				<verse number="27">เขา​ทำ​เชิง​ขัน​ล้วน​ด้วย​ทองเหลือง​ยาว​อัน​ละ​สี่​ศอก, กว้าง​สี่​ศอก, สูง​สาม​ศอก.</verse>
				<verse number="28">และ​ลาย​สลัก​แห่ง​เชิง​นั้น​เป็น​ดังนี้: คือ​มี​ลาย​ประดับ, และ​ลาย​ประดับ​นั้น​อยู่​ท่ามกลาง​มุม.</verse>
				<verse number="29">และ​ลาย​ประดับ​นั้น​ซึ่ง​อยู่​ท่ามกลาง​มุม​มี​รูป​สิงห์โต, รูป​โค, รูป​ครู​บิ​ม: และ​ที่​มุม​ก็​มี​เชิง​ข้าง​ขัน​อีก​ชั้นหนึ่ง: และ​ข้างใต้​รูป​สิงห์โต​และ​รูป​โค​นั้น​ก็​มี​ลาย​สลัก​พวง​ดอกไม้​ห้อย.</verse>
				<verse number="30">เชิง​ทุก​อัน​มี​ล้อ​หล่อ​ด้วย​ทองเหลือง​สี่​อัน, มี​เพลา​ทองเหลือง​ไต้​มุม​ทั้ง​สี่​ของ​เชิง​นั้น: มี​ปุ่ม​รอง​และ​พื้น​ใต้​ขัน​นั้น, มี​ปุ่ม​หล่อ​และ​มี​รูป​พวง​ดอกไม้​ทั้ง​สอง​ข้าง.</verse>
				<verse number="31">และ​ที่​ปาก​ใน​เชิง​เล็กๆ นั้น​กว้าง​ศอก​หนึ่ง: แต่​ปาก​นั้น​กลม​ตาม​อย่าง​ของ​เชิง, วัด​รอบ​ศอก​คืบ: และ​ที่​ปาก​มี​ลาย​สลัก​กับ​ลาย​ประดับ, เป็น​สี่เหลี่ยม​ไม่​กลม.</verse>
				<verse number="32">และ​ใต้​ฐาน​ล่าง​มี​ล้อ​สี่​อัน: และ​เพลา​แห่ง​ล้อ​นั้น​ก็​ติด​กับ​เชิง​นั้น: ล้อ​อัน​หนึ่ง​ก็​สูง​ศอก​คืบ.</verse>
				<verse number="33">และ​ลาย​ล้อ​นั้น​ก็​เหมือน​อย่าง​ลาย​ล้อ​รถ​รบ: ทั้งเพ​ลา, ทั้ง​ดุม, ทั้ง​กง, ทั้ง​ซี่​ก็​หล่อ​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="34">ใต้​มุม​ทั้ง​สี่​แห่ง​เชิง​อัน​หนึ่ง​ก็​มี​ปุ่ม​สี่​อัน: และ​ปุ่ม​นั้น​ก็​เป็น​ส่วน​ของ​เชิง​นั้น​เอง.</verse>
				<verse number="35">บน​ยอด​กลม​นั้น​มี​รูป​กลม​สูง​หนึ่ง​คืบ: และ​บน​ยอด​เชิง​นั้น​และ​ที่​มุม​มี​ลาย​ประดับ​เป็น​ลาย​อัน​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="36">ด้วย​ที่​แผ่น​นั้น​และ​ที่​เหลี่ยม​ฐาน​ล่าง​เขา​ก็​สลัก​รูป​ครู​บิ​ม, รูป​สิงห์โต, และ​ต้น​อินทผลัม, ตาม​โต​และ​เล็ก​ทุก​อัน, รูป​พวง​ดอกไม้​ห้อย​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="37">เขา​กระทำ​เชิง​ทั้งสิ้น​ดังนั้น, ได้​หล่อ​ตาม​ขนาด​เท่า​กัน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="38">เขา​กระทำ​ขัน​ทองเหลือง​สิบ​ใบ: จุ​ใบ​ละ​ประมาณ​สี่​สิบ​ถัง: และ​สูง​สี่​ศอก: และ​บน​เชิง​ทั้ง​สิบ​ก็​มี​ขันเชิง​ละ​อัน.</verse>
				<verse number="39">และ​เขา​เอาเชิง​ห้า​อัน​ตั้ง​ไวัข้าง​ขวา​โบสถ์​นั้น, เชิง​อีก​ห้า​อัน​ตั้ง​ไว้​ข้าง​ซ้าย​โบสถ์: และ​ทะเล​หล่อ​นั้น​ก็​ตั้ง​ไว้​ข้าง​ขวา, ฝ่าย​ตะวันออกเฉียงใต้.</verse>
				<verse number="40">ฮี​ราม​ได้​กระทำ​ขัน​นั้น, ทัพพี, และ​ชาม​ฮี​ราม​ก็ได้​ให้การ​ทั้งหมด​สำเร็จ​ดังนั้น​ซึ่ง​กษัตริย์​ซะโล​โม​มี​รับสั่ง​สำหรับ​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="41">เสา​ทั้ง​สอง, และ​ชาม​ทั้ง​สอง​บน​บัว​ซึ่ง​อยู่​บน​ยอด​เสา​นั้น; และ​ตา​ตรา​ง​ทั้ง​สอง, ซึ่ง​ปิด​คลุม​ชาม​ทั้ง​คู่​แห่ง​บัว​ซึ่ง​อยู่​บน​ยอด​เสา​ทั้ง​สอง;</verse>
				<verse number="42">รูป​ผล​ทับทิม​สี่​ร้อย​ผล​สำหรับ​ตา​ตรา​ง​ทั้ง​สอง​นั้น, รูป​ผล​ทับทิม​สอง​แถว​สำหรับ​ตา​ตรา​ง​อัน​ละ​อัน, เพื่อ​จะ​ปิด​ชาม​ทั้ง​สอง​บน​บัว​ซึ่ง​อยู่​บน​เสา​นั้น;</verse>
				<verse number="43">เชิง​สิบ​อัน, และ​ขัน​สิบ​ใบ​บน​เชิง​นั้น:</verse>
				<verse number="44">ทะเล​หล่อ​อัน​หนึ่ง, และ​รูป​โค​สิบ​สอง​ตัว​อยู่​ใต้​ทะเล​นั้น,</verse>
				<verse number="45">หม้อ​ทัพพี. และ​ชาม: และ​ภาชนะ​เหล่านั้น​ทั้งสิ้น, ซึ่ง​กษัตริย์​ซะโล​โม​ได้​รับสั่ง​ให้​ฮี​ราม​ทำ​สำหรับ​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ก็​ล้วน​แล้ว​ไป​ด้วย​ทองเหลือง​เกลี้ยง​เป็น​เงา.</verse>
				<verse number="46">กษัตริย์​ได้​ทรง​หล่อ​ของ​เหล่านั้น, ณ ที่ราบ​เสมอ​ริมแม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​คือ​ใน​ดิน​ซึ่ง​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​ซุ​โค​ธ​และ​เมือง​ซะ​ระ​ธาร.</verse>
				<verse number="47">ซะโล​โม​หา​ได้​ชัง​เครื่อง​ภาชนะ​เหล่านั้น​ไม่, ด้วยว่า​มาก​นัก: และ​ทองเหลือง​หนัก​เท่าใด​ก็​หา​รู้​ได้​ไม่</verse>
				<verse number="48">ซะโล​โม​ได้​ทรง​กระทำ​เครื่อง​ภาชนะ​ทั้งหมด​สำหรับ​โบสถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา: แท่น​ทองคำ; โต๊ะ​ทองคำ, ซึ่ง​ตั้ง​ขนม​ถวาย​นั้น,</verse>
				<verse number="49">เชิง​ตะเกียง​ทั้ง​หลาย​ก็​ทำ​ล้วน​ด้วย​ทองคำ​อัน​บริสุทธิ์, ข้าง​ขวา​ห้า​อัน, ข้าง​ซ้าย​ห้า​อัน, จำเพาะ​ที่​บริสุทธิ์, กับ​ทั้ง​รูป​ดอกไม้, และ​ตะเกียง, และ​คิม​ทองคำ,</verse>
				<verse number="50">และ​ชาม, คีม, จาน, ช้อน, และ​ถาด​ก็​ทำ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์, บานพับ​ทองคำ, สำหรับ​ประตู​ข้างใน​โบสถ์, คือ​สำหรับ​ห้อง​บริสุทธิ์​ที่สุด, และ​สำหรับ​ประตู​แห่ง​โบสถ์</verse>
				<verse number="51">การงาน​ทั้งปวง​ซึ่ง​กษัตริย์​ซะโล​โม​ได้​ทรง​กระทำ​สำหรับ​โบสถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ทรง​กระทำ​สำเร็จ​แล้ว​ดังนั้น. และ​ซะโล​โม​ได้​ทรง​เอา​สิ่งของ​ซึ่ง​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​พระองค์​ได้​ถวาย​แล้ว​คือ; เงิน, ทองคำ, และ​ภาชนะ, ใส่​ไว้​กับ​ของ​วิเศษ​แห่ง​โบสถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ซะโลโม​ทรง​รับสั่ง​ผู้เฒ่าผู้แก่​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, หัวหน้า​ตระกูล​ทั้งปวง, และ​บิดา​ใหญ่​แห่งชาติ​ยิศ​รา​เอล, ให้​มา​เฝ้า​กษัตริย์​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, เพื่อ​จะ​ได้​นำ​หีบ​บัญญัติ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ขึ้น​มา​จาก​ซี​โอน​เมือง​ดา​วิด.</verse>
				<verse number="2">บรรดา​ผู้ชาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ประชุม​กัน​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​กษัตริย์​ซะโล​โม​ที่​การ​เลี้ยง​กัน​ใน​เดือน​เอธานิม, คือ​เดือน​ที่​เจ็ด.</verse>
				<verse number="3">ผู้เฒ่า​แก่​ทั้งปวง​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ก็​มา, และ​ปุโรหิต​ได้​ยก​หีบ​พระ​บัญญัติ​ไมตรี​ขึ้น​ไป.</verse>
				<verse number="4">เขา​ก็​นำ​หีบ​พระ​บัญญัติ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขึ้น​ไป​กับ​ทั้ง​พลับพลา​ประชุม​กัน, และ​บรรดา​เครื่อง​ภาชนะ​บริสุทธิ์​ซึ่ง​อยู่​ใน​พลับพลา​นั้น, คือ​สิ่ง​เหล่านั้น​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี​นำ​ขึ้น​ไป.</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ซะโล​โม, และ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล, ซึ่ง​ประชุม​อยู่​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระองค์, ตรงหน้า​หีบ​พระ​บัญญัติ​ไมตรี​นั้น, กำลัง​บูชา​แกะ​และ​โค, เหลือ​ที่​จะ​นับ​ได้, ด้วยว่า​มาก​นัก.</verse>
				<verse number="6">พวก​ปุโรหิต​ก็ได้​นำ​หีบ​พระ​บัญญัติ​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เข้า​ใน​ที่​ห้อง​บริสุทธิ์​ที่สุด​ใน​โบสถ์, ใต้​บี​กรู​ป​ครู​บิ​ม​ทั้ง​สอง​นั้น.</verse>
				<verse number="7">ด้วย​รูป​ครู​บิ​ม​ได้​กาง​ปีก​ทั้ง​สอง ออก​เหนือ​ที่​แห่ง​หีบ​พระ​บัญญัติ​ไมตรี, และ​ครู​บิ​ม​นั้น​ก็​ปิด​บัง​หีบ​พระ​บัญญัติ​ไมตรี​ไว้​และ​ไม้คาน​หาม​ด้วย.</verse>
				<verse number="8">เขา​ชัก​ไม้คาน​หาม​ออก, ถึง​ปลาย​ไม้คาน​หาม​นั้น​จะ​เห็น​ได้​ฉะ​เพาะ​ใน​ห้อง​บริสุทธิ์​ที่สุด, แต่​นอกนั้น​มิได้​เห็น​เลย: และ​อยู่​ใน​ที่​นั้น​จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="9">ไม่​มี​สิ่งใด​ใน​หีบ​บัญญัติ​ไมตรี​นั้น​เว้น​เสีย​แต่​แผ่น​ศิลา​ทั้ง​สอง​นั้น​ซึ่ง​โม​เซ​ได้​ใส่​ไว้​ที่​ภูเขา​โฮ​เร็บ, เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ทำ​สัญญา​ไมตรี​กับ​พวก​ลูก​ยิศ​รา​เอล, เมื่อ​เขา​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พวก​ปุโรหิต​ออก​มา​จาก​ห้อง​บริสุทธิ์​ที่สุด​ก็​มี​เมฆ​เต็ม​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น,</verse>
				<verse number="11">จนถึง​พวก​ปุโรหิต​ยืน​ปรนนิบัติ​ไม่​ได้​เพราะ​เมฆ​นั้น, ด้วย​รัศมี​แห่ง​พระ​ยะ โฮ​วา​ได้​เต็ม​โบสถ์​ของ​พระองค์​แล้ว</verse>
				<verse number="12">เมื่อนั้น​ซะโล​โม​ได้​ทูล​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​แล้ว​ว่า, พระองค์​จะ​ทรง​สถิต​อยู่​ใน​ที่​มืดมัว​อัน​หนา​ทึบ.</verse>
				<verse number="13">อันที่จริง​ข้าพ​เจ้า​ได้​สร้าง​โบสถ์​สำหรับ​พระองค์​สถิต​อยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="14">แล้ว​กษัตริย์​ได้​หัน​พระ​พักตร​มา​อวยพร​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่ประชุม​กัน: และ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​ยืน​ขึ้น;</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ตรัส​ว่า, จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ผู้​ได้​ตรัส​โดย​พระโอษฐ์​แห่ง​พระองค์​กับ​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า, แล้ว​คำ​ตรัส​นั้น​พระองค์​ได้​ให้​สำเร็จ​โดย​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ว่า,</verse>
				<verse number="16">ตั้งแต่​วัน​ซึ่ง​เรา​ได้​พา​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​เรา​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, เรา​หา​ได้​เลือก​เมือง​อัน​ใด​ออก​จาก​บรรดา​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​ไม่, เพื่อ​จะ​ได้​สร้าง​โบสถ์​ที่​นาม​ชื่อ​ของ​เรา​จะ​ดำรง​อยู่​ได้; แต่​เรา​ได้​เลือก​ดา​วิด​ให้​ครอบครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="17">และ​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​เรา​มี​จิตต์​ปรารถนา​จะ​สร้าง​โบสถ์​สำหรับ​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="18">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตรัส​กับ​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​เรา​ว่า, ความคิด​ใน​ใจ​ของ​เจ้าที่​จะ​สร้าง​โบสถ์​สำหรับ​นาม​ของ​เรา​ก็ดี​แล้ว.</verse>
				<verse number="19">แต่ว่า​เจ้า​อย่า​สร้าง​โบสถ์​นั้น; แต่​บุตร​ของ​เจ้า​ซึ่ง​จะ​เกิด​มา​แต่​เชื้อ​วงศ์​ของ​เจ้า, ผู้​นั้น​จะ​ได้​สร้าง​โบสถ์​แก่​นาม​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="20">ใน​คำ​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​นั้น, พระองค์​ก็​ให้​สำเร็จ, เรา​ก็​เจริญ​ขึ้น​แทน​ดา​วิด​ของ​เรา, และ​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สัญญา, และ​เรา​ได้​สร้าง​โบสถ์​หลัง​หนึ่ง​สำหรับ​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="21">ได้​ตั้ง​ไว้​สำหรับ​หีบ​พระ​บัญญัติ​ไมตรี​นั้น, ซึ่ง​มี​คำสัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​กับ​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย, เมื่อ​พระองค์​ได้​ทรง​พา​เขา​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต</verse>
				<verse number="22">ซะโล​โม​ได้​ทรง​ยืน​อยู่​ฉะ​เพาะ​แท่น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ต่อหน้า​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ชุมนุม​กัน, และ​ได้​ชู​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ตรง​ขึ้น​ไป​ยัง​ท้อง​ฟ้า:</verse>
				<verse number="23">และ​พระองค์​ทูล​ว่า, โอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล, ไม่​มี​พระเจ้า​อื่น​เหมือน​พระองค์, ใน​ข้างบน​คือ​ท้อง​ฟ้า, หรือ​ข้างใต้​คือ​บน​แผ่น​ดิน, ผู้​ได้​ทรง​รักษา​คำสัญญา​และ​พระ​กรุณาคุณ​ไว้​กับ​ทาส​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์, ผู้​ดำเนิน​ฉะ​เพาะ​พระองค์​ด้วย​สุดใจ​ของ​ตน:</verse>
				<verse number="24">ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​กับ​ดา​วิด​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์: พระองค์​ก็​ทรง​ปกป้อง​รักษา​ไว้, พระองค์​ได้​ตรัส​ด้วย​พระโอษฐ์​พระองค์​ก็​ให้​สำเร็จ​ด้วย​พระ​หัตถ์​เหมือน​อย่าง​วันนี้.</verse>
				<verse number="25">เหตุ​ฉะนี้, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, ขอ​โปรด​รักษา​ไว้​กับ​ดา​วิด​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​กับ​ท่าน​ว่า, ถ้า​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จะ​ระวัง​ทาง​ของ​ตน​ต่อหน้า​เรา, เหมือน​อย่าง​เจ้า​เดิน​ต่อหน้า​เรา​นั้น​จะ​ไม่​ขาด​ชาย​ผู้​หนึ่ง​จาก​เจ้า​จะ​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​ของ​ยิศ​รา​เอล​ต่อหน้า​เรา.</verse>
				<verse number="26">เหตุ​ฉะนั้น, โอ้​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, ขอ​ให้​พระ​คำ​ของ​พระองค์, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ตรัส​กับ​ดา​วิด​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​สำเร็จ​แล้ว​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="27">แต่​พระเจ้า​จะ​ทรง​สถิต​บน​พื้น​แผ่น​ดิน​เป็นแน่​หรือ? นี่​แน่ะ, ท้อง​ฟ้า​และ​สวรรค์​แวดล้อม​พระองค์​ไว้​ไม่​ได้, โบสถ์​นี้​ข้า พเจ้า​ได้​สร้าง​ไว้​เล็ก​กว่า​นั้น​อีก​มาก​สัก​เท่าใด?</verse>
				<verse number="28">แต่​ขอ​พระองค์​ทรง​สดับ​ฟัง​คำ​อธิ​ฐาน​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, และ​คำร้องขอ​ทั้ง​หลาย​ของ​ข้าพ​เจ้า, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​สดับ​ฟัง​คำร้อง​และ​คำ​อ้อนวอน​ซึ่ง​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​ได้​อธิ​ฐาน​แก่​พระองค์​ใน​วันนี้:</verse>
				<verse number="29">เพื่อ​คลอง​พระเนตร​ของ​พระองค์​จะ​ทรง​เปิด​อยู่​เสมอ​ดู​โบสถ์​นี้​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน, คือ​ดู​สถานที่​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ตรัส​แล้ว​ว่า, นาม​ของ​เรา​จะ​อยู่​ที่​นั้น: เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​สดับ​ฟัง​คำ​อธิ​ฐาน, ซึ่ง​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​จะ​ขอ​ใน​ที่นี้.</verse>
				<verse number="30">ขอ​พระองค์​ได้​ทรง​สดับ​ฟัง​คำ​อธิ​ฐาน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, และ​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, เมื่อ​เขา​หัน​หน้า​ตรง​ต่อ​สถาน​นี้: ขอ​พระองค์​ได้​ทรง​สดับ​ฟัง​ใน​มหา​สวรรค์​ที่​สถิต​ของ​พระองค์: และ​เมื่อ​พระองค์​ได้​ทรง​สดับ​ฟัง​แล้ว, ขอ​ทรง​ยก​ความผิด​เสีย.</verse>
				<verse number="31">ถ้า​หนึ่ง​ผู้ใด​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​เพื่อนบ้าน​ของ​ตน, และ​มา​สาบาน​ตน​ต่อหน้า​พระ​แท่น​ของ​พระองค์​ใน​โบสถ์​นี้:</verse>
				<verse number="32">เมื่อนั้น​ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​ใน​มหา​สวรรค์, และ​ทรง​พิพากษา​ทาส​ของ​พระองค์, ปรับโทษ​แก่​ผู้​ที่​ชั่วร้าย, ให้​ผล​ชั่ว​ของ​เขา​ตกลง​บน​ศีรษะ​ของ​เขา; และ​ให้​ผู้​สัตย์​ซื่อ​พ้น​ไป​เสีย, จะ​ให้​เขา​เป็น​ไป​ตาม​ความ​สัตย​ซื่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​แห่ง​พระองค์​พ่ายแพ้​แก่​ข้าศึก​ศัตรู, เพราะ​เขา​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์, ถ้า​เขา​กลับ​มา​หา​พระองค์​อีก, และ​ยอมรับ​เอา​พระ​นาม​ของ​พระองค์, และ​จะ​อธิ​ฐาน​ขอ​แต่​พระองค์​ใน​โบสถ์​นี้:</verse>
				<verse number="34">แล้ว​ขอ​พระองค์​ได้​ทรง​สดับ​ฟัง​ใน​มหา​สวรรค์, และ​ยก​ความผิด​ของ​ยิศ​รา​เอล, พล​ไพร่​ของ​พระองค์, และ​นำ​เขา​สู่​แผ่น​ดิน​นั้น​อีก​ซึ่ง​พระองค์​โปรด​ประทาน​แก่​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​ท้อง​ฟ้า​ปิด; และ​ไม่​มี​ฝน, เพราะ​เหตุ​เขา​ได้​ผิด​ต่อ​พระองค์; ถ้า​เขา​จะ​อธิ​ฐาน​ตรง​ต่อ​สถานที่​นี้, ยอมรับ​พระ​นาม​ของ​พระองค์, และ​หันกลับ​จาก​การ​ผิด​ของ​เขา, เมื่อ​พระองค์​ได้​ลงโทษ​เขา:</verse>
				<verse number="36">เมื่อนั้น​ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​ใน​สวรรค์, ยก​ความผิด​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, และ​ยิศ​รา​เอล​ไพร่พล​ของ​พระองค์, เมื่อ​พระองค์​ได้​ทรง​สอน​ให้​เขา​รู้​หนทาง​ดี​นั้น​ซึ่ง​เขา​ควร​จะ​ได้​ประพฤติ, แล้ว​โปรด​บันดาล​ให้​ฝน​ตก​บน​แผ่น​ดิน​ของ​พระองค์, ซึ่ง​พระองค์​ได้​โปรด​ประทาน​แก่​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ให้​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="37">ถ้า​เกิด​กันดาร​อาหาร​ใน​แผ่น​ดิน, ถ้า​มี​โรคภัย, ข้าว​ลีบ, ข้าว​ตาย​ฝอย, ตัก​กะ​แตน, และ​ตัว​หนอน: ถ้า​ศัตรู​ตั้ง​ค่าย​ล้อมรอบ​บ้านเมือง; ใน​แผ่น​ดิน​มี​โรคภัย​ต่างๆ, หรือ​ความ​เจ็บไข้​ใดๆ,</verse>
				<verse number="38">ซึ่ง​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด, หรือ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล, ไพร่พล​ของ​พระองค์, ผู้​ซึ่ง​รู้ความ​ผิด​ใน​ใจ​ของ​ตนเอง, จะ​ชูมือ​ตรง​ต่อ​โบสถ์​นี้:</verse>
				<verse number="39">เมื่อนั้น​ขอ​พระองค์​โปรด​สดับ​ฟัง​ใน​มหา​สวรรค์​ที่​สถิต​ของ​พระองค์, และ​ยก​ความผิด​ให้แก่​ทุกคน​ตาม​ทาง​ของ​เขา, พระองค์​ทรง​ทราบ​ใจ​ของ​เขา; เพราะ​พระองค์​เดียว​รู้จัก​จิตต์​ใจ​ของ​มนุษย์​โลก​ทั้งปวง;</verse>
				<verse number="40">เพื่อ​เขา​จะ​ได้​กลัวเกรง​พระองค์​ตลอด​วัน​คืน​ทั้ง​หลาย​ที่​เขา​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​นี้, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ประทาน​แก่​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="41">อนึ่ง​ฉะ​เพาะ​แขกเมือง​ซึ่ง​ไม่​มี​ส่วน​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไพร่พล​ของ​พระองค์, แต่​ได้​มา​จาก​เมือง​ไกล​เพราะ​เห็นแก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์;</verse>
				<verse number="42">ด้วย​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้ยิน​ถึง​พระ​นาม​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​ของ​พระองค์, และ​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์, และ​พระ​พา​หา​ของ​พระองค์​อัน​ได้​ทรง​เหยียด​ออก​นั้น, เมื่อ​เขา​จะ​มา​อธิ​ฐาน​ตรง​ต่อ​โบสถ์​นี้;</verse>
				<verse number="43">ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​ใน​มหา​สวรรค์​ที่​สถิต​ของ​พระองค์, และ​ทรง​กระทำ​ตาม​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​แขกเมือง​นั้น​จะ​ได้​อธิ​ฐาน​ต่อ​พระองค์: เพื่อ​บรรดา​ประเทศ​ทั่ว​พิภพ​นี้​จะ​ได้​รู้จัก​พระ​นาม​ของ​พระองค์, จะ​กลัวเกรง​พระองค์, เหมือน​อย่าง​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์; เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ทราบ​ว่า​โบสถ์​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​สร้าง​นี้, ได้​ขนานนาม​ไว้​ใน​พระ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="44">ถ้า​ไพร่พล​ของ​พระองค์​จะ​ออก​สู้รบ​กับ​ศัตรู​ของ​ตน​ซึ่ง​ไหนๆ พระองค์​ก็​จะ​ทรง​ใช้​เขา, และ​เขา​จะ​อธิ​ฐาน​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรง​ต่อ​เมือง​นี้​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​เลือก​ไว้, และ​ยัง​โบสถ์​นี้​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​สร้าง​ไว้​แก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์:</verse>
				<verse number="45">เมื่อนั้น​ขอ​พระองค์​ได้​ทรง​สดับ​ฟัง​ใน​พระ​มหา​สวรรค์​ใน​คำ​อธิ​ฐาน​ร้องขอ​ของ​เขา, และ​ให้​เหตุการณ์​ของ​เขา​นั้น​ยั่งยืน</verse>
				<verse number="46">ถ้า​เขา​ทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์, เพราะ​ไม่​มี​ผู้ใด​ซึ่ง​ไม่​มี​ผิด​เลย, และ​พระองค์​จะ​ทรง​พิ​โรธ​แก่​เขา, และ​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​แก่​ศัตรู​ของ​เขา, ถึง​จะ​ถูก​กวาด​เอา​เขา​ไป​เป็น​ชะ​เลย ณ แผ่น​ดิน​ของ​ศัตรู​นั้น, ที่​ใกล้​หรือ​ไกล​ก็ดี,</verse>
				<verse number="47">ถ้า​เขา​จะ​เอาใจ​กลับ​มา​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​ที่​เขา​ต้อง​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น​แล้ว, และ​จะ​ตั้งใจ​เสีย​ใหม่, และ​อธิ​ฐาน​แก่​พระองค์​ใน​แผ่น​ดิน​แห่ง​คน​เหล่านั้น​ที่​ได้​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย, เขา​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​ผิด​แล้ว, ได้​คดโกง, ได้​ทำ​ชั่ว​ยิ่ง​นัก,</verse>
				<verse number="48">ถ้า​เขา​กลับ​มา​หา​พระองค์​โดย​สุดใจ​และ​สุด​จิตต์, ใน​แผ่น​ดิน​ศัตรู​ที่​เขา​ได้​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น, และ​จะ​อธิ​ฐาน​แก่​พระองค์​ตรง​ต่อ​แผ่น​ดิน​ของ​เขา, ซึ่ง​พระองค์​ได้​โปรด​ให้แก่​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, คือ​เมือง​นั้น​ซึ่ง​พระองค์ ได้​ทรง​เลือก​นั้น, และ​โบสถ์​นี้​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​สร้าง​เพื่อ​พระ​นาม​ของ​พระองค์:</verse>
				<verse number="49">เมื่อนั้น​ขอ​พระองค์​ได้​ทรง​สดับ​ใน​มหา​สวรรค์​แต่​ที่​สถิต​ของ​พระองค์​ฟัง​คำ​อธิ​ฐาน​ร้องขอ​ของ​เขา, และ​ให้​ข้อความ​เขา​ยั่งยืน,</verse>
				<verse number="50">และ​ยก​ความผิด​พล​ไพร่​ของ พระองค์​ซึ่ง​เขา​ได้​ผิด​ต่อ​พระองค์, และ​การ​ชั่ว​ทั้งสิ้น​ซึ่ง​เขา​ได้​ทำ​ต่อ​พระองค์, และ​ให้​เขา​มี​ความ​เมตตา​ต่อหน้า​ผู้​ที่​ได้​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เมตตา​คน​เหล่านั้น:</verse>
				<verse number="51">เพราะ​เขา​เป็น​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, และ​มรดก​ของ​พระองค์, ซึ่ง​พระองค์​ได้​นำ​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, คือ​ออก​จาก​ท่ามกลาง​เตา​เหล็ก​อัน​ร้อน.</verse>
				<verse number="52">เพื่อ​คลอง​พระเนตร​ของ​พระองค์​จะ​ทรง​ได้​เบิด​อยู่​แก่​คำ​อธิ​ฐาน​แห่ง​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, และ​แก่​คำ​ทูล​ร้องขอ​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, และ​สดับ​ฟัง​แต่​เขา​ทุกสิ่ง​ที่​เขา​ร้องทุกข์​ขอ​แต่​พระองค์.</verse>
				<verse number="53">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง แยก​เขา​ออก​จาก​ท่ามกลาง​คน​ทั้งปวง​ใน​พิภพ, จะ​เป็น​มรดก​ของ​พระองค์, ตาม​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​ตรัส​โดย​โม​เซ​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, เมื่อ​พระองค์​ทรง​นำ​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต</verse>
				<verse number="54">เมื่อ​ซะโล​โม​ทรง​จบ​คำ​อธิ​ฐาน​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ดังนี้​แล้ว, พระองค์​ก็​ทรง​ลุก​ขึ้น​จาก​ที่​หน้า​พระ​แท่น​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​จาก​ที่​คุกเข่า​ทรง​ชู​พระ​หัตถ์​ขึ้น​ต่อ​ฟ้า.</verse>
				<verse number="55">แล้ว​พระองค์​ก็​ทรง​ยืน​ขึ้น​อวยพร​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ที่​ชุมนุม​กัน​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​ว่า, จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="56">ผู้​ได้​ทรง​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​มี​ที่​หยุดพัก, ตาม​สรรพ​สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​แล้ว: ใน​สรรพ​สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​โดย​โม​เซ​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​มิได้​ขาด​สัก​คำ​เดียว​เลย.</verse>
				<verse number="57">ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​โปรด​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า, ดุจ​พระองค์​ได้​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​ข้าพ​เจ้า: ขอ​พระองค์​อย่า​ได้​ทิ้ง​พวก​ข้าพ​เจ้า​เลย:</verse>
				<verse number="58">เพื่อ​พระองค์​จะ​ทรง​ดัดแปลง​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​ถึง​พระองค์, และ​ให้​ประพฤติ​ตาม​ทาง​ทั้งปวง​ของ​พระองค์, และ​รักษา​ข้อ​พระ​บัญญัติ, ข้อกฎหมาย, และ​ข้อ​พิพากษา​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​รับสั่ง​แก่​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="59">ขอ​ให้​คำ​เหล่านี้​ของ​ข้าพ​เจ้า, ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​อธิ​ฐาน​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​ทรง​สถิต​อยู่​ใกล้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน. เพื่อ​พระองค์​จะ​ให้​ข้อความ​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, และ​ข้อความ​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ยั่งยืน​อยู่​ทุกเมื่อ​ตาม​ที่​จะ​ต้องประสงค์:</verse>
				<verse number="60">เพื่อ​บรรดา​ชนชาติ​ทั่ว​พิภพ​จะ​ได้​ทราบ​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า, และ​ไม่​มี​พระ​อื่น​เลย.</verse>
				<verse number="61">เหตุ​ฉะนี้​จง​ให้​ใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​สัตย์​ซื่อ​แท้, โดย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, จง​ประพฤติ​ตาม​ข้อกฎหมาย​แห่ง​พระองค์. และ​รักษา​ข้อ​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​เหมือน​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="62">แล้ว​กษัตริย์​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง, ได้​กระทำ​บูชายัญ​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="63">ซะโล​โม​ได้​ทรง​ถวาย​เครื่องบูชา​ความ​สุข​สำราญ, และ​เครื่องบูชา​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​ถวาย​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา​คือ, โค​สอง​หมื่น​สอง​พัน​ตัว, และ​แกะ​แสน​สอง​หมื่น​ตัว. กษัตริย์​และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้ง​หลาย​ได้​ฉลอง​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="64">ใน​วัน​นั้น​กษัตริย์​ได้​ทรง​ฉลอง​บริเวณ​กลาง​ซึ่ง​อยู่​หน้า​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา: ใน​ที่​นั้น​พระองค์​ได้​ถวาย​เครื่องบูชา​เพลิง, และ​เครื่องบูชา​แป้ง, และ​มัน​สัตว์​เครื่อง​ความ​สุข​สำราญ: ด้วยว่า​แท่น​ทองเหลือง​นั้น​ซึ่ง​อยู่​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​เล็ก​ไม่​พอ​ที่​จะ​รอง​เครื่องบูชา​เพลิง, และ​เครื่องบูชา​แป้ง, และ​มัน​สัตว์​เครื่องบูชา​ความ​สุข สำราญ.</verse>
				<verse number="65">ใน​เวลา​นั้น​ซะโล​โม​จึง​ได้​ทรง​ให้​มี​การ​เลี้ยง​กัน, และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​กับ​พระองค์​ก็​ประชุม​กัน​เป็น​การ​ประชุม​ใหญ่​มา​จาก​เขตต์​ที่​จะ​เข้า​ไป​ยัง​เมือง​ฮา​มาด​จนถึง​ลำธาร​แห่ง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย, ครบ​เจ็ด​วัน​ต่อ​อีก​เจ็ด​วัน, รวม​สิบ​สี่​วัน.</verse>
				<verse number="66">ใน​วันที่​แปด​พระองค์​ก็​ทรง​ให้​พล​ไพร่​ทั้งปวง​เลิก​กลับ​ไป: และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็ได้​ถวาย​ชัย​มงคล​แก่​กษัตริย์​, และ​ก็ได้​เข้า​ไป​ใน​ทับ​อาศัย​ของ​ตน​โดย​ใจ​รื่นเริง​ยินดี​เพราะ​ความ​เมตตากรุณา​ทั้งสิ้น​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​ดา​วิด​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, และ​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เมื่อ​ซะโล​โม​ได้​ทรง​สร้าง​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสร็จ​แล้ว, และ​ทรง​สร้าง​ราชวัง​แห่ง​กษัตริย์​สม​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์​ทั้งสิ้น,</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ปรากฏ​แก่​ซะโล​โม​ครั้ง​ที่​สอง, พระองค์​ได้​ทรง​ปรากฏ​แก่​ท่าน​ที่​ฆิบ​โอน​นั้น.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​ซะโล​โม​ว่า, “เรา​ได้ยิน​คำ​อธิ​ฐาน​และ​คำร้องขอ​ของ​เจ้า, ซึ่ง​เจ้า​ได้​กระทำ​ฉะ​เพาะ​เรา: และ​โบสถ์​นี้​ที่​เจ้า​ได้​สร้าง​ไว้​สำหรับ​นาม​ของ​เราๆ ก็ได้​รับ​การ​ฉลอง​ถวาย​นั้น​แล้ว, เพื่อ​จะ​ประดิษฐาน​ชื่อ​ของ​เรา​ไว้​ที่​นั้น​เป็นนิตย์; และ​นัยน์เนตร​และ​จิตต์​ใจ​ของ​เรา​จะ​สถิต​อยู่​ที่​นั้น​เป็น​นิจ​นิรันดร์.</verse>
				<verse number="4">ถ้า​เจ้า​จะ​ประพฤติ​ต่อ​เรา, เช่น​ดา​วิด​บิดา​ของ​เจ้า, ได้​ประพฤติ​โดย​ใจ​ซื่อสัตย์, และ​โดย​ชอบธรรม, ตาม​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​แก่​เจ้า, และ​ถ้า​จะ​รักษา​ข้อกฎหมาย​และ​ข้อ​พิพากษา​ของ​เรา​ไว้:</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เรา​จะ​ตั้ง​พระที่นั่ง​แห่ง​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า​ให้​ครอบครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็น​นิจ, ตาม​ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​ดา​วิด​บิดา​ของ​เจ้า​ว่า, ชาย​คน​หนึ่ง​จะ​มิได้​ขาด​จาก​เจ้า​บน​พระที่นั่ง​ของ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="6">แต่​ถ้า​เจ้า​จะ​หัน​ไป​ไม่​ประพฤติ​ตาม​เรา, เจ้า​หรือ​เชื้อ​วงศ์​ของ​เจ้า​ก็ดี, ไม่​รักษา​ข้อบัญญัติ, แล​ข้อกฎหมาย, ของ​เรา​ซึ่ง​เรา​ได้​ตั้ง​ไว้​ต่อหน้า​เจ้า, และ​จะ​ไป​ปรนนิบัติ​ไหว้​นมัสการ​พระ​อื่น:</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ตัด​พวก​ยิศ​รา​เอ​ลออ​ก​จาก​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​เรา​ได้​ให้แก่​เขา​แล้ว; และ​โบสถ์​นี้, ซึ่ง​เรา​ได้​รับ​การ​ฉลอง​ถวาย​สำหรับ​นาม​ของ​เราๆ จะ​ผลัก​ออก​จาก​คลอง​พระเนตร​ของ​เรา; และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​จะ​เป็น​ที่​เยาะเย้ย​และ​เป็น​ที่​ติเตียน​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งปวง:</verse>
				<verse number="8">ถึงแม้​โบสถ์​นี้​สูง​นัก​จน​ทุกๆ คน​ที่​เดิน​ไป​มา​จะ​ประหลาดใจ, เขา​ก็​จะ​เยาะเย้ย; และ​จะ​ถาม​ว่า​เป็น​เหตุไร, พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ได้​ทรง​กระทำ​ดังนี้​แก่​ประเทศ​และ​โบสถ์​นี้?</verse>
				<verse number="9">คน​ทั้ง​หลาย​จะ​ตอบ​ว่า, เพราะ​เหตุ​ว่า​เขา​ละทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา, ผู้​ได้​พา​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​ได้​ยึด​หน่วง​ถือ​นมัสการ​และ​ปรนนิบัติ​พระ​อื่น: เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​เหตุร้าย​เหล่านี้​เกิด​ขึ้น​แก่​เขา.​”</verse>
				<verse number="10">ซะโล​โม​ได้​ทรง​สร้าง​ตึก​สอง​หลัง​คือ, โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ราชวัง​แห่ง​กษัตริย์​ให้​สำเร็จ​ภายใน​ยี่​สิบ​ปี,</verse>
				<verse number="11">แล้ว​กษัตริย์​ซะโล​โม​ก็​ทรง​ยก​ยี่​สิบ​หัวเมือง​ใน​มณฑล​ฆาลิ​ลาย​ให้แก่​ฮี​ราม, เพราะว่า​ฮี​ราม​กษัตริย์​เมือง​ตุ​โร​ได้​จัดเตรียม​ไม้​สน​และ​ไม้​สน​หอม, และ​ทองคำ​ให้แก่​ซะโล​โม​ตาม​สรรพ​สิ่ง​ที่​พระองค์​ประสงค์.</verse>
				<verse number="12">ฮี​ราม​ก็​ออก​จาก​เมือง​ตุ​โร​เที่ยว​ชม​ดู​เมือง เหล่านั้น​ซึ่ง​ซะโล​โม​ได้​ประทาน​ให้แก่​ท่าน​แล้ว; ท่าน​มิได้​ทรง​ชอบ​เมือง​เหล่านั้น​เลย.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​จึง​ตรัส​ว่า, พระ​สหาย​เอ๋ย, เมือง​เหล่านี้​ซึ่ง​พระองค์​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า​นั้น​คือ​เมือง​อะไร​บ้าง? แล้ว​ท่าน​ก็​ขนาน​ชื่อ​เมือง​นั้น​ว่า​คา​บูล​จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="14">ฮี​ราม​ได้​สั่ง​ทองคำ​ร้อย​ยี่​สิบ​ต​ลัน​ถวาย​แก่​ซะโล​โม</verse>
				<verse number="15">เหตุ​ซึ่ง​กษัตริย์​ซะโล​โม​ทรง​ได้​มี​การ​เกณฑ์​ก็​เพื่อให้​สร้าง​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​พระราช​วัง​ของ​พระองค์, กับ​ป้อม​มิ​โล, และ​กำแพง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, เมือง​ฮา​โซ​ร, เมือง​มะคิโด, และ​เมือง​เฆเซ็ร;</verse>
				<verse number="16">ฟา​โร​กษัตริย์​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ได้​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ตีเมือง​เฆเซ็ร, และ​เผา​เมือง​เสีย​ด้วย​เพลิง, ประหาร​ชาว​คะ​นา​อัน​ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​นั้น, แล้ว​ได้​พระราชทาน​เมือง​นั้น​ให้แก่​ธิดา​ของ​ท่าน, คือ​พระ​ม​เห​ษี​ของ​ซะโล​โม.</verse>
				<verse number="17">ซะโล​โม​ก็ได้​ทรง​สร้าง​เมือง​เฆเซ็ร, เบ็ธโฮ​โร​น, และ​ภาค​ใต้​เมือง,</verse>
				<verse number="18">กับ​เมือง​บา​ลา​ธ, และ​ธัด​โม​ร​ซึ่ง​อยู่​ที่​ป่า​แผ่น​ดิน​นั้น,</verse>
				<verse number="19">และ​เมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​ซะโล​โม, สำหรับ​สะสม​ของ​ต่างๆ, และ​เมือง​สำหรับ​เก็บ​ราชรถ, และ​เมือง​สำหรับ​ทหารม้า, แล้ว​ซะโล​โม​จะ​ทรง​สร้าง​เมือง​อื่นๆ อีก​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​บน​ภูเขา​ละ​บา​โน​น, และ​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="20">คน​ทั้งปวง​ซึ่ง​เหลือ​จาก​ชาติ​อำ​โม​น, ชาติ​เฮ็ธ, ชาติ​ฟะ​รี​ซี, ชาติ​ฮีวี, และ​ชาติ​ยะ​-​บูศ​ทั้งปวง, ซึ่ง​มิได้​เป็น​ชาติ​ยิศ​รา​เอล,</verse>
				<verse number="21">ลูกหลาน​ของ​เขา​ซึ่ง​เหลือ​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทำลาย​เสียที​เดียว​ไม่​ได้, แต่​คน​เหล่านั้น​ซะโล​โม​ได้​ทรง​เกณฑ์​ให้​เป็น​ทาส​จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="22">แต่​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น​ซะโล​โม​มิได้​ทรง​ให้​เป็น​ทาส: แต่​เขา​เป็น​ทหาร, เป็น​ผู้​ปรนนิบัติ​พระองค์, เป็น​เจ้านาย, เป็น​นายทหาร, เป็น​ผู้​ขับ​ราชรถ, และ​เป็น​ทหารม้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="23">มี​เจ้าพนักงาน​ใหญ่​ซึ่ง​เป็น​ผู้ดู​แล​การงาน​ของ​กษัตริย์​ซะโล​โม​ห้า​ร้อย​ห้า​สิบ​คน, เป็น​ผู้​ได้​บังคับ​ดูแล​ซึ่ง​พล​ไพร่​ได้​กระทำ​นั้น</verse>
				<verse number="24">ราชธิดา​ของ​ฟา​โร​ขึ้น​มา​จาก​เมือง​ดา​วิด​อาศัย​ใน​วัง​ซึ่ง​ซะโล​โม​ได้​ทรง​สร้าง​สำหรับ​เธอ: และ​ซะโล​โม​ได้​ทรง​สร้าง​ป้อม​มิ​โล​ด้วย</verse>
				<verse number="25">ซะโล​โม​ได้​ทรง​ถวาย​เครื่องบูชา​เพลิง, และ​เครื่องบูชา​ความ​สุข​สำราญ, บน​แท่น​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​สร้าง​สำหรับ​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​พระองค์​ทรง​เผา​เครื่อง​หอม​บน​แท่น​ซึ่ง​อยู่​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​บี​ละ​สาม​ครั้ง. และ​ดังนั้น​พระองค์​จึง​ได้​ทรง​สร้าง​โบสถ์​จน​สำเร็จ</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​ซะโล​โม​ได้​ทรง​ต่อ​กำปั่น​เรือรบ​เป็น​อัน​มาก​ที่​เมือง​เอ็ศ​โยน​ฆาเบร, ซึ่ง​อยู่​ใกล้​เมือง​เอโลธ​ฝั่ง​ทะเลแดง, ใน​แผ่น​ดิน​อะ​โดม.</verse>
				<verse number="27">ฮี​ราม​ก็​ใช้​บ่าวไพร่​ของ​ท่าน​ไป​ใน​กำปั่น, คือ​ลูกเรือ​ของ​ท่าน​ที่​ชำนาญ​ใน​ทาง​ทะเล, ไป​ด้วย​กัน​กับ​บ่าวไพร่​ของ​กษัตริย์​ซะโล​โม.</verse>
				<verse number="28">เขา​ทั้ง​หลาย​แล่น​มา​ถึง​เมือง​โอ​พี​ร, และ​ได้​ทองคำ​จาก​เมือง​นั้น​สี่​ร้อย​ยี่​สิบ​ต​ลัน, (ประมาณ​ห้า โกฏิ​บาท) แล้ว​นำมา​ถวาย​กษัตริย์​ซะโล​โม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">เมื่อ​พระนาง​กษัตริย์​ประเทศ​ซะบา​ได้ยิน​กิตติศัพท์​แห่ง​ซะโล​โม​เนื่องด้วย​พระ​นาม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระนาง​จึง​เสด็จ​มา​เพื่อ​จะ​ทูลถาม​ทดลอง​พระ​สติปัญญา​ของ​พระองค์​ด้วย​คำ​ปริศนา​อัน​ลึกซึ้ง.</verse>
				<verse number="2">พระนาง​นั้น​เสด็จ​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​พร้อมด้วย​มี​ผู้​ตาม​เสด็จ​มา​เป็น​อัน​มาก, และ​มี​ฝูง​อูฐ​บรรทุก​เครื่อง​หอม, และ​ทองคำ​เป็น​อัน​มาก, และ​เพชรพลอย​อัน​ประเสริฐ: และ​เมื่อ​พระนาง​นั้น​ได้​เข้า​ไป​เฝ้า​ซะโล​โม, ก็​ทรง​สนทนา​กับ​พระนาง​โดย​ทุก​ประการ​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​พระทัย​ของ​เธอ.</verse>
				<verse number="3">พระนาง​ก็​ทรง​ถาม​ปริศนา​ประการ​ใด, กษัตริย์​ซะโล​โม​ก็​ทรง​แก้​ได้​ทั้งหมด: ไม่​มี​ข้อ​หนึ่ง​ข้อ​ใด​ที่​กษัตริย์​นั้น​ไม่​ทรง​ทราบ, และ​มิ​อาจ​ทรง​ตอบ​พระนาง​ได้.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระนาง​กษัตริย์​แห่ง​ประเทศ​ซะบา​ได้​เห็น​สติปัญญา​ทั้งหมด​ของ​ซะโล​โม, และ​ราชวัง​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​สร้าง,</verse>
				<verse number="5">ทรง​เห็น​เครื่อง​เสวย​ที่​โต๊ะ​ของ​พระองค์, ราช​บริพาร​และ​เหล่า​เสนาบดี​ของ​พระองค์, เครื่องแต่งกาย​ของ​ข้าราชการ, คน​เชิญ​เครื่อง​ของ​พระองค์, และ​ผู้​ที่​ตาม​เสด็จ​ไป​ยัง​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา; พระทัย​ของ​พระนาง​ก็​สลด​ลง​ทีเดียว.</verse>
				<verse number="6">พระนาง​ก็​ทูล​กษัตริย์​ว่า, จริง​ตาม​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​ใน​ประเทศ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ที่​เขา​กล่าว​ถึง​ราช​กิจ​และ​พระ​สติปัญญา​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">แต่​ข้าพ​เจ้า​หา​ได้​เชื่อ​ถ้อยคำ​นั้น​ไม่, จน​ข้าพ​เจ้า​ได้​มา​เห็นด้วย​จักษุ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอง: จึง​เห็น​ว่า​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​นั้น​มิได้​ถึง​ครึ่ง​พระ​สติปัญญา: และ​ความ​เจริญ​ของ​พระองค์​ก็​ยิ่ง​กว่า​กิตติศัพท์​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​นั้น.</verse>
				<verse number="8">ราษฎร​ของ​พระองค์​เป็นสุข​มาก, ราช​บริพาร​เหล่านี้​ซึ่ง​ยืน​อยู่​ใกล้ชิด​พระองค์​เสมอ, และ​ได้ยิน​พระ​สติปัญญา​ของ​พระองค์​ก็​เป็นสุข​สำราญ.</verse>
				<verse number="9">สาธุการ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พระองค์, ได้​ทรง​โปรดปราน​พระองค์, และ​ทรง​ตั้ง​พระองค์​ไว้​บน​พระที่นั่ง​แห่ง​ยิศ​รา​เอล: เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​รัก​ยิศ​รา​เอล​เป็น​นิจ, เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตั้ง​พระองค์​ไว้​เป็น​กษัตริย์​, เพื่อ​บำรุง​ความ​ยุ​ต​ติ​ธรรม​และ​ความ​ชอบธรรม​ไว้.</verse>
				<verse number="10">พระนาง​จึง​ทรง​ถวาย​ทองคำ​ร้อย​ยี่​สิบ​ต​ลัน, เครื่อง​หอม​เป็น​อัน​มาก, และ​เพ็ชร์​พลอย​อย่าง​ประเสริฐ​แก่​กษัตริย์​: ภายหลัง​นั้น​มิได้​มี​เครื่อง​หอม​มากมาย​เหมือน​อย่าง​ที่​พระนาง​กษัตริย์​ประเทศ​ซะบา​ได้​ถวาย​แก่​กษัตริย์​ซะโล​โม​นั้น​อีก​เลย</verse>
				<verse number="11">และ​หมู่​เรือ​กำปั่น​ของ​ฮี​ราม​ได้​นำ​ทองคำ, ไม้​จันทน์​แดง, และ​เพ็ชร์​พลอย​เป็น​อัน​มาก​มา​จาก​เมือง​โอ​พี​ร.</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​ได้​ทรง​ใช้​ไม้​จันทน์​แดง​นั้น​ทำ​เสา​สำหรับ​โบสถ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​สำหรับ​ทำ​ราชวัง​แห่ง​กษัตริย์​, กับ​ทั้ง​ทำ​กระจับปี่​และ​เครื่องดนตรี​สำหรับ​คน​ขับร้อง: ไม่​มี​ใคร​ได้​เห็น​ผู้ใด​เอา​ไม้​จันทน์​แดง​มา​มาก​เหมือน​อย่าง​นั้น​จนถึง​ทุกวันนี้​อีก​เลย</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​ซะโล​โม​ก็ได้​พระราชทาน​แก่​พระนาง​กษัตริย์​ประเทศ​ซะบา​ทุกสิ่ง​ตาม​พระ​ประสงค์​และ​นอก​จา​สิ่ง​ซึ่ง​พระนาง​ได้​ทูล​ขอ, ซะโลโม​ยัง​ได้​ประทาน​ให้​ตาม​พระทัย​ของ​พระองค์​เอง​ด้วย​และ​พระนาง​นั้น, กับ​ราช​บริพาร​ก็ได้​กลับ​ไป​ยัง​ประเทศ​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="14">น้ำหนัก​ทองคำ​ที่​ส่ง​มา​ยัง​ซะโล​โม​ใน​ปี​หนึ่ง​คิด​เป็น​หก​ร้อย​หก​สิบ​หก​ต​ลัน,</verse>
				<verse number="15">ยัง​มี​ทองคำ​อีก​ที่​พ่อค้า​ต่างๆ, และ​พ่อค้า​เครื่อง​หอม​กับ​กษัตริย์​ทั้งปวง​แห่ง​ประเทศ​อา​ระ​เบีย, และ​ผู้ว่าราชการ​แห่ง​เมือง​ต่างๆ ได้​นำมา.</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​ซะโล​โม​ได้​ทรง​กระทำ​โล่ห์​ด้วย​ทองคำ​ตีแผ่​ออก​สอง​ร้อย​แผ่น​ทำ​เป็น​โล่ห์: หนัก​โล่ห์​ละ​หก​ร้อย​เซ็ก​ไก​ละ, ราคา​ประมาณ​ร้อยชั่ง.</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระองค์​ก็​ทรง​ทำ​โล่ห์​อีก​ด้วย​ทองคำ​แผ่​ออก​สาม​ร้อย​แผ่น, หนัก​แผ่น​ละ​สาม​ร้อย​เซ็ก​ไก​ละ: แล้ว​เก็บ​โล่ห์​เหล่านั้น​ไว้​ใน​วัง​ที่​ภูเขา​ละ​บา​โน​น.</verse>
				<verse number="18">อนึ่ง​กษัตริย์​ได้​ทรง​ทำ​พระที่นั่ง​ใหญ่​ด้วย​งา, ประดับ​ด้วย​ทองคำ​งาม​ยิ่ง​นัก</verse>
				<verse number="19">พระที่นั่ง​นั้น​มี​บันได​หก​คั่น, มี​พนัก​ข้างหลัง​และ​มี​พนัก​ข้างๆ ทั้ง​สอง​ข้าง, และ​มี​รูป​สิงห์โต​สอง​รูป​ตั้ง​ไว้​ริม​พนัก​ข้าง​ละ​รูป,</verse>
				<verse number="20">และ​มี​รูป​สิงห์โต​สอง​รูป​ตั้ง​ไว้​บน​ริม​บันได​หก​คั่น, ข้าง​ละ​หก​รูป: ไม่​เคย​มี​เช่นนั้น​ใน​ประเทศ​ใดๆ เลย.</verse>
				<verse number="21">เครื่อง​ภาชนะ​ดื่ม​ของ​กษัตริย์​ซะโลใม​ทั้งสิ้น​นั้น​ทำ​ด้วย​ทองคำ, และ​เครื่อง​ภาชนะ​ใช้​ส​รอย​ใน​วัง​ที่​ป่า​ละ​บา​โน​น​ก็​เป็น​ทองคำ​บริสุทธิ์​ล้วน, มิได้​ทำ​ด้วย​เงิน​เลย: เมื่อ​ซะโล​โม​เสวย​ราชย์​นั้น​เงิน​ไม่สู้​จะ​มี​ค่า​นัก.</verse>
				<verse number="22">ด้วย​กษัตริย์​ทรง​มี​กำปั่น​ที่​ทะเล​คือ​กำปั่น​เมือง​ธารา​ซิ​ศ​กับ​กำปั่น​ของ​ฮี​ราม: หมู่​กำปั่น​เมือง​ธารา​ซิ​ศ​เหล่านั้น​กลับ​เอา​ทองคำ, เงิน, งาช้าง, ชะนี, และ​นกยูง​มา​สาม​ปี​ครั้ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์​ซะโล​โม​จึง​ทรง​มี​ทรัพย์​สมบัติ​และ​พระ​สติปัญญา​ยิ่ง​กว่า​กษัตริย์​ทั้งปวง​ทั่ว​โลก.</verse>
				<verse number="24">ประชาชน​ทั่ว​โลก​ก็​มา​เฝ้า​กษัตริย์​ซะโล​โม​เพื่อ​จะ​ฟัง​พระ​สติปัญญา​ของ​พระองค์, ซึ่ง​พระเจ้า​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​มี​ใน​พระทัย​ของ​พระองค์​นั้น.</verse>
				<verse number="25">คน​เหล่านั้น​ทุกคน​ก็​นำ​สิ่งของ​มา​ถวาย, คือ​ภาชนะ​เงิน, ภาชนะ​ทอง, เสื้อผ้า, เครื่อง​อาวุธ, เครื่อง​หอม, ม้า​และ​ลา​ทุกๆ ปี​ตาม​กำหนด.</verse>
				<verse number="26">ซะโล​โม​ได้​ทรง​สะสม​รถ, ทหารม้า; และ​พระองค์​ทรง​มี​รถ​รบ​พัน​สี่​ร้อย​เล่ม, และ​ทหารม้า​หมื่น​สอง​พัน, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​รวบรวม​ไว้​ใน​เมือง​ต่างๆ นั้น, มี​รถ​รบ​สำหรับ​กษัตริย์​ด้วย​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​เงิน​หา​ง่าย​ดุจ​หิน​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​ต้นสน​หา​ง่าย​เหมือน​อย่าง​ต้น​ซิ​กะ​โม​ร, ซึ่ง​อยู่​ใน​หว่าง​เขา​เพราะ​มี​มากมาย​นัก.</verse>
				<verse number="28">ซะโล​โม​ได้​ม้า​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, โดย​พวก​พ่อค้า​ของ​กษัตริย์​ได้​นำมา​เป็น​ฝูงๆ ตาม​ราคา​ต่าง​กัน.</verse>
				<verse number="29">รถ​เล่ม​หนึ่ง​ซื้อ​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​เป็น​เงิน​หก​ร้อย​เซ็ก​ไก​ละ, บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​ชาว​เฮ็ธ, และ​กษัตริย์​ประเทศ​ซุเรีย, ได้​ทรง​ใช้​ซื้อ​รถ​และ​ม้า​ตาม​ราคา​นั้น​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">กษัตริย์​ซะโล​โม​ได้​ทรง​รัก​หญิง​ต่าง​ประเทศ​มาก, นอกจาก​ราชธิดา​ของ​ฟา​โร​นั้น, คือ​หญิง​ชาติ​โม​อาบ, ชาติ​อำ​โม​น, ชาติ​อะ​โดม, ชาติ​ซี​โดน​และ​ชาติ​เฮ็ธ.</verse>
				<verse number="2">แต่​ประเทศ​เหล่านั้น​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กำชับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​เข้า​ไป​ยัง​หมู่​เขา, หรือ​อย่า​ให้​เขา​มา​ยัง​หมู่​เจ้า: เพราะ​เขา​จะ​หวน​ใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​หลง​ปฏิบัติ​พระ​ของ​เขา: ซะโลโม​ก็ได้​ผูกพัน​กับ​หญิง​เหล่านั้น​ด้วย​ความ​รัก.</verse>
				<verse number="3">พระองค์​มี​นางห้าม​เจ็ด​ร้อย​คน, เป็น​เชื้อ​กษัตริย์​, และ​นางห้าม​ธรรมดา​สาม​ร้อย​คน: นางห้าม​เหล่านั้น​ก็​ทำ​ให้​พระทัย​ของ​พระองค์​หลง​ไป.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ซะโล​โม​ทรง​พระ​ชรา​แล้ว, เหล่า​นางห้าม​ก็​ทำ​ให้​พระทัย​ของ​พระองค์​หลง​ปฏิบัติ​พระ​อื่น: และ​พระทัย​ของ​ท่าน​หา​ดี​รอบคอบ​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พระองค์, เหมือน​อย่าง​พระทัย​ของ​ดา​วิด​พระราช​บิดา​ไม่.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ซะโล​โม​ได้​หลง​ปฎิบัติอัศธา​โร​ธ​พระ​ของ​หญิง​ชาติ​ซี​โดน​และ​โม​เล็ค​พระ​ของ​ชาติ​อำ​โม​น, ซึ่ง​เป็น​พระ​อัน​น่าเกลียด​ชัง.</verse>
				<verse number="6">ซะโล​โม​ได้​กระทำ​การ​ลามก​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ไม่​ได้​ประพฤติ​ตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​ดี​ถี่ถ้วน​ดุจ​ดา​วิด​ราช​บิดา.</verse>
				<verse number="7">ซะโล​โม​ได้​สร้าง​แท่น​บน​ที่​สูง, บน​ภูเขา​ซึ่ง​อยู่​ข้างหน้า​ยะ​รู​ซา​เลม​สำหรับ​คี​โม​ศพ​ระ​ของ​ชาติ​โม​อาบ; ซึ่ง​เป็น​ที่​น่าเกลียด​ชัง, และ​สร้าง​แท่น​สำหรับ​โม​เล็ค, พระ​ของ​ชาติ​อำ​โม​น, ซึ่ง​เป็น​ที่​เกลียดชัง​นัก.</verse>
				<verse number="8">และ​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ดังนั้น​สำหรับ​นางห้าม​ชาว​ต่าง​ประเทศ​ทั้งปวง​ของ​พระองค์, ซึ่ง​ต่าง​ก็ได้​เฝ้า​เครื่อง​หอม​และ​เครื่องบูชา​แก่​เหล่า​พระ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กริ้ว​แก่​กษัตริย์​ซะโล​โม, เพราะ​พระทัย​ของ​พระองค์​หันกลับ​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ยิศ​รา​เอล, ผู้​ได้​ทรง​ปรากฏ​แก่​พระองค์​สอง​ครั้ง​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">และ​ได้​ทรง​สั่ง​พระองค์​ว่าด้วย​การ​นี้, คือ​ห้าม​ไม่​ให้​พระองค์​ปฏิบัติ​ตาม​พระ​อื่น: แต่​พระองค์​ไม่​ได้​รักษา​คำสั่ง​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ซะโล​โม​ว่า, “เพราะ​เหตุ​เจ้า​ได้​กระทำ​การ​นี้, มิได้​รักษา​คำสัญญา​ไมตรี​และ​ข้อกฎหมาย​ของ​เรา, ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​แก่​เจ้า, เรา​จะ​คืน​แผ่น​ดิน​จาก​เจ้า​เป็นแน่, และ​จะ​ให้แก่​ทาส​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">แต่​เรา​จะ​ไม่​กระทำ​การ​นั้น​ใน​เวลา​ที่​เจ้า​มี​ชีวิต​อยู่​เพราะ​เห็นแก่​ดา​วิด​บิดา​ของ​เจ้า: แต่​เรา​จะ​คืน​แผ่น​ดิน​จาก​มือ​บุตร​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">แต่ว่า​จะ​ไม่​คืน​แผ่น​ดิน​ทั้งหมด; แต่​จะ​ให้​ตระกูล​หนึ่ง​แก่​บุตร​ของ​เจ้า​เพราะ​เห็นแก่​ดา​วิด​ผู้​ทาส​ของ​เรา, และ​เพราะ​เห็นแก่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ซึ่ง​เรา​ได้​เลือก​ไว้​แล้ว.”</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ปลุกใจ​ผู้​หนึ่ง​ให้​เป็น​ศัตรู​แก่​ซะโล​โม, คือ​ฮะ​ดัด​ชาติ​อะ​โดม: ท่าน​เป็น​เชื้อ​วงศ์​กษัตริย์​ใน​ประเทศ​อะ​โดม.</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เมื่อ​ดา​วิด​ได้​อยู่​ใน​ประเทศ​อะ​โดม, และ​โย​อาบ​แม่ทัพ​ได้​ขึ้น​ไป​ฝังศพ​คน​ที่​ตาย​ใน​การ​สงคราม, ภายหลัง​ท่าน​ได้​ฆ่า​ผู้ชาย​ตาย​ทั้งหมด​ใน​ประเทศ​อะ​โดม;</verse>
				<verse number="16">เพราะ​โย​อาบ​ได้​พัก​อยู่​ที่​นั้น​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งหมด​หก​เดือน, ท่าน​จึง​ได้​ฆ่า​ผู้ชาย​ทุกคน​ใน​ประเทศ​อะ​โดม:</verse>
				<verse number="17">แต่​ฮะ​ดัด​ได้​หนี​ไป​กับ​ด้วย​ชาติ​อะ​โดม​บาง​คน​ที่​เป็น​ทาส​ของ​บิดา​ท่าน, และ​เข้า​ไป​อาศัย​อยู่ ณ ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, เวลา​นั้น​ฮะ​ดัด​ยัง​เป็น​เด็ก​อยู่.</verse>
				<verse number="18">เขา​เหล่านั้น​ก็ได้​ออก​จาก​เมือง​มิด​ยาน​ไป​เมือง​พา​ราน: แล้ว​นำ​คน​ออก​จาก​พา​ราน, และ​เข้า​ไป​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​เข้าเฝ้า​กษัตริย์​พา​โรๆ ก็​ประทาน​ให้​ฮะ​ดัด​มี​วัง​อาศัย, และ​รับสั่ง​ให้​ประทาน​สะเบียง​อาหาร​และ​ไร่นา​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">ฮะ​ดัด​นั้น​ที​ความ​ชอบ​ใน​พระเนตร​ของ​ฟา​โร​และ​ฟา​โร​จึง​ได้​ทรง​ประทาน​น้องสาว​ของ​พระ​ม​เห​ษี​ของ​พระองค์​ให้, คือ​พระ​น้อง​นาง​ธาฟะเน​ศพ​ระ​ม​เห​ษี​นั้น.</verse>
				<verse number="20">และ​พระ​น้อง​นาง​ของ​ธาฟะเนศ​ก็​มี​บุตรชาย​ให้​นาม​ว่า​ฆะนุบัธ, บุตรชาย​นั้น​ธาฟะเนศ​ให้​หย่านม​ใน​วัง​ของ​ฟา​โร: และ​ฆะนุบัธ​นั้น​ก็​อยู่​กับ​ราช​โอรส​ของ​ฟา​โร.</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ฮะ​ดัด​ได้ยิน​ข่าวในประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ว่า, ดาวิด​ได้​ล่วงลับ​ตาม​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​ท่าน​แล้ว, และ​โย​อาบ​แม่ทัพ​ก็​ตาย​เสียแล้ว, ฮะ​ดัด​จึง​ทูล​แก่​ฟา​โร​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ขอ​กราบ​ทูล​ลา, เพื่อ​จะ​ได้​ไป​ยัง​เมือง​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอง.</verse>
				<verse number="22">ฟา​โร​จึง​ตรัส​แก่​เธอ​ว่า, เธอ​จะ​ลา​ไป​เมือง​ของ​เธอ​เพราะ​ขัดสน​หรือ? และ​เธอ​ทูล​ว่า​ไม่​ขัดสน​สิ่งใด: แต่ทว่า​ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​กราบ​ทูล​ลา​ไป​เถิด</verse>
				<verse number="23">พระเจ้า​ได้​ทรง​ปลุกใจ​ศัตรู​อีก​คน​หนึ่ง, คือ​ระ​โซน​บุตร​เอล​ยา​ดา, เป็น​ผู้​ที่​ได้​หนี​จาก​ฮะ​ดัด​เอเซ็​ร​กษัตริย์​โซ​บา​เจ้านาย​ของ​เขา:</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ดา​วิด​ได้​ตี​ประหาร​ชาว​โซ​บา, คน​นั้น​ก็ได้​รวบรวม​ทหาร​ไว้​ได้​บ้าง, และ​ตั้ง​ตัว​เป็น​นายทหาร, เขา​พา​กัน​อาศัย ณ เมือง​ดาเมเซ็ค, และ​ได้​ครอบครอง​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="25">นอกจาก​เหตุร้าย​นั้น​ซึ่ง​ฮะ​ดัด​ได้​กระทำ: ระ​โซน​ก็​เป็น​ศัตรู​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ตลอด​พระชนม์​มา​ยุ​แห่ง​ซะโล​โม, ท่าน​ได้​เกลียด​พวก​ยิศ​รา​เอล, และ​ได้​ครอบครอง​ประเทศ​ซุเรีย</verse>
				<verse number="26">และ​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​นะ​บาต, ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม​ชาวเมือง​ซะเรดา, เป็น​ข้าราชการ​ของ​ซะโล​โม, มารดา​เป็น​ม่าย​ชื่อ​ซะ​รู​ยา, เขา​ได้​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​ด้วย.</verse>
				<verse number="27">เหตุ​ซึ่ง​เขา​ได้​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​นั้น​คือ: ซะโลโม​ได้​ทรง​สร้าง​ป้อม​มิ​โล, และ​ได้​ซ่อมแปลง​กำแพง​ใน​เมือง​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="28">ยา​รา​บะ​อา​ม​เป็น​คน​กล้าหาญ​มี​กำลัง​มาก: ซะโลโม​ก็​ทรง​เห็น​ว่า​เป็น​คน​หนุ่ม​และ​เป็น​คน​ขยัน, พระองค์​ก็​ทรง​ตั้ง​เขา​ไว้​ให้​ดูแล​การงาน​ทั้งหมด​แห่ง​ตระกูล​โย​เซฟ.</verse>
				<verse number="29">อยู่​มา​เมื่อ​ยา​รา​บะ​อา​มอ​อก​ไป​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​อะฮี​ยา​ผู้ทำ​นาย​เจ้าเมือง​ซี​โล​พบ​เขา​กลาง​ทาง, และ​เขา​ได้​แต่งตัว​ด้วย​เสื้อผ้า​ใหม่; และ​เขา​ทั้ง​สอง​อยู่​ด้วย​กัน​ใน​ทุ่งนา:</verse>
				<verse number="30">และ​อะฮี​ยาก​จับ​เสื้อ​ใหม่​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม​และ​ฉีก​เป็น​สิบ​สอง​ท่อน:</verse>
				<verse number="31">กล่าว​แก่​ยา​รา​บะ​อา​ม​ว่า, ท่าน​จง​เอา​สิบ​ท่อน: เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “นี่​แน่ะ, เรา​จะ​คืน​แผ่น​ดิน​จาก​หัตถ์​ซะโล​โม, และ​จะ​ให้แก่​เจ้า​สิบ​ตระกูล:</verse>
				<verse number="32">ซะโล​โม​ยัง​จะ​ทรง​มีแต่​ตระกูล​เดียว, เพราะ​เรา​เห็นแก่​ดา​วิด​ผู้​ทาส​ของ​เรา, และ​เพราะ​เห็นแก่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, เมือง​ซึ่ง​เรา​เลือก​ออก​จาก​ตระกูล​ทั้งหมด​แห่ง​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="33">เพราะ​เขา​เหล่านั้น​ได้​ละทิ้ง​เรา​เสียแล้ว, และ​ได้​ไหว้​นมัสการ​อัศธา​โร​ธ​พระ​หญิง​แห่ง​ชาว​ซี​โดน, และ​คี​โม​ศพ​ระ​แห่งชาติ​โม​อาบ, และ​โม​เล็ค​พระ​แห่งชาติ​อำ​โม​น, และ​เขา​เหล่านั้น​หา​ได้​ประพฤติ​ตาม​ทาง​ของ​เรา​ไม่, มิได้​ทำ​ซึ่ง​เป็น​ที่​ชอบธรรม​ใน คลอง​พระเนตร​แห่ง​เรา, และ​มิได้​รักษา​ข้อกฎหมาย, และ​ข้อ​พิพากษา​ของ​เรา, เหมือน​อย่าง​ดา​วิด​บิดา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="34">แต่ เรา​จะ​คืน​เอา​แผ่น​ดิน​ทั้งสิ้น​ออก​จาก​มือ​ท่าน: แต่​จะ​ให้​ท่าน​เป็น​เจ้า​ตลอดชีวิต​ของ​ท่าน, เพราะ​เรา​เห็นแก่​ดา​วิด​ผู้​ทาส​ของ​เรา, ผู้​ที่​เรา​ได้​เลือก​ไว้​เพราะ​ท่าน​ได้​รักษา​ข้อบัญญัติ​และ​ข้อกฎหมาย​ของ​เรา:</verse>
				<verse number="35">แต่​เรา​จะ​คืน​เอา​แผ่น​ดิน​นั้น​ออก​จาก​มือ​บุตร​ของ​ซะโล​โม, และ​จะ​ให้แก่​เจ้า​สิบ​ตระกูล.</verse>
				<verse number="36">และ​เรา​จะ​ให้แก่​บุตร​แห่ง​ซะโล​โม​ตระกูล​เดียว, เพื่อ​ดา​วิด ผู้​ทาส​ของ​เรา​จะ​มี​แสง​ตะเกียง​เสมอ​ฉะ​เพาะ​เรา​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, คือ​เมือง​ซึ่ง​เรา​ได้​เลือก​ไว้, เพื่อ​จะ​ประดิษฐาน​นาม​ของ​เรา​ไว้​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="37">และ​เรา​จะ​รับ​เจ้า, และ​เจ้า​จะ​ครอบครอง​ตาม​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​ใจ​ของ​เจ้า​ประสงค์, และ​เจ้า​จะ​เป็น​กษัตริย์​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="38">ถ้า​เจ้า​จะ​เชื่อฟัง​ทุกสิ่ง​ซึ่ง​เรา​สั่ง, จะ​ประพฤติ​ตาม​ทาง​ของ​เรา, และ​จะ​กระทำ​ตาม​สัตย์​ซื่อ​ใน​คลอง​พระเนตร​ของ​เรา, และ​รักษา​ข้อกฎหมาย​และ​ข้อบัญญัติ​ของ​เรา, เหมือน​อย่าง​ดา​วิด​ผู้​ทาส​ของ​เรา​ได้​กระทำ; เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า, และ​จะ​ตั้ง​เชื้อ​วงศ์​ของ​เจ้า​ขึ้น​เป็นแน่, เหมือน​เรา​ได้​ตั​งเชื้อ​วงศ์​ของ​ดา​วิด, และ​มอบ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​เจ้า.</verse>
				<verse number="39">เรา​จะ​ทรมาน​เชื้อ​วงศ์​ของ​ดา​วิด, แต่​จะ​ไม่​ทรมาน​เป็น​นิจ.​”</verse>
				<verse number="40">เหตุ​ฉะนั้น​ซะโล​โม​ได้​แสวงหา​ช่อง​ที่​จะ​ฆ่า​ยา​รา​บะ​อา​ม. ยา​รา​บะ​อา​ม​ได้​ลุก​ขึ้น​หนี​เข้า​ไป​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ไป​ยัง​ซี​ซัก​กษัตริย์​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​ได้​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​จนถึง​ซะโล​โม​ได้​สิ้นพระชนม์​แล้ว</verse>
				<verse number="41">กิจการ​อื่นๆ ของ​ซะโล​โม, สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ, และ​พระ​สติปัญญา​ของ​พระองค์, ก็​จารึก​ไว้​ใน​กิจการ ของ​ซะโล​โม​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="42">รวม​เวลา​ซึ่ง​ซะโล​โม​ได้​ทรง​ครอบครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ใน​ยะ​รู​ซา​เลม​นับ​ได้​สี่​สิบ​ปี.</verse>
				<verse number="43">และ​ซะโล​โม​ก็ได้​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​พระองค์, แล้ว​เขา​ก็​ฝัง​พระ​ศพ​ไว้​ใน​เมือง​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​พระองค์: ระ​ฮับ​อา​ม​ราชบุตร​ของ​พระองค์​ก็ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ระ​ฮับ​อา​ม​ก็​ไป​เมือง​เซ​เค็ม: ด้วย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ประชุม​กัน ณ เมือง​เซ​เค็ม​เพื่อ​จะ​ตั้ง​ท่าน​ไว้​เป็น​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​นะ​บาต​ยัง​อยู่​ได้ยิน​เหตุการณ์​นั้น, เพราะ​ยา​รา​บะ​อา​ม​ซึ่ง​หนี​จาก​กษัตริย์​ซะโล​โม​ยัง​อาศัย​อยู่ ณ ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต;</verse>
				<verse number="3">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​ให้​เรียก​ท่าน​มา ยา​รา​บะ​อา​ม​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ก็​มา​เฝ้า​ระ​ฮับ​อา​ม​ทูล​ว่า,</verse>
				<verse number="4">พระราช​บิดา​ของ​พระองค์​ได้​กระทำ​แอก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​หนัก​นัก: บัดนี้​ขอ​พระองค์​โปรด​ให้การ​หนัก​ของ​พระราช​บิดา, และ​แอก​หนัก​ซึ่ง​พระราช​บิดา​ได้​วาง​บน​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น​ให้​เบา​ขึ้น, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​ปรนนิบัติ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">ระ​ฮับ​อา​ม​ตรัส​ว่า​จง​ไป​เถิด​อีก​สาม​วัน​จง​กลับ​มา​เฝ้า​อีก. แล้ว​คน​ทั้งปวง​ก็​ทูล​ลา​ไป</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​ระ​ฮับ​อา​ม​ก็​ปรึกษา​กับ​ผู้เฒ่า, ซึ่ง​เคย​เฝ้า​ซะโล​โม​ราช​บิดา​เมื่อ​ยัง​ทรง​พระชนม์​อยู่​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​แนะนำ​ให้​เรา​ตอบ​คน​ทั้งปวง​นี้​อย่างไร?</verse>
				<verse number="7">คน​เหล่านั้น​จึง​ทูล​ว่า, วันนี้​ถ้า​พระองค์​จะ​ปรนนิบัติ​ตามใจ​ราษฎร​ทั้ง​หลาย​และ​จะ​ผ่อนปรน​เอาใจ​เขา, และ​ตอบ​เขา​ด้วย​ถ้อยคำ​อัน​อ่อนหวาน, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ทาส​ของ​พระองค์​เป็น​นิจ.</verse>
				<verse number="8">แต่​ระ​ฮับ​อา​มหา​ได้​รับคำ​แนะนำ​ของ​ผู้เฒ่า​เหล่านั้น​ไม่, จึง​ไป​ปรึกษา​กับ​คน​หนุ่มๆ ที่​รุ่น​เดียวกัน​กับ​พระองค์, และ​ยืน​อยู่​ฉะ​เพาะ​พระองค์;</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ตรัส​ถาม​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ท่าน​จะ​แนะนำ​เรา​ให้​ตอบ​อย่างไร​แก่​คน​เหล่านี้, ผู้​ได้​มา​ทูล​ว่า, ขอ​ให้​แอก​ซึ่ง​ราช​บิดา​ของ​พระองค์​ได้​วาง​บน​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​เบา​ขึ้น?</verse>
				<verse number="10">ส่วน​คน​หนุ่ม​ผู้​วัฒนา​ขึ้น​กับ​พระองค์​ทูล​ว่า, พระองค์​จง​ตรัส​แก่​ราษฎร​ทั้งปวง​ผู้​ได้​ทูล​ว่า,ราช​บิดา​ของ​พระองค์​ได้​ให้​แอก​ของ​ข้าพ​เจ้า​หนัก, ขอ​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​เบา​ขึ้น; พระองค์​จง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นิ้วก้อย​ของ​เรา​ก็​โต​กว่า​บั้นเอว​พระราช​บิดา​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="11">และ​ซึ่ง​พระราช​บิดา​ของ​เรา​ได้​วาง​แอก​หนัก​บน​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เรา​จะ​ให้​เพิ่มเติม​บน​แอก​ของ​เจ้า​หนัก​ทวี​ขึ้น​อีก: และ​ซึ่ง​พระราช​บิดา​ของ​เรา​ได้​โบย​ตี​เจ้า​ด้วย​ไม้เรียว, เรา​จะ​โบย​ตี​เจ้า​ด้วย​แมลง​ป่อง</verse>
				<verse number="12">ยา​รา​บะ​อา​ม​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ก็​มา​เฝ้า​ระ​ฮับ​อา​ม ณ วันที่​สาม, ตาม​ที่​กษัตริย์​ได้​ทรง​รับสั่ง​นัด​ไว้​ว่า, จง​กลับ​มา​หา​เรา​อีก​ใน​วันที่​สาม​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​กษัตริย์​ได้​ทรง​ละทิ้ง​คำแนะนำ​ของ​ผู้เฒ่า​ซึ่ง​เขา​ทูล​แนะนำ​พระองค์​ไว้, และ​ได้ ตอบ​พวก​นั้น​ด้วย​คำ​หยาบคาย;</verse>
				<verse number="14">ตรัส​แก่​เขา​ตาม​คำแนะนำ​ของ​คน​หนุ่มๆ นั้น​ว่า, พระราช​บิดา​ของ​เรา​ได้​กระทำ​ให้​แอก​ของ​พวก​เจ้า​หนัก​ไป: แต่​เรา​จะ​เพิ่ม​ให้​แอก​ของ​เจ้า​หนัก​ขึ้น​อีก, พระราช​บิดา​ของ​เรา​ได้​โบย​ตี​เจ้า​ด้วย​ไม้เรียว, แต่​เรา จะ​โบย​ตี​เจ้า​ด้วย​แมลง​ป่อง.</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​หา​ได้​ทรง​เชื่อฟัง​ฝูง​คน​เหล่านี้​ไม่; เพราะ​เหตุการณ์​นั้น​เป็น​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพื่อ​จะ​ได้​ให้​คำ​ตรัส​ของ​พระองค์​สำเร็จ, ซึ่ง​พระองค์​ตรัส​โดย​อะฮี​ยา​ชาว​ซี​โล​และ​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​นะ​บาต</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​เห็น​แล้ว​ว่า​กษัตริย์​หา​ได้​ทรง​ฟัง​คำร้อง​ทุกข์​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ไม่, จึง​กราบ​ทูล​ตอบ​กษัตริย์​ว่า, พวกเรา​มี​อะไร​เกี่ยว​ข้อง​กับ​ดา​วิด​เล่า? เรา​ไม่​มี​ผลประโยชน์​อะไร​ใน​บุตร​ยิซัย: โอ้​ยิศ​รา​เอล, จง​ไป​ยัง​ทัพ​อาศัย​เถิด: ดาวิด​จง​ดูแล​เชื้อ​วงศ์​ของ​ตัวเอง​เถิด. พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น​ต่าง​คน​ก็​ต่าง​ไป​ยัง​ทัพ​อาศัย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="17">แต่​ส่วน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ซึ่ง​อาศัย​ใน​หัวเมือง​แห่ง​ตระกูล​ยูดา, ระ​ฮับ​อา​ม​ยัง​ได้​ครอบครอง​เขา​อยู่.</verse>
				<verse number="18">คราว​นั้น​กษัตริย์​ระ​ฮับ​อา​ม​ได้​ทรง​ใช้​ให้​อะโด​ราม​เจ้าพนักงาน​เกณฑ์​พล​โยธา​ไป​หา​เขา, และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​ตาย. กษัตริย์​ระ​ฮับ​อา​ม​ก็ได้​เสด็จ​ขึ้น​ราชรถ​รีบ​หนี​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​โดยเร็ว.</verse>
				<verse number="19">พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​ได้​กบ​ฎ​ต่อ​ราชวงศ์​ของ​ดา​วิด​ถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ได้ยิน​ว่า​ยา​รา​บะ​อา​ม​ได้​กลับ​มา​แล้ว, เขา​ก็​ใช้​ให้​ไป​เชิญ​ท่าน​มา​ยัง​ที่ประชุม, แล้ว​ก็​ตั้ง​ท่าน​ไว้​เป็น​กษัตริย์ ครอบครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง: ไม่​มี​ผู้ติดตาม​ราชวงศ์​ของ​ดา​วิด, เว้นแต่​ตระกูล​ยูดา​ตระกูล​เดียว​เท่านั้น</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ระ​ฮับ​อา​ม​มา​ถึง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ได้​เรียกประชุม​ตระกูล​ยูดา​ทั้งหมด​กับ​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, เลือก​ชายฉกรรจ์​เป็น​นักรบ​ได้​แสน​แปด​หมื่น​คน, เพื่อ​จะ​ยก​ไป​สู้รบ​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล, เพื่อ​จะ​ชิง​เอา​แผ่น​ดิน​กลับคืน​มา​อีก, เพื่อ​ถวาย​แก่​ระ​ฮับ​อา​ม​ราชบุตร​ซะโล​โม.</verse>
				<verse number="22">แต่​คำ​แห่ง​พระเจ้า​มา​ยัง​ซะ​มายา​ผู้​พยากรณ์​ของ​พระเจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="23">จง​ไป​ทูล​ระ​ฮับ​อา​ม​บุตร​ซะโล​โมกษัตริย์ยูดา​และ​เชื้อ​วงศ์​ยูดา​ทั้งหมด, และ​เบ็น​ยา​มิ​น, และ​พล​ไพร่​ซึ่ง​เหลือ​ว่า,</verse>
				<verse number="24">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย อย่า​ขึ้น​ไป​สู้รบ​กับ​พี่น้อง​ของ​ท่าน​คือ​พวก​ยิศ​รา​เอล​เลย: จง​กลับ​ไป​เรือน​ของ​ตัว​ทุกคน​เพราะ​สิ่ง​นี้​เป็น​มา​แต่​เรา. “เหตุ​ฉะนี้​เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​กลับ​ไป​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น</verse>
				<verse number="25">คราว​นั้น​ยา​รา​บะ​อา​ม​ก็​สร้าง​เมือง​เซ​เค็ม​ใน​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม​ขึ้น​ใหม่, ทรง​อาศัย​อยู่​ที่​นั้น; แล้ว​ออก​ไป​สร้าง​เมือง​พะนูเอล.</verse>
				<verse number="26">ยา​รา​บะ​อา​ม​ก็​ทรง​ดำริ​ว่า, ชะรอย​แผ่น​ดิน​จะ​กลับ​ไป​เป็น​ของ​ราชวงศ์​ของ​ดา​วิด​อีก:</verse>
				<verse number="27">ถ้า​ไพร่พล​เหล่านี้​จะ​ขึ้น​ไป​ถวาย​บูชา​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ใจ​แห่ง​ไพร่พล​นี้​ก็​จะ​กลับ​ไป​ยัง​นาย​เขา​คือ​ระ​ฮับ​อา​ม​กษัตริย์​ยูดา, แล้ว​ก็​จะ​ฆ่า​เรา​เสีย, และ​พล​ไพร่​ก็​จะ​กลับ​ไป​หา​ระ​ฮับ​อา​ม​กษัตริย์​ยูดา​อีก.</verse>
				<verse number="28">กษัตริย์​จึง​ทรง​ใคร่ครวญ, แล้ว​ก็​ทำ​รูป​โค​สอง​รูป​ด้วย​ทองคำ, แล้ว​ตรัส​ว่า, ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ก็​ลำบาก​เหลือกำลัง​นัก: โอ้​ยิศ​รา​เอล, นี่​แน่ะ​เป็น​พระ​ของ​ท่าน, ซึ่ง​ได้​นำ​ท่าน​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="29">ท่าน​ก็​ตั้ง​รูป​โค​รูป​หนึ่ง​ไว้​ที่​เมือง​เบ็ธเอล, และ อีก​รูป​หนึ่ง​นั้น​ตั้ง​ไว้​ที่​เมือง​ดาน.</verse>
				<verse number="30">การณ์​นี้​เป็น​เหตุ​ให้​เกิด​ความผิด: เพราะ​ไพร่พล​ได้​พา​กัน​ขึ้น​ไป​ไหว้​นมัสการ​แก่​รูป​นั้น​ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​ดาน.</verse>
				<verse number="31">แล้ว​ท่าน​ได้​สร้าง​โบสถ์​ไว้​ใน​ที่​เนิน​สูง, ได้​เลือก​คน​ออก​จาก​ไพร่พล​สามัญ​มิใช่​บุตร​ของ​เลวี​ตั้ง​ไว้​เป็น​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="32">ยา​รา​บะ​อา​ม​ก็​ตั้ง​ธรรมเนียม​การ​เลี้ยง​กัน​ใน​เดือน​แปด​วันที่​สิบ​ห้า, เหมือน​อย่าง​การ​เลี้ยง​ซึ่ง​ถือ​กัน​ใน​ตระกูล​ยูดา, และ​ท่าน​ก็​ถวาย​บูชา​บน​แท่น​นั้น. ท่าน​ได้​ถวาย​บูชา​แก่​รูป​วัว​เหล่านั้น​ซึ่ง​ท่าน​ได้​สร้าง​ไว้​ใน​เมือง​เบ็ธเอล​ด้วย, และ​ท่าน​ได้​ตั้ง​ปุโรหิต​ไว้​ใน​เมือง​เบ็ธเอล, สำหรับ​รักษา​การ​นมัสการ​ที่​เนิน​สูง​ซึ่ง​ท่าน​ได้​สร้าง​ไว้​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="33">ท่าน​ได้​ตั้ง​การ​เลี้ยง​สำหรับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ใน​วันที่​สิบ​ห้า​เดือน​แปด​ดังที่​ท่าน​กำหนด​ไว้​ตาม​ชอบ​พระทัย​ของ​ท่าน; แล้ว​ได้​ขึ้น​ไป​ที่​แท่น ซึ่ง​ได้​สร้าง​ไว้​ที่​เมือง​เบ็ธเอล​เผา​เครื่อง​หอม​บูชา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">มี​ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระเจ้า​คน​หนึ่ง​มา​จาก​ตระกูล​ยูดา, ยัง​เมือง​เบ็ธเอล, ตาม​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา: ส่วน​ยา​รา​บะ​อา​ม​ก็​ยืน​อยู่​ที่​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม.</verse>
				<verse number="2">ผู้​พยากรณ์​ได้​ร้อง​ถึง​แท่น​นั้น​โดย​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, โอ้​แท่น, โอ้​แท่น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้; “นี่​แน่ะ, จะ​มี​ราชบุตร​องค์​หนึ่ง​เกิด​แก่​เชื้อ​วงศ์​แห่ง​ดา​วิด, ชื่อ​โย​ซี​ยา; บน​เจ้า​นั้น​ท่าน​จะ​เผา​ปุโรหิต​แห่ง​ที่​เนิน​สูง​นั้น, ซึ่ง​เคย​เผา​เครื่อง​หอม​บน​เจ้า, ทั้ง​จะ​เผา​กะ​ดูก​คน​บน​เจ้า​ด้วย.</verse>
				<verse number="3">ผู้​พยากรณ์​ได้​ประกาศ​ใน​วัน​นั้น​ว่า, นี่​จะ​เป็น​สำคัญ​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แล้ว; ดูกร​ท่าน​ทั้ง​หลาย, แท่น​นี้​จะ​ได้​ถูก​ทำลาย​เสีย, และ​มูล​เถ้า​ที่อยู่​บน​แท่น​นั้น​จะ​ได้​ร่วง​ลง.</verse>
				<verse number="4">อยู่​มา​เมื่อ​กษัตริย์​ยา​รา​บะ​อา​ม​ได้ยิน​คำ​แห่ง​ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระเจ้า​ได้​ร้อง​ว่าด้วย​แท่น​ใน​เมือง​เบ็ธเอล​นั้น​ยา​รา​บะ​อา​ม​ก็​เหยียด​พระ​หัตถ์​ออก​จาก​แท่น, ทรง​ร้อง​ให้​จับ​เขา​ไว้. และ​หัตถ์​ซึ่ง​เหยียด​ออก​นั้น​ก็​เหี่ยวแห้ง​ไป, ท่าน​จึง​ชัก​พระ​หัตถ์ กลับ​มา​หา​ตัว​อีก​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="5">อนึ่ง​แท่น​นั้น​ก็​แตก​ทำลาย​เสีย, และ​มูล​เถ้า​ก็​ร่วง​ลง​จาก​แท่น​ตาม​สำคัญ​ซึ่ง​ผู้​พยากรณ์​ของ​พระเจ้า​ได้​กำหนด​ไว้​ตาม​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​จึง​ตรัส​แก่​ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระเจ้า​ว่า, จง​อธิ​ฐาน​ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา พระเจ้า​ของ​ท่าน​ให้​มือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​หาย​เป็นปกติ. ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระเจ้า​ก็​อธิษฐาน​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​หัตถ์​แห่ง กษัตริย์​ก็​หาย​เป็นปกติ​อย่างเดิม.</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​จึง​ตรัส​แก่​ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระเจ้า​ว่า, เชิญ​ไป​บ้าน​กับ​ข้าพ​เจ้า, และ​รับประทาน​อาหาร​ด้วย​กัน​เถิด, ข้าพ​เจ้า​จะ​ให้​บำเหน็จ​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="8">ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระเจ้า​จึง​ทูล​กษัตริย์​ว่า, ถ้า​พระองค์​จะ​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า​ถึง​ครึ่ง​วัง​ของ​พระองค์, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ไป​กับ​พระ​อง ค์หรือ​จะ​ไม่​รับประทาน​อาหาร​หรือ​ดื่ม​น้ำ​ใน​ตำบล​นี้:</verse>
				<verse number="9">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ห้าม​ข้าพ​เจ้า​ว่า, อย่า​กิน​อาหาร​หรือ​ดื่ม​น้ำ, หรือ​กลับ​โดย​ทาง​ที่​เจ้าเข้า​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="10">เขา​จึง​ได้​กล่าว​ไป​ทาง​อื่น, มิได้​กลับ​ไป​ตาม​ทาง​ที่​เข้า​มา​ยัง​เมือง​เบ็ธเอล</verse>
				<verse number="11">มี​ผู้​พยากรณ์​คน​หนึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​เบ็ธเอล; บุตร​ของ​ท่าน​ได้​บอก​ท่าน​ถึง​กิจการ​ทั้งหมด​ซึ่ง​ผู้​พยากรณ์​ของ​พระเจ้า​ได้​กระทำ​วัน​นั้น​ที่​เมือง​เบ็ธเอล: และ​ถ้อยคำ​ซึ่ง​ผู้​พยากรณ์​ทูล​กษัตริย์​นั้น​เขา​ก็ได้​แจ้ง​แก่​บิดา​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="12">บิดา​ถาม​บุตร​ว่า, ผู้​พยากรณ์​ไป​ทาง​ไหน? ด้วย​บุตร​ของ​ท่าน​ได้​เห็น​ทาง​ซึ่ง​ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระเจ้า​ซึ่ง​มา​จาก​ตระกูล​ยูดา​ได้​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​จึง​สั่ง​บุตร​ของ​เขา​ว่า, จง​ผูก​อาน​ลา​ให้​ข้า. บุตร​ของ​ท่าน​จึง​ผูก​อาน​ลา: และ​บิดา​ก็​ขึ้น​ขี่,</verse>
				<verse number="14">ไป​ตาม​ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระเจ้า, และ​ได้​พบ​เขา​นั่ง​อยู่​ใต้​ร่มไม้​โอ๊ค​ต้น​หนึ่ง: จึง​ถาม​ท่าน​ว่า, ท่าน​เป็น​ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระเจ้า​ซึ่ง​มา​จาก​ตระกูล​ยูดา​หรือ? ท่าน​ตอบ​ว่า, คือ​ฉัน​เอง.</verse>
				<verse number="15">ท่าน​จึง​ว่า, เชิญ​มา​เถิด, มา​รับประทาน​อาหาร​กับ​ฉัน​ที่​บ้าน.</verse>
				<verse number="16">คน​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า, ฉัน​จะ​กลับ​ไป​กับ​ท่าน​ไม่​ได้, หรือ​จะ​เข้า​บ้าน​กับ​ท่าน​ไม่​ได้: หรือ​จะ​ไม่​รับประทาน​อาหาร​และ​ดื่ม​น้ำ​กับ​ท่าน​ใน​ที่นี้​เลย:</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ห้าม​ว่า, อย่า​รับประทาน​อาหาร​หรือ​ดื่ม​น้ำ​ใน​ที่​นั้น, หรือ​อย่า​กลับ​ไป​โดย​ทาง​ที่​ท่าน​จะ​เข้า​ไป​นั้น. ผู้​พยากรณ์​ชรา​นั้น​ได้​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, ฉัน​ก็​เป็น​ผู้​พยากรณ์​ด้วย​เหมือน​กัน; และ​มี​ทูต​สวรรค์​องค์​หนึ่ง​มา​กล่าว​แก่​ฉัน​โดย​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, จง​พา​ท่าน​กลับ​มา​ด้วย​เจ้า​ยัง​เรือน​เจ้า, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​รับประทาน​และ​ดื่ม​น้ำ.</verse>
				<verse number="18">แต่​ที่​จริง​นั้น​ท่าน​ได้​กล่าว​มุสา​แก่​ผู้​พยากรณ์.</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​ท่าน​จึง​ได้​กลับ​ไป​ด้วย​กัน, รับประทาน​อาหาร​และ​ดื่ม​น้ำ​ที่​เรือน​เขา</verse>
				<verse number="20">อยู่​มา​เมื่อ​เขา​ทั้ง​สอง​นั่ง​โต๊ะ​อยู่, คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ผู้​พยากรณ์​นั้น​ซึ่ง​ได้​นำ​ท่าน​กลับ​มา.</verse>
				<verse number="21">และ​ท่าน​ก็​ร้อง​แก่​ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระเจ้า​ซึ่ง​มา​จาก​ยูดา​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “เพราะ​ท่าน​มิได้​ฟัง​พระ​คำ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​มิได้​รักษา​บัญญัติ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​สั่ง​ท่าน.</verse>
				<verse number="22">แต่​ได้​กลับ​มา​และ​รับประทาน​อาหาร​และ​ดื่ม​น้ำ​ใน​ที่​นั้น, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สั่ง​ท่าน​ว่า, อย่า​รับประทาน​อาหาร​และ​อย่า​ดื่ม​น้ำ​เลย, ศพ​ของ​ท่าน​จะ​ไม่​ไป​ถึง​อุโมงค์​ของ​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ท่าน​เลย.”</verse>
				<verse number="23">อยู่​มา​เมื่อ​ท่าน​ได้​รับประทาน​และ​ดื่ม​น้ำ​แล้ว, คนชรา​นั้น​ได้​จัดแจง​ผูก​อาน​ให้​ทาน, คือ​ผู้​พยากรณ์​ที่​พา​กลับ​มา​นั้น.</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ไป​แล้ว​ท่าน​ก็ได้​พบ​สิงห์โต​ที่​กลาง​ทาง, สิงห์โต​ก็ได้​ฆ่า​ท่าน​เสีย: ศพ​ท่าน​ก็​นอน​อยู่​กลาง​ทาง, ลา​และ​สิงห์โต​ก็​ยืน​อยู่​ข้าง​ศพ​นั้น.</verse>
				<verse number="25">ดูเถอะ, คน​เดินทาง​ที่​ผ่าน​ไป​มา​ก็ได้​เห็น​ศพ​นอน​อยู่​กลาง​ทาง, และ​สิงห์โต​ยืน​อยู่​ใกล้​ศพ​นั้น: คน​เหล่านั้น​ก็​มา​เล่า​บอก​ใน​เมือง​ที่​ผู้​พยากรณ์​ชรา​อาศัย​นั้น</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ผู้​พยากรณ์​ที่​พา​ท่าน​กลับ​มา​จาก​ทาง​ได้ยิน​ข่าว, ก็​ว่า, เป็น​ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระเจ้า, ผู้​ซึ่ง​มิได้​ฟัง​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา: เหตุ​ฉะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​มอบ​ท่าน​ไว้​แก่​สิงห์โต, ซึ่ง​ได้​ฉีก​ฆ่า​ท่าน​เสีย, ตาม​คำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="27">และ​ท่าน​บอก​แก่​บุตร​ของ​ท่าน​ว่า, จง​จัดแจง​ลา​ผูก​อาน​ลา​นำมา​ให้​ข้า. แล้ว​เขา​ก็​ผูก​อาน​นำมา​ให้.</verse>
				<verse number="28">ท่าน​จึง​ออก​ไป พบ​ศพ​ทิ้ง​อยู่​กลาง​ทาง, ลา​และ​สิงห์โต​ยืน​อยู่​ใกล้​ศพ​นั้น; สิงห์โต​นั้น​มิได้​กิน​ศพ, และ​มิได้​กัด​ฉีก​ตัว​ลา</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​ผู้​พยากรณ์​ชรา​นั้น​ก็ได้​ยก​ศพ​ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระเจ้า, วาง​บน​หลัง​ลา; และ​พา​กลับ​มา​ยัง​เมือง: จัดการ​ไว้ทุกข์​และ​ฝังศพ​ท่าน.</verse>
				<verse number="30">ศพ​นั้น​ก็ได้​ฝัง​ไว้​ที่​อุโมงค์​ของ​ท่าน​เอง; และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​โศกเศร้า, ร้อง​ว่า, อนิจจา​พี่น้อง​เอ๋ย!</verse>
				<verse number="31">อยู่​มา​เมื่อ​ฝังศพ​แล้ว, ผู้​พยากรณ์​ชรา​นั้น​สั่ง​บุตร​ว่า, เมื่อ​ข้า​ตาย​แล้ว, จง​ฝังศพ​ข้า​ใน​อุโมงค์​เดียวกัน​กับ​ศพ​ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระเจ้า​นั้น; จง​วาง​กะ​ดูก​ของ​ข้า​ไว้​ริม​กะ​ดูก​ของ​ท่าน:</verse>
				<verse number="32">ด้วยว่า​ถ้อยคำ​นั้น​ซึ่ง​ท่าน​ร้อง​โดย​พระ คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ต่อ​แท่น​ใน​เบ็ธเอล, และ​ต่อ​โบสถ์​ใน​ที่​สูง​ตาม​เหล่า​เมือง​แห่ง​ซะ​มา​เรีย​จะ​สำเร็จ​เป็นแน่</verse>
				<verse number="33">ภายหลัง​เหตุการณ์​นี้​ยา​รา​บะ​อา​ม​ก็​หา​ได้​กลับ​จาก​ทาง​ชั่ว​ของ​ท่าน​ไม่, แต่​ได้​ตั้ง​คน​เลว​ไว้​เป็น​ปุโรหิต​ใน​เหล่า​ที่​นมัสการ​สูง​นั้น: และ​ผู้ใด​ที่​ท่าน​ประสงค์​จะ​ตั้ง​ไว้, ผู้​นั้น​ก็ได้​เป็น​ปุโรหิต​ใน​เหล่า​ที่​นมัสการ​สูง​นั้น.</verse>
				<verse number="34">เหตุการณ์​นี้​ได้​เกิด​เป็น​ความผิด​ใน​เชื้อ​วงศ์​แห่ง​ยา​รา​บะ​อา​ม, จนถึง​ได้​ถูก​ตัด​ทำลาย​เสีย​จาก​พื้น​แผ่น​ดิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ขณะนั้น​อะบี​ยา​ราชบุตร​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม​ก็​ทรง​ประชวร.</verse>
				<verse number="2">ยา​รา​บะ​อา​ม​จึง​ตรัส​แก่​ม​เห​ษี​ว่า, เจ้า​จง​ลุก​ขึ้น​แต่งตัว​ปลอม, เพื่อ​มิ​ให้​ใคร​รู้​ว่า​เป็น​ภรรยา​ของ​เรา: แล้ว​ไป​ยัง​เมือง​ซี​โล: นี่​แน่ะ, อะฮียา​ผู้​พยากรณ์​อยู่​ที่นั่น, คือ​เป็น​ผู้​บอก​เรา​ว่า​เรา​จะ​ได้​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​พล​ไพร่​นี้.</verse>
				<verse number="3">และ​เจ้า​จง​เอา​ขนม​สิบ​ก้อน, กับ​ขนม​หวาน​บ้าง, และ​น้ำผึ้ง​ขวด​หนึ่ง​ไป​ด้วย, แล้ว​ไป​หา​ท่าน​นั้น: ท่าน​จะ​บอก​ให้​ทราบ​ว่า​จะ​เกิด​การ​อะไร​แก่​บุตร​นั้น.</verse>
				<verse number="4">และ​ม​เห​ษี​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม​ก็ได้​กระทำ​ตาม, คือ​ได้​ลุก​ขึ้น​ไป​ยัง​เมือง​ซี​โล, ถึง​บ้าน​ของ​อะฮี​ยา, แต่​อะฮี​ยา​นั้น​แลเห็น​ไม่​ได้; ด้วยว่า​ตา​ท่าน​มืด​ไป​เพราะ​ชรา​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​อะฮี​ยา​ว่า, “นี่​แน่ะ, ภรรยา​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม​มา​ถาม​เจ้า​ถึง​บุตร​เขา​ที่​เจ็บ​อยู่; เจ้า​จะ​ต้อง​ตอบ​เขา​ดังนี้: เพราะ​เมื่อ​เขา​เข้า​มา​ก็​จะ​แปลง​เป็น​ผู้หญิง​อื่น​มา.”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ก็​เป็น​ดังนั้น, เมื่อ​อะฮี​ยา​ได้ยิน​เสียงฝีเท้า​ของ​พระนาง​เสด็จ​เข้า​มา​ยัง​ประตู, ท่าน​จึง​กล่าว​ว่า, ม​เห​ษี​ของ​ยา​รา​บะ​อา​มเอ๋ย, เชิญ​เสด็จ​เข้า​มา​เถิด; พระนาง​แปลง​ตัว​เป็น​คน​อื่น​ทำไม​เล่า? ด้วย​ข้าพ​เจ้า​รับใช้​ไป​ยัง​ท่าน​เพราะ​มี​ข่าว​อัน​น่า​สลดใจ.</verse>
				<verse number="7">จง​ไป​ทูล​ยา​รา​บะ​อา​ม​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ทรง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “เพราะ​เรา​ได้​ยก​เจ้า​ออก​จาก​ท่ามกลาง​พล​ไพร่​นั้น, ตั้ง​ไว้​เป็น​เจ้า​เหนือ​พล​ไพร่​ยิศ​รา​เอล​ของ​เรา,</verse>
				<verse number="8">ได้​ชิง​เอา​แผ่น​ดิน​จาก​เชื้อ​วงศ์​ของ​ดา​วิด​ให้แก่​เจ้า: แต่​เจ้า​ยัง​ไม่​เป็น​เหมือน​ดา​วิด​ผู้​ทาส​ของ​เรา, ผู้​ซึ่ง​ได้​รักษา​ข้อบัญญัติ​ของ​เรา, และ​ได้​ประพฤติ​ตาม​ด้วย​จิตต์​ใจ ของ​ตน, กระทำ​แต่​สิ่ง​ซึ่ง​เป็น​ที่​ชอบ​ใน​คลอง​พระเนตร​ของ​เรา;</verse>
				<verse number="9">แต่​เจ้า​ได้​ทำ​การ​ชั่ว​มาก​กว่า​คน​ทั้งปวง​ที่อยู่​ก่อน​เจ้า: เพราะ​เจ้า​ได้​ไป​สร้าง​พระ​อื่น​และ​รูปหล่อ, ทำ​ให้​เรา​โกรธเคือง, และ​ได้​ละ​เรา​ไว้​ข้างหลัง​เจ้า:</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนี้, จง​ดูเถอะ, เรา​จะ​นำ​อันตราย​มา​ยัง​เชื้อ​วงศ์​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม, และ​จะ​ตัด​บุตรชาย​ทุกคน​จาก​ยา​รา​บะ​อา​ม, คือ​ทุกคน​ที่​ปิด​บัง​ไว้​และ​ที่​เหลือ​ใน​ยิศ​รา​เอล, และ​ซึ่ง​เหลือ​แห่ง​วงศ์​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม, เรา​ก็​จะ​กวาด​ไป​เสีย​ดุจ​คน​กวาด​อยาก​เยื่อ​ไป, กว่า​จะ​หมด.</verse>
				<verse number="11">ผู้ใด​ใน​วงศ์​ยา​รา​บะ​อา​ม​ที่​ตาย​ใน​เมือง​สุนัข​จะ​กิน; และ​ผู้ใด​ที่​ตาย​ใน​ทุ่งนา​นก​ใน​อากาศ​ก็​จะ​กิน: เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แล้ว.​”</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนี้​พระนาง​จง​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ยัง​วัง​ของ​พระนาง​เถิด: และ​เมื่อ​พระบาท​พระนาง​จะ​ก้าว​เข้า​ไป​ใน​เมือง​นั้น​โอรส​นั้น​จะ​ถึงแก่กรรม.</verse>
				<verse number="13">และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​จะ​โศกเศร้า​ถึง​เธอ, และ​พระ​ศพ​จะ​ฝัง​ไว้, ด้วยว่า​เธอ​ผู้​เดียว​ใน​วงศ์​ยา​รา​อะบาม​จะ​ได้​รับ​การ​ฝัง​พระ​ศพ, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ได้​พบ​ความ​ดี​บ้าง​ใน​ตัว​ท่าน​ที่​เป็น​เชื้อ​วงศ์​แห่ง​ยา​รา​บะ​อา​ม.</verse>
				<verse number="14">ยิ่งกว่านั้น​อีก, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ตั้ง​กษัตริย์​อีก​พระองค์​หนึ่ง​เหนือ​ยิศ​รา​เอล, ผู้​จะ​ทรง​กำจัด​เชื้อ​วงศ์​แห่ง​ยา​รา​บะ​อา​มอ​อก​เสีย​ใน​วัน​นั้น: และ​เดี๋ยวนี้​จะ​เป็น​อย่างไร?</verse>
				<verse number="15">เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​โบย​ตี​พวก​ยิศ​รา​เอล​ดุจ​ไม้​อ้อ​ไหว​ใน​น้ำ, และ​พระองค์​จะ​ทรง​ถอน​ราก​พวก​ยิศ​รา​เอ​ลออ​ก​จาก​แผ่น​ดิน​ดี​นี้, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ยก​ให้แก่​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, และ​จะ​บันดาล​ให้​เขา​กระจัดกระจาย​ไป​ข้าง​แม่น้ำ​ฟาก​ข้าง​โน้น, เพราะ​เขา​ได้​กระทำ​รูป​เคารพ​สลัก​ด้วย​ไม้, ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พิ​โรธ,</verse>
				<verse number="16">พระองค์​จะ​ทรง​มอบ​ยิศ​รา​เอล​ไว้​เพราะ​การ​ผิด​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม, ผู้​ได้​หลงผิด​และ​กระทำ​ให้​ยิศ​รา​เอล​หลงผิด​ด้วย</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระ​ม​เห​ษี​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม​ก็​เสด็จ​ลุก​ขึ้น​ลา​ไป​ยัง​เมือง​ธิร​ซา: เมื่อ​เสด็จ​ถึง​ธรณีประตู​วัง​แล้ว​โอรส​นั้น​ก็​ถึงแก่กรรม,</verse>
				<verse number="18">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ฝัง​เธอ​ไว้; บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​มี​ความ​โศกเศร้า​ตาม​คำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​โดย​ผู้​พยากรณ์​อะฮี​ยา​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">และ​การงาน​ทั้งปวง​แห่ง​ยา​รา​บะ​อา​ม, นอกนั้น​คือ​ท่าน​ได้​มี​การ​สงคราม​อย่างไร, และ​ได้​ทรง​ครอบครอง​อย่างไร, ก็​จารึก​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​แห่ง​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​มิใช่​หรือ.</verse>
				<verse number="20">และ​วัน​คืน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​ยา​รา​บะ​อา​ม​ได้​เสวย​ราชย์​คือ​ยี่​สิบ​สอง​ปี: แล้ว​ก็​ล่วงลับ​ไป​กับ​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​ท่าน, และ​นา​ดาบ​ราช​โอรส​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
				<verse number="21">และ​ระ​ฮับ​อา​ม​โอรส​ซะโล​โม​ก็ได้​เสวย​ราชย์​ใน​ประเทศ​ยูดา. ระ​ฮับ​อา​ม​นั้น​พระชนม์​ได้​สลับ​เอ็ด​ชันษา​เมื่อ​เสวย​ราชย์, และ​ได้​เสวย​ราชย์​สิบ​เจ็ด​ปี​ใน​ยะ​รู​ซา​เลม, เมือง​นั้น​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เลือก​ออก​จาก​ตระกูล​ทั้งปวง​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​จะ​จารึก​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ไว้​ที่นั่น, และ​พระ​มารดา​ของ​ระ​ฮับ​อา​ม​ทรง​พระ​นาม​ว่า, นา​อา​มา​เป็น​ชาว​อำ​โม​น.</verse>
				<verse number="22">และ​ชาว​ยูดา​นั้น​ได้​กระทำ​ชั่ว​ใน​คลอง​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​การ​ผิด​ทั้ง​หลาย​ที่​เขา​ได้​กระทำ​นั้น​มาก​เกิน​กว่า​การ​ผิด​ทั้งปวง​ซึ่ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา​ได้​กระทำ, เป็น​การ​ชั่ว​ให้​ขัดเคือง​พระทัย​พระเจ้า, และ​ทำ​ให้​พระองค์​ทรง​หึงหวง.</verse>
				<verse number="23">เพราะ​เขา​ได้​สร้าง​ที่​นมัสการ​ใน​ที่​สูง, และ​รูป​เคารพ, และ​รูป​เคารพ​สลัก​ด้วย​ไม้​บน​ยอด​ภูเขา​ทุก​ยอด, และ​ใต้​ต้นไม้​สด​ทุก​ต้น,</verse>
				<verse number="24">และ​มี​น้อง​ส​วา​ท​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​ด้วย: และ​เขา​ได้​กระทำ​ตาม​การ​ที่​น่าเกลียด​ชัง​ทั้งปวง​แห่ง​ชน​ประเทศ​เหล่านั้น​ซึ่ง พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ขับไล่​ออก​ไป​ข้างหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="25">ใน​ปี​ที่​ห้า​แห่ง​กษัตริย์​ระ​ฮับ​อา​ม​เสวย​ราชย์​นั้น, ซัค​กษัตริย์​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ได้​ขึ้น​มา​ตี​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม;</verse>
				<verse number="26">และ​ทรัพย์​ของ​วิเศษ​ใน​โบสถ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​ทรัพย์​ใน​วัง​แห่ง​กษัตริย์​เขา​ก็​เอา​ไป​หมดสิ้น: และ​โล่ห์​ทั้งหมด​ซึ่ง​ทำ​ด้วย​ทอง คำ​ที่​ซะโล​โม​ได้​ทำ​ก็​เอา​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="27">และ​กษัตริย์​ระ​ฮับ​อา​ม​ได้​กระทำ​โล่ห์​ทองเหลือง​แทน​โลห์​เหล่านั้น, แล้ว​จึง​มอบ​ไว้​ใน​มือ​หัวหน้า​กอง​ตำรวจ​ที่​เฝ้า​ประตู​วัง​แห่ง​กษัตริย์​นั้น.</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น​เมื่อ​กษัตริย์​ได้​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, กอง​ตำรวจ​ถือ​โลห์​เหล่านั้น​นำ​เสด็จ ไป, แล้ว​ก็​นำ​กลับ​มา​เก็บ​ไว้​ใน​ห้อง​กอง​ตำรวจ​ทุก​ครั้ง</verse>
				<verse number="29">และ​กิจการ​นอกนั้น​แห่ง​ระ​ฮับ​อา​ม, และ​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​ท่าน​ได้​ทรง​กระทำ​ก็​จด​ไว้​แล้ว​ใน​พงศาวดาร​แห่ง​กษัตริย์​ยูดา​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="30">ระ​ฮับ​อา​ม​และ​ยา​รา​บะ​อา​ม​ก็​ทำ​สงคราม​ซึ่งกันและกัน​เสมอ​ไป.</verse>
				<verse number="31">และ​ระ​ฮับ​อา​ม​ก็​ล่วงลับ​ไป, เขา​ฝัง​ท่าน​ไว้​กับ​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​ท่าน​ใน​เมือง​ดา​วิด. พระ​มารดา​ของ​ท่าน​ชื่อ​นา​อา​มา​ชาว​อำ​โม​น. และ​อะบี​ยาม​โอรส​ท่าน​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​สิบ​แปด​แห่ง​กษัตริย์​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​นะ​บาตอะบี​ยาม​ได้​เสวย​ราชย์​ประเทศ​ยูดา.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ได้​ครอง​สมบัติ​สาม​ปี​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​พระ​มารดา​ชื่อ​นาง​มา​อะ​คา​บุตรี​อะบี​ซา​โลม</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ตาม​การ​ชั่ว​ทั้งสิ้น​ซึ่ง​ราช​บิดา​ได้​ประพฤติ​มา​แต่ก่อน: และ​ใจ​ท่าน​มิได้​รอบคอบ​ตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​เหมือน​อย่างใจ​แห่ง​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="4">แต่ พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทรง​เห็น​แด่​ดา​วิด​จึง​ยัง​ได้​ให้​ท่าน​มี​ประทีป​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, คือ​ให้​ราชบุตร​ของ​ท่าน​เสวย​ราชย์​แทน​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น:</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​ดา​วิด​ได้​ประพฤติ​เป็น​ที่​ชอบ​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตลอด​วัน​คืน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ท่าน​มิได้​หัน​จาก​พระ​คำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​รับสั่ง​แก่​ท่าน, เว้น​เสีย​แต่​ใน​เรื่อง​อู​รี​ยาชา​วเฮ็ธ.</verse>
				<verse number="6">ระ​ฮับ​อา​ม​และ​ยา​รา​บะ​อา​ม​ทำ​สงคราม​ซึ่งกันและกัน​ตลอด​รัชช​สมัย​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="7">กิจการ​นอกนั้น​ของ​อะบี​ยาม, และ​สิ่ง​ทั้งปวง​ซึ่ง​ท่าน​กระทำ​นั้น, ก็​จารึก​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​แห่ง​กษัตริย์​ยูดา​มิใช่​หรือ? และ​เกิด​สงคราม​ระหว่าง​อะบี​ยาม​และ​ยา​รา​บะ​อา​ม.</verse>
				<verse number="8">และ​อะบี​ยาม​ก็​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ญาติ​ของ​ท่าน; แล้ว​เขา​ฝัง​ท่าน​ไว้​ใน​เมือง​ดา​วิด: และ​อา​ซา​โอรส​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
				<verse number="9">ใน​ปี​ที่​ยี่​สิบ​แห่ง​ยา​รา​บะ​อา​ม​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​อา​ซา​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​ใน​ประเทศ​ยูดา.</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ได้​เสวย​ราชย์​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​สี่​สิบ​เอ็ด​ปี. และ​อัยยกี​ท่าน​ชื่อ​นาง​มา​อะ​คา​บุตรี​อะบี​ซา​โลน.</verse>
				<verse number="11">และ​อา​ซา​นั้น​ได้​ประพฤติ​เป็น​ที่​ชอบ​ใน​คลอง พร​เนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เหมือน​ดา​วิด​ทวด​ของ​ท่าน​ได้​ประพฤติ.</verse>
				<verse number="12">น้อง​ส​วา​ท​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ก็ได้​กำจัด​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน, รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​เชื้อ​วงศ์​ของ​ท่าน​ได้​กระทำ​ท่าน​ก็​ทำลาย​เสีย.</verse>
				<verse number="13">นาง​มา​อะ​คา​อัยยกี​ของ​ท่าน​ก็​ถอด​เสีย​จาก​ตำแหน่ง​สมเด็จ​พระนาง​ใน​รัชช​กาล​ก่อน, เพราะ​ทำ​เสา​นมัสการ​อัน​น่าเกลียด​แห่ง​หนึ่ง; เสา​รูป​เคารพ​ของ​ท่าน​นั้น​อา​ซา​ได้​ฟัน​และ​เผา​เสีย​ที่​ริม​ลำธาร​น้ำ​เก​ต​โร​น.</verse>
				<verse number="14">แต่​ที่​นมัสการ​สูง​ทั้ง​หลาย​นั้น​เขา​มิได้​ทำลาย​เสีย: แต่ว่า​ใจ​ของ​อา​ซา​นั้น​ยัง​ดี​รอบคอบ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตลอด​วัน​คืน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ท่าน.</verse>
				<verse number="15">และ​สิ่งของ​ซึ่ง​ราช​บิดา​ของ​ท่าน​ได้​ถวาย​และ​ซึ่ง​ท่าน​เอง​ได้​ถวาย​แล้ว, ท่าน​ก็​นำมา​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, คือ​เงินทอง​และ​ภาชนะ​ต่างๆ</verse>
				<verse number="16">อา​ซา​และ​บาอะ​ซากษัตริย์ยิศ​รา​เอล​ก็​ทำ​สงคราม​กัน​ตลอด​รัชช​กาล​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="17">บาอะ​ซากษัตริย์ยิศ​รา​เอล​ได้​ยก​ขึ้น​ไป​ต่อสู้​กับ​ชาว​ยูดา, และ​ได้​สร้าง​เมือง​รา​มา​ขึ้น​ใหม่, เพื่อ​จะ​มิ​ให้​ใคร​เข้าออก​ไป​เฝ้า​อา​ซากษัตริย์ยูดา,</verse>
				<verse number="18">ขณะนั้น​อา​ซา​ก็​เอา​เงิน​ทั้งหมด​และ​ทอง​ซึ่ง​เหลือ​จาก​ของ​วิเศษ​แห่ง​โบสถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ทรัพย์​แห่ง​ราชวัง​มอบ​ไว้​ใน​มือ​คนใช้​ของ​ท่าน: แล้ว​กษัตริย์​อา​ซา​ก็​ส่ง​ของ​เหล่านั้น​ไป​ถวาย​เบ็น​ฮะ​ดัด, ราชบุตร​ธาบ​ริม​โม​น, ซึ่ง​เป็น​ราชบุตร​เฮ็ศ​โยน, กษัตริย์​แห่ง​ประเทศ​ซุเรีย, ผู้​ครอง​กรุง​ดาเมเซ็ค, ทูล​ว่า,</verse>
				<verse number="19">ความ​ไมตรี​ท่ามกลาง​ข้าพ​เจ้า​และ​ท่าน​ก็​มี​อยู่​แล้ว, ทั้ง​ไมตรี​ระหว่าง​บิดา​ข้าพ​เจ้า​และ​บิดา​ของ​ท่าน​ก็​เคย​มี​ต่อ​กัน​ด้วย, นี่แหละ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ส่ง​เครื่องบรรณาการ​คือ​เงิน​และ​ทอง​มา​ถวาย, ขอ​ท่าน​จง​ไป​ทำลาย​ไมตรี​ซึ่ง​ท่าน​มี​ต่อ​บาอะ​ซากษัตริย์ยิศ​รา​เอล​เสีย, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ถอย​ทัพ​ไป​จาก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="20">เบ็น​ฮะ​ดัด​ได้​ยอม​ฟัง​คำ​ของ​กษัตริย์​อา​ซา, แล้ว​ก็​ใช้​แม่ทัพ​นาย​กอง​ของ​ท่าน​ไป​ตีเมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​ยิศ​รา​เอล, เมือง​อี​โยน, เมือง​ดาน, เมือง​อา​เปล​เบ็ธ​มา​อา​คา, และ​เมือง​ซิ​นเนเรธ​กับ​ทั้ง​แว่นแคว้น​นัพธาลี​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​บาอะ​ซา​ได้​ทรง​ทราบ​ก็​หยุด​จาก​การ​สร้าง​เมือง​รา​มา, ไป​อาศัย ณ เมือง​ธิร​ซา.</verse>
				<verse number="22">แล้ว​กษัตริย์​อา​ซา​ก็​ออก​หมายประกาศ​ทั่ว​ประเทศ​ยูดา; มิได้​เว้น​สัก​คน​เลย: ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​เอา​หิน​และ​ไม้​ซึ่ง​บาอะ​ซา​นำมา​สร้าง​เมือง​รา​มา​นั้น; กษัตริย์​ก็​เอา​ไป​สร้าง​เมือง​เฆบา​ใน​แดน​เบ็น​ยา​มิ​น, และ​เมือง​มิ​ศเฟ</verse>
				<verse number="23">เรื่องราว​กิจการ​นอกนั้น​ของ​อา​ซา, และ​อำนาจ​ของ​ท่าน, และ​การ​ทั้งปวง​ที่​ท่าน​ได้​กระทำ, และ​เมือง​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​ท่าน​ได้​สร้าง, ก็​จารึก​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยูดา​มิใช่​หรือ? เมื่อ​ท่าน​ทรง​พระ​ชรา​แล้ว​ก็​เกิด​พระ​โรค​ขึ้น​ที่​พระบาท.</verse>
				<verse number="24">เละ​อา​ซา​ก็​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่​ย่า​ตา​ยาย, และ​เขา​ฝัง​ท่าน​ไว้​กับ​ปู่​ย่า​ตา​ยาย ณ เมือง​ดา​วิด​ปู่ทวด​ของ​ท่าน; ยะโฮ​ซา​ฟาด​ราชบุตร​ของ​ท่าน​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
				<verse number="25">และ​นา​ดาบ​ราชบุตร​ยา​รา​บะ​อา​ม​ก็ได้​ขึ้น​ครอบครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​ใน​ปี​ที่​สอง​ของ​อา​ซากษัตริย์ยูดา, และ​ได้​เสวย​ราชย์​ใน​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​สอง​ปี.</verse>
				<verse number="26">ท่าน​ทำ​การ​ชั่ว​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ได้​ประพฤติ​ตาม​อย่าง​ราช​บิดา​ของ​ท่าน, และ​ตาม​กา​ผิด​นั้น​ท่าน​ได้​นำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทำ​ผิด​ด้วย.</verse>
				<verse number="27">บาอะ​ซา​บุตร​อะฮี​ยา, ตระกูล​ยิ​ซา​คา​ร, ได้​คิด​กบฏ​ต่อ​นา​ดาบ; และ​ได้​ปลงพระชนม์​ท่าน​เสีย​ที่​ฆิบบีโธร, แดน​เมือง​ฟะเลเซ็ธ, เพราะ​นา​ดาบ​และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ได้​ตั้ง​ค่าย​ล้อมรอบ​ฆิบบีโธร​นั้น​ไว้.</verse>
				<verse number="28">คือ​ใน​ปี​ที่​สาม​แห่ง​อา​ซากษัตริย์ยูดา, บาอะซา​ได้​ปลงพระชนม์​นา​ดาบ​และ​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน.</verse>
				<verse number="29">ระหว่าง​เมื่อ​ท่าน​เสวย​ราชย์​นั้น, ท่าน​ได้​ประหาร​เชื้อ​วงศ์​ยา​รา​บะ​อา​ม​เสีย​ทั้งสิ้น; มิ​ให้​ราชวงศ์​ยา​รา​บะ​อา​ม​เหลือ​สัก​คน​หนึ่ง​ที่​มี​ลมหายใจ, จน​ท่าน​ได้​ทำ​ให้​พินาศ​หมด, ตาม​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ตรัส​โดย​ปาก​ผู้ทำ​นาย​อะฮี​ยา​ชาว​ซี​โล​นั้น:</verse>
				<verse number="30">เพราะ​การ​ผิด​ทั้ง​หลาย​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม​ซึ่ง​ท่าน​ได้​ทำ​ผิด, และ​นำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ผิด​ด้วย, เพราะ​ทำ​ให้​เคือง​พระทัย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, และ​ยั่ว​ให้​พระองค์​ทรง​พระ​พิ​โรธ</verse>
				<verse number="31">เรื่องราว​นอกนั้น​ของ​นา​ดาบ, และ​การ​ทั้งปวง​ที่​ท่าน​ได้​กระทำ​ก็​จารึก​ไว้​ใน​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="32">อา​ซา​และ​บาอะ​ซา​นั้น​ก็​ทำ​สงคราม​ต่อ​กัน​ตลอด​รัชช​สมัย​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="33">ใน​ปี​ที่​สาม​แห่ง​อา​ซากษัตริย์ยูดา, บาอะซา​บุตร​อะฮี​ยา​ได้​ขึ้น​ครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ใน​เมือง​ธิร​ซา, และ​ได้​เสวย​ราชย์​ยี่​สิบ​สี่​ปี.</verse>
				<verse number="34">ท่าน​ได้​ทำ​การ​ลามก​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ประพฤติ​ตาม​อย่าง​ยา​รา​บะ​อา​ม, และ​ตาม​การ​ผิด​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​หลงผิด​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​เยฮู​บุตร​ฮะ​นา​นี​กล่าว​ถึง​บาอะ​ซา​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“แม้ว่า​เรา​ได้​ยก​เจ้า​ออก​จาก​ผงคลี​ดิน, และ​ตั้ง​ไว้​เป็น​เจ้า​เหนือ​ไพร่พล​ยิศ​รา​เอล​ของ​เรา; แต่​เจ้า​ได้​ประพฤติ​ตาม​อย่าง​ยา​รา​บะ​อา​ม, และ​ได้​กระทำ​ให้​ไพร่พล​ยิศ​รา​เอล​ของ​เรา​หลงผิด, เป็น​ที่​เคือง​ใจ​เรา​ด้วย​การ​ผิด​บาป​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="3">นี่​แนะ, เรา​จะ​ตัด​ครอบครัว​และ​เชื้อ​วงศ์​ของ​บาอะ​ซา​ออก​เสีย, และ​จะ​กระทำ​แก่​เชื้อ​วงศ์​ของ​เจ้า; เหมือน​ได้​กระทำ​แก่​เชื้อ​วงศ์​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​นะ​บาต.</verse>
				<verse number="4">ผู้ใด​ใน​วงศ์​บาอะ​ซา​ที่​ตาย​ใน​เมือง​สุนัข​จะ​กิน: ผู้ใด​ที่​ตาย​ใน​ทุ่งนา​นก​ใน​อากาศ​จะ​กิน.”</verse>
				<verse number="5">เรื่องราว​นอกนั้น​ของ​บาอะ​ซา, และ​การ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ, และ​อำนาจ​ของ​ท่าน, ก็​จารึก​ไว้​แล้ว​ใน​พงศาวดาร​ยิศ​รา​เอล​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="6">บาอะ​ซา​ก็ได้​ล่วงลับ​ตาม​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​ท่าน, และ​เขา​ฝัง​ท่าน​ไว้​ใน​เมือง​ธิร​ซา; เอลา​โอรส​ก็ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน​ท่าน.</verse>
				<verse number="7">คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​กล่าว​ถึง​บาอะ​ซา​โดย​เยฮู​ผู้​พยากรณ์​บุตร​ฮะ​นา​นี, คือ​เพราะ​การ​ชั่ว​ทั้งสิ้น​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​พระองค์​เคือง​พระทัย​โดย​กิจการ​แห่ง​มือ​ของ​ท่าน​ซึ่ง​เป็น​เหมือน​ครอบครัว​ยา​รา​บะ​อา​ม​เพราะ​ได้​ฆ่า​นา​ดาบ​นั้น</verse>
				<verse number="8">ใน​ปี​ที่​ยี่​สิบ​หก​แห่ง​อา​ซากษัตริย์ยูดา, เอลา​โอรส​บาอะ​ซา​ได้​ขึ้น​ครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล ณ เมือง​ธิร​ซา, ได้​สอง​ปี.</verse>
				<verse number="9">ซิ​ม​รี, ข้าราชการ​ของ​ท่าน​ซึ่ง​เป็น​แม่ทัพ​รถ​รบ, ได้​คิด​กบฏ​ต่อ​ท่าน, เมื่อ​ท่าน​อยู่​ใน​เมือง​ธิร​ซา, ดื่ม​อยู่​จน​เมา ณ เรือน​อะ​ระ​ซา​ผู้​ต้น​ราชวัง​ใน​เมือง​ธิร​ซา.</verse>
				<verse number="10">ซิ​ม​รี​ก็​เข้า​ไป​ปลงพระชนม์​ท่าน​เสีย, ใน​ปี​ที่​ยี่​สิบ​เจ็ด​แห่ง​อา​ซากษัตริย์ยูดา, แล้ว​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน.</verse>
				<verse number="11">พอ​ซิ​ม​รี​ขึ้น​เสวย​ราชย์​และ​ประทับ​บน​พระที่นั่ง, ก็​ให้​ประหาร​เชื้อ​วงศ์​ของ​บาอะ​ซา​สิ้น: คือ​ผู้ชาย​ที่​เป็น​ญาติพี่น้อง​และ​มิตรสหาย​มิได้​ให้​เหลือ​สัก​คน​หนึ่ง​เลย.</verse>
				<verse number="12">ซิ​ม​รี​ได้​ทำลาย​เชื้อ​วงศ์​ของ​บาอะ​ซา​ดังนี้, ตาม​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง​พระองค์​ตรัส​ถึง​บาอะ​ซา​โดย​เยฮู​ผู้​พยากรณ์​นั้น.</verse>
				<verse number="13">เพราะ​การ​ผิด​ทั้งปวง​ของ​บาอะ​ซา, และ​การ​ผิด​ของ​เอ​ลา​โอรส​ของ​ท่าน, ซึ่ง​ท่าน​ได้​ผิด​เอง​และ​โดย​ที่​ท่าน​ได้​กระทำ, พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​ผิด​ด้วย, เป็น​ที่​ให้​เคือง​พระทัย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, ทำ​ให้​พระองค์​ทรง​พระ​พิ​โรธ​ด้วย​การ​เลวทราม​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="14">และ​เรื่องราว​นอกนั้น​ของ​เอ​ลา​และ​กิจการ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ​นั้น​ก็ได้​จารึก​ไว้​ใน​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="15">ใน​ปี​ที่​ยี่​สิบ​เจ็ด​แห่ง​อา​ซากษัตริย์ยูดา, ซิ​ม​รี​ได้​ครอบครอง ณ เมือง​ธิร​ซา​เจ็ด​วัน. ไพร่พล​ยิศ​รา​เอล​ก็​ตั้ง​ค่าย​สู้รบ​กับ​เมือง​ฆิบบีโธร, ของ​ชาว​ฟะเลเซ็ธ.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​ไพร่พล​ซึ่ง​ตั้ง​ค่าย​นั้น​ได้ยิน​ข่าว​ว่า, ซิ​ม​รี​ได้​กบฏ, และ​ได้​ฆ่า​กษัตริย์​ด้วย: เหตุ​ฉะนั้น​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ได้​ตั้ง​อัม​รี​แม่ทัพ​ไว้​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​ชาว​ยิศ​รา​เอล​ใน​วัน​นั้น ณ ที่​หยุดพัก.</verse>
				<verse number="17">และ​อัม​รี​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ยก​ขึ้น​ไป​จาก​เมือง​ฆิบบีโธร, ตั้ง​ล้อมรอบ​เมือง​ธิร​ซา.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ซิ​ม​รี​เห็น​ว่า​เมือง​แตก​แล้ว, ก็​เข้า​ไป​ใน​พระราช​วัง, จุด​ไฟ​เผา​และ​ตัว​ท่าน​ก็​ตาย​ด้วย,</verse>
				<verse number="19">ที่​เป็น​ดังนี้​ก็​เพราะ​การ​ชั่ว​ลามก​ซึ่ง​ท่าน​กระทำ​ฉะ​เพาะ​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​ท่าน​ได้​ประพฤติ​ตาม​อย่าง​ยา​รา​บะ​อา​ม, และ​การ​ผิด​ของ​ท่าน​ด้วย, ซึ่ง​ท่าน​ทำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​หลงผิด.</verse>
				<verse number="20">เรื่องราว​นอกนั้น​ของ​ซิ​ม​รี, และ​การ​กบฏ​ซึ่ง​ท่าน​กระทำ​นั้น, ก็​จารึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="21">พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​แยก​เป็น​สอง​ฝ่ายๆ หนึ่ง​ตาม​ธิบนี​บุตร​ฆีนัธ​จะ​ยก​ขึ้น​ไว้​เป็น​กษัตริย์​, และ​อีก​ฝ่าย​หนึ่ง​ก็ตาม​อัม​รี.</verse>
				<verse number="22">แต่​ไพร่พล​ซึ่ง​อยู่​ฝ่าย​อัม​รี​ได้​ชัย​ชะ​นะ​แก่​ไพร่พล​ซึ่ง​อยู่​ฝ่าย​ธิบนี​บุตร​ฆีนัธ: และ​ธิบนี​ก็​ตาย, อัมรี​ก็ได้​เสวย​ราชย์.</verse>
				<verse number="23">ณ ปี​ที่​สาม​สิบ​เอ็ด​แห่ง​รัชช​กาล​อา​ซากษัตริย์ยูดา, อัมรี​ก็ได้​เสวย​ราชย์​ใน​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​ได้​สิบ​สอง​ปี, ได้​เสวย​ราชย์​ใน​เมือง​ธิร​ซา​หก​ปี.</verse>
				<verse number="24">และ​ท่าน​ก็​ซื้อ​ภูเขา​ซะ​มา​เรีย​จาก​เซ​เม็ร​เป็น​เงิน​สอง​ตะลันต์, แล้ว​ก็​สร้าง​เมือง​บน​ภูเขา​นั้น, เรียกชื่อ​เมือง​นั้น​ว่า​ซะ​มา​เรีย​ตาม​ชื่อ​ของ​เข​ม็ร​เจ้าของ​ภูเขา​นั้น.</verse>
				<verse number="25">แต่​อัม​รี​นั้น​ได้​กระทำ​การ​ลามก​ต่อ​คลอง​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ทำชั่ว​ยิ่ง​กว่า​กษัตริย์​ทั้งปวง​ซึ่ง​อยู่​ใน​กาล​ก่อน​นั้น.</verse>
				<verse number="26">เพราะ​ท่าน​ได้​ประพฤติ​ตาม​อย่าง​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​นะ​บาต, และ​การ​ผิด​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​หลงผิด​นั้น, กระทำ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล​ทรง​เคือง​พระทัย​โดย​การ​เลวทราม​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="27">เรื่องราว​นอกนั้น​ของ​อัม​รี​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ, และ​อำนาจ​ซึ่ง​ท่าน​มี​อยู่​นั้น, ก็​จารึก​ไว้​ใน​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="28">อัม​รี​ได้​ล่วงลับ​ตาม​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​ท่าน, และ​เขา​ฝัง​ท่าน​ไว้​ใน​เมือง​ซะ​มา​เรีย: และ​อา​ฮา​บ​โอรส​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
				<verse number="29">ใน​ปี​ที่​สาม​สิบ​แปด​แห่ง​รัชช​กาล​อา​ซากษัตริย์ยูดา, อา​ฮา​บ​โอรส​อัม​รี​ได้​ครอง​ประเทศ, และ​อา​ฮา​บ​โอรส​อัม​รี​ได้​ครอง​ชาว​ยิศ​รา​เอล​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย​ยี่​สิบ​สอง​ปี.</verse>
				<verse number="30">อา​ฮา​บ​โอรส​อัม​รี​นั้น​ทำ​การ​ลามก​ใน​คลอง​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยิ่ง​กว่า​กษัตริย์​ทั้งปวง​ที่​ล่วง​ไป​แล้วแต่​ก่อน​ท่าน​นั้น.</verse>
				<verse number="31">เหมือน​หนึ่ง​เป็น​การ​เล็กน้อย​ที่​ท่าน​ได้​ประพฤติ​ใน​การ​ผิดตา​มอ​ย่าง​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​นะ​บาต, ท่าน​ได้​รับ​อี​ซา​เบ็ล​ธิดา​ของ​เอตบา​อา​ล​กษัตริย์​ชาว​ซี​โดน​มา​เป็น​ม​เห​ษี​แล้ว​ก็​ไป​ปฏิบัติ​นมัสการ​พระ​บา​ละ.</verse>
				<verse number="32">ท่าน​ได้​สร้าง​แท่น​สำหรับ​พระ​บา​ละ​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​บา​ละ, ซึ่ง​ท่าน​ได้​สร้าง​ไว้​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย.</verse>
				<verse number="33">และ​อา​ฮา​บ​ได้​สร้าง​เสา​นมัสการ, และ​ได้​ทำ​สิ่ง​ซึ่ง​จะ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ชาว​ยิศ​รา​เอล​เคือง​พระทัย​ยิ่ง​กว่า​กษัตริย์​ทั้งปวง​ของ​ชาว​ยิศ​รา​เอล​ที่​ล่วง​ไป​ก่อน​ท่าน​นั้น.</verse>
				<verse number="34">ใน​คราว​นั้น​ฮีเอล​ชาว​เบ็ธเอล​ได้​สร้าง​เมือง​ยะวิ​โฮ​ขึ้น​ใหม่; เมื่อ​ท่าน​ได้​วาง​ราก​เมือง​นั้น​อะบี​ราม​บุตร​หัวปี​ของ​ท่าน​ก็​ถึงแก่​ความ​ตาย, และ​เมื่อ​ตั้ง​ประตูเมือง​นั้น​กัน​ขึ้น​ซะฆูบ​บุตร​สุดท้อง​ก็​ถึงแก่ ความ​ตาย, ตาม​พระ​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ตรัส​แล้ว​โดย​ยะ​โฮ​ซูอะ​บุตร​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">เอลี​ยา​ชาว​ทิศ​บี​ผู้อาศัย​อยู่​กับ​ชาว​ฆี​ละ​อาด, ทูล​อา​ฮา​บ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​ปฏิบัติ​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, จะ​ไม่​มี​น้ำค้าง​หรือ​น้ำ​ใน​บี​เหล่านี้, เว้นแต่​ข้าพ​เจ้า​จะ​ทูล​ขอ.</verse>
				<verse number="2">และ​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​เอลี​ยา​ว่า,</verse>
				<verse number="3">“จง​ไป​ข้าง​ทิศตะวันออก, และ​ซ่อน​ตัว​อยู่​ที่​ลำธาร​คะ​รี​ธ, ซึ่ง​อยู่​ใกล้​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน.</verse>
				<verse number="4">เจ้า​จง​ดื่ม​น้ำ​ที่​ลำธาร​นั้น; และ​เรา​จะ​ได้​สั่ง​อีกา​ทั้ง​หลาย​ให้​เลี้ยง​เจ้าที่​นั้น.​”</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ก็ได้​ไป​ตาม​พระ​ดำรัส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา: คือ​ไป​อาศัย​ริม​ลำธาร​คะ​รี​ธ, ซึ่ง​อยู่​ใกล้​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน.</verse>
				<verse number="6">และ​อีกา​ทั้ง​หลาย​ก้​ส่ง​ขนมปัง​และ​เนื้อ​ให้​เวลา​เช้า​เวลา​เย็น; และ​ท่าน​ได้​ดื่ม​น้ำ​ที่​ลำธาร.</verse>
				<verse number="7">อยู่​มา​ภายหลัง​ลำธาร​นั้น​ก็​แห้ง​ไป​เพราะ​ไม่​มี​ฝน​ใน​แผ่น​ดิน</verse>
				<verse number="8">พระ​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ท่าน​ว่า,</verse>
				<verse number="9">“จง​ลุก​ขึ้น​ไป​ยัง​เมือง​ซา​เร็บ​ตา, ซึ่ง​ขึ้น​แก่​ซี​โดน​อาศัย​อยู่​ที่นั่น: นี่​แน่ะ, เรา​สั่ง​แก่​หญิง​ม่าย​คน​หนึ่ง​ให้​เลี้ยง​เจ้า.”</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ลุก​ขึ้น​ไป​เมือง​ซา​เร็บ​ตา, เมื่อ​มา​ถึง​ประตูเมือง​แล้ว, ที่นั่น​มี​หญิง​ม่าย​คน​หนึ่ง​กำลัง​เก็บ​ฟืน​อยู่; ท่าน​จึง​ร้องเรียก​เขา​ว่า, ขอ​น้ำ​ใน​ภาชนะ​ให้​ฉัน​ดื่ม​สัก​หน่อย​เถิด.</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​เขา​กำลัง​ไป​เอา​น้ำ​นั้น, ท่าน​ร้อง​บอก​หญิง​นั้น​ว่า, ขอ​หยิบ​ขนมปัง​ติด​มือ​มา​ให้​ฉัน​สัก​หน่อย​ด้วย.</verse>
				<verse number="12">หญิง​นั้น​จึง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, ข้าพ​เจ้า​ไม่​มี​ขนมปัง​สัก​อัน​หนึ่ง​เลย, มีแต่​แป้ง​สัก​กำ​หนึ่ง​ใน​หม้อ, และ​น้ำนม​นิดหน่อย​ใน​ขวด: และ​นี่​แน่ะ, ฉัน​เก็บ​ฟืน​สอง​ดุ้น​เพื่อ​จะ​ไป​ทำ​ขนมปัง​สำหรับ​ดิฉัน​และ​บุตร, เมื่ อเรา​กิน​หมด​แล้ว​ก็​คง​อด​ตาย.</verse>
				<verse number="13">และ​เอลี​ยา​จึง​กล่าว​แก่​นาง​ว่า, อย่า​กลัว​เลย; จง​ไป​ทำ​ตาม​ที่​เจ้า​ได้​กล่าว​นั้น: แต่​จง​ทำ​ขนม​อัน​เล็กๆ มา​ให้​ฉัน​ก่อน, แล้ว​จึง​ทำ​สำหรับ​เจ้า​และ​บุตร.</verse>
				<verse number="14">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ได้​ทรง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, แป้ง​ใน​หม้อ​นั้น​จะ​ไม่​หมด, และ​น้ำมัน​ใน​ขวด​นั้น​จะ​ไม่​ขาด​จนถึง​วัน​นั้น​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​ฝน​ตก​บน​พื้น​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="15">นาง​ก็ได้​กระทำ​ตาม​คำ​ขอ​ของ​เอลี​ยา: เอลียา​กับ​นาง​นั้น​และ​ครอบครัว​ก็ได้​กิน​ต่อมา​ช้านาน.</verse>
				<verse number="16">แป้ง​ใน​หม้อ​นั้น​มิได้​หมด​ไป, และ​น้ำมัน​ใน​ขวด​มิได้​ขาด​ตาม​คำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตรัส​แก่​เอลี​ยา​นั้น</verse>
				<verse number="17">ภายหลัง​เหตุการณ์​เหล่านี้, บุตรชาย​หญิง​ม่าย​แม่เรือน​นั้น​ก็​ป่วย​ลง; มี​อาการ​หนัก​มาก​จนถึง​แก่​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="18">หญิง​นั้น​กล่าว​แก่​เอลี​ยา​ว่า, โอ้​คน​แห่ง​พระเจ้า? ข้าพ​เจ้า​มี​เรื่อง​อะไร​เกี่ยว​ข้อง​กับ​ท่าน, ท่าน​จึง​ให้​ข้าพ​เจ้า​ระลึก​ถึง​การ​ผิด​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ฆ่า​บุตร​ของ​ข้าพ​เจ้า​เสีย?</verse>
				<verse number="19">เอลี​ยา​จึง​ว่า​แก่​นาง​ว่า, จง​ให้​บุตร​นั้น​แก่​ฉัน​เถิด. และ​ท่าน​ก็​รับ​บุตร​นั้น​จาก อก​ของ​แม่, นำ​ขึ้น​ไป​ห้อง​ชั้น​บน​ที่​ท่าน​อาศัย, และ​วาง​ลง​บน​ที่​นอน​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="20">และ​ท่าน​ได้​ร้อง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้การ​ร้าย​นี้​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​อาศัย​โดย​ฆ่า​บุตร​ของ​นาง​เสีย​หรือ?</verse>
				<verse number="21">ท่าน​ก็​หายใจ​ใส่​เด็ก​นั้น​สาม​ครั้ง​แล้ว, ร้อง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, โอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​ให้​จิตต์​ใจ​ของ​เด็ก​นี้, กลับ​เข้า​มา​สู่​กาย​เขา​อีก​เถิด.</verse>
				<verse number="22">พระเจ้า​ได้​ทรง​สดับ​ฟัง​คำ​ของ​เอลี​ยา, จิตต์ใจ​ของ​เด็ก​นั้น​ก็ได้​กลับ​เข้า​สู่​กาย​เขา​อีก, เขา​ก็​มี​ชีวิต​ฟื้น​ขึ้น.</verse>
				<verse number="23">เอลี​ยา​ก็​อุ้ม​เด็ก​นั้น​ลง​มา​ยัง​ห้อง​ชั้น​ล่าง​ส่ง​ให้แก่​มารดา: แล้ว​ว่า, จง​ดู​เถิด, บุตร​ของ​ท่าน​มี​ชีวิต​เป็น​ขึ้น​แล้ว.</verse>
				<verse number="24">หญิง​นั้น​จึง​กล่าว​แก่​เอลี​ยา​ว่า, เดี๋ยวนี้​ข้าพ​เจ้า​รู้​แล้ว​ว่า​ท่าน​เป็น​คน​แห่ง​พระเจ้า, และ​คำ​ตรัส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​โดย​ปาก​ท่าน​ก็​เป็น​ความจริง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">เมื่อ​ล่วง​ไป​หลาย​วัน​แล้ว​ใน​ปี​ที่​สาม, คำ​ตรัส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​เอลี​ยา​ว่า. “จง​ไป​สำแดง​ตัว​แก่​อา​ฮา​บ, แล้ว​เรา​จะ บันดาล​ให้​ฝน​ตก​บน​พื้น​แผ่น​ดิน.”</verse>
				<verse number="2">เอลี​ยา​ก็​ไป​เพื่อ​จะ​สำแดง​ตัว​แก่​อา​ฮา​บ. มี​การ​กันดาร​อาหาร​ยิ่ง​นัก​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย.</verse>
				<verse number="3">อา​ฮา​บ​ก็ได้​เรียก​โอ​บัด​ยา (กรม​วัง​ของ​ท่าน, โอ​บัด​ยา​นั้น​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา​มาก:</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระนาง​อี​ซา​เบล​ได้​ฆ่า​ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, โอ​บัด​ยา​ได้​นำ​ผู้​พยากรณ์​ร้อย​คน, ไป​ซ่อน​ไว้​พวก​ละ​ห้า​สิบ​คนใน​ถ้ำ, เลี้ยง​เขา​ไว้​ด้วย​ขนมปัง​และ​น้ำ).</verse>
				<verse number="5">อา​ฮา​บ​รับสั่ง​แก่​โอ​บัด​ยา​ว่า, จง​ไป​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ที่​บ่อน้ำ​และ​ลำธาร​ทั้งหมด; ชะรอย​จะ​ได้​พบ​หญ้า​เพื่อ​ม้า​และ​ลา​จะ​ได้​รอด​ชีวิต, และ​เรา​จะ​ไม่​ขาด​สัตว์​ใช้​เสียที​เดียว.</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​แหละ​ท่าน​ข้​ทั้ง​สอง​ได้​แบ่ง​แผ่น​ดิน​กัน​จะ​ได้​ไป​ทั่วถึง​กัน: อา​ฮา​บ​ก็​ไป​ทาง​หนึ่ง​และ​โอ​บัด​ยา​ก็​ไป​ทาง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​โอ​บัด​ยา​กำลัง​ไป​ตาม​ทาง, นี่​แน่ะ, เอลียา​ก็​พบ​เขา, เขา​ได้​รู้จัก​เอลี​ยา​และ​ซบ​หน้า​ลง​กล่าว​ว่า, ท่าน​เจ้าข้า, ท่าน​คือ​เอลี​ยา​หรือ?</verse>
				<verse number="8">เอลี​ยา​จึง​ตอบ​ว่า, ฉัน​เอง: จง​ไป​ทูล​เจ้านาย​ของ​เจ้า​ว่า, เอลียา​อยู่​ที่นี่.</verse>
				<verse number="9">เขา​จึง​ถาม​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​ผิด​อะไร, ซึ่ง​ท่าน​จะ​มอบ​ทาส​ของ​ท่าน, ให้​อา​ฮา​บ​ฆ่า​เสีย?</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทรง​พระชนม์​อยู่​เป็นแน่​ฉันใด, ไม่​มี​ประเทศ​หรือ​ชาติ​ใดๆ ที่​เจ้านาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​ใช้​คน​ไป​แสวงหา​ท่าน: และ​เมื่อ​เขา​ว่า​ไม่​อยู่​ที่นี่; ก็​ให้​ประเทศ​หรือ​ชาติ​นั้น​สาบาน​ว่า, ไม่​ได้​พบ​ท่าน​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="11">และ​บัดนี้​ท่าน​ได้​กล่าว​ว่า, จง​ไป​ทูล​เจ้านาย​ว่า, เอลียา​อยู่​ที่นี่.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ไป​จาก​ท่าน​แล้ว, พระ​วิญญาณ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​รับ​ท่าน​ไป​ที่ ไหน​ที่​ข้าพ​เจ้า​ไม่​รู้; และ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ไป​ทูล​แก่​อา​ฮา​บ​แล้ว, ท่าน​จะ​เสด็จ​มา​หาไม่​พบ, ก็​จะ​ฆ่า​ข้าพ​เจ้า​เสีย: แต่​ข้าพ​เจ้า​ทา​สา​ของ​ท่าน​ได้​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตั้งแต่​หนุ่มๆ มา.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​เจ้าข้า, ไม่​มี​ใคร​บอก​ท่าน​หรือว่า, เมื่อ​พระนาง​อี​ซา​เบ็ล​ได้​ฆ่า​ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ได้​รับ​ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ร้อย​คน​ซ่อน​ไว้​พวก​ละ​ห้า​สิบ​คนใน​ถ้ำ​แล้ว​เลี้ยง​เขา​ไว้​ด้วย​ขนมปัง​และ​น้ำ?</verse>
				<verse number="14">แต่​เดี๋ยวนี้​ท่าน​ว่า, จง​ไป​ทูล​เจ้านาย​ว่า, เอลียา​อยู่​ที่นี่, เจ้านาย​ก็​จะ​ฆ่า​ข้าพ​เจ้า​เสีย.</verse>
				<verse number="15">เอลี​ยา​ตอบ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ซึ่ง​ฉัน​เฝ้า​ปฏิบัติ​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, ฉัน​จะ​สำแดง​ตัว​แก่​อา​ฮา​บ​วันนี้​เป็นแน่</verse>
				<verse number="16">แล้ว​โอ​บัด​ยา​ก็​ไป​เฝ้า​อา​ฮา​บก​ราบ​ทูล​ให้​ทรง​ทราบ: แล้ว​อา​ฮา​บ​ก็​ไป​พบ​เอลี​ยา.</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​อา​ฮา​บ​เห็น​เอลี​ยา, จึง​ทรง​ตรัส​ว่า, เป็น​เจ้า​หรือ​เป็น​ผู้ใด​ที่​ได้​ทรมาน​พวก​ยิศ​รา​เอล?</verse>
				<verse number="18">เอลี​ยา​ทูล​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​ทรมาน​พวก​ยิศ​รา​เอล; แต่​พระองค์​เอง​และ​เชื้อ​วงศ์​ของ​พระองค์​ได้​ทรมาน​พวก​ยิศ​รา​เอล, ด้วย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ละทิ้ง​พระ​บัญญัติ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสีย, และ​ได้​ไป​ติดตาม​พระ​บา​ละ.</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนั้น, บัดนี้​จง​มี​รับสั่ง​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ประชุม​กัน ณ ภูเขา​คา​รเม็ล, กับ​ผู้ทำ​นาย​แห่ง​พระ​บา​ละ​สี่​ร้อย​ห้า​สิบ​คน, กับ​ผู้ทำ​นาย​แห่ง​เสา​นมัสการ​ทั้ง​หลาย​สี่​ร้อย​คน, ซึ่ง​กิน​อาหาร​จาก​โต๊ะ​ของ​พระนาง​อี​ซา​เบ็ล</verse>
				<verse number="20">อา​ฮา​บ​ก็ได้​มี​รับสั่ง​ประกาศ​แก่​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล, และ​ให้​พวก​ผู้ทำ​นาย​ประชุม​กัน​ที่​ภูเขา​คา​รเม็ล.</verse>
				<verse number="21">เอลี​ยา​ก็​เข้า​มา​ต่อหน้า​คน​ทั้งปวง​กล่าว​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​รวม​กัน​อยู่​ท่ามกลาง​ลัทธิ​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​นาน​สัก​เท่าใด? ถ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า, จง​ตาม​พระองค์: หรือ​ถ้า​บา​ละ​เป็น​พระเจ้า, จง​ตาม​บา​ละ​เถิด. คน​ทั้ง​หลาย​ก็​หา​ได้​ตอบ​สัก​คำ​ไม่.</verse>
				<verse number="22">เอลี​ยา​กล่าว​แก่​ฝูง​คน​ว่า, ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เหลือ​แต่​ข้าพ​เจ้า​ผู้​เดียว; แต่​ผู้ทำ​นาย​แห่ง​บา​ละ​มี​สี่​ร้อย​ห้า​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="23">ให้​เขา​นำ​โค​มา​ให้​เรา​สอง​ตัว; ให้​พวก​นั้น​เลือก​เอา​ตัว​หนึ่ง, ผ่า​เสีย​วาง​บน​ฟืน​แต่​อย่า​ติดไฟ: และ​เรา​จะ​เอา​โค​ผู้​อีก​ตัว​หนึ่ง​นั้น​ทำ​เสร็จ​และ​วาง​บน​ฟืน​แต่​ไม่​ติดไฟ:</verse>
				<verse number="24">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​อัญเชิญ​ออก​นาม​พระ​ของ​เจ้า, และ​เรา​จะ​อัญเชิญ​ออก​พระ​นาม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา: และ​พระ​ซึ่ง​จะ​ตอบ​ด้วย​ไฟ​จง​นับถือ​พระองค์​นั้น​เป็น​พระเจ้า. และ​คน​ทั้งปวง​ก็​ตอบ​ว่า, ท่าน​พูด​ถูก​แล้ว</verse>
				<verse number="25">เอลี​ยา​บอก​แก่​ผู้ทำ​นาย​ของ​บา​ละ​ว่า, จง​เลือก​โค​ผู้​ตัว​หนึ่ง​ทำ​เสร็จ​ก่อน​เพราะ​พวก​เจ้า​หลาย​คน; และ​จง​อัญเชิญ​ออก​นาม​พระ​ของ​เจ้า, แต่​อย่า​ติดไฟ.</verse>
				<verse number="26">เขา​เหล้า​นั้น​เอา​โค​ผู้​ตัว​หนึ่ง, นำมา​ให้แก่​เขา​ทำ​เสร็จ​แล้ว, เขา​ก็​ร้อง​อัญเชิญ​ชื่อ​บา​ละ​ตั้งแต่​เข้า​จน​เที่ยง​ว่า, โอ้​บา​ละ, ขอ​ฟัง​ข้าพ​เจ้า​เถิด. แต่​ไม่​มี​เสียง​หรือ​คำตอบ​เลย. แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​กระโดด​ขึ้น​บน​แท่น​ที่​เขา​ทำ​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="27">ครั้น​ถึง​เวลา​เที่ยง, เอลียา​ก็​เยาะเย้ย​เขา​ว่า, จง​ร้อง​ดังๆ: เพราะ​ท่าน​เป็น​พระ​กำลัง​เข้า​ฌาณ​หรือ​เข้า​ห้อง​ลับ, หรือ​ไป​เที่ยว​ทางไกล​หรือ​นอนหลับ, ต้อง​ปลุก​ขึ้น​กระมัง.</verse>
				<verse number="28">เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ร้อง​เสียง​ดัง, และ​เอา​มีด​เชือด​เนื้อ​ตาม​ธรรมเนียม​ของ​เขา, จน​โลหิต​ไหล​โซม​กาย.</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​เที่ยง​แล้ว, เขา​ก็​ร้อง​ต่อไป​จนถึง​กำหนด​ถวาย​บูชา​เวลา​บ่าย, แต่​ไม่​มี​เสียงพูด, หรือ​คำตอบ, หรือ​ผู้ใด​ฟัง</verse>
				<verse number="30">เอลี​ยา​จึง​บอก​แก่​คน​ทั้งปวง​ว่า, จง​เข้า​มา​ใกล้​เรา​เถิด. แล้ว​คน​ทั้ง​หลาย​ก็​แอบ​เข้า​มา​ใกล้​ท่าน. และ​ท่าน​ได้​ซ่อมแซม​แท่น​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง​ได้​ทำลาย​เสียแล้ว​นั้น​ขึ้น​ใหม่.</verse>
				<verse number="31">และ​เอลี​ยา​ก็​เอา​หิน​สิบ​สอง​ก้อน, ตาม​ตระกูล​แห่ง​บุตร​ยา​โค​บ, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, ยิศ​รา​เอล​เป็น​ชื่อ​ของ​ท่าน:</verse>
				<verse number="32">และ​ท่าน​ก็​สร้าง​แท่น​ด้วย​หิน​เหล่านั้น​ใน​พระ​นาม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา: แล้ว​ก็​ขุด​ร่อง​รอบ​แท่น​นั้น, ลึก​พอจะ​ใส่​เมล็ด​พืช​ได้​ประมาณ​สอง​ถัง.</verse>
				<verse number="33">แล้ว​ท่าน​ก็​วาง​ฟืน​เป็น​ลำดับ, แล้ว​ก็​ตัด​โค​ตัว​นั้น​เป็น​ท่อนๆ, และ​วาง​บน​ฟืน​นั้น, แล้ว​บอก​ว่า​จง​ตัก​น้ำ​สี่​โอ่ง​ให้​เต็ม, และ​จง​เท​บน​เครื่องบูชา​และ​ฟืน​นั้น.</verse>
				<verse number="34">ท่าน​จึง​บอก​ว่า, จง​ทำ​อีก​ครั้ง​หนึ่ง. แล้ว​เขา​ก็​ทำ​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง, ท่าน​จึง​ว่า​จง​ทำ​อีก​ครั้ง​หนึ่ง. เขา​ก็​ทำ​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม.</verse>
				<verse number="35">แล้ว​น้ำ​นั้น​ก็ได้​ไหล​รอบ​แท่น, และ​ร่อง​นั้น​ก็​เต็ม​ด้วย​น้ำ.</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​ถึง​กำหนด​ถวาย​บูชา​เวลา​บ่าย, เอลียา​ผู้​พยากรณ์​ก็​เข้า​มา​ใกล้, ทูล​ว่า, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​แห่ง​อับ​รา​ฮาม, ยิศ​ฮา​ค, และ​ยิศ​รา​เอล, ขอ​ให้​รู้​ทั่ว​กัน​ว่า, วันนี้​พระองค์​คือ​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, และ​ข้าพ​เจ้า​คือ​ทาส​ของ​พระองค์, และ​การ​เหล่านี้​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​นั้น​ก็​กระทำ​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="37">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​สดับ​ฟัง​คำ​กราบ​ทูล​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​ทรง​สดับ​ฟัง​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​ไพร่พล​เหล่านี้​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระองค์​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​และ​พระองค์​ซึ่ง​บันดาล​ให้​ใจ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​หันกลับ​มา​อีก.</verse>
				<verse number="38">ใน​ทันใดนั้น, ไฟ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ตก​ไหม้​เครื่องบูชา​เพลง​นั้น, ฟืน, หิน, ผงคลี​ดิน, และ​น้ำ​ใน​ร่อง​นั้น​ถูก​ดูด​ไป​แห้ง​ทีเดียว.</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​คน​ทั้งปวง​ได้​เห็น​การ​นั้น, ก็​ซบ​หน้า​ลง​และ​ร้อง​ว่า; พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​นั้น​เป็น​พระเจ้า; พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​นั้น​เป็น​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="40">เอลี​ยา​ก็​สั่ง​เขา​ว่า, จง​จับ​ผู้ทำ​นาย​ทั้ง​หลาย​ของ​บา​ละ; อย่า​ให้​หนีพ้น​สัก​คน​เดียว. เขา​ก็​จับ​ไว้: และ​เอลี​ยา​ก็​พา​ไป​ถึง ลำธาร​คี​โซน​ฆ่า​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่นั่น</verse>
				<verse number="41">เอลี​ยา​ทูล​อา​ฮา​บ​ว่า, เชิญ​เสด็จ​ขึ้น​เสวย​และ​ดื่ม​เถิด; เพราะ​มี​เสียง​ฝน​ห่า​ใหญ่​มา​แล้ว.</verse>
				<verse number="42">อา​ฮา​บ​ก็​เสด็จ​ไป​จะ​เสวย​และ​ดื่ม. เอลียา​จึง​ขึ้น​ไป​บน​ยอด​ภูเขา​คา​รเม็ล; น้อม​ตัว​ลง​ถึง​พื้นดิน, ซบ​หน้า​ลง​หว่าง​เข่า,</verse>
				<verse number="43">แล้ว​สั่ง​คนใช้​ว่า, จง​ขึ้น​ไป​ดู​ทาง​ทะเล. คนใช้​นั้น​ก็​ขึ้น​ไป​ดู, และ​บอก​ว่า, ไม่​มี​อะไร​เลย. ท่าน​สั่ง​ให้​กลับ​ไป​ดู​อีก​ถึง​เจ็ด​ครั้ง.</verse>
				<verse number="44">ใน​ครั้ง​ที่​เจ็ด​คนใช้​บอก​ว่า, นี่​แน่ะ, มี​เมฆ​เล็กๆ เท่า​ฝ่ามือ​ลอย​มา​จาก​ทะเล. และ​ท่าน​สั่ง​ว่า, จง​ขึ้น​ไป​ทูล​อา​ฮา​บ, ให้​จัดแจง​เสด็จ​กลับ​ลง​ไป​เพื่อ​จะ​มิได้​ติด​ฝน.</verse>
				<verse number="45">อีก​ครู่​หนึ่ง, เมฆ​ก็​มืด​ไป​ใน​ท้อง​ฟ้า, มี​พายุ​และ​ฝน​ตก​ใหญ่. อา​ฮา​บ​ก็​ทรง​รถ​เสด็จ​ไป​ยัง​เมือง​ยิศเรล.</verse>
				<verse number="46">พระ​หัตถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ทรง​อยู่​บน​เอลี​ยา; ท่าน​ก็ได้​คาด​เอว​ไว้, แล้ว​วิ่ง​ไป​ข้างหน้า​อา​ฮา​บ​จนถึง​เขตต์​ที่​เข้า​ไป​ใน​ยิศเรล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">อา​ฮา​บ​จึง​บอก​อี​ซา​เบ็ล​ตาม​การ​ทั้งสิ้น​ซึ่ง​เอลี​ยา​ได้​กระทำ​นั้น, และ​การ​ที่​ท่าน​ได้​ฆ่า​ผู้ทำ​นาย​ทั้งหมด​ด้วย​ดาบ​โดย​เหตุไร.</verse>
				<verse number="2">แล้ว​อี​ซา​เบ็ล​ก็​ใช้​คน​ไป​บอก​เอลี​ยา​ว่า, ถ้า​พรุ่งนี้​เวลา​นี้​เรา​มิได้​ทำ​ชีวิต​ของ​เจ้า​ให้​เหมือน​อย่าง​ชีวิต​ของ​คน​เหล่านั้น​แล้ว​ก็​ให้​พระ​ทั้ง​หลาย​ทำ​ดังนั้น​แก่​เรา, และ​ให้​ยิ่ง​กว่า​ท่าน.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ท่าน​ทราบ​ดังนั้น​แล้ว​ก็​ลุก​ขึ้น​หนี​เอาตัวรอด, มา​ถึง​บะเอลี​ซา​บา, เขตต์​ตระกูล​ยูดา, ก็​ละ​คนใช้​ไว้​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="4">แต่​ท่าน​เอง​ก็​เดิน​เข้า​ป่า​ไป​ใน​ระยะ​ทาง​วันหนึ่ง​แล้ว, ก็​นั่งลง​ใต้​ต้น ระ​เห็ม; อธิาฐาน​ทูล​ขอ​ให้​ตัว​ตาย​เสีย; ทูล​ว่า, พอ​แล้ว​พระองค์​เจ้าข้า, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประหาร​ชีวิต​ข้าพ​เจ้า​เสีย​เดี๋ยวนี้​เถิด, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ดี​กว่า​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ท่าน​นอนหลับ​อยู่​ใต้​ต้น​ระ​เห็ม, นี่​แน่ะ, มี​ทูต​สวรรค์​มา​ถูกต้อง​ท่าน​แล้ว​ว่า, จง​ลุก​ขึ้น​รับประทาน​อาหาร​เถิด.</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ท่าน​แลดู​ก็​เห็น​ขนมปัง​ปิ้ง​อยู่​บน​ท่าน​ไฟ, และ​ขวด​น้ำ​ที่​ศีรษะ, ท่าน​ก็ได้​กิน​และ​ดื่ม​แล้ว​ก็​นอน​ลง​อีก.</verse>
				<verse number="7">ทูต​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง, ถูกต้อง​ท่าน​แล้ว​ว่า, จง​ลุก​ขึ้น​และ​รับประทาน​เถิด; เพราะ​ทางเดิน​นั้น​เหลือกำลัง​ท่าน.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ก็​ลุก​ขึ้น​กิน​และ​ดื่ม, และ​ด้วย​กำลัง​ซึ่ง​ได้​จาก​อาหาร​นั้น, ท่าน​ก็​เดิน​สี่​สิบ​วัน​สี่​สิบ​คน​ไป​ถึง​โฮ​เร็บ​ภูเขา​แห่ง​พระเจ้า</verse>
				<verse number="9">ท่าน​มา​ถึง​ถ้ำ​แห่ง​หนึ่ง​ก็​อาศัย​อยู่​ที่นั่น; นี่​แน่ะ, คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ท่าน​ตรัส​ว่า, “เอลี​ยา​เอ๋ย, เจ้า​ทำ​อะไร​อยู่​ที่นี่?​”</verse>
				<verse number="10">ท่าน​กราบ​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​หวงแหน​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ยิ่ง​นัก: ด้วย​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​ละทิ้ง​คำสัญญา​ไมตรี​ซึ่ง​มี​อยู่​กับ​พระองค์, ทำลาย​แท่น​ของ​พระองค์​เสีย, และ​ฆ่า​ผู้​พยากรณ์​ด้วย​ดาบ; ยัง​เหลือ​ฉะ​เพาะ​แต่​ข้าพ​เจ้า ผู้​เดียว​เท่านั้น; และ​เขา​ก็​แสวงหา​ข้าพ​เจ้า​เพื่อ​จะ​ฆ่า​เสีย​ด้วย.</verse>
				<verse number="11">พระองค์​จึง​ทรง​ตรัส​ว่า, “จง​ไป​เถอะ, และ​จง​ยืน​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​บน​ภูเขา. นี่​แน่ะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เสด็จ​ผ่าน​ไป, และ​เกิด​ลมพายุ​พัด​แรง​ยิ่ง​นัก, ภูเขา​ทั้ง​หลาย​ก็​แตกแยก​ออก; และ​ศิลา​ก็​แตก​เป็น​ก้อนๆ ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​มิได้​สถิต​อยู่​ใน​พายุ​นั้น: ภายหลัง​ลมพายุ​นั้น​ก็​เกิด​แผ่น​ดินไหว: แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​มิได้​ทรง​สถิต​อยู่​ใน​แผ่น​ดินไหว​นั้น:</verse>
				<verse number="12">ภายหลัง​แผ่น​ดินไหว​ก็​เกิด​ไฟไหม้; แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​มิได้​สถิต​อยู่​ใน​ไฟ​นั้น: ภายหลัง​ไฟไหม้​นั้น​เกิด​มี​เสียง​เบาๆ.”</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เอลี​ยา​ได้ยิน​เสียง​นั้น​ก็ได้​เอา​ผ้า​คลุม​หน้า​แล้ว​ออก​ไป​ยืน​ที่​ปาก​ถ้ำ. นี่​แน่ะ, มี​เสียง​ตรัส​แก่​ท่าน​ว่า, “เอลี​ยา​เอ๋ย, เจ้า​ทำ​อะไร​อยู่​ที่นี่?​”</verse>
				<verse number="14">ท่าน​จึง​กราบ​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​หวงแหน​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ยิ่ง​นัก: ด้วย​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​ละทิ้ง​คำสัญญา​ไมตรี​ซึ่ง​มี​อยู่​กับ​พระองค์, ทำลาย​แท่น​ของ​พระองค์, และ​ฆ่า​พยากรณ์​ของ​พระองค์​ตาย​ด้วย​ดาบ; ยัง​เหลือ​ฉะ​เพาะ​แต่​ข้าพ​เจ้า​ผู้​เดียว​เท่านั้น, และ​เขา​ก็​แสวงหา​ข้าพ​เจ้า​เพื่อ​จะ​ฆ่า​เสีย​ด้วย</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ท่าน​ว่า, “จง​กลับ​ไป​ทาง​ป่า​เมือง​ดาเมเซ็ค: เมื่อ​ถึง​เมือง​แล้ว, จง​เฉลิม​ฮะ​ซา​เอล​ไว้​เป็น​กษัตริย์​ประเทศ​ซุเรีย:</verse>
				<verse number="16">จง​เฉลิมเยฮู​บุตร​นิม​ซี​ไว้​เป็น​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล: และ​อะลี​ซา​บุตร​ซา​ฟาด​ชาว​อา​เบลมะ​โฮ​ลา จง​เฉลิม​ไว้​เป็น​ผู้​พยากรณ์​แทน​เจ้า.</verse>
				<verse number="17">ผู้ใด​รอด​จาก​ดาบ​ของ​ฮะ​ซา​เอล, เยฮูจะ​ฆ่า​เสีย: และ​ผู้ใด​รอด​จาก​ดาบ​ของ​เยฮู, อะลีซา​จะ​ฆ่า​เสีย.</verse>
				<verse number="18">เรา​ยัง​มี​เหลือ​อยู่​เจ็ด​พัน​คนใน​ยิศ​รา​เอล, คือ​ทุก​เข่า​ซึ่ง​มิได้​คุก​ลง​แก่​บา​ละ, และ​ทุก​ปาก​ซึ่ง​มิได้​จุบ​รูป​นั้น.”</verse>
				<verse number="19">เอลี​ยา​ก็ได้​ไป​จาก​ที่นั่น, และ​ได้​พบ​อะลี​ซา​บุตร​ซา​ฟาด​กำลัง​ไถนา​อยู่​กับ​โค​สิบ​สอง​คู่​ไป​ข้างหน้า​ท่าน, และ​ท่าน​ไถ​คู่​ที่​สิบ​สอง: เอลียา​ก็​เดิน​ผ่าน​ไป​และ​ทิ้ง​ผ้าห่ม​ลง​บน​ท่าน.</verse>
				<verse number="20">อะลี​ซา​ก็ได้​ละ​โค​นั้น, และ​วิ่ง​ตาม​เอลี​ยา​ไป, กล่าว​ว่า, ขอ​ให้ ข้าพ​เจ้า​ไป​จุบ​บิดา​มารดา​แล้ว​จะ​ตาม​ท่าน​ไป. เอลียา​จึง​กล่าว​แก่​อะลี​ซา​ว่า, จง​กลับ​ไป​อีก​เถิด: ด้วยว่า​เรา​ได้​ทำ​อะไร​แก่​ท่าน​เล่า?</verse>
				<verse number="21">อะลี​ซา​ก็ได้​กลับ​ไป​เอา​โค​คู่​นั้น​ฆ่า​เสีย, เอา​เครื่อง​แอก​ทำ​ฟืน​ต้ม​เนื้อ​แจก​คน​ทั้ง​หลาย​กิน, และ​ท่าน​ก็​ลุก​ขึ้น​ตาม​เอลี​ยา​และ​ปฏิบัติ​ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">เบน​ฮะ​ดัด​กษัตริย์​ประเทศ​ซุเรีย​ได้​ประชุม​กองทัพ​ทั้งปวง​ของ​ท่าน: มี​กษัตริย์​สาม​สิบ​สอง​องค์​เข้า​กัน​กับ​ท่าน, มี​ม้า​และ​รถ​รบ: และ​ท่าน​ขึ้น​ไป​ตั้ง​ค่าย​รอบ​กรุง​ซะ​มา​เรีย, จะ​ตี​เอา​กรุง​นั้น.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ใช้​ทูต​เข้า​ไป​เฝ้า​อา​ฮา​บกษัตริย์ยิศ​รา​เอล​ใน​กรุง, ให้​ทูล​ว่า, เบน​ฮะ​ดัด​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า,</verse>
				<verse number="3">เงิน​และ​ทอง​ของ​ท่าน​เป็น​ของ​เรา; ภรรยา​และ​บุตร​ของ​ท่าน​ที่​รูป​งามๆ เป็น​ของ​เรา​ด้วย.</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​จึง​ตอบ​ว่า, กษัตริย์​เจ้าข้า, แล้วแต่​ท่าน​จะ​โปรด​เถิด,ข้าพ​เจ้า​กับ​สิ่ง​สาร​พัตร​ที่​ข้าพ​เจ้า​มี​อยู่​ก็​เป็น​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="5">พวก​ทูต​นั้น​ก็​กลับ​มา​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​กล่าว​ว่า, เบน​ฮะ​ดัด​ตรัส​สั่ง​มา​ดังนี้​ว่า, แท้จริง​เรา​ใช้​ทูต​ไป​หา​ท่าน​ให้​มอบ​เงินทอง​ภรรยา​และ​บุตร​ให้​เรา;</verse>
				<verse number="6">แต่​พรุ่งนี้​เวลา​นี้​เรา​จะ​ใช้​ข้าราชการ​ของ เรา​ไป, เขา​จะ​ค้น​ดู​ใน​วัง​ของ​ท่าน, และ​ใน​เรือน​ข้าราชการ​ทั้ง​หลาย; สิ่งหนึ่งสิ่งใด​ซึ่ง​เป็น​ที่​ชอบ​ตา​ของ​ท่าน​เขา​จะ​หยิบ​เอา​ไป</verse>
				<verse number="7">เมื่อนั้น, กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​จึง​เรียกประชุม​ข้าราชการ​ทั้งปวง​แห่ง​แผ่น​ดิน​แล้ว​ตรัส​ว่า, ขอ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ดู​เถิด, คน​นั้น​ได้​พาล​หาเหตุ​เรา​โดย​จะ​ริบ​เอา​ภรรยา​และ​บุตร​เงินทอง​ของ​เรา; เรา​ก็​ขัด​เขา​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="8">ข้าราชการ​และ​ไพร่พล​ทั้งปวง​จึง​ทูล​แก่​ท่าน​ว่า, อย่า​เชื่อฟัง​และ​อย่า​ยอม​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ฉะนี้​ท่าน​จึง​ตรัส​แก่​ทูต​ของ​เบน​ฮะ​ดัด​ว่า, จง​ไป​ทูล​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​เรา​ว่า, สิ่ง​ทั้งปวง​ซึ่ง​ได้​ใช้​ให้​มา​บังคับเอา​จาก​ทาส​ของ​ท่าน​ครั้ง​แรก​นั้น, ข้าพ​เจ้า​จะ​ปฏิบัติ​ตาม: แต่​คำ​บังคับ​ครั้ง​หลัง​นี้​ข้าพ​เจ้า​ยอม​ไม่​ได้. พวก​ทูต​นั้น​ก็​รายงาน​แก่​เบน​ฮะ​ดัด.</verse>
				<verse number="10">เบน​ฮะ​ดัด​ก็​ใช้​ให้​มา​ทูล​ท่าน​ว่า, ถ้า​ผงคลี​ดิน​แห่ง​กรุง​ซะ​มา​เรีย​จะ​พอ​คน​ที่​ตาม​เรา​มา​คน​ละ​กำมือ​ก็​ให้​พระ​ทั้ง​หลาย​ทำ​แก่​เรา​นั้น, ร้าย​ยิ่ง​กว่า​ที่​เรา​จะ​ทำ​แก่​ท่าน​อีก.</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ตรัส​ตอบ​ว่า, จง​ไป​ทูล​เบน​ฮะ​ดัด​ว่า, อย่า​ให้​ผู้​ที่​ส​รวม​เกราะ​อวดอ้าง​เหมือน​อย่าง​ผู้​ที่​ถอด​เกราะ​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เบน​ฮะ​ดัด​ได้ยิน​คำ​เหล่านั้น, เป็น​เวลา​ที่​กำลัง​เสวย​น้ำ​จันทน์​ใน​พลับพลา​พร้อมด้วย​กษัตริย์​อื่นๆ นั้น, ท่าน​จึง​ตรัส​แก่​แม่ทัพ​นาย​กอง​ว่า, ยก​ทัพ​ขึ้น​ไป​ตี​เถิด, เขา​ก็​ยก​ทัพ​เข้า​ตีเมือง​นั้น</verse>
				<verse number="13">มี​ผู้​พยากรณ์​คน​หนึ่ง​เข้า​มา​ทูล​อา​ฮา​บกษัตริย์ยิศ​รา​เอล​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า “เจ้า​ได้​เห็น​กองทัพ​ใหญ่​นี้​หรือ? นี่​แน่ะ, เรา​จะ​มอบ​ไว้​ใน​มือ​เจ้า​วันนี้; เจ้า​คงจะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="14">อา​ฮา​บ​จึง​ตรัส​ถาม​ว่า, โดย​มือ​ผู้ใด? ท่าน​จึง​ทูล ตอบ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “คือ​โดย​มือ​เจ้านาย​หนุ่มๆ แห่ง​หัวเมือง​ทั้ง​หลาย​นั้น.” แล้ว​อา​ฮา​บ​ตรัส​ถาม​ว่า, ใคร​จะ​เป็น​ผู้นำ​ทัพ​ออก​ไป​รบ? ท่าน​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, กษัตริย์​เอง.</verse>
				<verse number="15">ท่าน​ก็​นับ​เจ้านาย​หนุ่มๆ แห่ง​หัวเมือง​ทั้ง​หลาย, รวม​ได้​สาม​ร้อย​สาม​สิบ​สอง​คน, ภายหลัง​ก็​นับ​คน​ทั้งปวง​คือ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​เจ็ด​พัน​คน</verse>
				<verse number="16">เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ยก​ออก​ไป​เวลา​เที่ยงวัน​นั้น. แต่​เบน​ฮะ​ดัด​กับ​กษัตริย์​สาม​สิบ​สอง​องค์​ที่มา​ช่วย​ท่าน​กำลัง​เสวย​น้ำ​จันทน์​มา​อยู่​ใน​พลับพลา.</verse>
				<verse number="17">เจ้านาย​หนุ่มๆ แห่ง​หัวเมือง​ทั้ง​หลาย​ก็​ออก​ไป​ก่อน; เบน​ฮะ​ดัด​ก็​ใช้​คน​ไป​สืบ​ข่าว​ดู, เขา​ก็​มา​ทูล​ท่าน​ว่า, พวก​นั้น​ออก​มา​จาก​กรุง​ซะ​มา​เรีย.</verse>
				<verse number="18">ท่าน​จึง​ตรัส​สั่ง​ว่า, เขา​จะ​มา​ฉันมิตร​ไมตรี​หรือ​ใน​ฐาน​การ​ศึก​สงคราม​ก็​จง​จับตัว​มา.</verse>
				<verse number="19">เจ้านาย​หนุ่มๆ แห่ง​หัวเมือง​ทั้ง​หลาย​ก็​นำหน้า​ออก​ไป​จาก​เมือง​และ​กองทัพ​ก็ตาม​เข้า​ไป.</verse>
				<verse number="20">และ​เขา​ก็​ฆ่า​ศัตรู​คน​ละ​คน, พวก​ซุเรีย​ก็​แตกตื่น​หนี​ไป; พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​ยก​ไล่​ตาม: เบน​ฮะ​ดัก​กษัตริย์​ซุเรีย​ก็​ขึ้น​ม้า​หนี​ไป​กับ​กองทหาร​ม้า.</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ก็​ยก​ทัพ​ออก​ไป, ตี​กองทหาร​ม้า, และ​กอง​รถ​รบ, และ​กองทหาร​ซุเรีย​ก็​ล้มตาย​เป็น​อัน​มาก</verse>
				<verse number="22">ผู้​พยากรณ์​นั้น​เข้า​มา​ทูล​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ว่า, จง​ไป​เถิด, เตรียม​กำลัง​กองทัพ​ให้​ดี​ขึ้น, และ​ตรวจตรา​ตาม​นั้น​ให้​ละเอียด​ดี, ด้วยว่า​ปี​หน้า​เวลา​นี้, กษัตริย์​ซุเรีย​จะ​ยก​ทัพ​ขึ้น​มา​สู้รบ​กับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​ข้าราชการ​แห่ง​กษัตริย์​ซุเรีย​ทูล​กษัตริย์​ของ​ตน​ว่า, พระ​ของ​พวกเขา​นั้น​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​ภูเขา; เหตุ​ดังนั้น​เขา​จึง​ชะ​นะ​พวกเรา, แต่​ให้​เรา​ไป​รบ​กับ​เขา​ใน​ที่ราบ​เตียน, พวกเรา​จะ​ชะ​นะ​เขา​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="24">ขอ​ทำ​อย่าง​นี้​คือ, ให้​ถอด​กษัตริย์​เหล่านั้น​ออก​จาก​หน้าที่​ทุก​องค์, และ​ให้​นายทหาร​เข้า​แทน.</verse>
				<verse number="25">และ​ให้​ท่าน​เกณฑ์​กองทัพ​เหมือน​อย่าง​กองทัพ​ที่​ได้​แตก​ไป​แล้ว, คือ​จำนวน​ม้า​และ​รถ​ให้​เท่า​กับ​จำนวน​ก่อน: เรา​จะ​ยก​ไป​ต่อสู้​กับ​เขา​ใน​ที่ราบ​เตียน, เรา​จะ​ชะ​นะ​เขา​เป็นแน่, กษัตริย์​ทรง​เห็นชอบ​ด้วย, และ​ได้​ทรง​กระทำ​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="26">ครั้น​ขึ้นปีใหม่​แล้ว, เบน​ฮะ​ดัด​ก็​รวม​พล​ชาว​ซุเรีย, ยก​ขึ้น​ไป​รบ​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​เมือง​อา​เฟก.</verse>
				<verse number="27">และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​รวม​พล​และ​สะเบียง​อาหาร​พร้อม​จะ​ออก​ไป​สู้รบ​กับ​พวก​ซุเรีย; พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ข้างหน้า​เขา, แลดู​เหมือน​ลูก​แพะ​ฝูง​เล็กๆ สอง​ฝูง; แต่​พวก​ซุเรีย​นั้น​แลดู​เต็ม​ไป​ทั้ง​เมือง.</verse>
				<verse number="28">คน​ของ​พระเจ้า​ผู้​หนึ่ง​มา​ทูล​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “เพราะ​เหตุ​ชาว​ซุเรีย​ได้​กล่าว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​ภูเขา, แต่​พระองค์​มิได้​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​ที่ราบ, เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จะ​มอบ​ฝูงชน​ทั้งปวง​นี้​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​รู้​ว่า, เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="29">เขา​ก็​ตั้ง​ค่าย​ประชิด​ตรง​กัน​ครบ​เจ็ด​วัน, ครั้น​วันที่​เจ็ด​ก็​ลงมือ​รบ​กัน: วัน​นั้น​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ฆ่า​ทหารราบ​พวก​ซุเรีย​หนึ่ง​แสน​คน.</verse>
				<verse number="30">ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​ก็​หนี​ไป​ใน​เมือง​อา​เฟก; และ​กำแพง​ได้​ล้ม​ทับ​ตาย​อีก​สอง​หมื่น​เจ็ด​พัน​คน. เบน​ฮะ​ดัด​ก็​หนี​เข้า​ไป​ใน​กรุง, เลย​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​ชั้นใน</verse>
				<verse number="31">ข้าราชการ​ก็​กราบ​ทูล​ท่าน​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​ว่า​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น​เป็น​กษัตริย์​ทรง​เมตตากรุณา​เป็น​อัน​มาก: ขอ​ให้​พวกเรา​เอา​ผ้า​เนื้อ​หยาบ​คาด​เอว, เอา​เชือก​รัด​รอบ​ศีรษะ, และ​ออก​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล: ชะรอย​ท่าน​จะ​ไว้​ชีวิต​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="32">เขา​จึง​เอา​ผ้า​เนื้อ​หยาบ​คาด​เอว, เอา​เชือก​รัด​รอบ​ศีรษะ, และ​ออก​มา​เฝ้า​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​กราบ​ทูล​ว่า, เบน​ฮะ​ดัด​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​ให้​มาก​ราบ​ทูล​ว่า, ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​รอด​ชีวิต​อยู่​เถิด, กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​จึง​ตรัส​ว่า, เบน​ฮะ​ดัด​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​หรือ? เธอ​ก็​เป็น​ญาติพี่น้อง​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="33">คน​เหล่านั้น​ก็​คอย​สังเกต​ดู​ว่า​จะ​มี​พระทัย​อย่าง ไร, ครั้น​ทราบ​พระทัย​ของ​กษัตริย์​แล้ว: ก็​ทูล​ตอบ​โดยเร็ว​ว่า, เบน​ฮะ​ดัด​ญาติ​ของ​พระองค์​ก็​ยัง​อยู่, และ​ท่าน​จึง​ตรัส​ว่า, จง​ไป​เชิญ​มา​นี่. แล้ว​เบน​ฮะ​ดัด​ก็​เข้า​มา​เฝ้า​ท่าน; และ​ท่าน​ก็​เชิญ​ให้​ขึ้น​ทรง​รถ​ด้วย​กัน.</verse>
				<verse number="34">เบน​ฮะ​ดัด​จึง​ทูล​ท่าน​ว่า, เมือง​เหล่านั้น​ซึ่ง​ราช​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ริบ​ไป​จาก​ราช​บิดา​ของ​พระองค์, ข้าพ​เจ้า​จะ​ถวาย​คืน​ให้แก่​พระองค์; พระองค์​จง​ทำ​ถนน​เฉลิมพระเกียรติ​ของ​พระองค์​ใน​กรุง​ดาเมเซ็ค, เหมือน​อย่าง​ราช​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​ไว้​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย. ท่าน​ก็​ทำ​สัญญา​ไมตรี​ต่อ​กัน​อย่าง​นี้, แล้ว​ก็​ปล่อย​เบน​ฮะ​ดัด​ไป</verse>
				<verse number="35">มี​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ผู้​พยากรณ์​ได้​กล่าว​แก่​เพื่อนบ้าน​โดย​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ขอ​ให้​ท่าน​ตี​เรา, แต่​คน​นั้น​มิ​ยอม​ตี.</verse>
				<verse number="36">ท่าน​จึง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, เพราะ​ท่าน​ไม่​เชื่อฟัง​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, นี่​แน่ะ, เมื่อ​ท่าน​ไป​จาก​เรา, จะ​มี​สิงห์โต​มา​ฆ่า​ท่าน. พอ​เขา​ออก​ไป​ก็​มี​สิงห์โต​ตัว​หนึ่ง​มา​พบ​และ​ฆ่า​เขา​เสีย.</verse>
				<verse number="37">แล้ว​ท่าน​มา​พบ​อีก​คน​หนึ่ง, กล่าว​แก่​เขา​ว่า, ขอ​จง​ตี​เรา, คน​นั้น​ก็​ตี​ให้, เมื่อ​ท่าน​ถูก​ตี​แล้ว​ก็​มี​บาดแผล.</verse>
				<verse number="38">ผู้​พยากรณ์​นั้น​ก็​แต่งตัว​ปลอม​เอา​ผ้า​โพก​ศีรษะ​หลุบ​มา​เพียงตา, ไป​คอย​ดัก​กษัตริย์​อยู่​กลาง​ทาง.</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​กษัตริย์​เสด็จ​เลย​ไป, เขา​ร้อง​ทูล​กษัตริย์​ว่า: ทาส​ของ​ท่าน​ได้​ออก​ไป​ท่ามกลาง​สนามรบ; มี​คน​หนึ่ง​จับ​ชะ​เลย​ศึก​มา​ให้​ข้าพ​เจ้า​รักษา​ไว้, แล้ว​ว่า, ถ้า​เขา​ได้​หนี​ไป​ด้วย​เหตุ​อัน​ใด​แล้ว, ชีวิต​ของ​เจ้า​ต้อง​แทน, หรือ​มิฉะนั้น​จะ​ต้อง​ใช้​เงิน​ตะ​ลัน​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="40">เวลา​นั้น​ทาส​ของ​ท่าน​มี​ธุระ​มาก, มี​มา​ที่นี่, ไป​ที่โน่น, ชะ​เลย​คน​นั้น​ก็​หลบหนี​ไป. กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, โทษ​ของ​เจ้า​ก็​ต้อง​เป็น​ดังนั้น; เพราะ​เจ้า​ได้​ตัดสิน​ตนเอง​แล้ว.</verse>
				<verse number="41">แล้ว​เขา​ก็​เลิก​ผ้า ที่​ปิด​หน้า​ออก​โดยเร็ว, กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ทรง​เห็น​ว่า​เขา​เป็น​ผู้​พยากรณ์​ผู้​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="42">เขา​จึง​ทูล​กษัตริย์​นั้น​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “เพราะ​เหตุ​เจ้า​ได้​ปล่อย​ผู้​ที่​เรา​ได้​มอบ​ไว้​ให้​ประหาร​เสียที​เดียว, เหตุ​ฉะนี้, ชีวิต​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​แทน​ชีวิต​ผู้​นั้น, และ​ไพร่พล​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​รับโทษ​แทน​ไพร่พล​ของ​ผู้​นั้น.”</verse>
				<verse number="43">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ก็​กลับ​เข้า​ไป​ใน​วัง​ของ​ทาน ณ กรุง​ซะ​มา​เรีย, ด้วย​ความ​กลัดกลุ้ม​แค้น​เคือง​พระทัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ภายหลัง​เหตุการณ์​เหล่านี้, นา​โบ​ธ​ชาว​ยิศเรล​มี​สวน​องุ่น​อยู่​ใน​เมือง​ยิศเรล, ริม​ราชวัง​อา​ฮา​บกษัตริย์ซะ​มา​เรีย.</verse>
				<verse number="2">อา​ฮา​บ​จึง​ตรัส​แก่​นา​โบ​ธ​ว่า, สวน​องุ่น​ของ​เจ้า​จง​ขาย​ให้​เรา​เถิด, เพื่อ​จะ​ทำ​เป็น​สวนดอกไม้, เพราะ​อยู่​ใกล้​วัง​ของ​เรา: เรา​จะ​เอา​สวน​องุ่น​ที่​ดี​กว่า​แลก​กับ​สวน​นั้น; หรือ​ถ้า​เจ้า​เห็นชอบ, เรา​จะ​ให้​ราคา​สม​กับ​สวน​นั้น.</verse>
				<verse number="3">นา​โบ​ธ​กราบ​ทูล​อา​ฮา​บ​ว่า, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ห้าม​ข้าพ​เจ้า, อย่า​ให้​ขาย​สวน​มรดก​ซึ่ง​ได้​รับ​จาก​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ให้แก่​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">อา​ฮา​บ​ก็​เสด็จ​กลับ​เข้า​ใน​วัง​กลัดกลุ้ม​และ​แค้น​เคือง​พระทัย​ยิ่ง​นัก: เพราะ​ถ้อยคำ​ของ​นา​โบ​ธ​ชาว​ยิศเรล​ที่​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ให้​มรดก​ที่​สืบมา​จาก​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​แก่​พระองค์. อา​ฮา​บ​ก็​เอน​พระ​กาย​ลง​บน​พระ​แท่น. ทรง​เบือน​พระ​พักตร​ไม่​เสวย​กระยาหาร</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​อี​ซา​เบ​ลม​เห​ษี​เข้า​มา​เฝ้า​ทูล​ว่า, เป็น​ไฉน​พระองค์​จึง​กลุ้ม​พระทัย​จน​ไม่​เสวย​กระยาหาร?</verse>
				<verse number="6">อา​ฮา​บ​ตรัส​ตอบ​ว่า, เป็น​เพราะ​เรา​ได้​พูด​แก่​นา​โบ​ธ​ชาว​ยิศเรล​ว่า, จง​ขาย​สวน​องุ่น​ของ​เจ้า​ให้​เรา, หรือ​ถ้า​เจ้า​เห็นชอบ​เรา​จะ​เอา​สวน​องุ่น​ตำบล​อื่น​แลก​กับ​สวน​องุ่น​นั้น: เขา​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ไม่​ยอม​ให้​สวน​องุ่น​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">อี​ซา​เบ​ลม​เห​ษี​จึง​ทูล​ว่า, พระองค์​เป็น​ผู้​ครอบครอง​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​มิใช่​หรือ? เชิญ​ลุก​ขึ้น​เสวย​กระยาหาร, ทำ​พระทัย​ให้​ชื่นบาน​ยินดี​เถิด: ข้าพ​เจ้า​จะ​อาสา​นำ​สวน​องุ่น​ของ​นา​โบ​ธ​ชาว​ยิศเรล​มา​ถวาย,</verse>
				<verse number="8">พระนาง​ก็​ทรง​พระ​อักษร​ใน​พระ​นาม​อา​ฮา​บ, และ​ประทับตรา แผ่น​ดิน​ส่ง​ไป​ยัง​ข้าราชการ, และ​ขุนนาง​ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​นา​โบ​ธ​อาศัย.</verse>
				<verse number="9">ใน​พระ​อักษร​นั้น​มี​ความ​ว่า, จง​ออก​หมายประกาศ​ให้​ถือ​อด​อาหาร. และ​ตั้ง​นา​โบ​ธ​ใน​ตำแหน่ง​สูง​ท่ามกลาง​ไพร่พล:</verse>
				<verse number="10">แล้ว​แต่ง​คน​เลวๆ สอง​คน​ให้​อ้าง​พะ​ยาน​ปรักปรำ​เขา​ว่า. เจ้า​ได้​พูด​หยาบช้า​ต่อ​พระเจ้า​และ​ต่อ​กษัตริย์​แล้ว​จง​คุม​เอา​ออก​ไป​เอา​หิน​ขว้าง​ให้​ตาย</verse>
				<verse number="11">ชาวเมือง​ของ​เขา, คือ​ข้าราชการ​และ​ขุนนาง​ที่​อาศัย​ใน​เมือง​ของ​เขา​นั้น, ได้​กระทำ​ตาม​พระ​อักษร​ที่​อี​ซา​เบล​ได้​ส่ง​ไป​ยัง​เขา.</verse>
				<verse number="12">เขา​ก็​ออก​หมายประกาศ​ให้​ถือ​อด​อาหาร, และ​ตั้ง​นา​โบ​ธ​ไว้​ใน​ตำแหน่ง​สูง​ท่ามกลาง​ไพร่พล.</verse>
				<verse number="13">มี​คน​เลวๆ สอง​คน​เข้า​มา​นั่ง​ต่อหน้า​เขา: และ​สอง​คน​นั้น​ก็​อ้าง​พะ​ยาน​ปรักปรำ​นา​โบ​ธ​ใน​ที่ประชุม​ว่า, นา​โบ​ธ​ได้​พูด​หยาบช้า​ต่อ​พระเจ้า​และ​ต่อ​กษัตริย์​. เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​คุม​นา​โบ​ธ​ไป​นอก​เมือง, และ​เอา​หิน​ขว้าง​จน​ตาย.</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ก็​ใช้​คน​ไป​ทูล​อี​ซา​เบล​ว่า, นา​โบ​ธ​ถูก​หิน​ขว้าง​ตาย​แล้ว.</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ได้​ทราบ​ว่า​นา​โบ​ธ​ถูก​หิน​ขว้าง​ตาย. อี​ซา​เบล​กราบ​ทูล​อา​ฮา​บ​ว่า, เชิญ​เสด็จ​ไป​ริบ​เอา​สวน​องุ่น​ของ​นา​โบ​ธ​ชาว​ยิศเรล. ซึ่ง​เขา​ไม่​ยอมรับ​เงิน​ค่า​สวน​จาก​พระองค์: ด้วย​นา​โบ​ธ​นั้น​ตาย​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ได้​ทรง​ทราบ​ข่าว​ว่า​นา​โบ​ธ​ตาย​เสียแล้ว, อา​ฮา​บ​ก็​เสด็จ​ไป​ริบ​สวน​องุ่น​ของ​นา​โบ​ธ​ชาว​ยิศเรล</verse>
				<verse number="17">พระ​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​เอลี​ยา​ชาว​ทิศ​บี​ว่า,</verse>
				<verse number="18">“จง​ลุก​ขึ้น​ไป​เฝ้า​อา​ฮา​บกษัตริย์ยิศ​รา​เอล ณ กรุง​ซะ​มา​เรีย: นี่​แน่ะ, ท่าน​อยู่​ใน​สวน​ของ​นา​โบ​ธ​ที่​ท่าน​ลง​ไป​ริบ​เอา​สวน​นั้น.</verse>
				<verse number="19">จง​บอก​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า. เจ้า​ได้​ฆ่า​เขา​เสียแล้ว​ริบ​เอา​ทรัพย์​ด้วย​หรือ? จง​บอก​อีก​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ใน​ที่​ซึ่ง​สุนัข​ได้​เลีย​เลือด​ของ​นา​โบ​ธ, ใน​ที่​นั้น​สุนัข จะ​เลีย​เลือด​ของ​เจ้า​เอง.”</verse>
				<verse number="20">อา​ฮา​บ​ก็​ตรัส​แก่​เอลี​ยา​ว่า, โอ้​ศัตรู​ของ​เรา, เจ้า​ได้​มา​พบ​เรา​แล้ว​หรือ? เอลียา​ทูล​ตอบ​ว่า, พบ​แล้ว: เพราะ​ท่าน​ได้​ขายตัว​เอง​กระทำ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="21">นี่​แน่ะ, “เรา​จะ​นำ​ความ​ร้าย​มา​ยัง​เจ้า, จะ​ตัด​ผู้​ที่​เกี่ยว​ข้อง​กับ​เจ้า​ให้ ขาด​ไป​หมด, และ​ทั้ง​ผู้​ที่​ซ่อน​ไว้​และ​ผู้​ที่​หนี​ไป​ไม่​ให้​เหลือ​ทั่ว​เขตต์ยิศ​รา​เอล, แม้แต่​เด็กชาย​คน​เดียว,</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ทำ​ให้​เชื้อ​วงศ์​ของ​เจ้า, เหมือน​อย่าง​เชื้อ​วงศ์​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​นะ​บาต, และ​เหมือน​อย่าง​เชื้อ​วงศ์​ของ​บาอะ​ซา​บุตร​อะฮี​ยา, เพราะ​ความ​ชั่ว​ซึ่ง​เจ้า​ได้​ยั่ว​ให้​เรา​เคือง​พระทัย, และ​ซึ่ง​ได้​กระทำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​หลง​กระทำ​ผิด.”</verse>
				<verse number="23">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้ ทรง​ตรัส​ถึง​อี​ซา​เบล​ว่า, “สุนัข​จะ​กิน​อี​ซา​เบล​ที่​เชิง​เนิน​เมือง​ยิศเรล.”</verse>
				<verse number="24">ผู้ใด​เกี่ยว​ข้อง​กับ​อา​ฮา​บ​ที่​ตาย​ใน​เมือง​สุนัข​จะ​กิน; ผู้ใด​ที่​ตาย​ใน​ทุ่งนา​นก​ใน​อากาศ​จะ​กิน.</verse>
				<verse number="25">ไม่​มี​ใคร​เหมือน​อย่าง​อา​ฮา​บ​ผู้​ได้​ขายตัว​เอง, ทำ​การ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ประพฤติ​ตาม​อี​ซา​เบ​ลม​เห​ษี​ที่​ได้​ยุยง​นั้น.</verse>
				<verse number="26">ท่าน​ได้​กระทำ​การ​อย่าง​น่าเกลียด​ชัง​ยิ่ง​นัก, คือ​ได้​ไหว้​รูป​เคารพ, ตาม​ธรรมเนียม​ทั้ง​หลาย​ของ​ชาว​อะ​โมรี, ผู้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ขับไล่​ออก​ไป​เสีย​ข้างหน้า​ชาติ​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​อา​ฮา​บ​ได้ยิน​ถ้อยคำ​เหล่านั้น​ก็​ฉีก​ฉลอง​พระองค์, ทรง​ภูษา​เนื้อ​หยาบ​ไม่​เสวย​กระยาหาร, ทรง​ภูษา​เนื้อ​หยาบ​เข้า​บรรทม, เวลา​ดำเนิน​ไป​ก็​ดำเนิน​เบาๆ.</verse>
				<verse number="28">พระ​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​เอลี​ยา​ชาว​ทิศ​บี​ว่า,</verse>
				<verse number="29">“เจ้า​ได้​เห็น​อา​ฮา​บ​ถ่อม​ใจ​ลง​ต่อ​เรา​อย่างไร​หรือ? เหตุ​ว่า​เขา​ได้​ถ่อม​ใจ​ต่อ​เรา, เรา​จะ​ไม่​บันดาล​ให้​ภัย​นั้น​เกิด​มา​ใน​วัน​คืน​ของ​เขา: แต่​เรา​จะ​นำ​ความ​ร้าย​นั้น​มา​ใน​ยุค​แห่ง​เชื้อ​วงศ์​บุตร​ของ​เขา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ใน​ระยะ​สาม​ปี​ชาว​ซุเรีย​และ​ชาว​ยิศ​รา​เอล​ก็​ไม่​มี​ศึก​ต่อ​กัน​เลย.</verse>
				<verse number="2">ใน​ปี​ที่​สาม​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​กษัตริย์​ยูดา​เสด็จ​ลง​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ตรัส​แก่​ข้าราชการ​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​แล้ว​หรือ​รา​โม​ธ​ใน​ฆี​ละ​อาด​เป็น​เมือง​ของ​เรา, และ​เรา​จะ​นิ่ง​อยู่​ไม่​ตี​เอา​คืน​มา​จาก​เงื้อมมือ​กษัตริย์​ประเทศ​ซุเรีย​หรือ?</verse>
				<verse number="4">และ​ท่าน​กล่าว​แก่​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ว่า, ท่าน​จะ​ยก​ทัพ​ไป​ตีเมือง​รา​โม​ธฆี​ละ​อาด​ด้วย​กัน​กับ​เรา​หรือ? ยะโฮ​ซา​ฟาด​จึง​ตอบ​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​กับ​ท่าน​ก็​เป็น​อันหนึ่งอันเดียวกัน, ไพร่พล​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​เป็น​ไพร่พล​ของ​ท่าน, และ​ม้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​เป็น​ม้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="5">ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ทูล​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ขอ​ท่าน​จง​ทูลถาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสียก่อน.</verse>
				<verse number="6">แล้ว​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​จึง​ให้​ผู้ทำ​นาย​ทั้ง​หลาย​ประชุม​ประมาณ​สี่​ร้อย​คน​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, เรา​จะ​ยก​ทัพ​ขึ้น​ไป​ตีเมือง​รา​โม​ธฆี​ละ​อาด​จะ​ดี​หรือ​ไม่? เขา​ทั้ง​หลาย​กราบ​ทูล​ตอบ​ว่า, เชิญ​เสด็จ​ยก​ขึ้น​ไป​เถิด, ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​มอบ​เมือง​นั้น​ไว้​ใน​พระ​หัตถ์​ของ​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="7">ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ทรง​ถาม​ว่า, ที่นี่​ไม่​มี​ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​อีก​หรือ, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ถาม?</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ทรง​ตอบ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ว่า, มี​อีก​คน​หนึ่ง​ชื่อ​มี​คา​ยา​บุตร​ยิม​ลา, เรา​อาจ​ทูลถาม​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​โดย​ผู้​นั้น: แต่​เรา​เกลียดชัง​เขา; ด้วยว่า​เขา​ทำนาย​แต่​ความ​ร้าย​มิได้​ทำนาย​ความ​ดี​ให้​เรา​เลย. ยะโฮ​ซา​ฟาด​ทรง​ตอบ​ว่า, ขอ​กษัตริย์​อย่า​ตรัส​ดังนั้น​เลย.</verse>
				<verse number="9">แล้ว​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​จึง​เรียก​มหา​ด​เล็ด​คน​หนึ่ง​มา​ทรง​สั่ง​ว่า, จง​ไป​เอา​ตัว​มี​คา​ยา​บุตร​ยิม​ลา​มา​นี่​โดยเร็ว.</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​และ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​กษัตริย์​ยูดา​ทรงเครื่อง​ประทับ​บน​พระที่นั่ง​องค์​ละ​พระที่นั่ง, ซึ่ง​ประดิษฐาน​ไว้​ที่​พระ​ลาน​น่า​ประตู​กรุง​ซะ​มา​เรีย; และ​ผู้ทำ​นาย​ทั้ง​หลาย​ก็​ทำนาย​ต่อหน้า​พระที่นั่ง.</verse>
				<verse number="11">ซิ​ดคี​ยา​บุตร​คะ​นัน​ยา​จึง​เอา​เหล็ก​รูป​ทำ​เป็น​เขา: แล้ว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “ด้วย​เขา​ผู้​นี้, ท่าน​จง​ชวน​ชาว​ซุเรีย​จน​จะ​กระทำ​ให้​เขา​พินาศ​ศูนย์​ไป.”</verse>
				<verse number="12">และ​ผู้ทำ​นาย​ทั้งปวง​ได้​ทำนาย​ดังนั้น​ว่า, จง​ขึ้น​ไป​ยัง​เมือง​รา​โม​ธฆี​ละ​อาด​และ​จง​มี​ชัย: ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​มอบ​เมือง​นั้น​ไว้​ใน​พระ​หัตถ์​แห่ง​กษัตริย์</verse>
				<verse number="13">มหาดเล็ก​นั้น​จึง​ไป​เรียก​มี​คา​ยา​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า, นี่​แน่ะ, บัดนี้​คำ​แห่ง​ผู้ทำ​นาย​ทั้งปวง​ได้​กล่าว​แก่​ความ​ดี​แก่​กษัตริย์​นั้น​เป็น​เสียง​เดียวกัน: ขอ​ให้​คำ​ของ​ท่าน​เป็น​เหมือน​คำ​ของ​เขา, และ​กล่าว​แต่​สิ่ง​ที่​เป็น​มงคล​ดี.</verse>
				<verse number="14">มี​คาย​จึง​ตอบ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, ข้าพ​เจ้า​จะ​พูด​ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เขา​มา​เฝ้า​กษัตริย์​, กษัตริย์​นั้น​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, มี​คา​ยา, เรา​ควร​จะ​ขึ้น​ไป​ตีเมือง​รา​โม​ธฆี​ละ​อาด​หรือ​ไม่​ควร​จะ​ไป? เขา​ทูล​ตอบ​ว่า, จง​ไป​และ​มี​ชัย​เถิด: ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​มอบ​เมือง​นั้น​ไว้​ใน​พระ​หัตถ์​แห่ง​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, เรา​จะ​ต้อง​สั่ง​เจ้า​สัก​กี่​ครั้ง​ให้​บอก​ล้วนแต่​ความจริง​แก่​เรา​ใน​พระ​นาม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา?</verse>
				<verse number="17">เขา​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​กระจัดกระจาย​ไป​บน​ภูเขา, ดุจ​ฝูง​แกะ​ซึ่ง​ไม่​มี​ผู้​เลี้ยง: และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​ว่า, “พวก​เหล่านี้​ไม่​มี​นาย: ให้​เขา​กลับ​ไป​ยัง​เรือน​ตน​ทุกคน​โดย​ความ​ผา​สุข.”</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​จึง​ตรัส​แก่​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ว่า, เรา​บอก​ท่าน​แล้ว​มิใช่​หรือว่า, เขา​จะ​ไม่​ทำนาย​ดี​ให้​เรา​มีแต่​ร้าย​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="19">มี​คา​ยา​จึง​ทูล​ว่า, เหตุ​ฉะนี้​พระองค์​จง​ทรง​ฟัง​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา: ข้าพ​เจ้า​ก็​เห็น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประทับ​บน​พระที่นั่ง. และ​พล​โยธา​ทั้งปวง​แห่ง​สวรรค์​ก็​ยืน​อยู่​ใกล้​พระองค์, ข้าง​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​และ​เบื้อง​ซ้าย.</verse>
				<verse number="20">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ถาม​ว่า, ใคร​จะ​เกลี้ยกล่อม​อา​ฮา​บ​ให้​เขา​ขึ้น​ไป​ตาย​ที่​เมือง​รา​โม​ธฆี​ละ​อาด​ได้? บ้าง​ก็​ทูล​ดังนี้, บ้าง​ก็​ทูล​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="21">มี​ปีศาจ​ตน​หนึ่ง​มา​ปรากฏ​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะ​อาสา​ไป​เกลี้ยกล่อม​เขา.</verse>
				<verse number="22">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ถาม​ว่า, จะ​เกลี้ยกล่อม​อย่างไร? ปีศาจ​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะ​เป็น​วิญญาณ​ไป​สิง​ใน​ปาก​ผู้ทำ​นาย​ทั้งปวง, และ​ล่อลวง​เขา​เอง. เจ้า​คงจะ​เกลี้ยกล่อม​ให้​สำเร็จ​ได้: จง​ไป​ทำ​ดังนั้น​เถิด.</verse>
				<verse number="23">เหตุ​ฉะนั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ให้​ปีศาจ​ล่อลวง​เข้า​สิง​ใน​ปาก​ผู้ทำ​นาย​ทั้ง​หลาย​เหล่านี้, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ถึง​อันตราย​ที่​จะ​เกิด​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="24">ซิ​ดคี​ยา​บุตร​คะ​นัน​ยา​จึง​แอบ​เข้า​ไป​ใกล้, และ​ตบ​มี​คา​ยา​ที่​แก้ม​แล้ว​ว่า, วิญญาณ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ไป​จาก​ข้า​อย่างไร? จึง​ได้​ตรัส​แก่​เจ้า​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="25">มี​คา​ยา​จึง​ตอบ​ว่า, นี่​แน่ะ, เจ้า​จะ​เห็น​ได้​ใน​วัน​นั้น​ว่า, เจ้า​จะ​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​ชั้นใน​เพื่อ​ซ่อน ตัว​ใน​ห้อง​นั้น.</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​จึง​ตรัส​ว่า, จง​จับ​มี​คา​ยา​พา​ไป​มอบ​ไว้​กับ​อา​โม​น​ผู้ว่าราชการ​เมือง, และ​โย​อาศ​ราชบุตร.</verse>
				<verse number="27">และ​จง​สั่ง​เขา​ว่า, จง​เอา​คน​นี้​จำคุก​และ​ให้​กิน​แต่​ขนมปัง​และ​น้ำ, ด้วย​ความ​ทุกข์​จน​เรา​จะ​มี​ชัย​กลับ​มา.</verse>
				<verse number="28">มี​คา​ยา​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, ถ้า​ท่าน​มี​ชัย​กลับ​มา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​มิได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​และ​เขา​กล่าว​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ว่า, โอ้​คน​ทั้งปวง​ทุกคน​จง​เป็น​พะ​ยาน​เถิด</verse>
				<verse number="29">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​และ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​กษัตริย์​ยูดา, ก็​ยก​ทัพ​ขึ้น​ไป​ตีเมือง​รา​โม​ธฆี​ละ​อาด.</verse>
				<verse number="30">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​จึง​ว่า​แก่​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ว่า, เรา​จะ​ปลอมตัว​เข้า​ไป​รบ; แต่​ให้​ท่าน​ทรงเครื่อง​กษัตริย์​, แล้ว​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​ปลอม​พระองค์​เข้า​ไป​ใน​การ​รบ.</verse>
				<verse number="31">แต่​กษัตริย์​ประเทศ​ซุเรีย​ได้​มี​รับสั่ง​แก่​นายทหาร​รถ​รบ​สาม​สิบ​สอง​คน​ว่า, อย่า​รบ​กับ​นาย​และ​พลทหาร​ใหญ่น้อย, ให้​เจาะจง​รบ​แต่​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ผู้​เดียว.</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​นายทหาร​รถ​รบ​เหล่านั้น​เห็น​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​จึง​ว่า, นั่น​เป็น​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​แน่​แล้ว. เขา​จึง​ได้​หัน​ตรง​ไป​จะ​ต่อสู้​กับ​ท่าน: ยะโฮ​ซา​ฟาด​ก็ได้​ร้อง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​นายทหาร​รถ​รบ​เหล่านั้น​เห็น​แล้ว​ว่า​มิใช่​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ก็​กลับ​มิได้​ไล่​ตาม​ต่อไป.</verse>
				<verse number="34">มี​คน​หนึ่ง​โก่ง​คันธนู​ยิง​ไป​โดย​มิได้​เล็ง, เผอิญ​ถูก​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ที่​ช่อง​เกราะ​ต่อ​กัน, เหตุ​ฉะนี้​ท่าน​จึง​ว่า​แก่​นายทหาร​รถ​รบ​ของ​ท่าน​ว่า, จง​กลับ​รถ​พา​เรา​ออก​จาก​กองทัพ; เพราะ​เรา​มี​บาดแผล​สาหัส​แล้ว.</verse>
				<verse number="35">และ​การ​รบ​ก็​ร้ายแรง​ยิ่ง​ขึ้น​ใน​วัน​นั้น: เขา​ก็​ประคับประคอง​ชู​กษัตริย์​นั้น​ให้​ทรง​พระ​กาย​ใน​ราชรถ​ของ​ท่าน​เพื่อ​สู้รบ​กับ​ชาว​ซุเรีย, ครั้น​เวลา​เย็น​ท่าน​ก็​สิ้นพระชนม์: โลหิต​ก็​ไหล​จาก​แผล​นอง​อยู่​ใน​รถ.</verse>
				<verse number="36">พอ​เวลา​ประมาณ​อาทิตย์​ตก​ก็​มี​หมายประกาศ​ออก​ทั่ว​ตลอด​กองทัพ​ว่า, ให้​ทุกคน​กลับ​ไป​ยัง​บ้านเมือง​ของ​ตน, ให้​ทุกคน​กลับ​ไป​ยัง​ภูมิลำเนา​ของ​ตน</verse>
				<verse number="37">ครั้น​กษัตริย์​นั้น​สิ้นพระชนม์​แล้ว, ก็​นำ​พระ​ศพ​มา​ฝัง​ไว้ ณ กรุง​ซะ​มา​เรีย.</verse>
				<verse number="38">มี​ผู้​หนึ่ง​ได้​ล้าง​ราชรถ​และ​เครื่อง​อาวุธ ของ​ท่าน​ที่​สระน้ำ ณ กรุง​ซะ​มา​เรย; และ​ฝูง​สุนัข​ก็​มา​เลีย​โลหิต​กิน​ตาม​คำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="39">กิจการ​นอกนั้น​ของ​อา​ฮา​บ​และ​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​ท่าน​ได้​ทรง​กระทำ, และ​หอพระ​ที่นั่ง​ทำ​ด้วย​งาช้าง​ซึ่ง​ท่าน​ได้​สร้าง, และ​เมือง​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​ท่าน​ได้​สร้าง​ไว้, ก็ได้​จารึก​ไว้​แล้ว​ใน​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="40">และ​อา​ฮา​บ​ก็​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​ท่าน; และ​อา​ฮัศ​ยา​โอรส​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
				<verse number="41">ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​โอรส​อา​ซา​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์ ณ แผ่น​ดิน​ยูดา​เป็น​ปี​ที่​สี่​แห่ง​รัชช​กาล​อา​ฮา​บกษัตริย์ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="42">เมื่อ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​มี​พระชนม์​ได้​สาม​สิบ​ห้า​พรรษา; ได้​เสวย​ราชย์ ณ กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ยี่​สิบ​ห้า​ปี. พระ​มารดา​ท่าน​ชื่อ​อะซูบา​บุตรี​ของ​ซี​ลฮี.</verse>
				<verse number="43">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ตาม​ทาง​ทั้งปวง​แห่ง​อา​ซา​ราช​บิดา​ท่าน; หา​ได้​เลี้ยวลด​จาก​ทาง​นั้น​ไม่, ได้​ประพฤติ​ถูกต้อง​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา: แต่​ที่​นมัสการ​สูง​นั้น​ท่าน​มิได้​ทำลาย​เสีย; ราษฎร​ทั้ง​หลาย​ยัง​ได้​ถวาย​บูชา​เพลิง​ใน​ที่​สูง​นั้น​อยู่.</verse>
				<verse number="44">ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ได้​กระทำ​ไมตรี​กับ​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="45">กิจการ​นอกนั้น​ของ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด, และ​อำนาจ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​สำแดง​และ​การ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​ทำ​ศึก​อย่างไร, ก็​จารึก​ไว้​แล้ว​ใน​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยูดา​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="46">คน​อุบาท​ลามก​เป็น​น้อง​ส​วา​ท​ซึ่ง​เหลือ​อยู่​ใน​รัชช​กาล​อา​ซา​ราช​บิดา​ของ​ท่าน, ท่าน​ก็​ขับไล่​ไป​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="47">เวลา​นั้น​ประเทศ​อะ​โดม​ไม่​มี​กษัตริย์​: แต่​มี​ผู้ว่าราชการ​แทน.</verse>
				<verse number="48">ยา​โฮ​ซา​ฟาด​ได้​ต่อ​กำปั่น ไป​เมือง​ธา​ระ​ซิ​ด, เพื่อ​จะ​ไป​ยัง​เมือง​โอ​พี​ร​เอา​ทองคำ: แต่​กำปั่น​นั้น​ไป​ไม่​ถึง​เพราะ​แตก​เสีย​ที่​เมือง​เอศ​โยน​ฆาเบร.</verse>
				<verse number="49">อา​ฮัศ​ยา​โอรส​อา​ฮา​บ​จึง​ว่า​แก่​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ว่า, ขอ​ให้​คน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไป​กับ​คน​ของ​ท่าน​ใน​กำปั่น​เหล่านั้น. แต่​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ไม่ ยอม.</verse>
				<verse number="50">ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ก็​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่​ย่า​ตา​ยาย, เขา​ฝัง​ท่าน​ไว้​ใน​เมือง​ดา​วิด​กับ​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​ท่าน: และ​ยะ​โฮ​ราม​โอรส​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
				<verse number="51">อา​ฮัศ​ยา​โอรส​อา​ฮา​บ​ขึ้น​เส​วยย์​ราช ณ ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย​เป็น​ปี​ที่​สิบ​เจ็ด​แห่ง​รัชช​กาล​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด กษัตริย์​ยูดา, และ​ได้​เสวย​ราชย์​ใน​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​สอง​ปี.</verse>
				<verse number="52">ท่าน​ได้​กระทำ​การ​ชั่ว​ลามก​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ได้​ประพฤติ​ตาม​ทาง​แห่ง​ราช​บิดา​มารดา​ของ​ท่าน, และ​ตาม​ทาง​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​นะ​บาต​ผู้​ได้​กระทำ​ให้​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​หลงผิด.</verse>
				<verse number="53">เพราะ​ท่าน​ได้​ปฎิบัติ​นมัสการ​บา​ละ, และ​ได้​ยั่ว​ให้​เคือง​พระทัย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, ตาม​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​ราช​บิดา​ของ​ท่าน​ได้​กระทำ</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="12">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ภายหลัง​อา​ฮา​บ​สวรรคต​แล้ว​ชาว​โม​อาบ​ได้​กบฏ​ต่อ​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="2">อา​ฮัด​ยา​ตกลง​จาก​ช่อง​ตา​ตรา​ง​ห้อง​ชั้น​บน​ของ​ท่าน​ที่​กรุง​ซะ​มา​เรีย, และ​ประชวร​อยู่: และ​ท่าน​ก็​ใช้​คน​ไป, ตรัส​สั่ง​เขา​ว่า, จง​ไป​ถาม​บา​ละ​ซี​บูบ​พระ​แห่ง​ชาว​เอ็ค​โร​น​ว่า, เรา​จะ​หาย​จาก​การ​เจ็บ​นี้​หรือ​ไม่.</verse>
				<verse number="3">แต่​ทูต​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​เอลี​ยา, ชาว​ทิศ​บี​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น​ไป​ให้​พบ​คนใช้​แห่ง​กษัตริย์​ซะ​มา​เรีย​ถาม​เขา​ว่า, เป็น​เพราะ​เหตุ​ไม่​มี​พระเจ้า​ใน​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​แล้ว​หรือ, เจ้า​จึง​ไป​ถาม​บา​ละ​ซี​บูบ​พระ​แห่ง​ชาว​เอ็ค​โร​น?</verse>
				<verse number="4">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​จะ​ไม่​ได้​ลง​มา​จาก​ที่​นอน​ซึ่ง​ได้​ขึ้น​ไป​แล้ว, แต่​จะ​ตาย​เป็นแน่.” แล้ว​เอลี​ยา​ก็ได้​ลา​ไป</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​คนใช้​ได้​กลับ​มา​ถึง​ท่าน​แล้ว, ท่าน​จึง​ถาม​ว่า, เจ้า​กลับ​มา​ทำไม?</verse>
				<verse number="6">เขา​จึง​ทูล​ท่าน​ว่า, มี​คน​หนึ่ง​มา​พบ​พวก​ข้าพ​เจ้า, และ​กล่าว​ว่า, จง​กลับ​ไป​ยัง​กษัตริย์​ผู้ใช้​เจ้า​มา, ทูล​แก่​ท่าน​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เป็น​เพราะ​เหตุ​ไม่​มี​พระเจ้า​ใน​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​แล้ว​หรือ, เจ้า​จึง​ใช้​คน​ไป​ถาม​บา​ละ​ซี​บูบ​พระ​แห่ง​ชาว​เอ็ค​โร​น? เหตุ​ดังนั้น​ท่าน​จะ​ไม่​ได้​ลง​มา​จาก​ที่​นอน​ซึ่ง​ได้​ขึ้น​ไป​แล้ว, แต่​จะ​ตาย​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="7">และ​กษัตริย์​ถาม​เขา​ว่า, คน​ที่​ได้​มา​พบ​และ​กล่าว​คำ​เหล่านี้​แก่​เจ้า​เป็น​คน​อย่างไร?</verse>
				<verse number="8">เขา​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, เป็น​คน​มี​ขน​มาก, และ​มี​หนัง​คาด​เอว. กษัตริย์​จึง​ตรัส​ว่า, คง​เป็น​เอลี​ยา, ชาว​ทิศ​บี.</verse>
				<verse number="9">แล้ว​กษัตริย์​จึง​ใช้​นาย​ห้า​สิบ​กับ​ทหาร​ห้า​สิบ​คน. ให้​ไป​ตาม​หา​เอลี​ยา. ท่าน​นั่ง​อยู่​บน​ยอด​เขา. นาย​ห้า​สิบ​จึง​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า, นี่​แน่ะ, ท่าน​คน​แห่ง​พระเจ้า, กษัตริย์​ตรัส​สั่ง​ให้​ท่าน​ลง​มา.</verse>
				<verse number="10">เอลี​ยา​จึง​ตอบ​นาย​ห้า​สิบ​นั้น​ว่า, ถ้า​ข้า​เป็น​คน​แห่ง​พระเจ้า​แล้ว, จง​ให้​ไฟ​ลง​มา​จาก​สวรรค์, ไหม้​เจ้า​กับ​ทหาร​ห้า​สิบ​คน​ของ​เจ้า. แล้ว​ไฟ​ก็​ตกลง​มา​จาก​สวรรค์, และ​ไหม้​เขา​กับ​ทหาร​ทั้ง​ห้า​สิบ​คน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="11">และ​กษัตริย์​นั้น​ก็​ใช้​นาย​ห้า​สิบ​อีก​หน​หนึ่ง​กับ​ทหาร​ห้า​สิบ​คน. และ​เขา​ก็​กล่าว​แก่​เอลี​ยา​ว่า, นี่​แน่ะ คน​แห่ง​พระเจ้า, กษัตริย์​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ท่าน​จง​ลง​มา​เร็วๆ เถิด.</verse>
				<verse number="12">เอลี​ยา​จึง​ตอบ​เขา​ว่า, ถ้า​ข้า​เป็น​คน​แห่ง​พระเจ้า, ก็​ให้​ไฟตก​ลง​มา​จาก​สวรรค์, ไหม้​เจ้า​กับ​ทหาร​ทั้ง​ห้า​สิบ​คน​ของ​เจ้า. แล้ว​ไฟ​แห่ง​พระเจ้า​ก็​ตกลง​มา​จาก​สวรรค์, ไหม้​เขา​กับ​ทหาร​ห้า​สิบ​คน</verse>
				<verse number="13">และ​กษัตริย์​ก็​ใช้​นาย​ห้า​สิบ​กับ​ทหาร​ห้า​สิบ​คน. หมวด​ที่​สาม​นั้น​ได้​ขึ้น​ไป​คุกเข่า​ลง​ต่อหน้า​เอลี​ยา, อ้อนวอน​ท่าน​ว่า, โอ้​คน​แห่ง​พระเจ้า, ขอ​จง​เห็นแก่​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ชีวิต​แห่ง​คน​ห้า​สิบ​ผู้​ทาส​ของ​ท่าน​เหล่านี้, ขอ​ให้​เป็น​ที่​ชอบ​นัยน์ตา​ของ​ท่าน​เถิด.</verse>
				<verse number="14">จง​ดูเถอะ, ไฟ​ได้​ตกลง​มา​จาก​สวรรค์, ไหม้​นาย​ห้า​สิบ​ทั้ง​สอง, กับ​ทั้ง​ทหาร​นาย​ละ​ห้า​สิบ​คน, ซึ่ง​มา​คราวก่อน​นั้น: เหตุ​ฉะนี้​ขอ​ให้​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ที่​ชอบ​นัยน์ตา​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="15">ทูต​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​จึง​ตรัส​แก่​เอลี​ยา​ว่า, จง​ลง​ไป​กับ​เขา​เถิด. อย่า​กลัว​เลย. แล้ว​ท่าน​ก็​ลุก​ขึ้นลง​ไป​กับ​เขา, เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​นั้น.</verse>
				<verse number="16">และ​ท่าน​ก็​ทูล​กษัตริย์​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, “เพราะ​ท่าน​ได้​ใช้​ทูต​ไป​ถาม​บา​ละ​ซี​บูบ​พระ​แห่ง​ชาว​เอ็ค​โร​น, เป็น​เพราะ​เหตุ​ไม่​มี​พระเจ้า​ใน​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​ที่​จะ​ทูลถาม​พระองค์​หรือ? เพราะเหตุนี้, เจ้า​จะ​ไม่​ได้​ลง​มา​จาก​ที่​นอน​ซึ่ง​เจ้า​ได้​ขึ้น​ไป​แล้ว, แต่​จะ​ตาย​เป็นแน่</verse>
				<verse number="17">ท่าน​ก็​สวรรคต​ตาม​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง​เอลี​ยา​ได้​กล่าว​แล้ว. และ​ยะ​โฮ​ราม​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน​ใน​ปี​ที่​สอง​แห่ง​ยะ​โฮ​ราม​โอรส​แห่ง​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​กษัตริย์​ยูดา; ด้วยว่า​อา​ฮัด​ยา​นั้น​ไม่​มี​โอรส.</verse>
				<verse number="18">กิจการ​นอกนั้น​แห่ง​อา​ฮัด​ยา, ก็ได้​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​แห่ง​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​มิใช่​หรือ?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">อยู่​มา​เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​รับ​เอลี​ยา​ขึ้น​ไป​ยัง​มหา​สวรรค์​โดย​ลม​เวียน​หอบ, เอลียา​กับ​อะลี​ซา​ก็​ไป​จาก​บ้าน​ฆี​ละ​ฆาล.</verse>
				<verse number="2">เอลี​ยา​จึง​พูด​กับ​อะลี​ซา​ว่า, ขอ​ท่าน​จง​คอย​อยู่​ที่นี่; ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ใช้​ฉัน​ไป​ยัง​บ้าน​เบ็ธเอล. อะลีซา​จึง​ตอบ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่, และ​จิตต์​ใจ​ของ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ละทิ้ง​ท่าน​แน่​ฉันนั้น. แล้ว​เขา​ทั้ง​สอง​ก็​ลง​ไป​ยัง​บ้าน​เบ็ธเอล.</verse>
				<verse number="3">และ​เหล่า​ศิษย์​แห่ง​ผู้​พยากรณ์​ซึ่ง​อยู่ ณ บ้าน​เบ็ธเอล, ก็​ออก​มา​หา​อะลี​ซา​ถาม​ท่าน​ว่า, ท่าน​ได้​ทราบ​แล้ว​หรือว่า, วันนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​รับ​อาจารย์​ของ​ท่าน​ไป​จาก​ตำแหน่ง​เป็น​หัวหน้า​ของ​ท่าน? ท่าน​ตอบ​ว่า, เออ, ข้า​ได้​ทราบ​แล้ว; อย่า​พูด​ต่อไป.</verse>
				<verse number="4">เอลี​ยา​จึง​กล่าว​แก่​อะลี​ซา​ว่า, ขอ​ท่าน​จง​คอย​อยู่​ที่นี่; ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ใช้​ฉัน​ไป​ยง​เมือง​ยะ​ริ​โฮ. ท่าน​จึง​ตอบ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่, และ​จิตต์​ใจ​ของ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ละทิ้ง​ท่าน​ฉันนั้น. แล้ว​เขา​ทั้ง​สอง​ก็ได้​ไป​ยัง​เมือง​ยะ​ริ​โฮ.</verse>
				<verse number="5">และ​เหล่า​ศิษย์​แห่ง​ผู้​พยากรณ์​ซึ่ง​อยู่ ณ เมือง​ยะ​ริ​โฮ​ก็​ออก​มา​หา​อะลี​ซา, ถาม​ท่าน​ว่า, ท่าน​ทราบ​แล้ว​หรือว่า, วันนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​รับ​อาจารย์​ของ​ท่าน​ไป​จาก​ตำแหน่ง​เป็น​หัวหน้า​ของ​ท่าน? ท่าน​จึง​ตอบ​ว่า, เออ, ข้า​รู้​แล้ว; อย่า​พูด​ต่อไป.</verse>
				<verse number="6">เอลี​ยา​จึง​กล่าว​แก่​อะลี​ซา​ว่า, ขอ​ท่าน​จง​คอย​อยู่​ที่นี่: ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ใช้​ฉัน​ให้​ไป​ยัง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน. อะลีซา​จึง​ตอบ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่​และ​จิตต์​ของ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ละทิ้ง​ท่าน​แน่​ฉันนั้น. แล้ว​เขา​ทั้ง​สอง​ก็​เดิน​ต่อไป.</verse>
				<verse number="7">เหล่า​ศิษย์​แห่ง​ผู้​พยากรณ์​ห้า​สิบ​คน, ก็​ออก​ไป​ยืน​แลดู​อยู่​แต่ไกล: และ​ท่าน​ทั้ง​สอง​ก็​ยืน​อยู่​ริมแม่น้ำ​ยา​ระ​เดน.</verse>
				<verse number="8">และ​เอลี​ยา​จึง​ม้วน​เสื้อ​ชั้นนอก​ของ​ท่าน, และ​ฟาด​น้ำ​ที่​แม่น้ำ, และ​น้ำ​นั้น​ก็​แยก​ออก​จาก​กัน, ท่าน​ทั้ง​สอง​ก็​เดิน​ข้าม​ไป​บน​ดิน​แห้ง.</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​สอง​ข้าม​ฟาก​แล้ว, เอลียา​จึง​กล่าว​แก่​อะลี​ซา​ว่า, สิ่ง​อะไร​ซึ่ง​ท่าน​จะ​ให้​ฉัน​ทำ​สำหรับ​ท่าน, จง​ขอ​เถิด, ก่อน​ที่​ฉัน​จะ​ถูก​รับ​ไป​จาก​ท่าน. อะลีซา​จึง​ตอบ​ว่า, ขอ​ให้​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ท่าน​สอง​เท่า​อยู่​บน​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">เอลี​ยา​จึง​ตอบ​ว่า, ท่าน​ขอ​สิ่ง​ที่​ยาก​นัก: แต่​ถ้า​ท่าน​เห็น​ฉัน​เมื่อ​ถูก​รับ​ไป​จาก​ท่าน​ก็​จะ​ได้​สม​ความ​ปรารถนา; ถ้า​มิได้​เห็น​ก็​จะ​ไม่​ได้​สมประสงค์.</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​สอง​เดิน​สนทนา​กัน​ไป, ก็​มี​ราชรถ​และ​ม้า​เป็น​เปลวไฟ, กระทำ​ให้​ท่าน​ทั้ง​สอง​แยก​จาก​กัน; และ​เอลี​ยา​ก็​ขึ้น​ไป​ยัง​มหา​สวรรค์​โดย​ลม​เวียน​หอบ</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​อะลี​ซา​ได้​เห็น​การ​นั้น, ก็​ร้อง​ว่า, บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า, บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า, ท่าน​คือ​ราชรถ​และ​พล​ม้า​แห่งชาติ​ยิศ​รา​เอล. และ​ท่าน​มิได้​เห็น​เอลี​ยา​อีก​ต่อไป: ท่าน​จึง​ได้​จับ​เสื้อผ้า​ของ​ตน​ฉีก​ออก​เป็น​สอง​ท่อน.</verse>
				<verse number="13">และ​หยิบ​เอา​เสื้อ​ชั้นนอก​ซึ่ง​ตกลง​มา​จาก​เอลี​ยา, แล้ว​ก็​กลับ​ไป​ยืน​อยู่​ที่​ฝั่ง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน;</verse>
				<verse number="14">และ​ท่าน​ก็​เอา​เสื้อ​ชั้นนอก​ซึ่ง​ตกลง​มา​จาก​เอลี​ยา, ฟาด​น้ำ​นั้น, ร้อง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​เอลี​ยา​อยู่​ที่ไหน? เมื่อ​ฟาด​น้ำ​นั้น​แล้ว, น้ำ​ก็​แยก​จาก​กัน; อะลีซา​ก็ได้​ข้าม​ไป.</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เหล่า​ศิษย์​แห่ง​ผู้​พยากรณ์​ซึ่ง​อยู่​ที่​ฟาก​ยะ​ริ​โฮ​ตรงกันข้าม​เห็น​ท่าน​แล้ว, เขา​ก็​ว่า, จิตต์วิญญาณ​ของ​เอลี​ยา​ดำรง​อยู่​กับ​อะลี​ซา​แล้ว. เขา​ก็​ออก​มา​พบ​ท่าน, ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน​เคารพ​ท่าน</verse>
				<verse number="16">ว่า​แก่​ท่าน​ว่า, เดี๋ยวนี้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ผู้​ทาส​ของ​ท่าน. มี​ห้า​สิบ​คน​ที่​เป็น​ชายฉกรรจ์: ขอ​ให้​เขา​ไป​เที่ยวหา​อาจารย์​ของ​ท่าน: เกลือก​ว่า​พระ​วิญญาณ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​นำ​ท่าน​ขึ้น​ไป​แล้ว, ได้​ทิ้ง​ท่าน​ลง​บน​ยอด​ภูเขา, หรือ​ใน​หว่าง​เขา​แห่ง​หนึ่ง. อะลีซา​จึง​ตอบ​ว่า, อย่า​ใช้​เขา​ไป​เลย.</verse>
				<verse number="17">แต่​เมื่อ​เขา​อ้อนวอน​ท่าน​จน​ขัด​ไม่​ได้​แล้ว, ท่าน​จึง​ว่า, จง​ใช้​เขา​ไป​เถิด. และ​เขา​ก็​ใช้​ชายฉกรรจ์​ห้า​สิบ​คน​นั้น; ให้​ไป​แสวงหา​เอลี​ยา​สิ้น​สาม​วัน​ก็​หา​ได้​พบ​ไม่.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เขา​เหล่านั้น​กลับ​มา​หา​ท่าน​ที่​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​อีก, ท่าน​จึง​ว่า, ข้า​ได้​บอก​ท่าน​ว่า​อย่า​ไป​เลย​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="19">ชาวเมือง​นั้น​ว่า​แก่​อะลี​ซา​ว่า, ข้า​แต่​ท่าน, ท่าน​เห็น​แล้ว​ว่า: เมือง​นี้​สะ​บาย, แต่​น้ำ​ไม่​ดี​และ​ดิน​ก็​ไม่​เกิด​ผล.</verse>
				<verse number="20">ท่าน​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, จง​เอา​ชาม​ใหม่​ใส่​เกลือ​มา​ให้​ข้า เขา​ก็​นำมา​ให้​ท่าน.</verse>
				<verse number="21">ท่าน​ก็​ออก​ไป​ที่​น้ำพุ, เท​เกลือ​ใน​น้ำ, กล่าว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​ได้​แก้​พิษ​ใน​น้ำ​นี้​แล้ว, จะ​ไม่​มี​ความ​ตาย​หรือ​ดิน​ไม่​เกิด​ผล​เพราะ​เหตุ​น้ำ​นั้น​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="22">น้ำ​เหล่านั้น​จึง​กลับ​ดี​จนถึง​ทุกวันนี้, ตาม​คำ​ของ​อะลี​ซา</verse>
				<verse number="23">ท่าน​ก็​ออก​จาก​ที่​นั้น​ขึ้น​ไป​ยัง​บ้าน​เบ็ธเอล: และ​เมื่อ​กำลัง​ไป​กลาง​ทาง, มี​พวก​หนุ่ม​คะนอง​ออก​มา​จาก​เมือง​ล้อเลียน​ท่าน​ว่า, อ้าย​หัวล้าน​จง​เหาะ​ขึ้น​ไป​เถิด; อ้าย​หัวล้าน​จง​เหาะ​ขึ้น​ไป​เถิด.</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ท่าน​ก็​หัน​หน้า​มา​ดู, และ​แช่ง​เขา​ใน​พระ​นาม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา. มี​หมี​ตัวเมีย​สอง​ตัว​ออก​จาก​ป่าไม้​กัด​ฉีก​ชายหนุ่ม​เหล่านั้น​สี่​สิบ​สอง​คน</verse>
				<verse number="25">ท่าน​ก็​ออก​จาก​ที่​นั้น​ไป​ยัง​ภูเขา​คา​รเม็ล. แล้ว​กลับ​ไป​ยัง​กรุง​ซะ​มา​เรีย.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ยะ​โฮ​ราม​โอรส​อา​ฮา​บ​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​ใน​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​ที่​กรุง​ซะ​มา​เรีย​เป็น​ปี​ที่​สิบ​แปด​แห่ง​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​กษัตริย์​ยูดา, และ​เสวย​ราชย์​อยู่​สิบ​สอง​ปี.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ชั่ว​ลามก​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา; แต่​ไม่​เหมือน​พระราช​บิดา, และ​ราช​มารดา​ของ​ท่าน: เพราะ​ท่าน​ได้​ทำลาย​หอ​นมัสการ​บา​ละ​ซึ่ง​ราช​บิดา​ของ​ท่าน​ได้​สร้าง​ไว้.</verse>
				<verse number="3">แต่​ท่าน​ยัง​ได้​ประพฤติ​ตาม​การ​ผิด​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยา​รา​บา​อา​ม​โอรส​นะ​บาต, ซึ่ง​ได้​กระทำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​หลงผิด​นั้น; ท่าน​หา​ละทิ้ง​การ​ผิด​นั้น​ไม่</verse>
				<verse number="4">เม​ซา​กษัตริย์​โม​อาบ​เป็น​ผู้​มี​ฝูง​แกะ​มากมาย, ท่าน​ได้​ถวาย​ลูก​แกะ​แสน​หนึ่ง, และ​แกะ​ตัวผู้​แสน​หนึ่ง, กับ​ทั้ง​ขน​แกะ​แก่​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="5">แต่​อยู่​มา​เมื่อ​อา​ฮา​บ​ได้​สวรรคต​แล้ว, กษัตริย์​โม​อาบ​ก็​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​ยะ​โฮ​ราม​ก็​เสด็จ​ออก​ไป​จาก​กรุง​ซะ​มา​เรีย ณ ใน​เวลา​เดียวกัน​นั้น, เพื่อ​รวม​พล​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ใช้​คน​ไป​เฝ้า​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​กษัตริย์​ยูดา, ทูล​ว่า, กษัตริย์​โม​อาบ​กบฏ​ต่อ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว: ท่าน​จะ​ร่วมมือ​กับ​ข้าพ​เจ้า​สู้รบ​กับ​ชาว​โม​อาบ​หรือ​ไม่? กษัตริย์​ยูดา​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป: ข้าพ​เจ้า​กับ​ท่าน​ก็​เป็น​อันหนึ่งอันเดียวกัน, ไพร่พล​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​เหมือน​ไพร่พล​ของ​ท่าน, และ​ม้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​เหมือน​ม้า​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ถาม​ว่า, เรา​จะ​ไป​ทาง​ไหน? ท่าน​ทูล​ตอบ​ว่า, จะ​ไป​ทาง​ป่า​อะ​โดม.</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ก็​เสด็จ​ไป​พร้อมกับ​กษัตริย์​ยูดา, และ​กษัตริย์​อะ​โดม: สาม​กษัตริย์​นั้น​ก็​เดินทาง​อ้อม​ไป​เจ็ด​วัน. ครั้น​ไม่​มี​น้ำ​สำหรับ​กองทัพ, และ​ฝูง​สัตว์​ที่​ไป​ด้วย​นั้น.</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​จึง​ว่า, อนิจจา​! พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​ได้​ทรง​เรียก​สาม​กษัตริย์​นี้​มา, เพื่อ​จะ​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ชาว​โม​อาบ​!</verse>
				<verse number="11">แต่​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ทูลถาม​ว่า, ไม่​มี​ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่นี่​หรือ, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ถาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​จาก​ท่าน? ข้าราชการ​แห่ง​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ผู้​หนึ่ง​ตอบ​ว่า, อะลีซา​บุตร​ซา​ฟาด, ผู้​ได้​เท​น้ำ​ล้าง​มือ​เอลี​ยา​อยู่​ที่นี่.</verse>
				<verse number="12">ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​จึง​ว่า, คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​กับ​คน​นั้น. กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​และ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​และ​กษัตริย์​อะ​โดม​ก็​ลง​ไป​หา​ท่าน.</verse>
				<verse number="13">อะลี​ซา​จึง​ทูล​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​มิได้​เกี่ยว​ข้อง​กับ​ท่าน? ท่าน​จง​ไป​หา​เหล่า​ผู้​พยากรณ์​ของ​ราช​บิดา​ท่าน​เถิด, และ​เหล่า​ผู้​พยากรณ์​แห่ง​ราช​มารดา​ท่าน. กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​จึง​ตอบ​ว่า, มิได้: ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เรียก​เรา​สาม​กษัตริย์​นี้​มา​ด้วย​กัน, เพื่อ​จะ​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ชาว​โม​อาบ.</verse>
				<verse number="14">อะลี​ซา​จึง​ตอบ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทรง​พระชนม์​อยู่, และ​ข้าพ​เจ้า​ยืน​อยู่​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์​แน่​ฉันใด, ถ้า​ข้าพ​เจ้า​มิได้​เห็น​หน้า​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​กษัตริย์​ยูดา, ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​มิได้​แลเห็น​หน้า​ท่าน​เลย​เป็นแน่​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="15">แต่​บัดนี้​จง​นำ​นักดนตรี​คน​หนึ่ง​มา​ให้​ข้าพ​เจ้า. เมื่อ​นักดนตรี​ได้​บรรเลง, พระ​หัตถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​มา​อยู่​บน​อะลี​ซา.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​จึง​กล่าว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “จง​ขุด​ร่อง​ให้​ทั่วไป​ใน​หว่าง​เขา​นี้.”</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​เห็น​ลม​พัด, หรือ​ฝน​ตก; แต่​จะ​มี​น้ำ​เต็ม​ใน​หว่าง​เขา​นั้น, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ดื่ม, ทั้ง​ท่าน, กับ​ทั้ง​โค​และ​ฝูง​สัตว์​ใช้​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="18">เพราะ​นี่​เป็น​การ​เล็กน้อย​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา: พระองค์​จะ​ทรง​มอบ​ชาว​โม​อาบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ตีเมือง​ที่​มี​กำแพง, และ​เมือง​ที่​งดงาม​ให้​แตก​ทุก​เมือง, จง​โค่น​ต้นไม้​ดี​ทุก​ต้น, จง​ถม​บ่อน้ำ​ทั้งปวง. และ​ไร่นา​ดี​ทุกแห่ง​ด้วย​ก้อน​หิน.”</verse>
				<verse number="20">ครั้น​รุ่งเช้า​แล้ว, เวลา​ที่​ถวาย​บูชา​เนื้อ, ก็​มี​น้ำ​ไหล​มา​ทาง​เมือง​อะ​โดม, และ​น้ำ​ก็​ท่วม​ตำบล​นั้น</verse>
				<verse number="21">และ​เมื่อ​ชาว​โม​อาบ​ทั้งปวง​ได้ยิน​ว่า​กษัตริย์​เหล่านั้น​ได้​ยก​ไป​สู้รบ​กับ​เขา, เขา​ก็ได้​ประชุม​คน​ทั้งปวง​ที่​มี​อายุ​พอ​ที่​จะ​ถือ​เครื่อง​อาวุธ​ได้. คือ​ตั้งแต่​เด็กหนุ่ม​จนถึง​คนชรา, แล้ว​ตั้ง​รับ​อยู่​ที่​เขตต์​แดน.</verse>
				<verse number="22">ครั้น​รุ่งเช้า, แดด​ส่อง​บน​น้ำ, ชาว​โม​อาบ​ลุก​ขึ้น​แลเห็น​น้ำ​ข้าง​โน้น​แดง​เหมือน​เลือด:</verse>
				<verse number="23">เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​พูด​กัน​ว่า, นั่น​คือ​เลือด, กษัตริย์​เหล่านั้น​ที่​ฆ่าฟัน​กันเอง​ถึงแก่​ความ​พินาศ: เหตุ​ฉะนี้, ชาว​โม​อาบ​เอ๋ย, จง​ไป​ริบ​เอา​ของ ๆ เขา​เถิด.</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​เขา​มา​ถึง​ค่าย​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​แล้ว, พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​โจมตี​ชาว​โม​อาบ, จน​แตก​หนี​ไป: แล้ว​ก็ตาม​ตี​ชาว​โม​อาบ​ต่อไป, จน​เข้า​เขตต์แดน​เมือง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="25">เขา​ได้​ทำลาย​เมือง​ทั้ง​หลาย, และ​ทุกคน​ได้​แบก​หิน​คน​ละ​ก้อน​ทิ้ง​ลง​ใน​ที่ดิน​ดี, และ​ถม​บ่อน้ำ​ทุกแห่ง​ให้​เต็ม; เขา​ตัด​ต้น​ไม่​ดี​ทุก​ต้น: เว้นแต่​เมือง​คี​ฮา​ระ​เซ็ธ กำแพง​ตึก​ยังคง​อยู่; แต่​ทหาร​ได้​ล้อม​ตีเมือง​นั้น​ด้วย​ใช้​เครื่อง​ขว้าง​ก้อน​หิน</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​กษัตริย์​โม​อาบ​เห็น​ว่า​จะ​สู้​ไม่​ได้, จึง​เลือก​ทหาร​ถือ​ดาบ​เจ็ด​ร้อย​คน​หวัง​จะ​ตี​ผ่า​ออก​ไป​ทาง​ด้าน​กษัตริย์​อะ​โดม: แต่​ไม่​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="27">แล้ว​กษัตริย์​โม​อาบ​ก็​นำ​โอรส​หัวปี​ที่​จะ​เสวย​ราชย์​แทน​มา​เผา​ถวาย​บูชา​บน​กำแพง. และ​แสดง​ความ​เกลียดชัง​พวก​ยิศ​รา​เอล​มาก: พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​ยก​ทัพ​เลิก​กลับ​ไป​เมือง​ของ​ตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">มี​หญิง​คน​หนึ่ง​เป็น​ภรรยา​ของ​ศิษย์​ผู้​พยากรณ์​มา​ร้อง​ต่อ​อะลี​ซา​ว่า, สามี​ของ​ข้าพ​เจ้า​ผู้​ทาส​ของ​ท่าน​ตาย​เสียแล้ว, ท่าน​ก็​ทราบ​แล้ว​ว่า​เขา​ได้​กลัวเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา: แต่​บัดนี้​เจ้าหนี้​จะ​เอา​บุตรชาย​ทั้ง​สอง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไป​เป็น​ทาส.</verse>
				<verse number="2">อะลี​ซา​จึง​ถาม​ว่า, จะ​ให้​ข้า​ทำ​อย่างไร​เล่า? จง​บอก​ข้า​เถอะ, เจ้า​มี​อะไร​ใน​เรือน​บ้าง? หญิง​นั้น​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ไม่​มี​อะไร​เลย, เว้นแต่​หม้อน้ำ​มัน​ใบ​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​จึง​สั่ง​ว่า, จง​ไป​ขอ​ยืม​ภาชนะ​เปล่า​จาก​เพื่อนบ้าน​ที่​ล้อมรอบ​มา​ให้​มากๆ.</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พา​บุตร​เข้า​ไป​ใน​เรือน ปิด​ประตู​เสีย, และ​เท​น้ำมัน​ออก​ใส่​ภาชนะ​เหล่านั้น, เมื่อ​เต็ม​แล้ว​จง​เอา​ไป​ตั้ง​ไว้​ต่างหาก.</verse>
				<verse number="5">หญิง​นั้น​ก็​ลา​ท่าน​ไป, พา​บุตร​เข้า​ใน​เรือน ปิด​ประตู​เสีย, บุตร​ก็​ส่ง​ภาชนะ​ให้​มารดา​เท​น้ำ​มัน่​ใส่.</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ภาชนะ​เต็ม​หมด​แล้ว, เขา​ก็​สั่ง​บุตร​ว่า, ส่ง​ภาชนะ​มา​อีก​ใบ​หนึ่ง. บุตร​ก็​ตอบ​ว่า​หมด​แล้ว. พอ​ว่า​เท่านั้น, น้ำมัน​ก็​หยุด​ไหล.</verse>
				<verse number="7">หญิง​นั้น​มา​เรียน​คน​ของ​พระเจ้า. และ​ท่าน​สั่ง​ว่า, จง​ไป​ขาย​น้ำมัน​นั้น​ใช้หนี้​เสีย, ส่วน​ที่​เหลือ​นั้น​เจ้า​กับ​บุตร​เอา​ไว้​ใช้​ส​รอย​เลี้ยง​ชีวิต​เถิด.</verse>
				<verse number="8">อยู่​มา​วันหนึ่ง, อะลีซา​ไป​ยัง​เมือง​ซูเนม, มี​หญิง​ผู้ดี​คน​หนึ่ง​อยู่​ที่นั่น; หญิง​นั้น​ก็​ชักชวน​เชิญ​ท่าน​เข้า​ไป​รับประทาน​อาหาร. เมื่อ​ท่าน​ผ่าน​มา​ทาง​นั้น​ทุกๆ ครั้ง, ก็​เคย​แวะ​รับประทาน​อาหาร​ที่นั่น​เสมอ.</verse>
				<verse number="9">หญิง​นั้น​พูด​กับ​สามี​ว่า, นี่​แน่ะ, ฉัน​เห็น​แล้ว​ว่า, คน​นั้น​ที่​เคย​เดิน​ผ่าน​ทาง​นี้​เสมอ, เป็น​คน​บริสุทธิ์​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="10">ขอ​ให้​เรา​ทำ​ห้อง​เล็กๆ ไว้​สำหรับ​ท่าน​บน​กำแพง; จัด​ที่​นอน, โต๊ะ, ม้านั่ง, และ​เชิงเทียน​ไว้​ใน​ห้อง​นั้น: เมื่อ​ท่าน​มา​หา​เรา ท่าน​จะ​ได้​เข้า​ไป​พัก​ใน​ห้อง​นั้น.</verse>
				<verse number="11">อยู่​มา​วันหนึ่ง​พอ​ท่าน​มา​ถึง​ก็​เข้า​ไป​พัก​นอน​ใน​ห้อง​นั้น.</verse>
				<verse number="12">และ​สั่ง​เฆ​ฮะ​ซี​ทาส​ของ​ท่าน​ว่า, จง​เรียก​หญิง​ชาว​ซุเนม​นั้น​มา. หญิง​นั้น​ก็​เข้า​มา​ยืน​ต่อหน้า​ท่าน.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​จึง​สั่ง​เฆ​ฮะ​ซี​ให้​กล่าว​แก่​หญิง​นั้น​ว่า, นาง​ได้​จัดการ​ปรนนิบัติ​เรา​เป็นอันดี; จะ​ให้​เรา​ทำ​สิ่ง​ไร​สำหรับ​นาง​บ้าง? จะ​ให้​ทูล​กษัตริย์​, หรือ​จะ​ให้​เรียน​ท่าน​แม่ทัพ? หญิง​นั้น​ตอบ​ว่า, ดีฉัน​อาศัย​อยู่​กับ​พี่น้อง​ของดี​ฉัน​สะ​บาย​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="14">ท่าน​จึง​ถาม​ว่า, จะ​ทำ​อะไร​ได้​บ้าง​สำหรับ​หญิง​นั้น? เฆฮะ​ซี​ตอบ​ว่า, แท้จริง​นาง​ไม่​มี​บุตร, และ​สามี​ก็​ชรา​แล้ว.</verse>
				<verse number="15">ท่าน​จึง​สั่ง​ว่า, จง​เรียก​นาง​มา​นี่​เถิด. เมื่อ​เรียก​แล้ว, หญิง​นั้น​ก็​มา​ยืน​อยู่​ที่​ประตู.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​จึง​ว่า, กำหนด​ประมาณ​ฤดู​นี้​ปี​หน้า, นาง​จะ​ได้​อุ้ม​บุตรชาย​คน​หนึ่ง. หญิง​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า, หามิได้​คน​ของ​พระเจ้า​เจ้าข้า, อย่า​หลอก​ล้อ​ทาส​ของ​ท่าน​เลย.</verse>
				<verse number="17">ต่อมา​หญิง​นั้น​ก็​มี​ครรภ์. คลอด​บุตรชาย​ตาม​เวลา​กำหนด​ที่​อะลี​ซา​ได้​กล่าว​ไว้</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เด็ก​นั้น​ค่อย​จำเริญ​วัย​ขึ้น​แล้ว, วันหนึ่ง​ออก​ไป​หา​บิดา, และ​คน​ที่​เกี่ยว​ข้าว.</verse>
				<verse number="19">ร้อง​พูด​แก่​บิดา​ว่า, หัว​ของ​ฉัน, หัว​ของ​ฉัน. บิดา​จึง​สั่ง​เด็ก​คน​หนึ่ง, ให้​อุ้ม​ไป​หา​มารดา.</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​อุ้ม​ไป​ส่ง​มารดา​แล้ว, บุตร​ก็​นั่ง​บน​ตัก​มารดา, พอ​ถึง​เวลา​เที่ยง​ก็​ตาย.</verse>
				<verse number="21">มารดา​จึง​อุ้ม​ไป​วาง​ไว้​บน​ที่​นอน​ของ​คน​แห่ง​พระเจ้า, แล้ว​ปิด​ประตู ออก​ไป.</verse>
				<verse number="22">หญิง​นั้น​จึง​เรียก​สามี​มา​พูด​ว่า, ขอ​คนใช้​คน​หนึ่ง​กับ​ลา​ตัว​หนึ่ง​ให้​ฉัน, เพื่อ​จะ​ได้​รีบ​ไป​หา​คน​แห่ง​พระเจ้า​แล้ว​กลับ​มา.</verse>
				<verse number="23">สามี​ตอบ​ว่า, จะ​ไป​หา​ท่าน​วันนี้​ด้วย​เหตุ​อะไร? วันนี้​มิใช่​วัน​ต้น​เดือน, หรือ​วัน​ซะบา​โต. นาง​ตอบ​ว่า​ช่างเถอะ.</verse>
				<verse number="24">นาง​จึง​ผูก​อาน​บน​หลัง​ลา, สั่ง​บ่าว​ว่า, จง​รีบ​ไป​ข้างหน้า; อย่า​เชือน​ช้า​เลย เว้นแต่​จะ​สั่ง​เจ้า.</verse>
				<verse number="25">นาง​นั้น​มา​หา​คน​ของ​พระเจ้า​ที่​ภูเขา​คา​รเม็ล. อยู่​มา​เมื่อ​คน​ของ​พระเจ้า​ได้​เห็น​นาง​อยู่​แต่ไกล, จึง​บอก​เฆ​ฮะ​ซี​ทาส​ของ​ท่าน​ว่า, ดู​เถิด, นาง​ชาว​ซุเน​มอ​ยู่​โน่น:</verse>
				<verse number="26">จง​วิ่ง​ไป, ถาม​เขา​ว่า​สะ​บาย​หรือ? สามี​และ​บุตร​อยู่​สะ​บาย​หรือ? นาง​นั้น​ตอบ​ว่า​สะ​บาย​ดี.</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​นาง​แอบ​เข้า​มา​ใกล้​คน​แห่ง​พระเจ้า​ที่​เนินเขา, ก็​จับ​เท้า​ท่าน​ไว้: เฆฮะ​ซี​จึง​เข้า​มา​จะ​ผลัก​ให้​นาง​ออก​ไป. แต่​คน​ของ​พระเจ้า​สั่ง​ว่า, ให้​นาง​อยู่​เถิด; เพราะ​จิตต์​ใจ​ของ​นาง​มี​ความ​เดือดร้อน: และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ซ่อน​การ​นี้​จาก​ข้า, มิได้​ทรง​บอก​ให้​ทราบ​เลย.</verse>
				<verse number="28">หญิง​นั้น​จึง​ว่า, ท่าน​เจ้าข้า, ดีฉัน​ได้​ขอ​บุตรชาย​จาก​ท่าน​หรือ? ดีฉัน​บอก​แล้ว​ว่า, อย่า​หลอก​ดีฉัน​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="29">อะลี​ซา​ก็​สั่ง​เฆ​ฮะ​ซี​ว่า, จง​คาด​เอว​ถือ​ไม้เท้า​ของ​ข้า​ไป​ก่อน: ถ้า​พบ​ผู้ใด, อย่า​คำนับ; ถ้า​มี​คน​ใด​คำนับ​เจ้า, อย่า​คำนับ​ตอบ​เลย: จง​วาง​ไม้เท้า​ของ​ข้า​บน​หน้า​เด็ก​นั้น.</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​มารดา​เด็ก​นั้น​จึง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่, และ​จิตต์​ใจ​ของ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด, ดีฉัน​จะ​ไม่​ไป​จาก​ท่าน​เลย​แน่​ฉันนั้น. แล้ว​ท่าน​ก็​ลุก​ขึ้น, เดิน​ตาม​นาง​ไป.</verse>
				<verse number="31">เฆ​ฮะ​ซี​ได้​เดิน​ไป​ข้างหน้า​เขา​ทั้ง​สอง, และ​วาง​ไม้เท้า​บน​หน้า​เด็ก​นั้น; แต่​ไม่​มี​เสียงพูด, หรือ​ความ​สังเกต. เหตุ​ฉะนั้น​เขา​จึง​กลับ​มา​พบ​อะลี​ซา​อีก, และ​บอก​ว่า, เด็ก​นั้น​มิได้​ฟื้น​ขึ้น.</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​อะลี​ซา​เข้า​ไป​ใน​ตึก, ก็​เห็น​ศพ​ของ​เด็ก​นั้น, วาง​ไว้​บน​ที่​นอน​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="33">ท่าน​ก็​เข้า​ไป​ใน​ห้อง, ปิด​ประตู​อยู่​กับ​ศพ​เด็ก​นั้น​สองต่อสอง​เท่านั้น, อ้อนวอน​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="34">เอา​ปาก​และ​ตา​กับ​มือ​ประทับ​ตรง​กัน: แล้ว​เนื้อ​ของ​เด็ก​นั้น​ก็​อุ่น​ขึ้น.</verse>
				<verse number="35">ท่าน​เดิน​กลับไปกลับมา​ใน​ตึก​นั้น​ครู่​หนึ่ง; แล้ว​ก็​กลับ​ขึ้น​ไป​นอน​ทับ​เด็ก​นั้น​อีก: เด็ก​นั้น​จาม​เจ็ด​ครั้ง, แล้ว​ก็​ลืมตา​ขึ้น.</verse>
				<verse number="36">ท่าน​จึง​สั่ง​เฆ​ฮะ​ซี​ว่า, จง​เรียก​นาง​ชาว​ซุเนม​มา. เมื่อ​นาง​นั้น​เข้า​มา, ท่าน​จึง​ว่า, จง​อุ้ม​บุตร​ขึ้น​เถิด.</verse>
				<verse number="37">นาง​ก็​เข้า​ไป​กราบ, ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน​ที่​เท้า​ท่าน, แล้ว​ก็​อุ้ม​บุตร​ออก​ไป</verse>
				<verse number="38">อะลี​ซา​มา​ยัง​บ้าน​ฆี​ละ​ฆาล​อีก​ครั้ง​หนึ่ง: เวลา​นั้น​เกิด​กันดาร​อาหาร​ที่​แผ่น​ดิน​นั้น: เหล่า​ศิษย์​ผู้​พยากรณ์​ก็​นั่ง​อยู่​ต่อหน้า​ท่าน: ท่าน​จึง​สั่ง​ทาส​ของ​ท่าน​ว่า, จง​ตั้ง​หม้อ​ใหญ่, ต้ม​แกง​สำหรับ​เหล่า​ศิษย์​แห่ง​ผู้​พยากรณ์.</verse>
				<verse number="39">มี​คน​หนึ่ง​ออก​ไป​เก็บ​ผัก​ที่​ทุ่งนา, เขา​ได้​พบ​เถา​ชะ​นิด​หนึ่ง, คือ​น้ำ​เต้า​ป่า, ก็ได้​เก็บ​มา​เต็ม​ห่อ​ผ้า, หั่น​ใส่​หม้อแกง: ด้วยว่า​เขา​หา​ได้​รู้จัก​น้ำ​เต้า​ป่า​พิษ​นั้น​ไม่.</verse>
				<verse number="40">แล้ว​เขา​ก็​ตัก​แกง​ออก​แจก​ให้​ทุกคน​กิน. เมื่อ​เขา​กำลังกิน​ข้าวแกง​นั้น​อยู่, เขา​ทั้ง​หลาย​ร้อง​ว่า, โอ้​ท่าน​คน​แห่ง​พระเจ้า, มี​พิษร้าย​อยู่​ใน​หม้อแกง​นั้น. เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​กิน​ต่อไป​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="41">อะลี​ซา​จึง​สั่ง​ว่า, จง​เอา​แป้ง​มา​นี่. ท่าน​ก็​ใส่​แป้ง​ลง​ใน​หม้อ​นั้น; แล้ว​สั่ง​ว่า, จง​ตัก​ออก​แจก​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​กิน, และ​มิได้​มี​พิษร้าย​ใน​หม้อแกง​นั้น​อีก​เลย</verse>
				<verse number="42">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​มา​จาก​บ้าน​บา​ละ​ซา​ลีซา, นำ​ขนม​แป้ง​เดือย​ซึ่ง​เป็น​ผล​แรก​ยี่​สิบ​ก้อน, กับ​รวง​ข้าว​ที่​เกี่ยว​ใหม่​มา​ให้แก่​คน​ของ​พระเจ้า. อะลีซา​สั่ง​อีก​ว่า, จง​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​กิน.</verse>
				<verse number="43">ทาส​ของ​ท่าน​ตอบ​ว่า, จะ​ตั้ง​อาหาร​เหล่านี้​ให้​คน​ร้อย​คน​กิน​หรือ? ท่าน​ก็​สั่ง​ว่า, จง​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​กิน​เถิด: เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​กิน​อิ่ม, และ​ยัง​จะ​มี​เหลือ​อีก.</verse>
				<verse number="44">เมื่อ​ตั้ง​อาหาร​ไว้​ตรงหน้า​เขา​แล้ว, เขา​ก็ได้​กิน​อิ่ม, และ​ยัง​มี​เหลือ​อยู่​อีก​ตาม​คำ​ตรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">นา​มาน​แม่ทัพ​ของ​กษัตริย์​ซุเรีย, เป็น​คน​มี​ความ​ชอบ​ต่อ​กษัตริย์​, และ​มี​ยศ​สูง, เหตุ​ว่า​โดย​ท่าน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​ให้​ประเทศ​ซุเรีย​มี​ชัย: ท่าน​เป็น​คน​สำคัญ, มี​สติปัญญา​กล้าหาญ​และ​มี​ฝีมือ, แต่​เป็น​โรคเรื้อน.</verse>
				<verse number="2">กองทหาร​ซุเรีย​ได้​ยก​ไป​ทำ​ศึก​ใน​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล, มี​เด็กหญิง​คน​หนึ่ง​ติด​มา​ใน​พวก​ชะ​เลย​ที่​เขา​จับ​ได้; เด็กหญิง​นั้น​ได้​ปรนนิบัติ​ภรรยา​ของ​นา​มาน.</verse>
				<verse number="3">เด็กหญิง​นั้น​ได้​พูด​กับ​นาย​ว่า, ถ้า​นา​มาน​นาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​กับ​ผู้​พยากรณ์​ที่​กรุง​ซะ​มา​เรีย​ก็​จะ​ดี​มาก​! ด้วย​ผู้​พยากรณ์​อาจ​รักษา​ท่าน​ให้​หาย​จาก​โรคเรื้อน.</verse>
				<verse number="4">มี​ผู้​ไป​เรียน​นา​มาน​ว่า, เด็กหญิง​ซึ่ง​มา​จาก​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​ได้​พูด​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​กษัตริย์​ซุเรีย​ตรัส​ว่า, จง​ไป​เถิด, เรา​จะ​ฝาก​หนังสือ​ถึง​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ด้วย. แล้ว​นา​มาน​ก็​นำ​เงิน​สิบ​ต​ลัน, ทองคำ​หก​พัน​แผ่น, และ​เสื้อผ้า​สิบ​สำรับ​ไป.</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ถือ​สาส์น​ไป​ถวาย​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล, ความ​ว่า, เมื่อ​ท่าน​รับ​หนังสือ​นี้, ข้าพ​เจ้า​ได้​ใช้​นา​มาน​ผู้​ทาส​ของ​ข้าพ​เจ้า​มา​เฝ้า​ท่าน​ด้วย, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​รักษา​ให้​เขา​หาย​จาก​โรคเรื้อน.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​กษัตริย์​ได้​อ่าน​สาส์น​นั้น​แล้ว, ก็​ฉีก​เครื่อง​ฉลอง​พระองค์​เสีย, ตรัส​ว่า, เรา​เป็น​พระเจ้า​ซึ่ง​อาจ​บันดาล​ให้​ตาย​หรือ​ให้​เป็น​ขึ้น​ได้​หรือ, ซึ่ง​ท่าน​ได้​ส่ง​คน​โรคเรื้อน​มา​ให้​เรา​รักษา​ให้​หาย​จะ​หาย​หรือ? เหตุ​ฉะนี้​ขอ​พิจารณา​ดู​เถิด, ท่าน​พาล​หาเหตุ​ต่อ​เรา​อย่างไร</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​อะลี​ซา​คน​แห่ง​พระเจ้า​นั้น​ได้ยิน​เรื่อง​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ได้​ทรง​ฉีก​ฉลอง​พระองค์, ก็​ใช้​คน​ไป​ทูล​ว่า, เหตุ​ไฉน​จึง​ฉีก​เครื่อง​ฉลอง​พระองค์? จง​ให้​คน​นั้น​มา​หา​ข้าพ​เจ้า​เถิด, แล้ว​ท่าน​จะ​รู้​ว่า​ยัง​มี​ผู้​พยากรณ์​ใน​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="9">นา​มาน​ก็​ขี่​รถม้า​มา​ยืน​อยู่​ที่​ประตู​บ้าน​ของ​อะลี​ซา.</verse>
				<verse number="10">อะลี​ซา​ก็​ใช้​คน​ไป​บอก​ท่าน​ว่า, จง​ไป​อาบน้ำ​ใน​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​เจ็ด​หน, แล้ว​เนื้อ​ของ​ท่าน​จะ​กลับ​เป็นปรกติ​อย่างเดิม, ท่าน​จะ​หาย​โรค​เป็น​สะอาด.</verse>
				<verse number="11">แต่​นา​มาน​โกรธ, และ​ไป​เสีย, พูด​ว่า, ดูเถอะ, ข้า​คิด​ว่า, ท่าน​จะ​ออก​มา​หา​ข้า, และ​ยืน​อธิษฐาน​ออก​พระ​นาม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน แล้ว​โบก​มือ​เหนือ​แผล​ทำ​ให้​หาย​จาก​โรคเรื้อน.</verse>
				<verse number="12">อะบา​นา​และ​ฟาร​พา​ร, แม่น้ำ​แห่ง​เมือง​ดาเมเซ็ค​นั้น, ไม่​ดี​กว่า​แม่น้ำ​ทั้งปวง​ใน​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​หรือ? ข้า​จะ​อาบ​ใน​แม่น้ำ​เหล่านั้น, และ​หาย​โรค​ให้​สะอาด​ไม่​ได้​หรือ? ท่าน​ก็​หัน​ไป​จาก​ที่นั่น​ด้วย​ความ​โกรธ.</verse>
				<verse number="13">แต่​บ่าว​ของ​ท่าน​แอบ​เข้า​มา​ใกล้​เรียน​ท่าน​ว่า, บิดา​เจ้า​ขา, ถ้า​ผู้​พยากรณ์​นั้น​ได้​สั่ง​ให้​ท่าน​ทำ​การ​ใหญ่, ท่าน​จะ​ยอม​กระทำ​มิใช่​หรือ? ยิ่งกว่านั้น​เท่าใด​ควร​จะ​กระทำ, เมื่อ​ท่าน​สั่ง​ว่า​จง​ไป​อาบน้ำ​และ​หาย​โรค​เป็น​สะอาด?</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ท่าน​ก็​ลง​ไป​อาบน้ำ, จุ่ม​ตัว​ลง​ใน​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​เจ็ด​หน, ตาม​คำสั่ง​ของ​คน​แห่ง​พระเจ้า: เนื้อ​ของ​ท่าน​ก็​เกิด​ใหม่​เหมือน​อย่าง​เนื้อ​ของ​เด็กอ่อน, และ​ท่าน​ก็​หาย​โรค​เป็น​สะอาด</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​นา​มาน​กับ​พรรคพวก​กลับ​มา​หา​คน​แห่ง​พระเจ้า, ยืน​ต่อหน้า​ท่าน​กล่าว​ว่า: นี่​แน่ะ, ข้าพ​เจ้า​รู้​แน่​ว่า, ไม่​มี​พระเจ้า​อื่น​เลย​ทั่ว​พิภพ เว้นแต่​พระเจ้า​ของ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล: เหตุ​ฉะนี้, ขอ​จง​รับ​ของกำนัล​แต่​ทาส​ของ​ท่าน​เถิด.</verse>
				<verse number="16">แต่​อะลี​ซา​ตอบ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่, และ​ข้าพ​เจ้า​ยืน​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์​แน่​ฉันใด, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​รับ​อะไร​เลย​แน่​ฉันนั้น. นา​มาน​วิงวอน​ให้​รับ​แต่​ท่าน​ไม่​รับ.</verse>
				<verse number="17">นา​มาน​จึง​พูด​ว่า, ถ้า​เป็น​ดังนั้น​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ขอ​ดิน​พอ​บรรทุก​ลา​สอง​ตัว​ให้​ผู้​ทาส​ของ​ท่าน​นำ​ไป? ด้วยเหตุนี้ ตั้งแต่นี้ไป​ผู้​ทาส​ของ​ท่าน​จะ​ไม่​ถวาย​บูชา​เพลง​หรือ​บูชา​อื่นๆ แก่​เหล่า​พระ​อื่น​เลย, เว้นแต่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="18">ใน​สิ่ง​นี้​ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​ยกโทษ​ผู้​ทาส​ของ​ท่าน, คือ​เมื่อ​นาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​ของ​พระ​ริม​โม​น​จะ​นมัสการ​ที่นั่น, และ​มือ​ข้าพ​เจ้า​ได้​พะ​ยุง​ท่าน, และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​น้อม​ตัว​ลง​ใน​โบสถ์​ของ​พระ​ริม​โม​น​นั้น: ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​ยกโทษ​ผู้​ทาส​ของ​ท่าน​ใน​สิ่ง​นี้.</verse>
				<verse number="19">อะลี​ซา​จึง​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า จง​ไป​เป็นสุข​เถิด. แล้ว​ท่าน​ก็​ลา​ไป​จาก​อะลี​ซา​ได้​หน่อย​หนึ่ง</verse>
				<verse number="20">แต่​เฆ​ฮะ​ซี​ทาส​ของ​อะลี​ซา​คน​ของ​พระเจ้า​นั้น​คิด​ว่า, นี่​แน่ะ, นาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำคุณ​แก่​นา​มาน​ชาว​ซุเรีย​นั้น, และ​มิได้​รับ​ของ​ตอบแทน​ซึ่ง​ได้​นำมา​ให้: แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, ข้าพ​เจ้า​จะ​วิ่ง​ตาม​ไป​เอา​ของ​มา​จาก​ท่าน​บ้าง​แน่​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น​เฆ​ฮะ​ซี​ก็ได้​ตาม​นา​มาน​ไป. เมื่อ​นา​มาน​เห็น​คน​กำลัง​วิ่ง​ตาม​มา, ท่าน​ก็​ลง​จาก​รถ​ต้อนรับ​เขา, ถาม​ว่า, อยู่​สะ​บาย​กัน​หมด​หรือ?</verse>
				<verse number="22">เขา​จึง​ตอบ​ว่า, อยู่​สะ​บาย​ดี. นาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ใช้​ข้าพ​เจ้า​มา​สั่ง​ว่า, ดู​เถอะ บัดนี้​มี​คน​หนุ่ม​สอง​คน​เป็น​ศิษย์​แห่ง​ผู้​พยากรณ์​มา​จาก​ภูเขา​เขตต์​แดน​เอฟ​รา​ยิม​มา​หา​ข้าพ​เจ้า. ขอ​ท่าน​โปรด​ให้​เงิน​เขา​สัก​ต​ลัน​หนึ่ง, กับ​เสื้อผ้า​สัก​สอง​สำรับ​เถิด.</verse>
				<verse number="23">นา​มาน​จึง​ว่า, ขอ​จง​รับ​เงิน​ไป​สอง​ต​ลัน​เถิด. แล้ว​ท่าน​ก็​ยัดเยียด​เงิน​ให้​เขา​เอา​ไป​สอง​ต​ลัน​ซึ่ง​เป็น​เงิน​สอง​ถุง, กับ​เสื้อผ้า​สอง​สำรับ, ท่าน​ให้​บ่าว​สอง​คน​แบก​ไป​ข้างหน้า​เฆ​ฮะ​ซี.</verse>
				<verse number="24">พอ​มา​ถึง​เนินเขา​แล้ว, เขา​ก็​รับ​ของ​จาก​คน​เหล่านั้น​เก็บ​ไว้​ใน​เรือน: แล้ว​ก็​ให้​คน​เหล่านั้น​กลับ​ไป.</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เฆ​ฮะ​ซี​เข้า​ไป​ยืน​ต่อหน้า​นาย. อะลีซา​จึง​ถาม​ว่า, นี่​แน่ะ, เฆฮะ​ซี​เจ้า​มา​จาก​ไหน? เขา​ตอบ​ว่า, ทาส​ของ​ท่าน​มิได้​ไป​ไหน.</verse>
				<verse number="26">อะลี​ซา​จึง​ว่า, จิตต์ใจ​ของ​ข้า​มิได้​ไป​กับ​เจ้า​หรือ? เมื่อ​คน​นั้น​ได้​ลง​จาก​รถ​หัน​พบ​เจ้า, นี่​เป็น​โอกาส​เหมาะ​ที่​จะ​ได้​รับ​เงิน​เสื้อผ้า, สวน​มะกอก​เทศ, สวน​องุ่น, ฝูง​โค, และ​ทาส​ชาย​หญิง​หรือ?</verse>
				<verse number="27">เหตุ​ฉะนี้​โรคเรื้อน​ของ​นา​มาน​คงจะ​ติด​กับ​เจ้า, และ​เผ่าพันธุ์​ของ​เจ้า​เป็นนิตย์. แล้ว​เขา​ก็​ออก​ไป​จาก​ท่าน​เป็น​โรคเรื้อน​ขาว​ดุจ​หิมะ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">เหล่า​ศิษย์​แห่ง​ผู้​พยากรณ์​จึง​บอก​อะลี​ซา​ว่า, ดู​เถิด, ที่​ซึ่ง​พวก​ข้าพ​เจ้า​อาศัย​กับ​ท่าน​คับแคบ​มาก​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">ขอ​ท่าน​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไป​ยัง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, และ​ให้​ทุกคน​ขน​ไม้​คน​ละ​ท่อน​สร้าง​ที่​อาศัย​ที่นั่น. ท่าน​ตอบ​ว่า จง​ไป​เถิด.</verse>
				<verse number="3">มี​คน​หนึ่ง​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า, ขอ​ท่าน​โปรด​ไป​กับ​ทาส​ของ​ท่าน​ด้วย. ท่าน​ตอบ​ว่า, ข้า​จะ​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ท่าน​ก็​ไป​กับ​เขา. เมื่อ​เขา​มา​ถึง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​แล้ว​ก็​โค่น​ต้นไม้​ลง.</verse>
				<verse number="5">แต่​เมื่อ​คน​หนึ่ง​กำลัง​ตัด​ต้นไม้​อยู่, ขวาน​ก็​หลุด​ตก​น้ำ​ไป: เขา​ร้อง​ว่า, อนิจจา, นาย​เจ้าข้า​! เพราะว่า​ขวาน​เล่ม​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ขอ​ยืม​เขา​มา,</verse>
				<verse number="6">คน​แห่ง​พระเจ้า​ถาม​เขา​ว่า​ตก​ที่ไหน? เขา​ก็​ชี้​ที่​ที่​ขวาน​ตก. แล้ว​ท่าน​จง​ตัด​กิ่งไม้​กิ่ง​หนึ่ง​ทิ้ง​ลง​ใน​น้ำ; ขวาน​ก็​ลอย​ขึ้น​มา.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​จึง​ว่า, จง​หยิบ​เอาเถิด. เขา​ก็​เอื้อม​มือ​หยิบ​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​ซุเรีย​ทำ​สงคราม​กับ​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล, ท่าน​ได้​ปรึกษา​กับ​ข้าราชการ​ตกลง​กัน​แล้ว​ว่า​จะ​ตั้ง​ค่าย​ที่นั่น​ที่นี่.</verse>
				<verse number="9">คน​แห่ง​พระเจ้า​นั้น​ได้​ใช้​คน​ไป​ทูล​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ว่า, จง​ระวัง​อย่า​เดิน​ล่วง​เข้า​ไป​ใน​ที่​นั้น​เลย; เพราะว่า​ชาว​ซุเรีย​จะ​ยก​ลง​มา​ทาง​นั้น.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ก็​ใช้​คน​ไป​สืบ​ดู​ยัง​ที่​ซึ่ง​คน​แห่ง​พระเจ้า​ตักเตือน​ว่า​อย่า​ไป, ท่าน​ก็​รอดพ้น​อันตราย ณ ที่​นั้น​มิใช่​ครั้ง​เดียว​หรือ​สอง​ครั้ง.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนั้น​กษัตริย์​ซุเรีย​ทรง​โทมนัส​พระทัย​นัก; จึง​ประชุม​ข้าราชการ ตรัส​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​ชี้​ให้​เรา​ทราบ​หรือว่า, ผู้ใด​ใน​พวกเรา​อยู่​ฝ่าย​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล?</verse>
				<verse number="12">ข้าราชการ​ผู้​หนึ่ง​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​ไม่​มี​ผู้ใด​เลย: แต่​อะลี​ซา​ผู้​พยากรณ์​ซึ่ง​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​เป็น​ผู้​เคย​บอก​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ตาม​คำ​เหล่านั้น​ซึ่ง​พระองค์​ตรัส​ใน​ห้อง​บรรทม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​จึง​มี​รับสั่ง​ว่า, จง​ไป​สอด​แนม​ดู​ว่า​เขา​อยู่​ที่ไหน, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ใช้​คน​ให้​ไป​จับ​เขา​มา. มี​ผู้​ทูล​ว่า, นี่​แน่ะ, ท่าน​อยู่​ที่​เมือง​โด​ธาร.</verse>
				<verse number="14">ท่าน​จึง​ใช้​ทหารม้า​และ​รถ​รบ, และ​กองทัพ​ใหญ่​ไป​ที่นั่น: เขา​ยก​ไป​ใน​เวลา​กลางคืน, ตั้ง​ล้อมรอบ​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​คนใช้​ของ​คน​แห่ง​พระเจ้า​นั้น​ลุก​ขึ้น​ออก​ไป​แต่เช้า, และ​ดูเถอะ, มี​กองทัพ​ล้อมรอบ​เมือง​นั้น ทั้ง​ทหารม้า​และ​รถ​รบ. คนใช้​นั้น​จึง​ไป​บอก​ท่าน​ว่า, อนิจจา, นาย​เจ้าข้า​! เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี?</verse>
				<verse number="16">ท่าน​จึง​ตอบ​ว่า, อย่า​กลัว​เลย: ด้วย​ผู้​ที่อยู่​ฝ่าย​เรา​ก็​มาก​กว่า​ที่อยู่​ฝ่าย​เขา.</verse>
				<verse number="17">อะลี​ซา​จึง​อธิษฐาน​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​เมตตา​เขา, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เห็น. พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เปิด​ตา​ของ​คน​หนุ่ม​นั้น: และ​เขา​ก็ได้​เห็น: เพราะ​ดูเถอะ, ภูเขา​นั้น​เต็มไปด้วย​ม้า​และ​รถ​เป็น​เปลวไฟ​ล้อมรอบ​อะลี​ซา.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​กองทัพ​ลง​มา​ถึง​ท่าน, อะลีซา​ก็​อธิษฐาน​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ขอ​พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​ตา​คน​เหล่านี้​มืด​ไป. แล้ว​พระองค์​ก็ได้​ทรง​บันดาล​ให้​ตา​ของ​เขา​มืด​ไป​ตาม​คำ​ของ​อะลี​ซา</verse>
				<verse number="19">อะลี​ซา​กล่าว​แก่​เขา​เหล่านั้น​ว่า, นี่​มิใช่​ทาง, และ​มิใช่​เมือง​นั้น: จง​ตาม​ข้า​มา, ข้า​จะ​นำ​เจ้า​ไป​ยัง​คน​นั้น​ที่​เจ้า​แสวงหา. แต่​ท่าน​ได้​นำ​เขา​ไป​กัง​กรุง​ซะ​มา​เรีย.</verse>
				<verse number="20">อยู่​มา​เมื่อ​ได้​เข้า​ไป​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย​แล้ว, อะลีซา​จึง​อธิษฐาน​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ขอ​ทรง​เปิด​ตา​ของ​คน​เหล่านี้​เพื่อ​เขา​จะ​เห็น​ได้. และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็ได้​ทรง​เปิด​ตา​เขา, เขา​ก็ได้​เห็น​ว่า; มา​อยู่​ท่ามกลาง​กรุง​ซะ​มา​เรีย​แล้ว.</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ได้​เห็น​คน​เหล่านั้น​ก็​ตรัส​ถาม​อะลี​ซา​ว่า, บิดา​เจ้าข้า, เรา​จะ​สังหาร​เขา​เสีย​หรือ?</verse>
				<verse number="22">อะลี​ซา​ทูล​ตอบ​ว่า, อย่า​สังหาร​เขา​เลย: ท่าน​จะ​สังหาร​ชะ​เลย​ที่​จับ​ไว้​ได้​ด้วย​ดาบ​และ​ด้วย​ธนู​หรือ? จง​ตั้ง​อาหาร​และ​น้ำ​ต่อหน้า​เขา, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​กิน​และ​ดื่ม, แล้ว​ปล่อย​ให้​กลับ​ไป​หา​นาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="23">ท่าน​ก็​จัดแจง​อาหาร​มาก​เลี้ยง​เขา: เมื่อ​เขา​ได้​กิน​และ​ดื่ม​แล้ว, ท่าน​ก็​ทรง​ปล่อย​เขา​ไป​หา​นาย​ของ​เขา. และ​กองทัพ​ซุเรีย​ก็​มิได้​ยก​มา​รบกวน​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล (เป็น​ช้านาน).</verse>
				<verse number="24">อยู่​มา​ภายหลัง​เหตุการณ์​เหล่านี้, เบ็นฮะ​ดัด​กษัตริย์​ซุเรีย​ก็​เกณฑ์​กองทัพ​ทั้งหมด​ยก​ขึ้น​ไป​ตั้ง​ค่าย​ล้อม​กรุง​ซะ​มา​เรีย,</verse>
				<verse number="25">จึง​เกิด​กันดาร​อาหาร​ยิ่ง​นัก​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย​นั้น; การ​ที่​เขา​ตั้ง​ค่าย​ล้อม​กรุง​นั้น​เป็น​เหตุ​ให้​ของ​แพง, จน​หัว​ลา​หัว​หนึ่ง​ขาย​กัน​เป็น​เงินตรา​แปดสิบ​แผ่น, และ​มูล​นกเขา​สอง​ทะนาน​ขาย​กัน​เป็น​เงินตรา​ห้า​แผ่น.</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​กำลัง​เสด็จ​อยู่​บน​กำแพง​เมือง, มี​หญิง​คน​หนึ่ง​ร้อง​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​เจ้า​ข้า, โปรด​ช่วย​ด้วย​เถิด.</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​จึง​ตรัส​ตอบ​ว่า, ถ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​มิได้​ทรง​ช่วย​เจ้า, ที่ไหน​เรา​จะ​ช่วย​เจ้า​ได้​เล่า? จะ​ช่วย​เจ้า​ด้วย​ข้าว​ที่​ออก​จาก​ลาน, หรือ​น้ำ​องุ่น​ที่​ออก​จาก​เครื่อง​หีบ​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="28">กษัตริย์​นั้น​จึง​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, เจ้า​มี​ข้อ​ร้องทุกข์​อะไร​หรือ? หญิง​นั้น​ทูล​ตอบ​ว่า, หญิง​คน​นี้​กล่าว​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, จง​เอา​บุตรชาย​ของ​เจ้า​มา​สู่​กัน​กิน​วันนี้, และ​พรุ่งนี้​เรา​จะ​กิน​บุตรชาย​ของ​ข้า.</verse>
				<verse number="29">แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ได้​ต้ม​บุตรชาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​สู่​กัน​กิน: วันรุ่งขึ้น​ข้าพ​เจ้า​พูด​แก่​เขา​ว่า, จง​เอา​บุตรชาย​ของ​เจ้า​มา​สู่​กัน​กิน​เถิด: แต่​เขา​เอา​บุตร​ไป​ซ่อน​เสีย</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​กษัตริย์​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​หญิง​นั้น​แล้ว, ก็​ทรง​ฉีก​ฉลอง​ของ​พระองค์; แล้ว​เสด็จ​เลย​ไป​บน​กำแพง, ราษฎร​ทั้ง​หลาย​ก็​เห็น​ฉลอง​พระองค์​ชั้นใน​เป็น​ผ้า​เนื้อ​หยาบ.</verse>
				<verse number="31">กษัตริย์​จึง​ตรัส​ว่า, ถ้า​ศีรษะ​ของ​อะลี​ซา​บุตร​ซา​ฟาด​จะ​อยู่​กับ​ตัว​วันนี้, ขอ​ให้​พระเจ้า​ทำ​ดังนั้น​แก่​เรา​และ​ยิ่งกว่านั้น​อีก.</verse>
				<verse number="32">อะลี​ซา​นั่ง​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​ตน, และ​ผู้เฒ่าผู้แก่​ก็​นั่ง​อยู่​ด้วย​กัน; กษัตริย์​จึง​ใช้​คน​หนึ่ง​ล่วงหน้า​ไป​ก่อน: และ​ก่อน​ที่​คนใช้​นั้น​มา​ถึง, อะลีซา​จึง​บอก​กับ​ผู้เฒ่าผู้แก่​เหล่านั้น​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​เห็น​หรือ​ลูก​แห่ง​ผู้​ฆ่า​คน​นั้น​ได้​ใช้​คน​มา​เอา​ศีรษะ​ข้า? จง​คอย​ดู​เมื่อ​คนใช้​นั้น​มา, จง​ปิด​ประตู​กั้น​เขา​ไว้: เสียงฝีเท้า​นาย​ของ​เขา​ตาม​มา​ข้างหลัง​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ท่าน​กำลัง​พูด​อยู่​กับ​เขา, คนใช้​นั้น​ก็ได้​ลง​มา​ถึง​ท่าน: ท่าน​จง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, การ​ร้าย​นี้​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา; ข้า​จะ​คอย​พระ​ยะ​โฮ​วา​นาน​ไป​อีก​ทำไม​เล่า?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ครั้งนั้น​อะลี​ซา​กล่าว​ว่า, จง​ฟัง​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด; พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “พรุ่งนี้​ประมาณ​เวลา​นี้ ราคา​แป้ง​ละเอียด​จะ​ซื้อขาย​กัน​ถัง​ละ​เซ็ก​ไก​ละ​หนึ่ง, และ​ลูกเดือย​สอง​ถัง​ต่อ​เซ็ก​ไก​ละ​หนึ่ง, ที่​ประตู​กรุง​ซะ​มา​เรีย.</verse>
				<verse number="2">ขุนนาง​ผู้​พะ​ยุง​กษัตริย์​คน​หนึ่ง​จึง​ตอบ​คน​แห่ง​พระเจ้า​ว่า, ถ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เปิด​ช่อง​ฟ้า​การ​นั้น​จะ​เป็น​ไป​ได้​หรือ? อะลีซา​จึง​ตอบ​วา, นี่​แน่ะ, เจ้า​จะ​เห็นด้วย​ตา, แต่​เจ้า​จะ​ไม่​ได้​กิน</verse>
				<verse number="3">มี​คน​โรคเรื้อน​สี่​คน​นั่ง​ริม​ประตูเมือง: และ​เขา​พูด​กัน​ว่า, เรา​จะ​นั่ง​อยู่​ที่นี่​จน​ตาย​ทำไม​เล่า?</verse>
				<verse number="4">ถ้า​เรา​จะ​ว่า, เรา​จะ​เข้า​ไป​ใน​เมือง, ก็​กันดาร​อาหาร, เรา​ก็​จะ​ตาย​ที่นั่น: ถ้า​เรา​จะ​กัง​อยู่​ที่นี่, เรา​ก็​จะ​ตาย​เหมือน​กัน. เหตุ​ฉะนี้​จง​มา​เถิด, ให้​เรา​ไป​ยัง​กองทัพ​ซุเรีย​นั้น: ถ้า​เขา​จะ​ไว้​ชีวิต, เรา​ก็​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ได้; ถ้า​เขา​จะ​ฆ่า​เรา, เรา​ก็​จะ​ตาย​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="5">พอ​เวลา​พลบค่ำ​เขา​เหล่านั้น​ก็​ลุก​ขึ้น​ไป​ยัง​ค่าย​ของ​ชาว​ซุเรีย: เมื่อ​เขา​มา​ถึง​เขตต์​ค่าย​ของ​ชาว​ซุเรีย​แล้ว, ไม่​มี​ใคร​อยู่​ที่นั่น​เลย.</verse>
				<verse number="6">ด้วยว่า​พระเจ้า​ได้​บันดาล​ให้​กอง​กัพ​ชาว​ซุเรีย​ได้ยิน​เสียง​รถ​รบ, และ​เสียง​ทหารม้า​กึกก้อง​เป็น​เสียง​กองทัพ​ใหญ่: เขา​จึง​พูด​กัน​ว่า, กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ได้​ทรง​จ้าง​เหล่า​กษัตริย์​ชาว​เฮ็ธ, และ​เหล่า​กษัตริย์​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​มา​โจมตี​เรา​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ดังนั้น​เขา​จึง​รีบ​หนี​ใน​เวลา​พลบค่ำ, ละทิ้ง​กะ​โจม, ม้า, ลา, และ​ค่าย​ทั้งสิ้น​ไว้​ดุจ​เดิม, และ​หนี​เอาชีวิต​รอด​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​คน​โรคเรื้อน​เหล่านั้น​เขา​เขตต์​ค่าย​ชั้นนอก​ก็​เข้า​ไป​ใน​กะ​โจม​หลัง​หนึ่ง, กิน​และ​ดื่ม​จน​อิ่ม​แล้ว, แล้ว​ก็​เก็บ​เอา​ของ​และ​เสื้อผ้า​จาก​ที่นั่น​ไป​ซ่อน​ไว้: แล้ว​จึง​กลับ​มา​เขา​กะ​โจม​อีก​หลัง​หนึ่ง​เก็บ​ของ​ไป​ซ่อน​ได้​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เขา​พูด​กัน​ว่า, วันนี้​เป็น​วัน​มี​ข่าว​ดี, ถ้า​เรา​นิ่ง​อยู่​คอย​จนถึง​รุ่งเช้า​เรา​ก็​ทำ​ไม่​ถูก, เรา​คงจะ​มี​โทษ​บ้าง: เหตุ​ฉะนี้​จง​ไป​บอกข่าว​ที่​ราชวัง​ด้วย​กัน​เดี๋ยวนี้​เถิด.</verse>
				<verse number="10">แล้ว​เขา​ก็​มา​ร้องเรียก​คน​เจ้า​ประตูเมือง: และ​บอก​แก่​เขา​ว่า, พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ไป​ยัง​ค่าย​ของ​ชาว​ซุเรีย, และ​ไม่​เห็น​มี​ใคร​อยู่​ที่นั่น​เลย, ไม่​มี​เสียง​มนุษย์, มีแต่​ม้า, และ​ลา​ผูก​ไว้, และ​กะ​โจม​ก็​ยัง​ตั้งอยู่​เหมือน​อย่างเดิม.</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เขา​ก็​ไป​บอก​คน​รักษา​ประตู​ทั่วไป: และ​เขา​เหล่านั้น​ก็​นำ​ข่าว​ไป​แจ้ง​ใน​พระราช​วัง</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​ตื่น​บรรทม​ใน​เวลา​กลางคืน, ตรัส​กับ​ข้าราชการ​ว่า, ข้า​จะ​บอก​เจ้า​ให้​รู้​ถึง​อุบาย​ของ​ชาว​ซุเรีย​นั้น. เขา​รู้อยู่​แล้ว​ว่า​เรา​อดอยาก; เหตุ​ฉะนั้น​เขา​จึง​ออก​ไป​จาก​ค่าย​ซ่อน​อยู่​ที่​ทุ่งนา, หมาย​ว่า, เมื่อ​พวกเรา​ออก​ไป​จาก​เมือง, เขา​จะ​จับ​พวกเรา, และ​จะ​ต​รู​กัน​เข้า​มา​ใน​เมือง​ได้.</verse>
				<verse number="13">ข้าราชการ​ผู้​หนึ่ง​ทูล​ตอบ​ว่า, ขอ​พระองค์​ทรง​ใช้​พวกเรา​ขี่ม้า​ห้า​ตัว​จาก​จำนวน​ม้า​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​เมือง​นี้, ซึ่ง​ซูบ​ผอม​เหมือน​อย่าง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​เมือง​นั้น: ให้​พวก​นั้น​ไป​สืบ​ดู.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนั้น​เขา​ก็​เอา​รถ​รบ​สอง​คัน​เทียมม้า: และ​กษัตริย์​จึง​ทรง​ใช้​ให้​เขา​ไป​ตาม​ดู​กองทัพ​ชาว​ซุเรีย.</verse>
				<verse number="15">และ​เขา​เหล่านั้น​ก็ตาม​ไป​ดู​จนถึง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน: และ​นี่​แน่ะ, เขา​เห็น​เสื้อผ้า​และ​เครื่อง​ภาชนะ​ต่างๆ เกลื่อนกลาด​ไป​ตลอด​ทาง​ที่​ชาว​ซุเรีย​ทิ้ง​ไว้​เมื่อ​กำลัง​หนี​ไป. ม้าใช้​นั้น​ก็​กลับ​มา​ทูล​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="16">พวก​ราษฎร​ก็​ออก​ไป​ริบ​เอา​ของ​ชาว​ซุเรีย. แป้ง​ถัง​หนึ่ง​เขา​ซื้อขาย​กัน​ราคา​เซ็ก​ไก​ละ​หนึ่ง, และ​เมล็ด​เดือย​สอง​ถัง​ราคา​เซ็ก​ไก​ละ​หนึ่ง, ตาม​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​ได้​ทรง​ตั้ง​ขุนนาง​ผู้​พะ​ยุง​ท่าน​ให้​เป็น​ผู้รักษาประตู​เมือง: แต่​ฝูง​คน​ได้​เหยียบ​เขา​ตาย​ที่​ประตูเมือง, ตาม​คำ​ซึ่ง​คน​แห่ง​พระเจ้า​ได้​กล่าว​ไว้​แล้ว, เมื่อ​กษัตริย์​ได้​เสด็จ​มา​หา​ท่าน.</verse>
				<verse number="18">และ​เมื่อ​คน​แห่ง​พระเจ้า​นั้น​ได้​ทูล​แก่​กษัตริย์​ว่า, พรุ่งนี้ ณ เวลา​นี้​ใน​ประตู​กรุง​ซะ​มา​เรีย​ก็​จะ​ซื้อขาย​เมล็ด​เดือย​สอง​ถัง​ต่อ​เซ็ก​ไก​ละ​หนึ่ง: และ​แป้ง​ละเอียด​ถัง​ละ​เซ็ก​ไก​ละ​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="19">และ​ขุนนาง​นั้น​ได้​ตอบ​แก่​คน​แห่ง​พระเจ้า​ว่า, ถ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เปิด​ช่อง​ฟ้า​ได้​การ​นี้​จะ​เป็น​ได้​หรือ? ท่าน​ได้​ตอบ​เขา​ว่า, นี่​แน่ะ, เจ้า​จะ​เห็น​ได้​ด้วย​ตา​ของ​เจ้า, แต่​เจ้า​จะ​ไม่​กิน.</verse>
				<verse number="20">ก็​เป็นจริง​ดังนั้น: ด้วยว่า​ฝูง​คน​ตาม​เสด็จ​ได้​เหยียบ​เขา​ตาย​ที่​ประตูเมือง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ขณะนั้น​อะลี​ซา​ได้​กล่าว​แก่​หญิง​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ​ให้​บุตร​ของ​นาง​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย​ว่า, จง​ลุก​ขึ้น​เถิด, นาง​กับ​ครอบครัว​ของ​นาง, จง​ยก​ไป​อาศัย​ที่​อื่น​ซึ่ง​พอจะ​อาศัย​ได้: ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​มี​การ​กันดาร​อาหาร; และ​การ​กันดาร​นั้น​จะ​มี​อยู่​ที่​แผ่น​ดิน​จน​ครบ​เจ็ด​ปี.</verse>
				<verse number="2">และ​หญิง​นั้น​ก็​ยก​ไป​กับ​ครอบครัว​ของ​นาง​ตาม​คำ​ของ​คน​แห่ง​พระเจ้า​นั้น. ไป​อาศัย​ใน​แผ่น​ดิน​ฟะลิศ​ตีม​ครบ​เจ็ด​ปี.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ครบ​เจ็ด​ปี​แล้ว, หญิง​นั้น​ก็​กลับ​ออก​มา​จาก​แผ่น​ดิน​ฟะลิศ​ตีม: และ​จะ​ไป​ร้องทุกข์​แก่​กษัตริย์​เพื่อ​จะ​ได้​เรือน​ไร่นา​ของ​นาง​คืน.</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​กำลัง​พูด​อยู่​กับ​เฆ​ฮะ​ซี​ทาส​ของ​คน​แห่ง​พระเจ้า​ว่า, จง​บอก​ข้า​ให้​รู้​ถึง​การ​ใหญ่​ทั้งปวง​ซึ่ง​อะลี​ซา​ได้​กระทำ.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เฆ​ซี​กำลัง​ทูล​กษัตริย์​ถึง​เรื่อง​ที​อะลี​ซา​ได้​ให้​คน​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย​อย่างไร, นี่แหละ, หญิง​นั้น​ผู้​ซึ่ง​ท่าน​ให้​บุตร​ของ​เขา​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย, ก็​มา​ร้องทุกข์​แก่​กษัตริย์​นั้น, เพื่อ​จะ​ได้​เรือน​ไร่นา​ของ​นาง​คืน. เฆฮะ​ซี​ก็​ทูล​ว่า, โอ้​กษัตริย์​เจ้าข้า, คน​นี้แหละ​คือ​หญิง​คน​นั้น, และ​นี่แหละ​คือ​บุตร​ของ​นาง, ซึ่ง​อะลี​ซา​ได้​ให้​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย.</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​กษัตริย์​ตรัส​ถาม​หญิง​นั้น​เขา​ก็​ทูล​ตอบ​ท่าน. แล้ว​กษัตริย์​ก็​สั่ง​ข้าราชการ​ผู้​หนึ่ง​ว่า, จง​คืน​สิ่ง​ทั้งปวง​ซึ่ง​เป็น​ของ​นาง​แต่เดิม​ทั้ง​พืชผล​ทั้งหมด​ซึ่ง​เกิด​แต่​ไร่นา, คือ​ตั้งแต่​วันที่​นาง​ได้​ออก​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​นั้น​จนถึง​วันนี้​ให้แก่​นาง</verse>
				<verse number="7">อะลี​ซา​ก็​มา​ยัง​เมือง​ดาเมเซ็ก; เป็น​ฮะ​ดัด​กษัตริย์​เมือง​ซุเรีย​ประชวร​อยู่; มี​ผู้​ไป​ทูล​ท่าน​ว่า, คน​แห่ง​พระเจ้า​มา​ที่นี่​แล้ว.</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​ตรัส​สั่ง​ฮะ​ซีาเอล​ว่า, จง​นำ​ของกำนัล​ออก​ไป​ให้​พบ​คน​แห่ง​พระเจ้า, และ​ถาม​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​โดย​ท่าน​ว่า, ข้า​จะ​หาย​จาก​โรค​นี้​หรือ​ไม่?</verse>
				<verse number="9">ฮะ​ซา​เอล​ก็​นำ​ของกำนัล​ไป​ด้วย, คือ​ของดี​วิเศษ​ทุกอย่าง​ซึ่ง​มี​ใน​ดาเมเซ็ก, พอ​อูฐ​สี่​สิบ​ตัว​บรรทุก​ได้, มา​พบ​ท่าน​และ​มา​ยืน​ต่อหน้า​ท่าน​ว่า, บุตร​ของ​ท่าน​คือ​เป็น​ฮะ​ดัด​กษัตริย์​เมือง​ซุเรีย​ใช้​ข้าพ​เจ้า​มา​หา​ท่าน, ถาม​ว่า, จะ​หาย​จาก​โรค​นี้​หรือ​ไม่?</verse>
				<verse number="10">อะลี​ซา​จึง​บอก​เขา​ให้​ไป​ทูล​กษัตริย์​ว่า, ท่าน​อาจ​จะ​หาย​จาก​โรค​ได้: แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สำแดง​แก่​ข้า​ว่า, ท่าน​จะ​ตาย​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="11">และ​ท่าน​เพ่งดู​หน้า​ของ​เขา​จน​เขา​ละอาย: แล้ว​คน​แห่ง​พระเจ้า​ก็​ร้องไห้.</verse>
				<verse number="12">ฮะ​ซา​เอล​จึง​ถาม​ว่า, ท่าน​ร้องไห้​ทำไม​เจ้าข้า? ท่าน​จึง​ตอบ​ว่า, เพราะ​ข้า​รู้​การ​ร้าย​ซึ่ง​เจ้า​จะ​กระทำ​แก่​ชาติ​ยิศ​รา​เอล: คือ​ที่​เข้มแข็ง​นั้น​เจ้า​จะ​เผา​ด้วย​เพลิง, ชายหนุ่ม​ของ​เขา​เจ้า​จะ​ฆ่า​ด้วย​ดาบ, ลูกอ่อน​ของ​เขา​เจ้า​จะ​ประหาร​ให้​ตาย, และ​หญิง​มี​ครรภ์​เจ้า​จะ​ผ่า​ออก​เสีย.</verse>
				<verse number="13">ฮะ​ซีาเอล​จึง​ตอบ​ว่า, ผู้​ทาส​ของ​ท่าน​เปรียบ​ดุจ​สุนัข​จะ​กระทำ​การ​ใหญ่​นี้​ได้​หรือ? อะลีซา​จึง​ตอบ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สำแดง​ให้​ข้า​เห็น​แล้ว​ว่า, เจ้า​จะ​ได้​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​ประเทศ​ซุเรีย.</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เขา​ก็​ไป​จาก​อะลี​ซา, มา​ยัง​เจ้านาย​ของ​เขา; กษัตริย์​จึง​ถาม​ว่า, อะลีซา​ได้​กล่าว​อะไร​แก่​เจ้า​บ้าง? เขา​ทูล​ตอบ​ว่า, ท่าน​บอก​ว่า​พระองค์​จะ​หาย​โรค​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="15">ครั้น​รุ่งขึ้น​ฮะ​ซา​เอล​ก็​เอา​ผ้า​ปู​ที่​นอน​ชุบ​น้ำ​ปิด​พระ​พักตร​ให้​สิ้นพระชนม์: ฮะ​ซา​เอล​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
				<verse number="16">ใน​ปี​ที่​ห้า​แห่ง​รัชช​กาล​โย​ราม​โอรส​อา​ฮา​บ​กษัตริย์​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, ยะโฮ​ซา​ฟาด​ได้​เสวย​ราชย์ ณ ประเทศ​ยูดา, ใน​ปี​นั้น​โย​ราม​โอรส​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​กษัตริย์​ยูดา​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์.</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ขึ้น​เสวย​ราชย์​ท่าน​มี​พระชนม์​ได้​สาม​สิบ​สอง​พรรษา; และ​ได้​เสวย​ราชย์​แปด​ปี​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="18">และ​ท่าน​ได้​ประพฤติ​ตาม​ทาง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล, และ​ตาม​อย่าง​เชื้อ​วงศ์​ของ​อา​ฮา​บ: ด้วยว่า​ท่าน​ได้​รับ​ธิดา​ของ​อา​ฮา​บ​เป็น​ม​เห​ษี: ท่าน​ได้​ประพฤติ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="19">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยัง​ไม่​ได้​ทรง​ทำลาย​ประเทศ​ยูดา​เพราะ​เห็นแก่​ดา​วิด​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, ตาม​ที่​พระองค์​ทรง​สัญญา​ไว้​แก่​ท่าน​ว่า, จะ​ให้​มี​สว่าง​แก่​ท่าน​และ​เชื้อ​วงศ์​ของ​ท่าน​สืบๆ ไป</verse>
				<verse number="20">ใน​เวลา​นั้น​เมือง​อะ​โดม​กบฏ​ปลีกตัว​ออก​จาก​อำนาจ​ของ​ประเทศ​ยูดา, และ​ตั้ง​กษัตริย์​ครอบครอง​ตนเอง.</verse>
				<verse number="21">โยราม​ยก​ทัพ​ไป​ยัง​ท่าน​ซา​รี​อะ, เอา​รถ​รบ​ทั้งหมด​ไป​ด้วย: และ​ท่าน​ก็​ยก​ออก​โจมตี​ชาว​อะ​โดม​และ​นาย​รถ​รบ​ทั้ง​หลาย: ซึ่ง​ล้อมรอบ​นั้น​ใน​เวลา​กลางคืน, และ​ไพร่พล​เหล่านั้น​ก็​แตก​หนี​เข้า​ค่าย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="22">ชาว​อะ​โดม​ยัง​กบฏ​ปลีกตัว​ออก​จาก​อำนาจ​ประเทศ​ยูดา​จนถึง​ทุกวันนี้. เมือง​ลิบ​นา​ก็ได้​กบฏ​คราว​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="23">ประวัติ​นอกนั้น​ของ​โย​ราม, และ​การ​ทั้งปวง​ที่​ท่าน​ได้​กระทำ​ก็​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ประเทศ​ยูดา​แล้ว​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="24">โย​ราม​ก็​สวรรคต​ตาม​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน, เขา​บรรจุ​ท่าน​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย ณ เมือง​ดา​วิด: และ​อา​ฮัศ​ยา​โอรส​ของ​ท่าน​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
				<verse number="25">ใน​ปี​ที่​สิบ​สอง​แห่ง​รัชช​กาล​โย​ราม​โอรส​อา​ฮา​บ​กษัตริย์​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​อา​ฮัศ​ยา​โอรส​ยะ​โฮ​ราม​กษัตริย์​ยูดา​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์.</verse>
				<verse number="26">อา​ฮัศ​ยา​นั้น​มี​พระชนม์​ได้​ยี่​สิบ​สอง​พรรษา​เมื่อ​ขึ้น​เสวย​ราชย์; และ​ได้​เสวย​ราชย์​ปี​หนึ่ง​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม; ชนนี​ของ​ท่าน​ชื่อ​อะธัล​ลา, ธิดา​ของ​อัม​รี​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="27">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ตาม​ทาง​แห่ง​เชื้อ​วงศ์​ของ​อา​ฮา​บ, และ​ได้​กระทำ​การ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เหมือน​อย่าง​เชื้อ​วงศ์​ชอง​อา​ฮา​บ: ด้วยว่า​ท่าน​เป็น​ราชบุตร​เขย​ใน​วงศ์​ของ​อา​ฮา​บ</verse>
				<verse number="28">ท่าน​ก็​ยก​ทัพ​ไป​กับ​โย​ราม​โอรส​อา​ฮา​บ​ไป​ยัง​เมือง​รา​โม​ธฆี​ละ​อาด​จะ​รบ​กับ​ฮะ​ซา​เอล​กษัตริย์​ซุเรีย; และ​ชาว​ซุเรีย​นั้น​ได้​ยิง​โยราม​ให้​มี​บาดแผล.</verse>
				<verse number="29">กษัตริย์​โย​ราม​ก็​กลับ​ไป​ยัง​เมือง​ยิศ​รา​เอล​เพื่อ​จะ​รักษา​บาดแผล​ซึ่ง​ชาว​ซุเรีย​ได้​ยิง​ท่าน​ที่​เมือง​รา​โม​ธ, เมื่อ​ท่าน​กำลัง​รบ​กับ​ฮะ​ซา​เอล​กษัตริย์​ซุเรีย. และ​อา​ฮัศ​ยา​โอรส​ยะ​โฮ​ราม​กษัตริย์​ยูดา​ก็​เสด็จ​ลง​ไป​เยี่ยม​โย​ราม​โอรส​อา​ฮา​บ​ใน​เมือง​ยิศ​รา​เอล, เพราะ​ท่าน​ประชวร​อยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">อะลีซา​ผู้​พยากรณ์​จึง​เรียก​คน​หนึ่ง​ใน​เหล่า​ศิษย์​ผู้​พยากรณ์, กล่าว​แก่​เขา​ว่า, จง​คาด​เอว ถือ​อับ​น้ำมัน​ไป​ยัง​เมือง​รา​โม​ธฆี​ละ​อาด:</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ถึง​แล้ว, จง​ไป​หา​เยฮู​บุตร​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​บุตร​นิม​ซี, แล้ว​จง​เข้า​ไป​เรียก​ท่าน​ให้​ลุก​ขึ้น​ออก​จาก​ท่ามกลาง​พี่น้อง​ของ​ท่าน, และ​พา​เจ้า​ไป​ใน​ห้อง​ชั้นใน;</verse>
				<verse number="3">จง​เอา​น้ำมัน​นี้​เท​ลง​บน​ศีรษะ​ของ​ท่าน, และ​กล่าว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “เรา​ได้​เฉลิม​ท่าน​ได้​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​ยิศ​รา​เอล.” แล้ว​จง​เปิด​ประตู​หนี​ไป, อย่า​คอย​อยู่​ที่นั่น​เลย</verse>
				<verse number="4">แล้ว​คน​หนุ่ม​นั้น, คือ​คน​หนุ่ม​ผู้​พยากรณ์, ก็​ไป​ยัง​เมือง​รา​โม​ธฆี​ละ​อาด.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​มา​ถึง​แล้ว, นายทหาร​ทั้ง​หลาย​แห่ง​กองทัพ​นั้น​กำลัง​นั่ง​อยู่; และ​เขา​ว่า, ฉัน​มี​ธุระ​กับ​ท่าน; เยฮูจึง​ถาม​ว่า, ธุระ​กับ​ผู้ใด​ใน​พวกเรา? เขา​จึง​ตอบ​ว่า, ธุระ​กับ​ท่าน​เอง.</verse>
				<verse number="6">และ​ท่าน​ก็​ลุก​เข้า​ไป​ใน​ห้อง; แล้ว​เขา​ก็​เอา​น้ำมัน​เท​ลง​บน​ศีรษะ​ของ​ท่าน​กล่าว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ทรง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​ได้​เฉลิม​ท่าน​เป็น​กษัตริย์​ครอบครอง​พล​ไพร่​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, คือ​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="7">และ​ท่าน​จง​ประหาร​เชื้อ​วงศ์​ของ​อา​ฮา​บ​นาย​ของ​ท่าน, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​แก้แค้น​โลหิต​แห่ง​ผู้​ทาส​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​คือ​ผู้​พยากรณ์, และ​โลหิต​แห่ง​ผู้​ทาส​ทั้งปวง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​มือ​ของ​อิ​ซา​เบ็ล​ได้​กระทำ​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="8">ด้วยว่า​เชื้อ​วงศ์​ของ​อา​ฮา​บ​ทั้งสิ้น​จะ​ต้อง​พินาศ​ไป: และ​เรา​จะ​ประหาร​ชาย​ทุกคน​ที่​ถูก​ขัง​ไว้, และ​ผู้​ที่​ไม่​ถูก​ขัง​ใน​ยิศ​รา​เอล​ซึ่ง​เป็น​วงศ์​ของ​อา​ฮา​บ:</verse>
				<verse number="9">แล​เรา​จะ​ทำลาย​เชื้อ​วงศ์​ของ​อา​ฮา​บ​ให้​เป็น​เหมือน​เชื้อ​วงศ์​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​นะ​บาต, และ​เหมือน​อย่าง​เชื้อ​วงศ์​บาอะ​ซา​บุตร​ของ​อา​ฮี​ยา:</verse>
				<verse number="10">สุนัข​จะ​กิน​อิ​ซา​เบ็ล​ใน​ตำบล​หนึ่ง​ที่​เมือง​ยิศเรล​นั้น, และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ฝังศพ​นาง​นั้น​เลย. แล้ว​เขา​ก็​เปิด​ประตู​หนี​ไป</verse>
				<verse number="11">เยฮูก็​ออก​มา​ยัง​ข้าราชการ​ของ​กษัตริย์​: มี​คน​หนึ่ง​ถาม​ท่าน​ว่า, เรียบร้อย​กัน​หมด​หรือ? เหตุ​ไฉน​คนบ้า​นั้น​จึง​มา​หา​ท่าน? ท่าน​จึง​ตอบ​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​รู้จัก​คน​นั้น, และ​ข่าวคราว​ซึ่ง​เขา​นำ​เอา​มา:</verse>
				<verse number="12">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ตอบ​ว่า, ไม่​จริง; ยัง​ไม่​รู้​เลย, ท่าน​จง​บอก​เรา​เดี๋ยวนี้. ท่าน​จึง​ตอบ​ว่า, เขา​ได้​กล่าว​ดังนี้​แก่​ข้า​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​ได้​เฉลิม​ท่าน​ไว้​เป็น​กษัตริย์​ครอบครอง​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​ทุกคน​จึง​รับ​เอา​เสื้อ​ของ​เขา​รอง​ให้​ท่าน​นั่ง​ที่​หัวบันได, และ​ได้​เป่าแตร​ขึ้น​ร้อง​ว่า, เยฮู​เป็น​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="14">เยฮู​บุตร​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ซึ่ง​เป็น​บุตร​นิม​ซี​ก็​คิด​กบฏ​ต่อ​โย​ราม. ขณะนั้น​โย​ราม​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งหมด​ยัง​ตั้ง​ค่าย​รักษา​เมือง​รา​โม​ธฆี​ละ​อาด​ต่อสู้​ฮะ​ซา​เอล​กษัตริย์​ซุเรี​ยอ​ยู่.</verse>
				<verse number="15">แต่​กษัตริย์​โย​ราม​ได้​กลับ​มา​ยัง​เมือง​ยิศเรล​เพื่อ​รักษา​บาดแผล​ซึ่ง​ชาว​ซุเรีย​ยิง​ท่าน​นั้น, เมื่อ​ท่าน​รบ​กับ​ฮะ​ซา​เอล​กษัตริย์​เมือง​ซุเรีย; แล้ว​เยฮู​จึง​กล่าว​ว่า, ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เห็นชอบ​แล้ว, อย่า​ให้​ผู้ใด​หนี​ออก​จาก​เมือง​นี้, เพื่อ​บอกข่าว​ใน​เมือง​ยิศเรล​เลย.</verse>
				<verse number="16">เยฮู​จึง​ขี่​รถ​ไป​ยัง​เมือง​ยิศเรล; ด้วยว่า​โย​ราม​ประชวร​อยู่​ที่นั่น. และ​อา​อัศ​ยา​กษัตริย์​ยูดา​ก็​เสด็จ​ลง​มา​เยี่ยมเยียน​โย​ราม.</verse>
				<verse number="17">มี​ทหารยาม​ผู้​หนึ่ง​ซึ่ง​ยืนยาม​อยู่​ใน​หอคอย​ใน​เมือง​ยิศเรล, แลเห็น​พวก​เยฮู​มา, ก็​ร้อง​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​คน​พวก​หนึ่ง​มา. และ​โย​ราม​ก็​ตรัส​สั่ง​ว่า, จง​ใช้​ทหารม้า​ผู้​หนึ่ง​ไป​หา​เขา, และ​ถาม​ว่า​ท่าน​มา​ดี​หรือ?</verse>
				<verse number="18">ทหารม้า​ผู้​นั้น​ก็​ออก​ไป​หา​เขา​กล่าว​ว่า, กษัตริย์​นั้น​ตรัส​ถาม​ว่า​ท่าน​มา​ดี​หรือ? เยฮูตอบ​ว่า, มา​ดี​หรือ​มา​ร้าย​เป็น​ธุระ​อะไร​ของ​เจ้า​เล่า? จง​ถอย​ไป​ตาม​หลัง​เรา. ทหารยาม​นั้น​จึง​บอก​ว่า, ทหารม้า​นั้น​ได้​พบ​พวก​นั้น​แล้ว, แต่​มิได้​กลับ​มา​อีก.</verse>
				<verse number="19">ท่าน​ก็​ใช้​ทหารม้า​คน​ที่​สอง​ไป​หา​พวก​ท่าน​อีก​กล่าว​ว่า, กษัตริย์​ได้​ตรัส​ถาม​ว่า, ท่าน​มา​ดี​หรือ? เยฮูตอบ​ว่า, จะ​มา​ดี​หรือ​มา​ร้าย​เป็น​ธุระ​อะไร​ของ​เจ้า​เล่า? จง​ถอย​ไป​ข้างหลัง​เรา.</verse>
				<verse number="20">ทหารยาม​นั้น​กล่าว​ว่า, ทหารม้า​นั้น​ไป​ถึง​เขา​แล้ว, แต่​มิได้​กลับ​มา​อีก. กิริยา​ของ​ผู้​ขับ​รถ​นั้น​ท่าทาง​เหมือน​เยฮู​บุตร​นิม​ซี; ด้วยว่า​เขา​ขับ​มา​เร็ว​ยิ่ง​นัก.</verse>
				<verse number="21">โย​ราม​จึง​ตรัส​สั่ง​ว่า, จง​จัดแจง​รถ​รบ​ให้​พร้อม. เมื่อ​เขา​จัดแจง​รถ​รบ​ของ​ท่าน​พร้อม​แล้ว. โยราม​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​และ​อา​ฮัศ​ยา​กษัตริย์​ยูดา, ก็​ทรง​รถ​รบ​องค์​ละ​คัน​ออก​ไป​ต่อสู้​เยฮู, และ​ได้​พบ​ท่าน​ใน​สวน​ของ​นา​โบ​ธ​ชาว​ยิศเรล.</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​โย​ราม​ทรง​เห็น​เยฮู, จึง​ตรัส​ถาม​ว่า, เยฮูเอ๋ย, เจ้า​มา​ดี​หรือ? เยฮูตอบ​ว่า, จะ​มา​ดี​อย่างไร​ได้​เมื่อ​การ​ล่วง​ประเวณี​และ​การ​ทรงเจ้าเข้าผี​ของ​อิ​ซา​เบ็ล​ราช​มารดา​ท่าน​ยัง​มี​มาก​อยู่?</verse>
				<verse number="23">โย​ราม​ก็​หัน​หนี​ไป​ร้อง​บอก​อา​ฮัศ​ยา​ว่า, อา​ฮัศ​ยา​เอ๋ย, เกิด​การ​กบฏ​ขึ้น​แล้ว.</verse>
				<verse number="24">และ​เยฮู​จึง​ลั่น​ธนู​ออก​ไป​ด้วย​เต็มกำลัง, ถูก​โย​ราม​ที่​กลาง​ไหล่รวบ, ลูก​ธนู​นั้น​เล่น​ทะลุ​หัวใจ​ออก​มา​ข้างหน้า, แล้ว​ท่าน​ก็​ล้ม​ลง​ใน​รถ​รบ.</verse>
				<verse number="25">เยฮู​จึง​กล่าว​แก่​บิ​ค​คา​นาย​สารถี​ของ​ท่าน​ว่า, จง​ยก​ศพ​นี้​ทิ้ง​ไว้​ใน​สวน​ของ​นา​โบ​ธ​ชาว​ยิศเรล​นั้น: ด้วยว่า​เจ้า​จำ​ได้​ว่า​เมื่อ​เรา​ตาม​อา​ฮา​บ​ราช​บิดา​ของ​โย​ราม​ออก​ไป​ด้วย​กัน, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กำหนด​โทษ​หนัก​นี้​ไว้​แก่​เขา</verse>
				<verse number="26">ตรัส​ดังนี้​ว่า; เมื่อวาน​นี้​เรา​ได้​เห็น​โลหิต​ของ​นา​โบ​ธ, และ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, และ​เรา​จะ​แก้แค้น​เจ้า​แทน​เขา​ใน​ที่นี้. เหตุ​ฉะนี้​จง​ทิ้ง​ศพ​ไว้​ที่นั่น​ตาม​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​อา​ฮัศ​ยา​กษัตริย์​ยูดา​ได้​ทรง​เห็น​การ​นี้, ก็​หนี​ไป​ทาง​ทำเนียบ​ใน​สวน. เยฮูก็​ไล่​ตาม​ไป, ร้อง​ว่า, จง​ฆ่า​คนใน​รถ​นั้น​ด้วย. และ​เขา​ก็ได้​ฟัน​ท่าน​ตาม​ทาง​ที่​จะ​ขึ้น​ไป​ตำบล​คู​ระ​ใกล้​เมือง​อิ​ปลา​ม. แล้ว​อา​ฮัศ​ยา​ก็​หนี​ไป​สิ้นพระชนม์​ที่​เมือง​มะฆิโด.</verse>
				<verse number="28">ข้าราชการ​ของ​ท่าน​ก็​นำ​ศพ​ไป​ใน​รถ​รบ​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ฝัง​ไว้​ใน​อุโมงค์​ด้วย​กัน​กับ​ปู่ย่าตายาย ณ เมือง​ดา​วิด.</verse>
				<verse number="29">ใน​ปี​ที่​สิบ​เอ็ด​แห่ง​รัชช​กาล​ของ​โย​ราม โอรส​อา​ฮา​บ​อา​ฮัศ​ยา​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​ใน​ประเทศ​ยูดา</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​เยฮู​มา​ถึง​เมือง​ยิศเรล​แล้ว, อี​ซา​เบ็ล​ได้​ทราบ; ก็​แต่ง​พักตร​หวี​เก​ษา​แต่ง​องค์​สวย​เยี่ยม​พระ​แก​ล​แลดู.</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​เยฮู​เข้า​ไป​ใน​ประตู, อี​ซา​เบ็ล​ร้องถาม​ว่า, เจ้า​ผู้​ฆ่า​เจ้านาย​ของ​ตน​เหมือน​อย่าง​ซิ​ม​รี​มา​ดี​หรือ?</verse>
				<verse number="32">เยฮู​ก็​แหงน​ดู​พระ​แก​ล​นั้น​ถาม​ว่า, ใคร​อยู่​ฝ่าย​เรา​เล่า? มี​ขันที​สอง​สาม​คน​เยี่ยม​หน้า​ออก​มา.</verse>
				<verse number="33">เยฮู​จึง​สั่ง​ว่า, จง​ทิ้ง​มัน​ลง​มา: ขันที​เหล่านั้น​ก็​จับ​อี​ซา​เบ็ล​ทิ้ง​ลง: และ​เลือด​สาด​กระเซ็น​ติด​ฝา​ผนัง, และ​ที่​ตัว​ม้า: และ​ม้า​ก็​เหยียบ​อี​ซา​เบ็ล​ไว้.</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​เยฮู​ได้​เข้า​มา​แล้ว​ก็​รับประทาน​อาหาร, แล้ว​จึง​สั่ง​ว่า, จง​ไป​ดู​หญิง​น่าเกลียด​ชัง​นั้น, และ​ฝังศพ​เสีย: เพราะ​เป็น​ธิดา​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="35">แล้ว​เขา​เหล่านั้น​ก็ได้​ออก​ไป​จะ​ฝังศพ: ก็ได้​พบ​กะโหลก​ศีรษะ, เท้า​และ​ฝ่ามือ​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="36">แล้ว​เขา​ก็​เอา​มาบ​อก​เยฮู. ท่าน​จึง​ว่า, นั่นแหละ​เป็น​ไป​ตาม​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ตรัส​โดย​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, คือ​เอลี​ยา​ชาว​ทิศ​บี​นั้น​ว่า, ใน​สวน​แห่ง​ยิศเรล​ฝูง​สุนัข​จะ​ได้​กิน​เนื้อ​ของ​อี​ซา​เบ็ล:</verse>
				<verse number="37">และ​ซากศพ​ของ​อี​ซา​เบ็ล, จะ​เป็น​เหมือน​ปุ๋ย​ที่​ใน​สวน​ยิศเรล: เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​กล่าว​ไม่​ได้​ว่า, นี่​เป็น​อี​ซา​เบ็ล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">อา​ฮา​บ​มี​โอรส​เจ็ดสิบ​องค์​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย. และ​เยฮู​ได้​เขียน​หมายประกาศ, ไป​ยัง​กรุง​ซะ​มา​เรีย, ถึง​ข้าราชการ​ผู้รักษา​เมือง​ยิศเรล, คือ​ถึง​ผู้เฒ่า​แก่​ทั้ง​หลาย, และ​ถึง​ผู้​เลี้ยง​โอรส​ทั้ง​หลาย​ของ​อา​ฮา​บ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ได้​รับ​ประกาศ​นี้​แล้ว, เจ้า​เห็น​ว่า​โอรส​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เจ้านาย​ของ​เจ้า, กับ​ทั้ง​รถ​รบ​และ​ม้า​มี​เมือง​เข้มแข็ง​กับ​เครื่อง​อาวุธ;</verse>
				<verse number="3">จง​เลือก​ผู้​หนึ่ง​ใน​พวก​โอรส​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้านาย​ของ​เจ้า, ที่​สามารถ​อย่างยิ่ง​ให้​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​แห่ง​ราช​บิดา​ของ​ตน, แล้ว​พวก​เจ้า​ต้องสู้​รบ​เข้า​ฝ่าย​เชื้อ​วงศ์​เจ้านาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​มี​ความ​กลัว​นัก, กล่าว​ว่า, กษัตริย์​สอง​องค์​ยัง​ต่อสู้​ท่าน​ไม่​ได้: เรา​จะ​สู้​ท่าน​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="5">ผู้รักษา​วัง, ผู้รักษา​เมือง, และ​ข้าราชการ​ผู้​เลี้ยง​โอรส​เหล่านั้น, ก็​ใช้​คน​ไป​บอก​เยฮู​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน​และ​จะ​กระทำ​ตาม​ท่าน​สั่ง​ทุก​ประการ; ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ตั้ง​กษัตริย์​องค์​หนึ่ง​องค์​ใด​ไว้​เลย: ท่าน​จง​กระทำ​ตาม​ความเห็น​ชอบ​ของ​ท่าน​เถิด.</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เยฮู​จึง​เขียน​หมายประกาศ​ครั้ง​ที่​สอง​ฝาก​ไป​ถึง​เขา​ว่า, ถ้า​ท่าน​อยู่​ฝ่าย​เรา, และ​จะ​เชื่อฟัง​คำ​ของ​เรา, จง​เอา​ศีรษะ​แห่ง​โอรส​เจ้านาย​ของ​เจ้า, มา​หา​เรา​ที่​เมือง​ยิศเรล​พรุ่งนี้​ประมาณ​เวลา​นี้. โอรส​ทั้ง​หลาย​ของ​กษัตริย์​, รวม​เจ็ดสิบ​องค์​อยู่​กับ​ผู้ใหญ่​ซึ่ง​เป็น​ผู้รักษา​เมือง.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​รับ​หมายประกาศ​นั้น​แล้ว, เขา​ก็​ฆ่า​โอรส​ของ​กษัตริย์​ทั้ง​เจ็ดสิบ​องค์, เอา​ศีรษะ​ใส่​ชะลอม​ส่ง​ไป​ยัง​เมือง​ยิศเรล</verse>
				<verse number="8">ม้าใช้​ผู้​หนึ่ง​มาบ​อก​เยฮู​ว่า, เขา​ได้​นำ​ศีรษะ​โอรส​นั้น​มา​แล้ว. ท่าน​จึง​ตอบ​ว่า, จง​กอง​ไว้​เป็น​สอง​กอง, ที่​ริม​ประตูเมือง​จนถึง​พรุ่งนี้​เช้า,</verse>
				<verse number="9">ครั้น​รุ่งขึ้น​เช้า, ท่าน​ก็​ออก​ไป​ยืน​กล่าว​แก่​คน​ทั้งปวง​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ: นี่​แน่ะ, ข้า​ได้​คิด​กบฏ​ฆ่า​เจ้านาย​ของ​ข้า​เสีย; แต่​ใคร​ได้​ฆ่า​คน​ทั้ง​หลาย​เหล่านี้?</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​รู้​ว่า, คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง​ได้​ตรัส​ถึง​เชื้อ​วงศ์​แห่ง​อา​ฮา​บ: จะ​ไม่​ขาด​สัก​คำ​หนึ่ง, เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​คำ​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ตรัส​ไว้​โดย​เอลี​ยา​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เยฮู​ได้​ฆ่าเชื้อ​วงศ์​ของ​อา​ฮา​บ​ซึ่ง​เหลือ​ทั้งหมด​ใน​เมือง​ยิศเรล, ทั้ง​ผู้ใหญ่​ทั้งปวง, และ​ญาติพี่น้อง, และ​ปุโรหิต, จน​มิได้​เหลือ​เลย​สัก​คน​เดียว</verse>
				<verse number="12">เยฮู​ก็​ออก​จาก​ที่นั่น​ไป​ยัง​กรุง​ซะ​มา​เรีย. เมื่อ​ท่าน​ยัง​พัก​อยู่​ที่​เรือน​คน​ตัด​ขน​แกะ​ที่​กลาง​ทาง,</verse>
				<verse number="13">เยฮูก็​พบ​พระ​ญาติ​พระ​วงศ์​ของ​อา​ฮัศ​ยา กษัตริย์​ยูดา​ถาม​ว่า, พวก​ท่าน​คือ​ผู้ใด? เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​เป็น​ญาติพี่น้อง​ของ​อา​ฮัศ​ยา; เรา​จะ​ลง​ไป​เยี่ยมเยียน​โอรส​นัดดา​ของ​กษัตริย์​และ​และ​ม​เห​ษี.</verse>
				<verse number="14">เยฮู​จึง​สั่ง​ให้​จับ​เขา​ไป​ประหาร​ที่​บ่อ​ใกล้​เรือน​ตัด​ขน​แกะ​นั้น, รวม​สี่​สิบ​สอง​คน; มิได้​เหลือ​สัก​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เยฮู​ไป​จาก​ที่​นั้น​ก็​พบ​ยะ​โฮ​นา​ดาบ, บุตร​เร​คาบ​มา​หา​ท่าน: เยฮูคำนับ​ท่าน​ถาม​ว่า, ใจ​ของ​ท่าน​ตรง​กับ​ใจ​ของ​ข้า, และ​เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน​หรือ? ยะโฮ​นา​ดาบ​ตอบ​ว่า, เป็น​ดังนั้น. ท่าน​จึง​ว่า, ถ้า​เป็น​ดังนั้น จง​จับมือ​กัน​เถิด. แล้ว​ท่าน​ก็​จับมือ​กัน; และ​รับ​ท่าน​ขึ้น​บน​รถ.</verse>
				<verse number="16">เยฮู​จึง​ว่า, มา​ด้วย​ข้า​เถิด, ไป​ดู​ความ​ร้อนรน​ของ​ข้า​ที่​จะ​กระทำ​ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา. แล้ว​เยฮู​ก็​ให้​ท่าน​ขึ้น​รถ​ขี่​ไป​ด้วย​กัน.</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ท่าน​มา​ถึง​กรุง​ซะ​มา​เรีย​แล้ว, ท่าน​ก็​ประหาร​คน​ทั้งปวง​ซึ่ง​เป็น​วงศ์​ของ​อา​ฮา​บ​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย, จน​พินาศ​ไป​สิ้น, ตาม​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ตรัส​แก่​เอลี​ยา</verse>
				<verse number="18">เยฮู​ก็​ให้​คน​ทั้งปวง​ประชุม​กัน​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, อา​ฮา​บ​ได้​ปรนนิบัติ​พระ​บา​ละ​แต่​เล็กน้อย; แต่​เยฮู​จะ​ปรนนิบัติ​ให้​มาก.</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนี้​จง​เรียก​ผู้ทำ​นาย​แห่ง​พระ​บา​ละ​ทั้งหมด​มา​หา​เรา, และ​ผู้​นมัสการ, กับ​ปุโรหิต​ทั้งหมด; อย่า​ให้​ขาด​สัก​คน​หนึ่ง​เลย: ด้วยว่า​เรา​จะ​ถวาย​บูชา​แก่​พระ​บา​ละ​เป็นการใหญ่; ผู้ใด​ที่​ไม่​มา, จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร​ชีวิต แต่​การ​นี้​เยฮู​ได้​กระทำ​เป็น​อุบาย, หวัง​จะ​ประหาร​ผู้​ไหว้​นมัสการ​พระ​บา​ละ​นั้น​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="20">แล้ว​เยฮู​ก็​สั่ง​ว่า, จง​ออก​หมายประกาศ​ให้​มี​การ​ฉลอง​พระ​บา​ละ. แล้ว​เขา​ก็​ออก​หมายประกาศ.</verse>
				<verse number="21">เยฮู​ก็ได้​ใช้​คน​ไป​ทั่ว​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง: และ​ผู้​ที่​ไหว้​นมัสการ​บา​ละ​ทั้งปวง​ก็​มา, มิได้​เหลือ​สัก​คน​หนึ่ง​เลย. เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​พา​กัน​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​แห่ง​บา​ละ; โบสถ์​นั้น​ก็​เต็ม​แน่น​ตั้งแต่​ข้าง​นี้​จนถึง​ข้าง​โน้น.</verse>
				<verse number="22">และ​ท่าน​ก็​สั่ง​คน​ที่​รักษา​เสื้อ​ของ​ปุโรหิต​ว่า, จง​เอา​เสื้อ​ออก​มา​สำหรับ​คน​ทั้งปวง​ที่​จะ​ไหว้​พระ​บา​ละ. แล้ว​เขา​ก็​เอา​เสื้อ​นั้น​ออก​มา.</verse>
				<verse number="23">เยฮู​และ​ยะ​โฮ​นา​ดาบ​บุตร​เร​คาบ, ก็​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​บา​ละ​ด้วย​กัน, และ​กล่าว​แก่​คน​ที่​ไหว้​บา​ละ​นั้น​ว่า, จง​ค้นหา​ดู, อย่า​ให้​ผู้ใด​ที่​ไหว้​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​ด้วย​กัน, เว้นแต่​ผู้​ไหว้​พระ​บา​ละ​พวก​เดียว.</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​เข้า​ไป​ถวาย​บูชายัญ, และ​บูชา​เพลิง, เยฮูได้​จัด​คน​แปดสิบ​คน​ไว้​ข้างนอก, และ​สั่ง​แก่​เขา​ว่า, ถ้า​ผู้ใด​ใน​คน​ทั้งปวง​นั้น​ซึ่ง​เรา​ได้​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า​หนีพ้น​ไป​ได้, ผู้​ที่​ปล่อย​ให้​หนี​นั้น​จะ​ต้อง​ตาย​แทน​เขา.</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ปุโรหิต​แห่ง​บา​ละ​กระทำ​การ​ถวาย​บูชา​เพลิง​จบ​แล้ว, เยฮูจึง​สั่ง​นายทหาร, และ​ทหาร​ที่​เตรียม​ตัว​ไว้​แล้ว​ว่า, จง​ไป​ฆ่า​คน​เหล่านั้น; อย่า​ให้​ผู้ใด​หนี​ออก​มา​ได้​เลย. แล้ว​เขา​ก็​เข้า​ไป​ฆ่า​คน​เหล่านั้น​ทั้งหมด​ด้วย​ดาบ; และ​ทิ้ง​เขา​ออก​มา​ข้างนอก, แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ออก​ไป​ใน​บริเวณ​วัด​แห่ง​บา​ละ.</verse>
				<verse number="26">เขา​เอา​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​โบสถ์​บา​ละ​เผา​เสีย.</verse>
				<verse number="27">เขา​ทำลาย​รูป​เคารพ​และ​โบสถ์​ของ​บา​ละ, กระทำ​ให้​เป็น​ที่​ถ่าย​อุจจาระ​จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น​แหละ​เยฮู​ได้​ทำลาย​บา​ละ​ออก​จาก​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="29">แต่​เยฮู​หา​ได้​หันกลับ​จาก​การ​ประ​พฤติ​ตาม​ความผิด​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​ชอง​นะ​บาต, ผู้​ได้​กระทำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​หลงผิด​ไม่, คือ​นมัสการ​รูป​โค​ทองคำ​ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​เบ็ธเอล, และ​เมือง​ดาน.</verse>
				<verse number="30">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​เยฮู​ว่า. “เพราะ​เจ้า​ได้​กระทำ​การ​ดี, ให้​สำเร็จ​ถูกต้อง​ใน​คลอง​พระเนตร​ของ​เรา, และ​ได้​กระทำ​แก่​เชื้อ​วงศ์​ของ​อา​ฮา​บ​ทุกอย่าง​ตาม​น้ำใจ​ของ​เรา, ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จะ​ได้​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​แห่ง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​จนถึง​สี่​ชั่ว​อายุ.</verse>
				<verse number="31">แต่​เยฮู​หา​ได้​ระวัง​ประพฤติ​ตาม​ข้อกฎหมาย​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ด้วย​สุดใจ​ไม่: ด้วยว่า​ท่าน​หา​ได้​หันกลับ​จาก​การ​ผิด​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม, ซึ่ง​ได้​นำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ผิด​นั้น​ไม่</verse>
				<verse number="32">ใน​เวลา​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กระทำ​ให้​เขตต์​แดน​ของ​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​คับแคบ​ไป: ฮะ​ซา​เอล​ได้​ยก​ทัพ​มา​ตี​เอา​เขตต์​แดน​ทั้งปวง​แห่ง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล;</verse>
				<verse number="33">ตั้งแต่​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ไป​ทาง​ทิศตะวันออก, คือ​แผ่น​ดิน​ฆี​ละ​อาด​ทั้งหมด​ของ​ตระกูล​ฆาด, ตระกูล​รู​เบ็ล, และ​ตระกูล​มะ​นา​เซ, ตั้งแต่​เมือง​อะ​โร​เอร, ซึ่ง​อยู่​ที่​แม่น้ำ​อะ​ระ​โน​น, จนถึง​ฆี​ละ​อาด​และ​บา​ซาน.</verse>
				<verse number="34">และ​ประวัติ​นอกนั้น​ของ​กษัตริย์​เยฮู, และ​กิจการ​ทั้งปวง​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ​ทั้ง​อำนาจ​ที่​ท่าน​มี, ก็ได้​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​แห่ง​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="35">กษัตริย์​เยฮู​ก็ได้​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่ย่าตายาย: และ​เขา​ฝัง​ท่าน​ไว้​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย. ยะโฮ​อา​ฮัศ​โอรส​ก็ได้​เสวย​ราชย์​แทน.</verse>
				<verse number="36">กษัตริย์​เยฮู​ได้​เสวย​ราชย์​ครอบครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย​ยี่​สิบ​แปด​ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เมื่อ​อะธัล​ยา​มารดา​แห่ง​อา​ฮัศ​ยา​เห็น​ว่า​โอรส​สิ้นพระชนม์​เสียแล้ว, ท่าน​จึง​ได้​ทำลาย​เชื้อ​วงศ์​ที่​จะ​สืบราชสมบัติ​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="2">แต่​ยะ​โฮ​เซ​บา, ธิดา​ของ​กษัตริย์​โย​ราม, ขนิษฐา​ของ​อา​ฮัศ​ยา, ได้​ลัก​เอา​โย​อาศ​โอรส​ของ​อา​ฮัศ​ยา, ออก​จาก​เหล่า​โอรส​ทั้ง​หลาย​แห่ง​กษัตริย์​ซึ่ง​ต้อง​ถูก​ประหาร​เสีย​นั้น; ซ่อน​ไว้​กับ​พี่เลี้ยง​ใน​ห้องนอน​จึง​มิได้​ถูก​ฆ่า.</verse>
				<verse number="3">เขา​ซ่อน​ไว้​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​หก​ปี. และ​อะธัล​ยา​ก็​ขึ้น​ครอง​แผ่น​ดิน</verse>
				<verse number="4">ใน​ปี​ที่​เจ็ด​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ก็​ประชุม​เหล่า​นายทหาร​เพ็ชฌ​ฆาต, และ​นายทหาร​รักษา​วัง​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ให้​เขา​สัญญา​และ​สาบาน​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​เขา​จึง​แสดง​ให้​เห็น​โอรส​แห่ง​กษัตริย์​นั้น.</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ท่าน​สั่ง​แก่​เขา​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ทำ​ดังนี้; คือ​พวก​ท่าน​หนึ่ง​ใน​สาม​ที่​เข้า​ไป​ใน​วัน​ซะบา​โต​จะ​เป็น​ผู้​เฝ้า​ทาง​ที่​จะ​เข้า​ไป​ใน​พระราช​วัง;</verse>
				<verse number="6">และ​อีก​ส่วนหนึ่ง​จง​อยู่​ที่​ประตู​ซู​ระ; อีก​ส่วนหนึ่ง​จง​อยู่​ที่​ประตู​ข้างหลัง​ทหาร​รักษา​วัง: แล้ว​จะ​ต้อง​รักษา​โบสถ์​นั้น​ไว้​ไม่​ให้​มี​อันตราย.</verse>
				<verse number="7">พวก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​เวร​ใน​วัน​ซะบา​โต, จง​แบ่ง​เป็น​สอง​พวก. เขา​เหล่านั้น​จะ​ต้อง​เฝ้า​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​รอบ​ที่​กษัตริย์​ประทับ​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​ล้อมรอบ​กษัตริย์​นั้น, จง​ถือ​เครื่อง​สา​ตรา​วุธ​ทุกคน: ถ้า​ผู้ใด​ผ่าน​เข้า​มา​ใน​แถว, จง​ฆ่า​ผู้​นั้น​เสีย: ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​อยู่​กับ​กษัตริย์​นั้น​เมื่อ​เสด็จ​ออก​และ​เสด็จ​เข้า.</verse>
				<verse number="9">นาย​ร้อย​ทั้ง​หลาย​ก็​กระทำ​ตาม​ซึ่ง​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ปุโรหิต​ได้​สั่ง​ทุก​ประการ: และ​เขา​ทุกคน​ก็​นำ​ทหาร​ของ​เขา​ซึ่ง​จะ​เข้าเวร, และ​ออก​เวร​ใน​วัน​ซะบา​โต​มา​หา​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="10">ปุโรหิต​ได้​เอา​หอก​และ​โล่ห์​ทั้ง​หลาย​ของ​กษัตริย์​ดา​วิด​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ให้แก่​นาย​ร้อย​ทั้ง​หลาย​นั้น.</verse>
				<verse number="11">ทหาร​รักษา​วัง​นั้น​ก็​ยืน​ถือ​เครื่อง​สา​ตรา​วุธ​อยู่​ทุกคน, ล้อมรอบ​กษัตริย์​นั้น, ตั้งแต่​มุม​โบสถ์​ข้าง​ขวา​จนถึง​มุม​โบสถ์​ข้าง​ซ้าย​ริม​แท่น​บูชา.</verse>
				<verse number="12">ท่าน​ก็​นำ​โอรส​กษัตริย์​ออก​มา​ส​รวม​มงกุฎ, และ​ให้​คำ​ปฏิญาณ; เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​เฉลิม​ท่าน; ตั้ง​ไว้​เป็น​กษัตริย์​, คน​ทั้งปวง​ก็​ตบ​มือขึ้น​ร้อง​ว่า, ขอ​ให้​กษัตริย์​ทรง​พระ​เจริญ</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​อะธัล​ยา​ได้ยิน​เสียง​แห่ง​ทหาร​รักษา​วัง​และ​เสียง​ฝูง​คน​ทั้งปวง, ก็​ออก​มา​ดู​ฝูง​คนใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="14">อะธัล​ยา​ได้​แลเห็น​กษัตริย์​นั้น​ยืน​ริม​เสา​ต้น​หนึ่ง​ตาม​ธรรมเนียม, และ​นายทหาร​และ​ผู้​เป่าแตร​ยืน​อยู่​ใกล้​กษัตริย์​, ฝูง​คน​ทั้งปวง​ก็​มี​ความยินดี, เป่าแตร. และ​อะธัล​ยา​นั้น​ก็​ฉีก​ฉลอง​พระองค์, ร้อง​ว่า กบฏ ๆ.</verse>
				<verse number="15">แต่​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ปุโรหิต​ก็​สั่ง​นาย​ร้อย​ทั้ง​หลาย​บังคับ​ฝูง​คน​ว่า, จง​นำ​เขา​ไป​ระหว่าง​แถว​ทหาร. และ​ผู้ใด​ที่​ตาม​เข้า​มา​จง​ประหาร​ด้วย​ดาบ. ด้วย​ปุโรหิต​ได้​สั่ง​แล้ว​ว่า, อย่า​ประหาร​ชีวิต​อะธัล​ยา​นั้น​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="16">เขา​ก็​จับ​อะธัล​ยา: ออก​ไป​ตาม​ทาง​ที่มา​เคย​เข้า​ไป​ใน​พระราช​วัง: แล้ว​ก็​ประหาร​ชีวิต​เสีย​ที่นั่น</verse>
				<verse number="17">ยะ​โฮ​ยา​ดา​ได้​ให้​กษัตริย์​กับ​ฝูง​คน​ทั้งปวง​สัญญา​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, เขา​จะ​เป็น​ไพร่พล​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​ได้​ให้​กระทำ​สัญญา​ระหว่าง​กษัตริย์​และ​ราษฎร​ด้วย.</verse>
				<verse number="18">และ​ราษฎร​ทั้งปวง​แห่ง​แผ่น​ดิน​นั้น​ก็​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​แห่ง​บา​ละ, หัก​ทำลาย​แท่น​บูชา, และ​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​เสีย​ย่อยยับ, แล้ว​ก็​ฆ่า​มา​ธาน​ปุโรหิต​ของ​บา​ละ​ที่​ริม​แท่น. แล้ว​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ก็​ตั้ง​พล​ต​ระ​เวร​ไว้​สำหรับ​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ท่าน​ก็​ให้​นาย​ร้อย​พวก​เพ็ชฌ​ฆาต, กับ​ทหาร​รักษา​วัง, และ​ฝูง​คน​ทั้งปวง​แห่ง​แผ่น​ดิน: นำ​กษัตริย์​ออก​ไป​จาก​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​ทาง​ประตู​ทหาร​รักษา​วัง: แล้ว​ท่าน​ก็​ประทับ​พระที่นั่ง​แห่ง​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="20">ราษฎร​ทั้งปวง​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ก็​มี​ความยินดี, กรุง​ก็​สงบเงียบ​ไป: เขา​ทั้ง​หลาย​ก็ได้​ประหาร​อะธัล​ยา​ด้วย​ดาบ​ริม​ราชวัง.</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ยะ​โฮ​อา​ศ​ขึ้น​เสวย​ราชย์​นั้น​มี​พระชนม์​ได้​เจ็ด​พรรษา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​เจ็ด​แห่ง​รัชช​กาล​กษัตริย์​เยฮูยะ​โฮ​อา​ศ​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์, และ​ได้​เสวย​ราชย์​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซะเลม​สี่​สิบ​ปี. พระ​มารดา​ของ​ท่าน​ชื่อ​นาง​ซิบ​ยา​ชาวเมือง​บะเอ​ระ​ซา​บา.</verse>
				<verse number="2">ยะ​โฮ​อา​ศ​ได้​ประพฤติ​ถูกต้อง​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตลอดเวลา​ซึ่ง​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ผู้​ปุโรหิต​ได้​สั่งสอน​ท่าน.</verse>
				<verse number="3">แต่​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​นั้น​ท่าน​มิได้​ทำลาย​เสีย: และ​ราษฎร​ทั้งปวง​ก็​ยัง​ถวาย​บูชา​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ที่​บน​เนิน​นั้น</verse>
				<verse number="4">ยะ​โฮ​อา​ศ​สั่ง​แก่​ปุโรหิต​ว่า, เงิน​บริสุทธิ์​ทั้งหมด​ซึ่ง​เขา​เอา​มา​ถวาย​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​เงิน​ที่​ใช้​กัน​อยู่, คือ​เงิน​ที่​กำหนด​เรียก​เอา​จาก​ทุกคน, กับ​เงิน​ทั้งหมด​ซึ่ง​ทุกคน​มี​น้ำใจ​นำมา​ถวาย​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="5">ให้​พวก​ปุโรหิต​เก็บ​จาก​ทุกคน​ที่​เขา​รู้จัก: เพื่อ​จะ​ใช้​ซ่อมแซม​ที่ใดๆ, ที่​เขา​เห็น​ว่า​ชำรุด​ใน​โบสถ์​นั้น.</verse>
				<verse number="6">แต่​ใน​ปี​ที่​ยี่​สิบ​สาม, ซึ่ง​กษัตริย์​ยะ​โฮ​อา​ศ​ได้​เสวย​ราชย์, พวก​ปุโรหิต​ยัง​ไม่​ได้​ซ่อมแซม​ที่​ชำรุด​ใน​โบสถ์​นั้น.</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​ยะ​โฮ​อา​ศ​จึง​เรียก​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ปุโรหิต​ใหญ่, และ​พวก​ปุโรหิต​อื่น​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, เหตุ​ไฉน​พวก​ท่าน​ยัง​ไม่​ได้​ซ่อมแซม​ที่​ชำรุด​แห่ง​โบสถ์​นั้น? เหตุ​นี้​จง​อย่า​รับ​เงิน​ถวาย​จาก​เพื่อนบ้าน​และ​คน​ที่​รู้จัก​กัน​อีก, แต่​ที่​ได้​รับ​แล้ว​จง​ใช้​สำหรับ​ซ่อมแซม​ที่​ชำรุด​แห่ง​โบสถ์​นั้น, และ​จง​มอบ​ไว้​กับ​ผู้​ซ่อมแซม.</verse>
				<verse number="8">พวก​ปุโรหิต​ยอม​ว่า​จะ​ไม่​รับ​เงิน​จาก​ราษฎร​อีก, และ​จะ​ไม่​รับ​ซ่อมแซม​ที่​ชำรุด​แห่ง​โบสถ์​นั้น.</verse>
				<verse number="9">แต่​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ปุโรหิต​ได้​เอา​หีบ​เจาะ​รู​ที่​ฝา, ตั้ง​ไว้​ที่​ริม​แท่น​บูชา, ข้าง​ขวา​ที่​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา: และ​พวก​ปุโรหิต​นั้น​ซึ่ง​เฝ้า​ประตู​ก็​เอา​เงิน​ทั้งหมด, ซึ่ง​ราษฎร​ทั้งปวง​ซึ่ง​ได้​เอา​มา​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใส่​ไว้​ใน​หีบ​นั้น.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​เห็น​ว่า, มี​เงิน​มาก​ใน​หีบ​นั้น​แล้ว, อาลักษณ์​ของ​กษัตริย์​และ​ปุโรหิต​ใหญ่, ก็​ขึ้น​มา​ตรวจ​เงิน​ทั้งหมด​ที่อยู่​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใส่​ถุง​จด​บัญชี​ไว้:</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เขา​เหล่านั้น​ก็​เอา​เงิน​ซึ่ง​ตรวจ​แล้ว​นั้น​จ่าย​ให้​คน​ที่ทำการ​นั้น, คือ​ผู้​ที่​ดูแล​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา: และ​เขา​เหล่านั้น​ก็​เอา​เงิน​ให้แก่​พวก​ช่างไม้, และ​ผู้​ที่ทำการ​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="12">คือ​ช่าง​ก่อ, ช่างสลัก​หิน, และ​สำหรับ​ซื้อ​ไม้​และ​หิน​สะ​กัด​เพื่อ​ซ่อมแซม​ที่​ชำรุด​แห่ง​โบสถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​สำหรับ​การงาน​ทั้งปวง​ซึ่ง​ต้องการ​ใช้​เงิน​สำหรับ​ซ่อมแซม​โบสถ์​นั้น.</verse>
				<verse number="13">แต่​เขา​มิได้​เอา​เงิน​ซึ่ง​ได้​มา​จาก​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ทำ​ชาม​เงิน, คีม, ขัน, แตร, ภาชนะ​ทองคำ, หรือ​ภาชนะ​เงิน​เลย:</verse>
				<verse number="14">แต่​เขา​ได้​จ่าย​เงิน​นั้น​ฉะ​เพาะ​คน​ที่ทำการ, และ​ซ่อมแซม​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="15">และ​เขา​มิได้​คิด​บัญชี​กับ​คน​เหล่านั้น​ที่​เขา​ได้​มอบ​เงิน​ไว้, ให้​จ่าย​แก่​คน​ทำ​การ: ด้วยว่า​เขา​เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ.</verse>
				<verse number="16">เงิน​แผนก​ไถ่​ความผิด​บาป​นั้น​เขา​มิได้​เอา​มา​ไว้​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา: เพราะ​เงิน​นั้น​เป็น​เงิน​ของ​พวก​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="17">ครั้งนั้น​ฮะ​ซา​เอล​กษัตริย์​เมือง​ซุเรีย​ได้​ยก​กองทัพ​ไป​รบ​กับ​เมือง​ฆัธ, ตี​เอา​ได้: แล้ว​ตั้งหน้า​จะ​ไป​ตี​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="18">โย​อาศ​กษัตริย์​ยูดา​ก็​เอา​สิ่งของ​บริสุทธิ์​ทั้งหมด, ซึ่ง​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​และ​ยะ​โฮ​ราม​และ​อา​ฮัศ​ยา​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน​ผู้​เป็น​กษัตริย์​ยูดา, ซึ่ง​ได้​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​แล้ว. และ​ของ​บริสุทธิ์​ที่​ท่าน​ถวาย​เอง, และ​ทองคำ​ทั้งหมด​ซึ่ง​อยู่​ใน​คลัง​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา. และ​ใน​พระราช​วัง, ใช้​ให้​ข้าราชการ​นำ​ไป​ถวาย​ฮะ​ซา​เอล​กษัตริย์​เมือง​ซุเรีย: แล้ว​กษัตริย์​ซุเรีย​ได้​ถอย​ทัพ​ไป​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม</verse>
				<verse number="19">ประวัติ​นอกนั้น​แห่ง​โย​อาศ​และ​กิจการ​ทั้งปวง​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ, ก็​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยูดา​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="20">ข้าราชการ​ของ​ท่าน​ได้​คิด​กบฏ, และ​ประหาร​โย​อาศ​ใน​ป้อม​มิ​โล, ทาง​ที่​ลง​ไป​ถึง​ตำบล​ซี​ลา.</verse>
				<verse number="21">ด้วยว่า​โย​ซา​คา​ร​บุตร​ซิ​ม​อา​ธ, และ​ยะ​โฮ​ซา​บัด​บุตร​โซ​เมร, ข้าราชการ​ของ​ท่าน, ได้​ประหาร​ท่าน​เสีย; แล้ว​ฝัง​ท่าน​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน ณ เมือง​ดา​วิด: และ​อะ​มา​ซี​ยา​โอรส​ของ​ท่าน​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​ยี่​สิบ​สาม​แห่ง​กษัตริย์​โย​อาศ​โอรส​อา​อัศ​ยา​ยะ​โฮ​อา​ฮัด​โอรส​เยฮู​ขึ้น​เสวย​ราชย์ ณ ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย​ได้​สิบ​เจ็ด​ปี.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​การ​ผิด​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​นะ​บาต, ซึ่ง​ได้​กระทำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​หลงผิด; ท่าน​มิได้​หันกลับ​จาก​การ​ผิด​นั้น​เลย</verse>
				<verse number="3">ความ​พิ​โร​ธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล, และ​พระองค์​ได้​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​หัตถ์​ของ​ฮะ​ซา​เอล​กษัตริย์​เมือง​ซุเรีย, และ​ใน​หัตถ์​ของ​เป็น​ฮะ​ดัด​โอรส​ของ​ฮะ​ซา​เอล, ตลอด​วัน​คืน​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="4">ยะ​โฮ​อา​ฮัด​ก็ได้​อธิษฐาน​ทูล​ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​พระองค์​ก็ได้​ทรง​สดับ​ฟัง: เพราะว่า​พระองค์​ได้​ทรง​เห็น​การ​เบียด​เบียฬ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ซึ่ง​กษัตริย์​ประเทศ​ซุเรีย​ได้​ข่มเหง​เขา.</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​ให้​มี​ผู้​หนึ่ง​ช่วย​พวก​ยิศ​รา​เอล, แล้ว​เขา​ก็​หลุด​จาก​อำนาจ​ชาว​ซุเรีย: และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​อาศัย​ใน​กะ​โจม​ของ​เขา​ดุจ​เดิม.</verse>
				<verse number="6">แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​มิได้​ละทิ้ง​ความผิด​ต่างๆ แห่ง​เชื้อ​วงศ์​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม, ซึ่ง​ท่าน​ทำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ผิด, และ​เขา​ได้​ประพฤติ​ตาม​การ​ผิด​นั้น: รูป​เคารพ​สลัก​ด้วย​ไม้​นั้น​ยัง​มี​อยู่​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย​ด้วย.</verse>
				<verse number="7">ด้วยว่า​กษัตริย์​ซุเรีย​มิได้​มอบอำนาจ​การทหาร​แก่​ยะ​โฮ​อา​ฮัด, ให้​มี​ทหารม้า​เพียง​ห้า​สิบ​คน, รถ​รบ​สิบ​คัน, และ​ทหารราบ​หมื่น​หนึ่ง: ด้วยว่า​กษัตริย์​ซุเรีย​ได้​ทำลาย​ประเทศ​เสีย, ดุจดัง​ละออง​ที่​ลาน​นวดข้าว</verse>
				<verse number="8">ประวัติ​นอกนั้น​ของ​ยะ​โฮ​อา​ฮัด, และ​กิจการ​ทั้งปวง​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ, และ​อำนาจ​ของ​ท่าน, ก็​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="9">ยะ​โฮ​อา​ฮัด​ก็​ล่วงลับ​ไป​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน; เขา​ฝัง​ท่าน​ไว้​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย: และ​ยะ​โฮ​อา​ศ​โอรส​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน.</verse>
				<verse number="10">ใน​ปี​ที่​สาม​สิบ​เจ็ด​แห่ง​รัชช​กาล​โย​อาศ​กษัตริย์​ยูดา, ยะโฮ​อา​ศ​โอรส​ยะ​โฮ​อา​ฮัด​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย​และ​ได้​ครอบครอง​สิบ​หก​ปี.</verse>
				<verse number="11">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา; หา​ได้​หันกลับ​จาก​การ​ผิด​ต่างๆ แห่ง​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​นะ​บาต​ผู้​ได้​นำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​หลงผิด​นั้น​ไม่: แต่​ได้​ประพฤติ​ตาม​การ​ผิด​นั้น.</verse>
				<verse number="12">และ​ประวัติ​นอกนั้น​แห่ง​ยะ​โฮ​อา​ศ, และ​สรรพ​กิจการ​ทั้งปวง​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ, และ​อำนาจ​ของ​ท่าน​ซึ่ง​ท่าน​ได้​สู้รบ​กับ​อะ​มา​ซี​ยา​กษัตริย์​ยูดา, ก็ได้​เขียน​จด​ไว้​แล้ว​ใน​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="13">และ​ยะ​โฮ​อา​ศ​ก็​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน; และ​ยา​รา​บะ​อา​ม​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน: และ​เขา​ฝัง​ยะ​โฮ​อา​ศ​ไว้​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย​กับ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ของ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="14">อยู่​มา​อะลี​ซา​ก็​ป่วย​ลง, ความ​ป่วย​นั้น​ทำ​ให้​ถึงแก่​ความ​ตาย. และ​ยะ​โฮ​อาศ​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ได้​ลง​ไป​เยี่ยมเยียน​ท่าน, และ​กร​ร​แสง​อาลัย​ท่าน, ร้อง​ว่า, บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า, บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า, ท่าน​คือ​ราชรถ​และ​พล​ม้า​ของ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="15">อะลี​ซา​จึง​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า, จง​หยิบ​ธนู​กับ​ลูก​ธนู. แล้ว​ท่าน​ก็​หยิบ​ธนู​กับ​ลูก​ธนู​นั้น.</verse>
				<verse number="16">อะลี​ซา​จึง​ทูล​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ว่า, จง​จับ​ธนู​ไว้. แล้ว​ท่าน​ก็​จับ: อะลีซา​เอา​มือ​ของ​ตน​จับ​หัตถ์​กษัตริย์​นั้น.</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ว่า, จง​เปิด​หน้าต่าง​ข้าง​ตะวันออก, ท่าน​ก็​เปิด​อะลี​ซา​จึง​ว่า​จึง​ยิง​ออก​ไป​เถิด, ท่าน​ก็​ยิง. อะลีซา​จึง​ว่า, นั่นแหละ​เป็น​ลูก​ธนู​แห่ง​ความ​มี​ชัย​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ต่อ​ประเทศ​ซุเรีย: ด้วยว่า​ท่าน​จะ​ตี​ชาว​ซุเรีย​ใน​เมือง​อา​เฟค, ให้​สาบ​ศูนย์​ไป.</verse>
				<verse number="18">อะลี​ซา​จึง​ว่า, จง​หยิบ​ลูก​ธนู​นั้น. ท่าน​ก็​หยิบ​ไว้. อะลีซา​จึง​ทูล​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ว่า, จง​ตี​ลง​ที่​พื้นดิน. แล้ว​ท่าน​ก็​ตี​ลง​สาม​ครั้ง​แล้ว​หยุด​เสีย.</verse>
				<verse number="19">คน​ของ​พระเจ้า​ก็​โกรธ​และ​ว่า, ท่าน​ควร​จะ​ตี​สัก​ห้า​หรือ​หก​ครั้ง; แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​ตี​ชาว​ซุเรียให้​สาป​ศูนย์​ไป: แต่​บัดนี้​ท่าน​จะ​ได้​ตี​ชาว​ซุเรีย​ให้​แตก​ไป​แค่​สาม​ครั้ง​เท่านั้น</verse>
				<verse number="20">อะลี​ซา​ก็​ถึงแก่​ความ​ตาย, และ​เขา​ฝัง​ท่าน​ไว้. พวก​ทหาร​ชาว​โม​อาบ​ได้​ยก​เข้า​มา​ยัง​แผ่น​ดิน​นั้น​ใน​เวลา​ขึ้นปีใหม่.</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​เขา​กำลัง​ฝังศพ​คน​หนึ่ง​อยู่, เขา​แลเห็น​หมู่​คน​เดิน​มา; เขา​ก็​ทิ้ง​ศพ​คน​นั้น​ลง​ไป​ใน​อุโมงค์​ของ​อะลี​ซา: เมื่อ​ศพ​นั้น​ถูก​กะ​ดูก​ของ​อะลี​ซา, ศพ​นั้น​ก็​ฟื้น​ลุก​ขึ้น​ยืน</verse>
				<verse number="22">แต่​ฮะ​ซา​เอล​กษัตริย์​ซุเรีย​ได้​เบียด​เบียฬ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ตลอด​รัชช​กาล​ของ​ยะ​โฮ​อา​ฮัด.</verse>
				<verse number="23">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เมตตากรุณา​แก่​เขา, เพราะ​เห็นแก่​คำสัญญา​ไมตรี​ของ​พระองค์​กับ​อับ​รา​ฮาม, ยิศ​ฮา​ค, และ​ยา​โค​บ, พระองค์​จึง​ยัง​มิได้​ทำลาย​เขา, หรือ​มิได้​กำจัด​เขา​จาก​คลอง​พระเนตร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="24">ฮะ​ซา​เอล​กษัตริย์​ซุเรีย​ก็​สิ้นพระชนม์: และ​เบ็น​ฮะ​ดัด​โอรส​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน.</verse>
				<verse number="25">ยะ​โฮ​อา​ศ​โอรส​ของ​ยะ​โฮ​อา​ฮัด​ก็​ตีเมือง​เหล่านั้น, ซึ่ง​ฮะ​ซา​เอล​ได้​ตี​เอา​ไป​จาก​ยะ​โฮ​อา​ฮัด​ราช​บิดา​ของ​ท่าน. ยะโฮ​อา​ศ​ก็ได้​ตี​เอา​เมือง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​เหล่านั้น​กลับคืน​มา​จาก​เป็น​ฮะ​ดัด​โอรส​ของ​อะ​ซา​เอล​ถึง​สาม​ครั้ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​สอง​แห่ง​รัชช​กาล​ยะ​โฮ​อา​ศ​โอรส​ยะ​โฮ​อา​ฮัด​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล. อะมา​ซี​ยา​โอรส​โย​อาศ​กษัตริย์​ยูดา​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ขึ้น​เสวย​ราชย์​นั้น​ท่าน​มี​พระชนม์​ได้​ยี่​สิบ​ห้า​พรรษา, และ​ได้​เสวย​ราชย์​ยี่​สิบ​เก้า​ปี​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม. พระ​มารดา​ท่าน​นาม​ว่า, เยโฮ​อา​ดัน​แห่ง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ได้​ประพฤติ​เป็น​ที่​ชอบ​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แต่​ก็​ไม่​เหมือน​ดา​วิด​ผู้​ต้น​วงศ์: ท่าน​ได้​ประพฤติ​ตาม​กิจการ​ทั้งปวง​แห่ง​โย​อาศ​ราช​บิดา​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="4">แต่​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​นั้น​ท่าน​มิได้​ทำลาย​เสีย: ราษฎร​ทั้งปวง​ยัง​บูชายัญ​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย ณ ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​นั้น</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​การ​แผ่น​ดิน​อยู่​ใน​อำนาจ​ของ​ท่าน​สิทธิ์ขาด​แล้ว, ท่าน​ก็ได้​ประหาร​ชีวิต​ข้าราชการ​เหล่านั้น​ผู้​ได้​ประหาร​พระราช​บิดา​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="6">แต่​ลูก​ของ​ผู้​ประหาร​กษัตริย์​นั้น​ท่าน​หา​ได้​ประหาร​ชีวิต​ไม่: ตาม​ซึ่ง​เขียน​ไว้​ใน​ข้อกฎหมาย​ของ​โม​เซ, ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​รับสั่ง​ว่า, บิดา​ไม่​ต้อง​ถูก​ประหาร​ชีวิต​เพราะ​โทษ​ของ​บุตร, หรือ​บุตร​ไม่​ต้อง​ถูก​ประหาร​ชีวิต​เพราะ​โทษ​ของ​บิดา; แต่​ทุกคน​ต้อง​ถูก​ประหาร​ชีวิต​เพราะ​โทษ​ของ​ตนเอง.</verse>
				<verse number="7">อะ​มา​ซี​ยา​ได้​ตี​ชาว​อะ​โดม​และ​ฆ่า​เขา​ตาย​ใน​หุบเขา​เกลือ​หมื่น​คน, และ​ท่าน​ตี​ได้​เมือง​เซ​ลา, และ​ตั้ง​ชื่อ​เมือง​นั้น​ว่า​ยัธเอ็ล​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="8">อะ​มา​ซี​ยา​ก็​ใช้​ทูต​ไป​ยัง​ยะ​โฮ​อา​ศ, โอรส​ยะ​โฮ​อา​ฮัด​โอรส​เย​ฮู​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ว่า, มา​เถิด, จง​ให้​เรา​ประจัญบาน​กัน.</verse>
				<verse number="9">ยะ​โฮ​อาศ​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ก็​ใช้​ทูต​ไป​ยัง​อะ​มา​ซี​ยา​กษัตริย์​ยูดา​ว่า, ต้น​หนาม​ซึ่ง​อยู่​บน​เขา​ละ​บา​โน​น​ใช้​ทูต​ไป​หา​ต้นสน​ซึ่ง​อยู่​บน​เขา​ละ​บา​โน​น​ว่า, ขอ​ยก​ลูกสาว​ของ​ท่าน​ให้​เป็น​ภรรยา​บุตรชาย​ของ​ข้า: มี​สัตว์ร้าย​ตัว​หนึ่ง​ซึ่ง​อยู่​บน​เขา​ละ​บา​โน​น​ได้​ผ่าน​ไป​ทาง​นั้น, และ​ได้​เหยียบย่ำ​ต้น​หนาม​นั้น​ลง​เสีย.</verse>
				<verse number="10">จริงอยู่​ท่าน​ตีเมือง​อะ​โดม​ได้​แล้ว, ใจ​ของ​ท่าน​จึง​พอง​ขึ้น: จง​อวด​ใน​การ​นั้น, และ​คอย​อยู่​ที่​บ้าน: ด้วยว่า​ท่าน​จะ​เกี่ยว​ข้อง​กับ​การ​ซึ่ง​จะ​เป็น​อันตราย​แก่​ท่าน​ทำไม​เล่า, ท่าน​เอง​จะ​เป็น​ผู้​ล้ม​ลง, กับ​ทั้ง​ประเทศ​ยูดา​ด้วย?</verse>
				<verse number="11">แต่​อะ​มา​ซี​ยา​ไม่​ยอม​ฟัง. เหตุ​ฉะนั้น​ยะ​โฮ​อาศ​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​จึง​ยก​ทัพ​ขึ้น​ไป; ท่าน​และ​อะ​มา​ซี​ยา​ประจัญบาน​กัน​ที่​เบ็ธ​เซ​เม็ด, ซึ่ง​เป็น​แดน​ของ​ประเทศ​ยูดา.</verse>
				<verse number="12">กองทัพ​ยูดา​ก็​แพ้​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล; ทุกคน​ก็​หนี​ไป​ยัง​กะ​โจม​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="13">และ​ยะ​โฮ​อาศ​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ก็​จับ​อะ​มา​ซี​ยา​กษัตริย์​ยูดา, โอรส​โย​อาศ, โอรส​อา​ฮัศ​ยา​ได้​ที่​เมือง​เบ็ธ​เซ​เม็ด, แล้ว​ยก​มา​ทำลาย​กำแพง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ตั้งแต่​ประตู​เอ็ฟ​รา​ยิม​จนถึง​ประตู​มุม, ยาว​สี่​ร้อย​ศอก.</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ก็​เอา​ทอง​และ​เงิน​และ​เครื่อง​ภาชนะ​ทั้งหมด, ซึ่ง​ได้​พบ​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ทรัพย์​สมบัติ​ใน​พระราช​วัง​กับ​คน​ประกัน, แล้ว​ก็​กลับ​ไป​ยัง​กรุง​ซะ​มา​เรีย</verse>
				<verse number="15">ประวัติ​นอกนั้น​แห่ง​โย​อาศ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ, และ​อำนาจ​ของ​ท่าน, และ​การ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​สู้รบ​กับ​อะ​มา​ซี​ยา​กษัตริย์​ยูดา​อย่างไร, ก็​จด​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="16">ยะ​โฮ​อา​ศ​ก็​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่ย่าตายาย, เขา​ฝัง​ท่าน​ไว้ ณ กรุง​ซะ​มา​เรีย​กับ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล; และ​ยา​รา​บะ​อา​ม​โอรส​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
				<verse number="17">อะ​มา​ซี​ยา​โอรส​โย​อาศ​กษัตริย์​ยูดา​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป​ภายหลัง​ยะ​โฮ​อา​ศ​โอรส​ยะ​โฮ​อา​ฮัด​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​สิ้นพระชนม์​สิบ​ห้า​ปี.</verse>
				<verse number="18">กิจการ​นอกนั้น​ของ​อะ​มา​ซี​ยา​ก็​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยูดา​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="19">มี​ผู้​คิด​กบฏ​ต่อ​ท่าน​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม: ท่าน​ก็​หนี​ไป​ยัง​เมือง​ลา​คีส; เขา​ก็​ติดตาม​ท่าน​ไป​ยัง​เมือง​ลา​คีส​และ​ประหาร​ชีวิต​ท่าน​เสีย​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="20">เขา​นำ​เอา​ศพ​ท่าน​มา​บน​หลัง​ม้า. และ​ฝัง​ท่าน​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย ณ กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ใน​เมือง​แห่ง​ดา​วิด</verse>
				<verse number="21">ราษฎร​ทั้งปวง​ของ​ประเทศ​ยูดา​ก็​ยก​อะ​ซา​ระ​ยา​พระชนม์​ได้​สิบ​หก​พรรษา, เฉลิม​ไว้​เป็น​กษัตริย์​แทน​อะ​มา​ซี​ยา​ราช​บิดา.</verse>
				<verse number="22">และ​อะ​ซา​ระ​ยา​ก็​สร้าง​เมือง​เอลัธ​ขึ้น​ใหม่, ให้​กลับ​ขึ้น​แก่​ประเทศ​ยูดา​อีก, ภายหลัง​กษัตริย์​อะ​มา​ซี​ยา​ได้​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="23">ใน​ปี​ที่​สิบ​ห้า​แห่ง​รัชช​กาล​ของ​อะ​มา​ซี​ยา​โอรส​โย​อาศ​กษัตริย์​ยูดา, ยา​รา​บะ​อา​ม​โอรส​ยะ​โฮ​อาศ​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ขึ้น​เสวย​ราชย์​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย​และ​ได้​ครอบครอง​สี่​สิบ​เอ็ด​ปี.</verse>
				<verse number="24">และ​ท่าน​ได้​ประพฤติ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา; ท่าน​หา​ได้​หันกลับ​จาก​ความผิด​ทั้งหมด​แห่ง​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​นะ​บาต, ผู้​ได้​กระทำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​หลงผิด​นั้น​ไม่.</verse>
				<verse number="25">ท่าน​ก็​ตี​เอา​เขตต์​แดน​แห่ง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​กลับคืน​มา, ตั้งแต่​หุบเขา​เข้า​ไป​เมือง​ฮา​มัธ, จนถึง​ทะเล​ที่ราบ​เสมอ, ตาม​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ไว้​โดย​โย​นา​บุตร​อะ​มี​ธาย​ผู้​พยากรณ์​ที่​อาศัย​ใน​เมือง​ฆัธเอเฟร.</verse>
				<verse number="26">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เห็น​ความ​ทุกข์​หนัก​แห่ง​ชาว​ยิศ​รา​เอล: ไม่​มี​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ช่วย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ใน​ท่ามกลาง​ผู้​ที่​ถูก​ขัง​ไว้​หรือ​ผู้​ที่​ไม่​ถูก​ขัง.</verse>
				<verse number="27">พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ได้​ตรัส​ว่า​จะ​ลบ​นาม​ชื่อ​แห่งชาติ​ยิศ​รา​เอล​จาก​ใต้​ฟ้า; แต่​พระองค์​ได้​ให้​เขา​รอด​โดย​มือ​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม​โอรส​โย​อาศ</verse>
				<verse number="28">ประวัติ​นอกนั้น​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม, และ​กิจการ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ​กับ​อำนาจ​ของ​ท่าน​ทั้ง​การ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​ทำ​ศึก​อย่างไร, และ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​ตีเมือง​ดาเมเซ็ก​และ​เมือง​ฮา​มาศ, ซึ่ง​เป็น​ของ​ประเทศ​ยูดา​มา​ขึ้น​แก่​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล, ก็ได้​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="29">ยา​รา​บะ​อา​ม​ก็​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่ย่าตายาย, คือ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล; และ​ซะ​คา​เรีย​โอรส​ก็ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​ยี่​สิบ​เจ็ด​แห่ง​ยา​รา​บะ​อา​ม​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอลอะ​ซา​ระ​ยา​โอรส​ของ​อะ​มา​ซี​ยา​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์ ณ ประเทศ​ยูดา.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​มี​พระชนม์​ได้​สิบ​หก​พรรษา​เมื่อ​แรก​ขึ้น​เสวย​ราชย์, ท่าน​ได้​เสวย​ราชย์​ห้า​สิบ​สอง​ปี​ใน​กรง​ยะ​รู​ซา​เลม. พระ​มารดา​ท่าน​มี​นาม​ว่า​เย​โก​ลี​ยาชา​วก​รุงยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ถูกต้อง​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​กิจ​การต่างๆ ซึ่ง​อะ​มา​ซี​ยา​ราช​บิดา​ท่าน​ได้​ประพฤติ​นั้น;</verse>
				<verse number="4">เว้น​เสีย​แต่​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​นั้น​ท่าน​ยัง​มิได้​ทำลาย​เสีย: และ​ราษฎร​ทั้งปวง​ยัง​บูชายัญ​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ใน​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​นั้น</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​กษัตริย์​ท่าน​เกิด​โรคเรื้อน​จนถึง​วัน​สิ้นพระชนม์, ท่าน​ต้อง​อาศัย​ใน​วัง​ต่างหาก. และ​โยธา​ม​โอรส​ของ​กษัตริย์​นั้น​ครอบครอง​พระราช​วัง, และ​พิพากษา​คน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="6">ประวัติ​นอกนั้น​ของ​อะ​ซา​ระ​ยา, และ​กิจ​การต่างๆ ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ​ก็​จดจำ​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยูดา​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="7">อะ​ซา​ระ​ยา​ก็​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่ย่าตายาย; และ​เขา​ฝัง​ท่าน​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย​ใน​เมือง​ดา​วิด: และ​โยธา​ม​โอรส​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
				<verse number="8">ใน​ปี​ที่​สาม​สิบ​แปด​แห่ง​กษัตริย์​ยูดาซะ​คา​เรีย​โอรส​ยา​รา​บะ​อา​ม​ได้​เสวย​ราชย์​ใน​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​ที่​กรุง​ซะ​มา​เรีย​ได้​หก​เดือน.</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน: ท่าน​หา​ได้​หันกลับ​จาก​เหล่า​การ​ผิด​แห่ง​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​นะ​บาต, ผู้​ได้​กระทำ​ให้​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​หลงผิด​ไม่.</verse>
				<verse number="10">ซา​ลุ​ม​บุตร​ยา​เบศ​คิด​กบฏ​ต่อ​ท่าน, เขา​ประหาร​ท่าน​ต่อหน้า​ราษฎร​ทั้งปวง, แล้ว​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน.</verse>
				<verse number="11">ประวัติ​นอกนั้น​ของ​ซะ​คา​เรีย​ก็ได้​จด​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="12">นี่แหละ​เป็น​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​พระองค์​ตรัส​แก่​เยฮู​ว่า, “บุตร​หลาน​ของ​ท่าน​จะ​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​จนถึง​สี่​ชั่ว​อายุ​ก็​สำเร็จ.”</verse>
				<verse number="13">ซา​ลุ​ม​บุตร​ยา​เบศ​ขึ้น​เสวย​ราชย์​ใน​ปี​ที่​สาม​สิบ​เก้า​แห่ง​รัชช​กาล​อุ​ซี​ยา​กษัตริย์​ยูดา: และ​ได้​เสวย​ราชย์​เดือน​หนึ่ง​เต็ม​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย.</verse>
				<verse number="14">มะ​นา​เฮ็ม​บุตร​ฆา​ดี​ขึ้น​ไป​จาก​เมือง​ธิร​ซา​มา​ยัง​กรุง​ซะ​มา​เรีย, ประหาร​ซา​ลุ​ม​บุตร​ยา​เบศ​ตาย​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย, แล้ว​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน.</verse>
				<verse number="15">ประวัติ​นอกนั้น​ของ​ซา​ลุ​ม, และ​การ​ซึ่ง​ท่าน​คิด​กบฏ​นั้น, ก็​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="16">มะ​นา​เฮ็ม​ยก​ไป​ตีเมือง​ธิร​ซา, และ​เขตต์แดน​แห่ง​เมือง​นั้น, ตั้งแต่​เมือง​ธิ​ซา​ร: และ​ฆ่า​คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​นั้น; เพราะ​เหตุ​เขา​เหล่านั้น​ไม่​เปิด​ประตูเมือง​รับ, ครั้น​ตีเมือง​ได้​ท่าน​ก็​ผ่า​ท้อง​หญิง​ทั้งปวง​ที่​มี​ครรภ์​ออก​เสีย.</verse>
				<verse number="17">ใน​ปี​ที่​สาม​สิบ​เก้า​แห่ง​รัชช​กาล​อะ​ซา​ระ​ยา​กษัตริย์​ยูดา, มะ​นา​เฮ็ม​บุตร​ฆา​ดี​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​ครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​จน​ครบ​สิบ​ปี​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย.</verse>
				<verse number="18">ท่าน​ประพฤติ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา: ตลอด​รัชช​กาล​ของ​ท่าน, ท่าน​หา​ได้​หันกลับ​จาก​การ​ผิด​แห่ง​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​นะ​บาต, ผู้​ได้​กระทำ​ให้​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​หลงผิด​ไม่.</verse>
				<verse number="19">พู​ละ​กษัตริย์​อะซูเรีย​ยก​มา​จะ​ตี​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล: แต่​มะ​นา​เฮ็ม​ให้​เงิน​ท่าน​พัน​ต​ลัน​แก่​พู​ละ, เพื่อ​จะ​ให้​แผ่น​ดิน​นั้น​อยู่​ใน​อำนาจ​ของ​ท่าน​มั่นคง.</verse>
				<verse number="20">มะ​นา​เฮ็ม​ก็​เร่งรัด​เอา​เงิน​จาก​พวก​ยิศ​รา​เอล, คือ​จาก​ผู้ใหญ่​ทั้งปวง​ที่​มี​ทรัพย์, คน​ละ​ห้า​สิบ​เซ็ก​ไก​ละ, เพื่อ​จะ​ไว้​ให้แก่​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​นั้น. แล้ว​กษัตริย์​อะซูเรีย​ก็​ยก​กลับ​ไป, มิได้​หยุด​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น</verse>
				<verse number="21">ประวัติ​นอกนั้น​ของ​มะ​นา​เฮ็ม​และ​กิจ​การต่างๆ, ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ​ก็​จด​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="22">มะ​นา​เฮ็ม​ก็​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่ย่าตายาย; และ​พ​คา​ยา​โอรส​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
				<verse number="23">ใน​ปี​ที่​ห้า​สิบ​แห่ง​รัชช​กาล​อะ​ซา​ระ​ยา​กษัตริย์​ยูดา พคา​ยา​โอรส​มะ​นา​เฮ็ม​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​ครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย​จน​ครบ​สอง​ปี.</verse>
				<verse number="24">ท่าน​ประพฤติ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา: หา​ได้​หันกลับ​จาก​ความผิด​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​นะ​บาต, ผู้​ได้​กระทำ​ให้​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​หลงผิด​ไม่.</verse>
				<verse number="25">แต่​เพ​คา​บุตร​ระ​มา​ล​ยา, นายทหาร​ของ​ท่าน​ผู้​หนึ่ง, พร้อมกับ​อะ​ระ​โค​บ, และ​อะ​ระ​เย​กับ​ชาว​ฆี​ละ​อาด​ห้า​สิบ​คน​ด้วย​กัน​กบฏ​ต่อ​ท่าน: ประหาร​ท่าน​เสีย, ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย​ใน​ป้อม​พระราช​วัง, เพคา​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน.</verse>
				<verse number="26">ประวัติ​นอกนั้น​ของ​พ​คา​ยา, และ​กิจ​การต่างๆ ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ​ก็​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="27">ใน​ปี​ที่​ห้า​สิบ​สอง​ของ​รัชช​กาล​แห่ง​อะ​ซา​ระ​ยา​กษัตริย์​ยูดาเพ​คา​บุตร​ระ​มา​ล​ยา​ขึ้น​เสวย​ราชย์​ครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย​ครบ​ยี่​สิบ​ปี.</verse>
				<verse number="28">ท่าน​ประพฤติ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา; มิได้​หันกลับ​จาก​เหล่า​ความผิด​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​นะ​บาต, ผู้​ได้​กระทำ​ให้​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​หลงผิด.</verse>
				<verse number="29">ใน​รัชช​กาล​ของ​เพ​คา​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล, ธิฆลัธฟิลเอเซ​ร​กษัตริย์​อะซูเรีย​ยก​มา​ตี​เอา​เมือง​ยิ​โอน, เมือง​อา​เบลเบ็ธ​มา​อะ​คา, เมือง​ยา​โน​ฮา, เมื่อ​คา​เดศ, เมือง​ฮา​โซ​ร, เมือง​ฆี​ละ​อาด, เมือง​ฆาลิ​ลาย, และ​แขวง​ทั้งหมด​ของ​ตระกูล​นัพธาลี, กวาด​เอา​พล​เมือง​เหล่านั้น​ไป​เป็น​ชะ​เลย​ใน​ประเทศ​อะซูเรีย.</verse>
				<verse number="30">โฮ​เซ​อา​บุตร​เอ​ลา​ก็​คิดอ่าน​กบฏ​ต่อ​เพ​คา​บุตร​ระ​มา​ล​ยา, ประหาร​ท่าน​เสียแล้ว​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน, ใน​ปี​ที่​ยี่​สิบ​แห่ง​รัชช​กาล​โยธา​ม​โอรส​อุ​ซี​ยา.</verse>
				<verse number="31">ประวัติ​นอกนั้น​แห่ง​เพ​คา, และ​กิจ​การต่างๆ ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ​ก็​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="32">ใน​ปี​ที่​สอง​แห่ง​รัชช​กาล​เพ​คา​บุตร​ระ​มา​ล​ยา​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล, โยธา​ม​โอรส​อุ​ซี​ยา​กษัตริย์​ยูดา​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์.</verse>
				<verse number="33">ท่าน​มี​พระชนม์​ได้​ยี่​สิบ​ห้า​พรรษา​เมื่อ​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์, ท่าน​ได้​สวย​ราชย์​สิบ​หก​ปี​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม. พระ​มารดา​ท่าน​นาม​ยา​รู​ซา, บุตรี​ของ​ซา​โดค.</verse>
				<verse number="34">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ถูกต้อง​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา: คือ​ได้​ประพฤติ​ตาม​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​อุ​ซี​ยา​พระราช​บิดา​ของ​ท่าน​ได้​ประพฤติ​นั้น</verse>
				<verse number="35">แต่ทว่า​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​นั้น​ยัง​มิได้​ทำลาย​เสีย: ราษฎร​ทั้งปวง​ได้​บูชายัญ​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ใน​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​นั้น. ท่าน​ได้​สร้าง​ประตู​สูง​แห่ง​บริเวณ​โบสถ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="36">ประวัติ​นอกนั้น​ของ​โยธา​ม​และ​กิจ​การต่างๆ ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ​ก็​จด​ไว้​ใน​หนัง​สือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยูดา​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="37">ใน​คราว​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ใช้​ระ​ซี​น​กษัตริย์​ซูเรีย, และ​เพ​คา​บุตร​ระ​มา​ล​ยา​รบ​กับ​ประเทศ​ยูดา.</verse>
				<verse number="38">โยธา​ม​ก็​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน, เขา​ฝัง​ท่าน​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย​ใน​เมือง​ดา​วิด: และ​อา​ฮา​ศ​โอรส​ของ​ท่าน​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​สิบ​เจ็ด​แห่ง​รัชช​กาล​เพ​คา​บุตร​ระ​มา​ล​ยา, อา​ฮา​ศ​โอรส​โยธา​ม​กษัตริย์​ยูดา​ขึ้น​เสวย​ราชย์.</verse>
				<verse number="2">อา​ฮา​ศ​มี​พระชนม์​ได้​ยี่​สิบ​พรรษา​เมื่อ​ขึ้น​เสวย​ราชย์, และ​ได้​เสวย​ราชย์​สิบ​หก​ปี​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม. ท่าน​หา​ได้​ประพฤติ​ถูกต้อง​ใน​คลอง​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, เหมือน​อย่าง​ดา​วิด​ต้น​วงศ์​ของ​ท่าน​ไม่.</verse>
				<verse number="3">แต่​ได้​ประพฤติ​ตาม​ทาง​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​แห่งชาติ​ยิศ​รา​เอล, และ​ได้​เผา​โอรส​ของ​ท่าน​ถวาย​บูชา, ตาม​อย่าง​อัน​น่าเกลียด​ชัง​ของ​นานา​ประเทศ​นั้น, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ขับไล่​ออก​เสีย​จาก​ข้างหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ได้​ถวาย​บูชายัญ​และ​เผา​เครื่อง​หอม, ใน​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง, และ​บน​ยอด​ภูเขา, ทั้ง​ใต้​ต้นไม้​สด​ทุก​ต้น</verse>
				<verse number="5">คราว​นั้น​ระ​ซี​น​กษัตริย์​ซูเรีย​และ​เพ​คา​บุตร​ระ​มา​ล​ยา​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอลก​ยก​ทัพ​ขึ้น​มา​ทำ​ศึก​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม: และ​ตั้ง​ค่าย​ล้อมรอบ​อา​ฮา​ศ​แต่​เอาชัย​ชะ​นะ​ท่าน​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="6">คราว​นั้น​ระ​ซี​น​กษัตริย์​ซุเรีย​ก็​ตี​เอา​เมือง​เอลัธ​กลับคืน​ไป​ขึ้น​แก่​ประเทศ​ซุเรีย: ได้​ไล่​ชาว​ยูดา​จาก​เมือง​เอลัธ: และ​ชาว​ซุเรีย​ก็​มา​อาศัย​ใน​เมือง​เอลัธ​จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="7">อา​ฮา​ศ​ก็​ใช้​ทูต​ไป​ยัง​ธิฆลัธฟิลเอเซ็​ร​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​เป็น​ทาส​และ​บุตร​ของ​ท่าน: ขอ​ยก​ทัพ​มา​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด​จาก​เงื้อม​พระ​หัตถ์​กษัตริย์​ซุเรีย, และ​จาก​เงื้อม​พระ​หัตถ์​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล, ผู้​ได้​ยก​ทัพ​มา​รบ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">แล้ว​อา​ฮา​ศ​เอา​เงิน​และ​ทอง​ซึ่ง​หา​ได้​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ใน​ท้องพระคลัง, ถวาย​เป็น​ของ​บรรณาการ​แก่​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ.</verse>
				<verse number="9">แล้ว​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ได้​ยอม​ฟัง​ท่าน: และ​ยก​ทัพ​ไป​ตีเมือง​ดาเมเซ็ค, กวาด​เอา​พล​เมือง​เป็น​ชะ​เลย​ใน​เมือง​คี​รา, และ​ได้​ประหาร​ชีวิต​กษัตริย์​ระ​ซี​น</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​อา​ฮา​ศ​ก็​เสด็จ​ไป​ยัง​เมือง​ดาเมเซ็ค​เฝ้า​ธิฆลัธฟิลเอเซ็​ร​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ, ท่าน​ได้​เห็น​แท่น​บูชา​แท่น​หนึ่ง​ที่อยู่​ใน​เมือง​ดาเมเซ็ค: จึง​ให้​จำลอง​แบบ​นั้น, ให้​มี​ลวดลาย​เหมือน​แท่น​นั้น​ทุกอย่าง​ส่ง​ไป​ยัง​อุ​รี​ยา​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="11">และ​อุ​รี​ยา​ก็​สร้าง​แท่น​แท่น​หนึ่ง​ตาม​อย่าง​ซึ่ง​กษัตริย์​อา​ฮา​ศ​ได้​ใช้​ให้​ไป​จำลอง​แบบ​ที่​เมือง​ดาเมเซ็ค: ให้​เสร็จ​ทัน​เวลา​ที่​กษัตริย์​อา​ฮา​ศ​เสด็จ​จาก​เมือง​ดาเมเซ็ค.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​กษัตริย์​เสด็จ​จาก​เมือง​ดาเมเซ็ค​แล้ว, ทรง​เห็น​แท่น​ที่​ให้​สร้าง​ไว้: จึง​เสด็จ​เข้า​ไป​ถวาย​บูชา​บน​แท่น​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ได้​ถวาย​บูชา​เพลิง, บูชา​แป้ง, และ​เท​เครื่องบูชา​ดื่ม​ออก​กับ​ประพรม​โลหิต​แห่ง​บูชา​ความ​สุข​สำราญ​บน​แท่น​นั้น.</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ก็​เอา​แท่น​ทองเหลือง​ซึ่ง​อยู่​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จาก​ข้างหน้า​โบสถ์​นั้น​คือ​ระหว่าง​กลาง​แท่น​ของ​ท่าน, และ​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ตั้ง​ไว้​ข้าง​ทิศเหนือ​แห่ง​แท่น​นั้น.</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​อา​ฮา​ศ​ตรัส​สั่ง​แก่​อุ​รี​ยา​ปุโรหิต​ว่า, บน​แท่น​ใหญ่​นี้​จง​ถวาย​บูชา​เพลิง​เวลา​เช้า, บูชา​แป้ง​เวลา​เย็น, บูชา​เพลิง​กับ​บูชา​แป้ง​ของ​กษัตริย์​พร้อมกับ​บูชา​เพลิง, และ​บูชา​แป้ง, และ​บูชา​เครื่องดื่ม​ของ​พล​ไพร่​ทั้งปวง​แห่ง​แผ่น​ดิน; จง​พรม​โลหิต​ทั้งหมด​แห่ง​บูชา​เพลิง​และ​พรม​โลหิต​ทั้งหมด​แห่ง​เครื่องบูชา​ทั้งปวง: แต่​แท่น​ทองเหลือง​นั้น​จะ​ใช้​สำหรับ​เรา​จะ​เสี่ยงทาย.</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​แหละ​อุ​รี​ยา​ปุโรหิต​ก็ได้​กระทำ​ตาม​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​กษัตริย์​อา​ฮา​ศ​ได้​ตรัส​สั่ง</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​อา​ฮา​ศ​ก็​ตัด​ริม​เชิง​ขัน​นั้น​ออก, และ​เอา​ขัน​ลง​จาก​เชิง; ทั้ง​เอา​ทะเล​ทองเหลือง​นั้น​ลง​จาก​หลัง​โค​ทองเหลือง, ซึ่ง​อยู่​ใต้​ทะเล​นั้น​วาง​ลง​บน​พื้น​หิน.</verse>
				<verse number="18">ฉนวน​ซึ่ง​เขา​ได้​ตั้ง​ไว้​สำหรับ​วัน​ซะบา​โต​ใน​โบสถ์​นั้น, และ​ฉนวน​สำหรับ​กษัตริย์​เสด็จ​นั้น​ท่าน​ได้​รื้อ​เสีย​จาก​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, นำ​ไป​ถวาย​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ</verse>
				<verse number="19">ประวัติ​นอกนั้น​ของ​อา​ฮา​ศ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ​ก็​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยูดา​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="20">อา​ฮา​ศ​ก็​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่ย่าตายาย, เขา​ฝัง​ท่าน​ไว้​ใน​เมือง​ดา​วิด: และ​ฮีศคี​ยา​โอรส​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​สิบ​สอง​แห่ง​รัชช​กาล​อา​ฮา​ศ​กษัตริย์​ยูดา​โฮ​เซ​อา​บุตร​เอ​ลา​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​ครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​ใน​กรุง​ซะ​มา​เรีย​ครบ​เก้า​ปี.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แต่​ไม่​เหมือน​อย่าง​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​แห่งชาติ​ยิศ​รา​เอล​ก่อนๆ ท่าน</verse>
				<verse number="3">ซัลมัลเอเซ็​ร​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ยก​กองทัพ​มา​จะ​รบ​ท่าน; โฮ​เซ​อา​ได้​ยอม​ส​วา​มิ​ภักดิ์, และ​ได้​ถวาย​เครื่องบรรณาการ​ให้แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ได้​ทราบ​ว่า​โฮ​เซ​อา​คิด​กบฏ; เพราะ​ท่าน​ได้​ใช้​ราชทูต​ไป​ทำไม​ตรี​กับ​โซ​กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต, และ​มิได้​นำ​เครื่องบรรณาการ​ไป​ถวาย​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​เหมือน​อย่าง​ที่​ได้​กระทำ​มา​ทุก​ปี: เหตุ​ฉะนี้​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​จึง​จับ​ท่าน​ใส่​ตรวน​ขัง​ไว้​ใน​เรือนจำ.</verse>
				<verse number="5">แล้ว​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ก็​ยก​กองทัพ​มา​ตี​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล, แล้ว​ยก​มาก​รุงซะ​มา​เรีย, ตั้ง​ค่าย​ล้อมรอบ​กรุง​ไว้​สาม​ปี</verse>
				<verse number="6">ใน​ปี​ที่​เก้า​แห่ง​รัชช​กาล​โฮ​เซ​อา​กษัตริย์​อะซูเรีย​ตี​กรุง​ซะ​มา​เรีย​ได้, และ​กวาด​เอา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไป​ยัง​ประเทศ​อะซู​ริ​ยะ, ให้​เขา​อยู่​ใน​ตำบล​ฮะ​ลา​และ​ใน​ตำบล​อา​โบ​ร​ตำบล​ที่​ริมแม่น้ำ​โฆซัน, และ​ใน​ตัวเมือง​แห่ง​ชาว​มา​ดาย.</verse>
				<verse number="7">ที่​เป็น​อย่าง​นั้น​ก็​เพราะ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ตน, ผู้​ได้​ทรง​นำ​เขา​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ออก​จาก​อำนาจ​ของ​ฟา​โร​กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต, และ​เพราะ​เขา​ได้​กลัวเกรง​พระ​อื่นๆ,</verse>
				<verse number="8">และ​ได้​ประพฤติ​ตาม​ธรรมเนียม​ของ​ชน​ต่างชาติ, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ขับไล่​ออก​ไป​เสีย​จาก​ข้างหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล, และ​ประพฤติ​ตาม​ข้อกฎหมาย​ของ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​แห่งชาติ​ยิศ​รา​เอล​ซึ่ง​ได้​ตั้ง​ไว้.</verse>
				<verse number="9">พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ซ่อน​กระทำ​การ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา, และ​ได้​สร้าง​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​ใน​เมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, ทั้ง​เมือง​ที่​มี​หอคอย​จนถึง​เมือง​ที่​มี​กำแพง.</verse>
				<verse number="10">เขา​ได้​ตั้ง​เสา​รูป​พระ​สำหรับ​นมัสการ, และ​รูป​เคารพ​สลัก​ด้วย​ไม้​ไว้​บน​ยอด​ภูเขา​สูง​ทุก​ยอด, และ​ใต้​ต้นไม้​ครึ้ม​ทุก​ต้น:</verse>
				<verse number="11">ที่นั่น​เขา​ได้​เผา​เครื่อง​หอม​ใน​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​นั้น, เหมือน​อย่าง​พวก​ชน​ต่างชาติ; ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กวาด​เอา​ไป​ข้างหน้า​เขา; และ​ได้​กระทำ​การ​ชั่วร้าย​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระ​พิ​โร​ธ:</verse>
				<verse number="12">เขา​ได้​ไหว้​รูป​พระ, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สั่ง​เขา​แล้ว​ว่า, อย่า​ทำ​การ​นี้​เลย.</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​ยัง​ทรง​เป็น​พะ​ยาน​ต่อ​ชาว​ยิศ​รา​เอล, และ​ชาว​ยู​ดาย, โดย​ผู้​พยากรณ์​ทั้งปวง, และ​โดย​ผู้​อาจ​เล็งเห็น​การ​ลึกซึ้ง​ทั้งปวง​นั้น​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​หันกลับ​จาก​ทาง​ชั่ว​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, และ​รักษา​บัญญัติ​และ​ข้อกฎหมาย​ของ​เรา, ตาม​พระธรรม​ทั้งสิ้น​ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า, และ​ซึ่ง​เรา​ได้​ประกาศ​แก่​เจ้า​โดย​ผู้​พยากรณ์​ทั้ง​หลาย​ทาส​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="14">แต่ทว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​มิได้​ฟัง, แต่​ได้​ทำ​คอแข็ง, เหมือน​ดัง​คอ​ของ​ปู่ย่าตายาย​เขา, ผู้​มิได้​เชื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="15">เขา​ได้​ละทิ้ง​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์, และ​คำสัญญา​ไมตรี​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​กระทำ​ได้​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา, และ​คำ​ปฏิญาณ​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​ต่อ​เขา; เขา​ได้​ประพฤติ​ตาม​การ​อัน​หาประโยชน์​มิได้, และ​อวด​ตัว, และ​ได้​ตาม​พวก​ต่าง​ประเทศ​ซึ่ง​อยู่​ล้อมรอบ​เขา, ตาม​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ชำ​กับ​เขา​ว่า, ไม่​ควร​จะ​ทำ​เหมือน​พวก​ชน​ต่างชาติ​เหล่านั้น​เลย.</verse>
				<verse number="16">เขา​ได้​ทิ้ง​พระ​บัญญัติ​ทั้ง​หลาย​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา, และ​ได้​ทำ​รูปหล่อ, คือ​รูป​โค​สอง​รป, และ​รูป​เคารพ​สลัก​ด้วย​ไม้, และ​ได้​ไหว้​นมัสการ​ดวง​สว่าง​ทั้งหมด​ใน​ท้อง​ฟ้า, และ​ได้​ไหว้​บา​ละ.</verse>
				<verse number="17">เขา​เผา​บุตรชาย​หญิง​ของ​เขา​ถวาย​บูชา, และ​ได้​ใช้​การ​วิชา​อาคม​เล่ห์กล, และ​ยอม​ตน​กระทำ​การ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​ที่​ให้​พระองค์​ทรง​พระ​พิ​โร​ธ.</verse>
				<verse number="18">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​พระ​พิ​โร​ธ​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็น​อัน​มาก, จึง​ทรง​ขับไล่​เข้า​ไป​ให้​พ้น​จาก​คลอง​พระเนตร​ของ​พระองค์​มิได้​เหลือ​เลย, เว้น​เสีย​แต่​ตระกูล​ยูดา​ตระกูล​เดียว.</verse>
				<verse number="19">ตระกูล​ยูดา​มิได้​รักษา​พระ​บัญญัติ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา​เลย, แต่​ได้​ประพฤติ​ตาม​ธรรมเนียม​แห่ง​ชาว​ยิศ​รา​เอล​ซึ่ง​ได้​เคย​กระทำ.</verse>
				<verse number="20">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ละทิ้ง​เชื้อ​วงศ์​ทั้งหมด​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, และ​บันดาล​ให้​เขา​มี​ความ​ทุกข์, และ​ได้​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​พวก​โจร, จนถึง​พระองค์​ได้​ทรง​ขับไล่​เขา​เสีย​จาก​คลอง​พระเนตร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="21">เพราะว่า​พระองค์​ทรง​แยก​พวก​ชาว​ยิศ​รา​เอ​ลออ​ก​จาก​เชื้อ​วงศ์​ของ​ดา​วิด; และ​เขา​ก็ได้​ยก​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​นะ​บาต​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​: ยา​รา​บะ​อา​ม​นั้น​ก็​นำ​พวก​ยิศ​รา​เอ​ลออ​ก​จาก​การ​ปรนนิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​นำ​ให้​เขา​กระทำ​การ​ผิด​ใหญ่.</verse>
				<verse number="22">พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น​ประพฤติ​ตาม​การ​ผิด​ทั้งปวง​แห่ง​ยา​รา​บะ​อา​ม​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ; และ​เขา​หา​ได้​หันกลับ​จาก​การ​ผิด​นั้น​ไม่,</verse>
				<verse number="23">จนถึง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ขับไล่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​พ้น​จาก​คลอง​พระเนตร​พระองค์, ตาม​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​ตรัส​ไว้​แล้ว​โดย​ผู้​พยากรณ์​ทั้ง​หลาย​ทาส​ของ​พระองค์. ดังนั้น​แหละ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ถูก​ขับไล่​ไป​จาก​ประเทศ​ของ​ตน​ไป​ยัง​ประเทศ​อะซู​ริ​ยะ​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ส่ง​คน​มา​จาก​บาบู​โลน, จาก​ตำบล​คู​ธา, จาก​ตำบล​อา​วา, จาก​เมือง​ฮา​มัธ, และ​จาก​เมือง​ซะ​ฟัน​วา​ยิม, ให้​เขา​อยู่​ใน​เมือง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ประเทศ​ซะ​มา​เรีย​แทน​พวก​ยิศ​รา​เอล: เขา​เหล่านั้น​ก็​เป็น​ชาว​ประเทศ​ซะ​มา​เรีย, และ​ได้​อาศัย​ใน​เมือง​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="25">ทีแรก​เมื่อ​เขา​อาศัย​อยู่​ที่นั่น, เขา​มิได้​กลัวเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา: เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ใช้​ฝูง​สิงห์โต​ไป​ท่ามกลาง​เขา, และ​ได้​ฆ่า​บาง​คน​เสีย.</verse>
				<verse number="26">เหตุ​นี้​มี​ผู้​ทูล​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ว่า, ชาว​ประเทศ​เหล่านั้น​ซึ่ง​ท่าน​ได้​ส่ง​ไป​ให้​อยู่​ใน​เมือง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ประเทศ​ซะ​มา​เรีย, หา​รู้จัก​ข้อกฎหมาย​แห่ง​พระเจ้า​ของ​แผ่น​ดิน​นั้น​ไม่: เหตุ​ฉะนี้​พระองค์​จึง​ใช้​ฝูง​สิงห์โต​เที่ยว​ไป​ท่ามกลาง​เขา, มัน​ก็​ฆ่า​เขา, เพราะ​เขา​ไม่​รู้จัก​ข้อ​กฎหมาย​ของ​พระเจ้า​แห่ง​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="27">แล้ว​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​จึง​สั่ง​ว่า, จง​เลือก​ปุโรหิต​คน​หนึ่ง​ออก​จาก​พวก​ปุโรหิต​ซึ่ง​เจ้า​ได้​กวาด​มา​จาก​แผ่น​ดิน​นั้น; ให้​เขา​ไป​อาศัย​ที่นั่น, และ​สั่งสอน​ราษฎร​เหล่านั้น​ให้​รู้จัก​ข้อกฎหมาย​แห่ง​พระเจ้า​ของ​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="28">แล้ว​ปุโรหิต​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​เหล่านั้น​ซึ่ง​ได้​ถูก​กวาดต้อน​มา​จาก​ประเทศ​ซะ​มา​เรีย​จึง​ได้​ไป​อาศัย​ใน​เมือง​เบ็ธเอล, และ​สั่งสอน​ราษฎร​ให้​รู้​ว่า​ควร​จะ​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา​อย่างไร.</verse>
				<verse number="29">แต่​ชาว​ต่าง​ประเทศ​เหล่านั้น​ได้​กระทำ​รูป​พระ​ของ​ตนเอง​ตั้ง​ไว้​ใน​โบสถ์​แห่ง​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง, ซึ่ง​ชาว​ซะ​มา​เรีย​ได้​กระทำ​ไว้, แล้ว​ชาว​ต่าง​ประเทศ​ได้​ตั้ง​พระ​ของ​เขา​ไว้​ใน​เมือง​ที่​เขา​อาศัย​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="30">ชาว​บาบู​โลน​ได้​สร้าง​พระ​ซู​โค​ธบะ​โน​ธ, ชาว​คู​ธ​ได้​สร้าง​พระ​เน​ระ​คัล, ชาว​ฮา​มัธ​ได้​สร้าง​พระ​อะ​ซี​มา,</verse>
				<verse number="31">ชาว​อา​วา​ได้​สร้าง​พระ​นีบ​ฮา​ศ​และ​ธา​ระ​ธาค, ชาว​ซะ​ฟัน​วา​ยิม​ได้​เผา​ลูก​ของ​เขา​ถวาย​บูชา​เจ้า​พระ​อัด​รา​เมเล็ศ, และ​พระ​อะ​นา​เมเล็​ศพ​ระ​ของ​ชาว​ซะ​ฟัน​วา​ยิม.</verse>
				<verse number="32">เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​กลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา, แต่​ยัง​ได้​เลือกตั้ง​ปุโรหิต​จาก​พวกเขา​ออก​จาก​คน​เลว​ไว้​สำหรับ​นมัสการ​บน​เนิน​สูง, ผู้​ได้​ถวาย​บูชา​สำหรับ​เขา​ใน​โบสถ์​แห่ง​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​ทั้ง​หลาย​นั้น.</verse>
				<verse number="33">เขา​กลัวเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แต่​ได้​ปรนนิบัติ​พระ​ของ​ตน​ด้วย, ตาม​อย่าง​ประเทศ​เหล่านั้น​ซึ่ง​เขา​ได้​ถูก​ขับไล่​ออก​มา​นั้น.</verse>
				<verse number="34">เขา​ประพฤติ​ตาม​ธรรมเนียม​โบราณ​จนถึง​ทุกวันนี้: เขา​มิได้​เกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา, มิได้​ประพฤติ​ตาม​ข้อกฎหมาย, หรือ​ข้อ​พิพากษา, หรือ​พระธรรม, หรือ​พระ​บัญญัติ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มี​รับสั่ง​แก่​ลูกหลาน​ของ​ยา​โค​บ, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ให้​มี​ชื่อ​ว่า​ยิศ​รา​เอล;</verse>
				<verse number="35">และ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ได้​กระทำ​คำสัญญา​ไมตรี​กำชับ​ไว้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​นับถือ​กลัวเกรง​พระ​อื่นๆ เลย, หรือ​อย่า​กราบไหว้, หรือ​ปรนนิบัติ, หรือ​อย่า​ถวาย​บูชา​แก่​พระ​เหล่านั้น:</verse>
				<verse number="36">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ซึ่ง​ได้​นำ​เจ้า​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, โดย​ฤทธิ์​อัน​ใหญ่​และ​โดย​พระ​หัตถ์​ที่​ทรง​เหยียด​ออก, พระองค์​นั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​กลัวเกรง, และ​ต้อง​นมัสการ, และ​เจ้า​ต้อง​ถวาย​บูชา​แก่​พระองค์.</verse>
				<verse number="37">ข้อกฎหมาย, ข้อ​พิพากษา, พระธรรม​และ​พระ​บัญญัติ​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​จารึก​ไว้​สำหรับ​เจ้า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​รักษา​ไว้​และ​ประพฤติ​ตาม​เป็นนิตย์: เจ้า​อย่า​ได้​กลัวเกรง​เหล่า​พระ​อื่น​เลย.</verse>
				<verse number="38">และ​คำสัญญา​ไมตรี​นั้น​ซึ่ง​เรา​ได้​กระทำ​แก่​เจ้า​อย่า​ลืม​เลย; หรือ​อย่า​กลัวเกรง​เหล่า​พระ​อื่น​เลย.</verse>
				<verse number="39">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า; และ​พระองค์​จะ​ให้​เจ้า​รอด​จาก​เงื้อมมือ​ศัตรู​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="40">แต่​เขา​มิได้​เชื่อฟัง, แต่​ได้​ประพฤติ​ตาม​อย่าง​ธรรมเนียม​โบราณ.</verse>
				<verse number="41">ดังนั้น​แหละ​ชาว​ประเทศ​เหล่านั้น​ก็ได้​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา, แต่​ยัง​ได้​ไหว้​รูป​พระ​ของ​เขา, กับ​ลูกหลาน​ของ​เขา, ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา: ได้​กระทำ​ฉันใด​เขา​ก็ได้​กระทำ​ฉันนั้น​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​สาม​แห่ง​รัชช​กาล​โฮ​เซ​อา​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​บุตร​เอ​ลา, ฮีศคียา​โอรส​อา​ฮา​ศ​กษัตริย์​ยูดา​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​มี​พระชนม์​ได้​ยี่​สิบ​ห้า​พรรษา​เมื่อ​ขึ้น​เสวย​ราชย์​นั้น; ท่าน​ได้​เสวย​ราชย์​ยี่​สิบ​เก้า​ปี​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม. พระ​มารดา​ท่าน​คือ​นาง​อะบี​บุตรี​ของ​ซะ​คา​เรีย.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ถูกต้อง​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​กิจ​การต่างๆ ซึ่ง​ดา​วิด​ต้น​วงศ์​ของ​ท่าน​ได้​ประพฤติ​นั้น</verse>
				<verse number="4">ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​ทั้ง​หลาย​ท่าน​ก็​ทำลาย​เสีย, และ​เสา​รูป​พระ​สำหรับ​นมัสการ​ท่าน​ก็​ทำลาย​เสีย, และ​รูป​เคารพ​สลัก​ด้วย​ไม้​ท่าน​ก็​ตัด​เสีย, รูป​งู​ทองเหลือง​ซึ่ง​โม​เซ​ได้​กระทำ​ท่าน​ก็ได้​หัก​ทำลาย​เสีย: ด้วยว่า​จนถึง​เวลา​นั้น​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​เผา​เครื่อง​หอม​บูชา​รูป​งู​นั้น: ท่าน​ก็​เรียก​รูป​งู​นั้น​ว่า​นะ​ฮุศธาน.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ได้​ไว้ใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล; ดังนั้น​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ประเทศ​ยูดา; ที่อยู่​ก่อน​หรือ​หน้า​ท่าน ไม่​มี​องค์​ใด​เสมอ​เหมือน​ท่าน.</verse>
				<verse number="6">ด้วยว่า​ท่าน​ได้​เข้า​สนิท​กับ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ติดตาม​พระองค์​ไป​ไม่​ได้​หลงผิด, แต่​ได้​รักษา​พระ​บัญญัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​พระองค์​ได้​มี​รับสั่ง​แก่​โม​เซ.</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน; ท่าน​ไป ณ ที่ใดๆ ท่าน​ก็ได้​ความ​จำเริญ: ท่าน​ได้​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ, หา​ได้​ขึ้น​แก่​ท่าน​ต่อไป​ไม่.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ก็​ตี​ชาว​ฟะเลเซ็ธ​จนถึง​เมือง​ฆา​ซา​ตลอด​เขตต์​แดน​เมือง​นั้น, ทั้ง​เมือง​ที่​มี​หอคอย​และ​เมือง​ที่​มี​กำแพง</verse>
				<verse number="9">อยู่​มา​ใน​ปี​ที่​สี่​แห่ง​รัชช​กาล​กษัตริย์​ฮีศคี​ยา, ซึ่ง​เป็น​ปี​ที่​เจ็ด​แห่ง​รัชช​กาล​โฮ​เซ​อา​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​บุตร​เอ​ลา, ซัลมัลเอเซ็​ร​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ก็​ยก​ทัพ​มา​ตี​กรุง​ซะ​มา​เรีย​ตั้ง​ค่าย​ล้อมรอบ​กรุง.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​สิ้น​สาม​ปี​แล้ว​ก็​ตี​เอา​กรุง​ได้; คือ​เป็น​ปี​ที่​หก​แห่ง​รัชช​กาล​ฮีศคี​ยา, และ​เป็น​ปี​ที่​เก้า​แห่ง​รัชช​กาล​โฮ​เซ​อา​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล, กรุง​ซะ​มา​เรีย​ก็​แตก.</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ก็​กวาด​เอา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไป​ยัง​ประเทศ​อะซูเรีย, ให้​เขา​อยู่ ณ ตำบล​ฮา​ลา, ตำบล​ฮา​โบ​ร, ริมแม่น้ำ​โฆซัน, ทั้ง​ใน​เมือง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ชาว​มา​ดาย:</verse>
				<verse number="12">เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​มิได้​เชื่อฟัง​พระ​สุรเสียง​คำ​ตรัส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา, แต่​ได้​ผิด​คำสัญญา​ไมตรี​ของ​พระองค์, และ​กิจ​การต่างๆ ซึ่ง​โม​เซ​ผู้​ทาส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มี​บัญชา, เขา​มิได้​เชื่อฟัง, และ​ประพฤติ​ตาม</verse>
				<verse number="13">ใน​ปี​ที่​สิบ​สี่​แห่ง​รัชช​กาล​กษัตริย์​ฮีศคี​ยา, ซันแฮ​ริบ​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ก็​ยก​ทัพ​มา​ตี​เอา​บรรดา​หัวเมือง​ที่​มี​กำแพง​แห่ง​ประเทศ​ยูดา.</verse>
				<verse number="14">ฮีศคี​ยา​กษัตริย์​ยูดา, ใช้​ทูต​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะท​เมือง​ลา​คีศ, ทูล​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ผิด​แล้ว: ขอ​จง​กลับ​ไป​จาก​ข้าพ​เจ้า: ท่าน​จะ​ปรับ​ไหม​เท่าไร​ข้าพ​เจ้า​จะ​ยอมรับ​ทั้งสิ้น. กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ปรับ​เอา​เงิน​สาม​ร้อย​ตะลันต์, และ​ทองคำ​สาม​สิบ​ตะลันต์​จาก​ฮีศคี​ยา​กษัตริย์​ยูดา.</verse>
				<verse number="15">ฮีศคี​ยา​ก็​เอา​เงิน​ซึ่ง​หา​ได้​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ใน​ท้องพระคลัง​ทั้งหมด​ถวาย​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="16">ครั้งนั้น​ฮีศคี​ยา​ได้​ตัด​ทองคำ​ทั้ง​หลาย​แห่ง​โบสถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​จาก​เสา​เหล่านั้น, ซึ่ง​ฮีศคี​ยา​กษัตริย์​ยูดา​ได้​หุ้ม​ไว้​ด้วย​ทองคำ, ถวาย​แก่​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​จึง​ใช้​ธา​ระ​ธาน​และ​รับ​ซา​ริ​และ​รับ​ซา​เค​จาก​เมือง​ลา​คีศ​ไป​ยัง​กษัตริย์​ฮีศคี​ยา​เป็น​กองทัพ​ใหญ่​จะ​ตี​กรุง​ซะ​มา​เรีย. เมื่อ​ยก​มา​ถึง​แล้ว​เขา​ก็​ตั้งอยู่​ริม​ท่อ​ที่​น้ำ​ไหล​มา​จาก​สระ​ข้างบน​ซึ่ง​อยู่​ที่​ถนน​ไป​ลาน​ช่าง​ฟอก​ผ้า.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เขา​ตะโกนเรียก​ออก​นาม​กษัตริย์​แล้ว, เอลี​ยา​คิม​บุตร​ฮีศคี​ยาก​รม​วัง, เซ็บนา​อาลักษณ์, และ​โย​อา​บุตร​อา​ซา​ฟ​พระ​อาลักษณ์​ออก​มา​หา​เขา.</verse>
				<verse number="19">รับ​ซา​เค​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, จง​ไป​ทูล​ฮีศคี​ยา​ว่า, มหา​กษัตริย์​คือ​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​ไว้ใจ​ใน​ผู้ใด​เล่า?</verse>
				<verse number="20">เจ้า​พูด​ว่า​เจ้า​มี​กล​ศึก​และ​มี​กำลัง​สำหรับ​ทำ​สงคราม, ก็​เป็น​แต่​ปาก​เท่านั้น, เจ้า​หวัง​พึ่ง​ใคร​เจ้า​จึง​ได้​คิด​กบฏ​ต่อ​เรา?</verse>
				<verse number="21">นี่​แน่ะ, บัดนี้​เจ้า​ได้​ไว้ใจ​ใน​ไม้เท้า​ซึ่ง​เป็น​เหมือน​ไม้​อ้อ​ช้ำ, คือ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​นั้น, ซึ่ง​ถ้า​ผู้ใด​จะ​พิง​ไม้เท้า​นั้น​ไม้เท้า​จะ​แทง​มือ​ทะลุ: ฟาโร​กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต​ก็​จะ​เป็น​ดังนั้น​แก่​คน​ทั้งปวง​ที่​ไว​ใจ​ท่าน.</verse>
				<verse number="22">แต่​ถ้า​เจ้า​จะ​ว่า​แก่​ข้า​ว่า, เรา​ก็​ไว​ใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา, คือ​พระองค์​นั้นแหละ​ซึ่ง​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​ของ​พระองค์: และ​แท่น​บูชา​ของ​พระองค์​นั้น, ฮีศคียา​ได้​ทำลาย​เสียแล้ว​มิใช่​หรือ? และ​ได้​สั่ง​แก่​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​นมัสการ​ที่​แท่น​บูชา​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม?</verse>
				<verse number="23">เหตุ​ฉะนี้, ถ้า​เจ้า​สัญญา​แก่​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​นาย​ของ​ข้า​ว่า, เจ้า​จะ​หา​ทหารม้า​ได้​สอง​พัน​คน, ข้า​จะ​ให้​ม้า​สอง​พัน​ตัว​แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="24">เจ้า​สู้​แม่ทัพ​น้อย​ผู้​หนึ่ง​ของ​นาย​ข้า​ไม่​ไหว, แล้ว​เจ้า​ไว้ใจ​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​เพื่อ​จะ​ได้​รถ​รบ​และ​พล​ม้า​หรือ?</verse>
				<verse number="25">ข้า​ได้​ขึ้น​มา​ทำลาย​ที่นี้​เสีย​นอกจาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​หรือ? พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​ข้า​ว่า,จง​ยก​ไป​ตี​ประเทศ​นี้​และ​ทำลาย​เสีย.</verse>
				<verse number="26">เอ็ล​ยา​คิม​บุตร​ฮีศคี​ยา, เซ็บนา, และ​โย​อา, ได้​กล่าว​แก่​รับ​ซา​เค​ว่า, ขอ​ท่าน​ได้​กล่าว​แก่​ผู้​ทาส​ของ​ท่าน​เป็น​ภาษา​ซุเรีย: ด้วยว่า​ข้าพ​เจ้า​ก็​เขา​ใจ​ภาษา​นั้น: และ​อย่า​กล่าว​แก่​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ภาษา​ยูดา​ให้​คน​ทั้งปวง​ซึ่ง​อยู่​บน​กำแพง​ฟัง.</verse>
				<verse number="27">แต่​รับ​ซา​เค​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, นาย​ของ​ข้า​ได้​ใช้​ข้า​ให้​พูด​คำ​เหล่านี้​แก่​นาย​ของ​เจ้า, และ​แก่​เจ้า​หรือ? ท่าน​ได้​ใช้​ข้า​ให้​กล่าว​แก่​คน​เหล่านั้น​ซึ่ง​นั่ง​อยู่​บน​กำแพง, เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​กิน​อุจจาระ​และ​ดื่ม​ปัสสาวะ​ของ​ตัวเอง​ด้วย​กัน​กับ​เจ้า​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="28">รับ​ซา​เค​ก็​ยืน​ร้อง​เสียง​ดัง​เป็น​ภาษา​ยูดา​ว่า, จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​มหา​กษัตริย์​นั้น, คือ​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ:</verse>
				<verse number="29">กษัตริย์​นั้น​ตรัส​ดังนี้​ว่า, อย่า​ให้​ฮีศคี​ยา​ล่อลวง​เจ้า: เพราะ​เขา​ไม่​อาจ​จะ​ช่วย​เจ้า​ให้​รอด​จาก​กษัตริย์​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="30">หรือ​อย่า​ให้​ฮีศคี​ยา​ชักชวน​เจ้า​ให้​ไว้ใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา, ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ให้​พวกเรา​รอด​เป็นแน่, และ​กรุง​นี้​จะ​ไม่​ต้อง​มอบ​ไว้​ใน​หัตถ์​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ.</verse>
				<verse number="31">อย่า​เชื่อฟัง​ฮีศคี​ยา​เลย: ด้วยว่า​กษัตริย์​อา​ซู​ริ​ยะ​ตรัส​ดังนี้​ว่า, จง​เอา​เครื่องบรรณาการ​มา​ถวาย​และ​มา​หา​เรา​แล้ว, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทุกคน​จะ​ได้​กิน​ผล​จาก​เถา​องุ่น, จะ​กิน​ผล​จาก​มะเดื่อ​เทศ, และ​จะ​ดื่ม​จาก​บ่อน้ำ​ของ​ตนเอง:</verse>
				<verse number="32">จนกว่า​เรา​จะ​มา​พา​เจ้า​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​อื่น, ซึ่ง​เหมือน​อย่าง​แผ่น​ดิน​ของ​ตนเอง, คือ​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​มี​ข้าว, น้ำ​องุ่น, อาหาร, สวน​องุ่น, น้ำมัน​มะกอก​เทศ, และ​น้ำผึ้ง, เพื่อ​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​อยู่, และ​ไม่​ตาย: อย่า​ฟัง​ฮีศคี​ยา​เลย, เมื่อ​เขา​จะ​ล่อลวง​เจ้า​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ให้​เรา​รอด.</verse>
				<verse number="33">พระองค์​หนึ่ง​องค์​ใด​แห่ง​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​ได้​ให้​แผ่น​ดิน​ของ​เขา​นั้น​รอด​จาก​หัตถ์​ของ​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​หรือ?</verse>
				<verse number="34">พระ​ทั้ง​หลาย​ของ​เมือง​ฮา​มัธ, เมือง​อา​ระ​ฟาด, เมือง​ซะ​ฟัน​วา​ยิม, เมือง​ฮี​นา​และ​เมือง​ฮี​วา​อยู่​ที่ไหน? พระ​เหล่านั้น​ได้​ช่วย​กรุง​ซะ​มา​เรีย​รอด​จาก​หัตถ์​ของ​เรา​หรือ?</verse>
				<verse number="35">ท่ามกลาง​พระ​ทั้งปวง​ของ​ประเทศ​ทั้ง​หลาย, มี​พระองค์​ใด​ที่​ได้​ให้​เมือง​ของ​ตน​รอด​จาก​หัตถ์​ของ​เรา, พระ​ยะ​โฮ​วา​หรือ​จะ​ช่วย​ให้​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​รอด​จาก​หัตถ์​ของ​เรา​ได้?</verse>
				<verse number="36">คน​ทั้ง​หลาย​ก็​นิ่ง​อยู่, มิได้​ตอบ​สัก​คำ​เดียว: ด้วย​กษัตริย์​มี​รับสั่ง​แล้ว​ว่า, อย่า​ตอบ​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="37">เอ็ล​ยา​คิม​บุตร​อี​ลคี​ยาก​รม​วัง, เซ็บนา​อาลักษณ์, และ​โย​อา​บุตร​อา​ซา​ฟ​พระ​อาลักษณ์, สวม​เสื้อผ้า​ฉีก​ขาด​มา​เฝ้า​กษัตริย์​ฮีศคี​ยา, ทูล​ท่าน​ตาม​ถ้อยคำ​ของ​รับ​ซา​เค</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">เมื่อ​กษัตริย์​ฮีศคี​ยา​ได้​สดับ​ถ้อยคำ​เหล่านั้น​แล้ว, ท่าน​ก็​ฉีก​ฉลอง​พระองค์, และ​ทรง​ผ้า​เนื้อ​หยาบ, เสด็จ​ไป​ใน​โบสถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="2">และ​ใช้​เอ็ล​ยา​คิม​กรม​วัง, เซ็บนา​อาลักษณ์, และ​ผู้เฒ่า​แก่​พวก​ปุโรหิต, นุ่ง​ผ้า​เนื้อ​หยาบ, ให้​ไป​หา​ยะ​ซา​ยา​ผู้​พยากรณ์​บุตร​อา​โม​ศ.</verse>
				<verse number="3">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า, ฮีศคียา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, วันนี้​เป็น​วัน​แห่ง​ความ​ทุกข์, ทำ​ให้​ขัดเคือง​ใจ​และ​ได้​รับคำ​ติเตียน: ด้วยว่า​เวลา​คลอด​บุตร​มา​ถึง​แล้ว, แต่​ไม่​มี​กำลัง​ที่​จะ​ให้​คลอด​ออก​ได้.</verse>
				<verse number="4">ชะรอย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ทรง​ฟัง​ถ้อยคำ​ทั้งปวง​แห่ง​รับ​ซา​เค, ซึ่ง​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​นาย​ของ​เขา​ได้​ให้​มา​ท้าทาย​พระเจ้า​ผู้​ทรง​พระชนม์​อยู่; และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ได้​ทรง​ตอบแทน​คำ​เหล่านั้น​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​สดับ​ฟัง​แล้ว: เหตุ​ฉะนี้​ท่าน​จง​อธิษฐาน​เพื่อ​คน​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="5">ข้าราชการ​ทั้ง​หลาย​ของ​กษัตริย์​ฮีศคี​ยา​ก็​ไป​หา​ยะ​ซา​ยา</verse>
				<verse number="6">ยะ​ซา​ยา​จึง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​กล่าว​แก่​นาย​ของ​ท่าน​ดังนี้​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, “อย่า​กลัว​เลย​เพราะ​ถ้อยคำ​เหล่านั้น​ซึ่ง​ท่าน​ได้ยิน​แล้ว, ซึ่ง​พวก​ทาส​ของ​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ได้​กล่าว​หยาบช้า​ต่อ​เรา.</verse>
				<verse number="7">นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ให้​ลม​พัด​กล้า​มา​ถูก​เขา, และ​เขา​จะ​ได้ยิน​ข่าว​ร้าย, แล้ว​จะ​กลับ​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​ของ​ตัว; เรา​จะ​บันดาล​ให้​เขา​ล้มตาย​ด้วย​ดาบ​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​ตนเอง.”</verse>
				<verse number="8">รับ​ซา​เค​ก็​กลับ​ไป, และ​ได้​พบ​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​กำลัง​ตีเมือง​ลิบ​นา: ด้วย​ได้ยิน​ว่า​ท่าน​ยก​ไป​จาก​เมือง​ลา​คีศ​แล้ว.</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ได้ยิน​ข่าว​ว่า​ธิ​ระ​ฮะ​คา​กษัตริย์​อาย​ธิ​โอบ​ยก​มา​สู้รบ​กับ​ท่าน; ท่าน​ก็​ใช้​ทูต​ไป​ยัง​ฮีศคี​ยา​อีก,</verse>
				<verse number="10">และ​กล่าว​กับ​ฮีศคี​ยา​กษัตริย์​ยูดา​ว่า, อย่า​ให้​พระเจ้า​ซึ่ง​เจ้า​ได้​ไว้ใจ​นั้น​ล่อลวง​เจ้า​ว่า, ยะรู​ซา​เลม​จะ​ไม่​ต้อง​มอบ​ไว้​ใน​มือ​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ.</verse>
				<verse number="11">นี่​แน่ะ, เจ้า​ได้ยิน​แล้ว​ว่า​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​เคย​ทำลาย​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง​เสียที​เดียว: และ​เจ้า​จะ​รอด​หรือ?</verse>
				<verse number="12">พระ​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​ต่างๆ ซึ่ง​ปู่ย่าตายาย​ของ​เรา​ได้​ทำลาย​เสียแล้ว; ได้​ช่วย​ให้​เขา​รอด​หรือ​คือ​เมือง​โฆซัน, เมือง​ฮา​ราน, เมือง​เร​เซฟ, และ​ลูกหลาน​แห่ง​ชาว​เอเด็น​ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​ธ​ลา​ซัร?</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​แห่ง​เมือง​ฮา​มัธ, กษัตริย์​แห่ง​เมือง​อา​ระ​ฟาด, กษัตริย์​แห่ง​เมือง​ซะ​ฟัน​วา​ยิม, กษัตริย์​แห่ง​เมือง​เฮ​นา, และ​กษัตริย์​แห่ง​เมือง​อี​วา​อยู่​ที่ไหน​เล่า?</verse>
				<verse number="14">ฮีศคี​ยา​ได้​รับ​หนังสือ​จาก​มือ​พวก​ทูต​นั้น, เมื่อ​ทรง​อ่าน​แล้ว​จึง​เสด็จ​เจ้า​ไป​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​คลี่​หนังสือ​นั้น​ออก​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="15">ฮีศคี​ยา​ทรง​อธิษฐาน​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, โอ้​พระ​ยะโฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, ผู้​ได้​สถิต​อยู่​ท่ามกลาง​ครู​บิ​ม, พระองค์​เป็น​พระเจ้า​แต่​องค์​เดียว​แห่ง​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง​ทั่ว​พิภพ; พระองค์​ได้​ทรง​สร้าง​ฟ้า​และ​ดิน,</verse>
				<verse number="16">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ได้​เงี่ย​พระ​โสต​สดับ​ฟัง: โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​ลืม​พระเนตร​แลดู: ขอ​สดับ​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​ซัน​เฮ​ริบ, ผู้​ได้​ใช้​ทูต​มา​กล่าว​คำ​หยาบช้า​ต่อ​พระเจ้า​ผู้​ทรง​พระชนม์​อยู่.</verse>
				<verse number="17">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ประเทศ​อะซู​ริ​ยะ​ได้​ทำลาย​ชาว​ประเทศ​ทั้ง​หลาย, และ​แผ่น​ดิน​ของ​เขา​ก็​จริงอยู่,</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ได้​เอา​รูป​พระ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ทั้ง​ใน​ไฟ​เสีย; เพราะ​พระ​นั้น​มิได้​เป็น​พระเจ้า, เป็น​แต่​มือ​มนุษย์​ซึ่ง​ทำ​ด้วย​ไม้​และ​หิน: เหตุ​ฉะนี้​ท่าน​ได้​ทำลาย​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="19">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, บัดนี้​ขอ​พระองค์​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​รอด​จาก​หัตถ์​ของ​ท่าน, เพื่อ​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง​ทั่ว​พิภพ​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระองค์​เป็น​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​องค์​เดียว</verse>
				<verse number="20">ยะ​ซา​ยา​บุตร​อา​โม​ศ​จึง​ใช้​คน​ไป​ทูล​ฮีศคี​ยา​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “ซึ่ง​เจ้า​อธิษฐาน​ขอ​ให้​เรา​กำจัด​ซัน​เฮ​ริบ​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​นั้น​เรา​ได้​สดับ​ฟัง​แล้ว.</verse>
				<verse number="21">นี่​เป็น​ถ้อยคำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ถึง​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ว่า; ลูก​หญิง​แห่ง​พรหม​จารีย์​แห่ง​ซี​โอน​ได้​ดูถูก​ดู​หมิ่น​แก่​เจ้า, และ​ได้​หัวเราะเยาะ​เจ้า; ลูกสาว​แห่ง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เล็ม​ได้​สั่น​ศีรษะ​แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="22">เจ้า​ได้​ติเตียน​กล่าว​หยาบช้า​ต่อ​ใคร? เจ้า​ได้​เปล่ง​เสียง​และ​แหงน​ตา​ข้าม​ศีรษะ​ใคร​เล่า? คือ​ต่อ​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="23">โดย​ทูต​ของ​เจ้า, เจ้า​ได้​กล่าว​หยาบช้า​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, ข้า​ได้​ขึ้น​มา​ถึง​ภูเขา​สูง​ทั้ง​หลาย​ด้วย​กอง​รถ​รบ​ของ​ข้า, คือ​ถึง​ภายใน​แห่ง​ภูเขา​ละ​บา​โน​น, และ​ข้า​จะ​ฟัน​ต้นสน​สูง, และ​ต้นสน​หอม​ทั้ง​หลาย​อัน​มี​แห่ง​ภูเขา​นั้น: ข้า​จะ​เข้า​ไป​ใน​ที่พัก​ไกล​ที่สุด​ของ​เขา, คือ​ใน​ป่าดง​ที่​มี​ดิน​อุดม.</verse>
				<verse number="24">ข้า​ได้​ขุด​บ่อ​และ​ได้​กิน​น้ำ​นอก​ประเทศ, ด้วย​ฝีเท้า​ของ​ข้า ข้า​จะ​เหยียบ​แม่น้ำ​แห่ง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ทั้งหมด​ให้​แห้ง​ไป.</verse>
				<verse number="25">เจ้า​ไม่​ได้ยิน​หรือ​ซึ่ง​เรา​ได้​กระทำ​อย่างไร​นาน​มา​แล้ว, และ​ซึ่ง​เรา​ได้​กระทำ​ใน​เวลา​โบราณ​นั้น? และ​ที่​เรา​ให้​เกิด​ขึ้น​เดี๋ยวนี้, เพื่อ​เจ้า​จะ​เป็น​ผู้​กระทำ​ให้​เมือง​ทั้ง​หลาย​อัน​เข้มแข็ง​ทำลาย​เป็น​กอง​ยับเยิน​ไป.</verse>
				<verse number="26">เหตุ​ฉะนั้น​ราษฎร​ใน​เมือง​เหล่านั้น​ก็​อ่อนกำลัง​ลง​ไป; เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ตกใจ​สะดุ้ง​กลัว​เป็น​เหมือน​หญ้า​ใน​ทุ่งนา, และ​เหมือน​ต้น​ผัก​สด, เหมือน​หญ้า​บน​หลังคา​ตึก, และ​เหมือน​ดัง​ข้าว​ที่​ลีบ​ก่อน​งอก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="27">แต่​เรา​รู้จัก​ที่​ซึ่ง​เจ้า​พัก, และ​ที่​ซึ่ง​เจ้า​ออก​ไป​และ​เข้า​มา, และ​ความ​โกรธ​ของ​เจ้า​ต่อ​เรา.</verse>
				<verse number="28">เพราะ​ความ​โกรธ​ของ​เจ้า​ต่อ​เรา​และ​การ​โกลาหล​ของ​เจ้า​ดัง​ขึ้น​มา​ยัง​โสต​ของ​เรา, เหตุ​ฉะนี้​เรา​จะ​เอา​ขอ​ของ​เรา​เกี่ยว​จมูก​เจ้า​ไว้, และ​บังเหียน​ของ​เรา​ใส่​ปาก​เจ้า, และ​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เจ้า​หันกลับ​ตาม​ทาง​ที่​เจ้า​มา​นั้น.</verse>
				<verse number="29">นี่​จะ​เป็น​สำคัญ​แก่​เจ้า, คือ​ปี​นี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​กิน​สิ่ง​เหล่านั้น​ซึ่ง​งอก​ขึ้น​เอง, และ​ใน​ปี​ที่​สอง​จะ​ได้​กิน​พืช​ที่​งอก​ขึ้น​เอง: ใน​ปี​ที่​สาม​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​หว่าน, จง​เกี่ยว, และ​ปลูก​สวน​องุ่น, แล้ว​ได้​กิน​ผล​แต่​สวน​นั้น.</verse>
				<verse number="30">ตระกูล​ยูดา​ซึ่ง​เหลือ​อยู่​และ​พ้น​อำนาจ​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​แล้ว​นั้น, จะ​หยั่ง​ราก​และ​เจริญ​ขึ้น​เกิด​ผล.</verse>
				<verse number="31">พวก​ซึ่ง​เหลือ​อยู่​พ้น​จาก​อำนาจ​กษัตริย์​แล้ว​นั้น, จะ​ออก​ไป​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​และ​ภูเขา​ซี​โอน: พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​รีบร้อน​กระทำ​การ​นี้.</verse>
				<verse number="32">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ถึง​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ดังนี้​ว่า, เขา​จะ​ไม่​เข้า​มา​ใน​กรุง​นี้, หรือ​ยิง​ธนู​สัก​ลูก​หนึ่ง​เลย, หรือ​ถือ​โล่ห์, ขุด​สนาม​เพราะ​ตี​ตรง​นี้.</verse>
				<verse number="33">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, เขา​ยก​มา​ทาง​ไหน​เขา​ก็​จะ​กลับ​ทาง​นั้น, และ​จะ​ไม่​เขา​มา​ใน​กรุง​นี้​เลย.</verse>
				<verse number="34">ด้วยว่า​เรา​จะ​ป้องกัน​รักษา​กรุง​นี้​ไว้, ให้​รอด​เพราะ​เห็นแก่​เรา​เอง, และ​ดา​วิด​ผู้​ทาส​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="35">คืน​วัน​นั้น​ทูต​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ออก​ไป​ตี​ค่าย​ชาว​อะซู​ริ​ยะ, ทหาร​ตาย​แสน​สี่​หมื่น​ห้า​พัน​คน: ครั้น​รุ่งเช้า​เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ลุก​ขึ้น, ก็​เห็น​คน​ทั้ง​หลาย​เหล่านั้น​เป็น​แต่​ซากศพ.</verse>
				<verse number="36">แล้ว​ซัน​เฮ​ริบ​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ได้​ยก​กลับ​ไป​อาศัย​ใน​กรุง​นี​นะ​เว.</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​ท่าน​กำลัง​นมัสการ​พระ​นิศ​โร​ด​ใน​โบสถ์​อัด​รา​เมเล็ค, และ​ซัศเม​เซน​ได้​ประหาร​ท่าน​เสีย​ด้วย​ดาบ: แล้ว​ก็​พา​กัน​หนี​ไป​ยัง​ตำบล​อา​รา​รา​ต, เอซันฮา​โดน​โอรส​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ใน​เวลา​นั้น​ฮีศคี​ยา​ก็​ประชวร​เกือบ​สิ้นพระชนม์. ยะซา​ยา​ผู้​พยากรณ์​บุตร​อา​โม​ศ​เข้า​มา​เฝ้า​ทูล​ท่าน​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “จง​จัดการ​ใน​วงศ์​ของ​เจ้า​ให้​เรียบร้อย; เพราะ​เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย, ไม่​รอด​แน่.”</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ก็​หนี​หน้า​เข้า​ฝา​ผนัง, อธิษฐาน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า,</verse>
				<verse number="3">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, บัดนี้​ขอ​พระองค์​ทรง​ระลึก​ถึง​การ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประพฤติ​ต่อ​พระองค์​ด้วยใจ​สัตย์​ซื่อ​สุจริต, และ​ได้​ประพฤติ​ใน​การ​ที่​ชอบ​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระองค์. แล้ว​ฮีศคี​ยา​ก็​ทรง​กร​ร​แสง​มาก.</verse>
				<verse number="4">ก่อน​ยะ​ซา​ยา​ออก​ไป​กลาง​พระนคร, คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ท่าน​ว่า,</verse>
				<verse number="5">“จง​กลับ​ไป​ทูล​ฮีศคี​ยา​หัวหน้า​พล​ไพร่​ของ​เรา​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ดา​วิด​ต้น​วงศ์​ของ​เจ้า​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​ได้​สดับ​ฟัง​คำอธิษฐาน​ของ​เจ้า, เรา​ได้​เห็น​น้ำตา​ของ​เจ้า: นี่​แน่ เรา​จะ​รักษา​เจ้า​ให้​หาย: และ​วันที่​สาม​เจ้า​จะ​ไป​ยัง​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้.</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​เพิ่มเติม​วัน​คืน​ของ​เจ้า​อีก​สิบ​ห้า​ปี: และ​เรา​จะ​บันดาล​ให้​เจ้า​และ​กรุง​นี้​รอด​จาก​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ; และ​จะ​ป้องกัน​เมือง​นี้​ไว้, เพราะ​เห็นแก่​เรา​เอง​และ​ดา​วิด​ผู้​ทาส​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ยะ​ซา​ยาสั่ง​ว่า, จง​หยิบ​ลูก​มะเดื่อ​เทศ​ก้อน​หนึ่ง​ปิด​ที่​ฝี​นั้น, แล้ว​ฮีศคี​ยา​ก็​หาย​เป็นปกติ​ดี</verse>
				<verse number="8">ฮีศคี​ยา​ได้​ตรัส​ถาม​ยะ​ซา​ยา​ว่า, จะ​มี​สำคัญ​อะไร​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​รักษา​ให้​หาย, และ​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​จะ​ขึ้น​ไป​ที​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา ณ วันที่​สาม​ได้?</verse>
				<verse number="9">ยะ​ซา​ยา​จึง​ตอบ​ว่า, สำคัญ​ที่​ท่าน​จะ​ได้​รับ​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง​พระองค์​จะ​ทรง​กระทำ​การ​นั้น​ที่​พระองค์​ได้​ตรัส​แล้ว: คือ​ท่าน​จะ​ให้​เงา​ดวงอาทิตย์​เลย​ไป​ข้างหน้า​สิบ​องศา, หรือ​จะ​ให้​ถอยหลัง​สิบ​องศา?</verse>
				<verse number="10">ฮีศคี​ยา​จึง​ตอบ​ว่า, ซึ่ง​จะ​ให้​เงา​อาทิตย์​นั้น​เลย​ไป​ข้างหน้า​สิบ​องศา​นั้น​ดู​เป็น​การ​ง่าย: เพราะฉะนั้น​ขอ​ให้​เงา​นั้น​ถอยหลัง​สิบ​องศา.</verse>
				<verse number="11">ยะ​ซา​ยา​ผู้​พยากรณ์​อธิษฐาน​ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา: และ​พระองค์​จึง​ได้​บันดาล​ให้​เงา​อาทิตย์​นั้น​ถอย​หน้า​สิบ​องศา​ซึ่ง​ได้​เลย​ไป​แล้ว​ที่​นาฬิกาแดด​ของ​อา​ฮา​ศ​นั้น</verse>
				<verse number="12">คราว​นั้น​บะ​โร​คัตบัลอะ​ดาน, โอรส​บัล​อา​ดาล​กษัตริย์​บาบู​โลน, ได้​สั่ง​ราช​สาส์น​และ​ของ​บรรณาการ​มา​ถวาย​ฮีศคี​ยา: ด้วย​ท่าน​ได้ยิน​ว่า​ประชวร​ไป.</verse>
				<verse number="13">ฮีศคี​ยา​ก็​ต้อนรับ​เขา, และ​ได้​สำแดง​ของ​วิเศษ​ทั้งสิ้น​แก่​เขา, คือ เงิน, ทอง, และ​เครื่อง​หอม, น้ำมัน​หอม​อัน​วิเศษ, และ​ห้อง​สำหรับ​เพชร์​พลอย​ภาชนะ​ใช้​ส​รอย: และ​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​อยู่​ใน​ท้องพระคลัง​ไม่​มี​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​ใน​ราชวัง​ของ​ท่าน​และ​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​ฮีศคี​ยา​ไม่​ได้​สำแดง​แก่​เขา</verse>
				<verse number="14">ยะ​ซา​ยา​ผู้​พยากรณ์​ได้​มา​ทูลถาม​กษัตริย์​ฮีศคี​ยา​ว่า, คน​เหล่านั้น​ที่มา​หา​ท่าน​มา​แต่ไหน? และ​เขา​ว่า ว่า​อะไร​บ้าง? ฮีศคียา​จึง​ตอบ​ว่า, เขา​มา​แต่ไกล; คือ​จาก​กรุง​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="15">ยะ​ซา​ยา​จึง​ถาม​ว่า, เขา​ได้​เห็น​อะไรๆ ใน​ห้อง​ของ​ท่าน​บ้าง? ฮีศคียา​จึง​ตอบ​ว่า, สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​อยู่​ใน​วัง​ของ​ข้าพ​เจ้า​เขา​ได้​เห็น​แล้ว: ไม่​มี​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​ที่​เป็น​ของ​วิเศษ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​มิได้​สำแดง​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="16">ยะ​ซา​ยา​จึง​ทูล​ฮีศคี​ยา​ว่า, ท่าน​จง​ฟัง​ถ้อยคำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="17">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า. “ภายหน้า​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​อยู่​ใน​วัง​ของ​ท่าน​ซึ่ง​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน​ได้​พระ​สม​ไว้​จนถึง​ทุกวันนี้, จะ​ต้อง​ถูก​กวาด​ไป​ยัง​กรุง​บา​บิ​โลน: ไม่​เหลือ​สัก​สิ่ง​เลย.</verse>
				<verse number="18">โอรส​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​จะ​ถูก​กวาด​เอา​ไป, และ​เขา​จะ​เป็น​พวก​ขันที​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์​บาบู​โลน.”</verse>
				<verse number="19">ฮีศคี​ยา​จึง​ตอบ​ยะ​ซา​ยา​ว่า, คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กล่าว​แล้ว​ก็ดี​อยู่. และ​ท่าน​กล่าว​ต่อไป​ว่า, ถ้า​ความ​สงบสุข​และ​ความ​ภักดี​จะ​มี​ตลอดชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า, จะ​เป็น​การ​ดี​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="20">ประวัติ​นอกนั้น​แห่ง​กษัตริย์​ฮีศคี​ยา​อำนาจ​ของ​ท่าน, และ​การ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​สร้าง​สระน้ำ​ทำ​ท่อ​ให้​น้ำ​ไหล​เข้า​ไป​ใน​กรุง​นั้น, ก็​จด​ไว้​ใน​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยูดา​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="21">ฮีศคี​ยา​ก็​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน: และ​มะ​นา​เซ​โอรส​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">มะ​นา​เซ​มี​พระชนม์​ได้​สิบ​สอง​พรรษา​เมื่อ​ขึ้น​เสวย​ราชย์, ได้​สวย​ราชย์​ห้า​สิบ​ห้า​ปี​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม. พระ​มารดา​ท่าน​มี​นาม​ว่า​เอฟ​ซี​บา.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​การ​น่าเกลียด​ชัง​แห่ง​คน​ต่างชาติ, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ขับไล่​ไป​เสีย​ข้างหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="3">ด้วย​ท่าน​ได้​สร้าง​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​ขึ้น​ใหม่​ซึ่ง​ฮิศคี​ยา​ราช​บิดา​ได้​ทำลาย​เสียแล้ว; และ​ได้​สร้าง​แท่น​สำหรับ​พระ​บา​ละ, และ​ได้​สร้าง​รูป​เคารพ​สลัก​ด้วย​ไม้, เหมือน​อย่าง​อา​ฮา​บ​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ได้​กระทำ; และ​ได้​ปรนนิบัติ​นมัสการ​ดวง​สว่าง​ทั้ง​หลาย​ใน​ท้อง​ฟ้า.</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ได้​สร้าง​แท่น​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​จารึก​นาม​ของ​เรา​ไว้​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ได้​สร้าง​แท่น​ไว้​บูชา​ดวง​สว่าง​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​ท้อง​ฟ้า​ใน​บริเวณ​ทั้ง​สอง​แห่ง​โบสถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ได้​เผา​โอรส​เป็น​เครื่องบูชา, ถือ​ฤกษ์​ยาม, ถือ​เวทย์​มนต์, ถือ​แม่มด​และ​คนทรง: ท่าน​ได้​ประพฤติ​ชั่วร้าย​มาก​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ให้​พระองค์​ทรง​พระ​พิ​โร​ธ.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​เอา​รูป​เคารพ​สลัก​ด้วย​ไม้​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ​ตั้ง​ไว้​ใน​โบสถ์, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ดา​วิด, และ​ซะโล​โม​โอรส​ว่า, ใน​โบสถ์​นี้, และ​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม. ซึ่ง​เรา​ได้​เลือก​ออก​จาก​ตระกูล​ทั้งปวง​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, เรา​จะ​จารึก​นาม​ของ​เรา​ไว้​เป็นนิตย์:</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ไม่​กระทำ​ให้​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​เดิน​ออก​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​เรา​ได้​ยก​ให้แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา​อีก; ถ้า​และ​เขา​จะ​ระวัง​และ​กระทำ​ตาม​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​เรา​สั่ง​เขา, และ​ตาม​พระธรรม​ทั้งสิ้น, ซึ่ง​โม​เซ​ผู้​ทาส​ของ​เรา​ได้​บัญชา​ไว้​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="9">แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​มิได้​เชื่อฟัง: เพราะ​มะ​นา​เซ​ได้​ล่อลวง​เขา​ให้​กระทำ​การ​ชั่วร้าย​กว่า​ชาว​ประเทศ​เหล่านั้น​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทำลาย​เสีย​ข้างหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ด้วย​ปาก​ผู้​พยากรณ์​ทาส​แห่ง​พระองค์​ว่า,</verse>
				<verse number="11">“เพราะ​เหตุ​มะ​นา​เซ​กษัตริย์​ยูดา​ได้​ประพฤติ​ชั่วร้าย​น่าเกลียด​ชัง​เหล่านี้​ยิ่ง​กว่า​ชาติ​อะ​โมรี​ที่อยู่​ก่อน​เขา​ได้​กระทำ, และ​ได้​นำ​ชาว​ยูดา​ให้​หลงผิด​ด้วย​กราบไหว้​รูป​เคารพ​ของ​ท่าน:</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนี้, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​กำลัง​นำ​ความ​ร้าย​มา​ตก​แก่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​และ​ประเทศ​ยูดา, ซึ่ง​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ได้ยิน​แล้ว, หู​ทั้ง​สอง​ของ​เขา​จะ​อื้อ​ไป.</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ชัก​เชือก​ที่​กรุง​ซะ​มา​เรีย, และ​สาย​ดิ่ง​ที่​วัด​องค์​อา​ฮา​บ​มา​วัด​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​เรา​จะ​เช็ด​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​เหมือน​หนึ่ง​คน​ได้​เช็ด​ชาม​แล้ว​คว่ำ​เสีย.</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ละทิ้ง​พล​ไพร​ที่​เหลือ​ของ​เรา, และ​จะ​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ศัตรู; เขา​จะ​เป็น​ชะ​เลย. และ​เป็น​ทรัพย์​ชะ​เลย​ศึก​ทั้งปวง​แห่ง​ศัตรู​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="15">ด้วยว่า​เขา​ได้​ประพฤติ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร, และ​ทำ​ให้​เคือง​ใจ​เรา, ตั้งแต่​วันที่​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา​ได้​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="16">อีก​ประการ​หนึ่ง​นั้น​มะ​นา​เซ​ได้​กระทำ​ให้​โลหิต​ของ​ผู้​ไม่​มี​ผิด​ให้​ตก​เป็น​อัน​มาก, จน​ท่วม​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม; นอกจาก​ความผิด​ของ​ตน​ซึ่ง​นำ​ให้​ชาว​ยูดา​หลงผิด, โดย​ประพฤติ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร​พระ​อะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="17">ประวัติ​นอกนั้น​ของ​มะ​นา​เซ, และ​กิจการ​ที่​ท่าน​ได้​กระทำ, และ​ความผิด​ของ​ท่าน​ก็ได้​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยูดา​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="18">มะ​นา​เซ​ก็​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่ย่าตายาย, เขา​ฝัง​ท่าน​ไว้​ใน​สวน​ริม​ราชวัง​ของ​ท่าน, คือ​ใน​สวน​กษัตริย์​อุ​ซี​ยา: และ​เอ​โม​น​โอรส​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
				<verse number="19">เอ​โม​น​มี​พระชนม์​ยี่​สิบ​สอง​พรรษา​เมื่อ​ขึ้น​เสวย​ราชย์, ท่าน​ได้​เสวย​ราชย์​อยู่​สอง​ปี​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม. พระ​มารดา​ท่าน​นาม​ว่า​มะซูเลเม็ธ, บุตร​ของ​ฮา​รู​ต​ชาว​ยัคบา.</verse>
				<verse number="20">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ชั่วร้าย​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​อย่าง​มะ​นา​เซ​ราช​บิดา​ได้​ประพฤติ​นั้น.</verse>
				<verse number="21">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ตาม​ทาง​ทั้งสิ้น​ซึ่ง​พระราช​บิดา​ได้​ประพฤติ, และ​ได้​ปรนนิบัติ​นมัสการ​รูป​ซึ่ง​พระราช​บิดา​ได้​ปรนนิบัติ​นั้น:</verse>
				<verse number="22">ท่าน​ได้​ละทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน, และ​มิได้​ประพฤติ​ตาม​ทาง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="23">ข้าราชการ​ทั้ง​หลาย​ของ​เอ​โม​น​ก็​คิด​กบฏ​ต่อ​ท่าน, และ​ได้​ประหาร​ท่าน​ใน​ราชวัง.</verse>
				<verse number="24">และ​ราษฎร​ทั้ง​หลาย​แห่ง​แผ่น​ดิน​นั้น​ได้​ฆ่า​คน​ทั้งปวง​นั้น​ที่​คิด​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​เอ​โม​น; และ​ราษฎร​ได้​ยก​โย​ซี​ยา​โอรส​ให้​เป็น​กษัตริย์​แทน.</verse>
				<verse number="25">ประวัติ​นอกนั้น​แห่ง​รัชช​กาล​เอ​โม​น​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ​ก็​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยูดา​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="26">เขา​ฝัง​ท่าน​ไว้​ใน​อุโมงค์​ของ​ท่าน​ใน​สวน​อุ​ซา: และ​โย​ซี​ยา​โอรส​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">โย​ซี​ยา​มี​พระชนม์​ได้​แปด​พรรษา​เมื่อ​ขึ้น​เสวย​ราชย์, และ​ท่าน​ได้​เสวย​ราชย์​สาม​สิบ​เอ็ด​ปี ณ ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม. พระ​มารดา​ท่าน​นาม​ว่า​ยะดิ​ยา​บุตรี​อะดา​ยา​ชาวเมือง​บัศ​คัด.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ถูกต้อง​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​ได้​ประพฤติ​ตาม​ทาง​แห่ง​ดา​วิด​ผู้​ต้น​วงศ์​มิได้​หลง​ไป​ข้าง​ขวา​หรือ​ข้าง​ซ้าย</verse>
				<verse number="3">ใน​ปี​ที่​สิบ​แปด​แห่ง​รัชช​กาล​กษัตริย์​นั้น, โยซี​ยา​ก็​ใช้​ซา​ฟาน​บุตร​อา​ซา​ละ​ยา​บุตร​มะซู​ลาม​อาลักษณ์​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​สั่ง​เขา​ว่า,</verse>
				<verse number="4">จง​ไป​หา​ฮีลคี​ยา​ผู้​ปุโรหิต​ใหญ่, ให้​คิด​บัญชี​เงิน​ซึ่ง​เขา​ได้​เอา​ถวาย​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, คือ​ซึ่ง​ผู้​เฝ้า​ประตู​ทั้ง​หลาย​ได้​รับ​จาก​ชน​ทั้งปวง:</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ให้​เขา​มอบ​เงิน​นั้น​ไว้​ใน​มือ​เจ้าพนักงาน​ผู้ดู​แล​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา: สั่ง​ให้​เขา​เหล่านั้น​จ่าย​ให้​ผู้​ซ่อมแซม, ซึ่ง​ซ่อมแซม​ที่​ซุด​โซม​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น,</verse>
				<verse number="6">คือ​จ่าย​ให้​ช่างไม้, ช่าง​ก่อ, และ​ช่างปูน, เพื่อ​จะ​ซื้อ​ไม้​และ​หิน​สกัด, ที่​จะ​ได้​ซ่อมแซม​โบสถ์.</verse>
				<verse number="7">แต่​ไม่​ได้​คิด​บัญชี​เงิน​ซึ่ง​ได้​มอบ​ไว้​ใน​มือ​เขา, เพราะ​เขา​ทำ​การ​สัตย์​ซื่อ</verse>
				<verse number="8">ฮีลคี​ยา​ปุโรหิต​ผู้ใหญ่​จึง​ว่า​แก่​ซา​พาน​อาลักษณ์​ว่า, ข้า​ได้​พบ​หนังสือ​พระธรรม​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา. ฮีลคียา​ก็​ให้​หนังสือ​นั้น​แก่​ซา​ฟาน​และ​ท่าน​ก็​อ่าน.</verse>
				<verse number="9">ซา​ฟาน​อาลักษณ์​มา​เฝ้า​กษัตริย์​ทูล​ว่า, ทาส​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ได้​เท​เงิน​จาก​หีบ​ซึ่ง​ได้​พบ​ใน​โบสถ์​นั้น​แล้ว, ได้​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ที่​คน​ทำ​การ, คือ​เจ้าพนักงาน​ที่​ดูแล​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="10">ซา​ฟาน​อาลักษณ์​ได้​ทูล​กษัตริย์​ว่า, ฮีลคียา​ปุโรหิต​ได้​มอบ​หนังสือ​ม้วน​หนึ่ง​ได้แก่​ข้าพ​เจ้า. ซา​ฟาน​ก็ได้​อ่าน​หนังสือ​ถวาย​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​กษัตริย์​ได้ยิน​ถ้อยคำ​แห่ง​หนังสือ​พระธรรม​นั้น, ท่าน​ได้​ฉีก​ฉลอง​พระองค์​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​รับสั่ง​แก่​ฮีลคี​ยา​ปุโรหิต, อะฮี​คา​ม​บุตร​ซา​ฟาน​อาลักษณ์, และ​อะ​ซา​ยา​องค์​รักษ์​ของ​กษัตริย์​นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ไป​ทูลถาม​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​พล​ไพร่, และ​ชาว​ยูดา​ทั้งปวง​ถึง​ถ้อยคำ​ใน​หนังสือ​นี้​ซึ่ง​ได้​พบ​แล้ว: ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ใหญ่​ยิ่ง​นัก. เพราะ​ปู่ย่าตายาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​แห่ง​หนังสือ​นี้, และ​ไม่​ได้​ประพฤติ​ตาม​บรรดา​ถ้อย​ความ​ซึ่ง​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่าด้วย​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">ฮีลคี​ยา​ปุโรหิต, อะฮี​คา​ม, อัศ​โบ​ร, ซา​ฟาน, และ​อะ​ซา​ยา, ไป​หา​ฮินดา​หญิง​ผู้​พยากรณ์, ภรรยา​ของ​ซา​ลุ​ม, บุตร​ธิค​วา, บุตร​อัศ​รา, ชาว​ภูษามาลา; คราว​นั้น​หญิง​นี้​อาศัย​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​แขวง​ที่​สอง: เขา​ทั้ง​หลาย​ให้​หา​ลือ​กับ​หญิง​นั้น</verse>
				<verse number="15">หญิง​นั้น​จึง​ตอบ​เขา​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “จง​บอก​คน​ที่​ใช้​ท่าน​มา​หา​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​บันดาล​ให้การ​ร้าย​เกิด​ขึ้น​ใน​กรุง​นี้, และ​ชาวกรุง​ทั้งปวง, ตาม​ถ้อยคำ​ทั้งปวง​แห่ง​หนังสือ​นั้น​ซึ่ง​กษัตริย์​ยูดา​ได้​อ่าน​แล้ว:</verse>
				<verse number="17">เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ละทิ้ง​เรา, และ​ได้​เผา​เครื่อง​หอม​บูชา​แก่​พระ​อื่นๆ, เขา​จึง​ได้​ทำ​ให้​เคือง​ใจ​ของ​เรา​โดย​กิจการ​ทั้งปวง​แห่ง​มือ​ของ​เขา; เหตุ​ฉะนี้​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​จะ​ได้​ติด​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​กรุง​นี้, และ​จะ​มิได้​ดับ​ไป​เลย.</verse>
				<verse number="18">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​ทูล​กษัตริย์​ยูดา​ผู้​ได้​ให้​ท่าน​มา​ให้​ทูลถาม​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ทรง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ตาม​คำ​เหล่านั้น​ซึ่ง​ท่าน​ได้ยิน,</verse>
				<verse number="19">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า; เพราะ​เหตุ​ใจ​ของ​ท่าน​อ่อน. และ​ได้​ถ่อมตัว​ลง​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เมื่อ​ท่าน​ได้ยิน​ถึง​เหตุ​ซึ่ง​เรา​ได้​กล่าว​ไว้​ว่า​จะ​เกิด​แก่​กรุง​และ​ชาวกรุง​นี้​ว่า, กรุง​จะ​เป็น​ที่​ร้าง​เปล่า, และ​ชาวกรุง​นี้​จะ​เป็น​ที่​แช่ง​สาป, ท่าน​ได้​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ท่าน​และ​ได้​ร้องไห้​ฉะ​เพาะ​เรา; เรา​ได้​ฟัง​ท่าน​ด้วย.</verse>
				<verse number="20">เหตุ​ฉะนี้, เรา​จะ​ประสม​ท่าน​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน, และ​ท่าน​จะ​เข้า​ใน​หลุม​ฝังศพ​โดย​ความ​สุข​สำราญ; ตา​ของ​ท่าน​จะ​ไม่​เห็น​อันตราย​ทั้งหมด​นั้น​ซึ่ง​เรา​จะ​นำมา​ถึง​กรุง​นี้.” เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​นำ​ถ้อยคำ​เหล่านั้น​ไป​ทูล​กษัตริย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">กษัตริย์​ได้​รับสั่ง​ให้​ผู้เฒ่าผู้แก่​ทั้งปวง​แห่ง​ชาว​ยูดา, และ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​มา​ประชุม​กัน.</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​ได้​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, กับ​ชาว​ยูดา​และ​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, พวก​ปุโรหิต, พวก​ผู้​พยากรณ์, และ​ราษฎร​ทั้งปวง, ทั้ง​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย: แล้ว​ท่าน​ได้​อ่าน​ถ้อยคำ​ทั้งปวง​แห่ง​หนังสือสัญญา​ไมตรี​ซึ่ง​ได้​พบ​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​เขา​ฟัง</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​ได้​ทรง​ยืน​อยู่​ริม​เสา, และ​ได้​กระทำ​สัญญา​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, จะ​ประพฤติ​ตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา, จะ​รักษา​พระ​บัญญัติ​ข้อ​ปฏิญาณ​และ​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์​ด้วย​สุดใจ​สุด​จิตต์, จะ​ให้​สำเร็จ​ตาม​คำสัญญา​ไมตรี​ซึ่ง​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​นี้. ประชาชน​ทั้งปวง​ก็​รับรอง​คำสัญญา​ไมตรี​นั้น.</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​มี​รับสั่ง​แก่​ฮีลคี​ยา​ปุโรหิต​ผู้ใหญ่​กับ​พวก​ปุโรหิต​รอง, และ​ผู้​เฝ้า​ประตู​ให้​เอา​เครื่อง​ภาชนะ​ทั้งหมด​ซึ่ง​ทำ​ไว้​สำหรับ​พระ​บา​ละ, สำหรับ​รูป​เคารพ​สลัก​ด้วย​ไม้, และ​สำหรับ​ดวง​ดาว​ทั้ง​หลาย​ใน​ท้อง​ฟ้า​ออก​มา​จาก​โบสถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา: ให้​เผา​เครื่อง​เหล่านั้น​นอก​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ใน​ทุ่ง​คิด​โร​น, และ​เอา​เถ้า​ไป​ยัง​เมือง​เบ็ธเอล.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ก็​ถอด​ปุโรหิต​ทั้ง​หลาย​ผู้​ถวาย​บูชา​พระ​เทียม​เท็จ, ซึ่ง​กษัตริย์​ยูดา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตั้ง​ไว้​สำหรับ​เผา​เครื่อง​หอม​ใน​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​ตาม​หัวเมือง​ทั้ง​หลาย​ใน​ประเทศ​ยูดา, และ​ใน​ที่​แขวง​ที่​ล้อมรอบ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม; กับ​ผู้​ที่​เผา​เครื่อง​หอม​บูชา​แก่​พระ​บา​ละ, แก่​ดวงอาทิตย์, ดวงจันทร์, แก่​ดวง​ดาว​สิบ​สอง​รา​ษี, และ​แก่​ดวงดารา​ทั้งปวง​ใน​ท้อง​ฟ้า.</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ก็​เอา​รูป​เคารพ​สลัก​ด้วย​ไม้​ออก​จาก​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ไป​ข้างนอก​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​เผา​เสีย​ที่​ลำธาร​คิด​โร​น​นั้น, แล้ว​ทุบตี​จน​เป็น​ผง​ละเอียด, เอา​ไป​โปรย​ที่​ฝังศพ​แห่ง​พล​ไพร่​นั้น.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ก็​ทำลาย​เรือน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​พวก​น้อง​ส​วา​ท, ซึ่ง​อยู่​ริม​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ที่​มี​ผู้หญิง​ทอ​ผ้า​ม่าน​สำหรับ​รูป​เคารพ​สลัก​ด้วย​ไม้.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ก็​ไล่​พวก​ปุโรหิต​ทั้งสิ้น​ออก​จาก​เมือง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ประเทศ​ยูดา, และ​ทำลาย​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​นั้น​ที่​พวก​ปุโรหิต​ได้​เผา​เครื่อง​หอม, ตั้งแต่​เมือง​เฆบา​จนถึง​เมือง​บะเอ็ล​ซา​บา, และ​ทำลาย​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​แห่ง​ประตู​ทั้ง​หลาย, ซึ่ง​เป็น​ทาง​ที่​เข้า​ประตู​แห่ง​ยะ​โฮ​ซูอะ​ผู้​ครอบครอง​เมือง​ที่อยู่​ข้าง​ซ้าย​ของ​ประตูเมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="9">แต่​พวก​ปุโรหิต​สำหรับ​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​นั้น​ก็​ไม่​มา​ที่​แท่น​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, แต่​เขา​ได้​กิน​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ​ด้วย​กัน​กับ​พี่น้อง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ได้​ทำ​ให้​ตำบล​โธเฟธ, ซึ่ง​อยู่​ใน​หว่าง​เขา​แห่ง​ลูกหลาน​ฮี​โน​ม​มล​ทิล​ไป, เพื่อ​จะ​ไม่​ให้​ผู้ใด​เผา​ลูกชาย​หรือ​ลูก​หญิง​ของ​เขา​บูชา​แก่​พระ​โม​เล็ค​นั้น.</verse>
				<verse number="11">ท่าน​ก็​เอา​ม้า​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​กษัตริย์​ยูดา​ทั้งปวง​ได้​ถวาย​แก่​ดวงอาทิตย์​ไป​เสีย, ม้า​นั้น​เขา​เก็บ​ไว้​ที่​ทางเข้า​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใกล้​ห้อง​นะ​ธัลเมเล็ค​ขันที, ซึ่ง​อยู่​ข้างนอก​โบสถ์, และ​รถ​ทั้ง​หลาย​ที่​เขา​ถวาย​แก่​ดวงอาทิตย์​นั้น​ท่าน​ก็​เผา​เสีย​ด้วย​ไฟ.</verse>
				<verse number="12">แท่น​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​อยู่​บน​หลังคา​ห้อง​ชั้น​บน​ของ​อา​ฮา​ศ, ซึ่ง​กษัตริย์​ยูดา​ทั้ง​หลาย​ได้​สร้าง, และ​แท่น​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​มะ​นา​เซ​ได้​สร้าง​ไว้​ใน​บริเวณ​ทั้ง​สอง​แห่ง​โบสถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา, กษัตริย์​โย​ซี​ยา​ได้​ทำลาย​เสีย​จาก​ที่นั่น, และ​ผงคลี​ได้​ทิ้ง​เสีย​ใน​ลำธาร​คิด​โร​น.</verse>
				<verse number="13">ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​ข้างหน้า​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ซึ่ง​อยู่​ข้าง​ขวา​ภูเขา​แห่ง​ความ​มล​ทิล, ที่​ซะโล​โม​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ได้​สร้าง​สำหรับ​ไว้​อัศโธเร็ธ​พระ​อัน​น่าเกลียด​ของ​ชาว​ซี​โดน, สำหรับ​ไว้​คี​โม​ศพ​ระ​อัน​น่าเกลียด​ของ​ชาว​โม​อาบ, และ​สำหรับ​ไว้​มิ​ล​โคม​พระ​อัน​น่าเกลียด​ของ​ชาว​อำ​โม​น, กษัตริย์​นั้น​ก็​ทำ​ให้​เป็น​ที่​มล​ทิล​ไป.</verse>
				<verse number="14">รูป​เคารพ​เหล่านั้น​ท่าน​ก็​หัก​ทำลาย​เสีย, รูป​เคารพ​สลัก​ด้วย​ไม้​ท่าน​ก็​เผา​เสีย และ​ที่​สำหรับ​นมัสการ​พระ​เหล่านั้น​ท่าน​ก็​ถม​เสีย​ด้วย​กะ​ดูก​คน</verse>
				<verse number="15">แท่น​ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​เบ็ธเอล, และ​ที่​สำหรับ​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​นั้น​ซึ่ง​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​นะ​บาต, ผู้​ได้​กระทำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​หลงผิด, ได้​สร้าง​ไว้, คือ​ทั้ง​แท่น​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​นั้น, กษัตริย์​ก็ได้​ทำลาย​เสีย, ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​นั้น​ท่าน​ได้​เผา​และ​ทุบตี​ให้​แหลก​เป็น​ผง, รูป​เคารพ​สลัก​ด้วย​ไม้​นั้น​ท่าน​ก็​เผา​เสีย.</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​โย​ซี​ยา​เหลียว​ไป​เห็น​เหล่า​อุโมงค์​ฝังศพ​ทั้ง​หลาย, ซึ่ง​อยู่​บน​ภูเขา​นั้น, ท่าน​ก็​ทรง​ใช้​ให้​เอา​กะ​ดูก​คน​ออก​จาก​อุโมงค์​เผา​เสียบน​แท่น, เพื่อ​ทำ​ให้​แท่น​เป็น​มล​ทิล​ไป​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง​ผู้​พยากรณ์​แห่ง​พระเจ้า​ได้​ประกาศ​ไว้.</verse>
				<verse number="17">ท่าน​ก็​ถาม​ว่า, อนุ​ส​สาว​รีย์​ซึ่ง​เรา​ได้​เห็น​นั้น​คือ​อะไร? ชาวเมือง​นั้น​ก็​ทูล​ตอบ​ว่า. นั่น​คือ​อุโมงค์​ฝังศพ​ของ​คน​แห่ง​พระเจ้า, ซึ่ง​มา​จาก​ประเทศ​ยูดา, ได้​ประกาศ​ว่า​จะ​ทำ​การ​เหล่านี้​ที่​ท่าน​ได้​ทำ​แล้ว​ต่อ​แท่น​เมือง​เบ็ธเอล.</verse>
				<verse number="18">ท่าน​ตรัส​ว่า, จง​ให้​เขา​อยู่​ที่นี่; อย่า​ให้​ผู้ใด​เอา​กะ​ดูก​ของ​เขา​ออก​ไป​เลย. เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ละ​กะ​ดูก​นั้น​ไว้, ให้​อยู่​ด้วย​กัน​กับ​กะ​ดูก​ผู้​พยากรณ์​ที่​ได้​มา​จาก​กรุง​ซะ​มา​เรีย.</verse>
				<verse number="19">โบสถ์​สำหรับ​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​ทั้งหมด​ใน​หัวเมือง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ประเทศ​ซะ​มา​เรีย, ซึ่ง​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ทั้ง​หลาย​ได้​สร้าง​ไว้​ให้​เป็น​ที่​เคือง​พระทัย​พระ​ยะ​โฮ​วา, โยซี​ยา​ก็​ทำลาย​เสีย, และ​กระทำ​แก่​โบสถ์​เหล่านั้น​ทุก​ประการ​เหมือน​ท่าน​ได้​กระทำ​ใน​เมือง​เบ็ธเอล.</verse>
				<verse number="20">ท่าน​ก็​ประหาร​ชีวิต​ปุโรหิต​ทั้งปวง​แห่ง​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​บน​แท่น​นั้น, และ​ก็​เผา​กะ​ดูก​คน​บน​แท่น​นั้น, แล้ว​ท่าน​ก็​เสด็จ​กลับ​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​มี​รับสั่ง​แก่​คน​ทั้งปวง​ว่า, จง​ถือ​การ​เลี้ยง​ปัศ​คา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ตาม​ซึ่ง​เขียน​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือสัญญา​ไมตรี.</verse>
				<verse number="22">แท้จริง​ไม่​ได้​ถือ​การ​เลี้ยง​ปัศ​คา​อย่าง​นั้น​ตั้งแต่​สมัย​แห่ง​ผู้​วินิจฉัย​ที่​ครอบครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล, หรือ​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล, หรือ​ใน​สมัย​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ประเทศ​ยูดา;</verse>
				<verse number="23">แต่​ใน​ปี​ที่​สิบ​แปด​แห่ง​รัชช​กาล​กษัตริย์​โย​ซี​ยา, เขา​จึง​ถือ​การ​เลี้ยง​ปัศ​คา​นี้​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม</verse>
				<verse number="24">อีก​ประการ​หนึ่ง​แม่มด​คนทรง​ผี, รูป​เธเรฟิม, และ​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย, และ​สิ่ง​ซึ่ง​น่าเกลียด​ชัง​ที่​ได้​พบ​ใน​ประเทศ​ยูดา​และ​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, โยซี​ยา​ก็ได้​ทำลาย​เสีย, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​กระทำ​ให้​สำเร็จ​ตาม​ถ้อยคำ​แห่ง​พระธรรม​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ซึ่ง​ฮีลคี​ยา​ปุโรหิต​ได้​พบ​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="25">ก่อน​นั้น​ไม่​มี​กษัตริย์​เหมือน​อย่าง​ท่าน, ที่​ได้​กลับ​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​สุดใจ​สุด​จิตต์, และ​ด้วย​สุดกำลัง, ตาม​ข้อ​ต่างๆ ซึ่ง​อยู่​ใน​พระธรรม​ของ​โม​เซ; หรือ​ภายหลัง​ท่าน​ก็​มิได้​มี​กษัตริย์​เหมือน​อย่าง​ท่าน​เลย</verse>
				<verse number="26">ถึงกระนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ยัง​หา​ได้​หันกลับ​จาก​ความ​พิ​โร​ธ​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​พระองค์​ซึ่ง​ติด​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​ชาว​ยูดา, เพราะ​การ​ทั้งปวง​ซึ่ง​มะ​นา​เซ​ได้​ทำ​ให้​พระองค์​เคือง​พระทัย​นั้น​ไม่.</verse>
				<verse number="27">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “เรา​จะ​ยก​ประเทศ​ยูดา​ออก​ให้​พ้น​จาก​คลอง​เนตร​ของ​เรา​เหมือน​อย่าง​ผู้​ได้​ยก​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​แล้ว, กรุง​เย​รู​ซา​เลม​นี้​ซึ่ง​เรา​ได้​เลือก​ไว้, และ​โบสถ์​นี้​ซึ่ง​เรา​ได้​ว่า, นาม​ของ​เรา​จะ​อยู่​ที่นั่น เรา​จะ​ละทิ้ง​เสีย.”</verse>
				<verse number="28">ประวัติ​นอกนั้น​ของ​โย​ซี​ยา, และ​กิจ​การต่างๆ ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ​ก็ได้​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยูดา​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="29">ใน​รัชช​กาล​ของ​โย​ซี​ยา​ฟา​โร​นะ​โค​กษัตริย์​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ยก​ทัพ​ไป​รบ​กับ​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ที่​แม่น้ำ​ฟา​รา​ธ: กษัตริย์​โย​ซี​ยา​ก็​ยก​ทัพ​ออก​ไป​รบ​กับ​ฟา​โร​นะ​โค; เมื่อ​ฟา​โร​นะ​โค​ได้​เห็น​โย​ซี​ยา​แล้ว, ก็ได้​ฆ่า​ท่าน​เสีย​ที่​หุบเขา​มะฆีโด.</verse>
				<verse number="30">ข้าราชการ​ของ​ท่าน​ก็​นำ​พระ​ศพ​ใส่​รถ​รบ​มา​จาก​หุบเขา​มะฆีโดยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ฝัง​ไว้​ใน​อุโมงค์​ของ​ท่าน​เอง. ราษฎร​ทั้งปวง​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​ก็​ยก​ยะ​โฮ​อา​ฮัศ​โอรส​ของ​โย​ซี​ยา เฉลิม​ไว้​เป็น​กษัตริย์​แทน​ราช​บิดา</verse>
				<verse number="31">ยะโฮ​อา​ฮัศ​มี​พระชนม์​ได้​ยี่​สิบ​สาม​พรรษา​เมื่อ​ขึ้น​เสวย​ราชย์; ท่าน​ได้​เสวย​ราชย์​อยู่​สาม​เดือน ณ กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม. พระ​มารดา​ท่าน​นาม​ว่า​ฮะ​มุ​ตัล, บุตรี​ของ​ยิ​ระ​มะ​ยา​ชาว​ลิบ​นา.</verse>
				<verse number="32">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​กิจการ​ทั้งปวง​ซึ่ง​อัยย​กา​ของ​ท่าน​ได้​กระทำ.</verse>
				<verse number="33">ฟา​โร​นะ​โค​ก็​จับ​ท่าน​ขัง​ไว้ ณ เมือง​ริบ​ลา​ใน​แผ่น​ดิน​ฮา​มัศ, เพื่อ​มิ​ให้​ท่าน​เสวย​ราชย์​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม; แล้ว​ท่าน​เร่ง​ส่วย​อากร​จาก​ประเทศ​ยูดา​คือ​เงิน​ร้อย​ตะลันต์, และ​ทองคำ​ตะลันต์​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="34">ฟา​โร​นะ​โค​ก็​ยก​เอ็ล​ยา​คิม​โอรส​โย​ซี​ยา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน​ราช​บิดา, และ​ได้​เปลี่ยน​นาม​เรียก​ว่า​ยะ​โฮ​ยา​คิม, แล้ว​นำ​ยะ​โฮ​อา​ฮัศ​ไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต: ท่าน​ก็​สิ้นพระชนม์​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="35">ยะ​โฮ​ยา​คิม​ก็​ถวาย​เงิน​และ​ทอง​แก่​กษัตริย์​ฟา​โร; ทั้ง​ได้​เก็บ​ส่วย​อากร​จาก​ราษฎร​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น, เพื่อ​จะ​ได้​เงิน​ตาม​คำสั่ง​ของ​ฟา​โร: คือ​ท่าน​ได้​เร่ง​เงิน​และ​ทอง​จาก​ฝูง​คน​แห่ง​แผ่น​ดิน​นั้น​ทุกคน​ตาม​กำหนด, เพื่อ​จะ​ถวาย​แก่​ฟา​โร​นะ​โค</verse>
				<verse number="36">ยะ​โฮ​ยา​คิม​มี​พระชนม์​ได้​ยี่​สิบ​ห้า​พรรษา​เมื่อ​ขึ้น​เสวย​ราชย์; และ​ได้​เสวย​ราชย์​สิบ​เอ็ด​ปี​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม. พระ​มารดา​ของ​ท่าน​นาม​ว่า​ซะ​บุ​ดา, บุตร​ของ​ฟะดา​ยา​ชาว​รู​มา,</verse>
				<verse number="37">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​กิจการ​ซึ่ง​อัยย​กา​ของ​ท่าน​ได้​กระทำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ใน​รัชช​กาล​ของ​กษัตริย์​ยะ​โฮ​ยา​คิม, นะ​บู​คัด​เนซัร​กษัตริย์​บาบู​โลน​ได้​ยก​ทัพ​มา, ยะโฮ​ยา​คิม​ยอม​อ่อนน้อม​อยู่​ใต้​บังคับ​ท่าน​สาม​ปี: แล้ว​ก็​กลับ​คิด​กบฏ.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ใช้​พวก​เคเซ็ธ, พวก​ซุเรีย, พวก​โม​อาบ, และ​พวก​อำ​โม​น​มาร​บยะ​โฮ​ยา​คิม​กษัตริย์​ยูดา, เพื่อ​จะ​ทำลาย​เสีย​ตาม​คำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​แล้ว​โดย​ผู้​พยากรณ์​ทาส​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">แท้จริง​การณ์​นี้​ก็​ตก​อยู่​แก่​ประเทศ​ยูดา​ตาม​คำสั่ง​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพื่อ​จะ​ไล่​เขา​ให้​พ้น​จาก​คลอง​พระเนตร​ของ​พระองค์, เพราะ​บรรดา​ความผิด​ของ​มะ​นา​เซ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ;</verse>
				<verse number="4">เพราะ​โลหิต​ของ​คน​ไม่​มี​ผิด​ซึ่ง​ท่าน​ทำ​ให้​ตก​นั้น​ด้วย: เพราะว่า​ท่าน​ได้​ท่า​ให้​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​เต็มไปด้วย​โลหิต​ของ​คน​ไม่​มี​ผิด; ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ทรง​ยอม​ยกโทษ​เลย</verse>
				<verse number="5">ประวัติ​นอกนั้น​ของ​ยะ​โฮ​ยา​คิม, และ​กิจ​การต่างๆ ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ, ก็ได้​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยูดา​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="6">ยะ​โฮ​ยา​คิม​ก็​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน: และ​ยะ​โฮ​ยา​คิน​โอรส​ก็​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน.</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต​ไม่​ได้​ยก​ทัพ​ออก​มา​จาก​ประเทศ​ของ​ตน​อีก: เพราะว่า​กษัตริย์​บาบู​โลน​ได้​ตี​เอา​บรรดา​ประเทศ​ซึ่ง​ขึ้น​แก่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ตั้งแต่​ลำธาร​เขตต์​แดน​อาย​ฆุบ​โต​จนถึง​แม่น้ำ​ฟา​รา​ธ​แล้ว</verse>
				<verse number="8">ยะ​โฮ​ยา​คิน​มี​พระชนม์​ได้​สิบ​แปด​พรรษา​เมื่อ​ขึ้น​เสวย​ราชย์, ท่าน​ได้​เสวย​ราชย์​สาม​เดือน​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม. พระ​มารดา​ท่าน​นาม​ว่า​นะ​ฮูศธา, บุตรี​ของ​เอ็ล​นา​ธาน​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ประพฤติ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​กิจ​การต่างๆ ซึ่ง​ราช​บิดา​ของ​ท่าน​ได้​กระทำ</verse>
				<verse number="10">คราว​นั้น​ข้าราชการ​ของ​นะ​บู​คัด​เนซัร​กษัตริย์​บาบู​โลน​ได้​ยก​ทัพ​มา​ตี​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​ตั้ง​ค่าย​ล้อม​กรุง​นั้น.</verse>
				<verse number="11">นะ​บู​คัด​เนซัร​กษัตริย์​บาบู​โลน​ก็​เสด็จ​มา, เมื่อ​ข้าราชการ​ของ​ท่าน​กำลัง​ตั้ง​ค่าย​ล้อม​กรุง​อยู่.</verse>
				<verse number="12">ยะ​โฮ​ยา​คิ​น​กษัตริย์​ยูดา​ก็​ออก​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​บาบู​โลน, กับ​ทั้ง​พระราช​มารดา​ข้าราชการ​เจ้านาย​และ​ขันที, กษัตริย์​บาบู​โลน​ก็​จับ​ท่าน​ไป​ใน​ปี​ที่​แปด​แห่ง​ราชการ​กษัตริย์​บาบู​โลน​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ก็​กวาด​เอา​ของ​ใน​ท้องพระคลัง​กับ​ทั้ง​เครื่อง​ภาชนะ​ทอง​คำ​ทั้งหมด​ซึ่ง​ซะโล​โม​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ได้​กระทำ​ไว้​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ท่าน​ก็​ตัด​เอา​ไป​หมด​เป็น​ท่อนๆ ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ก็​กวาด​เอา​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ทั้งสิ้น​คือ​เจ้านาย​ทั้งปวง​และ​ชายฉกรรจ์, รวม​ทั้ง​นายช่าง​ต่างๆ และ​ช่างเหล็ก​ทั้งปวง​ไป​เป็น​ชะ​เลย​หมื่น​คน ไม่​มี​ใคร​เหลือ​เลย​ใน​แผ่น​ดิน​เว้น​เสีย​แต่​พล​ไพร่​อย่าง​เลว.</verse>
				<verse number="15">ท่าน​ก็​เอา​ยะ​โฮ​ยา​คิน​ไป​ยัง​กรุง​บาบู​โลน​พร้อมทั้ง​พระ​มารดา​และ​นางห้าม​ทั้ง​หลาย​ของ​กษัตริย์​นั้น, กับ​พวก​ขันที​กับ​ชายฉกรรจ์​ทั้งปวง​แห่ง​ประเทศ​นั้น, ท่าน​ก็​กวาด​เอา​คน​เหล่านั้น​ไป​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​เป็น​ชะ​เลย​ใน​กรุง​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="16">ชายฉกรรจ์​ทั้งปวง​มี​เจ็ด​พัน​คน, นายช่าง​ต่างๆ และ​ช่างเหล็ก​พัน​คน, คน​ทั้งปวง​เหล่านั้น​ซึ่ง​กล้าหาญ​สำหรับ​รบ​ศึก​ได้, กษัตริย์​บาบู​โลน​ได้​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​บาบู​โลน​ได้​ตั้ง​มา​ธัน​ยา​อนุชา​แห่ง​ราช​บิดา​ของ​ยะ​โฮ​ยา​คิน​ไว้​เป็น​กษัตริย์​แทน​และ​เปลี่ยน​นาม​ให้​ว่า​ซิ​ดคี​ยา.</verse>
				<verse number="18">ซิ​ดคี​ยา​มี​พระชนม์​ได้​ยี่​สิบ​เอ็ด​พรรษา​เมื่อ​ขึ้น​เสวย​ราชย์, ท่าน​ได้​เสวย​ราชย์​สิบ​เอ็ด​ปี​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม. พระ​มารดา​ท่าน​นาม​ว่า​ฮะ​มุ​ตัล​บุตรี​ของ​ยิ​ระ​มะ​ยา​ชาว​ลิบ​นา.</verse>
				<verse number="19">ท่าน​ประพฤติ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​กิจ​การต่างๆ ซึ่ง​ยะโฮ​ยา​คิม​ได้​ประพฤติ​นั้น.</verse>
				<verse number="20">เหตุ​ที่​เกิด​ขึ้น​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​และ​ใน​ประเทศ​ยู​ดาก​ระ​ทำ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระ​พิ​โร​ธ​จนถึง​พระองค์​ได้​ละทิ้ง​เขา​เสีย​จาก​คลอง​พระเนตร​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ต่อมา​ซิ​ดคี​ยา​ได้​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​บาบู​โลน, ใน​ปี​ที่​เก้า​เดือน​ขึ้น​สิบ​ห้า​ค่ำ​แห่ง​รัชช​กาล​ซิ​ดคี​ยา, นะ​บู​คัด​เนซัร​กษัตริย์​บาบู​โลน​ได้​ยก​ทัพ​มา​จะ​ตี​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ได้​ตั้ง​ค่าย; และ​สร้าง​ป้อม​ขึ้น​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="2">และ​ตั้ง​ล้อม​อยู่​จน​ปี​ที่​สิบ​เอ็ด​แห่ง​รัชช​กาล​ซิ​ดคี​ยา.</verse>
				<verse number="3">ใน​เดือน​สี่​ขึ้น​เก้า​ค่ำ​เกิด​กันดาร​อาหาร​ใน​เมือง​จน​ไม่​มี​อาหาร​สำหรับ​ราษฎร​กิน</verse>
				<verse number="4">กรุง​นั้น​ก็​แต่ง​ทหาร​หนี​ไป​ใน​กลางคืน​โดย​ทางลัด​แห่ง​ประตู​ท่ามกลาง​กำแพง​ซึ่ง​อยู่​ริม​สวน​หลวง, ด้วยว่า​พวก​เคเซ็ธ​ได้​ตั้ง​ล้อม​กรุง​อยู่: กษัตริย์​จึง​ได้​หนี​ไป​ตาม​ทาง​นั้น​ถึง​ท้อง​ทุ่ง.</verse>
				<verse number="5">กองทัพ​พวก​เคเซ็ธ​ก็​ไล่​ติดตาม​กษัตริย์​ไป​จับ​ท่าน​ได้​ที่​ทุ่ง​แห่ง​เมือง​ยะ​ริ​โฮ: พวก​ทหาร​ของ​ท่าน​ก็​แตก​กระจัดกระจาย​ไป.</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เขา​ก็​จับตัว​กษัตริย์​นั้น​พา​มา​เฝ้า​กษัตริย์​บา​บิ​โลน ณ เมือง​ริบ​ลา; และ​พิพากษา​โทษ​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="7">เขา​ก็​ประหาร​โอรส​ทั้ง​หลาย​ของ​ซิ​ดคี​ยา​ต่อหน้า​ท่าน, แล้ว​ก็​ควัก​ตา​ท่าน​ให้​บอด​ไป, และ​จำ​ท่าน​ไว้​ด้วย​ตรวน, และ​ส่ง​ไป​ยัง​กรุง​บาบู​โลน</verse>
				<verse number="8">ใน​เดือน​ห้า​ขึ้น​เจ็ด​ค่ำ​ปี​ที่​สิบ​เก้า​แห่ง​รัชช​กาล​นะ​บู​คัด​เนซัร​กษัตริย์​บาบู​โลน, นะ​บู​ซา​ระ​ดาน​แม่ทัพ​ใหญ่​ของ​กษัตริย์​บาบู​โลน​ยก​ทัพ​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม:</verse>
				<verse number="9">เขา​ได้​เผา​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระราช​วัง, และ​ตึก​ใหญ่​ทั้งหมด​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ตึก​ของ​ผู้ใหญ่​ทุก​หลัง​ก็ได้​ถูก​เผา​ด้วย​เพลิง.</verse>
				<verse number="10">กองทัพ​ทั้งสิ้น​ของ​ชาว​เคเซ็ธ​ซึ่ง​อยู่​ใต้​บังคับ​แม่ทัพ​นั้น​ได้​พัง​ทำลาย​กำแพง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ทั้ง​รอบ.</verse>
				<verse number="11">ประชาชน​ทั้งปวง​ซึ่ง​เหลือ​อยู่​ใน​กรุง​นั้น, และ​ผู้​ที่​หนี​ไป​ส​วา​มิ​ภักดิ์​ต่อ​กษัตริย์​บาบู​โลน​และ​คน​ทั้งปวง​ซึ่ง​เหลือ​อยู่​นอก​กรุง, นะ​บู​ซา​ระ​ดาน​แม่ทัพ​ได้​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย.</verse>
				<verse number="12">แต่​ท่าน​ได้​ให้​คน​ยากจน​เหลือ​อยู่​เพื่อ​จะ​ทำ​สวน​องุ่น​และ​ทำไร่.</verse>
				<verse number="13">เสา​ทองเหลือง​และ​เชิง​ขัน​กับ​ทะเล​หล่อ​ซึ่ง​อยู่​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, พวก​เคเซ็ธ​ได้​ทำลาย​เป็น​ซีกๆ เอา​ทองเหลือง​ไป​กรุง​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="14">หม้อ, ทับ​พี, คีม, ช้อน, และ​ภาชนะ​ทองเหลือง​ทั้งปวง, ซึ่ง​เขา​ใช้​ใน​การ​ปรนนิบัติ​พระเจ้า​นั้น​เขา​ก็​เอา​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="15">ถาด​สำหรับ​ใส่ไฟ, ชาม, และ​สิ่ง​เหล่านั้น​ซึ่ง​เป็น​ทองคำ​และ​เงิน, แม่ทัพ​ใหญ่​ก็​เอา​ไป.</verse>
				<verse number="16">เสา​ทั้ง​สอง, ทะเล​หล่อ​และ​เชิง​ขัน​ซึ่ง​ซะโล​โม​ได้​กระทำ​ไว้​สำหรับ​โบสถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา; เครื่องทอง​เหลือง​ทั้งสิ้น​เหล่านั้น​มี​น้ำหนัก​เหลือ​ที่​จะ​ชั่ง​ได้.</verse>
				<verse number="17">เสา​ต้น​หนึ่ง​สูง​สิบ​แปด​ศอก, บัว​บน​เสา​นั้น​ก็​เป็น​ทองเหลือง: บัว​นั้น​สูง​สาม​ศอก; ลวดลาย​ต่างๆ, และ​รูป​ทับทิม​ที่​ล้อมรอบ​บัว​นั้น​ก็​เป็น​ทองเหลือง​ทั้งนั้น: และ​เสา​ที่​สอง​ก็​เป็น​ดังนั้น​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="18">แม่ทัพ​ก็​นำ​ซะ​รา​ยา​ปุโรหิต​ผู้ใหญ่, ซะฟัน​ยา​ปุโรหิต​ที่​สอง, และ​ก็​รักษา​ประตู​สาม​คน:</verse>
				<verse number="19">กับ​นายทหาร​ผู้​เฝ้า​คน​หนึ่ง, มหาดเล็ก​คน​สนิท​ของ​กษัตริย์​อีก​ห้า​คน, กับ​เสมียน​ใหญ่​ของ​แม่ทัพ​กะเกณฑ์​คน, และ​ราษฎร​หก​สิบ​คน​ที่​จับ​ได้​ใน​กรุง​นั้น:</verse>
				<verse number="20">นะ​บู​ซา​ระ​ดาน​ก็​พา​คน​เหล่านั้น​มา​เฝ้า​กษัตริย์​บาบู​โลน ณ เมือง​ริบ​ลา:</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​บาบู​โลน​ก็​ประหาร​ชีวิต​เขา​เสีย​ที่​เมือง​ริบ​ลา​ใน​ประเทศ​ฮา​มัศ. ชาว​ยูดา​ก็​ถูก​กวาด​เอา​เป็น​ชะ​เลย​จาก​แผ่น​ดิน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​เหลือ​อยู่​ใน​ประเทศ​ยูดา, ซึ่ง​นะ​บู​คัด​เนซัร​กษัตริย์​บาบู​โลน​ละทิ้ง​ไว้​นั้น, คน​เหล่านั้น​ท่าน​ได้​ตั้ง​ฆะดัล​ยา​บุตร​อะฮี​คา​ม​บุตร​ซา​ฟาน​เป็น​ผู้​ครอบครอง​คน​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​นายทหาร​และ​พลทหาร​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ได้ยิน​ว่า​กษัตริย์​บาบู​โลน​ได้​ตั้ง​ฆะดัล​ยา​ไว้​เป็น​เจ้าเมือง, ก็​มา​หา​ฆะดัล​ยา​ที่​เมือง​มิ​ศฟา, คือ​ยิศ​มา​เอ็ล​บุตร​นะ​ธัล​ยา, โฮ​ฮา​นาน​บุตร​คา​รี​ยา, ซะรา​ยา​บุตร​ธัลฮูเม็ธ​ชาว​นะ​โต​ฟา, และ​ยา​ซัน​ยา​บุตร​ชาว​มา​อะ​คา​ธี​กับ​ทหาร​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="24">ฆะดัล​ยา​ก็​สาบาน​แก่​เขา​เหล่านั้น​และ​ทหาร​ของ​เขา​ว่า, อย่า​กลัว​ข้าราชการ​ชาว​เคเซ็ธ​เลย: จง​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​เถิด, และ​ปรนนิบัติ​กษัตริย์​บาบู​โลน; แล้ว​ท่าน​จะ​เป็นสุข.</verse>
				<verse number="25">แต่​ใน​เดือน​เจ็ด, ยิศ​มา​เอล​บุตร​นะ​ธัล​ยา, บุตร​อะลี​ซา​มา, เชื้อ​กษัตริย์​กับ​ทหาร​สิบ​คน​ด้วย​กัน, ได้​ประหาร​ฆะดัล​ยา​เสีย, พวก​ยูดา​และ​พวก​เคเซ็ธ​ซึ่ง​อยู่​กับ​ท่าน​ที่​เมือง​มิ​ศฟา.</verse>
				<verse number="26">คน​ทั้งปวง​ทั้ง​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย, และ​นายทหาร​ทั้ง​หลาย, ก็​ยก​ไป​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต. เพราะ​เขา​กลัว​พวก​เคเซ็ธ</verse>
				<verse number="27">วันที่​ยี่​สิบ​เจ็ด​เดือน​สิบ​สอง​ใน​ปี​ที่​สาม​สิบ​เอ็ด, เมื่อ​ยะ​โฮ​ยา​คิ​น​กษัตริย์​ยูดา​เป็น​ชะ​เลย, เอวิลมะโร​ดัด​กษัตริย์​บาบูโล​ผู้​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​ใน​ปี​นั้น ท่าน​ก็​ถอด​ยะ​โฮ​ยา​คิ​น​กษัตริย์​ยูดา​ออก​จาก​เรือนจำ;</verse>
				<verse number="28">ทรง​ป​รา​สัย​คำ​อ่อนหวาน​แก่​ท่าน, และ​ยก​ท่าน​ไว้​ให้​นั่ง​สูง​กว่า​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​ได้​เป็น​ชะ​เลย​ด้วย​กัน​กับ​ท่าน​ใน​กรุง​บาบู​โลน;</verse>
				<verse number="29">แล้ว​ผลัด​เสื้อ​สำหรับ​เรือนจำ​ออก: และ​ให้​รับประทาน​อาหาร​ต่อ​พระ​พัก​ต​ร​กษัตริย์​บาบู​โลน​เสมอ​ตลอดชีวิต​ของ​ท่าน,</verse>
				<verse number="30">กษัตริย์​ก็​ประทาน​อาหาร​ให้​ท่าน​เสมอ​ทุกๆ วัน​จน​ตลอดชีวิต​ของ​ท่าน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="13">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">อา​ดาม, เซ​ธ, อะ​โน​ศ,</verse>
				<verse number="2">เค​นาน, มา​ฮะ​ลา​เลล, ยา​เร็ด,</verse>
				<verse number="3">ฮะ​โน​ค, มะธุเซ​ลา, เลเม็ค,</verse>
				<verse number="4">โน​ฮา, เซ็ม, ฮาม, ยา​เฟ็ธ</verse>
				<verse number="5">บุตรชาย​ยา​เฟ็ธ​ชื่อ; โค​เมอร์, มา​โฆฆ, มา​ดัย, ยา​วาน, ธูบาล, เมะ​เช็ค, และ​ธี​รา​ศ,</verse>
				<verse number="6">บุตรชาย​โค​เมอร์​ชื่อ; อัศคนัศ, ริ​ปฟัศ​และ​โธฆา​ระ​มา,</verse>
				<verse number="7">บุตรชาย​ยา​วาน​ชื่อ; อะลีซา, ธาระ​ซิ​ศ, คิธธิม, และ​โด​นา​นิม.</verse>
				<verse number="8">บุตรชาย​ฮาม​ชื่อ; คู​ศ, มิ​ศ​รา​ยิม, พู​ต, และ​คะ​นา​อัน.</verse>
				<verse number="9">บุตรชาย​คู​ศ​ชื่อ; ซะบา, ฮะ​วี​ลา, ซับ​ธา, รา​มา, และ​ซับ​ธะ​กา. บุตรชาย​ราม, ซะบาและ​ดะ​ดาน.</verse>
				<verse number="10">คู​ศ​มี​บุตร​ชื่อ; นิม​โร​ด: เป็น​คน​แรก​ที่​มี​กำลัง​มาก​ใน​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​มิ​ศ​รา​ยิม​มี​บุตรชาย​ชื่อ; ลุ​ดิม, อะนา​มี​ม, ละ​ฮา​บีม, นัฟธุฮีม,</verse>
				<verse number="12">พัธรุม​ซี, คัศ​ลุ​ฮีม, และ​คัฟโธ​ริม, คัศ​ลุ​ฮีม​นั้น​เป็นต้น​วงศ์​ของ​ชาติ​ฟะลิศ​ตีม.</verse>
				<verse number="13">คะ​นา​อัน​มี​บุตร​หัวปี​ชื่อ; ซี​โดน​และ​เฮ็ธ,</verse>
				<verse number="14">และ​พงศ์​ยะบูศ, พงศ์​อะ​โมรี, พงศ์​ฆี​ระ​ฆา​ซี,</verse>
				<verse number="15">พงศ์​ฮีวี, พงศ์​อะ​ระ​ดี, และ​พงศ์​ซี​นี,</verse>
				<verse number="16">พงศ์​อะ​ระ​วา​ดี, พงศ์​ซะ​มา​ธี, และ​พวก​ฮะ​มา​ธ.</verse>
				<verse number="17">บุตรชาย​เซ็ม​ชื่อ; เอลาม, อะซูละ, อา​ระ​ฟัคซัต, ลูด, อะราม, อู​ศ, ฮูล, ฆะเธอร์, และ​มะเซ็ค</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​อา​ระ​ฟัคซัต​มี​บุตร​ชื่อ; ซะลา, ซะลา​มี​บุตร​ชื่อ​เอ​เบอร์.</verse>
				<verse number="19">เอ​เบอร์​มี​บุตรชาย​สอง​คน, คน​พี่​ชื่อ​เพเล็ฆ; ใน​คราว​อายุ​ของ​เพเล็ฆ​นั้น​แผ่น​ดิน​โลก​แบ่งแยก​กัน: ฝ่าย​น้อง​ชาย​ชื่อ​ยัค​ตา​น.</verse>
				<verse number="20">ยัค​ตา​น​มี​บุตร​อา​ละ​โม​ดาค, ซา​เลฟ, ฮะ​ซะ​ระ​มา​เว็ธ, และ​ยา​ระ,</verse>
				<verse number="21">ฮะ​โค​ราม, อู​ซา​ล, และ​ดิค​ลา,</verse>
				<verse number="22">เอบาล, อะมี​มา​เอ็ล, และ​ซะบา,</verse>
				<verse number="23">อู​ฟีร, ฮะ​วี​ลา, และ​โย​อาบ. คน​เหล่านี้​เป็น​บุตรชาย​ของ​ยัค​ตา​น​ทั้งนั้น.</verse>
				<verse number="24">เซ็ม, อา​ระ​ฟัค​ซัด, ซะลา,</verse>
				<verse number="25">เอเปอร์, เพะ​เล็ฆ, และ​ริ​ว,</verse>
				<verse number="26">ซะ​รู​ฆ, นา​โฮ​ร, และ​ธารา,</verse>
				<verse number="27">อับ​ราม; คือ​อับ​รา​ฮาม</verse>
				<verse number="28">บุตรชาย​อับ​รา​ฮาม​ชื่อ; ยิศ​ฮา​ค, และ​ยิศ​มา​เอ็ล.</verse>
				<verse number="29">ลำดับ​นี้​เป็น​เชื้อ​วงศ์​ของ​พวก​นั้น: บุตร​หัวปี​ของ​ยิศ​มา​เอ็ล, ชื่อ​นะ​บาโยธ; และ​รอง​ลง​มา​นั้น​คือ เคดาร, อัด​บะเอ็ล, และ​มิ​บ​ซา​ม,</verse>
				<verse number="30">มิ​ศ​มา, ดู​มา, มา​ซา, ฮะ​ดัด, และ​เธ​มา,</verse>
				<verse number="31">ยะตู​ระ, นา​ฟิศ, และ​เค​ดะ​มา. คน​เหลา​นี้​เป็น​บุตรชาย​ของ​ยิศ​มา​เอล</verse>
				<verse number="32">คะ​ตู​รา, เมียน้อย​ของ​อับ​รา​ฮาม: มี​บุตรชาย​ชื่อ ซิ​ม​ราน, ยัคซาน, มะดาน, มิด​ยาน, อิศบาก, และ​ซูอะ. บุตรชาย​ของ​ยัค​ซาน​ชื่อ; ซะบา, และ​ดะ​ดาน,</verse>
				<verse number="33">บุตรชาย​ของ​มิด​ยาน​ชื่อ; เอฟา, เอเฟอร์, ฮะ​โน​ด, อะปิดา, และ​เอ็ลดา​อา. คน​เหลา​นี้​เป็น​เผ่าพันธุ์​ของ​นาง​คะ​ตู​ระ​ทั้งนั้น.</verse>
				<verse number="34">อับ​รา​ฮา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยิศ​ฮา​ค ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​เอ​ซาว​และ​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="35">บุตรชาย​ของ​เอ​ซาว; ชื่อ​อะลีฟาศ, รู​เอ็ล, ยูศ, ยา​ลาม, และ​โค​รา.</verse>
				<verse number="36">บุตรชาย​ของ​อะลีฟาศ; ชื่อ เธมาน, โอ​มาร, ซะฟี, ฆาธาม, ตะนัศ, ธิมนา, และ​อะมะเล็ค.</verse>
				<verse number="37">บุตรชาย​ของ​รู​เอ็ล; ชื่อ​นะ​ฮัธ, ซะรัค, ซัมมา, และ​มิ​ซา.</verse>
				<verse number="38">บุตรชาย​เซ​อี​ร​ชื่อ; โล​ตา​น, โซ​บาล, ซิบ​โอน, อะนา, ดี​โซน, เอเซอร์, และ​ดี​ซัน.</verse>
				<verse number="39">บุตรชาย​ของ​โล​ตา​น​นั้น​ชื่อ; โฮ​รี, และ​โฮ​มา​ม: น้องสาว​ของ​โล​ตา​น​นั้น​ชื่อ​ธิม​นา.</verse>
				<verse number="40">บุตรชาย​โซ​บาล; ชื่อ​อะ​ละ​ยาน, มานะ​ฮัธ, เอบาล, ซะฟี, และ​โอ​นาม, บุตรชาย​ของ​ซิบ​โอน​ชื่อ; อา​ยา, และ​อะ​นา.</verse>
				<verse number="41">บุตรชาย​อะ​นา​ชื่อ: ดี​โซน ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อัม​ราน, เอ็ศบาน, ยิธราน, และ​คะ​ราน.</verse>
				<verse number="42">บุตรชาย​เซอร์; ชื่อ บิล​ฮา​น, ซา​วาน, และ​ยา​คาน. บุตรชาย​ดี​โซน; ชื่อ อู​ค, และ​อะ​ราน</verse>
				<verse number="43">ลำดับ​นี้​เป็น​กษัตริย์​ที่​ได้​ครอบครอง​แผ่น​ดิน​อะ​โดม, เมื่อ​ยัง​ไม่​มี​กษัตริย์​ปกครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล; คือ​เบ็ธ​ลา​บุตรชาย​บา​โอ​ระ: เมืองหลวง​ของ​ท่าน​ชื่อ​ดี​น​ฮา​บา.</verse>
				<verse number="44">ครั้น​เบธ​ลา​สิ้นพระชนม์​แล้ว, โยบาป​บุตรชาย​เซ​รัศ​ชาวเมือง​บัศ​รา​ได้​ขึ้น​ครอง​เมือง​ต่อมา.</verse>
				<verse number="45">ครั้น​โย​บาป​สิ้นพระชนม์​แล้ว, ฮู​ซา​ม​ชาวเมือง​เธ​มาน​ได้​ขึ้น​ครอบครอง​ต่อมา.</verse>
				<verse number="46">ครั้น​ฮู​ซา​ม​สิ้นพระชนม์​แล้ว, ฮะ​ดัด​บุตรชาย​บะ​ดัด, ที่​ได้​ชะ​นะ​ต่อ​พวก​มิด​ยาน​ที่​สนามรบ​เขตต์​โม​อาบ, ได้​ขึ้น​ครอบครอง​ต่อมา: เมืองหลวง​ของ​ท่าน​ชื่อ​อะวีธ.</verse>
				<verse number="47">ครั้น​ฮะ​ดัด​สิ้นพระชนม์​แล้ว, ซัมลา​ชาวเมือง​มัศเร​คา​ได้​ขึ้น​ครอบครอง​ต่อมา.</verse>
				<verse number="48">ครั้น​ซัม​ลา​สิ้นพระชนม์​แล้ว, ซา​อูล​ชาวเมือง​ระ​โฮ​โบ​ธ​อยู่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​ได้​ขึ้น​ครอบครอง​ต่อมา</verse>
				<verse number="49">ครั้น​ซา​อูล​สิ้นพระชนม์​แล้ว, บาละ​ฮา​นาน​บุตรชาย​ของ​อัค​โบ​ร​ได้​ขึ้น​ครอบครอง​ต่อมา.</verse>
				<verse number="50">ครั้น​บา​ละ​ฮา​นาน​สิ้นพระชนม์​แล้ว, ฮะ​ดัด​ได้​ขึ้น​ครอบครอง​ต่อมา: เมืองหลวง​ของ​ท่าน​ชื่อ​พา​อี; อร​ร​คม​เห​ษี​ของ​ท่าน​ทรง​พระ​นาม​ว่า, มะเฮ​ตับ​เอ็ล, เป็น​ราชธิดา​ของ​มัตเร็ต ๆ เป็น​ราชธิดา​ของ​เม​ซา​ฮา​บ.</verse>
				<verse number="51">เมื่อ​ฮะ​ดัด​สิ้นพระชนม์​แล้ว, ก็​มี​เจ้านาย​เมือง​อะ​โดม; ชื่อ​ว่า​เจ้า​ธิม​นา, เจ้า​อา​ละ​ยา, เจ้า​ยะเธธ,</verse>
				<verse number="52">เจ้า​อา​ฮา​ลีบา​มา, เจ้า​เอ​ลา, เจ้า​ปี​โน​น,</verse>
				<verse number="53">เจ้า​คะ​นัศ, เจ้า​เธ​มาน, เจ้า​มิ​บซาร์,</verse>
				<verse number="54">เจ้า​มัฆ​ดี​เอล, เจ้า​อี​ราม. ท่าน​เหล่านี้​เป็น​เจ้านาย​เมือง​อะ​โดม​ต่อๆ กัน​มา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ฝ่าย​บุตรชาย​ของ​ยิศ​รา​เอล​ชื่อ; รู​เบ็น, ซี​โม​น, เลวี, ยูดา, ยิซา​คา​ร, ซะบูโลน,</verse>
				<verse number="2">ดาน, โยเซฟ, เบ็นยา​มิ​น, นัฟธาลี, ฆาด, และ​อา​เซอร์</verse>
				<verse number="3">บุตรชาย​ยูดา; คือ​เอร, โอ​นาน, และ​เซ​ลา: ทั้ง​สาม​คน​นี้​เกิด​แต่​ยูดา​ด้วย​นาง​บัธซัว​ชาว​คะ​นา​อัน. สวน​เอร​บุตร​หัวปี​ของ​ยูดา, เมื่อ​ได้​กระทำ​ชั่ว​ต่อ​พระเนตร​พระเจ้า; พระองค์​ได้​ทรง​ประหาร​ชีวิต​เสีย.</verse>
				<verse number="4">แล้ว​นาง​ธา​มาร​บุตร​สะใภ้​ของ​ยูดา​ได้​เกิด​บุตร​แก่​ท่าน​ชื่อ​เฟเร็ศ​และ​เซ​รัศ. รวม​บุตร​ของ​ยูดา​เป็น​ห้า​คน</verse>
				<verse number="5">เฟเร็ศ​มี​บุตรชาย​ชื่อ; เอศ​โร​น​และ​ฮา​มูล.</verse>
				<verse number="6">เซ​รา​มี​บุตรชาย​ชื่อ; ซิ​ม​รี, เอธาน, เฮ​มาน, คัล​โค​ล, และ​เด​ระ: หมด​ด้วย​กัน​ห้า​คน.</verse>
				<verse number="7">คา​ระ​มี​มี​บุตร​ชื่อ; อาคาร, ผู้นำ​ความ​เดือดร้อน​ให้แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล, เพราะ​เขา​ได้​ล่วง​กระทำ​ผิด​ด้วย​ของ​ถวาย​ที่​ต้องห้าม.</verse>
				<verse number="8">เอธาน​มี​บุตรชาย​ชื่อ; อะซา​ระ​ยา</verse>
				<verse number="9">เอ็ศ​โร​น​มี​บุตรชาย​ชื่อ: ยะ​ระ​เม็ล, ราม, และ​คะ​ลู​บาย.</verse>
				<verse number="10">ราม​มี​บุตรชาย​ชื่อ; อะมี​นา​ดาบ; อะมี​นา​ดาบ​มี​บุตรชาย​ชื่อ, นา​โซน, ผู้​เป็น​เจ้านาย​ใน​เผ่าพันธุ์​ยูดา;</verse>
				<verse number="11">นา​โซน​มี​บุตรชาย​ชื่อ; ซัลมา, ซัลมา​มี​บุตรชาย​ชื่อ; โบ​อัศ,</verse>
				<verse number="12">โบ​อัศ​มี​บุตรชาย​ชื่อ​โอ​เบ็ด, โอ​เบ็ด​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยิซัย,</verse>
				<verse number="13">ยิซัย​มี​บุตร​หัวปี​ชื่อ​เอลี​อาบ, ที่​สอง​ชื่อ​อะบี​นา​ดาบ, ที่​สาม​ชื่อ​ซิ​ม​อา,</verse>
				<verse number="14">ที่​สี่​ชื่อ​นะ​ธัลเอ็ล, ที่​ห้า​รา​ดัย,</verse>
				<verse number="15">ที่​หก​โอ​เซ​ม, ที่​เจ็ด​ดา​วิด:</verse>
				<verse number="16">พี่สาว​ของ​เขา​ชื่อ​ซะ​รู​ยา​และ​อะบี​คา​ยิล. นาง​ซะ​รู​ยา​นั้น​มี​บุตรชาย​สาม​คน​ชื่อ; อะบีซัย, โยอาบ, และ​อะ​ซา​เอ็ล.</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​นาง​อะบี​คา​ยิล​มี​บุตรชาย​ชื่อ​อะ​มา​ซา: บิดา​ของ​อะ​มา​ซา​ชื่อ​เยะเธอร์ เป็น​ชาติ​ยิศ​มา​เอ็ล</verse>
				<verse number="18">คา​เล็บ​บุตรชาย​ของ​เฮ็ศ​โร​น​มี​บุตร​ด้วย​อะซูบา​ภรรยา​ของ​ตน, และ​ด้วย​นาง​ยะ​ริ​โอ​ธ: บุตรชาย​ของ​นาง​คือ, เยะเซอร์, โชบาป, และ​อะ​ระ​โดน.</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​นาง​อะซูบา​สิ้นชีพ​แล้ว, คา​เล็บ​ได้​รับ​นาง​เอฟ​รา​ธ​เป็น​ภรรยา, นาง​นั้น​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ฮูร.</verse>
				<verse number="20">ฮูร​นั้น​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ฮู​รี, ฮรมี​บุตรชาย​ชื่อ​บะซะเล็ล.</verse>
				<verse number="21">ภายหลัง​เฮ็ศ​โร​น​ได้​รวม​ด้วย​บุตรี​ของ​มา​คีร​ที่​เป็น​บิดา​ของ​ฆี​ละ​อาด, อายุ​ของ​เฮ็ศ​โร​น​ได้​หก​สิบ​ปี, เมื่อ​รับ​นาง​นั้น​เป็น​ภรรยา; นาง​นั้น​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซะฆูบ</verse>
				<verse number="22">ซะฆูบ​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยา​อี​ร, ยา​อี​ร​นั้น​ได้​เมือง​ยี่​สิบ​สาม​เมือง​ใน​แผ่น​ดิน​ฆี​ละ​อาด.</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ฆาซู​ระ​กับ​อะ​ราม​ได้​ตีเมือง​ของ​ยา​อี​ร, ทั้ง​เมือง​คะ​นัธ​กับ​บ้านเล็ก​เมือง​น้อย​ที่​แขวง​เมือง​นั้น​รวม​เป็น​หก​สิบ​เมือง. คน​เหล่านี้​เป็น​เผ่าพันธุ์​มา​คีร​บิดา​ของ​ฆี​ละ​อาด​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​เฮ็ศ​โร​น​สิ้นชีพ​ที่​ตำบล​คา​เล็บ​เอ็ฟ​รา​ธ, แล้ว​นาง​อะบี​ยา​ภรรยา​ได้​คลอด​บุตรชาย​ชื่อ, อา​ซูร​ซึ่ง​เป็น​บิดา​ของ​ธะ​โค​อา.</verse>
				<verse number="25">ยะรัคเม็ล​บุตร​หัวปี​ของ​เฮ็ศ​โร​น​มี​บุตรชาย​หัวปี​ชื่อ​ราม, บู​นา (น้อง), โอ​เร็น, โอ​เซ็ม, และ​อะฮี​ยา.</verse>
				<verse number="26">แล้ว​ยะรัคเม็ล, ได้​ภรรยา​อีก​คน​หนึ่ง​ชื่อ, อะตา​รา, อะตา​รา​นั้น​เป็น​มารดา​ของ​โอ​นาม.</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​ราม​บุตร​หัวปี​ของ​ยะรัคเม็ล​มี​บุตรชาย​ชื่อ, มะอัศยา​มี​น, และ​เอเคอร์.</verse>
				<verse number="28">โอ​นาม​มี​บุตรชาย​ชื่อ, ซะมัย, และ​ยา​ดา. ซะมัยมี​บุตรชาย​ชื่อ, นา​ดาบ, และ​อะบีซูร.</verse>
				<verse number="29">ภรรยา​ของ​อะบีซูร​ชื่อ, อะบี​ฮา​ยิล, มี​บุตรชาย​ชื่อ, อา​บาน, และ​โมลี​ด.</verse>
				<verse number="30">นา​ดาบ​มี​บุตรชาย​ชื่อ, เซะเล็ด, และ​อา​ฟาอิม: แต่​ซะ​เล็ด​ตาย​เมื่อ​ยัง​ไม่​มี​บุตร.</verse>
				<verse number="31">อา​ฟายิม​มี​บุตรชาย​ชื่อ; ยิศ​อี ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ, เซ​ซาน ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ, อัคลาย.</verse>
				<verse number="32">ส่วน​ยา​ดา​น้อง​ของ​ซะมัย; มี​บุตรชาย​ชื่อ, เยะเธอร์, และ​โย​นา​ธาน: แต่​ยะเธอร์​ตาย​เมื่อ​ยัง​ไม่​มี​บุตร.</verse>
				<verse number="33">ฝ่าย​โย​นา​ธาน​มี​บุตร​ชาย​ชื่อ, เพะ​เล็ด, และ​ซา​ซาน. คน​เหล่านี้​เป็น​เผ่าพันธุ์​ของ​ยะรัคเม็ล​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="34">ฝ่าย​เซ​ซาน​ไม่​มี​บุตรชาย, และ​เซ​ซาน​มี​บ่าว​คน​หนึ่ง​ชื่อ, ยะระ​ฮา, เป็น​ชาติ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="35">เซ​ซาน​ได้​ยก​บุตรสาว​ของ​ตน​ให้​เป็น​ภรรยา​ยะ​ระ​ฮา​บ่าว​นั้น; แล้ว​นาง​มี​บุตรชาย​ชื่อ, อะธาย.</verse>
				<verse number="36">อะธาย​มี​บุตรชาย​ชื่อ, นา​ธาน, นา​ธาน​มี​บุตรชาย​ชื่อ, ซา​บาด,</verse>
				<verse number="37">ซา​บาด​มี​บุตรชาย​ชื่อ, เอ็ฟ​ลา​ล, เอ็ฟ​ลา​ล​มี​บุตรชาย​ชื่อ, โอ​เบ็ด,</verse>
				<verse number="38">โอ​เบ็ด​มี​บุตรชาย​ชื่อ​เยฮู ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อะ​ซา​ระ​ยา,</verse>
				<verse number="39">อะ​ซา​ระ​ยา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​เอเล็ศ ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​เอ​ลา​ซา,</verse>
				<verse number="40">เอ​ลา​ซา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซิ​ศ​มา​ย ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซา​ลูม,</verse>
				<verse number="41">ซา​ลูม​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยะคัม​ยา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อะลี​ซา​มา</verse>
				<verse number="42">ฝ่าย​คา​เล็บ​น้อง​ชาย​ของ​เย​ระ​เม็ล​มี​บุตรชาย​หัวปี​ชื่อ​เม​ซา​ที่​เป็น​บิดา​ของ​ซี​ฟ; และ​บุตรชาย​ของ​มา​เร​ซา​ที่​เป็น​บิดา​ของ​เฮ็บ​โรน, เป็น​เชื้อสาย​ของ​คา​เล็บ​ด้วย.</verse>
				<verse number="43">ส่วน​บุตรชาย​เฮ็บ​โรน​ชื่อ, โค​รา, ตา​พู​อา, เรเค็ม, และ​ซา​มา.</verse>
				<verse number="44">ซา​มา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​รา​ฮัม, บิดา​ของ​ยา​โค​อา​ม; และ​เร​เค็ม​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซะมัย.</verse>
				<verse number="45">บุตรชาย​ซะมัย​ชื่อ​มา​โอน ๆ เป็น​บิดา​ของ​เบ็ธซูร.</verse>
				<verse number="46">ฝ่าย​เอฟา, เมียน้อย​ของ​คา​เล็บ, ได้​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ฮา​ราน, โม​ซา, และ​ฆาเซ็ศ; ฮา​ราน​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ฆาเซ็ศ.</verse>
				<verse number="47">บุตรชาย​ยะ​ดาย; ชื่อ​เรเฆ็ม, โยธา​ม, เฆ็มซาน, เฟเล็ต, เอฟา, และ​ซา​อัฟ.</verse>
				<verse number="48">ฝ่าย​มา​อะ​คา​เมียน้อย​ของ​คา​เล็บ, มี​บุตรชาย​ชื่อ, เซา​บอร์, และ​ธี​ระ​ฮา​นา.</verse>
				<verse number="49">นาง​นั้น​มี​บุตรชาย​อีก​คือ, ซา​อัฟ, บิดา​ของ​มัด​มะ​นา, และ​ซะ​วา​บิดา​ของ​มัคเบ​นา, และ​บุตรสาว​คา​เล็บ​ชื่อ​อัค​ซา.</verse>
				<verse number="50">คน​เหล่านี้​เป็น​เผ่าพันธุ์​คา​เล็บ​บุตรชาย​ของ​ฮูร, บุตร​หัวปี​ของ​นาง​เอ็ฟ​รา​ธ​คือ, โซ​บาล​บิดา​ของ​คี​ระ​ยัธ, ยะ​อา​รีม.</verse>
				<verse number="51">และ​ซัล​มา​บิดา​ของ​เบธเลเฮ็ม, และ​ฮา​เรฟ​บิดา​ของ​เบ็ธฆาเดร.</verse>
				<verse number="52">ฝ่าย​โซ​บาล​บิดา​ของ​คี​ระ​ยัธยะ​อา​รีม​มี​เผ่าพันธุ์​คือ, ฮา​โร​เอ, และ​พวก​มา​นุ​โฮ​ธ​ครึ่งหนึ่ง​เป็น​พงศ์พันธุ์​ของ​ท่าน​ด้วย.</verse>
				<verse number="53">พงศ์พันธุ์​ของ​คี​ระ​ยัธยะ​อา​รีม; คือ​พงศ์​อิธ​รี, พู​ตซุ​มา, และ​มิ​ศ​รา; ยัง​มี​พงศ์​ซา​ระ​อาด​และ​เอ็ศธา​อุ​ล​ซึ่ง​เกิด​แก่​พวก​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="54">ฝ่าย​เผ่าพันธุ์​ซัล​มา​คือ, พงศ์​เบธเลเฮ็ม, และ​นะ​โต​ฟา, และ​อัต​โร​ธ, ที่​เป็น​เผ่าพันธุ์​โย​อาบ, และ​พวก​มานะ​ฮัธ​ครึ่งหนึ่ง​เป็น​พงศ์​โซ​รี.</verse>
				<verse number="55">กับ​พงศ์​อาลักษณ์​ชาวเมือง​ยา​เบ็ธ; คือ​พงศ์​ธิ​รา​ธ, และ​ซิ​ม​มา​ธ, และ​ซู​คา​ธ. พวก​เหล่านั้น​เป็น​ชาติ​คีนี, ที่​เกิด​มา​จาก​ฮัม​มัธ​บิดา​ทวด​ของ​เชื้อ​เร​คาบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ราชบุตร​ของ​ดา​วิด​ซึ่ง​เกิด​ที่​กรุง​เฮ็บ​โรน; คือ, อำ​โม​น, ราชบุตร​ใหญ่​ประสูติ​แต่​นาง​อะฮี​โน​อัม​ชาวเมือง​ยิศเรล; ที่​สอง​ดานิเอล, ประสูติ​แต่​นาง​อะบี​คา​ยิล​ชาว​คา​รเม็ล:</verse>
				<verse number="2">ที่​สาม​อับ​ซา​โลม, เป็น​ราชบุตร​ของ​มา​อะ​คา, ราชธิดา​ของ​ธัล​มา​ย​กษัตริย์​เมือง​ฆะซู​ระ: ที่​สี่​อะโดนี​ยา, เป็น​ราชบุตร​ของ​นาง​ฮา​ฆีธ:</verse>
				<verse number="3">ที่​ห้า​ซะฟัต​ยา​ประสูติ​แต่​นาง​อะบีคัล: ที่​หก​ยิธ​ราม, ประสูติ​แต่​นาง​เอ็ฆ​ลา​นาง​สนม.</verse>
				<verse number="4">ราชบุตร​ทั้ง​หก​องค์​นั้น​ประสูติ​ที่​กรุง​เฮ็บ​โรน; กษัตริย์​ได้​เสวย​ราชย์​ใน​กรุง​เฮ็บ​โรน​เจ็ด​ปี​กับ​หก​เดือน: แล้ว​ได้​เสวย​ราชย์​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​อีก​สาม​สิบ​สาม​ปี.</verse>
				<verse number="5">(ราชบุตร) ซึ่ง​ทรง​ประสูติ​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​คือ; ซิ​ม​อา, โซ​บาป, นา​ธาน, และ​ซะโล​โม, สี่​องค์​นี้​ประสูติ​แต่​นาง​บัธซัว​บุตรี​ของ​อัม​มี​เอ็ล:</verse>
				<verse number="6">ยิบ​ฮา​ร, อะลีซา​มา, และ​อะลีฟาเล็ต,</verse>
				<verse number="7">โน​ฆา, เนเฟ็ฆ, และ​ยา​เฟีย,</verse>
				<verse number="8">อะลี​ซา​มา, เอละ​ยา​ดา, และ​อะลีฟาเล็ต, รวม​เป็น​เก้า​องค์.</verse>
				<verse number="9">บรรดา​เจ้า​เหล่านี้​เป็น​ราชบุตร​ของ​ดา​วิด, ยัง​มี​ราชบุตร​อื่น​อีก​ที่​ทรง​ประสูติ​แต่​นาง​สนม, กับ​นาง​ธา​มาร​ผู้​ขนิษฐา​ของ​ราชบุตร.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​ซะโล​โม​มี​ราชบุตร​คือ, ระ​ฮับ​อามๆ มี​ราชบุตร​คือ​อะบี​ยา ๆ มี​ราชบุตร​คือ, เอ​ซา ๆ มี​ราชบุตร​คือ, ยะโฮ​ซา​ฟาด,</verse>
				<verse number="11">ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​มี​ราชบุตร​คือ, โย​ราม ๆ มี​ราชบุตร​คือ, อา​ฮัศ​ยา ๆ มี​ราชบุตร​คือ, โย​อาศ,</verse>
				<verse number="12">โย​อาศ​มี​ราชบุตร​คือ, อะมา​ซี​ยา ๆ มี​ราชบุตร​คือ, อะซา​ระ​ยา ๆ มี​ราชบุตร​คือ, โยธา​ม,</verse>
				<verse number="13">โยธา​ม​มี​ราชบุตร​คือ, อา​ฮา​ศๆ มี​ราชบุตร​คือ, ฮีศคี​ยา ๆ มี​ราชบุตร​คือ, มะนา​เซ,</verse>
				<verse number="14">มะ​นา​เซ​มี​ราชบุตร​นาม, อำ​โม​น ๆ มี​ราชบุตร​คือ, โยซี​ยา,</verse>
				<verse number="15">ราชบุตร​องค์​ใหญ่​ของ​โย​ซี​ยา​คือ, โยฮา​นาน, ที่​สอง​ยะ​โฮ​ยา​คีม, ที่​สาม​ซิ​ดคี​ยา, ที่​สี่​ซา​ลุ​ม.</verse>
				<verse number="16">และ​ราชบุตร​ของ​ยะ​โฮ​ยา​คีม​คือ, ยะคัน​ยา​กับ​ซิ​ดคี​ยา,</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​ยะ​คัน​ยา​ที่​ต้อง​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซะ​อัน​ธิเอ็ล,</verse>
				<verse number="18">มัลคี​ราม, ฟะดายา, เซ็น​อา​ซัร, ยะคัน​ยา, โฮ​ซา​มา, และ​นะ​ดับ​ยา.</verse>
				<verse number="19">บุตร​ของ​ฟะดา​ยา​คือ, ซะ​รู​บาเบ็ล, และ​ซิ​ม​อี: ฝ่าย​ซะรุบาเบ็ล​มี​บุตรชาย​ชื่อ, มะซูลาม, และ​ฮะ​นัน​ยา, กับ​มี​ลูกสาว​ชื่อ, ซะโล​มี​ธ:</verse>
				<verse number="20">มี​บุตรชาย​ชื่อ, ฮา​ซูบะ, โอ​เฮ็ล, เบเรคะ​ยา, ฮะ​ซัดยา. และ​ยู​ซับ​ฮะ​เซ็ด, รวม​เป็น​ห้า​องค์.</verse>
				<verse number="21">บุตร​ของ​ฮะ​นัน​ยา​คือ, ฟะลัตยา, กับ​ยะ​ซา​ยา: พงศ์​ซะฟา​ยา, พงศ์​อะ​ระ​นาน, พงศ์​โอ​บัด​ยา, พงศ์​ซะ​คัน​ยา,</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​ซะ​คัน​ยา​มี​บุตรชาย​ชื่อ, ซะ​มายาๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ, ฮา​ดู​ศ, ยี​ฆาล, บรี​ฮา, นะ​อัร​ยา, และ​ซา​ฟาด, รวม​เป็น​หก​คน.</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​นะ​อัร​ยา​มี​บุตรชาย​ชื่อ, เอลโยเอนาย, ฮีศคียา, และ​อัศ​รี​คา​ม, รวม​เป็น​สาม​คน.</verse>
				<verse number="24">ฝ่าย​เอ็ลโยเอ​นาย​มี​บุตรชาย​ชื่อ, โฮ​ดะ​ยา, เอะละ​ยา​ซี​พ, ฟาลา​ยา, อา​คู​บ, โยฮา​นาน, ดะ​ลา​ยา, และ​อะ​นา​นี, รวม​เจ็ด​คน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ฝ่าย​ยูดา​มี​บุตรชาย​ชื่อ; เฟะ​เร็ศ, เฮ็ศ​โร​น, คา​มี, ฮูร, และ​โซ​บาล.</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​ระอา​ยา​บุตร​ของ​โซ​บาล​นั้น​มี​บุตรชาย​ชื่อ, ยา​ฮา​ธ ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ, อะฮูมบาย, และ​ลา​ฮัด, คน​เหล่านั้น​เป็น​วงศ์​ของ​พวก​โซ​รา.</verse>
				<verse number="3">วงศ์​บิดา​ของ​เอ​ตาม​คือ; ยิศเรล, อิศมา, และ​ยิด​บาศ: ยัง​มี​น้องสาว​ชื่อ, ฮัศเลละ​โพ​นี:</verse>
				<verse number="4">และ​ฟะนูเอ็ล​บิดา​ของ​ฆะโดร, และ​เอเซอร์​บิดา​ของ​ฮู​ซา. เหล่านั้น​เป็น​เชื้อ​วงศ์​ของ​ฮูร, บุตร​หัวปี​ของ​เอ็ฟ​รา​ธา, ที่​เป็น​บิดา​ทวด​ของ​ชาว​เบธเลเฮ็ม.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​อา​ซูร​บิดา​ของ​ธะ​โค​อา​มี​ภรรยา​สอง​คน​ชื่อ, ฮะ​ลา​และ​นา​อา​รา.</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​นาง​นา​อา​รา​มี​บุตรชาย​ชื่อ, อะฮู​ซา​ม, ฮะ​เฟอร์, เธมะนี, และ​อะฮัศธา​รี, คน​ทั้งปวง​นั้น​บุตรชาย​ของ​นาง​นา​อา​รา.</verse>
				<verse number="7">และ​บุตรชาย​นาง​ฮะ​ลี​ชื่อ, เซ​เร็ธ, ยะโซ​อา​ร, และ​เอ็ธ​นาน.</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​โค​ศ​ได้​เผ่าพันธุ์​คือ, อา​นูบ, และ​โซ​เบบา, กับ​เหล่า​วงศ์​ของ​อะฮา​ระ​เอล​บุตรชาย​ของ​ฮา​รู​บ.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​ยา​เบซ​มี​ยศ​มาก​กว่า​พี่น้อง​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน. แต่​มารดา​ตั้ง​ชื่อ​ว่า​ยา​เบซ (ทุกข์) เพราะว่า​นาง​ได้​เกิด​บุตร​คน​นี้​ด้วย​ความ​ทุกข์.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​ยา​เบซ​ได้​ทูล​ขอ​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​ประสิทธิ์​พระ​พร​แก่​ข้าพ​เจ้า, ให้​อา​ณาเขตต์​ของ​ข้าพ​เจ้า​กว้างขวาง​ไป, ให้​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า, โปรด​รักษา​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​ความ​ชั่วร้าย, เพื่อ​ใจ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ได้​เป็นทุกข์! แล้ว​พระเจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​ตาม​ที่​ท่าน​ขอ​นั้น.</verse>
				<verse number="11">ตะ​ลูบ​พี่​ของ​ซู​อา, มี​บุตรชาย​ชื่อ, มะฮีร, ที่​เป็น​บิดา​ของ​เอ็ศโธน.</verse>
				<verse number="12">และ​เอ็ศโธน​มี​บุตรชาย​ชื่อ, เบ็ธ​รา​ฟา, ฟาเซ​ฮา, และ​ธะฮี​นา​เป็น​บิดา​ของ​ชาวเมือง​อี​นา​อา​ศ. คน​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​พวก​เร​คา.</verse>
				<verse number="13">บุตรชาย​ตะนัศ​คือ, อัธนีเอ็ล, และ​ซะ​รา​ยา: ฝ่าย​อัธนีเอ็ล​มี​บุตรชาย​ชื่อ; ฮะ​ธัธ.</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​มะ​โอ​โน​ธาย​มี​บุตรชาย​ชื่อ, อัพรา: ฝ่าย​ซะ​รา​ยา​มี​บุตรชาย​ชื่อ, โยอาบ, ที่​เป็น​บิดา​ของ​พวก​เฆ​ฮะ​รา​ซี​ม; พวก​นั้น​เป็น​นายช่าง​กระทำ​การต่างๆ.</verse>
				<verse number="15">เผ่าพันธุ์​คา​เล็บ​บุตรชาย​ของ​ยะ​ฟู​เน​ชื่อ; อี​รู, เอลา, นา​อัม, กับ​วงศ์​เอ​ลา​และ​คะ​นัศ.</verse>
				<verse number="16">บุตรชาย​ยะ​ฮา​ละ​เลล​ชื่อ, ซี​ฟ, ซี​ฟา, ธีระ​ยา, และ​อะ​ซา​เร็ล.</verse>
				<verse number="17">บุตรชาย​เอศ​รา​ชื่อ, เยเธอ, เมเรด, เอเฟอร์, และ​ยา​โลน: ภรรยา​ยัง​คลอด​บุตร​อีก​ชื่อ, มิ​ระ​ยาม, ซา​มา​ย, และ​ยิศบัค, บิดา​ของ​เอ็ศธะ​มัว.</verse>
				<verse number="18">อนึ่ง​ภรรยา​ของ​ท่าน​ที่​เป็น​ชาติ​ยูดา​คลอด​บุตรชาย​ชื่อ, เยเรด, บิดา​ของ​ฆะโดร, และ​เฮะ​เบอร์​บิดา​ของ​โซ​โค, และ​เย​คู​ธีเอ็ล​บิดา​ของ​ซา​โน​อัค. คน​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​บุตรชาย​ของ​นาง​บิ​ธ​ยา​บุตรี​ของ​ฟา​โร, ที่มา​เร็ด​ได้​รับ​เป็น​ภรรยา,</verse>
				<verse number="19">บุตรชาย​ของ​ภรรยา​ของ​โฮ​ดะ​ยา​ผู้​เป็น​น้องสาว​ของ​นา​อัม​นั้น, เป็น​บิดา​ของ​คะ​อี​ลา​ชาวเมือง​ฆา​รีม, และ​เอ็ศธะ​มัว​ชาว​มะ​อา​คา.</verse>
				<verse number="20">บุตรชาย​ซี​โม​น​ชื่อ, อัม​โน​น, รี​นา, เบ็นฮา​นาน, และ​ธี​โลน. ฝ่าย​ยิศ​อี​มี​บุตรชาย​ชื่อ, โซ​เฮ็ธ, และ​เบ็น​โซ​เฮ็ธ.</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​บุตร​ของ​ยูดา​ชื่อ, เอ็รบิดา​ของ​เล​คา, และ​ละ​อะดา​บิดา​ของ​มะเร​ซา, และ​วงศ์​ของ​ผู้​ที่​ทอ​ผ้า​ด้าย​คือ​วงศ์​อัศเบ​อา,</verse>
				<verse number="22">และ​โยคี​ม, และ​ชน​ชาวเมือง​โค​เซ​บา, และ​โย​อาศ, และ​ซา​รา​พ, ได้​ครอบครอง​แผ่น​ดิน​โม​อาบ, และ​ที่​เมือง​ยา​ซูบี​ลา​เฮ็ม. เรื่องราว​เหล่านี้​เป็น​มา​แต่​โบราณ.</verse>
				<verse number="23">คน​เหล่านั้น​เป็น​ช่าง​หม้อ, นะ​ธาอิม​และ​คะ​ดารา​อาศัย​อยู่​กับ​กษัตริย์​กระทำ​ราชการ​อยู่​ตำบล​นั้น</verse>
				<verse number="24">บุตรชาย​ซี​โม​น​ชื่อ, นะ​มู​เอ็น, ยา​มี​น, ยา​รีบ, เซ​รา, และ​ชา​อู​ล:</verse>
				<verse number="25">ชา​อู​ล​มี​บุตรชาย​ชื่อ, ซา​ลูม ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ, มิ​บ​ซา​ม ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ, มิ​ศ​มา.</verse>
				<verse number="26">มิ​ศ​มา​มี​บุตรชาย​ชื่อ, ฮะ​มูเอ็ล ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ, ซา​คู​ร ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ, ซิ​ม​อี.</verse>
				<verse number="27">ซิ​ม​อี​มี​บุตรชาย​สิบ​หก​คน​และ​บุตรหญิง​หก​คน; แต่​พี่น้อง​ของ​ซิ​ม​อี​หา​มี​บุตร​มาก​ไม่, รวม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา​ทั้งสิ้น​ก็​ไม่​เจริญ​ทวี​ขึ้น​เท่า​กับ​เผ่าพันธุ์​ของ​ยูดา.</verse>
				<verse number="28">คน​เหล่านั้น​อยู่​ที่​เมือง​เบ​ระ​ซา​บา, โม​ลา​คา, และ​ฮะ​ซันซู​อา​ล,</verse>
				<verse number="29">บิล​ฮา, เอเซ็ม, และ​โธ​ลัด.</verse>
				<verse number="30">บะธูเอ็ล, ฮัรมา, และ​ซิ​ค​ลา​ฆ,</verse>
				<verse number="31">เบ็ธ​มา​ระ​คา​โบ​ธ, ฮะ​ซัรซู​ซี​ม, เบ็ธบีรี, และ​ซะอะ​รีม. เหล่านั้น​เป็น​หัวเมือง​ของ​เขา​จนถึง​แผ่น​ดิน​กษัตริย์​ดา​วิด.</verse>
				<verse number="32">และ​บ้านเล็ก​เมือง​น้อย​ของ​เขา​คือ, เอตาม, อา​อิน, ริม​โม​น, โธเค็น, และ​อะ​ซาน, รวม​เป็น​ห้า​เมือง:</verse>
				<verse number="33">ทั้ง​บรรดา​บ้าน​เล้ก​น้อย​ที่อยู่​ล้อมรอบ​หัวเมือง​เหล่านั้น​จนถึง​เมือง​บะ​ละ. เขา​อยู่​และ​มี​บัญชี​สำมะโนครัว​เมือง​เหล่านั้น​ตาม​พงศ์พันธุ์</verse>
				<verse number="34">ฝ่าย​มะ​โซ​บาป, ยัมเล็ค, โยซา​บุตรชาย​ของ​อะ​มา​ซี​ยา,</verse>
				<verse number="35">โยเอ็ล, เยฮู, บุตรชาย​ของ​โย​ซิบ​ยา, บุตรชาย​ของ​ซะ​ระ​ยา, บุตรชาย​ของ​อะ​ซี​เอ็ล,</verse>
				<verse number="36">เอ็ลโยเอนาย, ยา​อา​โค​บา, โซ​ฮา​ยา, อะซา​ยา, อะ​ดี​เอ็ล, ยะซี​มี​เอ็ล, บะนา​ยา,</verse>
				<verse number="37">และ​ซี​ซา, บุตรชาย​ของ​ซี​ฟี, บุตรชาย​ของ​อา​โลน, บุตรชาย​ของ​ยะดา​ยา, บุตรชาย​ของ​ซิ​ม​รี, บุตรชาย​ของ​ซะมะ​ยา;</verse>
				<verse number="38">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​นาม​จด​ไว้​นั้น​เป็น​ผู้​หัว​หน้า​ใน​เชื้อ​วงศ์​ของ​ตน: และ​วงศ์​ของ​เขา​ได้​ทวี​มาก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="39">คน​ทั้งปวง​นั้น​ได้​ไป​ที่​เขตต์​แดน​เมือง​ฆะโดร, จนถึง​ทิศตะวันตก​แห่ง​ที่ราบ​นั้น, เพื่อ​จะ​แสวงหา​หญ้า​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์.</verse>
				<verse number="40">เขา​ก็ได้​พบ​หญ้า​บริบูรณ์​ดี, เป็น​แผ่น​ดิน​ที่​กว้างขวาง​สงัด​เงียบ​เป็นสุข; เพราะ​ชาวเมือง​นั้น​ใน​กาล​ก่อน​เป็น​เผ่าพันธุ์​ของ​ฮาม.</verse>
				<verse number="41">ครั้น​ฮีศคี​ยา​ได้​เป็น​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​ยูดา, ชน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​ชื่อ​จด​ไว้​แล้ว​นั้น​ได้​มา​ตี​กะ​ท่อม​ทับ, และ​บ้านเรือน​ของ​ชน​ที่​เขา​ได้​พบ​ที่​ตำบล​นั้น, และ​ได้​ล้าง​ผลาญ​คน​ทั้ง​หลาย​เสีย​สิ้น, แล้ว​ตั้งอยู่​แทน​เขา​จน​ทุกวันนี้; เพราะ​ตำบล​นั้น​มี​หญ้า​สำหรับ​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์.</verse>
				<verse number="42">แต่​เผ่าพันธุ์​ของ​ซี​โม​น​มี​ห้า​ร้อย​คน, ส่วน​นาย​กอง​ชื่อ​พะลัต​ยา, นะ​ฮัร​ยา, ระ​ฟา​ยา, และ​อุ​ซี​เอ็ล​ที่​เป็น​บุตรชาย​ของ​อี​ศ​อี.</verse>
				<verse number="43">พวก​นั้น​ได้​ขึ้น​ไป​ถึง​ภูเขา​เซ​อี​ร, ตี​พวก​อะ​มา​เล็ค​ที่​หนี​เหลือ​อยู่​แต่​ครั้ง​ก่อน​แล้ว​ตั้งอยู่​ตำบล​นั้น​จนถึง​ปัจจุบันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ฝ่าย​บุตร​หลาน​ของ​รู​เบ็น, บุตร​หัวปี​ของ​ยิศ​รา​เอล, ท่าน​เป็น​บุตร​หัวปี​แท้; แต่​เพราะ​ท่าน​ได้​ทำ​ที่​นอน​ของ​บิดา​ให้​มลทิน​ไป, จึง​ต้อง​ยก​มรดก​บุตร​หัวปี​ให้​ไว้​แก่​หลาน​โย​เซฟ​บุตร​ของ​ยิศ​รา​เอล: หา​ได้​แบ่ง​ตาม​ธรรมเนียม​บุตร​หัวปี​ไม่.</verse>
				<verse number="2">ด้วยว่า​ยูดา​เลื่อน​ขึ้น​ได้​อำนาจ​ยิ่ง​กว่า​พี่น้อง​ทั้ง​หลาย, และ​เจ้านาย​ผู้​ครอบครอง​ก็​เกิด​มา​จาก​ท่าน; แต่​ส่วน​ผลประโยชน์​ของ​บุตร​หัวปี​นั้น​ได้แก่​โย​เซฟ:</verse>
				<verse number="3">รู​เบ็น​บุตร​หัวปี​ของ​ยิศ​รา​เอล​มี​บุตรชาย​ชื่อ, ฮะ​โน​ค, พา​ลู, เฮ็ศ​โร​น, และ​คา​ระ​มี.</verse>
				<verse number="4">โยเอ็ล​มี​บุตรชาย​ชื่อ: ซะ​มายา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​โฆฆ, โฆฆมี​บุตรชาย​ชื่อ​ซิ​ม​อี,</verse>
				<verse number="5">ซิ​ม​อี​มี​บุตรชาย​ชื่อ​มี​คา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​ระอา​ยา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​บา​ละ,</verse>
				<verse number="6">บา​ละ​มี​บุตรชาย​ชื่อ​บะเอ​ลา. บะเอลา​คน​นี้​ธิฆลัธฟิลเอเซอร์​กษัตริย์​เมือง​อา​ซูล​ได้​พา​ไป​เป็น​ชะ​เลย: ท่าน​เป็น​เจ้า​ใน​ตระกูล​รู​เบ็น.</verse>
				<verse number="7">พี่น้อง​ของ​ท่าน​ตาม​เชื้อ​วงศ์​ของ​เขา​ใน​บัญชี​สำมะโนครัว​ที่​จด​ไว้​แล้ว​นั้น​คือ, ยะฮีเอ็ล, ผู้​หัวหน้า​กับ​ซะ​คา​ระ​ยา,</verse>
				<verse number="8">และ​เบ​ลา​บุตร​ของ​อา​ซา​ศ, บุตร​ของ​เซ​มา, บุตร​ของ​โยเอ็ล, วงศ์​นั้น​เป็น​ชาวเมือง​อะ​โร​เอร​จนถึง​นะ​โบ​และ​เมือง​บา​ละ​มะ​โอน:</verse>
				<verse number="9">และ​ฝ่าย​ตะวันออก​มี​เขตต์​แดน​ตั้งแต่​แม่น้ำ​ฟะ​รา​ธ​จนถึง​ต้นทาง​เข้า​ป่า: ด้วยว่า​ฝูง​สัตว์​ของ​เขา​ทวี​มาก​ขึ้น​ที่​แผ่น​ดิน​ฆี​ละ​อาด.</verse>
				<verse number="10">คราว​แผ่น​ดิน​ซา​อูล​เขา​ได้​ทำ​สงคราม​กับ​พวก​ฮัฆ​รี ๆ แพ้​ฝีมือ​เขา ล้มตาย​เป็น​อัน​มาก: พวก​นั้น​จึง​ได้​ตั้ง​กะ​ท่อม​ทับ​ของ​ข้าศึก​เป็น​ที่​อาศัย​ของ​ตน แพร่หลาย​ไป​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ฆี​ละ​อาด​ฝ่าย​ตะวันออก</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​พวก​ฆาด​อยู่​ตรงหน้า​เขา​ที่​แผ่น​ดิน​บา​ซาน​จนถึง​เมือง​ซะ​ละ​คา:</verse>
				<verse number="12">มี​โยเอ็ล​ผู้​หัวหน้า​และ​ซะฟาน​ที่​สอง, และ​ยา​นัย, และ​ซา​ฟาด​ที่​แผ่น​ดิน​บา​ซาน.</verse>
				<verse number="13">กับ​พี่น้อง​ตาม​วงศ์​ญาติ​ของ​เขา​นั้น​คือ, มี​คา​เอ็ล, มะซุลาม, ซะบา, โยรัย, ยา​คาน, เซีย​และ​เอเบอ, รวม​เป็น​เจ็ด​คน.</verse>
				<verse number="14">คน​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​บุตรชาย​ของ​อะบี​ฮา​ยิล ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ฮู​รี ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ยา​โร​อัล ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ฆี​ละ​อาด ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​มี​คา​เอ็ล ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ยะ​ซี​ซัย ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ยัคโด ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​บูศ;</verse>
				<verse number="15">อะฮี​เป็น​บุตรชาย​ของ​อับ​ดี​เอ็ล ๆ เป็น​บุตร​ขาย​ของ​ฆูนี, คน​เหล่านั้น​เป็น​หัวหน้า​ใน​วงศ์​ญาติ​ของ​พวกเขา.</verse>
				<verse number="16">อยู่​ที่​ฆี​ละ​อาด​แผ่น​ดิน​บา​ซาน, กับ​หมู่บ้าน​ขึ้น​แก่​เมือง​นั้น​และ​ที่​แขวง​เมือง​ซา​โร​น​เพียง​เขตต์​แดน.</verse>
				<verse number="17">บัญชี​สำมะโนครัว​คน​ทั้งปวง​นั้น​เขา​ได้​ทำ​เมื่อครั้ง​โยธา​ม​เป็น​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​ยูดา, และ​ยา​รา​บะ​อา​ม​เป็น​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​ตระกูล​รู​เบ็น, ตระกูล​ฆาด, ตระกูล​มะ​นา​เซ​ครึ่ง​ตระกูล, มี​ทหาร​แก​ล้​วก​ล้า​ถือ​โล่ห์​และ​ดาบ​และ​ยิง​ธนู​ชำนาญ​ใน​การ​ศึก​ที่​เคย​ออก​ไป​ทำ​สงคราม​นับ​ได้​สี่​หมื่น​สี่​พัน​เจ็ด​ร้อย​หก​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="19">เขา​ได้​สู้รบ​กับ​พวก​ฮัฆ​รี, และ​ยะตู​ระ, และ​นา​ฟีศ, และ​โน​ดาบ.</verse>
				<verse number="20">ใน​การ​รบ​ศึก​นั้น​เขา​มี​ผู้ช่วย​มอบ​พวก​ฮัฆรี​ไว้​ใน​มือ​เขา, กับ​ทั้ง​ทรัพย์​สิ่งของ​ด้วย: เพราะ​เมื่อ​รบ​อยู่​นั้น​เขา​ได้​ร้อง​ทูล​พระเจ้า, พระองค์​ก็ได้​ทรง​สดับ​ฟัง; เหตุ​ว่า​เขา​เอา​พระองค์​เป็น​ที่พึ่ง.</verse>
				<verse number="21">เขา​ได้​ริบ​เอา​ฝูง​สัตว์​ของ​ข้าศึก; คือ​อูฐ​ห้า​หมื่น​ตัว, แกะ​สอง​แสน​ห้า​หมื่น​ตัว, ลา​สอง​พัน​ตัว, กับ​ชะ​เลย​หนึ่ง​แสน​คน.</verse>
				<verse number="22">ทั้ง​มี​ผู้​ล้มตาย​เสีย​มาก​เพราะ​การ​สงคราม​นั้น​เป็น​มา​แต่​พระเจ้า. แล้ว​เขา​ได้​ตั้งอยู่​แทน​จนถึง​คราว​ที่​ตน​ต้อง​กวาด​ไป​เป็น​ชะ​เลย​ศึก​นั้น.</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​เผ่าพันธุ์​มะ​นา​เซ​ครึ่ง​ตระกูล​อยู่​ที่​แผ่น​ดิน​นั้น: ก็​ทวี​แพร่หลาย​ตั้งแต่​เมือง​บา​ซาน​จนถึง​เมือง​บา​ละ​เฮ​ระ​โม​น, และ​เมือง​ซะนีร​และ​ภูเขา​เฮ​ระ​โม.</verse>
				<verse number="24">ใน​เชื้อ​วงศ์​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา​มี​ผู้​หัวหน้า​ดังต่อไปนี้​คือ, เอเฟอร์, ยี​ซี, อะลีเอ็ล, อัศ​รี​เอ็ล, ยิระ​มายา, โฮ​ดาวะ​ยา, และ​ยัคคีเอ็ล, เป็น​คน​กล้าหาญ​มี​ชื่อเสียง​และ​เป็น​หัวหน้า​ใน​เชื้อ​วงศ์​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="25">แต่​เขา​ล่วง​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระเจ้า​แห่ง​บิดา​ของ​เขา, ได้​ปรนนิบัติ​ตาม​พระ​ของ​ชาว​แผ่น​ดิน​นั้น, ที่​พระเจ้า​ได้​ทรง​ผลาญ​เสีย​ต่อหน้า​เขา.</verse>
				<verse number="26">แล้ว​พระเจ้า​ของ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​ทรง​ดล​พระราช​หฤทัย​ของ​พู​ละ​กับ​ธิฆลัธฟิลเอเซ็​ร​กษัตริย์​อา​ซูเรีย​สอง​องค์​ได้​กวาด​ตระกูล​รู​เบ็น​และ​ฆาด​และ​มะ​นา​เซ​ครึ่ง​ตระกูล​ไป​อยู่​ที่​เมือง​ฮะ​ลา, และ​ฮา​โบ​ร, และ​ฮา​รา, และ​ที่​ฝั่ง​แม่น้ำ​โฆซัน​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">เลวีมี​บุตรชาย​ชื่อ, เฆระ​โซน, คะ​ฮา​ธ, และ​มะ​รา​รี.</verse>
				<verse number="2">บุตรชาย​คะ​ฮา​ธ​ชื่อ, อัมราม, ยิศ​ฮา​ร, เฮ็บ​โรน, และ​อุ​ซี​เอ็ล. บุตรชาย​อัม​ราม​ชื่อ; อา​โร​น, โม​เซ, และ​นาง​มิ​ระ​ยาม.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​อา​โร​น​มี​บุตรชาย​ชื่อ; นา​ดาบ, อะบีฮู, เอละ​อา​ซา​ร, และ​อี​ธา​มาร.</verse>
				<verse number="4">เอ​ละ​อา​ซา​ร​มี​บุตร​ชื่อ; ฟีนะ​ฮา​ศ ๆ มี​บุตร​ชื่อ​อะบีซูอะ,</verse>
				<verse number="5">อะบีซูอะมี​บุตร​ชื่อ​บุ​คี ๆ มี​บุตร​ชื่อ​อุ​ซี,</verse>
				<verse number="6">อุ​ซี​มี​บุตร​ชื่อ​ซะรัล​ยา ๆ มี​บุตร​ชื่อ​มะ​รา​โยธ,</verse>
				<verse number="7">มะ​รา​โยธ​มี​บุตร​ชื่อ​อะ​มา​ระ​ยา, อะมา​ระ​ยา​มี​บุตร​ชื่อ​อะฮี​ตูบ,</verse>
				<verse number="8">อะฮี​ตูบ​มี​บุตร​ชื่อ​ซา​โดค, ซา​โดค​มี​บุตร​ชื่อ​อะฮี​มา​อัศ,</verse>
				<verse number="9">อะฮี​มา​อัศ​มี​บุตร​ชื่อ​อะ​ซา​ระ​ยา, อะซา​ระ​ยา​มี​บุตร​ชื่อ​โย​ฮา​นาน,</verse>
				<verse number="10">โย​ฮา​นาน​มี​บุตร​ชื่อ​อะ​ซา​ระ​ยา, อะซา​ระ​ยา​นั้น​เป็น​ปุโรหิต​ผู้ปฏิบัติ​ใน​พระ​วิหาร​ที่​ท่าน​ซะโล​โม​ได้​สร้าง​ขึ้น​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม:</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​อะ​ซา​ระ​ยา​มี​บุตร​ชื่อ​อะ​มะระ​ยา, อะมะระ​ยา​มี​บุตร​ชื่อ​อะฮี​ตูบ,</verse>
				<verse number="12">อะฮีตูบ​มี​บุตร​ชื่อ​ซา​โดค, ซา​โดค​มี​บุตร​ชื่อ​ซา​ลุ​ม,</verse>
				<verse number="13">ซา​ลุ​ม​มี​บุตร​ชื่อ​ฮิ​ละ​คี​ยา, ฮิ​ละ​คี​ยา​มี​บุตร​ชื่อ​อะซะ​ระ​ยา.</verse>
				<verse number="14">อะซะระ​ยา​มี​บุตร​ชื่อ​ยะ​โฮ​ซา​ดาค.</verse>
				<verse number="15">ยะ​โฮ​ซา​ดาค​ต้อง​ถูก​กวาด​ไป​เป็น​ชะ​เลย​คราว​เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​นะ​บู​คัด​เนซัรต้อน​พวก​ยะฮูดา​กับ​ชาวกรุง​ยะรุ​ซา​เลม​ไป​นั้น</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​บุตรชาย​ของ​เลวี​มี, เฆระ​โซม, คะ​ฮา​ด, และ​มะ​รา​รี.</verse>
				<verse number="17">เฆ​ระ​โซม​มี​บุตรชาย​ชื่อ; ลิบ​นี, และ​ซิ​ม​อี.</verse>
				<verse number="18">โค​ฮา​ธ​มี​บุตรชาย​ชื่อ; อัมราม, ยิศ​ฮา​ร, เฮ็บ​โรน, และ​อุ​ซี​เอ็ล.</verse>
				<verse number="19">มะ​รา​รี​มี​บุตรชาย​ชื่อ: มาลี, และ​มุ​ซี. คน​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​เผ่าพันธุ์​ของ​เลวี​ตาม​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​เฆ​ระ​โซม​มี​บุตรชาย​ชื่อ; ลิบ​นี, ลิบ​นี​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยะฮัธ ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซิ​ม​มา,</verse>
				<verse number="21">ซิ​ม​มา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​โย​อา, โยอา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​อี​โด, อี​โด​มี​บุตรชาย​ชื่อ​เซ​รา, เซ​รา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยะอัธรัย.</verse>
				<verse number="22">โค​ฮา​ธ​มี​บุตรชาย​ชื่อ; อา​มี​นา​ดาบ ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​โค​รา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อะ​ซิ​ร,</verse>
				<verse number="23">อะ​ซิ​ร​มี​บุตรชาย​ชื่อ​เอ็ล​คา​นา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​เอ็บ​ยา​ซา​ฟ ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อะ​ซิ​ร.</verse>
				<verse number="24">อะ​ซิ​ร​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ธาฮัธ ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อู​รี​เอ็ล ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อู​ซี​ยา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​ชา​อู​ล.</verse>
				<verse number="25">เอ็ล​คา​นา​มี​บุตรชาย​ชื่อ; อะ​มา​ซัย, และ​อะฮี​โม​ธ.</verse>
				<verse number="26">ฝ่าย​เอ็ล​คา​นา​มี​บุตรชาย​ชื่อ; โซ​ฟัย ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​นา​ฮัธ,</verse>
				<verse number="27">นา​ฮัธ​มี​บุตรชาย​ชื่อ​เอลี​อาบ ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยะ​โร​ฮาม ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​เอ็ล​คา​นา.</verse>
				<verse number="28">ซา​มูเอ็ล​มี​บุตรชาย​หัวปี​ชื่อ; โยเอ็ล​กับ​อะบี​ยา​บุตร​ที่​สอง.</verse>
				<verse number="29">มะ​รา​รี​มี​บุตรชาย​ชื่อ; มาลี ๆ​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ลิบ​นี ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซิ​ม​อี ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อู​ซา,</verse>
				<verse number="30">อู​ซา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซิ​ม​อา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​ฮะ​ฆี​ยา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อะ​ซา​ยา</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​หีบ​ไมตรี​ประดิษฐาน​แล้ว​ท่าน​ดา​วิด​ได้​จัด​คน​เหลา​นี้​ไว้​สำหรับ​ร้องเพลง​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="32">และ​เขา​ได้​ปฏิบัติ​ใน​การ​ร้องเพลง​ต่อหน้า​พลับพลา​ที่ประชุม​จนถึง​ซะโล​โม​ได้​สร้าง​วิหาร​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม: และ​เขา​ได้​อยู่​ใน​ตำแหน่ง​นั้น​และ​เข้าออก​ตาม​เวร​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="33">คน​ทั้งปวง​นี้​กับ​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา​ที่​ได้​ยืน​ปฏิบัติ​คือ​พวก​โค​ฮา​ธ​มี​นาย​ขับ​เพลง​ชื่อ, เฮ​มาน, เป็น​บุตรชาย​ของ​โยเอ็ล, ที่​เป็น​บุตรชาย​ของ​ซา​มูเอ็ล.</verse>
				<verse number="34">บุตรชาย​ของ​เอ็ล​คา​นา, บุตรชาย​ของ​ยะ​โร​ฮาม, บุตรชาย​ของ​อะลีเอ็ล, บุตรชาย​ของ​โธรัค,</verse>
				<verse number="35">เป็น​บุตรชาย​ของ​ซูฟ, เป็น​บุตรชาย​ของ​เอ็ล​คา​นา, เป็น​บุตรชาย​ของ​มา​ฮัธ, เป็น​บุตรชาย​ของ​อะ​มา​ซัย,</verse>
				<verse number="36">เป็น​บุตรชาย​ของ​เอ็ล​คา​นา, เป็น​บุตรชาย​ของ​โยเอ็ล, เป็น​บุตรชาย​ของ​อะ​ซา​ระ​ยา, เป็น​บุตรชาย​ของ​ซะ​ฟัน​ยา,</verse>
				<verse number="37">เป็น​บุตรชาย​ของ​ธาฮัธ, เป็น​บุตรชาย​ของ​อะ​ซิ​ร, เป็น​บุตรชาย​ของ​เอ็บ​ยา​ซา​บ, บุตรชาย​ของ​โค​รัค,</verse>
				<verse number="38">เป็น​บุตรชาย​ของ​ยิศ​ฮา​ร, เป็น​บุตรชาย​ของ​คะ​ฮา​ธ, เป็น​บุตรชาย​ของ​เลวี, เป็น​บุตรชาย​ของ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="39">กับ​อา​ซา​ฟ​ญาติพี่น้อง​ของ​เฮ​มาน, ผู้​ยืน​ข้าง​ขวา​ท่าน​อา​ซา​ฟ​นี้, เป็น​บุตรชาย​ของ​เบ็ะเร็​คะ​ยา, เป็น​บุตรชาย​ของ​ซิ​ม​อา,</verse>
				<verse number="40">เป็น​บุตรชาย​ของ​มี​คา​เอ็ล, เป็น​บุตรชาย​ของ​เบ​เซ​ยา, เป็น​บุตรชาย​ของ​มัลคี​ยา,</verse>
				<verse number="41">เป็น​บุตรชาย​ของ​เฮ็ธนี, เป็น​บุตรชาย​ของ​เซ​รัค, เป็น​บุตรชาย​ของ​อะดา​ยา,</verse>
				<verse number="42">เป็น​บุตรชาย​ของ​เอธาน, เป็น​บุตรชาย​ของ​ซิ​ม​มา, เป็น​บุตรชาย​ของ​ซิ​ม​อี,</verse>
				<verse number="43">เป็น​บุตรชาย​ของ​ยา​ฮัธ, เป็น​บุตรชาย​ของ​เฆ​ระ​โซม, เป็น​บุตรชาย​ของ​เลวี.</verse>
				<verse number="44">และ​หลาน​ชาย​ของ​มะ​รา​รี​ญาติ​น้อง​ของ​เขา​ที่​ยืน​ข้าง​ซ้าย​คือ: เอธานบุตร​ของ​คี​ซี, เป็น​บุตรชาย​ของ​อับ​ดี, เป็น​บุตรชาย​ของ​มา​ลูค,</verse>
				<verse number="45">เป็น​บุตรชาย​ของ​ฮะ​ซับ​ยา, เป็น​บุตรชาย​ของ​อะมะซะ​ยา, เป็น​บุตรชาย​ของ​ฮิลคี​ยา,</verse>
				<verse number="46">เป็น​บุตรชาย​ของ​อัม​ซี, เป็น​บุตรชาย​ของ​บานี, เป็น​บุตรชาย​ของ​ซา​เมอร์,</verse>
				<verse number="47">เป็น​บุตรชาย​ของ​มัคลี, เป็น​บุตรชาย​ของ​มู​ซี, เป็น​บุตรชาย​ของ​มะ​รา​รี, เป็น​บุตรชาย​ของ​เลวี.</verse>
				<verse number="48">ฝ่าย​พี่น้อง​ของ​เขา​ใน​ตระกูล​เลวี​ก็​จัดตั้ง​ไว้​สำหรับ​การ​ปฏิบัติ​ต่าง ๆ ที่​พลับพลา​ของ​พระเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="49">แต่​อา​โร​น​กับ​เผ่าพันธุ์​ของ​ท่าน​เคย​ถวาย​บูชา​ที่​แท่น​สำหรับ​เผา​เนื้อสัตว์​บูชา, และ​แท่น​ที่​สำหรับ​เผา​เครื่อง​หอม, กระทำ​การ​ต่าง ๆ ที่​ห้อง​บริสุทธิ์​ที่สุด, และ​ทำ​การ​ไถ่​โทษ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ตาม​แบบ​อย่าง​ที่​โม​เซ​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า​ได้​สั่ง​ไว้.</verse>
				<verse number="50">อา​โร​น​มี​เผ่าพันธุ์​ดังต่อไปนี้​คือ; มี​บุตรชาย​ชื่อ​อะ​ระอา​ซาน ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​ฟี​นะ​ฮา​ศ, ฟีนะ​ฮา​ศ​มี​บุตรชาย​ชื่อ​อะบีซู​อา.</verse>
				<verse number="51">อะบีซู​อา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​บุ​คี ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อุ​ซี ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซะรัค​ยา,</verse>
				<verse number="52">ซะรัค​ยา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​มะ​รา​โยธ ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อะ​มะระ​ยา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อะฮี​ตูบ,</verse>
				<verse number="53">อะฮี​ตุบ​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซา​โดค ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อะฮี​มา​อัศ</verse>
				<verse number="54">เหล่านี้​เป็น​ที่อยู่​ของ​เขา​ตาม​ค่าย​ตาม​เขตต์​คือ​พงศ์พันธุ์​คะ​ฮา​ธ, เผ่าพันธุ์​ของ​อา​โร​น​ซึ่ง​เป็น​ผู้​จับ​ฉลาก​ครั้ง​แรก.</verse>
				<verse number="55">จึง​ได้​เมือง​เฮ็บ​โรน​ที่​เขตต์ยูดา​กับ​ที่​ชาน​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="56">แต่​มี​ไร่นา​กับ​หมู่บ้าน​นอก​เมือง​นั้น​เขา​ได้​มอบ​ให้​คา​เล็บ​บุตรชาย​ของ​ยะ​ฟู​เน.</verse>
				<verse number="57">แล้ว​ได้​ยก​เมือง​นั้น​ให้​บุตรชาย​ของ​อา​โร​น, คือ​เมือง​เฮ็บ​โรน, เป็น​เมือง​คุ้ม​ห้าม​กับ​เมือง​ลิบ​นา, เมือง​ยัธธิร, เมือง​เอ็ศธะ​โม, กับ​ที่​ชาน​เมือง​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="58">เมือง​ฮี​เล็น​กับ​ที่​ชาน​เมือง, เมือง​ดะ​บีร​กับ​ที่​ชาน​เมือง,</verse>
				<verse number="59">เมือง​อา​ซาน​กับ​ที่​ชาน​เมือง, และ​เมือง​เบ็ธ​เซ​เม็ศ​กับ​ที่​ชาน​เมือง:</verse>
				<verse number="60">ใน​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น; (ก็​มอบ​ให้) เมือง​เคบา​กับ​ที่​ชาน​เมือง, เมือง​อา​เล็ะเม็ธ​กับ​ที่​ชาน​เมือง, และ​เมือง​อะ​นา​โธธ​กับ​ที่​ชาน​เมือง, รวม​เมือง​ทั้ง​หลาย​ทั่ว​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา​เป็น​สิบ​สาม​เมือง</verse>
				<verse number="61">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​คะ​ฮา​ธ, ครอบครัว​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น, เขา​ได้​มอบ​เมือง​ใน​ครึ่ง​ตระกูล, คือ​มะ​นา​เซ​ครึ่ง​ตระกูล​ให้​ตาม​ฉลาก​เป็น​สิบ​หัวเมือง.</verse>
				<verse number="62">และ​ฝ่าย​เผ่าพันธุ์​ของ​เฆ​ระ​โซม​ตาม​ครอบครัว​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา ๆ ได้​มอบ​เมือง​ให้​ใน​ตระกูล​ยิ​ซา​คา​ร, ใน​ตระกูล​อา​เซอร์, ใน​ตระกูล​นัฟธาลี, และ​ตระกูล​มะ​นา​เซ​ที่​อาศัย​เมือง​บา​ซาน, เป็น​สิบ​สาม​หัวเมือง.</verse>
				<verse number="63">ฝ่าย​เผ่าพันธุ์​ของ​มะ​รา​รี​ตาม​ครอบครัว​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา ๆ ได้​มอบ​เมือง​ให้​ตาม​ฉลาก​ใน​ตระกูล​รู​เบ็น, และ​ใน​ตระกูล​ฆาด, และ​ใน​ตระกูล​ซะบู​โลน​รวม​เป็น​สิบ​สอง​หัวเมือง.</verse>
				<verse number="64">เมือง​ทั้งปวง​นั้น​กับ​ที่​ชาน​เมือง​นั้น, พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​มอบ​ให้​พวก​เลวี.</verse>
				<verse number="65">คือ​ใน​ตระกูล​ยูดา, ใน​ตระกูล​ซี​โม​น, และ​ใน​ตระกูล​เป็น​ยา​มิ​น, เขา​ได้​มอบ​เมือง​ตาม​ที่​มี​ชื่อ​จด​ไว้​แล้ว​นั้น​ให้​ให้​ตาม​ฉลาก</verse>
				<verse number="66">อนึ่ง​พงศ์พันธุ์​ของ​คะ​ฮา​ธ​บาง​ครอบครัว​ได้​เมือง​และ​เขตต์​ใน​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม.</verse>
				<verse number="67">เขา​ได้​มอบ​เมือง​คุ้ม​ห้าม​เมือง​หนึ่ง, คือ​เมือง​เซ​เค็ม​ที่อยู่​เนินเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม​กับ​ที่​ชาน​เมือง; และ​เมือง​เฆเซ็ร​กับ​ที่​ชาน​เมือง,</verse>
				<verse number="68">และ​เมือง​โยคมะอัม​กับ​ที่​ชาน​เมือง, และ​เบ็ธ​เฮ​โลน​กับ​ที่​ชาน​เมือง,</verse>
				<verse number="69">และ​เมือง​อะยา​โลน​กับ​ที่​ชาน​เมือง, และ​เมือง​ฆัธ​ริม​โม​น​กับ​ที่​ชาน​เมือง:</verse>
				<verse number="70">และ​ใน​ตระกูล​มะ​นา​เซ​ครึ่ง​ตระกูล (ที่​มอบ​ให้) นั้น; เมือง​อา​เนร​กับ​ที่​ชาน​เมือง, และ​เมือง​บิล​อา​ม​กับ​ที่​ชาน​เมือง​ทั้งปวง​ได้แก่​เผ่าพันธุ์​ของ​คะ​ฮา​ธ​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น</verse>
				<verse number="71">ใน​ตระกูล​มะ​นา​เซ​ครึ่ง​ตระกูล เขา​ได้​มอบ​เมือง​ให้​บุตรชาย​ของ​เฆ​ระ​โซม, คือ​เมือง​โฆ​ลาน​ใน​แผ่น​ดิน​เบ​ซา​กับ​ที่​ชาน​เมือง, และ​อัศธะ​โร​ธ​กับ​ที่​ชาน​เมือง:</verse>
				<verse number="72">ใน​ตระกูล​ยิ​ซา​คา​ร; ก็​มอบ​เมือง​คา​เด็ศ​กับ​ที่​ชาน​เมือง, และ​เมือง​ดาบะรัธ​กับ​ที่​ชาน​เมือง,</verse>
				<verse number="73">และ​เมือง​รา​โม​ธ​กับ​ที่​ชาน​เมือง, และ​เมือง​อา​เนม​กับ​ที่​ชาน​เมือง:</verse>
				<verse number="74">ใน​ตระกูล​อา​เซอร์; ก็​มอบ​เมือง​อา​ซาก​กับ​ที่​ชาน​เมือง, และ​เมือง​อับ​โดน​กับ​ที่​ชาน​เมือง,</verse>
				<verse number="75">และ​เมือง​ฮู​โค​ค​กับ​ที่​ชาน​เมือง, และ​เมือง​ระ​โฮ​ม​กับ​ที่​ชาน​เมือง.</verse>
				<verse number="76">ใน​ตระกูล​นัฟธาลี; ก็​มอบ​เมือง​คา​เด็ศ​ใน​แขวง​ฆาลิ​ลาย​กับ​ที่​ชาน​เมือง, และ​เมือง​ฮัม​โม​น​กับ​ที่​ชาน​เมือง, และ​เมือง​คี​ระ​ยา​ธายิม​กับ​ที่​ชาน​เมือง</verse>
				<verse number="77">และ​เขา​ได้​มอบ​เมือง​ใน​ตระกูล​ซะบู​โลน​ให้​บุตรชาย​ของ​มะ​รา​รี​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​คือ. เมือง​ริม​โม​น, กับ​ที่​ชาน​เมือง. และ​เมือง​ธา​โม​ธ​กับ​ที่​ชาน​เมือง:</verse>
				<verse number="78">และ​ที่​ตรง​ยะ​ริ​โฮ​ข้าม​ข้าง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ฟาก​ข้าง​โน้น​คือ​ฝั่ง​ตะวันออก, และ​ใน​ตระกูล​รู​เบ็น​ก็​มอบ​เมือง​เบเซ็ร​ที่อยู่​ใน​ป่า​กับ​ที่​ชาน​เมือง, และ​เมือง​ยะ​ซา​กับ​ที่​ชาน​เมือง,</verse>
				<verse number="79">และ​เมือง​คะ​เด​โม​ธ​กับ​ที่​ชาน​เมือง, และ​เมือง​เมฟาศ​กับ​ที่​ชาน​เมือง:</verse>
				<verse number="80">และ​ใน​ตระกูล​ฆาด; ก็​มอบ​เมือง​รา​โม​ธ​ที่​แผ่น​ดิน​ฆี​ละ​อาด​กับ​ที่​ชาน​เมือง, และ​เมือง​มะ​ฮะ​นา​ยิม​กับ​ที่​ชาน​เมือง,</verse>
				<verse number="81">และ​เมือง​เฮ็ศ​โบ​น​กับ​ที่​ชาน​เมือง, และ​เมือง​ยา​เซ​ร​กับ​ที่​ชาน​เมือง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ยิ​ซา​คา​ร​มี​บุตรชาย​สี่​คน​ชื่อ, โธลา, ฟู​อา, ยา​ซบ, และ​ซิ​ม​โร​น.</verse>
				<verse number="2">โธ​ลา​มี​บุตรชาย​ชื่อ, อู​ซี, ระ​ฟา​ยา, ยะ​รี​เอ็ล, ยัคมัย, ยิบ​ซา, และ​เชมมูเอ็ล ๆ เป็น​หัวหน้า​ใน​พงศ์พันธุ์​ของ​โธ​ลา; เป็น​คน​อาจหาญ​ตาม​เชื้อ​วงศ์​ของ​ตน; เมื่อ​แผ่น​ดิน​ของ​ดา​วิด​นับ​ได้​จำนวน​สอง​หมื่น​สอง​พัน​หก​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="3">และ​อู​ซี​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยิศรัค​ยา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​มี​คา​เอ็ล, โอ​บัด​ยา, โยเอ็ล, และ​ยิ​ซี​ยา, ห้า​คน​นี้​เป็น​คน​ใหญ่​ทุกคน.</verse>
				<verse number="4">และ​มี​กองทัพ​ตาม​พงศ์พันธุ์​บิดา​อยู่​กับ​เขา​สาม​หมื่น​หก​พัน​คน: เพราะ​พวก​เหล่านั้น​มี​ภรรยา​และ​บุตร​มาก.</verse>
				<verse number="5">และ​พี่น้อง​ของ​เขา​ทั่ว​เชื้อ​วงศ์​ของ​ยิ​ซา​คา​ร, ตาม​บัญชี​สำมะโนครัว​ที่​จด​คน​กล้าหาญ​รวม​ได้​แปด​หมื่น​เจ็ด​พัน​คน</verse>
				<verse number="6">(บุตรชาย) เบ็นยา​มิ​น​ชื่อ; เบลา, เบเค็ร, และ​ยา​ดี​ยา​เอ็ล, รวม​สาม​คน.</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​เบ​ลา​มี​บุตรชาย​ชื่อ; เอ็ศ​โบ​น, อู​ซี, อู​ซี​เอ็ล, ยะรี​โม​ธ, และ​อี​รี, ห้า​คน​นี้​เป็น​คน​เข้มแข็ง เป็น​หัวหน้า​ใน​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ของ​เขา, และ​ตาม​บัญชี​จด​ชื่อ​ไว้​นั้น​นับ​ได้​สอง​หมื่น​สอง​พัน​สาม​สิบ​สี่​คน.</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​เบเค็ร​มี​บุตรชาย​ชื่อ; ซะมี​รา, โย​อาศ, อะลีเอเซ็ร, เอ็ลโยเอนัย, อัมรี, ยะเร​โม​ธ, อะบียา, อะ​นา​โธธ, และ​อา​ลา​เม็ธ. คน​เหล่านี้​เป็น​บุตร​ของ​เบเค็ร.</verse>
				<verse number="9">และ​ใน​บัญชี​สำมะโนครัว​จด​ตาม​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทวด​ของ​เขา, คน​กล้าหาญ​นับ​ได้​สอง​หมื่น​สอง​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="10">ยะ​ดี​ยา​เอ็ล​มี​บุตรชาย​ชื่อ: บิล​ฮา​น ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยะ​อู​ศ, เบ็นยา​มิ​น, เอฮูด, คะ​นานา, เซ​ธาน, ธาระ​ซิ​ศ, และ​อะฮิ​ซา​ฮัร.</verse>
				<verse number="11">คน​ทั้งปวง​นี้​เป็น​บุตรชาย​ของ​ยะ​ดี​เอ็ล​ตาม​พงศ์พันธุ์​บิดา​ใหญ่​ของ​เขา, มี​คน​อาจหาญ​นับ​ได้​หมื่น​เจ็ด​พัน​สอง​ร้อย​คน​ซึ่ง​เคย​ออก​รบ​ศึก.</verse>
				<verse number="12">ซุฟีม, อุ​ฟีม, กับ​เหล่า​บุตรชาย​ของ​อี​รฮุ​ซิ​ม, กับ​เหล่า​บุตร​ของ​อะ​เฮ​ร</verse>
				<verse number="13">นัฟธาลี​มี​บุตรชาย​ชื่อ; ยา​ฮะ​ซี​เอ็ล, ฆูนี, เย​เซ​ร, และ​ซา​ลูม, คน​เหล่านี้​เป็น​เผ่าพันธุ์​ของ​นาง​บิล​ฮา</verse>
				<verse number="14">บุตรชาย​มะ​นา​เซ​มี; อัศ​รี​เอ็ล, ซึ่ง​เกิด​แก่​ภรรยา​น้อย​ชาติ​อะ​ราม: หญิง​นั้น​คลอด​บุตร​ชื่อ​มา​คีร​บิดา​ของ​ฆี​ละ​อาด:</verse>
				<verse number="15">และ​มา​คีร​ได้​รับ​มา​อะ​คา​พี่สาว​ของ​ฮุฟีม​และ​ซุฟีม​เป็น​ภรรยา, น้องสาว​ที่​สอง​ชื่อ​ซะลัพ​ฮา​ด ๆ มีแต่​บุตรหญิง.</verse>
				<verse number="16">มา​อะ​คา​ภรรยา​มา​คีร​คลอด​บุตรชาย​เรียก​ว่า: เฟเร็ศ ๆ มี​น้อง​ชาย​ชื่อ​เซ​เร็ศ ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อู​ลาม​และ​รา​เค็ม.</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​อู​ลาม​มี​บุตรชาย​ชื่อ; บะดาน. คน​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​บุตรชาย​ของ​ฆี​ละ​อาด, ที่​เป็น​บุตรชาย​ของ​มา​คีร, บุตรชาย​ของ​มะ​นา​เซ.</verse>
				<verse number="18">ฮัม​โม​เลเค็ธ​น้องสาว​ของ​ท่าน​มี​บุตรชาย​ชื่อ​อี​ซะ​โอด, อะบีเซ็ร, และ​มะระ​ลา.</verse>
				<verse number="19">และ​ซะ​มี​ดา​มี​บุตรชาย​ชื่อ; อัคยาน, เซ​เค็ม, ลิคอี, และ​อะนิ​อา​ม</verse>
				<verse number="20">เอ็ฟ​รา​ยิม​มี​บุตรชาย​ชื่อ, ซูธาลัค ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​เบเร็ค ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​ธาฮัธ ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​เอ​ลา​ดา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​ธาฮัธ,</verse>
				<verse number="21">ธาฮัธมี​บุตรชาย​ชื่อ​ซา​บาด ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซูเธลัค ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​เอเซ็ร, และ​เอ​ลาด, สอง​คน​นี้​ชน​ชาว​ฆัธ​ที่​เกิด​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​ได้​ฆ่า​เสีย, เพราะ​พวก​นั้น​ได้​ลง​มา​หวัง​จะ​ชิง​เอา​ฝูง​วัว​ของ​เขา​เสีย.</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​ท่าน​เอ็ฟ​รา​ยิม​บิดา​ของ​เขา​มี​ความ​ทุกข์​โศกเศร้า​เป็น​หลาย​วัน, พี่น้อง​ของ​ท่าน​จึง​มา​ประโลม​ใจ​ท่าน.</verse>
				<verse number="23">ครั้น​ท่าน​มา​อยู่​กับ​ภรรยา ๆ ก็​มี​ครรภ์​คลอด​บุตรชาย​ชื่อ​ว่า​บะ​รี​ยา, เพราะ​คราว​นั้น​ครอบครัว​ของ​ท่าน​มี​เหตุร้าย:</verse>
				<verse number="24">ฝ่าย​บุตรสาว​ของ​ท่าน​ชื่อ​ว่า​เซะ​อา​รา, ได้​สร้าง​เมือง​เบ็ธ​โฮ​โร​น​ทั้ง​ฝ่าย​ใต้​ฝ่าย​เหนือ​กับ​เมือง​อุ​เซ็ร​เซ​รา.</verse>
				<verse number="25">เอ็ฟ​รา​ยิม​มี​บุตรชาย​ชื่อ​เรฟัค, และ​เรเซ็พ​เขา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​เธลัค ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​ธาฮัน.</verse>
				<verse number="26">ธาฮัน​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ลา​ดาน ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อัม​มี​ฮูด ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อะลี​ซา​มา,</verse>
				<verse number="27">อะลี​ซา​มา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​นูน ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยะ​โฮ​ซูอะ</verse>
				<verse number="28">ส่วน​ที่อยู่​ของ​เขา​คือ​เมือง​เบ็ธเอ็ล​ทั้ง​แขวง​เมือง​นั้น, และ​ฝ่าย​ทิศตะวันออก​เมือง​นะ​ราน, และ​ฝ่าย​ทิศตะวันตก​เมือง​เฆ​เซ​ร​รวม​ทั้ง​แขวง​เมือง​นั้น​ด้วย; และ​เมือง​เซ​เค็ม​ทั้ง​แขวง​เมือง​นั้น​จนถึง​เมือง​ฆา​ซา​ทั้ง​แขวง​เมือง​นั้น:</verse>
				<verse number="29">และ​ที่​ใกล้​เขตต์​แดน​ตระกูล​มะ​นา​เซ, มี​เมือง​เบ็ธ​ซาน​ทั้ง​แขวง​เมือง​นั้น, เมือง​ธะ​นาค​ทั้ง​แขวง​เมือง​นั้น, เมือง​มะฆิโด​ทั้ง​แขวง​เมือง​นั้น, และ​เมือง​โด​ระ​ทั้ง​แขวง​เมือง​นั้น, ตำบล​เมือง​เหล่านั้น​เป็น​ที่อยู่​แห่ง​เผ่าพันธุ์​ของ​โย​เซฟ​ที่​เป็น​บุตรชาย​ของ​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="30">บุตรชาย​ของ​อา​เซอร์​ชื่อ; ยิมนา, ยิศวา, ยิศวี, และ​บะ​รี​อา, กับ​น้องสาว​ชื่อ​เซ​รัค.</verse>
				<verse number="31">บุตรชาย​บะ​รี​อา​ชื่อ; เฮ็บเบอร์, และ​มัลคีเอ็ล​ที่​เป็น​บิดา​ของ​บี​ระ​ซิ​ธ.</verse>
				<verse number="32">และ​เฮ็บ​เบอร์​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยัฟเลต, โซ​เม็ร, และ​โฮ​ธาม, กับ​น้องสาว​ชื่อ​ชู​อา,</verse>
				<verse number="33">บุตร​ยัฟเลต​ชื่อ; ฟาซัค, บิ​ม​ฮา​ล, และ​อา​ซะ​วา​ธ. คน​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​บุตรชาย​ของ​ยัฟเลต.</verse>
				<verse number="34">บุตรชาย​โซ​เม็ร​ชื่อ; อะฮี, รา​ฆา, ยะฮูบา, และ​อะ​ราม.</verse>
				<verse number="35">เฮ​เล็ม​น้อง​ชาย​ของ​โซ​เม็ร​มี​บุตร​ชื่อ; โซ​ฟัด, ยิมนา, เซ​เล็ศ. และ​อา​มา​ล.</verse>
				<verse number="36">บุตรชาย​โซ​ฟัด​ชื่อ: ซูอัค, ฮัรเนเฟ็ร, ซู​อา​ล, เบรี, และ​อิม​รา,</verse>
				<verse number="37">เบเซ็ร, โฮ​ด, ซา​มา, ซิ​ล​ซา, ยิธราน, และ​บะเอ​รา.</verse>
				<verse number="38">บุตรชาย​เยเธ็ร​ชื่อ; ยะ​ฟู​เน. ฟิศฟา, และ​อะ​รา.</verse>
				<verse number="39">บุตรชาย​อู​ลา​ชื่อ: อา​รัค, ฮา​นีเอ็ล, และ​ริ​ศ​ยา.</verse>
				<verse number="40">คน​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​บุตรชาย​ของ​อา​เซอร์, เป็น​หัวหน้า​ใน​พงศ์พันธุ์, บิดา​ของ​เขา​เป็น​คน​องอาจ​เลือก​ไว้​เป็น​เจ้านาย​ใหญ่, และ​ตาม​บัญชี​สำมะโนครัว​ของ​เขา​มี​คน​ชำนาญ​ศึก​สงคราม​นับ​ได้​สอง​หมื่น​หก​พัน​คน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เบ็น​ยา​มิ​น​ได้​บุตรชาย​คือ​เบ​ลา​เป็น​บุตร​หัวปี, ที่​สอง​อัศเบ็ล, ที่​สาม​อัครัค,</verse>
				<verse number="2">ที่​สี่​โน​ฮา, ที่​ห้า​รา​ฟา,</verse>
				<verse number="3">และ​เบ​ลา​มี​บุตรชาย​ชื่อ; อา​ดาร, เฆรา, และ​อะบีฮูด,</verse>
				<verse number="4">อะ​บิ​ซู​อา, นา​อา​มาน, อะโฮ​อา,</verse>
				<verse number="5">เฆ​รา, ซะ​ฟู​ฟาน, และ​ฮู​ราม,</verse>
				<verse number="6">บุตรชาย​เหล่านี้​เป็น​ของ​เอฮูด: ผู้​เป็น​หัวหน้า​พงศ์พันธุ์​ของ​ชาวเมือง​เฆบา, เขา​ต้อง​กวาด​ไป​เป็น​ชะ​เลย​ที่​เมือง​มา​นา​ฮัธ:</verse>
				<verse number="7">คือ​นา​มาน, อะฮียา, และ​เฆ​รา, ท่าน​ได้​บุตรชาย​อีก​ชื่อ, อู​ซา, และ​อะฮีฮูด.</verse>
				<verse number="8">และ​ซา​ฮะ​รา​ยิม​ได้​บุตร​ที่​แผ่น​ดิน​โม​อาบ, ครั้น​ไล่​อุ​ซิ​ม​และ​บาอะ​รา​ภรรยา​ไป​แล้ว;</verse>
				<verse number="9">เขา​ได้​บุตรชาย​เกิด​แก่​นาง​โฮ​เด็ศ, ภรรยา​ชื่อ​โย​บาป, ซิบ​ยา, เมซา, และ​มัล​คา​ม,</verse>
				<verse number="10">ยะ​อูด, ซา​คะ​ยา, และ​มิ​ระ​มา, บุตรชาย​เหล่านั้น​เป็น​หัวหน้า​พงศ์พันธุ์​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="11">และ​ซะ​ฮะ​รา​ยิม​มี​บุตรชาย​เกิด​แต่​นาง​ฮู​ซิ​ม​ชื่อ, อะบีตูบ, และ​เอ็ลฟาอัล.</verse>
				<verse number="12">บุตรชาย​ของ​เอ็ลฟาอัล​ชื่อ; เอเบอร์, มี​ศ​อา​ม, และ​ซา​เม็ร, ที่​ได้​สร้าง​เมือง​โอ​โน, และ​เมือง​โลด​กับ​หมู่บ้าน​ทั้ง​หลาย​ที่​ขึ้น​แก่​เมือง​นั้น:</verse>
				<verse number="13">และ​บะ​รี​ยา​กับ​ซะ​มา​สอง​คน​นี้​เป็น​หัวหน้า​วงศ์​ชาวเมือง​อา​ยา​โลน, พวก​เหล่านี้​ได้​ไล่​ชาวเมือง​ฆัธ​เสีย:</verse>
				<verse number="14">และ​อา​ฮะ​โย, ซา​ซัค, ยะเร​โม​ธ,</verse>
				<verse number="15">ซะบัด​ยา, อา​ราด, และ​อา​เด็ร.</verse>
				<verse number="16">มี​คา​เอ็ล, ยิศพา, และ​โย​ฮา, คน​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​บุตรชาย​ของ​บะ​รี​อา;</verse>
				<verse number="17">ซะบัด​ยา, มะซูลาม, ฮีศคี, และ​ฮา​เบอร์,</verse>
				<verse number="18">ยิศเม​รา, ยิศลียา, และ​โย​บาป. คน​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​บุตรชาย​ของ​เอ็ลฟาอัล;</verse>
				<verse number="19">และ​ยา​คีน, ซิ​ค​รี, และ​ซับ​ดี,</verse>
				<verse number="20">อะ​อี​เอ​นาย, ซิ​ลธาย, และ​อะลีเอ็ล,</verse>
				<verse number="21">อะดา​ยา, บะรา​ยา, และ​ซิ​ม​รา​ธ, คน​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​บุตรชาย​ของ​ซิ​ม​อี;</verse>
				<verse number="22">และ​ยิศ​พาน, เอเบอร์, อะลีเอ็ล,</verse>
				<verse number="23">อับ​โดน, ซิ​ค​รี, และ​ฮา​นาน,</verse>
				<verse number="24">ฮะ​นัน​ยา, เอลาม, อัน​โธธี​ยา,</verse>
				<verse number="25">ยิพ​คะ​ยา, และ​ฟานูเอ็ล, คน​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​บุตรชาย​ของ​ซา​ซัค:</verse>
				<verse number="26">และ​ซัม​ชะ​ราย, ซะฮัรยา, อะธัลยา,</verse>
				<verse number="27">ยา​เรศ​ยา, เอลียา, และ​ซิ​ค​รี, คน​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​บุตรชาย​ของ​ยะ​โร​ฮาม.</verse>
				<verse number="28">คน​เหล่านั้น​เป็น​หัวหน้า​ใน​วงศ์​วา​ร, เป็น​ผู้ใหญ่​ใน​เชื้อ​วงศ์​ของ​ตน, และ​เป็น​ชาวเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​บิดา​ของ​ฆิบ​โอน​ได้​อยู่​ที่​เมือง​ฆิบ​โอน; ภรรยา​ของ​ท่าน​ชื่อ​มา​คา:</verse>
				<verse number="30">ท่าน​มี​บุตรชาย​หัวปี​ชื่อ​อับ​โดน, และ​ซูร, คิศ, บาละ, และ​นา​ดาบ,</verse>
				<verse number="31">ฆะ​โดน, อา​ฮะ​โย, และ​เค็ล.</verse>
				<verse number="32">ฝ่าย​มิ​ค​โลด​ได้​บุตรชาย​ชื่อ; ซิ​ม​อา. คน​ทั้งปวง​นั้น​ได้​อยู่​กับ​พี่น้อง​ของ​เขา​ที่​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, ตรงหน้า​กัน.</verse>
				<verse number="33">ฝ่าย​เนร​มี​บุตรชาย​ชื่อ​คีศ ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซา​อูล ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​โย​นา​ธาน, มัลคีซูอา, อะบีนา​ดาบ, และ​เอ็ศบา​ละ.</verse>
				<verse number="34">บุตรชาย​ของ​โย​นา​ธาน​คือ​มะ​รี​บา​ละ ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​มี​คา.</verse>
				<verse number="35">มี​คา​มี​บุตรชาย​ชื่อ; ฟีโธน, เมเล็ค, ธาเรอา, และ​อา​ฮา​ศ.</verse>
				<verse number="36">ฝ่าย​อา​ฮา​ศ​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยะ​โฮ​ยา​ดา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อา​เลเม็ธ, อัศ​มา​เว็ธ, และ​ซิ​ม​รี, ซิ​ม​รี​มี​บุตรชาย​ชื่อ​โม​ซา,</verse>
				<verse number="37">โม​ซา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​บิล​อา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​รา​ฟา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​เอ​ลา​ซา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อา​เซ็ล:</verse>
				<verse number="38">อา​เซ็ล​มี​บุตร​หก​คน​ชื่อ; อัศรี​คา​ม, โบ​คะ​รู, ยิศ​มา​เอ็ล, ซะอัรยา, โอ​บัด​ยา, และ​ฮา​นาน. คน​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​บุตรชาย​ของ​อา​เซ็ล.</verse>
				<verse number="39">ฝ่าย​อา​เซ็ค​น้อง​ชาย​ของ​ท่าน​มี​บุตรชาย​ชื่อ​อู​ลาม, เป็น​บุตร​หัวปี, บุตร​ที่​สอง​ชื่อ​ยะ​อู​ศ, ที่​สาม​ชื่อ​อะลีเฟเล็ต.</verse>
				<verse number="40">บุตรชาย​ของ​อู​ลาม​นั้น​เป็น​คน​ถือ​ธนู​มี​ฝีมือ​ชำนาญ, เขา​ได้​บุตร​หลาน​มาก​นับ​ได้​ร้อย​ห้า​สิบ​คน ๆ ทั้งปวง​นั้น​เป็น​เผ่าพันธุ์​ของ​เบ็น​ยา​มิ​น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ต้อง​จด​ชื่อ​ไว้​ตาม​สำมะโนครัว​ให้​ปรากฏ​ที่​บัญชี​ของ​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ฝ่าย​พวก​ยูดา​ต้อง​ต้อน​เอา​ไป​ยัง​กรุง​บาบู​โลน, เพราะ​การ​ล่วงละเมิด​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="2">อนึ่ง​คน​แรก​ที่​ได้​กลับ​ไป​ตั้งอยู่​ตาม​ส่วน​บ้านเมือง​ของ​ตน​นั้น​คือ, พวก​ยิศ​รา​เอล, พวก​ปุโรหิต, พวก​เลวี, และ​พวก​นะ​ธินิม.</verse>
				<verse number="3">และ​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น​มี​พงศ์พันธุ์​ของ​ยูดา, เบ็นยา​มิ​น, เอ็ฟ​รา​ยิม, และ​มะ​นา​เซ​อาศัย​อยู่​บ้าง:</verse>
				<verse number="4">คือ​อุทัย​บุตร​อา​มี​ฮูด ๆ บุตร​อัม​รี ๆ บุตร​บานี​แห่ง​พงศ์พันธุ์​ของ​ฟาเร็ศ​ที่​เป็น​บุตรชาย​ของ​ยูดา.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​พวก​ซี​โลน​มี​อะ​ซา​ยา​บุตร​หัวปี, กับ​บุตรชาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​พงศ์​เซ​รา​มี​ยูเอ็ล​กับ​พี่น้อง​ของ​เขา, รวม​หก​ร้อย​เก้า​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​มี; ซะลู​บุตร​มะซุ​ลาม ๆ เป็น​บุตร​โฮ​ดาวะ​ยา ๆ เป็น​บุตร​อัศนู​อา,</verse>
				<verse number="8">กับ​ยิบ​นะ​ยา​บุตร​ยะโธ​ฮาม, และ​เอ​ลา​บุตร​อู​ซี ๆ เป็น​บุตร​มิ​ค​รี, กับ​มะซุ​ลาม​บุตร​ของ​ซะ​ฟัด​ยา ๆ เป็น​บุตร​รู​เอ็ล ๆ เป็น​บุตร​ยิบ​นี​ยา;</verse>
				<verse number="9">กับ​พี่น้อง​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา​นับ​ได้​เก้า​ร้อย​ห้า​สิบ​หก​คน. คน​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​ผู้ใหญ่​หัวหน้า​ใน​วงศ์​ญาติ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​พวก​ปุโรหิต​มี, ยา​ดะ​ยา, ยะโฮ​ยา​รีบ, และ​ยา​คิน,</verse>
				<verse number="11">กับ​อะ​ซา​ระ​ยา​บุตรชาย​ฮิลคี​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​มะซุ​ลาม ๆ เป็น​บุตรชาย​ซา​โดค, ซา​โดค​เป็น​บุตร​อะฮี​ตูบ ๆ นั้น​เป็น​นาย​ฝ่าย​พระ​วิหาร​ของ​พระเจ้า;</verse>
				<verse number="12">กับ​อา​ดา​ยา​บุตร​ยะ​โร​ฮาม​เป็น​บุตร​ปัศฮูร ๆ เป็น​บุตร​มัลคี​ยา​กับ​มา​ซัย​บุตร​อะ​ดี​เอ็ล ๆ เป็น​บุตร​ยัค​เซ​รา ๆ เป็น​บุตร​มะซู​ลาม ๆ เป็น​บุตร​มะ​ซิ​มี​ธ ๆ เป็น​บุตร​อี​เมอร์;</verse>
				<verse number="13">กับ​พี่น้อง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ที่​เป็น​หัวหน้า​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​ตน​นับ​ได้​พัน​เจ็ด​ร้อย​หก​สิบ​คน​เป็น​คน​หมั่น​ใน​การ​ปฏิบัติ​ที่​พระ​วิหาร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​พวก​เลวี​มี; ซะมายา​บุตร​ฮา​ซูบ ๆ เป็น​บุตร​อัศ​รี​คา​ม ๆ เป็น​บุตร​ฮะ​ซับ​ยา​ที่​เป็น​เผ่าพันธุ์​มะ​รา​รี;</verse>
				<verse number="15">กับ​บัคบัคคัร, เฮ​เร็ศ, ฆา​ลา​ล, และ​มัธธัน​ยา, ที่​เป็น​บุตรชาย​ของ​มี​คา ๆ เป็น​บุตร​ซิ​ค​รี ๆ เป็น​บุตร​อา​ซา​ฟ;</verse>
				<verse number="16">กับ​โอ​บัด​ยา​บุตรชาย​ซะ​มายา ๆ เป็น​บุตร​ฆา​ลา​ล ๆ เป็น​บุตร​ยะ​ดู​ธูน​กับ​เบะ​เร็ค​ยา​บุตร​อา​ซา ๆ เป็น​บุตร​เอ็ล​คา​นา, ชาว​หมู่บ้าน​พวก​นะ​โต​ฟา</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​พวก​เฝ้า​ประตู​มี, ซา​ลูม, อา​คู​บ, ตัล​โม​ล, และ​อะฮี​มาน​กับ​พี่น้อง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา: แต่​ซา​ลูม​เป็น​หัวหน้า;</verse>
				<verse number="18">เมื่อก่อน​ได้​รักษา​ที่​ประตู​หลวง​ด้าน​ทิศตะวันออก: คน​ทั้งปวง​นั้น​มี​ตำแหน่ง​เฝ้า​ประตู​ค่าย​แห่ง​เผ่าพันธุ์​เลวี.</verse>
				<verse number="19">และ​ท่าน​ซา​ลูม​เป็น​บุตร​ของ​โค​เร ๆ เป็น​บุตร​เอ็บ​ยา​ซา​ฟ ๆ เป็น​บุตร​โค​รา, กับ​พี่น้อง​ของ​ท่าน​รวม​บิดา​เดียวกัน, อยู่​ฝ่าย​ปฏิบัติ​รักษา​ประตู​พลับพลา: ฝ่าย​บิดา​ทวด​ของ​เขา​เป็นใหญ่​เหนือ​กองทัพ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​มี​ตำแหน่ง​รักษา​ประตู​สำหรับ​เข้า​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​ฟี​นะ​ฮา​ศ​บุตร​เอ​ละ​อา​ซา​ร​ครั้ง​ก่อน​เป็น​นาย​บังคับบัญชา​เขา, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน,</verse>
				<verse number="21">และ​ซะ​คา​ระ​ยา​บุตรชาย​ของ​มะเซะ​เล็ม​ยา​เป็น​นาย​รักษา​ประตู​พลับพลา​ที่ประชุม,</verse>
				<verse number="22">คน​ทั้งปวง​ที่​เลือก​ไว้​สำหรับ​เป็น​นาย​ประตู​นั้น​นับ​ได้​สอง​ร้อย​สิบ​สอง​คน, คน​เหล่านั้น​มี​ชื่อ​จด​ไว้​ใน​บัญชี​สำมะโนครัว​แห่ง​หมู่บ้าน​ของ​เขา​ตาม​ท่าน​ดา​วิด, และ​ซา​มูเอ็ล​ผู้​พยากรณ์​ได้​ตั้ง​ไว้​กำหนด​ตำแหน่ง​ให้​เขา.</verse>
				<verse number="23">คน​ทั้งปวง​นั้น​กับ​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา​จึง​ดูแล​การ​เฝ้า​ประตู​พระ​วิหาร​ของ​พระเจ้า, คือ, พลับพลา​ตาม​เวร​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="24">พวก​เฝ้า​ประตู​นั้น​มี​ทั้ง​สี่​ด้าน, คือ​ทิศตะวันออก, ทิศตะวันตก, ทิศเหนือ​และ​ทิศใต้.</verse>
				<verse number="25">และ​พี่น้อง​ของ​เขา​ตาม​หมู่บ้าน​ของ​ตน, ต้อง​ผลัดเปลี่ยน​กัน​ทุก​อาทิตย์​เข้า​มา​อยู่​กับ​เขา​ตาม​เวร,</verse>
				<verse number="26">ด้วยว่า​นาย​คลัง​ใหญ่​คือ​ตระกูล​เลวี, สี่​คน​นั้น​ใด้​รับ​ตำแหน่ง​เป็น​พนักงาน​รักษา​ห้อง​อาศัย​กับ​ห้อง​ทรัพย์​สิ่งของ​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="27">เขา​ก็​อาศัย​อยู่​ตาม​ห้อง​รอบ​พระ​วิหาร, ด้วยว่า​เป็น​หน้าที่​ของ​เขา​ต้อง​รักษา​และ​ต้อง​เปิด​ประตู​เวลา​เช้า​ทุก​วัน</verse>
				<verse number="28">อนึ่ง, บาง​คน​เป็น​พนักงาน​ระวังรักษา​ภาชนะ​สำหรับ​ใช้​ใน​การ​นมัสการ, ด้วยว่า​จะ​เบิก​ออก​มา​ใช้​หรือ​จะ​ส่ง​เข้า​ไป​เมื่อไร​ก็​ต้อง​นับ​จด​บัญชี.</verse>
				<verse number="29">อนึ่ง, บาง​คน​เป็น​พนักงาน​รักษา​บรรดา​ภาชนะ​ใน​ที่​นมัสการ, ทั้ง​แป้ง​ละเอียด, น้ำ​องุ่น, น้ำมัน, กำยาน, และ​เครื่อง​หอม.</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​บุตรชาย​ของ​ปุโรหิต​บาง​คน​เป็น​ผู้​เอา​เครื่อง​หอม​นั้น​ทำ​น้ำมัน​หอม.</verse>
				<verse number="31">ใน​พวก​เลวี, มะธิธยา​บุตร​หัวปี​ของ​ซา​ลูม​ที่​เป็น​เชื้อ​วงศ์​โค​รา, เป็น​พนักงาน​ฝ่าย​ของ​ใส่​ถาด​ปิ้ง​ไฟ.</verse>
				<verse number="32">ส่วน​ลาง​คนใน​พงศ์พันธุ์​คะ​ฮา​ธ, และ​พี่น้อง​ของ​เขา​เป็น​พนักงาน​ฝ่าย​ขนม, ที่​จะ​เตรียม​ไว้​ตั้ง​ถวาย​ทุก​วัน​ซะบา​โต</verse>
				<verse number="33">พวก​ผู้​หัวหน้า​แห่ง​ตระกูล​เลวี​ที่​เป็น​พวก​ร้องเพลง, อาศัย​อยู่​ห้อง​พระ​วิหาร​ไม่​มี​ธุระ​อื่น: ด้วยว่า​ต้อง​อยู่​ใน​การ​ปฏิบัติ​นั้น​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน.</verse>
				<verse number="34">ท่าน​เหล่านั้น​เป็น​ผู้ใหญ่​ใน​วงศ์​ตระกูล​เลวี​ตาม​บัญชี​สำมะโนครัว; ท่าน​ทั้ง​หลาย​นั้น​อาศัย​อยู่​ที่​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="35">บิดา​ของ​ฆิบ​โอน​ชื่อ​ยะ​อี​เอ็ล, ได้​อาศัย​อยู่​ที่​เมือง​ฆิบ​โอน, ภรรยา​ของ​ท่าน​ชื่อ​มา​คา;</verse>
				<verse number="36">ท่าน​มี​บุตรชาย​หัวปี​ชื่อ​อับ​โดน, และ​บุตร​รอง​หัวปี​ชื่อ​ซูร, คิช, บาละ, เนร, และ​นา​ดาบ,</verse>
				<verse number="37">ฆะ​โดน, อา​ฮีโย, ซะคา​ระ​ยา, และ​มิ​คโลธ.</verse>
				<verse number="38">ฝ่าย​มิ​คโลธ​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซิ​ม​อา​ม. คน​ทั้งปวง​นั้น​ได้​อาศัย​กับ​พี่น้อง​ของ​เขา​ที่​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, อยู่​ตรงหน้า​กัน.</verse>
				<verse number="39">และ​เนร​มี​บุตรชาย​ชื่อ​คิช ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซา​อูล ๆ มี​ราชบุตร​ชื่อ​โย​นา​ธาน, มัลคีซัว, อะบีนา​ดาบ, และ​เอ็ศบา​ละ.</verse>
				<verse number="40">ฝ่าย​โย​นา​ธาน​มี​บุตรชาย​ชื่อ​มะ​รี​บา​ละ ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​มี​คา.</verse>
				<verse number="41">มี​คา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ฟีโธน, เมเล็ค, ธัคเรอา, และ​อา​ฮา​ศ.</verse>
				<verse number="42">อา​ฮา​ศ​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยา​รา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อา​เลเม็ธ, อัศ​มา​เว็ธ, และ​ซิ​ม​รี ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​โม​ซา.</verse>
				<verse number="43">โม​ซา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​บิน​อา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​ระ​ฟา​ยา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​เอ​ลา​ซา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ​อา​เซ็ล.</verse>
				<verse number="44">อา​เซ็ล​มี​บุตรชาย​หก​คน​ชื่อ, อัศรี​คา​ม, โบ​คะ​รู, ยิศ​มา​เอ็ล, ซา​ระยะ, โอ​บัด​ยา, และ​ฮา​นาน, คน​เหล่านี้​เป็น​บุตรชาย​ของ​อา​เซ็ล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">พวก​ฟะลิศ​ตีม​ได้​ทำ​สงคราม​กับ​ชาว​ชน​ยิศ​รา​เอล; และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​พ่ายแพ้​แก่​ชาว​ฟะลิศ​ตีม, และ​ได้​ถูก​ฆ่า​ตาย​เป็น​อัน​มาก​ที่​ภูเขา​ฆี​ละ​โบ​อะ.</verse>
				<verse number="2">พวก​ฟะลิศ​ตีม​ได้​ไล่​ติดตาม​ซา​อูล​กับ​ราชบุตร​ไป​จน​ได้​ฆ่า​โย​นา​ธาน​กับ​อะบี​นา​ดาบ, และ​มัลคีซัว​ราชบุตร​ของ​ซา​อูล​เสีย.</verse>
				<verse number="3">ข้าศึก​ได้​กระชั้น​เขา​มา​เกือบ​ถึง​ซา​อูล, และ​ทหาร​ธนู​ติดตาม​มา​ทัน, ยิง​ถูก​ท่าน​มี​บาดเจ็บ.</verse>
				<verse number="4">ท่าน​จึง​มี​รับสั่ง​แก่​ผู้​ที่​ถือ​อาวุธ​ของ​ท่าน​ว่า, จง​ชัก​กระบี่​ของ​เจ้า​ออก​แทง​เรา​ให้​ทะลุ​เถิด, มิฉะนั้น​ผู้​ที่​ไม่​ถือศีล​สุ​นัด​เหล่านี้​จะ​มา​ทำ​ให้​เรา​มี​ความ​อัปยศ. ฝ่าย​ผู้​ถือ​อาวุธ​ไม่​ยอม​ทำ; เพราะ​เป็น​ที่​เกรงกลัว​อย่างยิ่ง. ซา​อูล​จึง​ชัก​กระบี่​ของ​ท่าน​ออก, แล้ว​ล้ม​ทับ​กระบี่​นั้น​สิ้นพระชนม์.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ผู้​ถือ​อาวุธ​เห็น​ว่า​ซา​อูล​สิ้นพระชนม์​แล้ว, จึง​ได้​ล้ม​ทับ​กระบี่​ของ​ตน​ตาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​ซา​อูล​กับ​ราชบุตร​ทั้ง​สาม​องค์​คือ​ราชวงศ์​ทั้งสิ้น​ก็​สิ้นพระชนม์​พร้อมกัน</verse>
				<verse number="7">ครั้น​บรรดา​ชน​ชาว​ยิศ​รา​เอล​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​หว่าง​ภูเขา​ได้​เห็น​ว่า​กองทัพ​แตก​หนี​ไป, และ​ซา​อูล​กับ​ราชบุตร​ก็​สิ้นพระชนม์​แล้ว, เขา​จึง​พา​กัน​ละทิ้ง​บ้านเมือง​ของ​ตน​อพยพ​ไป: ฝ่าย​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ก็​เข้า​มา​ตั้งอยู่​ที่​เมือง​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="8">ครั้น​รุ่งขึ้น, เมื่อ​พวก​ฟะลิศ​ตีม​เข้า​มา​จะ​เก็บ​เอา​ของ​ที่​ติด​ศพ​ไป, ก็​พบ​ซา​อูล​กับ​ราชบุตร​นอน​สิ้นพระชนม์​อยู่​ที่​ภูเขา​ฆี​ละ​โบ​อะ.</verse>
				<verse number="9">จึง​เปลื้อง​พระ​ศพ​ตัด​พระ​เศียร, และ​ถือ​เอา​เกราะ​ส่ง​ไป​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ฟะลิศ​ตีม, เพื่อ​จะ​นำ​ข่าว​ไป​ประกาศ​แก่​รูป​เคารพ​และ​พล​เมือง.</verse>
				<verse number="10">เกราะ​นั้น​เขา​เก็บ​ไว้​ที่​ใน​โบสถ์​พระ​ของ​เขา, ส่วน​พระ​เศียร​เขา​ปัก​ไว้​ที่​โบสถ์​ของ​พระ​ดาโฆน.</verse>
				<verse number="11">ครั้น​บรรดา​ชน​ชาวเมือง​ยา​เบ็ธฆี​ละ​อาด​ได้ยิน​ข่าว​การต่างๆ ซึ่ง​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ได้​กระทำ​แก่​ซา​อูล,</verse>
				<verse number="12">บรรดา​คน​กล้าหาญ​จึง​ได้​ยก​ไป​เชิญ​พระ​ศพ​ของ​ซา​อูล​กับ​ราชบุตร​กลับ​มา​ยัง​เมือง​ยา​เบ็ธ, ฝัง​พระ​อัฐิ​นั้น​ไว้​ใต้​ต้นสน​ที่​เมือง​นั้น, แล้ว​พา​กัน​อด​อาหาร​ไว้ทุกข์​เจ็ด​วัน.</verse>
				<verse number="13">ซา​อูล​สิ้นพระชนม์​ก็​เพราะ​การ​ล่วงละเมิด​ที่​ได้​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, คือ​ไม่​รักษา​คำ​โอวาท​ของ​พระองค์, และ​เหตุ​ว่า​ท่าน​ได้​หา​หญิง​ทรง​ผี​ให้​เข้าทรง.</verse>
				<verse number="14">แต่​ไม่​ได้​ทูลถาม​พระ​ยะ​โฮ​วา: พระองค์​จึง​ทรง​ประหาร​ชีวิต​เสีย, และ​มอบ​ราชสมบัติ​ให้​เป็น​ของ​ดา​วิด​บุตรชาย​ของ​ยิซัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ขณะนั้น​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​มา​ประชุม​เฝ้า​ดา​วิด​ที่​เมือง​เฮ็บ​โรน, ทูล​ว่า. ดูเถอะ, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กับ​ท่าน​ก็​เป็น​เชื้อพระวงศ์​อัน​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="2">แม้ว่า​คราวก่อน, เมื่อ​ซา​อูล​ยัง​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ท่าน​เป็น​ผู้นำ​พวก​ยิศ​รา​เอล​เข้าออก: และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตรัส​แก่​ท่าน​ว่า, ท่าน​คง​เป็น​ผู้​เลี้ยงดู​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​เรา, และ​จะ​เป็น​หัวหน้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="3">บรรดา​ผู้ปกครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​จึง​มา​เฝ้า​กษัตริย์​ที่​เมือง​เฮ็บ​โรน; ดาวิด​ทรง​กระทำ​สัญญา​กับ​เขา​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​เมือง​นั้น; แล้ว​เขา​พา​กัน​ชะ​โลม​ท่าน​ตั้ง​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​ชาว​ชน​ยิศ​รา​เอล, ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​โดย​ปาก​ของ​ซา​มูเอล.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​ดา​วิด​กับ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, คือ​ยะบูศ; มี​ชนชาติ​ยะบูศ​ชาว​แผ่น​ดิน​เดิม​อาศัย​อยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="5">ชน​ชาวเมือง​ยะบูศ​ก็​ห้าม​ดา​วิด​ว่า, จะ​เข้า​มา​ที่นี่​ไม่​ได้. ถึงกระนั้น​ดา​วิด​ยัง​ตี​ป้อม​ซี​โอน​อัน​มั่นคง​นั้น​ได้, เมือง​นั้นแหละ​เป็น​เมือง​ของ​ดา​วิด.</verse>
				<verse number="6">ดา​วิด​จึง​มี​พระราช​ดำรัส​ว่า, ผู้ใด​ตี​พวก​ยะบูศ​ได้​ก่อน​เรา​จะ​ตั้ง​ผู้​นั้น​ให้​เป็น​แม่ทัพ​ใหญ่. ฝ่าย​โย​อาบ​บุตรชาย​นาง​ซะ​รู​ยา​ได้​ยก​ขึ้น​ไป​ตี​ก่อน​จึง​ได้​ตำ​แหนง​เป็น​แม่ทัพ.</verse>
				<verse number="7">ดา​วิด​ได้​ประทับ​อยู่​ใน​ที่มั่น​คง​นั้น; เหตุ​ฉะนั้น​เขา​จึง​ให้​นาม​ที่นั่น​ว่า​เมือง​ดา​วิด.</verse>
				<verse number="8">และ​ท่าน​ได้​สร้าง​เมืองขึ้น​ล้อม​ที่นั่น, คือ​ตั้งแต่​ตำบล​มิ​โล​ไป​จน​รอบ: ฝ่าย​ที่​อื่นๆ ใน​เมือง​นั้น​โย​อาบ​ได้​เป็น​ผู้​ก่อสร้าง.</verse>
				<verse number="9">ดา​วิด​ก็​ทรง​พระ​เจริญ​ยิ่งๆ ขึ้น​ไป​เสมอ: เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พล​โยธา​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="10">คน​เหล่านี้​เป็น​หัวหน้า​ทหาร​ฉกรรจ์​ของ​ดา​วิด​ซึ่ง​ได้​ส​วา​มิ​ภักดิ์​พร้อมด้วย​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล, เชิญ​ท่าน​ให้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​ตาม​พระราช​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​กล่าว​ถึง​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น.</verse>
				<verse number="11">จำนวน​ทหาร​ฉกรรจ์​เมือง​ดา​วิด​มี​ดังต่อไปนี้​คือ; ยะ​โซ​บะ​อา​ม​เชื้อ​วงศ์​ฮัค​โม​นี, เป็น​หัวหน้า​สาม​สิบ​นาย: ท่าน​ถือ​หอก​ต่อสู้​แทง​เขา​ตาย​สาม​ร้อย​คนใน​คราว​เดียว.</verse>
				<verse number="12">รอง​ผู้​นั้น​มา​คือ, เอละ​อา​ซา​ร​บุตร​โดโด, เชื้อ​วงศ์​อะ​โฮ​ฮี, เป็น​ผู้​หนึ่ง​ใน​พวก​กล้าหาญ​สาม​นาย​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​อยู่​กับ​ดา​วิด​ที่​ตำบล​ปัสดัม​มิ​ม, ตำบล​นั้น​กองทหาร​ฟะลิศ​ตีม​ได้​ชุมนุม​ตั้ง​กระบวน​ทัพ​ที่นา​อัน​บริบูรณ์​ไป​ด้วย​ต้น​ข้าว​บารลี; แล้ว​พวก​ทหาร​หนี​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ไป.</verse>
				<verse number="14">แต่​ท่าน​เหล่านั้น​ยืน​ต่อสู้​ฆ่าฟัน​พวก​ฟะลิศ​ตีม, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ช่วย​ให้​มี​ชัย​ชะ​นะ​ใหญ่.</verse>
				<verse number="15">ทหาร​สาม​นาย​ใน​พวก​สาม​สิบ​คน​นั้น​ได้​ลง​ไป​เฝ้า​ดา​วิด​ยัง​ศิลา​ที่​ถ้ำ​อะ​ดู​ลาม; และ​กองทัพ​ฟะลิศ​ตีม​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​หว่าง​เขา​ระ​ฟาอิม.</verse>
				<verse number="16">ขณะนั้น​ดา​วิด​ประทับ​อยู่​ที่​ป้อม, และ​กองทัพ​ฟะลีศ​ตี​มอ​ยู่​ที่​เบธเลเฮ็ม.</verse>
				<verse number="17">ดาวิด​ทรง​กระหายน้ำ​มาก​จึง​ตรัส​ว่า, ใคร​จะ​เอา​น้ำ​จาก​บ่อ​ริม​ประตูเมือง​เบธเลเฮ็ม​มา​ให้​เรา​ดื่มได้!</verse>
				<verse number="18">ท่าน​ทั้ง​สาม​นั้น​ก็​ผ่าน​กองทัพ​ฟะลีศ​ตี​ม​เข้า​ไป​ตัก​น้ำ​ที่​บ่อ​ริม​ประตูเมือง​เบธเลเฮ็ม​มา​ถวาย​ดา​วิด: ฝ่าย​ดา​วิด​ไม่​เสวย, แต่​เท​ออก​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ตรัส​ว่า, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ห้ามปราม​ไว้​อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​กระทำ​สิ่ง​นี้​เลย: (คือ​ดื่ม) โลหิต​ของ​ผู้​ที่​สละ​ชีวิต​ของ​ตน​ใน​ภัยอันตราย? เพราะ​ยอม​สละ​ชีวิต​ของ​ตน​จึง​ได้​น้ำ​มา​ให้. เพราะ​เหตุ​นั้น​ท่าน​จึง​ไม่​พอ​พระทัย​เสวย. กิจการ​เหล่านี้​เป็น​การ​ที่​ผู้​กล้าหาญ​สาม​คน​นั้น​ได้​กระทำ.</verse>
				<verse number="20">ส่วน​อะบีซัย​น้อง​โย​อาบ, บุตร​ซะ​รู​ยา​เป็น​หัวหน้า​ใน​สาม​คน​นั้น​ด้วย: ได้​ถือ​หอก​แทง​คนตาย​ถึง​สาม​ร้อย​คน, จง​มี​ชื่อเสียง​ใน​พวก​สาม​คน​นั้น.</verse>
				<verse number="21">ใน​สาม​นาย​นั้น​ท่าน​ได้​ชื่อเสียง​ยิ่ง​กว่า​เพื่อน​ทั้ง​สอง; จึง​ได้​เป็น​หัวหน้า​พวก​นั้น: แต่​ยศ​ไม่​เท่า​สาม​คน​ที่​เป็น​พวก​เอก​นั้น.</verse>
				<verse number="22">บะ​นา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา​เป็น​บุตรชาย​ฉกรรจ์​ชาวเมือง​คับ​เซ็ล, เคย​ทำ​การ​มี​ชื่อเสียง​หลาย​อย่าง; คือ​ได้​ฆ่า​บุตร​ทั้ง​สอง​ของ​อารี​เอ็ล​ชาว​โม​อาบ: กับ​ได้​ลง​ไป​ฆ่า​สิงห์โต​ใน​ถ้ำ​เวลา​มี​หิมะ.</verse>
				<verse number="23">ท่าน​ได้​ฆ่า​ชาว​อาย​ฆุบ​โต, รูป​ราง​สูง​ห้า​ศอก, ถือ​หอก​โต​เท่า​ไม้​ตะพั้น; ฝ่าย​ท่าน​ถือ​ไม้เท้า​ลง​ไป​ต่อสู้​ชิง​เอา​หอก​จาก​มือ​ได้, แล้ว​ก็​เลย​ฆ่า​เสีย​ด้วย​หอก​ของ​เขา​เอง.</verse>
				<verse number="24">บะ​นา​ยา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ได้​กระทำ​การ​เหล่านี้, จึง​ได้​มี​ชื่อเสียง​ใน​พวก​กล้าหาญ​สาม​นาย​นั้น.</verse>
				<verse number="25">ท่าน​มี​ยศ​ยิ่ง​กว่า​พวก​สาม​สิบ​คน​นั้น, แต่​ยัง​ไม่​เท่า​กับ​สาม​คน​ที่​เป็น​พวก​เอก​นั้น: ดาวิด​จึง​ตั้ง​ให้​เป็น​นายทหาร​กอง​รักษา​พระองค์.</verse>
				<verse number="26">อนึ่ง​ใน​กองทหาร​ยัง​มี​คน​กล้าหาญ​อีก​คือ, อะ​ซา​เอ็ล​น้อง​โย​อาบ, เอ็ลฮา​นาน​บุตร​โดโด​ชาว​เบธเลเฮ็ม,</verse>
				<verse number="27">ซัม​โม​ธ​ชาว​ฮา​โร​ร, เฮ​เล็น​ชาว​ปะ​โลน,</verse>
				<verse number="28">อี​รา​บุตร​อี​เคช​ชาว​ธะ​โค​อา, อะบีเอเซอร์​ชาว​อะ​นา​โธธ,</verse>
				<verse number="29">ซิบ​อัย​ชาว​ฮู​ชา, อี​ลัย​พงศ์พันธุ์​อะ​โฮ​อา,</verse>
				<verse number="30">มา​ฮะ​รัย​ชาว​นะ​โต​ฟา, เฮ​เล็ด​บุตร​บา​นา​ชาว​นะ​โต​ฟา,</verse>
				<verse number="31">อิธัย​บุตร​รี​บัย​ชาว​ฆิบ​อา, ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, บะนา​ยา​ชาว​พี​รา​โธน,</verse>
				<verse number="32">ฮูรัย​มา​จาก​ลำธาร​ตำบล​คา​อัศ, อะบีเอ็ลชาวป่า​ดอน,</verse>
				<verse number="33">อัศ​มา​เวธ​ชาว​บา​ระ​ฮูม, เอลีอา​มา​ชาว​ซา​อัล​โบ​ล,</verse>
				<verse number="34">เหล่า​บุตร​ฮา​เซ​ม​ชาว​ฆี​โซน, โย​นา​ธาน​บุตร​ซา​เฆ​ชาว​ฮา​ราร์,</verse>
				<verse number="35">อะฮี​อา​ม​บุตร​ซา​คา​ร​ชาว​ฮา​ราร์, ฮา​ลีฟา​ละ​บุตร​อู​ระ,</verse>
				<verse number="36">เฮ​เฟอร์​ชาว​มะ​เครา, อะฮี​ยา​ชาว​ปะ​โลน,</verse>
				<verse number="37">เอ็ศ​โร​ชาว​คา​รเม็ล, นา​รัย​บุตร​เอ็ศ​บาย,</verse>
				<verse number="38">โยเอ็ล​น้อง​ของ​นา​ธาน, มิ​บฮาร์​บุตร​ฮัฆ​รี,</verse>
				<verse number="39">เซ​เล็ค​ชาติ​อำ​โม​น, นา​ฮะ​รัย​ชาว​เบ​โร​ธ, เป็น​ผู้​ถือ​เครื่อง​รบ​ของ​โย​อาบ​บุตร​ซะ​รู​ยา.</verse>
				<verse number="40">อี​ราชา​วยิธ​รา, ฆาเร็บ​ชาว​ยิธ​รา,</verse>
				<verse number="41">อู​รี​ยาชา​ติ​เฮ็ธ, ซา​บาด​บุตร​อัค​ลาย,</verse>
				<verse number="42">อะ​ดี​นา​บุตร​ซี​ซา​ตระกูล​รู​เบ็น, เป็น​นาย​กอง​เผ่าพันธุ์​รู​เบ็น, มี​ทหาร​สาม​สิบ​คน​อยู่​ใน​บังคับ​ท่าน,</verse>
				<verse number="43">ฮา​นาน​บุตร​มา​คา, โยซา​ฟาด​ที่​เป็น​พวก​มี​เธ็น,</verse>
				<verse number="44">อุ​ซี​ยาชา​วอัศธะ​โร​ธ, ซา​มา​กับ​ยี​เอ็ล​บุตร​โฮ​ธาม​ชาวเมือง​อะ​โร​เอ็ร,</verse>
				<verse number="45">ยะ​ดี​ยะเอ็ล​บุตร​ซิ​ม​รี​กับ​โย​ฮา​น้อง​ชาย​เป็น​พวก​ธี​ซี,</verse>
				<verse number="46">อะลีเอ็ล​พวก​มัควีม, ยะ​รี​บัย​กับ​โยซะวะ​ยา​บุตร​เอ็ล​นา​อัม ยิธ​มา</verse>
				<verse number="47">อะลีเอ็ล, โอ​เบ็ด, และ​ยะ​ซี​เอ็ล​ที่​เป็น​พวก​มะ​โซ​บา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">อนึ่ง​คน​เหล่านี้​ได้​มา​หา​ดา​วิด​ที่​เมือง​ซิ​คลัฆ, คราว​เมื่อ​ท่าน​ต้อง​หลบหนี​ซา​อูล​บุตร​คิช​นั้น: คน​ทั้งปวง​นี้​อยู่​ใน​จำพวก​กล้าหาญ​ได้​เป็น​ผู้ช่วย​กู้​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="2">เขา​ถือ​ธนู​ขว้าง​หิน​และ​ยิง​ธนู​ชำนาญ​ทั้ง​มือขวา​และ​มือ​ซ้าย, เป็น​ญาติพี่น้อง​ของ​ซา​อูล​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น.</verse>
				<verse number="3">คน​ที่​เป็น​หัวหน้า​ชื่อ​อะฮีเอะเซ็ร, กับ​โย​อาศ​บุตร​ของ​ซะ​มา​อา​ชาวเมือง​ฆิบ​อา; ยา​ซี​เอ็ล​กับ​เฟะ​เล็ต​บุตร​ของ​อัศ​มา​เว็ธ; บะราคา​กับ​เยฮู​ชาว​อะ​นา​โธธ,</verse>
				<verse number="4">ยิศ​มายา​ชาวเมือง​ฆิบ​โอน, เป็น​คน​อาจหาญ​และ​เป็น​หัวหน้า​ทหาร​สาม​สิบ​นาย​นั้น, ยิระ​มายา, ยา​ฮา​ซิ​เอ็ล, โยฮา​นาน, โย​ซา​บัด, ชาวเมือง​ฆะเด​รา,</verse>
				<verse number="5">เอ็ะลูซัย, ยะรี​โม​ธ, บะละ​ยา, ซะมัรยา, ซะฟัตยา, ที่​เป็น​พวก​ฮะ​ริ​ฟ,</verse>
				<verse number="6">เอ็ล​คา​นา, ยิศยา, อะซะเร็ล, โยเอะเซ็ร, ยา​โซ​ซา​บะ​อา​ม, ที่​เป็น​พงศ์พันธุ์​โด​รา,</verse>
				<verse number="7">และ​โยเอ​ลา​กับ​ซะบัด​ยา​บุตร​ของ​ยะ​โร​ฮาม​ชาวเมือง​ฆะโดร</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​ชน​ตระกูล​ฆาด​ที่​ได้​ออก​มา​หา​ดา​วิด ณ ที่​แน่นหนา​ใน​ป่า​เป็น​คน​กล้าหาญ​ชำนาญ​ใน​การ​สงคราม, เคย​ถือ​โล่ห์​และ​หอก​มี​หน้าเหี้ยม​เหมือน​สิงห์โต, วิ่ง​เร็ว​ดุจดัง​เนื้อ​ภูเขา;</verse>
				<verse number="9">มี​เอเซ็ร​เป็น​หัวหน้า, โอ​บัด​ยา​ที่​สอง, เอลีอาบ​ที่​สาม,</verse>
				<verse number="10">มี​ศ​มา​นา​ที่​สี่, ยิ​ระ​มะ​ยา​ที่​ห้า,</verse>
				<verse number="11">อะธัย​ที่​หก, อะลีเอ็ลที่​เจ็ด.</verse>
				<verse number="12">โย​ฮา​นาน​ที่​แปด, เอ็ลซา​บาด​ที่​เก้า,</verse>
				<verse number="13">ยิ​ระ​มะ​ยา​ที่​สิบ, มัคบัน​นัย​ที่​สิบ​เอ็ด.</verse>
				<verse number="14">นาย​กอง​ตระกูล​ฆาด​เหล่านั้น​อย่าง​ต่ำ​เป็น​นาย​ร้อยเอก: อย่าง​สูง​เป็น​นาย​พันเอก.</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เดือน​ห้า​คราว​ที่​น้ำท่วม​ฝั่ง​หมด, พวก​เหล่านี้​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ไป​ขับไล่​บรรดา​คน​ที่อยู่​หว่าง​เขา​ทิศตะวันออก​และ​ทิศตะวันตก</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​และ​ยูดา, มี​ลาง​คน​ได้​มา​หา​ดา​วิด ณ ที่​แน่นหนา.</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​ดา​วิด​ได้​ออก​ไป​ต้อนรับ​และ​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, ถ้า​เจ้า​มา​เพื่อ​จะ​ช่วย​เรา​โดย​ความ​เต็มใจ, เรา​จะ​ผูกพัน​สนิท​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย: แต่ทว่า​ถ้า​มา​เพื่อ​จะ​มอบ​เรา​ไว้​ใน​มือ​ศัตรู, โดย​ความผิด​ใน​มือ​ของ​เรา​ไม่​มี​เลย, ขอ​พระเจ้า​แห่ง​บิดา​ของ​เรา​ทรง​ทอด​พระเนตร​แก้แค้น​เถิด.</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พระ​วิญญาณ​ได้​ทรง​ดลใจ​อะ​มา​ซัย​ที่​เป็น​หัวหน้า​สาม​สิบ​นาย​นั้น, ท่าน​จึง​ทูล​ว่า, เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​ของ​ดา​วิด​เจ้าข้า, และ​อยู่​ฝ่าย​บุตร​ของ​ยิซัย: ขอ​ความ​เจริญ​สุข​จง​เป็น​ของ​ท่าน ทั้ง​ให้​มี​ความ​สุข​แก่​บรรดา​ผู้​ที่​ช่วย​ท่าน. ด้วยว่า​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทรง​โปรด​ช่วย​ท่าน​อยู่. แล้ว​ดา​วิด​ได้​ต้อนรับ​เขา​ไว้​ตั้ง​ให้​เป็น​นายทหาร</verse>
				<verse number="19">ใน​ตระกูล​มะ​นา​เซ​มี​บาง​คน​ได้​เข้า​กับ​ดา​วิด, เมื่อ​ดา​วิด​มา​กับ​พวก​ฟะลีศ​ตี​ม​จะ​สู้รบ​กับ​ซา​อูล: แต่​พวก​ดา​วิด​หา​ได้​ช่วย​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ไม่: ด้วยว่า​เมื่อ​เจ้านาย​ฝ่าย​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ปรึกษา​กัน​แล้ว​จึง​ไล่​ท่าน​ไป, พูด​กัน​ว่า​คน​นี้​จะ​กลับ​เป็น​ไมตรี​กับ​ซา​อูล, นาย​ของ​ตน​โดย​การ​ถวาย​ศีรษะ​ของ​พวกเรา.</verse>
				<verse number="20">ครั้น​เมื่อ​ดา​วิด​กำลัง​ไป​เมือง​ซิ​คลัฆ, มี​ชาว​ชน​ตระกูล​มะ​นา​เซ​มา​คือ, อัด​นา, โยซา​บาด, ยะดี​ยา​เอ็ล, มี​คา​เอ็ล, โยซา​บาด, อะลีอู, และ​ซี​ละ​ธาย, เป็น​นาย​พันเอก​ใน​ตระกูล​มะ​นา​เซ.</verse>
				<verse number="21">คน​ทั้ง​หลาย​นั้น​ได้​ช่วย​ดา​วิด​สู้รบ​พวก​โจร: ด้วยว่า​เป็น​คน​กล้าหาญ​และ​เป็น​นาย​ทัพ​ทุกคน.</verse>
				<verse number="22">ใน​คราว​นั้น​มี​คน​มา​หา​จะ​ช่วย​ดา​วิด​ทุกๆ วัน, จน​ตั้ง​เป็น​กระบวน​ทัพ​ใหญ่​เหมือน​กองทัพ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="23">จำนวน​นายทหาร​ที่​มี​เครื่อง​อาวุธ​พร้อม​สำหรับ​การ​สงคราม​ที่มา​หา​ดา​วิด ณ เมือง​เฮ็บ​โรน, เพื่อ​จะ​เอา​ราชสมบัติ​ของ​ซา​อูลม​อบ​ให้​ท่าน, ตาม​พระราช​ดำรัส​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="24">ชน​เหล่านี้​ใน​ตระกูล​ยูดา​คือ​คน​ถือ​โล่ห์​และ​ทวน​พร้อม​ด้วย​เครื่อง​อาวุธ​สำหรับ​การ​ศึก​มี​หก​พัน​แปด​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="25">ใน​ตระกูล​ซี​โม​น​คน​กล้าหาญ​ชำนาญ​รบ​ศึก​มี​เจ็ด​พัน​กับ​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="26">ใน​ตระกูล​เลวี​มี​สี่​พัน​หก​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="27">กับ​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ผู้​เป็น​หัวหน้า​ใน​พงศ์พันธุ์​อา​โร​น, มี​ทหาร​อยู่​กับ​ท่าน​สาม​พัน​เจ็ด​ร้อย​คน;</verse>
				<verse number="28">และ​ซา​โดค​คน​หนุ่ม​กล้าหาญ​กับ​นายทหาร​ใน​พงศ์พันธุ์​ของ​ท่าน​รวม​เป็น​ยี่​สิบ​สอง​นาย.</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​ญาติ​วงศ์​ของ​ซา​อูล​มี​ทหาร​สาม​พัน​คน: แต่ก่อน​พวก​นั้น​โดยมาก​ยัง​สมัคร​เข้า​ฝ่าย​ราชวงศ์​ซา​อูล.</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม​คน​กล้าหาญ​ที่​มี​ชื่อเสียง​ใน​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ของ​ท่าน, นับ​ได้​สอง​หมื่น​แปด​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="31">ใน​มะ​นา​เซ​ครึ่ง​ตระกูล, คน​ที่​ได้​เลือก​ออก​นาม​ให้​ไป​ตั้ง​ดา​วิด​เป็น​กษัตริย์​, มี​หมื่น​แปด​พัน​คน.</verse>
				<verse number="32">ใน​ตระกูล​ยิ​ซา​คา​ร, คน​ที่​มี​ปัญญา​สังเกต​เวลา​เหมาะ​รู้​ท่วงที​ว่า​พวก​ยิศ​รา​เอล​จะ​กระทำ​อย่างไร; คน​ที่​เป็น​หัวหน้า​มี​สอง​ร้อย​คน; ส่วน​ญาติพี่น้อง​ทั้งปวง​อยู่​ใน​บังคับบัญชา​ของ​คน​เหล่านั้น​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="33">ใน​ตระกูล​ซะบู​โลน, ทหาร​ที่​ชำนาญ​ใช้​เครื่อง​อาวุธ​ทุกอย่าง​เคย​ออก​ไป​รบ​แล้ว​มี​ห้า​หมื่น​คน: เป็น​กองทัพ​ซึ่ง​มี​ใจ​อัน​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="34">ใน​ตระกูล​นัฟธาลี​มี​นายทหาร​พัน​คน, ทหาร​ถือ​โล่ห์​และ​ทวน​อยู่​ใน​บังคับ​เขา​มี​สาม​หมื่น​เจ็ด​พัน​คน.</verse>
				<verse number="35">ใน​ตระกูล​ดาน​มี​พลทหาร​สอง​หมื่น​แปด​พัน​หก​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="36">ใน​ตระกูล​อา​เซอร์, พลทหาร​ที่​เข้า​กระบวน​ทัพ​เคย​ออก​ไป​ทำ​สงคราม​แล้ว​มี​สี่​หมื่น​คน.</verse>
				<verse number="37">ใน​ตระกูล​รู​เบ็น, ฆาด. และ​มะ​นา​เซ​ครึ่ง​ตระกูล, อยู่​ข้าง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ฟาก​ข้าง​โน้น, มี​ทหาร​ถือ​เครื่อง​อาวุธ​ต่างๆ แสน​สอง​หมื่น​คน.</verse>
				<verse number="38">คน​ทั้งปวง​เหล่านั้น​ล้วน​เป็น​ผู้ชำนาญ​จัด​กระบวน​ศึก​ได้​ประชุม​กัน ณ กรุง​เฮ็บ​โรน, พร้อมใจ​จะ​ตั้ง​ดา​วิด​เป็น​กษัตริย์​ทั่ว​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล: และ​ทั้ง​ชน​ยิศ​รา​เอล​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​นั้น​มี​ใจ​อันหนึ่งอันเดียวกัน​ที่​จะ​ตั้ง​ดา​วิด​เป็น​กษัตริย์​ด้วย.</verse>
				<verse number="39">เขา​ได้​พัก​อยู่​กับ​ดา​วิด​ที่นั่น​และ​ได้​มี​การ​เลี้ยง​กัน​ถึง​สาม​วัน: ด้วยว่า​ญาติพี่น้อง​ได้​จัดเตรียม​การ​ไว้​ต้อนรับ.</verse>
				<verse number="40">อนึ่ง, คน​ที่อยู่​ใกล้​ตำบล​นั้น​ชั้น​แต่​ตระกูล​ยิ​ซา​คา​ร, ตระกูล​ซะบู​โลน, ตระกูล​นัฟธาลี, ยัง​ส่ง​สะเบียง​อาหาร​บรรทุก​ลา, อูฐ, ม้า, โค, มา​สะเบียง​อาหาร​นั้น​มี, แป้ง, ขนม​มะเดื่อ​เทศ, ขนม​ผล​องุ่น​แห้ง, น้ำ​องุ่น, น้ำมัน, โค, และ​แกะ​เป็น​อัน​มาก, ด้วยว่า​เป็น​คราว​รื่นเริง​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ดาวิด​ได้​ทรง​ปรึกษา​กับ​นาย​พัน, นาย​ร้อย​และ​บรรดา​ผู้​ที่​เป็น​หัวหน้า.</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ทรง​ตรัส​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ว่า, ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เห็นชอบ, และ​ถ้า​การ​นี้​เป็น​มา​เแต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา, ก็​ให้​เรา​ใช้​คน​ไป​หา​พี่น้อง​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล, กับ​พวก​ปุโรหิต, พวก​เลวี​ที่อยู่​ใน​เมือง, และ​ที่​ชาย​เมือง​ของ​เขา​ให้​ประชุม​กัน​มา​หา​พวกเรา,</verse>
				<verse number="3">ให้​เรา​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระเจ้า​กลับ​มา​ที่​พวกเรา: ด้วยว่า​คราว​แผ่น​ดิน​ซา​อูล​นั้น, พวกเรา​หา​ได้​ไต่ถาม​ถึง​หีบ​นั้น​ไม่.</verse>
				<verse number="4">บรรดา​พวก​ประชุม​นั้น​จึง​ทูล​ว่า, ควร​จะ​กระทำ​ด้วยว่า​การ​นี้​เป็น​ที่​พอใจ​คน​ทั้งปวง​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">ดา​วิด​จึง​รับสั่ง​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ตั้งแต่​แม่น้ำ​ซี​โอ​ระ​เขตต์​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต จนถึง​ทางเข้า​เมือง​ฮา​มัธ​มา​ประชุม​กัน, เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​จาก​เมือง​คี​ระ​ยัธยะ​อา​รีม.</verse>
				<verse number="6">ดา​วิด​ได้​พา​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไป​ยัง​เมือง​บา​ละ​อะ, คือ​คี​ระ​ยัธยะ​อารี​มเขตต์​ตระกูล​ยูดา, เพื่อ​จะ​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระเจ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​ประทับ​อยู่​เหนือ​รูป​ครู​บิ​ม​ทรง​พระ​นาม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์.</verse>
				<verse number="7">เขา​ทั้ง​หลาย​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระเจ้า, บรรทุก​เกวียน​ใหม่​แห่​ไป​จาก​บ้าน​อะบี​นา​ดาบ, ฝ่าย​อุ​ซา​กับ​น้อง​ชาย​ขับ​เกวียน​ไป.</verse>
				<verse number="8">ส่วน​ดา​วิด​กับ​บรรดา​เชื้อ​วงศ์​ยิศ​รา​เอล, ประโคม​เพลง​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​คำ​เพลง, ด้วย​กระจับปี่, พิณ​สิบ​สาย, รำมะนา, ฉิ่ง, ฉาบ​และ​แตร​เต็มกำลัง</verse>
				<verse number="9">ครั้น​มา​ถึง​ลาน​ชาว​ของ​คี​โดน, โค​ได้​กระทำ​หีบ​นั้น​กระเทือน; อุ​ซา​ก็​เอื้อม​มือ​จะ​จับ​ไว้.</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระ​พิ​โรธ​ต่อ​อุ​ซา, และ​ทรง​สังหาร​เสีย, เพราะ​ได้​เหยียด​มือ​ต้อง​หีบ​นั้น; อุ​ซา​ก็​ขาดใจ​ตาย​ที่นั่น​ต่อ​พระ​พักตร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="11">ดา​วิด​ทรง​โท​มนัศ​เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สังหาร​อุ​ซา​เสีย; ท่าน​จึง​พระราชทาน​นาม​ตำบล​นั้น​ว่า​เพะ​เร็ศ​อุ​ซา​จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="12">ครั้งนั้น​ดา​วิด​ทรง​เกรงกลัว​พระเจ้า, จึง​ตรัส​ว่า, จะ​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระเจ้า​มา​ยัง​เรา​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="13">ดา​วิด​ไม่​ได้​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​มา​ยัง​ท่าน​ที่​เมือง​ดา​วิด​แต่​ได้​รับสั่ง​ให้​เชิญ​เลี้ยว​ไป​ข้าง​บ้าน​โอ​เบ็ด​อะ​โดม​ชาวเมือง​ฆัธ.</verse>
				<verse number="14">หีบ​ของ​พระเจ้า​จึง​ได้​ตก​อยู่​กับ​ครอบครัว​ของ​โอ​เบ็ด​อะ​โดม​นั้น​สิ้น​สาม​เดือน. และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​อวย​พระ​พร​ให้​ครอบครัว​โอ​เบ็ด​อะ​โดม, ทั้ง​ให้​บรรดา​ทรัพย์​สิ่งของ​ของ​ท่าน​เจริญ​ขึ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ฮี​ราม​พระเจ้าแผ่น​ดิน​ตุ​โร​ทรง​ใช้​ราชทูต​ไป​เฝ้า​ดา​วิด, และ​ได้​ส่ง​ไม้​สน​กับ​ช่าง​ก่อ, และ​ช่างไม้​มา​ด้วย​เพื่อ​จะ​สร้าง​พระราช​มณเฑียร​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="2">ดา​วิด​ทรง​ทราบ​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตั้ง​ท่าน​ได้​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล, จึง​ทรง​บำรุง​แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน​ให้​เจริญ​ขึ้น​โดย​เหตุ​ทรง​พระ​กรุณา​เห็นแก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​ทรง​รับ​ภรรยา​อื่น​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม; จน​มี​ราชบุตร​และ​ราชธิดา​อีก​หลาย​องค์.</verse>
				<verse number="4">พระ​นาม​ของ​ราชบุตร​ซึ่ง​ประสูติ​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เล็ม​นั้น คือ, ซา​มัว, โซ​บับ, นา​ธาน, ซะโลโม,</verse>
				<verse number="5">อิบ​ฮา​ร, อะลีซัว, เอ็ล​พา​เล็ต,</verse>
				<verse number="6">โน​ฆา, เนเฟฆ, ยา​เฟีย,</verse>
				<verse number="7">อะลี​ซา​มา, บะเอะละ​ยา​ดา, และ​อะลีฟาเล็ต</verse>
				<verse number="8">ครั้น​พวก​ฟะลีศ​ตี​ม​ได้ยิน​ข่าว​ว่า, ดาวิด​ต้อง​ชะ​โลม​ตั้ง​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ทั่ว​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​แล้ว, พวก​ฟะลิศ​ตีม​จึง​พร้อมกัน​ยก​ขึ้น​มา​เพื่อ​ต่อสู้​ท่าน. ครั้น​ดา​วิด​ทรง​ทราบ​จึง​ออก​ไป​จะ​ต้านทาน​ไว้.</verse>
				<verse number="9">ฟ​วก​ฟะลิศ​ตีม​ก็​ยก​เข้า​มา​ปล้น​ที่​หว่าง​เขา​ระ​ฟาอิม.</verse>
				<verse number="10">ดา​วิด​จึง​ทูลถาม​พระเจ้า​ว่า, ควร​ข้าพ​เจ้า​จะ​ขึ้น​ไป​ต่อสู้​พวก​ฟะลิศ​ตีม​หรือ​ไม่? พระองค์​จะ​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ข้าพ​เจ้า​หรือ? พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ว่า, “จง​ขึ้น​ไป​เถิด; ด้วย​เรา​จะ​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="11">ครั้น​พวก​นั้น​ขึ้น​ไป​ยัง​บา​ละ​พะ​รา​ซิ​ม; ดาวิด​ก็​ฆ่าฟัน​เสีย​ที่​ตำบล​นั้น. ดาวิด​จึง​ทรง​ตรัส​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​หัก​ทำลาย​ศัตรู​โดย​มือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ดุจ​สายน้ำ​อัน​เชี่ยว: เหตุ​ฉะนั้น​เขา​จึง​เรียกชื่อ​ตำบล​นั้น​ว่า​บา​ละ​พะรา​ซิ​ม.</verse>
				<verse number="12">เพราะ​พวก​นั้น​ได้​ละทิ้ง​รูป​เคารพ​ของ​ตน​ไว้​ที่นั่น, ดาวิด​จึง​รับสั่ง​ให้​เผา​เสีย</verse>
				<verse number="13">กองทัพ​ฟะลิศ​ตีม​ก็​ยก​ขึ้น​มา​ปล้น​ที่​หว่าง​เขา​อีก​ครั้ง​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="14">ดา​วิด​ก็​ทูลถาม​พระเจ้า​อีก; แต่​พระองค์​ทรง​ตรัส​ห้าม​ว่า, “อย่า​ตรง​ขึ้น​ไป; จง​อ้อม​ไป​ข้างหลัง, แอบ​เข้า​ไป​หา​เขา​ที่​ตรง​ต้น​หม่อน.</verse>
				<verse number="15">พอ​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​ดำเนิน​ไป​ที่​ยอด​ต้น​หม่อน, เมื่อนั้น​จง​ออก​ไป​สู้รบ: ด้วยว่า​พระเจ้า​ทรง​นำหน้า​เจ้า​ไป, เพื่อ​จะ​ตี​กองทัพ​ฟะลิศ​ตีม.”</verse>
				<verse number="16">ดา​วิด​ก็​กระทำ​ตาม​รับสั่ง​ของ​พระเจ้า: จึง​ได้​ฆ่าฟัน​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ตั้งแต่​ฆิบ​โอน​จนถึง​เมือง​ฆาเซ็ร.</verse>
				<verse number="17">กิตติศัพท์​ของ​กษัตริย์​ดา​วิด​ได้​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว​นานา​ประเทศ; และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​ชาติ​ทั้งปวง​มี​ความ​เกรงกลัว​ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">กษัตริย์​ดา​วิด​ได้​สร้าง​มณเฑียร​หลาย​หลัง​ที่​เมือง​ดา​วิด, และ​ได้​ตกแต่ง​ที่​สำหรับ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระเจ้า, กับ​ได้​ตั้ง​พลับพลา​ขึ้น​ไว้​สำหรับ​หีบ​นั้น.</verse>
				<verse number="2">ดา​วิด​จึง​มี​รับสั่ง​ห้าม​ว่า, อย่า​ให้​ผู้ใด​หาม​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระเจ้า​นอกจาก​พวก​เลวี: ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เลือก​พวก​นั้น​ไว้​สำหรับ​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระเจ้า, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ปฏิบัติ​พระองค์​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="3">ดา​วิด​จึง​รับสั่ง​ให้​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ประชุม​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, เพื่อ​จะ​ได้​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ขึ้น​มา​ยัง​สถานที่ ๆ ท่าน​ได้​จัดเตรียม​ไว้​สำหรับ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ดา​วิด​มี​รับสั่ง​ให้​เผ่าพันธุ์​ของ​อา​โร​น​และ​พวก​เลวี​ชุมนุม​กัน;</verse>
				<verse number="5">พงศ์พันธุ์​ของ​คะ​ฮา​ธ​นั้น​มี; อู​รี​เอ็ล​เป็น​หัวหน้า, กับ​พี่น้อง​ของ​ท่าน​นับ​ได้​ร้อย​ยี่​สิบ​คน:</verse>
				<verse number="6">พงศ์พันธุ์​ของ​มะ​รา​รี; มี​อะ​ซา​ยา​เป็น​หัวหน้า, กับ​พี่น้อง​ของ​ท่าน​นับ​ได้​สอง​ร้อย​ยี่​สิบ​คน:</verse>
				<verse number="7">พงศ์พันธุ์​ของ​เฆ​ระ​โชม​มี; โยเอ็ลเป็น​หัวหน้า, กับ​พี่น้อง​ของ​ท่าน​นับ​ได้​ร้อย​สาม​สิบ​คน:</verse>
				<verse number="8">พงศ์พันธุ์​ของ​เอ็ล​ซา​ฟาน​มี; ซะมายา​เป็น​หัวหน้า, กับ​พี่น้อง​ของ​ท่าน​นับ​ได้​สอง​ร้อย​คน:</verse>
				<verse number="9">พงศ์พันธุ์​ของ​เฮ็บ​โรน​มี; อะลีเอ็ลเป็น​หัวหน้า, กับ​พี่น้อง​ของ​ท่าน​นับ​ได้​แปดสิบ​คน:</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​อุ​ซี​เอ็ล​มี; อา​มี​นา​ดาบ​เป็น​หัวหน้า, กับ​พี่น้อง​ของ​ท่าน​นับ​ได้​ร้อย​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="11">และ​กษัตริย์​ดา​วิด​ได้​เชิญ​ซา​โดค​กับ​อะบี​นา​ธาร​ที่​เป็น​ปุโรหิต​กับ​พวก​เลวี, คือ​อู​รี​เอ็ล, อะซา​ยา, โยเอ็ล, ซะมายา, อะลีเอ็ล, และ​อัม​มี​น​นา​ดาบ,</verse>
				<verse number="12">ตรัส​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​หัวหน้า​ใน​ตระกูล​เลวี: จง​ชำระ​ตัว, และ​พวก​พี่น้อง​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ด้วย, แล้ว​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล​ขึ้น​ยัง​สถานที่​เรา​ได้​จัดเตรียม​ไว้​สำหรับ​หีบ​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ด้วย​เหตุ​ว่า​เมื่อครั้ง​ก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​หา​ได้​เชิญ​หีบ​ไป​ไม่, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​จึง​ลง​พระ​อาญา, เพราะ​เรา​ทั้ง​หลาย​แสวงหา​พระองค์​ไม่​ถูกต้อง​ตาม​พระ​บัญญัติ.</verse>
				<verse number="14">พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี​จึง​ได้​ชำระ​ตัว​เพื่อ​จะ​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ขึ้น​มา.</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พงศ์พันธุ์​ของ​เลวี​ได้​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระเจ้า​หาม​ขึ้น​บ่า, ดัง​โม​เซ​ได้​สั่ง​ไว้​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="16">ดา​วิด​จึง​ตรัส​สั่ง​คน​หัวหน้า​ใน​พวก​เลวี​ให้​จัด​พวก​พี่น้อง​ของ​ตน​ขับ​เพลง​ด้วย​เครื่องดนตรี​ต่างๆ, มี​พิณ​สิบ​สาย, กับ​กระจับปี่, และ​ฉิ่ง​ฉาบ, สำหรับ​ประโคม​เพลง​เสียง​ให้​ไพเราะ​ด้วย​ความยินดี.</verse>
				<verse number="17">พวก​เลวี​ได้​จัด​เฮ​มาน​บุตรชาย​ของ​โยเอ็ล; แต่​พี่น้อง​ของ​เฮ​มาน​มี​อา​ซา​ฟ​บุตรชาย​ของ​บอ​ระ​เคีย, แต่​พงศ์พันธุ์​ของ​มะ​รา​รี​กับ​พี่น้อง​ของ​เขา​คือ​เอธาน​บุตรชาย​คู​ซา​ยา;</verse>
				<verse number="18">กับ​ทั้ง​พี่น้อง​ของ​เขา, พวก​ที่​สอง​ซึ่ง​เป็น​นาย​ประตู​นั้น​คือ, ซะคะ​ระ​ยา, เบ็น, ยา​ซี​เอ็ล, ซะมี​รา​โม​ธ, ยะฮีเอ็ล, อุ​นี, เอลีอาบ, บะนา​ยา, มา​เซ​ยา, มัธธิธยา, อะลีฟะเลฮู, มิ​คเน​ยา, โอ​เบ็ด​อะ​โดม, และ​ยี​เอ็ล.</verse>
				<verse number="19">ส่วน​พวก​ขับร้อง​เพลง​นั้น​คือ, เฮ​มาน, เอ​ซา​ฟ, และ​เอธาน, ได้​ตั้ง​ไว้​ให้​ประโคม​เพลง​ด้วย​ฉิ่ง​ฉาบ​ทองเหลือง;</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​ซะ​คะ​ระ​ยา, อะ​ซี​เอ็ล, ซะมี​รา​โม​ธ, ยะฮีเอ็ล, อุ​นี, เอลีอาบ, มา​เซ​ยา​และ​บะ​นา​ยา, (ได้​ประโคม​เพลง) ด้วย​พิณ​สิบ​สาย​เป็น​เสียง​แหลม;</verse>
				<verse number="21">มัธธิธ​ยา, อะลีฟะเล, มิ​คเน​ยา, โอ​เบ็ด​อะ​โดม, ยี​เอ็ล, และ​อะซัศ​ยา, ได้​ประโคม​เพลง​ด้วย​กระจับปี่​นำ​พวก​ขับร้อง​เสียงต่ำ.</verse>
				<verse number="22">คะ​นัน​ยา​เป็น​หัวหน้า​พวก​ร้องเพลง​ใน​ตระกูล​เลวี, ท่าน​เป็น​ผู้จัดการ​ร้องเพลง​นั้น; ด้วย​เป็น​ผู้ชำนาญ.</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​บอ​ระ​เคีย​กับ​เอ็ล​คา​นา​เป็น​นาย​ประตู​สำหรับ​เฝ้า​หีบ​สัญญา​ไมตรี.</verse>
				<verse number="24">ส่วน​ซะ​บัน​ยา, โยซา​ฟาด, นะ​ธันเอ็ล, อะ​มา​ซัย, ซะคะ​ระ​ยา, บะนา​ยา, และ​อะลีเอเซ็ร​ปุโรหิต, เป็น​ผู้​เป่าแตร​นำหน้า​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระเจ้า: โอ​เบ็ด​อะ​โดม​และ​ยะฮี​ยา​เป็น​นาย​ประตู​เฝ้า​หีบ​สัญญา​ไมตรี</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​ดา​วิด​กับ​ผู้ปกครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล, นาย​พัน, เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่​ขึ้น​มา​จาก​เรือน​โอ​เบ็ด​อะ​โดม​ด้วย​ความยินดี.</verse>
				<verse number="26">ครั้น​พระเจ้า​ทรง​โปรด​พวก​เลวี​ผู้​หาม​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เขา​จึง​ถวาย​โค​ตัวผู้​เจ็ด​ตัว, กับ​แกะ​ตัวผู้​เจ็ด​ตัว​เป็น​เครื่องบูชา​ยัญ.</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​ทรง​เสื้อผ้า​ป่าน​เนื้อ​ละเอียด, ทั้ง​บรรดา​พวก​เลวี​ที่​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี, กับ​พวก​ร้อง​เพลง, และ​คะ​นัน​ยา​นาย​เพลง​นั้น​ก็​แต่งตัว​เหมือน​กัน; ส่วน​ดา​วิด​นั้น​ทรง​เอโฟด​ป่าน.</verse>
				<verse number="28">พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้ง​หลาย​ได้​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ขึ้น​มา​ด้วย​เสียง​โห่ร้อง, เสียง​แตร, ขลุ่ย, ฉิ่ง​ฉาบ, พิณ​สิบ​สาย, และ​กระจับปี่</verse>
				<verse number="29">ครั้น​หีบ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​เมือง​ดา​วิด​แล้ว, มี​คัล​ราชธิดา​ของ​ซา​อูล, แลดู​ตาม​ช่อง​พระ​แก​ล, เห็น​กษัตริย์​ดา​วิด​กระทำ​เพลง​เต้น​โลด, นาง​ก็​มี​ใจ​หมิ่นประมาท</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">เขา​พา​กัน​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระเจ้า​มา​ประดิษฐาน​ไว้​ข้างใน​พลับพลา​ที่​ดา​วิด​ได้​ทรง​ตกแต่ง​ไว้​สำหรับ​หีบ​นั้น: แล้ว​เขา​ได้​ถวาย​เครื่องบูชา​ยัญ, และ​เครื่องบูชา​ขอบ​พระ​คุณ​ต่อ​พระ​พักตร​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="2">ครั้น​ดา​วิด​ทรง​เผา​เครื่องบูชา​ยัญ, และ​ทรง​ถวาย​เครื่องบูชา​ขอบ​พระ​คุณ​แล้ว, ท่าน​ได้​ประสิทธิ์​พร​แก่​พล​ไพร่​ด้วย​ออก​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ท่าน​ทรง​แจก​ขนม​คน​ละ​ก้อน​กับ​เนื้อ​ชิ้น​หนึ่ง, และ​ขนม​ผล​องุ่น​ให้แก่​บรรดา​ชน​ยิศ​รา​เอล​ทั้ง​ชาย​หญิง​ทั่ว​ทุกคน.</verse>
				<verse number="4">อนึ่ง, ท่าน​ได้​ทรง​จัด​ให้​พวก​เลวี​บาง​คน​ปฏิบัติ​ต่อหน้า​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะโฮ​วา, ให้​เป็น​การ​สรรเสริญ​ฉลอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​พวก​ยิศ​รา​เอล:</verse>
				<verse number="5">คือ​อา​ซา​ฟ​เป็น​หัวหน้า, และ​รอง​มา​มี, ซะคะ​ระ​ยา, ยี​เอ็ล, ซะมี​รา​โม​ธ, ยะฮีเอ็ล, มัธธิธยา, เอลีอาบ, บะนา​ยา, โอ​เบ็ด​อะ​โดม: และ​ยี​เอ็ล​ประกอบ​เพลง​ด้วย​พิณ​สิบ​สาย​และ​กระจับปี่; แต่​อา​ซา​ฟ​นั้น​ประกอบ​เพลง​ด้วย​ฉิ่ง​ฉาบ;</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​บะ​อา​ยา​กับ​ยะ​ฮะ​ซี​เอ็ล​ปุโรหิต​ได้​ประกอบ​เพลง​เแตรเนืองๆ ต่อหน้า​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="7">ใน​วัน​นั้น​ดา​วิด​ได้​ประทาน​บทเพลง​ต่อไปนี้​ให้​อา​ซา​ฟ​กับ​พวก​พี่น้อง​ของ​ท่าน​ร้อง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="8">จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​ทูล​ออก​พระ​นาม​ของ​พระองค์, จง​แสดง​พระราช​กิจ​ของ​พระองค์​ใน​ท่ามกลาง​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="9">จง​เปล่ง​เสียงร้อง​ทูล​พระองค์, จง​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์, จง​กล่าว​บรรดา​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="10">จง​อวด​ใน​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์: ให้​ใจ​ของ​เหล่า​คน​ที่​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พึง​ชื่นชมยินดี.</verse>
				<verse number="11">จง​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​พึ่ง​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์, จง​แสวงหา​พระ​พักตร​ของ​พระองค์​เป็นนิตย์​นิรันดร์.</verse>
				<verse number="12">จง​ระลึก​ถึง​พระราช​กิจ​อัน​ประหลาด​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​นั้น, คือ​การ​อัศจรรย์, และ​คำพิพากษา​ที่​ออก​มา​จาก​พระโอษฐ์​ของ​พระองค์;</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​พงศ์พันธุ์​ของ​ยิศ​รา​เอล​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, และ​ลูกหลาน​ของ​ยา​โค​บ, พวก​เลือกสรร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="14">พระองค์​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเรา; คำ​ทรง​พิพากษา​ได้​ประกาศ​แจ้ง​อยู่​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="15">จง​ระลึก​ถึง​คำสัญญา​ไมตรี​ของ​พระองค์​ไว้​เป็นนิตย์; คือ​พระ​คำ​ที่​ได้​ตรัส​สั่ง​ให้​คงอยู่​ตลอด​พัน​ชั่ว​อายุ;</verse>
				<verse number="16">ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​ไว้​แต่​อับ​รา​ฮาม, ให้​ยั่งยืน​กับ​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​แก่​ยิศ​ฮา​ค:</verse>
				<verse number="17">พระ​คำ​นั้นแหละ​พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​ไว้​เป็น​กฎ​มั่นคง​สำหรับ​ยา​โค​บ, คือ​ทรง​ตั้ง​ไว้​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็น​สำคัญ​ไมตรี​ไม่​รู้​สิ้นสุด​เลย,</verse>
				<verse number="18">ตรัส​ว่า, เรา​จะ​มอบ​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​ไว้​แก่​พวก​ท่าน, ให้​เป็น​ส่วน​มรดก​ของ​ท่าน;</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​แต่​พวก​เล็กน้อย, และ​ยัง​เป็น​แขกเมือง​อยู่​ที่​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="20">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​เที่ยว​จาก​ประเทศ​นี้​ไป​ประ​ทศ​โน้น, และ​จาก​แผ่น​ดิน​โน้น​มา​แผ่น​ดิน​นี้;</verse>
				<verse number="21">พระองค์​มิได้​ทรง​ยอม​ให้​คน​ใด​ข่มเหง​เขา: พระองค์​ได้​ทรง​ขัด​ห้าม​เหล่า​กษัตริย์​เพราะ​เห็นแก่​เขา,</verse>
				<verse number="22">ตรัส​ว่า, อย่า​ถูกต้อง​พวก​ชะ​โลม​ของ​เรา, และ​อย่า​ทำร้าย​แก่​พวก​ผู้​พยากรณ์​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="23">ให้​มนุษย์​โลก​ทั้งสิ้น​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​ประกาศ​ความ​รอด​ของ​พระองค์​ทุกวันๆ ต่อไป.</verse>
				<verse number="24">จง​ยกยอ​รัศมี​ภาพ​ของ​พระองค์​ใน​ท่ามกลาง​นานา​ประเทศ; และ​กล่าว​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์​แก่​มหาชน​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="25">เพราะว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็นใหญ่, สมควร​จะ​ได้​ความ​สรรเสริญ​ยิ่ง; พระองค์​นั้น​เป็น​ที่​เกรงกลัว​มาก​กว่า​พระ​อื่น​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="26">ด้วย​พระ​ทั้ง​หลาย​ของ​คน​นานา​ประเทศ​นั้น​เป็น​ของ​เปล่า: แต่ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สร้าง​ฟ้า​สวรรค์.</verse>
				<verse number="27">ยศศักดิ์​และ​เดชานุภาพ​อยู่​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระองค์; ฤทธิ์เดช​และ​ความ​ปี​ติ​ยินดี​มี​อยู่​ใน​บริเวณ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="28">ให้​บรรดา​พงศ์พันธุ์​ทั้ง​หลาย, ถวาย​คำสรรเสริญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​กล่าว​สรรเสริญ​รัศมี​แล​ฤทธิ์เดช​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="29">จง​ถวาย​รัศมี​ภาพ​อัน​สมควร​แก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์: จง​นำ​เครื่องบูชา​มา​เฝ้า​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์: จง​นมัสการ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​เป็น​การ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="30">จง​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา, ทั่ว​พิภพ​แผ่น​ดิน​โลก​ตั้งมั่น​คง​ไม่​หวาดหวั่น​ไหว.</verse>
				<verse number="31">ให้​ฟ้า​สวรรค์​มี​ความ​ชื่นชม, และ​แผ่น​ดิน​โลก​โสม​นัศ​ยินดี: ให้​ประกาศ​ใน​ท่ามกลาง​ชน​ประเทศ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ครอบครอง​อยู่.</verse>
				<verse number="32">ให้​มหาสมุทร​กับ​บรรดา​ที่อยู่​ใน​นั้น​ลั่น​กึกก้อง, ให้​ทุ่งนา​กับ​บรรดา​สิ่ง​อัน​มี​อยู่​ใน​ที่​นั้น​โสม​นัศ.</verse>
				<verse number="33">ขณะนั้น​ต้นไม้​ใน​ป่า​จะ​บันลือ​เสียง​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ด้วย​พระองค์​เสด็จ​มา​เพื่อ​จะ​พิพากษา​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="34">จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เพราะ​พระองค์​เป็น​ประ​เส​ริ​ญ​รอบคอบ; เหตุ​ว่า​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="35">จง​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, ที่พึ่ง​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​จง​โปรด​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​เถิด, แล้ว​ทรง​รวบรวม​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​ชาว​ต่าง​ประเทศ, ให้​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์, ให้​ยกย่อง​โดย​ยินดี, ใน​การ​สรรเสริญ​พระองค์.</verse>
				<verse number="36">จง​สาธุการ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็นนิตย์​นิรันดร์. ฝูง​คน​จึง​ตอบ​ว่า, อา​เมน, และ​ได้​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="37">ดา​วิด​จึง​รับสั่ง​ให้​อา​ซา​ฟ​กับ​พี่น้อง​ของ​ตน​อยู่​ที่​นั้น​ฉะ​เพาะ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพื่อ​จะ​ได้​ปฏิบัติ​ฉะ​เพาะ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​นั้น​เสมอ​ตามที​มี​การ​ทุกๆ วัน:</verse>
				<verse number="38">กับ​โอ​เบ็ด​อะ​โดม​ทั้ง​พวก​พี่น้อง​หก​สิบ​แปด​คน, โอ​เบ็ด​อะ​โดม​บุตรชาย​ของ​ยะ​ดู​ธูน​กับ​โฮ​ซา​ให้​เป็น​คน​เฝ้า​ประตู:</verse>
				<verse number="39">อนึ่ง, พวก​ซา​โดค​ปุโรหิต, กับ​พี่น้อง​ของ​ท่าน​ได้​อยู่​ต่อหน้า​พลับพลา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​ตำบล​สูง​ที่​เมือง​ฆิบ​โอน,</verse>
				<verse number="40">เพื่อ​จะ​ทำ​การ​บูชา​ด้วย​เพลิง​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​แท่น​สำหรับ​เผา​ไฟ​ทั้ง​เวลา​เช้า​เวลา​เย็น​เสมอ, ตาม​ที่​เขียน​ไว้​ใน​กฎหมาย​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ที่​พระองค์​ได้​ทรง​ตรัส​สั่ง​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น;</verse>
				<verse number="41">ทั้ง​เฮ​มาน, และ​ยะ​ดู​ธูน, กับ​คน​อื่นๆ ที่​ทรง​เลือก​ออก​ชื่อ​ไว้​แล้ว​ให้​อยู่​กับ​พวก​นั้น, เพื่อ​จะ​ได้​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​ความ​เมตตากรุณา​ของ​พระองค์​ถาวร​อยู่​เป็นนิตย์;</verse>
				<verse number="42">เฮ​มาน​และ​ยะ​ดู​ธู​นอ​ยู่​กับ​พวก​นั้น, พร้อมทั้ง​แตร, และ​ฉิ่ง​ฉาบ, ประโคม​เสียง​ดัง, และ​เครื่อง​อื่นๆ สำหรับ​ประกอบ​เพลง​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ให้​บุตรชาย​ของ​ยะ​ดู​ธู​นอ​ยู่​ที่​ประตู.</verse>
				<verse number="43">คน​ทั้งปวง​ต่าง​กลับ​ไป​บ้าน​ของ​ตน: แล้ว​ดา​วิด​เสด็จ​กลับ​ไป​ประสงค์​จะ​อวยพร​แก่​วงศ์​ญาติ​ของ​ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">อนึ่ง, เมื่อ​ดา​วิด​ประทับ​อยู่​ที่​มณเฑียร​ของ​ท่าน, ได้​ตรัส​แก่​นา​ธาน​ผู้ทำ​นาย​ว่า, ดู​เถิด, เรา​อยู่​มณเฑียร​ที่​ทำ​ด้วย​ไม้​สน, แต่​หีบ​สัญญา​ไมตรี​อยู่​ใต้​ม่าน.</verse>
				<verse number="2">นา​ธาน​จึง​ทูล​ดา​วิด​ว่า, จง​กระทำ​ตาม​ที่​พอ​พระทัย​ของ​ท่าน​เถิด; เพราะว่า​พระเจ้า​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน​แล้ว.</verse>
				<verse number="3">แต่​ใน​เวลา​คืน​วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​นา​ธาน​ว่า,</verse>
				<verse number="4">จง​ไป​บอก​ดา​วิด​ผู้​ทาส​ของ​เรา​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “เจ้า​อย่า​สร้าง​วิหาร​หวัง​ให้​เรา​อยู่​เลย:</verse>
				<verse number="5">เพราะ​เรา​ไม่​เคย​ประทับ​อยู่​ใน​วิหาร​ตั้งแต่​เวลา​เรา​นำ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ขึ้น​มา​จนถึง​ทุกวันนี้; แต่​เรา​ได้​ดำเนิน​ไป​มา​จาก​กะ​ท่อม​นี้​ถึง​กะ​ท่อม​โน้น, และ​พลับพลา​ต่างๆ.</verse>
				<verse number="6">แต่​เรา​ได้​ดำเนิน​ไป​มา​ใน​ท่ามกลาง​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​นาน​มา​แล้ว, เรา​ได้​ตรัส​สัก​คำ​หนึ่ง​แก่​พวก​วินิจฉัย​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ผู้​ที่​เรา​สั่ง​ให้​เลี้ยง​พล​ไพร่​ของ​เรา​นั้น​หรือว่า, เหตุ​ไฉน​เจ้า​ไม่​สร้าง​วิหาร​ไม้​สน​สำหรับ​เรา?</verse>
				<verse number="7">บัดนี้​เจ้า​จง​บอก​ดา​วิด​ผู้​ทาส​ของ​เรา​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ตรัส​ว่า, เรา​ได้​รับ​เจ้า​มา​จาก​ทุ่งนา, คือ​จาก​การ​เฝ้า​รักษา​ฝูง​แกะ, เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​ครอบครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​เรา:</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ดำเนิน​ไป​แห่ง​ใดๆ เรา​ได้​อยู่​ด้วย​เจ้า, และ​เรา​ได้​ประหาร​ศัตรู​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, กับ​ได้​กระทำ​ให้​เจ้า​มี​ชื่อเสียง​เช่น​เหล่า​ผู้​มี​อำนาจ​ใน​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="9">อนึ่ง, เรา​จะ​กำหนด​ที่​ตำบล​สำหรับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​เรา, และ​จะ​ปลูก​เขา​ไว้​ให้​ตั้งอยู่​ที่​นั้น​ไม่​ต้อง​ย้าย​ไป​อีก​เลย; พวก​คน​ชั่ว​จะ​ไม่​มา​ตี​ปล้น​เขา​เหมือน​คราวก่อน.</verse>
				<verse number="10">ตั้งแต่​เวลา​ที่​เรา​ตั้ง​ผู้​วินิจฉัย​ให้​ครอบครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​เรา, เรา​จะ​ปราบปราม​บรรดา​ศัตรู​ของ​เจ้า. เรา​บอก​แก่​เจ้า​เป็น​แท้​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​เจ้า​มี​พงศ์พันธุ์​เจริญ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="11">จะ​เป็น​มา​ครั้น​วัน​อายุ​ของ​เจ้า​สิ้น​ลง, เจ้า​จะ​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​ปู่​ย่า​ตา​ยาย, แล้ว​เรา​จะ​ตั้ง​เผ่าพันธุ์, คือ​บุตรชาย​ของ​เจ้า​ให้​สืบ​วงศ์​ของ​เจ้า; เรา​จะ​บำรุง​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า​ไว้​ให้​มั่นคง.</verse>
				<verse number="12">เขา​จะ​สร้าง​วิหาร​ถวาย​เรา, และ​เรา​จะ​อุปถัมภ์​เชื่อ​วงศ์​ของ​เขา​สืบไป​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​เป็น​บิดา​ของ​เขา, และ​เขา​จะ​เป็น​บุตรชาย​ของ​เรา: และ​เรา​จะ​ไม่​ให้​ความ​เมตตา​ของ​เรา​ขาด​ไป​จาก​เขา, เหมือน​เรา​ให้​ขาด​ไป​จาก​กษัตริย์​ที่​ครอบครอง​อยู่​ก่อน​เขา​เลย:</verse>
				<verse number="14">แต่​เรา​จะ​ตั้ง​เขา​ไว้​ใน​วิหาร​และ​ที่​แผ่น​ดิน​ของ​เรา​เป็นนิตย์: พระที่นั่ง​ของ​เขา​จะ​ตั้งอยู่​เป็นนิตย์​นิรันดร์.”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​นา​ธาน​ได้​ทูล​ดา​วิด​ตาม​บรรดา​ถ้อยคำ, และ​ตาม​ความ​นิมิตต์​นั้น​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="16">แล้ว​กษัตริย์​ดา​วิด​ได้​เข้า​ไป​เฝ้า​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ทูล​ว่า, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​คือ​ผู้ใด, และ​พงศ์พันธุ์​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​อะไร, พระองค์​จึง​ได้​ทรง​โปรด​นำ​ข้าพ​เจ้า​ถึง​เพียงนี้?</verse>
				<verse number="17">ข้า​แต่​พระเจ้า, การ​สิ่ง​นี้​เป็น​แต่​เล็กน้อย​ต่อ​พระเนตร​ของ​พระองค์; พระองค์​จึง​ได้​ทรง​กล่าว​ถึง​เชื้อ​วงศ์​ข้าพ​เจ้า, ทาส​ของ​พระองค์​สืบไป​กาล​นาน, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​ข้าพ​เจ้า​เหมือน​ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​มี​ยศ​สูง.</verse>
				<verse number="18">ดา​วิด​จะ​เพิ่มเติม​ทูล​อะไร​ถึง​เกียรติยศ​ซึ่ง​พระราชทาน​แก่​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​ได้​อีก​เล่า? เหตุ​ว่า​พระองค์​ทรง​ทราบ​ทาส​ของ​พระองค์​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="19">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ด้วย​พระองค์​ทรง​เห็นแก่​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, และ​เพราะ​การ​นั้น​ก็​เป็น​ไป​ตาม​พระทัย​ของ​พระองค์ๆ พึง​ได้​ทรง​กระทำ​การ​อัศจรรย์​ทั้งปวง​นั้น​ให้​ปรากฏ.</verse>
				<verse number="20">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใน​บรรดา​กิจการ​ที่​หู​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​นั้น, พระ​อื่นๆ ที่​จะ​เสมอ​เหมือน​พระองค์​ไม่​มี, หรือ​พระ​อื่นๆ นอกจาก​พระองค์​ไม่​มี.</verse>
				<verse number="21">มี​ประเทศ​ใด​ทั่ว​โลก​จะ​เหมือน​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, ที่​พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​ไถ่​ไว้​ให้​เป็น​สิทธิ์​แก่​พระองค์, เพื่อ​จะ​ยัง​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ให้​เป็นใหญ่​และ​เป็น​ที่​พึง​กลัว, โดย​ได้​ทรง​ขับไล่​ชาว​ประเทศ​ต่างๆ ต่อหน้า​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, พวก​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​ไถ่​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​นั้น?</verse>
				<verse number="22">ได้​ทรง​ตั้ง​ยิศ​รา​เอล​ให้​เป็น​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​เป็นนิตย์; และ​องค์​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="23">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ให้​พระ​คำ​ที่​ได้​ตรัส​ถึง​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​แล​ถึง​พงศ์พันธุ์​นั้น​ตั้งมั่น​คงอยู่​เป็นนิตย์, และ​โปรด​กระทำ​ตาม​ที่​พระองค์​ตรัส​ไว้​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="24">ขอ​ทรง​โปรด​ให้​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ดำรง​มั่นคง​อยู่, ให้​ได้​รับ​ความ​ยกยอ​สรรเสริญ​เป็นนิตย์​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ของ​พล​โยธา​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, พระเจ้า​เที่ยงแท้​นั้น​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล: และ​ทรง​โปรด​ให้​เชื้อ​วงศ์​ของ​ดา​วิด​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​ตั้งมั่น​คงอยู่​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์.</verse>
				<verse number="25">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ได้​ทรง​แสดง​ให้​ข้าพ​เจ้า​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​ทราบ​ว่า​พระองค์​จะ​ทรง​ตั้ง​วงศ์​ของ​ข้าพ​เจ้า: เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​จึง​มี​น้ำใจ​เข้า​มา​ทูล​อ้อนวอน​ขอ​ต่อ​พระองค์.</verse>
				<verse number="26">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ได้​ตรัส​แสดง​พระ​คุณ​นั้น​ไว้​แก่​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="27">บัดนี้​พระองค์​พอ​พระทัย​ที่​จะ​พระราชทาน​พระ​พร​แก่​เชื้อ​วงศ์​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, จะ​ทรง​โปรด​ให้​วงศ์​นั้น​ตั้งอยู่​ต่อ​พระเนตร​ของ​พระองค์​เป็นนิตย์: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ด้วย​พระองค์​ได้​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​เชื้อ​วงศ์​ของ​ข้าพ​เจ้า, เชื้อ​วงศ์​นั้น​จึง​จะ​มี​ความ​สุข​เป็นนิตย์​นิรันดร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">อยู่​มา​ภายหลัง, ดาวิด​ได้​รบ​กับ​ชนชาติ​ฟะลิศ​ตีม​มี​ชัย​ชะ​นะ​ได้​ตีเมือง​ฆัธ, กับ​บ้านเมือง​ที่​ขึ้น​แก่​เมือง​ฆัธ​นั้น​มา​จาก​อำนาจ​พวก​ฟะลิศ​ตีม.</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ท่าน​มี​ชัย​ชะ​นะ​ต่อ​ประเทศ​โม​อาบ; ประเทศ​โม​อาบ​จึง​เป็น​เมืองขึ้น​แก่​ดา​วิด​ต้อง​นำ​ส่วย​มา​ถวาย</verse>
				<verse number="3">ครั้น​ดา​วิด​กำลัง​แผ่อำนาจ​ไป​ยัง​เขตต์​ใกล้​เม่​น้ำ​ฟะ​รา​ธ, ท่าน​มี​ชัย​ชะ​นะ​ต่อ​ฮา​ดา​ระ​เอ็ะเซ็​ร​กษัตริย์​โซ​บา​ที่อยู่​ข้าง​เมือง​ฮา​มัธ.</verse>
				<verse number="4">ดา​วิด​ได้​ริบ​เอา​รถ​รบ​ของ​กษัตริย์​นั้น​พัน​คัน, กับ​ทหารม้า​เจ็ด​พัน​คน, และ​ทหารราบ​สอง​หมื่น​คน: แล้ว​ดา​วิด​ตัด​เส้นเอ็น​โคน​ขาม้า​รถ​ทุก​ตัว, เว้นไว้แต่​ม้า​พอใช้​เทียม​รถ​ร้อย​คัน​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="5">ครั้น​ชาวเมือง​ดาเมเซ็ค​ประเทศ​ซุเรีย​ยก​ทัพ​มา​ช่วย​กษัตริย์​ฮา​ดา​ระ​เอ็ะเซ็​รก​รุง​โซ​บา, ดาวิด​ฟัน​ฆ่า​พลทหาร​ซุเรีย​ตาย​สอง​หมื่น​สอง​พัน​คน.</verse>
				<verse number="6">ดา​วิด​จึง​จัด​พวก​ทหาร​ให้​เฝ้า​รักษา​เมือง​ดาเมเซ็ค​ประเทศ​ซุเรีย; และ​ชาว​ซุเรีย​ก็​ขึ้น​แก่​ดา​วิด​ต้อง​นำ​ส่วย​มา​ถวาย. ดาวิด​จะ​ไป​ใน​ที่ใดๆ พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​ป้องกัน​รักษา​ไว้.</verse>
				<verse number="7">ดา​วิด​ให้​เก็บ​โล่ห์​ทองคำ​ที่​ได้​จาก​พวก​ทหาร​ของ​กษัตริย์​ฮา​ดา​ระ​เอ็ะเซ็ร​นั้น​ไว้​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="8">และ​ที่​เมือง​ธิบฮัธ​กับ​เมือง​คู​น​ที่​เป็น​เมือง​ของ​กษัตริย์​ฮา​ดา​ระ​เอ็รเซ็ร​นั้น, ดาวิด​ได้​เก็บ​เอา​ทองเหลือง​มา​เป็น​อัน​มาก, ทองเหลือง​นั้น​ซะโล​โม​ได้​ใช้​ทำ​ขัน​ทองเหลือง, เรียกชื่อ​ทะเล​ทองเหลือง, กับ​ทำ​เสา​และ​ภาชนะ​ทองเหลือง.</verse>
				<verse number="9">ครั้น​กษัตริย์​โธ​อู​กรุง​ฮา​มัธ​ทราบ​ข่าว​ว่า, ดาวิด​ได้​ผลาญ​กองทัพ​กษัตริย์​ฮา​ดา​ระ​เอ็ะเซ็​รก​รุง​โซ​บา​เสีย​หมด​แล้ว;</verse>
				<verse number="10">ท่าน​จึง​ใช้​อะโด​รา​ราชบุตร​มา​เฝ้า​กษัตริย์​ดา​วิด, เพื่อ​จะ​คำนับ​และ​อวยพร​แก่​ท่าน, เหตุ​ว่า​ท่าน​ได้​สู้รบ​กับ​กษัตริย์​ฮา​ดา​ระ​เอ็ะเซ็ร​และ​ได้​มี​ชัย​ชะ​นะ; ด้วย​กษัตริย์​โธ​อู​กับ​กษัตริย์​ฮา​ดา​ระ​เอ็ะเซ็รเคย​ทำ​ศึก​กัน; ฮะ​โด​ราม​ราชบุตร​ได้​นำ​ภาชนะ​ทองคำ​และ​เงิน​และ​ทองเหลือง​หลาย​อย่าง​มา​ถวาย.</verse>
				<verse number="11">ของ​ทั้งปวง​นั้น​กับ​เงิน​และ​ทองคำ​ที่​ดา​วิด​ได้​ริบ​มา​จาก​ประเทศ​ต่างๆ คือ​จาก​ประเทศ​อะ​โดม, โม​อาบ, อำ​โม​น, ฟะลิศ​ตีม​และ​ชาติ​อะ​มา​เล็ค​นั้น, ท่าน​ได้​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="12">อนึ่ง, อะบีซัยบุตรชาย​ของ​นาง​ซะ​รู​ยา​มี​ชัย​ชะ​นะ, ได้​ฆ่า​พวก​อะ​โดม​ที่​หว่าง​เขา​เกลือ​นั้น​ตาย​หมื่น​แปด​พัน​คน.</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ดา​วิด​ได้​จัด​ทหาร​ให้​เฝ้า​รักษา​เมือง​อะ​โดม​ไว้; และ​ชาว​อะ​โดม​ทั้งปวง​ได้​ขึ้น​แก่​กษัตริย์​ดา​วิด. เมื่อ​ท่าน​จะ​เสด็จ​ไป​ที่ใดๆ พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​คุ้มครอง​รักษา​ท่าน​พระ​ยะ​โฮ​วา​คุ้มครอง​รักษา​ท่าน​ไว้</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​ดา​วิด​ได้​ครอบครอง​พวก​ยิศ​เรา​เอล​ทั่วไป, และ​ท่าน​ทรง​พิพากษา​พล​ไพร่​ทั้งปวง​ของ​ท่าน​โดย​ยุ​ต​ติ​ธรรม.</verse>
				<verse number="15">โย​อาบ​บุตรชาย​ของ​นาง​ซะ​รู​ยา​เป็น​นาย​กองทัพ; ยะโฮ​ซา​ฟาด​บุตรชาย​ของ​อะฮีลูด​เป็น​อาลักษณ์.</verse>
				<verse number="16">ซา​โดค​บุตรชาย​ของ​อะฮี​ตูบ. กับ​อะบีเมเล็ค​บุตรชาย​ของ​อะบี​อา​ธาร์, เป็น​ปุโรหิต; ซา​วะ​ซา​เป็น​เสมียน;</verse>
				<verse number="17">บะ​นา​ยา​บุตรชาย​ของ​ยะ​โฮ​ยา​ดา​เป็น​นาย​พวก​คะ​เรธี​และ​พวก​ฟะเลธี; และ​ราชบุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​ดา​วิด​เป็น​ผู้​ปรึกษา​อัน​สนิท​ของ​ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ครั้น​อยู่​มา​ภายหลัง, นา​ฮา​ศ​ที่​เป็น​กษัตริย์​ของ​ประเทศ​อำ​โม​น​สิ้นพระชนม์​แล้ว, ราชบุตร​ของ​ท่าน​จึง​ได้​ครอบครอง​แทน.</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​ดา​วิด​จึง​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​แสดง​ความ​ชอบ​แก่​ฮา​นูน​ราชบุตร​ของ​กษัตริย์​นา​ฮา​ศ, ด้วย​ราช​บิดา​ของ​ท่าน​ได้​แสดง​ความ​ชอบ​ไว้​ต่อ​เรา. ดาวิด​จึง​ได้​ใช้​ราชทูต​ไป​เจ้า​เพื่อ​จะ​บรรเทา​ความ​ทุกข์​ของ​ท่าน​เพราะ​ราช​บิดา​ของ​ท่าน​สิ้นพระชนม์. ราชทูต​ของ​กษัตริย์​ดา​วิด​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​อำ​โม​น​เฝ้า​ฮา​นูน​และ​จะ​ได้​บรรเทาทุกข์​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="3">แต่​เสนาบดี​ของ​พวก​อำ​โม​น​ทูล​กษัตริย์​ฮา​นูน​ว่า, ท่าน​หมาย​ว่า​ดา​วิด​กระทำ​การ​นี้​จะ​ให้​เป็น​เกียรติยศ​แก่​บิดา​ของ​ท่าน​หรือ, จึง​ใช้​คน​มา​เล้าโลม​ท่าน? ราชทูต​พวก​นี้​มา​สอด​แนม​หาเหตุ​จะ​ตี​แผ่น​ดิน​ให้​ล่ม​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="4">ฮา​นั้น​จึง​จับ​ราชทูต​ของ​ดา​วิด, โกน​หนวด​และ​ตัด​เสื้อผ้า​ขาด​ครั้ง​หนึ่ง​เหลือ​เพียง​ตะโพก​แล้ว​ไล่​ไป.</verse>
				<verse number="5">มี​บาง​คน​ไป​ทูล​ดา​วิด​ให้​ทราบ, แล้ว​ท่าน​จึง​ใช้​คน​ออก​ไป​ต้อนรับ: ด้วยว่า​พวก​ราชทูต​นั้น​มี​ความ​ละอาย​มาก. กษัตริย์​จึง​รับสั่ง​ว่า, จง​ให้​รอ​อยู่​ที่​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​ก่อน, จน​หนวด​งอก​ขึ้น​แล้ว​จึง​เข้า​มา​เถิด</verse>
				<verse number="6">ครั้น​ชนชาติ​อำ​โม​น​เห็น​ว่า​ได้​กระทำ​ให้​ดา​วิด​เกลียดชัง​เข้า​มาก​แล้ว, กษัตริย์​ฮา​นูน​และ​พวก​อำ​โม​น​จึง​ฝาก​เงิน​พัน​ตะลันต์​ไป​จ้าง​รถ​รบ​และ​ทหารม้า​ที่​เมือง​เม​โซ​ปะ​ตา​เมีย, และ​ที่​เมือง​อาราม​มะ​คา​และ​ที่​กรุง​โซ​บา.</verse>
				<verse number="7">เขา​ไป​จ้าง​รถ​รบ​ได้​สาม​หมื่น​สอง​พัน​คัน, กับ​กษัตริย์​มา​คา​ทั้ง​พลทหาร​ของ​ท่าน​ก็​มา​ตั้ง​กระบวน​ทัพ​ตรงหน้า​เมือง​เม​ดะ​บา, และ​พวก​อำ​โม​น​ก็​ยก​มา​จาก​เมือง​ของ​ตน, รวม​เข้า​กัน​จะ​ทำ​การ​ศึก.</verse>
				<verse number="8">ครั้น​ดา​วิด​ทราบ​ความ, จึง​ให้​โย​อาบ​ยก​บรรดา​พล​กล้าหาญ​ใน​กองทัพ​ออก​ไป.</verse>
				<verse number="9">ส่วน​พวก​อำ​โม​น​ได้​ออก​มา​ตั้ง​กระบวน​ทัพ​ที่​หน้า​ประตูเมือง: กองทัพ​ของ​เหล่า​กษัตริย์​ที่​ได้​ยก​มา​รับ​อา​ษา​นั้น​ตั้งอยู่​ที่​นอก​เมือง​ต่างหาก</verse>
				<verse number="10">ครั้น​โย​อาบ​เห็น​พวก​ข้าศึก​ขนาบ​เข้า​มา​ทั้ง​หน้า​หลัง, จึง​เลือก​เอา​บรรดา​คน​แก​ล้​วก​ล้า​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​ยก​ไป​ต่อสู้​พวก​ซุเรีย.</verse>
				<verse number="11">ส่วน​กองทัพ​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​ได้​มอบ​ไว้​ใน​อำนาจ​อะบีซัย​น้อง​ชาย, ให้​ไป​สู้รบ​กับ​ชนชาติ​อำ​โม​น.</verse>
				<verse number="12">สั่ง​ว่า, ถ้า​กองทัพ​ซุเรีย​มี​กำลัง​มาก​กว่า​เรา, เจ้า​จง​ยก​มา​ช่วย​เถิด: ถ้า​กองทัพ​อำ​โม​น​มี​กำลัง​มาก​กว่า​เจ้า, เรา​จะ​ยก​มา​ช่วย​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">จง​มี​ใจกล้า​หาญ, ให้​เรา​ทั้ง​สอง​ตั้งใจ​รบ​ด้วย​ความ​สามารถ​เพื่อ​ป้องกัน​พวกเรา, และ​บ้านเมือง​แห่ง​พระเจ้า​ของ​เรา: ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กระทำ​ตาม​ที่​ชอบ​พระทัย​ของ​พระองค์​เถิด.</verse>
				<verse number="14">ครั้น​โย​อาบ​กับ​บรรดา​กองทหาร​ที่อยู่​ด้วย​ตรง​เข้า​ไป​สู้รบ​พวก​ซุเรีย ๆ นั้น​ก็​แตก​หนี​ไป​ต่อหน้า​ท่าน.</verse>
				<verse number="15">ครั้น​พวก​อำ​โม​น​เห็น​ว่า​พวก​ซุเรีย​แพ้​หนี​ไป​แล้ว, เขา​ก็​หนี​ต่อหน้า​อะบีซัย​น้อง​ของ​โย​อาบ​เหมือน​กัน, พา​กัน​เข้า​ไป​ใน​เมือง. โยอาบ​จึง​กลับ​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="16">ครั้น​เมื่อ​ชาว​ซุเรีย​เห็น​ว่า​เสียเปรียบ​ต่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล, จง​ใช้​ทูต​ไป​เชิญ​ชนชาติ​ซุเรีย​ที่อยู่​ฝั่ง​แม่น้ำ​ฟาก​ข้าง​โน้น​ให้​ยก​มา​ช่วย: ส่วน​โซ​บาค​นาย​กองทัพ​ของ​กษัตริย์​ฮา​ดา​ระ​เอ็ะเซ็ร​นำหน้า​พวก​ทูต​นั้น.</verse>
				<verse number="17">ครั้น​มี​ผู้​แจ้ง​ให้​ดา​วิด​ทราบ; ท่าน​จง​เกณฑ์​บรรดา​ชน​ยิศ​รา​เอล​ยก​ทพ​ข้าม​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​มา​ถึง​แล้ว​จึง​ตั้ง​กระบวน​ทัพ​จะ​รบ, และ​เมื่อ​ดา​วิด​ได้​ยก​ทัพ​ไป​จะ​สู้รบ​กับ​พวก​ซุเรีย, พวก​นั้น​ก็​ออก​มา​ต้าน​ท่าน​ไว้.</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​พวก​ซุเรีย​ก็​แตก​หนี​ต่อหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล; ดาวิด​ได้​ฆ่า​พลทหาร​รถ​รบ​เจ็ด​พัน​คน, กับ​ทหารราบ​อีก​สี่​หมื่น​คน, ทั้ง​ได้​ฆ่า​โซ​บาค​แม่ทัพ​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ข้าราชการ​ฝ่าย​กษัตริย์​ฮา​ดา​ระ​เอ็ะเซ็ร​เห็น​ว่า​เสียเปรียบ​พวก​ยิศ​รา​เอล​แล้ว, จึง​ได้​ทำ​สัญญา​ไมตรี​กับ​ดา​วิด​ยอม​เป็น​เมืองขึ้น: พวก​ซุเรีย​ก็​ไม่​ยอมรับ​อา​ษา​ช่วย​พวก​อำ​โม​น​ต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ครั้น​ล่วง​ไป​ปี​หนึ่ง​ถึง​ฤดู​ที่​กษัตริย์​เคย​ยก​ทัพ​ไป, โยอาบ​จึง​ยก​บรรดา​คน​กล้าหาญ​ใน​กระบวน​ทัพ​ออก​ไป​ตี​ทำลาย​แผ่น​ดิน​อำ​โม​น, แล้ว​มา​ล้อม​กรุง​รับ​บา​ไว้. แต่​ดา​วิด​ยัง​ประทับ​อยู่​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม. ส่วน​โย​อาบ​ตี​เอา​กรุง​รับ​บา​ได้​จึง​ทำลาย​กรุง​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="2">ดา​วิด​ได้​ถอด​มงกุฎ​จาก​พระ​เศียร​กษัตริย์​กรุง​รับ​บา​นั้น​ออก​ชั่ง, มี​ทอง​หนัก​ถึง​ตะลันต์​หนึ่ง, ประดับ​ล้วน​ด้วย​พลอย​วิเศษ​ต่างๆ; และ​มงกุฎ​นั้น​ก็​สวม​พระ​เศียร​ของ​ดา​วิด ๆ ก็ได้​เก็บ​สิ่งของ​ที่​กรุง​นั้น​มา​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​ชน​ชาวกรุง​นั้น​ท่าน​ได้​คุม​ออก​มา​เลื่อย​ให้​ตาย​บ้าง, ใช้​คราด​เหล็ก​คราด​ให้​ตาย​บ้าง, ใช้​ขวาน​ผ่า​ให้​ตาย​บ้าง. ดาวิด​ได้​กระทำ​อย่าง​นั้น​แก่​ชาวเมือง​อำ​โม​น​ทั้งสิ้น. แล้ว​ดา​วิด​กับ​พลทหาร​ทั้งปวง​จึง​กลับ​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม</verse>
				<verse number="4">อยู่​มา​ภายหลัง, เกิด​การ​ศึก​กับ​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ที่​เมือง​เฆเซอร์; คราว​นั้น​ซับ​บะคัย​พวก​ฮู​ซา​ธ​ได้​ฟัน​ฆ่า​ซิบ​ปัย​บุตรชาย​ของ​คน​ชาติ​สูง; ฝ่าย​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ต้อง​ยอมแพ้.</verse>
				<verse number="5">ได้​กระทำ​ศึก​กับ​พวก​ฟะลิศ​ตีม​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​ที่​เมือง​เอ็ล​ฮา​นาน; บุตรชาย​ของ​ยา​อี​ร​ได้​ฆ่า​ลา​มี​น้อง​ชาย​ของ​คา​ละ​ยัธ​ชาวเมือง​ฆัธ, ลา​มี​นั้น​ถือ​หอก​ด้าม​โต​เท่า​ไม้​ตะพั้น​ม้วน​ผ้า.</verse>
				<verse number="6">และ​ได้​เกิด​การ​ศึก​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​ที่​เมือง​ฆัธ, ที่​นั้น​มี​คน​หนึ่ง​รูปร่าง​สูง​มาก, มือ​มี​หก​นิ้ว, เท้า​มี​หก​นิ้ว, รวม​เป็น​ยี่​สิบ​สี่​นิ้ว: ผู้​นั้น​เป็น​บุตรชาย​ของ​คน​ชาติ​สูง​ด้วย.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ผู้​นั้น​ได้​ท้าทาย​พวก​ยิศ​รา​เอล, โย​นา​ธาน​บุตรชาย​ของ​ซิ​ม​อา​พี่ชาย​ของ​ดา​วิด​จึง​ได้​ออก​ไป​ฆ่า​เสีย.</verse>
				<verse number="8">ชาย​ทั้ง​สอง​นั้น​เป็น​บุตร​ของ​คน​ชาติ​สูง​เกิด​ที่​เมือง​ฆัธ; ได้​ล้มตาย​ด้วย​ฝีมือ​ทหาร​ของ​ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ซาตาน​ได้​ยืน​ขึ้น​ต่อสู้​พวก​ยิศ​รา​เอล, ดลใจ​ดา​วิด​ให้​ตรวจ​นับ​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="2">ดา​วิด​จึง​รับสั่ง​ให้​โย​อาบ​กับ​บรรดา​คน​หัวหน้า​แห่ง​พล​ไพร่​ว่า, จง​ไป​นับ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ตั้งแต่​เมือง​บะเอ​ระ​ซา​บา​จนถึง​เมือง​ดาน; แล้ว​ยื่น​บัญชี​นั้น​มา​ให้​เรา ๆ จะ​ได้​รู้​จำนวน​คน.</verse>
				<verse number="3">ส่วน​โย​อาบ​ทูล​กษัตริย์​ดา​วิด​ว่า, พล​ไพร่​ของ​พระเจ้า​มี​มาก​น้อย​เท่าใด? ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​ให้​เจริญ​มาก​ขึ้น​ร้อย​เท่า; ดูกร​กษัตริย์​พระเจ้า​ข้า, คน​ทั้งปวง​นั้น​มี​มาก​น้อย​เท่าไร? ก็​เป็น​พล​ไพร่​ของ​นาย​ข้าพ​เจ้า​ทั้งสิ้น​ไม่​ใช่​หรือ? เหตุ​ไฉน​พระองค์​นาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​จึง​รับสั่ง​ดังนี้, จะ​ให้​เป็น​เหตุ​หลงผิด​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทำไม?</verse>
				<verse number="4">แต่​โย​อาบ​ขัด​รับสั่ง​มิได้, จึง​กราบ​ทูล​ลา​ไป​ทั่ว​อา​ณาเขตต์ยิศ​รา​เอล, แล้ว​กลับ​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="5">โย​อาบ​ได้​ยื่น​บัญชี​จำนวน​พล​ไพร่​ถวาย​ดา​วิด​ว่า, บรรดา​พลทหาร​ยิศ​รา​เอล​ที่​ถือ​ดาบ​นับ​ได้​ล้าน​กับ​แสน​คน, กับ​ตระกูล​ยูดา​มี​ทหาร​ที่​ถือ​ดาบ​นับ​ได้​อีก​สี่​แสน​เจ็ด​หมื่น​คน.</verse>
				<verse number="6">แต่​ตระกูล​เลวี​กับ​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​มิได้​นับ​เข้า: ด้วยว่า​โย​อาบ​ไม่​พอใจ​ใน​คำสั่ง​ของ​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="7">อนึ่ง​การ​ที่​กระทำ​นั้น​ไม่​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระเจ้า; พระองค์​จึง​ลงโทษ​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ดา​วิด​จึง​ทูล​พระเจ้า​ว่า, ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​สิ่ง​นี้​เป็น​การ​ผิด​ใหญ่, แต่​ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​ยกโทษ​ของ​ข้าพ​เจ้า: ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประพฤติ​เป็น​ที่​โฉด​เขลา​ยิ่ง​นัก.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​ฆาด, ผู้​พยากรณ์​ของ​ดา​วิด​ว่า,</verse>
				<verse number="10">“จง​ไป​บอก​ดา​วิด​เถิด, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​วาง​สาม​สิ่ง​ไว้​ต่อหน้า​เจ้า: ใน​สาม​สิ่ง​นั้น​ให้​เลือก​เอา​สิ่ง​หนึ่ง​เถิด, เรา​จะ​ทำ​สิ่ง​นั้น​แก​เจ้า​”</verse>
				<verse number="11">ฆาด​จึง​เข้า​ไป​ทูล​ดา​วิด​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “เจ้า​จง​เลือก​รับ​เอาเถิด,</verse>
				<verse number="12">คือ​กันดาร​อาหาร​สาม​ปี; หรือ​พ่ายแพ้​ต้อง​ขับไล่​ต่อหน้า​ศัตรู​สาม​เดือน, และ​ให้​ดาบ​ของ​ศัตรู​มี​อำนาจ​เหนือ​เจ้า: หรือ​พระ​แสง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​เหนือ​เจ้า​สาม​วัน, คือ​มี​โรคภัย​เกิด​ที่​แผ่น​ดิน, และ​ทูต​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ประหาร​พวก​ยิศ​รา​เอลทั่ว​อา​ณาเขตต์.” จง​ตรึกตรอง​เถิด, จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​นำ​ข้อความ​อย่างไร​กราบ​ทูล​พระองค์​ผู้​ทรง​ใช้​ข้าพ​เจ้า​มา.</verse>
				<verse number="13">ดา​วิด​จึง​กล่าว​ตอบ​แก่​ฆาด​ว่า, เรา​คับแค้นใจ​นัก: ขอ​ให้​เรา​ตก​อยู่​ใน​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด; เพราะว่า​ความ​เมตตากรุณา​ของ​พระองค์​เป็นใหญ่​เหลือล้น: แต่​ขอ​อย่า​ให้​ตก​อยู่​ใน​มือ​มนุษย์​เลย</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​บันดาล​ให้​โรค​ห่า​บังเกิด​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล: ล้มตาย​เจ็ด​หมื่น​คน.</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า​ได้​ทรง​ใช้​ทูต​องค์​หนึ่ง​ให้​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​เพื่อให้​ทำลาย​กรุง​นั้น​เสีย: แต่​เมื่อ​ทูต​นั้น​จวน​จะ​ลงมือ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ทอด​พระเนตร​เห็น, จึง​หวน​พระทัย​จาก​เหตุร้าย​นั้น, แล้ว​ทรง​ตรัส​แก่​ทูต​ผู้​ประหาร​นั้น​ว่า, พอ​อยู่​แล้ว​จง​หยุด​เถิด. ทูต​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่อยู่​ใกล้​ลาน​ของ​อะ​ราว​นา​ชาติ​ยะบูศ.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​กษัตริย์​ดา​วิด​ได้​เงย​พระเนตร​ขึ้น. เห็น​ทูต​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยืน​อยู่​ใน​ระหว่าง​พื้น​โลก​กับ​ฟ้า​สวรรค์, มือ​ถือ​กระบี่​ชัก​ออก​เงื้อ​อยู่​เหนือ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม. แล้ว​ดา​วิด​กับ​ผู้ปกครอง​สวม​ผ้า​เนื้อ​หยาบ​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน.</verse>
				<verse number="17">ดา​วิด​จึง​ทูล​พระเจ้า​ว่า, ผู้สั่ง​ให้​กับ​พล​ไพร่​นั้น​คือ​ข้าพ​เจ้า​เอง​มิใช่​หรือ? แท้จริง​ข้าพ​เจ้า​ได้​หลงผิด​และ​กระทำ​การ​ชั่วช้า; แต่​ฝูง​แกะ​เหล่านี้​ได้​กระทำ​ผิด​อย่างไร? ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​ให้​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ทรง​ลงโทษ​แก่​ข้าพ​เจ้า, และ​แก่​เชื้อ​วงศ์​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​เถิด; แต่​ขอ​อย่า​ให้​ลงโทษ​แก่​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​เลย</verse>
				<verse number="18">ทูต​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​สั่ง​ให้​ฆาด​ทูล​ดา​วิด, ให้​ขึ้น​ไป​สร้าง​แท่น​สำหรับ​บูชา​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​ลาน​ของ​อะ​ราว​นา​ชาติ​ยะบูศ.</verse>
				<verse number="19">ดา​วิด​จึง​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ตาม​คำ​ที่​ฆาด​ได้​กล่าว, โดย​ออก​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="20">คราว​นั้น​อะ​ราว​นา​กำลัง​นวดข้าว​สาลี​อยู่​ครั้น​หัน​ตัว​มา​แลเห็น​ทูต​สวรรค์; บุตรชาย​สี่​คน​ที่อยู่​ด้วย​ก็​ซ่อน​ตัว​เสีย.</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ดา​วิด​เสด็จ​ขึ้น​ไป​หา​อะ​ราว​นา ๆ แลเห็น​จึง​ออก​มา​จาก​ที่​ลาน​คำนับ​ท่าน​ดา​วิด, และ​อะ​ราว​นา​ก็​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน,</verse>
				<verse number="22">ดา​วิด​ตรัส​แก่​อะ​ราว​นา​ว่า, ที่ดิน​ลาน​นี้​ยก​ให้​เรา​เถิด, เรา​จะ​ได้​สร้าง​แท่น ณ ที่นี่​สำหรับ​บูชา​พระ​ยะ​โฮ​วา: จง​ขาย​ให้​เรา​อย่าง​เต็ม​ราคา: เพื่อ​โรค​ห่า​จะ​ได้​เสื่อม​หาย​จาก​พล​ไพร่.</verse>
				<verse number="23">ส่วน​อะ​ราว​นา​ทูล​ตอบ​กษัตริย์​ดา​วิด​ว่า, เชิญ​รับ​เถิด​เจ้าข้า, ให้​กษัตริย์​กระทำ​ตามแต่​พอ​พระราช​หฤทัย: ข้าพ​เจ้า​ขอ​ถวาย​โค​เหล่านี้​ให้​เป็น​เครื่อง​เผา​ไฟ​บูชา, และ​เครื่อง​นวดข้าว​นั้น​ให้​เป็น​ฟืน, และ​ข้าวสาลี​นั้น​ให้​เป็น​เครื่อง​กระยาหาร​บูชา​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="24">แต่​กษัตริย์​ดา​วิด​ตรัส​ตอบ​อะ​ราว​นา​ว่า, มิใช่; เรา​จะ​ซื้อ​และ​ให้​เต็ม​ราคา: ด้วยว่า​เรา​จะ​ไม่​รับ​ของ ๆ เจ้า​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา, หรือ​ถวาย​เครื่องบูชา​ที่​ไม่​ได้​เสีย​ราคา.</verse>
				<verse number="25">ราคา​ตำบล​นั้น​ดา​วิด​ชำระ​ให้​อะ​ราว​นา​เป็น​ทองคำ​หนัก​หก​ร้อย​บาท.</verse>
				<verse number="26">ที่นั่น​ดา​วิด​ได้​ทรง​สร้าง​แท่น​บูชา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา, ถวาย​เครื่องบูชา​เผา, และ​เครื่องบูชา​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ, แล้ว​ได้​ทูล​ขอ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา; พระองค์​ก็​ทรง​ตอบ​โดย​ให้​มี​ไฟตก​ลง​มา​จาก​สวรรค์​บน​แท่น​บูชา​เผา​นั้น.</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​ทูต​องค์​นั้น, ทูต​องค์​นั้น​จึง​เอา​ดาบ​ใส่​ฝัก​ไว้</verse>
				<verse number="28">ครั้งนั้น​เมื่อ​ดา​วิด​เห็น​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​แก่​ท่าน​ที่​ลาน​ของ​อะ​ราว​นา​ชาติ​ยะบูศ, ท่าน​จึง​ถวาย​สกา​ร​บูชา​ที่​นั้น​ต่อไป.</verse>
				<verse number="29">ด้วยว่า​คราว​นั้น​พลับพลา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​โม​เซ​ได้​สร้าง​ไว้​ใน​ป่า, กับ​แท่น​บูชา​เผา​ไฟ​ยัง​อยู่​ที่​ฆิบ​โอน​ตำบล​เนิน​สูง​สำหรับ​นมัสการ.</verse>
				<verse number="30">ดา​วิด​จะ​ไป​เฝ้า​ทูลถาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่นั่น​มิได้: เพราะ​เกรงกลัว​ดาบ​ของ​ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ดาวิด​จึง​ตรัส​ว่า, นี่แหละ​เป็น​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, และ​แท่น​นี้​เป็น​แท่น​สำหรับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ถวาย​เครื่องบูชา​เผา ดา​วิด​มี​รับสั่ง​ให้​เกณฑ์​คน​ต่างชาติ​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล; และ​ได้​จัด​ช่าง​ให้​สะ​กัด​หิน​สำหรับ​สร้าง​พระ​วิหาร​ของ​พระเจ้า. และ​ได้​สระ​สม​เหล็ก​เป็น​อัน​มาก​ไว้​สำหรับ​ทำ​ตะปู​ใส่​บาน​ประตู. และ​ร้อย​มุม; กับ​ทองเหลือง​เป็น​อัน​มาก​เหลือ​ที่​จะ​ชั่ง​ได้; ไม้​สน​ก็​นับไม่ถ้วน: ด้วยว่า​ชาวเมือง​ซี​โดน​และ​ชาวเมือง​ตุ​โร​ได้​ส่ง​ไป​ให้​ดา​วิด​เป็น​อัน​มาก. กษัตริย์​ดา​วิด​ทรง​ดำริ​ว่า, ซะโล​โม​ราชบุตร​ของ​เรา​ยัง​เยาว์​อยู่, และ​พระ​วิหาร​ที่​จะ​สร้าง​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ต้อง​ทำ​ให้​งาม​อย่างยิ่ง, จะ​ได้​มี​ชื่อเสียง​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว​นานา​ประเทศ​ทั้งปวง: เรา​จะ​เตรียม​การ​ไว้​สำหรับ​พระ​วิหาร​นั้น. ดาวิด​ได้​จัดเตรียม​ได้​พร้อม​บริบูรณ์​ก่อน​ท่าน​สิ้นพระชนม์ ท่าน​จึง​รับสั่ง​ให้​ซะโล​โม​ราช​โอรส​เข้า​มา​เฝ้า, แล้ว​กำชับ​ให้​สร้าง​พระ​วิหาร​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ดา​วิด​จึง​ตรัส​แก่​ซะโล​โม​ราช​โอรส​ว่า, เรา​มี​ใจ​ประสงค์​จะ​สร้าง​พระ​วิหาร​ด้วย​เห็นแก่​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา: แต่​พระ​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​มา​ถึง​เรา​ว่า, “เจ้า​ได้​ทำ​ให้​โลหิต​ตก​เป็น​อัน​มาก​แล้ว, และ​ได้​ทำ​ศึก​สงคราม​เป็นการใหญ่: เจ้า​อย่า​สร้าง​วิหาร​ไว้​สำหรับ​นาม​ของ​เรา​เลย, เหตุ​ว่า​เจ้า​ได้​ทำ​ให้​โลหิต​เป็น​อัน​มาก​ไหล​ตก​ที่ดิน​ต่อหน้า​เรา. ดู​เถิด, บุตรชาย​คน​หนึ่ง​จะ​เกิด​แต่​เจ้า, ผู้​นั้น​จะ​มี​ความ​สุข​สงบเงียบ; เรา​จะ​ให้​ผู้​นั้น​อยู่​เป็นสุข​สงบเงียบ​ทั้ง​รอบคอบ​ปราศ​จาก​ศัตรู​เบียด​เบียฬ: ด้วยว่า​ผู้​นั้น​จะ​มี​ชื่อ​ว่า​ซะโล​โม, เรา​จะ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​มี​ความ​สุขสบาย​สิ้น​วัน​รัชช​กาล​ของ​ผู้​นั้น. ผู้​นั้น​จะ​สร้าง​วิหาร​สำหรับ​นาม​ของ​เรา; และ​จะ​เป็น​บุตร​ของ​เรา, และ​เรา​จะ​เป็น​บิดา​ของ​ผู้​นั้น; เรา​จะ​ตั้ง​พระที่นั่ง​ของ​ผู้​นั้น​ไว้​เหนือ​แผ่น​ดิน​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็นนิตย์. บัดนี้​บุตรชาย​ของ​เรา​เอ๋ย, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​สถิต​อยู่​กับ​เจ้า; จง​เจริญ​ขึ้น, และ​สร้าง​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, เหมือน​พระองค์​ตรัส​ถึง​เจ้า​แล้ว​นั้น. ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประทาน​สติปัญญา​ความ​รู้​ให้​เจ้า​และ​ให้​เจ้า​บัญชา​พวก​ยิศ​รา​เอล, เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​รักษา​พระ​บัญญัติ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​ไว้. เจ้า​คงจะ​เจริญ​ขึ้น, ถ้า​เจ้า​ระวัง​ตัว​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ, และ​ข้อ​ตัดสิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บัญญัติ​ไว้​แก่​โม​เซ​สำหรับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น: จง​เป็น​คน​แข็งแรง​และ​มัใจ​กล้าหาญ; อย่า​หวาดหวั่น​หรือ​กลัว​เลย. ดู​เถิด, คราว​เมื่อ​เรา​ยัง​เป็นทุกข์​ลำบาก, เรา​ได้​จัดเตรียม​ของ​ไว้​สำหรับ​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, มี​ทองคำ​หนัก​แสน​ตะลันต์, เงิน​หนัก​ล้าน​ตะลันต์; กับ​ทองเหลือง​และ​เหล็ก (เหลือ) ที่​จะ​ชั่ง​ได้; เพราะ​มี​บริบูรณ์: ไม้​และ​หิน​เรา​ก็ได้​จัดเตรียม​ไว้​พร้อม​แล้ว; และ​เจ้า​จะ​ได้​เพิ่มเติม​เข้า​อีก. เจ้า​มี​นายช่าง​ต่างๆ อยู่​เป็น​อัน​มาก, คือ​ช่าง​ถาก​ไม้, ช่าง​สะ​กัด​หิน, ช่างสลัก​ไม้, และ​คน​ชำนาญ​ทำ​การ​ทุกอย่าง. มี​ทองคำ, เงิน, ทองเหลือง, และ​เหล็ก​นับไม่ถ้วน. จง​ลุก​ขึ้น​จัดทำ​เถิด, และ​ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​สถิต​อยู่​กับ​เจ้า อนึ่ง​ดา​วิด​ได้​บัญชา​บรรดา​เจ้านาย​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ให้​ช่วย​ซะโล​โม​ราช​โอรส​ของ​ท่าน​และ​ตรัส​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​สถิต​อยู่​กับ​เจ้า​มิใช่​หรือ? และ​พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มี​ความ​สงบเงียบ​อยู่​รอบ​ทุก​ด้าน​มิใช่​หรือ? และ​ได้​ทรง​มอบ​ชาว​แผ่น​ดิน​ไว้​ใน​มือ​เรา​แล้ว; แผ่น​ดิน​นั้น​จึง​ได้​ราบคาบ​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ต่อหน้า​พล​ไพร่​ของ​พระองค์. จง​ตั้ง​จิตต์​ตั้งใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า; และ​จง​ลุก​ขึ้น​ก่อสร้าง​พระ​วิหาร​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า, เพื่อ​จะ​ได้​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​เครื่อง​ภาชนะ​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​เข้า​ไว้​ใน​พระ​วิหาร​ที่​จะ​สร้าง​ขึ้น, เพราะ​เห็นแก่​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="2">ดา​วิด​มี​รับสั่ง​ให้​เกณฑ์​คน​ต่างชาติ​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล; และ​ได้​จัด​ช่าง​ให้​สะ​กัด​หิน​สำหรับ​สร้าง​พระ​วิหาร​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="3">และ​ได้​สระ​สม​เหล็ก​เป็น​อัน​มาก​ไว้​สำหรับ​ทำ​ตะปู​ใส่​บาน​ประตู. และ​ร้อย​มุม; กับ​ทองเหลือง​เป็น​อัน​มาก​เหลือ​ที่​จะ​ชั่ง​ได้;</verse>
				<verse number="4">ไม้​สน​ก็​นับไม่ถ้วน: ด้วยว่า​ชาวเมือง​ซี​โดน​และ​ชาวเมือง​ตุ​โร​ได้​ส่ง​ไป​ให้​ดา​วิด​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ดา​วิด​ทรง​ดำริ​ว่า, ซะโล​โม​ราชบุตร​ของ​เรา​ยัง​เยาว์​อยู่, และ​พระ​วิหาร​ที่​จะ​สร้าง​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ต้อง​ทำ​ให้​งาม​อย่างยิ่ง, จะ​ได้​มี​ชื่อเสียง​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว​นานา​ประเทศ​ทั้งปวง: เรา​จะ​เตรียม​การ​ไว้​สำหรับ​พระ​วิหาร​นั้น. ดาวิด​ได้​จัดเตรียม​ได้​พร้อม​บริบูรณ์​ก่อน​ท่าน​สิ้นพระชนม์</verse>
				<verse number="6">ท่าน​จึง​รับสั่ง​ให้​ซะโล​โม​ราช​โอรส​เข้า​มา​เฝ้า, แล้ว​กำชับ​ให้​สร้าง​พระ​วิหาร​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล,</verse>
				<verse number="7">ดา​วิด​จึง​ตรัส​แก่​ซะโล​โม​ราช​โอรส​ว่า, เรา​มี​ใจ​ประสงค์​จะ​สร้าง​พระ​วิหาร​ด้วย​เห็นแก่​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา:</verse>
				<verse number="8">แต่​พระ​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​มา​ถึง​เรา​ว่า, “เจ้า​ได้​ทำ​ให้​โลหิต​ตก​เป็น​อัน​มาก​แล้ว, และ​ได้​ทำ​ศึก​สงคราม​เป็นการใหญ่: เจ้า​อย่า​สร้าง​วิหาร​ไว้​สำหรับ​นาม​ของ​เรา​เลย, เหตุ​ว่า​เจ้า​ได้​ทำ​ให้​โลหิต​เป็น​อัน​มาก​ไหล​ตก​ที่ดิน​ต่อหน้า​เรา.</verse>
				<verse number="9">ดู​เถิด, บุตรชาย​คน​หนึ่ง​จะ​เกิด​แต่​เจ้า, ผู้​นั้น​จะ​มี​ความ​สุข​สงบเงียบ; เรา​จะ​ให้​ผู้​นั้น​อยู่​เป็นสุข​สงบเงียบ​ทั้ง​รอบคอบ​ปราศ​จาก​ศัตรู​เบียด​เบียฬ: ด้วยว่า​ผู้​นั้น​จะ​มี​ชื่อ​ว่า​ซะโล​โม, เรา​จะ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​มี​ความ​สุขสบาย​สิ้น​วัน​รัชช​กาล​ของ​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="10">ผู้​นั้น​จะ​สร้าง​วิหาร​สำหรับ​นาม​ของ​เรา; และ​จะ​เป็น​บุตร​ของ​เรา, และ​เรา​จะ​เป็น​บิดา​ของ​ผู้​นั้น; เรา​จะ​ตั้ง​พระที่นั่ง​ของ​ผู้​นั้น​ไว้​เหนือ​แผ่น​ดิน​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="11">บัดนี้​บุตรชาย​ของ​เรา​เอ๋ย, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​สถิต​อยู่​กับ​เจ้า; จง​เจริญ​ขึ้น, และ​สร้าง​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, เหมือน​พระองค์​ตรัส​ถึง​เจ้า​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="12">ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประทาน​สติปัญญา​ความ​รู้​ให้​เจ้า​และ​ให้​เจ้า​บัญชา​พวก​ยิศ​รา​เอล, เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​รักษา​พระ​บัญญัติ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​ไว้.</verse>
				<verse number="13">เจ้า​คงจะ​เจริญ​ขึ้น, ถ้า​เจ้า​ระวัง​ตัว​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ, และ​ข้อ​ตัดสิน​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บัญญัติ​ไว้​แก่​โม​เซ​สำหรับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น: จง​เป็น​คน​แข็งแรง​และ​มัใจ​กล้าหาญ; อย่า​หวาดหวั่น​หรือ​กลัว​เลย.</verse>
				<verse number="14">ดู​เถิด, คราว​เมื่อ​เรา​ยัง​เป็นทุกข์​ลำบาก, เรา​ได้​จัดเตรียม​ของ​ไว้​สำหรับ​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, มี​ทองคำ​หนัก​แสน​ตะลันต์, เงิน​หนัก​ล้าน​ตะลันต์; กับ​ทองเหลือง​และ​เหล็ก (เหลือ) ที่​จะ​ชั่ง​ได้; เพราะ​มี​บริบูรณ์: ไม้​และ​หิน​เรา​ก็ได้​จัดเตรียม​ไว้​พร้อม​แล้ว; และ​เจ้า​จะ​ได้​เพิ่มเติม​เข้า​อีก.</verse>
				<verse number="15">เจ้า​มี​นายช่าง​ต่างๆ อยู่​เป็น​อัน​มาก, คือ​ช่าง​ถาก​ไม้, ช่าง​สะ​กัด​หิน, ช่างสลัก​ไม้, และ​คน​ชำนาญ​ทำ​การ​ทุกอย่าง.</verse>
				<verse number="16">มี​ทองคำ, เงิน, ทองเหลือง, และ​เหล็ก​นับไม่ถ้วน. จง​ลุก​ขึ้น​จัดทำ​เถิด, และ​ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​สถิต​อยู่​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="17">อนึ่ง​ดา​วิด​ได้​บัญชา​บรรดา​เจ้านาย​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ให้​ช่วย​ซะโล​โม​ราช​โอรส​ของ​ท่าน​และ​ตรัส​ว่า,</verse>
				<verse number="18">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​สถิต​อยู่​กับ​เจ้า​มิใช่​หรือ? และ​พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มี​ความ​สงบเงียบ​อยู่​รอบ​ทุก​ด้าน​มิใช่​หรือ? และ​ได้​ทรง​มอบ​ชาว​แผ่น​ดิน​ไว้​ใน​มือ​เรา​แล้ว; แผ่น​ดิน​นั้น​จึง​ได้​ราบคาบ​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ต่อหน้า​พล​ไพร่​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="19">จง​ตั้ง​จิตต์​ตั้งใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า; และ​จง​ลุก​ขึ้น​ก่อสร้าง​พระ​วิหาร​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า, เพื่อ​จะ​ได้​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​เครื่อง​ภาชนะ​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​เข้า​ไว้​ใน​พระ​วิหาร​ที่​จะ​สร้าง​ขึ้น, เพราะ​เห็นแก่​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ครั้น​พระชนม์​พรรษา​ของ​กษัตริย์​ดา​วิด​ล่วง​ไป​มาก​แล้ว​ท่าน​ก็​ชรา, จง​ตั้ง​ซะโล​โม​ราช​โอรส​ให้​เป็น​กษัตริย์​ครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="2">จึง​ได้​เรียก​บรรดา​เจ้านาย​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​กับ​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี​มา​ประชุม.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ให้​จด​บัญชี​พวก​เลวี​นั้น​ตั้งแต่​อายุ​สาม​สิบ​ปี​ขึ้น​ไป: จำนวน​ผู้ชาย​กับ​ได้​สาม​หมื่น​แปด​พัน​คน.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​คน​ทั้งปวง​ที่​เป็น​นาย​กำกับ​การ​ก่อสร้าง​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​สอง​หมื่น​สี่​พัน​คน; เป็น​นาย​และ​ตุลาการ​หก​พัน​คน:</verse>
				<verse number="5">เป็น​นาย​ประตู​สี่​พัน​คน; และ​อีก​สี่​พัน​คน​เป็น​พนักงาน​สรรเสริญ​นมัสการ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​เครื่องดนตรี​ต่างๆ, ดาวิด​จึง​ตรัส​ว่า, เรา​ได้​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้​เป็น​เครื่อง​เพลง​นมัสการ.</verse>
				<verse number="6">คน​ทั้งปวง​นั้น​ดา​วิด​ได้​จัดแบ่ง​เป็น​เวร​ตาม​พงศ์พันธุ์​เฆ​ระ​โชน, คะ​ฮา​ธ, และ​มะ​รา​รี​บุตร​ของ​เลวี.</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​เฆ​ระ​โชน​นั้น​มี, ลา​ดาน​และ​ซิ​ม​อี.</verse>
				<verse number="8">ลา​ดาน​มี​บุตร​สาม​คน; ยะฮีเอ็ลเป็น​หัวหน้า, กับ​เซ​ธาม​และ​โยเอ็ล.</verse>
				<verse number="9">ซิ​ม​อี​มี​บุตร​สาม​คน​คือ, ซะโล​โม​ธ, ฮะ​ซี​เอ็ล, และ​ฮา​ลาน. ทั้ง​สาม​คน​นั้น​เป็น​หัวหน้า​ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​ลา​ดาน.</verse>
				<verse number="10">ส่วน​ซิ​ม​อี​มี​บุตร​คือ, ยา​ฮัธ, ซี​นา, ยี​อู​ศ, และ​บะ​รี​อา. ทั้ง​สี่​คน​นี้​เป็น​บุตร​ของ​ซิ​ม​อี.</verse>
				<verse number="11">ยา​ฮัธ​เป็น​หัวหน้า, และ​ซี​นา​เป็น​ที่​สอง: ส่วน​ยี​อู​ศ​กับ​บะ​รี​อา​มี​บุตรชาย​น้อย; เขา​จึง​รวม​บัญชี​นับ​เป็น​วงศ์​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="12">โค​ฮัธ​มี​บุตร​สี่​คน​คือ​อัม​ราม, ยิศฮาร์, เฮ็บ​โรน, และ​อู​ซี​เอ็ล.</verse>
				<verse number="13">อัม​ราม​มี​บุตร​คือ, อา​โร​น, และ​โม​เซ: อา​โร​น​กับ​บุตร​ต้อง​เลือก​มา​เป็น​ผู้​ถวาย​ของ​บริสุทธิ์​ยิ่ง​เป็นนิตย์, และ​เผา​เครื่อง​หอม​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​กับ​ปฏิบัติ​พระองค์, และ​กล่าว​พร​ใน​พระ​นาม​ของ​พระองค์​เป็นนิตย์​นิรันดร์.</verse>
				<verse number="14">ส่วน​โม​เซ​คน​สนิท​ของ​พระเจ้า​นั้น, บุตรชาย​ของ​ท่าน​มี​ชื่อ​จด​ไว้​ตาม​ตระกูล​เลวี.</verse>
				<verse number="15">โม​เซ​นั้น​มี​บุตรชาย​ชื่อ​เฆ​ระ​โชม, และ​อะลีเอเซ็ร.</verse>
				<verse number="16">บุตรชาย​ของ​เฆ​ระ​โชม​ชื่อ, ซะบูเอ็ล, เป็น​หัวหน้า.</verse>
				<verse number="17">บุตรชาย​หัวปี​ของ​อะลีเอเซ็ร​ชื่อ​ระ​ฮับ​ยา. แล้ว​อะลีเอเซ็ร​นั้น​หา​มี​บุตรชาย​อีก​ไม่; แต่​ระ​ฮับ​ยา​มี​บุตรชาย​มาก.</verse>
				<verse number="18">ส่วน​บุตร​ยิศ​ฮา​ร​คือ, ซะโล​โม​ธ​เป็น​หัวหน้า.</verse>
				<verse number="19">เฮ็บ​โรน​มี​บุตร​คือ, ยะรี​ยา​ที่​หนึ่ง, อะมา​ระ​ยา​ที่​สอง, ยัค​ซี​เอ็ล​ที่​สาม, และ​ยะคัม​อา​ม​ที่​สี่.</verse>
				<verse number="20">อู​ซี​เอ็ล​มี​บุตรชาย​ชื่อ​มี​คา​เป็น​ที่​หนึ่ง. และ​ยิ​ซี​ยา​ที่​สอง</verse>
				<verse number="21">ส่วน​มะ​รา​รี​มี​บุตร​ชื่อ​มาลี​และ​มู​ซี. มาลี​มี​บุตร​ชื่อ, เอละ​อา​ซา​ร​และ​คิศ.</verse>
				<verse number="22">เอ​ละ​อา​ซา​ร​นั้น​ถึงแก่​ความ​ตาย​โดย​ไม่​มี​บุตรชาย, มีแต่​บุตรหญิง: ญาติพี่น้อง​คือ​บุตร​ชาย​ของ​คิศ​ได้​รับ​หญิง​พวก​นั้น​เป็น​ภรรยา.</verse>
				<verse number="23">มาลี, เอเคอร์​และ​ยะ​รี​โม​ธ​เป็น​บุตร​ของ​มู​ซี​รวม​เป็น​สาม​คน.</verse>
				<verse number="24">คน​ทั้งปวง​เหล่านี้​เป็น​เผ่าพันธุ์​ของ​เลวี, ตาม​เชื้อ​วงศ์​ของ​ตน​เป็น​บิดา​ทวด​แห่ง​บรรดา​คน​ที่​นับ​เข้า​ใน​บัญชี​รายชื่อ​ตั้งแต่​อายุ​ยี่​สิบ​ปี​ขึ้น​ไป, สำหรับ​กระทำ​การ​ปฏิบัติ​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="25">ดา​วิด​ได้​ตรัส​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​ความ​สุข​สำราญ​แก่​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, และ​พระองค์​จะ​ทรง​สถิต​อยู่​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​เป็นนิตย์:</verse>
				<verse number="26">อนึ่ง​พวก​เลวี​ไม่​ต้อง​หาม​พลับพลา​และ​เครื่องใช้​ใน​การ​ปฏิบัติ​นั้น​ต่อไป.</verse>
				<verse number="27">เขา​จึง​ได้​นับ​พวก​เลวี​ตาม​รับสั่ง​ของ​ดา​วิด​เมื่อ​ใกล้​สิ้นพระชนม์, จด​บัญชี​ไว้​ตั้งแต่​อายุ​ยี่​สิบ​ปี​ขึ้น​ไป:</verse>
				<verse number="28">ด้วยว่า​เขา​มี​ตำแหน่ง​เป็น​ลูกมือ​เผ่าพันธุ์​ของ​อา​โร​น​สำหรับ​การ​ปฏิบัติ​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใน​ที่​ชุมนุม​นอก​โบสถ์​และ​ใน​ห้องพัก, และ​ใน​การ​ชำระ​ของ​บริสุทธิ์​ทุกสิ่ง​ทั้ง​การ​นมัสการ​ที่​พระ​วิหาร​ของ​พระเจ้า;</verse>
				<verse number="29">กับ​เป็น​พนักงาน​ฝ่าย​ขนม​ตั้ง​ถวาย, และ​แป้ง​ละเอียด, ทั้ง​เครื่อง​กระยาหาร​สำหรับ​ถวาย​จะ​เป็น​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ​หรือ​ขนม​ทอด, หรือ​ขนม​แช่​ก็ดี, ทั้ง​เครื่อง​ตวง​และ​เครื่องวัด​ทุกอย่าง.</verse>
				<verse number="30">ให้​ยืน​สรรเสริญ​ฉลอง​พระ​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทุก​วัน​ทั้ง​เวลา​เช้า​และ​เวลา​เย็น​เหมือน​กัน;</verse>
				<verse number="31">ให้​เผา​บรรดา​เครื่องบูชา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​วัน​ซะบา​โต, วัน​ต้น​เดือน, วัน​เทศกาล, ตาม​จำนวน​ที่​กำหนด​ให้​บูชา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสมอ:</verse>
				<verse number="32">ให้​เฝ้า​รักษา​พลับพลา​และ​ห้อง​บริสุทธิ์, และ​ปฏิบัติ​เผ่าพันธุ์​ของ​อา​โร​น​ญาติพี่น้อง​ของ​ตน​ใน​การ​นมัสการ​ที่​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">เวร​ฝ่าย​เผ่าพันธุ์​ของ​อา​โร​น​มี​อย่าง​นี้​คือ, อา​โร​น​มี​บุตรชาย​ชื่อ​นา​ดาบ, อะบีฮู, เอละ​อา​ซา​ร, และ​อี​ธา​มาร.</verse>
				<verse number="2">แต่​นา​ดาบ​กับ​อะบีฮู​ถึงแก่​ความ​ตาย​ก่อน​บิดา ไม่​มี​บุตรชาย: เหตุ​ฉะนั้น​เอ​ละ​อา​ซา​ร​กับ​อี​ธา​มาร​จึง​ได้​ปฏิบัติ​ใน​ตำแหน่ง​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="3">ดา​วิด​กับ​ซา​โดค​พงศ์พันธุ์​ของ​เอ​ละ​อา​ซา​ร​และ​อะฮีเมเล็ค, พงศ์พันธุ์​ของ​อี​ธา​มาร​ได้​แบ่ง​คน​เหล่านั้น​ออก​เป็น​เวร​ตาม​บัญชี​สำมะโนครัว.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เห็น​ว่า​พงศ์พันธุ์​ของ​เอ​ละ​อา​ซา​ร​มี​คน​หัวหน้า​มาก​กว่า​พงศ์พันธุ์​ของ​อี​ธา​มาร, เขา​จึง​แบ่ง​ให้​มี​คน​หัวหน้า​ตาม​พงศ์พันธุ์, ฝ่าย​เผ่าพันธุ์​ของ​เอ​ละ​อา​ซา​ร​สิบ​หก​คน, และ​ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​อี​ธา​มาร​แปด​คน.</verse>
				<verse number="5">เขา​จึง​ได้​กำหนด​เวร​ให้​พวก​นี้​กับ​พวก​โน้น​โดย​จับ​ฉลาก​กัน, ด้วย​เจ้าพนักงาน​ใหญ่​สำหรับ​ที่​บริสุทธิ์, และ​สำหรับ​พระเจ้า​มี​อยู่​ทั้ง​ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​เอ​ละ​อา​ซา​ร​และ​พงศ์พันธุ์​อี​ธา​มาร.</verse>
				<verse number="6">ซะ​มายา​บุตรชาย​ของ​นะ​ธันเอ็ล​ที่​เป็น​เสมียน, ใน​พวก​เลวี​ได้​จด​ชื่อ​เขา​ไว้​ต่อหน้า​กษัตริย์​, เจ้านาย, ซา​โดค​ผู้​ปุโรหิต, และ​อะฮีเมเล็ค​บุตรชาย​ของ​อะบี​อา​ธาร, และ​คน​หัวหน้า​ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี, ฉลาก​หนึ่ง​ได้แก่​เชื้อ​วงศ์​ของ​เอ​ละ​อา​ซา​ร, และ​อีก​ฉลาก​หนึ่ง​ได้แก่​เชื้อ​วงศ์​ของ​อี​ธา​มาร.</verse>
				<verse number="7">ฉลาก​ต้น​ได้แก่​ยะ​โฮ​ยา​รีม, ที่​สอง​ได้แก่​ยะคี​ยา,</verse>
				<verse number="8">ที่​สาม​ได้แก่​ฮา​รีม, ที่​สี่​ได้แก่​ซะ​โอ​รีม,</verse>
				<verse number="9">ที่​ห้า​ได้แก่​มัลคี​ยา, ที่​หก​ได้แก่​มี​ยา​มี​น,</verse>
				<verse number="10">ที่​เจ็ด​ได้แก่​ฮัก​โค​ศ, ที่​แปด​ได้แก่​อะบี​ยา,</verse>
				<verse number="11">ที่​เก้า​ได้แก่​ยะ​โฮ​ซูอะ, ที่​สิบ​ได้แก่​ซะ​คัน​ยา,</verse>
				<verse number="12">ที่​สิบ​เอ็ด​ได้แก่​เอ็ล​ยา​ซี​บ, ที่​สิบ​สอง​ได้แก่​ยา​คีม,</verse>
				<verse number="13">ที่​สิบ​สาม​ได้แก่​ฮูฟา, ที่​สิบ​สี่​ได้แก่​เย​เซ​บ​อา​ม,</verse>
				<verse number="14">ที่​สิบ​ห้า​ได้แก่​บีลฆา, ที่​สิบ​หก​ได้แก่​ยิมเมร,</verse>
				<verse number="15">ที่​สิบ​เจ็ด​ได้แก่​เฮ​เซ็ร, ที่​สิบ​แปด​ได้แก่​ฮา​ฟี​เซ​ศ,</verse>
				<verse number="16">ที่​สิบ​เก้า​ได้แก่​พะธัค​ยา, ที่​ยี่​สิบ​ได้แก่​ยะ​เฮ​ซะเค็ล,</verse>
				<verse number="17">ที่​ยี่​สิบ​เอ็ด​ได้แก่​ยา​คิน, ที่​ยี่​สิบ​สอง​ได้แก่​ฆา​มูล,</verse>
				<verse number="18">ที่​ยี่​สิบ​สาม​ได้แก่​ดะ​ลา​ยา, ที่​ยี่​สิบ​สี่​ได้แก่​มา​ซะ​ยา.</verse>
				<verse number="19">นี่​เป็น​เวร​ของ​คน​เหล่านั้น​จะ​ให้​ปฏิบัติ​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​คำสั่ง​ของ​อา​โร​น​บิดา​ของ​เขา, เหมือน​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทรง​บัญญัติ​ไว้​แก่​ท่าน​นั้น</verse>
				<verse number="20">ส่วน​พวก​เลวี​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น, ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​อัม​ราม​มี; ซูบะเอ็ล; พงศ์พันธุ์​ซูบะเอ็ล​มี: ยะดะ​ยา.</verse>
				<verse number="21">พงศ์พันธุ์​ระ​ฮับ​ยา​มี; ยี​ซี​ยา​เป็น​หัวหน้า.</verse>
				<verse number="22">พงศ์พันธุ์​ยิศ​ฮา​รี​มี; ซะโล​โม​ธ: พงศ์พันธุ์​ของ​ซะโล​โม​ธ​มี; ยา​ฮัธ.</verse>
				<verse number="23">พงศ์พันธุ์​เฮ็บ​โรน​มี; ยา​ริ​ยา​ที่​หนึ่ง, อา​มา​ระ​ยา​ที่​สอง, ยา​ฮา​ซี​เอ็ล​ที่​สาม, ยะคัม​อา​ม​ที่​สี่.</verse>
				<verse number="24">พงศ์พันธุ์​อู​ซี​เอ็ล​มี; มี​คา: พงศ์พันธุ์​มี​คา​มี; ซา​มิ​ร.</verse>
				<verse number="25">มี​คา​นั้น​มี​น้อง​ชาย​ชื่อ​อิศ​ซี​ยา: ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​อิศ​ซี​ยา​มี; ซะคา​ระ​ยา.</verse>
				<verse number="26">พงศ์พันธุ์​มะ​รา​รี​มี; มาลี​และ​มู​ซี: พงศ์พันธุ์​ของ​ยา​ซี​ยา​มี​บะ​โน,</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​มะ​รา​รี​นั้น​มี​บุตร​ยา​ซี​ยา​ชื่อ​บะ​โน​และ​โซ​ฮัม, ซา​คู​ร​และ​อี​บะ​รี.</verse>
				<verse number="28">มาลี​มี​บุตร​ชื่อ​เอ​ละ​อา​ซา​ร ๆ นั้น​หา​มี​บุตรชาย​ไม่.</verse>
				<verse number="29">คิศ​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยะรัคเม็ล.</verse>
				<verse number="30">มู​ซี​มี​บุตรชาย​ชื่อ​มาลี, เอเดระ​และ​ยะ​รี​โม​ธ. คน​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​พงศ์พันธุ์​ของ​เลวี​ตาม​เชื้อ​วงศ์.</verse>
				<verse number="31">คน​เหล่านั้น​ได้​จับ​ฉลาก​เหมือน​พวก​อา​โร​น​ญาติพี่น้อง​ของ​เขา​ต่อหน้า​กษัตริย์​ดา​วิด, และ​ซา​โดค, และ​อะฮีเมเล็ค, และ​ต่อหน้า​ผู้​ที่​เป็น​หัวหน้า​พงศ์พันธุ์​ฝ่าย​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี, คือ​พงศ์พันธุ์​ของ​พี่ใหญ่​พร้อมกัน​กับ​พงศ์พันธุ์​ของ​น้อง​เขา​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">อนึ่ง​ดา​วิด​กับ​เจ้านาย​แห่ง​พวก​ไพร่​ได้​เลือก​บาง​คน​แต่​เผ่าพันธุ์​อา​ซา​ฟ​และ​ฮา​มาน​และ​ยะ​ดู​ธูน, ตั้ง​ไว้​ให้​มี​ตำแหน่ง​ประกอบ​เพลง​ด้วย​กระจับปี่, ซอ, และ​ฉิ่ง​ฉาบ, ดัง​มี​บัญชี​จำนวน​คน​กระทำ​การ​ปฏิบัติ​นั้น:</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​อา​ซา​ฟ; มี​ซา​คู​ร, โยเซฟ, นะ​อัน​ยา, และ​อะซะเร​ลา, พงศ์พันธุ์​ของ​อา​ซา​ฟ​อยู่​ใน​บังคับ​อา​ซา​ฟ, มี​ตำแหน่ง​ประกอบ​เพลง​ตาม​รับสั่ง​ของ​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​ยะ​ดู​ธูน; มี​ยะ​ดู​ธูน, ฆะดัลยา, ซะรี, ยะซา​ยา, ฮะ​ซับ​ยา, และ​มัธธิธู, รวม​เป็น​หก​คน​อยู่​ใต้​บังคับ​ยะ​ดู​ธูน​บิดา​ของ​ตน​สำหรับ​ดีด​กระจับปี่, ทำ​เพลง​สรรเสริญ​ฉลอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="4">เฮ​มาน: มี​บุตรชาย​ชื่อ; บุ​คี​ยา, มัธธันยา, ฮู​ซี​เอ็ล, ซะ​บุ​เอ็ล, ยา​ริ​โม​ด, ฮะ​นัน​ยา, ฮะ​นา​นี, อะลี​อา​ธา, ฆีดัลธี, โรมัน​ธีเอเซ็ล, ยัศบะคา​ซา, มา​โลธี, โฮ​ธีร, และ​มะ​ฮะ​ซี​โอ​ธ.</verse>
				<verse number="5">คน​ทั้งปวง​ที่​เป็น​ผู้​เป่าแตร​นั้น​เป็น​บุตรชาย​ของ​เฮ​มาน, ผู้​พยากรณ์​ของ​กษัตริย์​ฝ่าย​พระ​ดำรัส​ของ​พระเจ้า, พระเจ้า​ได้​ทรง​โปรด​เฮ​มาน​ให้​มี​บุตรชาย​สิบ​สี่​คน​กับ​บุตรหญิง​สาม​คน</verse>
				<verse number="6">คน​เหล่านี้​อยู่​ใต้​บังคับ​บิดา​ของ​ตน​สำหรับ​ประกอบ​เพลง​ด้วย​ฉิ่ง, ฉาบ, ซอ​และ​กระจับปี่, ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, มี​ตำแหน่ง​ปฏิบัติ​ที่​พระ​วิหาร​ของ​พระเจ้า, คือ​อา​ซา​ฟ, ยะ​ดู​ธูน, และ​เฮ​มาน, อยู่​ใต้​บังคับ​ของ​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="7">จำนวน​คน​ทั้ง​หลาย​นั้น​กับ​พี่น้อง​ของ​ตน​บรรดา​ที่​ได้​หัด​เรียน​ชำนาญ​ใน​การ​ร้องเพลง​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา, นับ​ได้​สอง​ร้อยแปด​สิบ​แปด​คน.</verse>
				<verse number="8">คน​ทั้ง​หลาย​นั้น​ได้​จับ​ฉลาก​กัน​ตาม​พงศ์พันธุ์​ทั้ง​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย, ทั้ง​ครู​และ​ศิษย์.</verse>
				<verse number="9">ฉลาก​เลข​ต้น​นั้น​ได้แก่​โย​เซฟ​พวก​อา​ซา​ฟ: ที่​สอง​ได้แก่​ฆะดัล​ยา​กับ​พี่น้อง​และ​บุตรชาย​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="10">ที่​สาม​ได้แก่​ซา​คู​ร​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="11">ที่​สี่​ได้แก่​ยิ​ศรี​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="12">ที่​ห้า​ได้แก่​นะ​ธัน​ยา​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="13">ที่​หก​ได้แก่​บุ​คี​ยา​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="14">ที่​เจ็ด​ได้แก่​ยะซะเร​ลา​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน;</verse>
				<verse number="15">ที่​แปด​ได้แก่​ยะ​ซา​ยา​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="16">ที่​เก้า​ได้แก่​มัธธัน​ยา​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="17">ที่​สิบ​ได้แก่​ซิ​ม​อี​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="18">ที่​สิบ​เอ็ด​ได้แก่​อะซะเร็ล​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="19">ที่​สิบ​สอง​ได้แก่​ฮะ​ซับ​ยา​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="20">ที่​สิบ​สาม​ได้แก่​ซูบาเอ็ล​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="21">ที่​สิบ​สี่​ได้แก่​มัธธิธ​ยา​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="22">ที่​สิบ​ห้า​ได้แก่​ยา​เร​โม​ธ​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="23">ที่​สิบ​หก​ได้แก่​ฮะ​นัน​ยา​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="24">ที่​สิบ​เจ็ด​ได้แก่​ยา​ศัก​คา​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="25">ที่​สิบ​แปด​ได้แก่​ฮะ​นา​นี​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="26">ที่​สิบ​เก้า​ได้แก่​มา​โร​ธี​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="27">ที่​ยี่​สิบ​ได้แก่​อะลี​ยา​ธา​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="28">ที่​ยี่​สิบ​เอ็ด​ได้แก่​โฮ​ธีร​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="29">ที่​ยี่​สิบ​สอง​ได้แก่​ฆีดัลธี​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="30">ที่​ยี่​สิบ​สาม​ได้แก่​มา​ฮะ​ซี​โอ​ธ​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน:</verse>
				<verse number="31">ที่​ยี่​สิบ​สี่​ได้แก่​โรมัน​ธีเซ็ร​กับ​บุตรชาย​และ​พี่น้อง​ของ​ตน, รวม​เป็น​สิบ​สอง​คน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ฝ่าย​แผนก​พวก​เฝ้า​ประตู​นั้น: พวก​โค​รา​มี​มะ​เซ​เล็ม​ยา​บุตรชาย​ของ​โค​รา, แต่​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​ซา​ฟ.</verse>
				<verse number="2">มะเซ​เล็ม​ยา​มี​บุตรชาย​ชื่อ; ซะคา​ระ​ยา ๆ เป็น​บุตร​หัวปี, ยิดี​ยา​เอ็ล​ที่​สอง, ซะบัดยา​ที่​สาม, ยัธนีเอ็ลที่​สี่,</verse>
				<verse number="3">เอ​ลาม​ที่​ห้า, ยะโฮ​ฮา​มัน​ที่​หก, เอลิโฮ​นัย​ที่​เจ็ด.</verse>
				<verse number="4">อนึ่ง, โอ​เบ็ด​อะ​โดม​มี​บุตรชาย​ชื่อ, ซะมายา, เป็น​บุตร​หัวปี, ยะโฮ​ซา​บาด​ที่​สอง, โยอา​ที่​สาม, ซา​คา​ร​ที่​สี่, นะ​ธันเอ็ล​ที่​ห้า,</verse>
				<verse number="5">อา​มี​เอ็ล​ที่​หก, ยิซา​คา​ร​ที่​เจ็ด, และ​ฟะ​อุ​ลธัย​ที่​แปด: เพราะ​พระเจ้า​ทรง​โปรด​พระราชทาน​พร​ให้​ท่าน.</verse>
				<verse number="6">ซะ​มายา​บุตรชาย​ของ​โอ​เบ็ด​อะ​โดม​มี​บุตรชาย​ได้​ครอบครอง​ทั่ว​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ของ​ตน: เพราะ​พวกเขา​เป็น​คน​แก​ล้​วก​ล้า​มี​กำลัง​มาก.</verse>
				<verse number="7">ซะ​มายา​มี​บุตรชาย​ชื่อ; อัธนี, รา​ฟาเอ็ล, โอ​เบ็ด, และ​เอ็ล​ซา​บาด, กับ​น้อง​ชาย​ของ​เอ็ล​ซา​บาด​คน​อาจหาญ​ชื่อ, อะลีฮู, และ​ซะมัค​ยา.</verse>
				<verse number="8">คน​เหล่านั้น​เป็น​พงศ์พันธุ์​ของ​โอ​เบ็ด​อะ​โดม: พวก​นั้น​กับ​บุตรชาย​และ​ญาติพี่น้อง​ของ​เขา​ล้วน​มี​กำลัง​ชำนาญ​ใน​การ​ปฏิบัติ, เผ่าพันธุ์​ของ​โอ​เบ็ด​อะ​โดม​นั้น​นับ​ได้​หก​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​มะ​เซ​เล็ม​ยา​กับ​บุตรชาย​และ​ญาติพี่น้อง​ของ​เขา​เป็น​คน​ชำนาญ​มี​กำลัง​มาก, นับ​ได้​สิบ​แปด​คน.</verse>
				<verse number="10">โฮ​ซา​แต่​พงศ์พันธุ์​มะ​รา​รี​มี​บุตรชาย​ชื่อ; ซิ​ม​รี​เป็น​หัวหน้า, ถึงแม้ว่า​ไม่​ใช่​บุตร​หัวปี, บิดา​ได้​ตั้ง​ให้​เป็นใหญ่;</verse>
				<verse number="11">ฮิลคี​ยา​เป็น​ที่​สอง, ตะบัลยา​ที่​สาม, และ​ซะ​คา​ระ​ยา​ที่​สี่: บรรดา​บุตรชาย​และ​ญาติพี่น้อง​ของ​โฮ​ซา​นั้น​นับ​ได้​สิบ​สาม​คน.</verse>
				<verse number="12">คน​เหล่านั้น​เป็น​เวร​กัน​เฝ้า​ประตู​ตาม​คน​หัวหน้า​ใน​วงศ์​ญาติพี่น้อง​สำหรับ​ปฏิบัติ​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="13">พวกเขา​ทั้ง​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​ตน​ได้​จับ​ฉลาก​กัน, สำหรับ​ทุก​ประตู ๆ ละ​พวก.</verse>
				<verse number="14">ฉลาก​สำหรับ​เฝ้า​ด้าน​ตะวันออก​นั้น​ได้แก่​มะ​เซ​เล็ม​ยา. เขา​จึง​จับ​ฉลาก​สำหรับ​ซะ​คา​ระ​ยา​ที่​เป็น​มนตรี​เที่ยงธรรม, ซึ่ง​เป็น​บุตรชาย​ของ​มะ​เซ​เล็ม​ยา, ซะคา​ระ​ยา​ได้​ฉลาก​สำหรับ​เฝ้า​ด้าน​เหนือ.</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​ด้าน​ใต้​ได้แก่​โอ​เบ็ด​อะ​โดม; การ​เฝ้า​ตำบล​ที่​เก็บ​ของ​นั้น​ได้แก่​บุตรชาย​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="16">การ​เฝ้า​ข้าง​ตะวันตก​ของ​ประตู​ที่​ชื่อ​ซะเลเค็ธ​ตาม​ถนนหลวง​ขึ้น​ไป​นั้น​ได้แก่​ซุ​พี​ม, และ​เฮ​ซา​เป็น​เวร​ละ​พวก.</verse>
				<verse number="17">ด้าน​ตะวันออก​มี​พวก​เลวี​เฝ้า​หก​คน, ฝ่าย​ด้าน​เหนือ​วัน​ละ​สี่​คน, ด้าน​ใต้​วัน​ละ​สี่​คน, ฝ่าย​ที่​เก็บ​ของ​นั้น​เวร​ละ​คู่.</verse>
				<verse number="18">ที่​ระเบียง​ด้าน​ตะวันตก​ตาม​ถนน​ขึ้น​ไป​สี่​คน, และ​ที่​ระเบียง​นั้น​สอง​คน.</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​โค​รา, และ​มะ​รา​รี​มี​เวร​เฝ้า​ประตู​อย่าง​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="20">ใน​ตระกูล​เลวี, อะฮียา​เป็น​พนักงาน​ฝ่าย​คลัง​ทรัพย์​ที่​พระ​วิหาร​ของ​พระเจ้า, และ​ฝ่าย​ห้องเก็บของ​ถวาย​อัน​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="21">บุตร​ของ​ลา​อะ​ดาน​พงศ์พันธุ์​ของ​เฆ​ระ​โชน, ตาม​เชื้อ​วงศ์​ของ​ลา​อะ​ดาน​นั้น, คือ​คน​หัวหน้า​ใน​ท่ามกลาง​พงศ์พันธุ์​ของ​ลา​อะ​ดาน, ใน​เชื้อ​วงศ์​เฆ​ระ​โชน​นั้น​มี​ยะฮีเอลี.</verse>
				<verse number="22">บุตรชาย​ของ​ยะฮีเอลี​ชื่อ; เซ​ธามพ, กับ​โยเอ็ล​น้อง​ชาย, ทั้ง​สอง​คน​นี้​เป็น​พนักงาน​ฝ่าย​คลัง​ทรัพย์​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="23">กับ​พงศ์พันธุ์​อัม​ราม​และ​ยิซ​ฮา​ร, เฮ็บ​โรน, อุ​ซี​เอ็ล:</verse>
				<verse number="24">ซะบูเอ็ล​เผ่าพันธุ์​ของ​เฆ​ระ​โชน​ที่​เป็น​บุตรชาย​ของ​โม​เซ, เป็น​นาย​คลัง​ใหญ่.</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​ญาติพี่น้อง​ของ​ท่าน, คือ​อะลีเอเซ็ร; มี​บุตรชาย​ชื่อ, ระ​ฮับ​ยา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ, ยะซา​ยา ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ, โย​ราม ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ, ซิ​ค​รี ๆ มี​บุตรชาย​ชื่อ, ซะโล​โม​ธ.</verse>
				<verse number="26">ซะโล​โม​ธ​กับ​ญาติพี่น้อง​ของ​ตน​เป็น​พนักงาน​ฝ่าย​สรรพ​ทรัพย์​สิ่งของ​บริสุทธิ์​ที่​กษัตริย์​ดา​วิด​และ​ผู้​ที่​เป็น​หัวหน้า​ใน​พงศ์พันธุ์​และ​นาย​พัน, นาย​ร้อย, นาย​กระบวน​ทัพ​ได้​ถวาย,</verse>
				<verse number="27">แต่​ของ​ที่​ริบ​เก็บ​มา​จาก​การ​ศึก​ก็ได้​ถวาย​สำหรับ​ซ่อมแซม​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="28">กับ​บรรดา​สิ่งของ​ที่​ซา​มูเอ็ล​ผู้​พยากรณ์, ซา​อูล​บุตรชาย​ของ​คิช, อับ​เนร​บุตรชาย​ของ​เนร, หรือ​โย​อาบ​บุตรชาย​ของ​นาง​ซะ​รู​ยา​ได้​ถวาย, สิ่งของ​ทั้งสิ้น​นั้น​ที่​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ถวาย​ซะโล​โม​ธ​กับ​ญาติพี่น้อง​ของ​ตน​เป็น​พนักงาน​รักษา</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ยิศ​ฮา​ร, คะ​นัน​ยา​กับ​บุตรชาย​ของ​ตน​เป็น​เสมียน​และ​ตุลาการ​อยู่​ใน​ตำแหน่ง​ราชการ​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​เฮ็บ​โรน​นั้น​มี, ฮะ​ซับ​ยา​กับ​ญาติพี่น้อง​ของ​ตน, เป็น​คน​ชำนาญ​มี​กำลัง​มาก, นับ​ได้​พัน​เจ็ด​ร้อย​คน, คน​เหล่านั้น​เป็น​พนักงาน​ดูแล​พวก​ยิศ​รา​เอล​ข้าง​ฝั่ง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ฝ่าย​ตะวันตก, สำหรับ​การ​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​ราชการ​ของ​กษัตริย์​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="31">พวก​เฮ็บ​โรน​นั้น​มี​ยะ​รี​ยา​เป็น​หัวหน้า​ของ​พงศ์พันธุ์​นั้น, แต่​ครั้น​แผ่น​ดิน​ดา​วิด​นับ​ได้​สี่​สิบ​ปี​ล่วง​มา​แล้ว, เขา​ได้​ตรวจ​ดู​เห็น​ว่า​ใน​พวก​นั้น​ที่​เมือง​ยา​เซ็ร​ใน​เขตต์ฆี​ละ​อาด​มี​คน​แก​ล้​วก​ล้า​มี​กำลัง​มาก.</verse>
				<verse number="32">ญาติพี่น้อง​ของ​ท่าน​มี​คน​ที่​ชำนาญ​เป็น​หัวหน้า​ใน​พงศ์พันธุ์​นั้น, นับ​ได้​สอง​พัน​เจ็ด​ร้อย​คน, คน​เหล่านั้น​กษัตริย์​ดา​วิด​ได้​ตั้ง​ให้​เป็น​สารวัตร​ใหญ่​ใน​ตระกูล​รู​เบ็น, ตระกูล​ฆาด, และ​ตระกูล​มะ​นา​เซ​ครึ่ง​ตระกูล, เพื่อ​จัดการ​ทั้ง​ฝ่าย​พระเจ้า​และ​ฝ่าย​ราชการ​ทั้งสิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">อนึ่ง, เผ่าพันธุ์​ยิศ​รา​เอล​ที่​จด​ไว้​ตาม​หัวหน้า​ของ​พงศ์พันธุ์​และ​นาย​พัน, นาย​ร้อย, กับ​ข้าหลวง​ใน​ราชการ​ทุก​ตำแหน่ง​ที่​เกี่ยว​ข้อง​กับ​เวร​เข้า​ออกทุกๆ เดือน​ตลอด​ปี​นั้น, นับ​ได้​เวร​ละ​สอง​หมื่น​สี่​พัน​คน.</verse>
				<verse number="2">นายเวร​ชั้น​ที่​หนึ่ง​สำหรับ​เข้า​เดือน​ต้น​ปี​นั้น​คือ, ยา​ซา​บ​อา​ม​บุตรชาย​ของ​ซัป​ดี​เอ็ล: คนใน​เวร​ของ​ท่าน​นั้น​ก็​นับ​ได้​สอง​หมื่น​สี่​พัน​คน.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​เป็น​เผ่าพันธุ์​ของ​เฟเร็ศ​หัวหน้า​แห่ง​บรรดา​นาย​กอง​เวร​เข้า​เดือน​ต้น​ปี.</verse>
				<verse number="4">นายเวร​เข้า​เดือน​ที่​หก​คือ​โดดัย​พวก​ฮะ​ฮี​โฮ, มิ​คโลธ​เป็น​นาย​คน​หนึ่ง​ใน​เวร​ของ​ท่าน: ใน​เวร​ของ​โดดัย​นั้น​มี​สอง​หมื่น​สี่​พัน​คน.</verse>
				<verse number="5">นาย​กอง​โยธา​ที่​สาม​เข้า​เดือน​ที่​เจ็ด​คือ​บะ​นา​ยา​บุตรชาย​ของ​ยะ​โฮ​ยา​ดา, ปุโรหิต​เป็น​หัวหน้า: และ​ใน​เวร​ของ​ท่าน​มี​สอง​หมื่น​สี่​พัน​คน.</verse>
				<verse number="6">บะ​นา​ยา​นั้น​เป็น​ทหาร​กล้าหาญ​ใน​กอง​สาม​สิบ, และ​เป็น​หัวหน้า​ใน​กอง​สาม​สิบ​นั้น: อา​มี​ซา​บาด​บุตรชาย​ก็​อยู่​ใน​เวร​ของ​ท่าน​ด้วย.</verse>
				<verse number="7">นายเวร​ที่​สี่​สำหรับ​เข้า​เดือน​ที่​แปด, ชื่อ​อะ​ซา​เอ็ล​น้อง​ชาย​ของ​โย​อาบ, และ​ซะบัด​ยา​บุตรชาย​เป็น​นาย​รอง: ใน​เวร​ของ​ท่าน​มี​สอง​หมื่น​สี่​พัน​คน.</verse>
				<verse number="8">ที่​ห้า​สำหรับ​เดือน​ที่​เก้า​ชื่อ​ซัม​อู​ธ​พวก​ยิศ​ฮา​ร: ใน​เวร​ของ​ท่าน​มี​สอง​หมื่น​สี่​พัน​คน.</verse>
				<verse number="9">ที่​หก​สำหรับ​เดือน​ที่​สิบ​ชื่อ​อี​รา​บุตร​ของ​อี​คเค​ศพ​วก​ฮะ​โค​อา: ใน​เวร​ของ​ท่าน​นั้น​มี​สอง​หมื่น​สี่​พัน​คน.</verse>
				<verse number="10">ที่​เจ็ด​สำหรับ​เดือน​ที่​สิบ​เอ็ด​ชื่อ​เฮ​เล็​ศพ​วก​พะ​โลน, แต่​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม: ใน​เวร​ของ​ท่าน​นั้น​มี​สอง​หมื่น​สี่​พัน​คน.</verse>
				<verse number="11">ที่​แปด​สำหรับ​เดือน​ที่​สิบ​สอง​ชื่อ​ซิบ​คัย​พวก​ฮู​ซา​ธ, พงศ์พันธุ์​ของ​เซ​รัค: ใน​เวร​ของ​ท่าน​นั้น​มี​สอง​หมื่น​สี่​พัน​คน.</verse>
				<verse number="12">ที่​เก้า​สำหรับ​เดือน​อ้าย​ชื่อ​อะบีเอเซ็ร​ชาว​อะ​นา​โธธ, ใน​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น: ใน​เวร​ของ​ท่าน​นั้น​มี​สอง​หมื่น​สี่​พัน​คน.</verse>
				<verse number="13">ที่​สิบ​สำหรับ​เดือน​ยี่​ชื่อ​มา​ฮะ​รัย​พวก​นะ​โต​ฟา, พงศ์พันธุ์​ของ​เซ​รัค: ใน​เวร​ของ​ท่าน​นั้น​มี​สอง​หมื่น​สี่​พัน​คน.</verse>
				<verse number="14">ที่​สิบ​เอ็ด​สำหรับ​เดือน​ที่​สาม​ชื่อ​บะ​นา​ยาชา​วฟี​รา​โธน, แต่​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม: ใน​เวร​ของ​ท่าน​นั้น​มี​สอง​หมื่น​สี่​พัน​คน.</verse>
				<verse number="15">ที่​สิบ​สอง​สำหรับ​เดือน​ที่​สี่​ชื่อ​เฮ็ลคัย​พวก​นะ​โต​ฟา, พงศ์พันธุ์​ของ​ฮัธนีเอ็ล: ใน​เวร​ของ​ท่าน​นั้น​มี​สอง​หมื่น​สี่​พัน​คน</verse>
				<verse number="16">อนึ่ง, มี​ผู้ปกครอง​ตระกูล​ต่างๆ ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ดัง​ต่อ​ไบ​นี้​คือ: ฝ่าย​ตระกูล​รู​เบ็น​มี​อะลีเอเซ็ร​บุตรชาย​ของ​ซิ​ค​รี: ตระกูล​ซี​โม​น, มี​ซะฟัต​ยา​บุตรชาย​ของ​มา​คา:</verse>
				<verse number="17">ตระกูล​เลวี​มี, ฮะ​ซับ​ยา​บุตรชาย​ของ​คะ​มูเอ็ล: ตระกูล​อา​โร​น, มี​ซา​โดค:</verse>
				<verse number="18">ตระกูล​ยูดา, มี​อะลีฮู, พี่ชาย​ของ​ดา​วิด: ตระกูล​ยิ​ซา​คา​ร, มี​อัม​รี​บุตร​ของ​มี​คา​เอ็ล:</verse>
				<verse number="19">ตระกูล​ซะบู​โลน, มี​ยิซะ​มายา​บุตรชาย​ของ​โอ​บัด​ยา: ตระกูล​นัฟธาลี, มี​ยะ​รี​โม​ธ​บุตรชาย​ของ​อัศ​รี​เอ็ล:</verse>
				<verse number="20">ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม, มี​โฮ​เซ​อา​บุตรชาย​ของ​อะฉัศยะ​ตระกูล​มะ​นา​เซ​ครึ่ง​ตระกูล, มี​โยเอ็ล​บุตรชาย​ฟะดา​ยา:</verse>
				<verse number="21">ตระกูล​มะ​นา​เซ​ครึ่ง​ตระกูล​ที่​แผ่น​ดิน​ฆี​ละ​อาด, มี​อี​โด​บุตรชาย​ของ​ซะ​คา​ระ​ยา: ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, มี​ยา​ซี​เอ็ล​บุตรชาย​ของ​อับ​เนร:</verse>
				<verse number="22">ตระกูล​ดาน, มี​อะ​ซา​เร็ล​บุตรชาย​ของ​ยะ​โร​ฮาม. คน​เหล่านั้น​เป็น​ผู้ปกครอง​ตระกูล​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="23">แต่​ดา​วิด​ไม่​ได้​นับ​รายชื่อ​คน​เหล่านั้น​ตั้งแต่​อายุ​ยี่​สิบ​ปี​ลง​มา: เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สัญญา​ไว้​ว่า​จะ​โปรด​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทวี​ขึ้น​มาก​ดุจ​ดาว​ใน​ท้อง​ฟ้า.</verse>
				<verse number="24">โย​อาบ​บุตรชาย​ของ​นาง​ซะ​รู​ยา​ได้​ลงมือ​นับแต่​ไม่​สำเร็จ, เพราะ​เหตุ​ที่​นับ​นั้น​จึง​มี​พระ​พิ​โรธ​ลง​มา​เหนือ​พวก​ยิศ​รา​เอล: จำนวน​บัญชี​นั้น​จึง​มิได้​จด​ลง​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​แผ่น​ดิน​กษัตริย์​ดา​วิด</verse>
				<verse number="25">อัศ​มา​เว็ธ​บุตรชาย​ของ​อะ​ดี​เอ็ล​เป็น​นายใหญ่​ฝ่าย​คลัง​ทรัพย์​ของ​กษัตริย์​: โย​นา​ธาน​บุตรชาย​ของ​อุ​ซี​ยา​เป็น​นาย​คลัง​นา, หัวเมือง, หมู่บ้าน, และ​ป้อม:</verse>
				<verse number="26">เอ​ศรี​บุตรชาย​ของ​คะ​ลูบ​เป็น​นาย​คนงาน​สวน​และ​ไร่นา​หลวง:</verse>
				<verse number="27">ซิ​ม​อี​ชาว​รา​มา​เป็น​นาย​สวน​องุ่น: ซับ​ดี​พวก​ซิ​ฟี​เป็น​นาย​สวน​องุ่น​ที่​สำหรับ​เก็บ​น้ำ​องุ่น:</verse>
				<verse number="28">บะ​ละ​ฮา​นาน​พวก​เฆเด็ร​เป็น​นาย​สวน​ต้น​มะกอก​เทศ​และ​ต้น​ซิก​กะ​โม​ร​ที่​แผ่น​ดิน​ราบ​ต่ำ: โย​อาศ​เป็น​นาย​คลัง​น้ำมัน:</verse>
				<verse number="29">ซิ​ธรัย​ชาว​ซา​โร​น​เป็น​นาย​ฝูง​สัตว์​ที่​เลี้ยง​ไว้ ณ เมือง​ซา​โร​น​และ​ซา​ฟาด​บุตรชาย​ของ​อัด​ลาย; เป็น​นาย​ฝูง​สัตว์​ที่​หว่าง​เขา:</verse>
				<verse number="30">โอ​บิล​ชาว​ยิ​มา​เอ็ล​เป็น​นาย​ฝูง​อูฐ: เยดดะ​ยา​พวก​เม​โร​โน​ธ​เป็น​นาย​ฝูง​ลา:</verse>
				<verse number="31">ยา​ซิ​ศพ​วก​ฮัฆ​รี​เป็น​นาย​ฝูง​แกะ​และ​แพะ, คน​ทั้งปวง​เหล่านั้น​เป็น​พนักงาน​รักษา​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​กษัตริย์​ดา​วิด</verse>
				<verse number="32">โย​นา​ธาน​ลุง​ดา​วิด​เป็น​มนตรี​มี​สติปัญญา, และ​เป็น​อาลักษณ์: ยะฮิเอ็ลบุตรชาย​ของ​ฮัก​โม​นี​เป็น​อาจารย์​ฝึกสอน​ราชบุตร:</verse>
				<verse number="33">อะฮีโธเฟล​ผู้​เป็น​มนตรี​สนิท​ของ​กษัตริย์​: และ​ฮู​ซา​ย​พวก​อา​ระ​คี​เป็น​คน​สนิท​ของ​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="34">ยะ​โฮ​ยา​ดา​บุตรชาย​ของ​บะ​นา​ยา​กับ​อะบี​อา​ธาร​เป็น​ผู้​รอง​อะฮีโธเฟล: โยอาบ​เป็น​แม่ทัพ​ของ​กษัตริย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ดาวิด​มี​รับสั่ง​ให้​บรรดา​เจ้านาย​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล, คือ​เจ้านาย​ใหญ่​ใน​ตระกูล​ต่างๆ, นายเวร​สำหรับ​ปฏิบัติ​กษัตริย์​, นาย​พัน, นาย​ร้อย, และ​พนักงาน​รักษา​บรรดา​ทรัพย์, และ​ฝูง​สัตว์​ของ​กษัตริย์​ก็ดี, ของ​ราชบุตร​ก็ดี, กับ​ขันที​และ​นายทหาร​ที่​มี​กำลัง​ชำนาญ​ดี, ประชุม​พร้อมกัน​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="2">แล้ว​กษัตริย์​ดา​วิด​ได้​ยืน​ขึ้น​ตรัส​ว่า, พี่น้อง​และ​พล​ไพร่​ของ​เรา​เอ๋ย, จง​ฟัง​เถิด: ใจ​เรา​หมาย​จะ​สร้าง​พระ​วิหาร​เป็น​ที่​ตั้ง​หีบ​สัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​เป็น​ที่​รอง​พระบาท​พระเจ้า​ของ​เรา, และ​เรา​ได้​จัดเตรียม​ไว้​แล้ว​สำหรับ​การ​สร้าง​นั้น:</verse>
				<verse number="3">แต่​พระเจ้า​ทรง​ตรัส​แก่​เรา​ว่า, เจ้า​อย่า​สร้าง​วิหาร​สำหรับ​นาม​ของ​เรา​เลย, เหตุ​ว่า​เจ้า​เป็น​คน​เคย​ทำ​การ​ศึก​ให้​โลหิต​ตก.</verse>
				<verse number="4">แต่ทว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ทรง​เลือก​เรา​จาก​บรรดา​เชื้อ​วงศ์​ของ​บิดา​ให้​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็นนิตย์: ด้วย​พระเจ้า​ทรง​เลือก​ตระกูล​ยูดา​เป็น​หัวหน้า​ใน​พงศ์พันธุ์​ของ​ยูดา​นั้น; ได้​ทรง​เลือก​วงศ์​บิดา​ของ​เรา; และ​ฝ่าย​บุตรชาย​ของ​บิดา​นั้น, พระองค์​ทรง​พอ​พระทัย​เลือก​เรา​ให้​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง:</verse>
				<verse number="5">ส่วน​ราชบุตร​ของ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​โปรด​ให้​มี​บุตร​หลาย​องค์, พระองค์​ทรง​โปรด​เลือก​ซะโล​โม​ราช​โอรส, ให้​ขึ้น​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​ครอบครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ทรง​ตรัส​แก่​เรา​ว่า, ซะโลโม​บุตรชาย​ของ​เจ้า​จะ​สร้าง​วิหาร​ทั้ง​บริเวณ​ของ​เรา: เพราะ​เรา​ได้​เลือก​เขา​ให้​เป็น​บุตร​ของ​เรา, และ​เรา​จะ​เป็น​บิดา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="7">และ​ถ้า​ซะโล​โม​จะ​เพียร​ประพฤติ​ตาม​บทบัญญัติ, และ​กฎหมาย​ของ​เรา​เหมือน​กระทำ​อยู่​ทุกวันนี้, เรา​จะ​ตั้ง​แผ่น​ดิน​ของ​เขา​ให้​คงอยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​แสวงหา​แล​รักษา​ข้อ​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า​ต่อหน้า​บรรดา​ยิศ​รา​เอล, พวก​สโมสร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ฉะ​เพาะ​พระเจ้า: เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ดำรง​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​บริบูรณ์​นี้, และ​จะ​ได้​มอบ​ไว้​แก่​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ให้​เป็น​มรดก​สืบๆ ไป​เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="9">ซะโล​โม​บุตรชาย​ของ​เรา​เอ๋ย, จง​รู้จัก​พระเจ้า​แห่ง​บิดา​ของ​เจ้า, จง​ปฏิบัติ​พระเจ้า​นั้น​ด้วย​สิ้นสุด​จิตต์, และ​ด้วย​เต็มใจ​ของ​เจ้า: ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรวจ​พิจารณา​จิตต์​ใจ​ทุก​ดวง, และ​ทรง​ทราบ​บรรดา​ความคิด​มุ่งหมาย: ถ้า​เจ้า​แสวงหา​พระองค์ ๆ จะ​ทรง​โปรด​ให้​เจ้า​ประสพ​พระองค์; ถ้า​เจ้า​ละทิ้ง​พระองค์ ๆ จะ​ทรง​ละทิ้ง​เจ้า​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="10">จง​เอาใจใส่​ให้​ดี; ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เลือก​เจ้า​ไว้​ให้​สร้าง​พระ​วิหาร​เป็น​ที่​บริสุทธิ์: จง​ตั้งใจ​มั่นคง​และ​กระทำ​ให้​สำเร็จ​เถิด</verse>
				<verse number="11">ดาวิด​ได้​มอบ​แบบอย่าง​ต่างๆ ให้แก่​ซะโล​โม​ราช​โอรส​คือ​แบบ​เฉลียง​ห้อง​โบสถ์, ห้อง​ไว้​ทรัพย์​สิ่งของ​ทั้งปวง, ห้อง​ชั้น​บน, ห้อง​ข้างใน, และ​ห้อง​สำหรับ​หีบ​สัญญา​ไมตรี.</verse>
				<verse number="12">แบบอย่าง​ทั้ง​หลาย​ที่​พระ​วิญญาณ​ได้​ทรง​ดลใจ​ดา​วิด​ให้​คิด​ขึ้น​นั้น, คือ​ห้อง​ชุมนุม​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ห้อง​ต่างๆ อัน​ล้อมรอบ, ห้อง​คลัง​รักษา​ทรัพย์​สิ่งของ​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า, และ​ห้อง​รักษา​ของ​ถวาย​อัน​บริสุทธิ์:</verse>
				<verse number="13">กับ​ทั้ง​ห้อง​สำหรับ​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี​จะ​เขา​อาศัย​อยู่​ตาม​เวร, และ​ห้อง​สำหรับ​การ​ปฏิบัติ​ที่​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ห้อง​เก็บ​เครื่อง​ภาชนะ​ที่​ใช้​ใน​การ​ปฏิบัติ​นมัสการ​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="14">ได้​กำหนด​น้ำหนัก​ทองคำ​สำหรับ​เครื่องใช้​ทุกอย่าง​ที่​ทำ​ด้วย​ทอง; และ​เงิน​สำหรับ​เครื่องใช้​ทุกอย่าง​ที่​ทำ​ด้วย​เงิน:</verse>
				<verse number="15">น้ำหนัก​ทองคำ​สำหรับ​ตะเกียง​และ​เชิง​นั้น​ทำ​ด้วย​ทอง ได้​กำหนด​น้ำหนัก​ตะเกียง​ทั้ง​เชิง​ไว้: และ​น้ำหนัก​เงิน​สำหรับ​ตะเกียง​ทั้ง​เชิง​นั้น​ทำ​ด้วย​เงิน, ได้​กำหนด​ไว้​ตาม​ต้องการ​ใช้​ทุก​อัน.</verse>
				<verse number="16">น้ำหนัก​ทองคำ​สำหรับ​โต๊ะ​ที่​ตั้ง​ขนม​ถวาย​ทุก​โต๊ะ; และ​เงิน​สำหรับ​โต๊ะ​เงิน​ทุก​โต๊ะ:</verse>
				<verse number="17">ขอ​เกี่ยว​เนื้อ, ชาม​ใส่​ของ​โปรย, และ​ถ้วย​ทำ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์: และ​ได้​กำหนด​น้ำหนัก​ทองคำ​สำหรับ​ทำ​อ่าง​ทอง; และ​น้ำหนัก​เงิน​สำหรับ​ทำ​อ่าง​เงิน​ทุก​ใบ:</verse>
				<verse number="18">น้ำหนัก​ทองคำ​บริสุทธิ์​สำหรับ​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม; และ​สำหรับ​รถ​อย่าง​ที่​มี​คะ​รู​บีม​ทอง​กาง​ปีก​ออก​บัง​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น.</verse>
				<verse number="19">(ดา​วิด​ได้​ตรัส​ว่า) บรรดา​แบบอย่าง​สำหรับ​กิจการ​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เขียน​ไว้​โดย​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ให้​เรา​เข้าใจ</verse>
				<verse number="20">ดา​วิด​จึง​ตรัส​สั่ง​ซะโล​โม​ราช​โอรส​ว่า, จง​ตั้งใจ​มั่นคง​กระทำ​ให้​สำเร็จ​เถิด: อย่า​กลัว​หรือ​วิตก​เลย: ด้วย​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระ​เจ้าของ​เรา​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​เจ้า; พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​ละ​ทิ้ง​หรือ​ขาด​จาก​เจ้า​เลย, กว่า​บรรดา​เครื่องใช้​ใน​การ​ปฏิบัติ​นมัสการ​ที่​พระ​วิหาร​ของ​พระองค์​จะ​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="21">จง​ดู​เถิด, มี​พวก​ปุโรหิต​และ​พวกเล​วี​ที่​จัดเป็น​เวร​สำหรับ​การ​ปฏิบัติ​นมัสการ​ที่​พระ​วิหาร​ของ​พระ​เจ้า: ทั้ง​คน​ฉลาด​เต็ม​ใจ​ใน​กิจการ​ทุก​อย่าง: และ​บรรดา​เจ้านาย​กับ​พล​ไพร่​ทั้ง​หลาย​ก็​อยู่​กับ​เจ้า, เพื่อ​กระทำ​ตาม​รับสั่ง​ทุก​ประการ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">ดา​วิด​จึง​ตรัส​แก่​พวก​เหล่านั้น​ที่​ประชุม​กัน​ว่า, ซะโล​โมราช​โอรส​ของ​เรา​ที่​พระ​เจ้า​ทรง​เลือก​ไว้​ผู้​เดียว​นั้น​ยัง​เยาว์​และ​ความคิด​ยัง​อ่อน​อยู่, และ​การ​ก่อสร้าง​นี้​เป็น​การ​ใหญ่: เพราะ​วิหาร​นี้​ไม่ใช่​สำหรับ​มนุษย์, แต่​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">เรา​ได้​จัดเตรียม​ไว้​ด้วย​เต็ม​กำลัง​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระ​เจ้า​นั้น คือ​ทองคำ​สำหรับ​เครื่อง​ทองคำ, เงิน​สำหรับ​เครื่องเงิน, ทองเหลือง​สำหรับ​เครื่อง​ทองเหลือง, เหล็ก​สำหรับ​เครื่อง​เหล็ก, ไม้​สำหรับ​เครื่อง​ไม้; กับ​หิน​โอ​นิก, หิน​บรรจุ, หิน​สี​ต่างๆ, คือ​หิน​พลอย​ทุก​อย่าง, และ​หิน​ลาย​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="3">อนึ่ง, เพราะ​เรา​มี​ใจ​โสมนัสส์​ยินดี​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระ​เจ้า, เรา​จึง​ยก​เงิน​ที่​คลัง​ใน​ถวาย​แก่​พระ​เจ้าของ​เรา​สำหรับ​พระ​วิหาร​ของ​พระองค์, นอกจาก​บรรดา​สิ่งของ​ที่​เรา​จัดเตรียม​ไว้​แล้ว​เพื่อ​พระ​วิหาร​บริสุทธิ์​นั้น.</verse>
				<verse number="4">คือ​ทองคำ​ได้​จาก​เมือง​โอฟีรสา​มพันตะ​ลันต์, และ​เงิน​ที่​ชำระ​บริสุทธิ์​แล้ว​เจ็ด​พัน​ตะ​ลันต์, สำหรับ​หุ้ม​ฝา​ผนัง​พระ​วิหาร:</verse>
				<verse number="5">ทองคำ​นั้น​สำหรับ​เครื่อง​ทอง, เงิน​นั้น​สำหรับ​เครื่องเงิน, และ​สำหรับ​นาย​ช่าง​กระทำ​การ​ทุก​อย่าง. ผู้ใดๆ มี​ใจ​ศรัทธา​จะ​ถวาย​ของ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​วันนี้​บ้าง?</verse>
				<verse number="6">ผู้​หัวหน้า​ของ​เชื้อ​วงศ์​เจ้านาย​หัวหน้า​ตระกูล​ยิศรา​เอล, นาย​พัน, นาย​ร้อย, กับ​ข้าหลวง, และ​นาย​โยธา, ก็​ได้​ถวาย​โดย​ความ​เต็ม​ใจ,</verse>
				<verse number="7">เพื่อ​ใช้​ใน​การ​สร้าง​พระ​วิหาร​ของ​พระ​เจ้า, ทองคำ​ห้า​พัน​ตะ​ลันต์ กับ​หมื่น​ดา​ริด, เงิน​หมื่น​ตะ​ลันต์, ทองเหลือง​หมื่น​แปด​พัน​ตะ​ลันต์, และ​เหล็ก​แสน​ตะ​ลันต์.</verse>
				<verse number="8">อนึ่ง, ผู้ใด​มี​หิน​พลอย​ต่างๆ ก็​ได้​นำมา​ถวาย​ที่​คลัง​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, มอบ​ไว้​กับ​ยะฮี​เอ​ลพงศ์​พันธุ์เฆ​ระ​โชน.</verse>
				<verse number="9">คน​ทั้ง​หลาย​มี​ความ​ปิติ​ยินดี​ใน​การ​ถวาย​นั้น, เพราะ​เขา​นำ​ของ​มา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​โดย​ความ​ศรัทธา, และ​ใจ​สุจริต: และ​กษัตริย์​ดา​วิด​ทรง​โสมนัสส์​ชื่น​ชม​เป็น​อัน​มาก</verse>
				<verse number="10">ดา​วิด​จึง​ได้​กล่าว​ฉลอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ต่อ​หนา​บรรดา​พวก​ประชุม​ว่า, สาธุ, ความสุข​จง​มี​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระ​เจ้า​ของยิศรา​เอ​ลบิดา​ทวด​ของ​เรา​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์.</verse>
				<verse number="11">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ยศ​ศักดิ์, อำนาจ, รัศมี, ความ​ชัย​ชะ​นะ, และ​เด​ชานุ​ภาพ: คง​มี​แก่​พระองค์, เพราะ​สรรพ​สิ่ง​ใน​สวรรค์​ก็​ดี, ที่​พิภพ​โลก​ก็​ดี, เป็น​ของ​พระองค์; ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ราช​สมบัติ​สิทธิ์ขาด​แก่​พระองค์, พระองค์​ทรง​สถิต​อยู่​เหนือ​สิ่ง​สาร​พัตร.</verse>
				<verse number="12">ทรัพย์​สมบัติ​และ​ยศ​ศักดิ์​มา​แต่​พระองค์. พระองค์​ทรง​ครอบครอง​อยู่​ทั่ว; พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ประกอบด้วย​อำนาจ​และ​ฤทธิ์​เดช; คน​ทั้ง​ปวง​ต้อง​อาศัย​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ที่​ทรง​ตั้ง​ให้​เป็น​ใหญ่, และ​ทรง​อุดหนุน​กำลัง.</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนั้น, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ขอ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระองค์, เเละ​สรรเสริญ​พระ​นาม​อัน​ล้ำ​เลิศ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="14">แต่​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ผู้ใด, และ​ราษฎร​ของ​ข้าพ​เจ้า​เหล่านี้​เป็น​ผู้ใด, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​มี​กำลัง​อาจ​นำ​ของ​มา​ถวาย​อย่าง​นี้? ด้วย​สรรพ​สิ่ง​ย่อม​เป็นมา​จาก​พระองค์, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นำ​แต่​ของ​ที่มา​จาก​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​มา​ถวาย.</verse>
				<verse number="15">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​แต่​แขก​บ้านพัก​อาศัย​อยู่​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์, เหมือน​ปู่ย่า​ตา​ยาย​ของ​ข้าพ​เจ้า: เวลา​อายุ​ที่​แผ่น​ดิน​โลก​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็น​เหมือน​เงา, ไม่​ดำรง​อยู่​ถาวร.</verse>
				<verse number="16">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระ​เจ้าของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ทรัพย์​สิ่งของ​ทั้ง​ปวง​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​จัดเตรียม​ไว้​จะ​สร้าง​พระ​วิหาร​ถวาย​แก่​พระ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์, สิ่งของ​ทั้ง​ปวง​นี้​ย่อม​เป็นมา​จาก​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์, เเละ​เป็น​ของ​พระองค์​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="17">โอ้​พระ​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​ทราบ​แล้ว​ว่า, พระองค์​ทรง​ลอง​ใจ​มนุษย์, และ​มี​พระทัย​อภิรมย์​ใน​การ​สัตย์​ซื่อ. ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​นี้, ได้​ยอม​นำ​บรรดา​สิ่งของ​นั้น​มา​ถวาย​ด้วย​ใจ​อัน​ซื่อตรง: บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ยินดี, เพราะ​ได้​เห็น​พวก​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ที่​ประชุม​กัน​ที่นี่, นำ​สิ่งของ​มา​ถวาย​พระองค์​ด้วย​ความ​ศรัทธา.</verse>
				<verse number="18">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​เจ้าของ​อับ​รา​ฮาม, ยิศ​ฮาค, และยิศรา​เอล​ปู่ย่า​ตา​ยาย​พวก​ข้าพ​เจ้า, ขอ​พระองค์​โปรด​บันดาล​ให้​ข้อความ​นี้​ดำรง​อยู่​ใน​ความคิด​และ​น้ำใจ​แห่ง​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, และ​ยัง​ใจ​เขา​ให้​สัตย์​ซื่อ​ต่อ​พระองค์:</verse>
				<verse number="19">อนึ่ง, ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​ให้​ซะโล​โม​บุตรชาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​มี​ใจ​รักษา​บท​พระ​บัญญัติ, และ​คำ​โอวาท, และ​กฎหมาย​ของ​พระองค์​โดย​ถ้วน​ถี่, ให้​สร้าง​พระ​วิหาร​ตามที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​จัดเตรียม​ไว้​แล้ว​นั้น​ให้​เสร็จ</verse>
				<verse number="20">ดา​วิด​รับสั่ง​ฝูง​คน​ทั้ง​หลาย​ว่า, บัดนี้​จง​ฉลอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระ​เจ้าของ​ตน. บรรดา​ฝูง​คน​จึง​กล่าว​คำ​สรร​เสริญ​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, และ​หมอบ​ตัว​ลง​นมัสการ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ถวาย​คำนับ​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="21">ครั้น​วันรุ่งขึ้น​เขา​ได้​ฆ่า​สัตว์​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา, กับ​เผา​เครื่องบูชา​ถวาย​พระองค์​ใน​วัน​เดียว​นั้น, คือ​โค​ผู้พัน​ตัว, แพะ​ผู้พัน​ตัว, และ​ลูก​แกะ​พัน​ตัว, กับ​ของ​อื่น​ถวาย​และ​เครื่องบูชา​อื่นๆ เป็น​อัน​มาก, พอ​เลี้ยง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="22">ใน​วัน​นั้น​เขา​พา​กัน​กิน​และ​ดื่ม​ด้วย​ความ​รื่นเริง​เป็น​อัน​มาก​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ได้​ตั้ง​ซะโล​โม​ราช​โอรส​ของ​ดา​วิด​ใหญ่​เป็น​กษัตริย์​ครั้ง​ที่​สอง, ได้​เฉลิม​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​เป็น​ผู้​ครอบครอง, และ​ได้​เฉลิม​ตั้ง​ซา​โดค​ให้​เป็น​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="23">ซะโล​โม​จึง​ขึ้น​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​กษัตริย์​แทน​ดา​วิด​ราช​บิดา, ทรง​เจริญ​ขึ้น, แล้ว​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ได้​อ่อนน้อม​ฟัง​ท่าน.</verse>
				<verse number="24">ส่วน​เจ้านาย​ทั้ง​หลาย, และ​คน​กล้าหาญ, ทั้ง​ราชบุตร​ของ​ดา​วิด​ทุก​องค์​ก็​ถวาย​สัตย์, ยอม​อยู่​ใต้​บังคับ​ของ​กษัตริย์​ซะโล​โม.</verse>
				<verse number="25">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​กษัตริย์​ซะโล​โม​เจริญ​มาก​ยิ่ง​ต่อหน้า​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล, และ​ได้​พระราชทาน​ให้​ท่าน​มี​เกียรติยศ​ยิ่ง​กว่า​กษัตริย์​องค์​ใด ๆ ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​เป็น​ก่อน​ท่าน</verse>
				<verse number="26">ฝ่าย​ดา​วิด​บุตรชาย​ของ​ยิซัย​ได้​ครอบครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั่วไป.</verse>
				<verse number="27">เวลา​ที่​ครอบครอง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​นั้น​รวม​ได้​สี่​สิบ​ปี; คือ​ท่าน​ได้​ครอบครอง​ที่​กรุง​เฮ็บ​โรน​เจ็ด​ปี, ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เล็บ​สาม​สิบ​สาม​ปี.</verse>
				<verse number="28">เวลา​สิ้นพระชนม์​ท่าน​ทรง​พรรษา​บริบูรณ์​ทั้ง​ทรัพย์​สมบัติ​และ​เกียรติยศ: แล้ว​ซะโล​โม​ราช​โอรส​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​ตอ​มา.</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​กิจการ​ของ​กษัตริย์​ดา​วิด​ทั้งหมด​ได้​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​ของ​ซา​มูเอล​ผู้​สำเร็จ​ฌาณ, และ​ของ​นา​ธาน​ผู้​พยากรณ์, และ​ของ​ฆาด​ผู้ทำ​นาย.</verse>
				<verse number="30">กล่าว​ด้วย​รัชช​กาล​และ​อิทธ​ฤทธิ์​ของ​ท่าน, และ​เหตุการณ์​ต่างๆ ซึ่ง​เกิด​กับ​ท่าน​และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​และ​บรรดา​ประเทศ​ต่างๆ</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="14">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ซะโล​โม​ราชบุตร​ของ​ดา​วิด​ได้​ทรง​ปกครอง​ตั้ง​แผ่น​ดิน​ให้​มั่นคง​อยู่, ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้. ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย, ทรง​บันดาล​ให้​ท่าน​มี​ความ​เจริญ​ยิ่งๆ ขึ้น.</verse>
				<verse number="2">ซะโล​โม​จึง​รับสั่ง​ให้​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล, คือ​นาย​พัน, นาย​ร้อย, พวก​ตุลาการ, และ​ทุกคน​ที่​ครอบครอง​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั่วไป, ให้​คน​หัวหน้า​ของ​พงศ์พันธุ์​ประชุม​กัน.</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​ซะโล​โม​จึง​เสด็จ​พร้อมด้วย​บรรดา​ฝูง​คน​ขึ้น​ไป​ยัง​ที่​เนิน​สูง​สำหรับ​นมัสการ​ที่​ฆิบ​โอน; ด้วยว่า​พลับพลา​ที่ประชุม​เฝ้า​พระเจ้า​ที่​โม​เซ​ผู้​รับใช้​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​กระทำ​ไว้​ใน​ป่า​ยัง​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="4">แต่​หีบ​ไมตรี​ของ​พระเจ้า​นั้น​ดา​วิด​ได้​ทรง​เชิญ​ขึ้น​มา​จาก​เมือง​คี​ระ​ยัธยะ​อา​รีม​ประดิษฐาน​ไว้​ใน​ตำบล​ที่​ท่าน​ได้​เตรียม​ไว้: เพราะ​ท่าน​ได้​ตั้ง​พลับพลา​สำหรับ​หีบ​นั้น​ไว้​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="5">อนึ่ง, แท่น​ทองเหลือง​ที่​บะ​ซา​เอ็ล​บุตรชาย​ของ​อู​รี, ผู้​เป็น​บุตรชาย​ของ​ฮูร​ได้​กระทำ​ไว้​นั้น​อยู่​ที่​เมือง​ฆิบ​โอน, หน้า​พลับพลา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา: กษัตริย์​ซะโล​โม​กับ​ฝูง​คน​ทั้งปวง​ได้​แสวงหา​แท่น​นั้น.</verse>
				<verse number="6">ซะโล​โม​ได้​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ยัง​แท่น​ทองเหลือง​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​พลับพลา​ชุมนุม​เฝ้า​พระองค์, แล้ว​ทรง​ฆ่า​สัตว์​พัน​ตัว​เผา​บูชา​ที่​แท่น​นั้น</verse>
				<verse number="7">ใน​คืน​วัน​นั้น​พระเจ้า​ทรง​ปรากฏ​แก่​ซะโล​โม, และ​ตรัส​ว่า, เจ้า​ปรารถนา​ให้​เรา​โปรด​ประการ​ใด​จง​ขอ​สิ่ง​นั้น​เถิด.”</verse>
				<verse number="8">ซะโล​โม​จึง​ทูล​ว่า, พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​สำแดง​พระ​กรุณา​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​แก่​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า, แล้ว​ได้​ทรง​ตั้ง​ข้าพ​เจ้า​ให้​เป็น​กษัตริย์​แทน​ราช​บิดา.</verse>
				<verse number="9">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, พระ​ดำรัส​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​ตรัส​ไว้​แก่​ราช​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น, ขอ​ให้​ตั้งอยู่​มั่นคง​เถิด: ด้วย​พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​ตั้ง​ข้าพ​เจ้า​ให้​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​ฝูง​คน​เป็น​อัน​มาก​เหมือน​ผงคลี​ดิน.</verse>
				<verse number="10">บัดนี้​ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​พระราชทาน​สติปัญญา​ให้แก่​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ออก​ไป​และ​เข้า​มา​ต่อหน้า​พล​ไพร่​นั้น: ด้วยว่า​ผู้ใด​อาจ​จะ​ครอบครอง​พล​ไพร่​พวก​ใหญ่​ของ​พระองค์​นี้​ได้?</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​ทรง​ตรัส​ตอบ​แก่​ซะโล​โม​ว่า, “เจ้า​มี​ใจ​ปรารถนา​ใน​สิ่ง​นี้, ไม่​ได้​ขอ​ทรัพย์​สมบัติ, หรือ​เกียรติยศ, หรือ​การ​ประหาร​ชีวิต​ของ​ศัตรู, ทั้ง​ไม่​ได้​ขอ​ชีวิต​ของ​ตน​ให้​ยืน​นาน; แต่​ได้​ขอ​สติ​ปัญญา​เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​ปกครอง​พล​ไพร่​ของ​เรา, ที่​เรา​ได้​มอบ​ให้​เจ้า​ครอบครอง​นั้น:</verse>
				<verse number="12">จึง​ได้​ทรง​พระราชทาน​สติปัญญา​ให้แก่​เจ้า​แล้ว; และ​ยัง​จะ​ทรง​พระราชทาน​ทรัพย์​สมบัติ, และ​เกียรติยศ, แก่​เจ้า​มาก​ยิ่ง​กว่า​กษัตริย์​ทั้งปวง​ก่อน​เจ้า​นั้น, ทั้ง​สืบไป​เบื้องหน้า​กษัตริย์​องค์​ใด​จะ​เสมอ​เหมือน​เจ้า​ไม่​มี​เลย.”</verse>
				<verse number="13">ซะโล​โม​จึง​เสด็จ​กลับ​จาก​การ​นมัสการ​ที่​ตำบล​เนิน​สูง​ที่อยู่​หน้า​พลับพลา​ประชุม​ที่​เฝ้า​ที่​ฆิบ​โอน​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล้ว​ได้​ทรง​ครอบครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="14">ซะโล​โม​ทรง​รวบรวม​ราชรถ​และ​พลทหาร​ม้า​ไว้: ได้​ราชรถ​พัน​สี่​ร้อย​คัน, และ​พลทหาร​ม้า​หมื่น​สอง​พัน​คน, ตั้ง​ไว้​ที่​เมือง​เก็บ​ราชรถ​บ้าง, และ​อยู่​กับ​ท่าน​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​บ้าง.</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​ซะโล​โม​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​มี​เงิน​และ​ทอง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​มาก​ดุจ​หิน, และ​ให้​มี​ต้นสน​มากมาย​ดุจ​ต้น​ซิก​กะ​โม​ร​ที่​มี​อยู่​ใน​ที่ลุ่ม​ราบ.</verse>
				<verse number="16">ฝูง​ม้า​ที่​ซะโล​โม​มี​อยู่​ได้​นำมา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, พวก​ค้าขาย​ของ​กษัตริย์​เคย​ซื้อ​ไป​ตาม​ราคา​เป็น​ฝูงๆ.</verse>
				<verse number="17">พวก​นั้น​ได้​ส่ง​ราชรถ​ขึ้น​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ราคา​คัน​ละ​หก​ร้อย​บาท, และ​ราคา​ม้า​ตัว​ละ​ร้อย​ห้า​สิบ​บาท: ดังนั้น​ได้​ส่ง​ราชรถ​และ​ม้า​ขึ้น​มา​ให้​เจ้าเมือง​เฮ​ธ, และ​เจ้าเมือง​ซุเรียทุกๆ ท่าน​นั้น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ซะโล​โม​ทรง​ดำริ​ใคร่​จะ​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​เพื่อ​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​กับ​ราช​มณเฑียร​หลวง.</verse>
				<verse number="2">ซะโล​โม​จึง​เกณฑ์​คน​สำหรับ​แบกหาม​เจ็ด​หมื่น​คน, และ​สำหรับ​ถาก​ไม้​ที่​ภูเขา​แปด​หมื่น​คน, และ​เป็น​นายงาน​สาม​พัน​หก​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="3">ซะโล​โม​จึง​มี​ราชสาสน์​ไป​ยัง​ฮี​ราม​เจ้า​กรุง​ตุ​โร​เป็นใจ​ความ​ว่า, ท่าน​ได้​กระทำ​แก่​ราช​บิดา​ของ​เรา​โดย​ส่ง​ไม้​สน​มา​สร้าง​พระราช​มณเฑียร​เป็น​ราชวัง​ของ​ท่าน​อย่างไร, ขอ​โปรด​กระทำ​แก่​เรา​อย่าง​นั้น​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="4">ดูกร​ท่าน, เรา​กำลัง​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​แก่​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา, ถวาย​แก่​พระองค์​เป็น​ที่​เผา​เครื่องบูชา​หอม​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์, และ​สำหรับ​ตั้ง​ขนม​ถวาย​เสมอ, กับ​เผา​เครื่องบูชา​เพลิง​ถวาย​ทั้ง​เวลา​เช้า​และ​เย็น, ใน​วัน​ซะบา​โต, ใน​วัน​ต้น​เดือน, และ​ใน​วัน​เทศกาล​ตาม​ฤดู​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา, นี่แหละ​เป็น​ธรรมเนียม​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ถือ​สืบไป​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="5">โบสถ์​วิหาร​ที่​เรา​จะ​สร้าง​นั้น​ก็​ใหญ่: ด้วย​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​เป็นใหญ่​เหนือ​พระ​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="6">แต่​ผู้ใด​จะ​มี​กำลัง​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​สำหรับ​พระองค์​ได้, เพราะว่า​ท้อง​ฟ้า​และ​ชั้น​ฟ้า​เห็น​ไม่​เป็น​ที่​พอ​แก่​การ​สถิต​ของ​พระองค์? เมื่อ​เป็น​เช่นนั้น​แล้ว​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ผู้ใด​เล่า, ที่​จะ​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​สำหรับ​พระองค์​นั้น, เว้นแต่​เป็น​ที่​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์​เท่านั้น?</verse>
				<verse number="7">บัดนี้​ขอ​ท่าน​โปรด​ส่ง​ช่าง​ที่​ฉลาด​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​ชำนาญ​ใน​การ​ทำ​ทองคำ, เงิน, ทองเหลือง, เหล็ก, และ​ใน​การ​ทอ​ผ้า​สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, สี​คราม, และ​ชำนาญ​ใน​การ​สลัก​ต่างๆ, จะ​ได้​ทำ​กับ​ช่าง​ฉลาด​ที่​ข้าพ​เจ้า​มี​อยู่​แล้ว​นั้น​ที่​เมือง​ยูดา​และ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ที่​ดา​วิด​ราช​บิดา​ได้​จัด​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="8">ขอ​ท่าน​โปรด​ส่ง​ไม้​จาก​ภูเขา​ละ​บา​โน​น: คือ​ต้นสน​ธรรมดา, ต้นสน​หอม, และ​ต้น​จันทน์​แดง​มา​ให้​ข้าพ​เจ้า, ด้วย​ทราบ​แล้ว​ว่า​คน​ของ​ท่าน​ชำนาญ​ตัด​ไม้​ที่​ภูเขา​ละ​บา​โน​น, ดูกร​ท่าน​คน​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​อยู่​กับ​คน​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="9">เพื่อ​เขา​จะ​ได้​จัดเตรียม​ไม้​ไว้​ให้​มาก: เพราะว่า​โบสถ์​วิหาร​ที่​จะ​สร้าง​นั้น​หวัง​จะ​ทำ​ให้​ใหญ่​แปลก​ปลา​ด​อย่างยิ่ง.</verse>
				<verse number="10">ดูกร​ท่าน, ข้าพ​เจ้า​จะ​ส่ง​สะเบียง​อาหาร​สำหรับ​คน​ของ​ท่าน​ที่​เป็น​ช่าง​ถาก​ไม้​นั้น, เป็น​ข้าวสาลี​ที่​นวด​แล้ว​สอง​หมื่น​ถัง​ใหญ่, ข้าว​บา​ระ​ลี​สอง​หมื่น​ถัง​ใหญ่, น้ำ​องุ่น​สอง​หมื่น​ถัง​และ​น้ำมัน​สอง​หมื่น​ถัง.</verse>
				<verse number="11">ฮีราม​กษัตริย์​กรุง​ตุ​โร​จึง​มี​ราช​สาส์น​ตอบ​มา​ยัง​ซะโล​โม​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระ​กรุณา​แก่​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, พระ​องค์​จึง​ทรง​โปรด​ให้​ท่าน​เป็น​กษัตริย์​ครอบครอง​พล​ไพร่​นั้น.</verse>
				<verse number="12">ฮี​ราม​จึง​ตรัส​ตอบ​ต่อไป​ว่า, สาธุการ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ผู้​ทรง​สร้าง​ฟ้า​และ​แผ่น​ดิน, และ​ได้​ทรง​โปรด​พระราชทาน​ให้​กษัตริย์​ดา​วิด​มี​ราชบุตร​อัน​ฉลาด​ประกอบ​ด้วย​ความ​รู้​และ​สติปัญญา​สมควร​กับ​การ​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​ราช​มณเฑียร​หลวง.</verse>
				<verse number="13">บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​ขอ​ส่ง​ช่าง​แห่ง​ฮู​ราม​ราช​บิดา​ของ​เรา, เป็น​คน​ฉลาด​ประกอบ​ด้วย​สติปัญญา,</verse>
				<verse number="14">เป็น​บุตร​ของ​หญิง​ตระกูล​ดาน, แต่​บิดา​เป็น​ชาติ​ตุ​โร, ผู้​นี้​เป็น​ช่างทอง​คำ, เงิน, ทองเหลือง, เหล็ก, หิน, และ​ไม้, และ​ช่าง​ทอ​ผ้า​สี​ม่วง, สี​คราม, ผ้าป่าน​เนื้อ​ละเอียด, ผ้า​สี​แดง​จัด; ทั้ง​ชำนาญ​ใน​การ​สลัก​ต่างๆ, และ​ใน​การ​คิด​ทำ​แบบแผน​ทุกอย่าง​ที่​จะ​รับสั่ง​ให้​เขา​ทำ, พร้อมกับ​ช่าง​ที่​ฉลาด​ของ​ท่าน, และ​ช่าง​ที่​ฉลาด​ของ​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="15">อนึ่ง​ข้าวสาลี, ขาว​บา​ระ​ลี, น้ำมัน, และ​น้ำ​องุ่น​ที่​ท่าน​ได้​สัญญา​ไว้​นั้น. ขอ​ส่ง​มา​กับ​พวก​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​เถิด:</verse>
				<verse number="16">ส่วน​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ตัด​ไม้​จาก​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​ตาม​ที่​ท่าน​จะ​ต้องการ: ทำ​เป็น​แพ​ส่ง​มา​ทาง​ทะเล​ยัง​เมือง​ยับ​เป; แล้ว​ให้​ท่าน​รับ​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม</verse>
				<verse number="17">ซะโล​โม​จึง​ได้​ทำ​บัญชี​บรรดา​แขก​เมือง​ใน​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล, ภาย​หลง​บัญชี​ที่​ดา​วิด​ราช​บิดา​ได้​จด​ไว้​นั้น; มี​จำนวน​คน​ถึง​แสน​ห้า​หมื่น​สาม​พัน​หก​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="18">จึง​ได้​กำหนด​ให้​เป็น​พวก​แบกหาม​ของ​หนัก​เจ็ด​หมื่น​คน, เป็น​พวก​ถาก​ไม้​ที่​ภูเขา​แปด​หมื่น​คน, และ​ให้​เป็น​นาย​กำกับ​การงาน​สาม​พัน​หก​ร้อย​คน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ซะโล​โม​ได้​ทรง​จัดทำ​การ​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​บน​ยอด​ภูเขา​ชื่อ​โมรี​ยา, ตำบล​ที่​พระองค์​ทรง​ปรากฏ​แก่​ดา​วิด​ราช​บิดา, คือ​ตำบล​ที่​ดา​วิด​ได้​กำหนด​ไว้​ที่​ลาน​ข้าวของ​อะ​ราว​นา​ชาติ​ยะบูศ.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ได้​จัดการ​สร้าง​ใน​เดือน​ที่​สอง, วันที่​สอง, ใน​ปี​ที่​สี่​แห่ง​แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="3">ซะโล​โม​จึง​รับสั่ง​ให้​วัด​ราก​ตาม​บัญชี​ที่​จะ​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า. ยาว​หก​สิบ​ศอก, กว้าง​ยี่​สิบ​ศอก.</verse>
				<verse number="4">ส่วน​เฉลียง​หน้า​โบสถ์​นั้น, ยาว​ยี่​สิบ​ศอก​ตาม​กว้าง​หน้า​โบสถ์, สูง​ร้อย​ยี่​สิบ​ศอก: ภายใน​เฉลียง​นั้น​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="5">โบสถ์​ใหญ่​นั้น​ท่าน​ประดับ​ด้วย​ไม้​สน​หอม, หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์, ประดับ​ด้วย​รูป​ต้นตาล​และ​สายโซ่.</verse>
				<verse number="6">โบสถ์​นั้น​ท่าน​ได้​ประดับ​ด้วย​พลอย​เพ็ชร์​วิเศษ​ให้​งดงาม: และ​ทองคำ (ที่​หุ้ม​นั้น) เป็น​ทองคำ​มา​จาก​เมือง​ปะ​ระ​วา​ยิม.</verse>
				<verse number="7">ที่​โบสถ์​นั้น​ท่าน​ได้​หุ้ม​ขื่อ, ธรณี, ฝา​ผนัง, และ​ประตู​ด้วย​ทองคำ; กับ​ได้​สลัก​รูป​ครู​บีม​ไว้​ที่​ฝา​ผนัง.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ได้​กระทำ​ห้อง​บริสุทธิ์​ยิ่ง​นั้น​ยาว​ยี่​สิบ​ศอก, ตาม​กว้าง​ของ​โบสถ์, กว้าง​ยี่​สิบ​ศอก: ห้อง​บริสุทธิ์​ยิ่ง​นั้น, ท่าน​ได้​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​เนื้อ​บริสุทธิ์​หนัก​หก​ร้อย​ตะลันต์.</verse>
				<verse number="9">ตะปู​ทองคำ​นั้น​หนัก​ห้า​สิบ​บาท. ห้อง​ชั้น​บน​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="10">ภายใน​ห้อง​บริสุทธิ์​ยิ่ง​นั้น​ท่าน​ได้​ทำ​รูป​ครู​บีม​คู่​หนึ่ง​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ.</verse>
				<verse number="11">รูป​ครู​บีม​ทั้ง​สอง​นั้น​กาง​ปีก​ออก​ยาว​ยี่​สิบ​ศอก: รูป​หนึ่ง​นั้น​กาง​ปีก​ออก​ข้าง​หนึ่ง​ห้า​ศอก, ถึง​ฝา​โบสถ์: อีก​ข้าง​หนึ่ง​ห้า​ศอก, ถึง​ปลาย​ปีก​รูป​ครู​บีม​ข้าง​โน้น.</verse>
				<verse number="12">อีก​รูป​หนึ่ง​กาง​ปีก​ออก​ข้าง​หนึ่ง​ห้า​ศอก; ถึง​ฝา​โบสถ์: และ​ข้าง​หนึ่ง​ห้า​ศอก, ติดต่อ​ปลาย​ปีก​รูป​ครู​บีม​ข้าง​นี้.</verse>
				<verse number="13">ปีก​ครู​บีม​นั้น​กาง​ออก​ยาว​ยี่​สิบ​ศอก: รูป​เหล่านั้น​ยืน​เท้า​หัน​หน้า​ไป​ตาม​หน้า​โบสถ์.</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ได้​ทอ​ผ้า​ม่าน​ด้วย​ป่าน​เส้น​ละเอียด​เป็น​สี​ฟ้า, สี​ม่วง, สี​แดง​จัด, และ​ประดับ​ม่าน​นั้น​ด้วย​รูป​ครู​บีม</verse>
				<verse number="15">ท่าน​ได้​ทำ​เสา​คู่​หนึ่ง​ข้างหน้า​โบสถ์, สูง​สาม​สิบ​ห้า​ศอก, บัว​ที่​ยอด​เสา​สูง​ห้า​ศอก.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ได้​ทำ​โซ่​ใน​ห้อง​บริสุทธิ์​นั้น, ให้​ห้อย​อยู่​กับ​บัว​ที่​ยอด​เสา; และ​ได้​ทำ​ลูก​ทับทิม​ร้อย​ลูก, ห้อย​ไว้​ที่​สายโซ่​นั้น.</verse>
				<verse number="17">ท่าน​ได้​ตั้ง​เสา​ไว้​ที่​หน้า​โบสถ์, ข้าง​ขวา​เสา​หนึ่ง, ข้าง​ซ้าย​เสา​หนึ่ง; ประทาน​ชื่อ​เสา​ข้าง​ขวา​ว่า, ยา​คีม, และ​ข้าง​ซ้าย​ว่า, โบ​อัศ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ซะโล​โม​ได้​สร้าง​แท่น​ทองเหลือง​ยาว​ยี่​สิบ​ศอก, กว้าง​ยี่​สิบ​ศอก, และ​สูง​สิบ​ศอก,</verse>
				<verse number="2">กับ​ได้​หล่อ​ขัน​ใหญ่​เรียก​ว่า, ทะเล​หล่อ, ขัน​นั้น​รูป​กลม​วัด​ตั้งแต่​ริม​ปาก​ข้าง​นี้​จนถึง​ริม​ปาก​ข้าง​โน้น​กว้าง​สิบ​ศอก, สูง​ห้า​ศอก, และ​วัด​โดยรอบ​ยาว​สาม​สิบ​ศอก.</verse>
				<verse number="3">ใต้​ริม​ปาก​ขัน​มี​รูป​โค​ล้อมรอบ: รูป​ละ​สิบ​ศอก. รูป​นั้น​ได้​หล่อ​เมื่อ​หล่อ​ขัน​เป็น​สอง​แถว​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="4">และ​ที่​ใต้​ขัน​นั้น​มี​รูป​โค​สิบ​สอง​ตัว, หัน​หน้า​ข้าง​ทิศเหนือ​สาม​ตัว, ข้าง​ทิศตะวันตก​สวม​ตัว, ข้าง​ทิศใต้​สาม​ตัว, และ​ข้าง​ทิศตะวันออก​สาม​ตัว, ขัน​นั้น​วาง​ไว้​บน​หลัง​รูป​โค, และ​เบื้องหลัง​ของ​โค​ทั้ง​หลาย​นั้น​เขา​ทำ​ให้​รวม​กัน​ไว้​ใต้​ขัน.</verse>
				<verse number="5">ขัน​นั้น​หนา​สี่​นิ้ว, ริม​ปาก​ประดับ​ด้วย​ดอกบัว​เหมือน​ริม​ปาก​จอก; จุ​น้ำ​ได้​ประมาณ​สาม​พัน​ปี๊บ​บัธ.</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ได้​ทำ​ชาม​ตั้ง​ไว้​ข้าง​ขวา​ห้า​ใบ, ข้าง​ซ้าย​ห้า​ใบ, สำ​หรับ​ล้าง​สิ่งของ​ที่​ใช้​ใน​การ​บูชา​เพลิง: แต่​ขัน​ทะเล​หล่อ​นั้น​สำหรับ​พวก​ปุโรหิต​ชำระ​ตัว</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ได้​ทำ​เชิง​ตะเกียง​ทองคำ​สิบ​เชิง​ตาม​แบบอย่าง, ตั้ง​ไว้​ใน​โบสถ์​ข้าง​ขวา​ห้า​เชิง, ข้าง​ซ้าย​ห้า​เชิง.</verse>
				<verse number="8">กับ​ได้​ทำ​โต๊ะ​สิบ​โต๊ะ​ด้วย, ตั้ง​ไว้​ใน​โบสถ์​ข้าง​ขวา​ห้า​โต๊ะ, ข้าง​ซ้าย​ห้า​โต๊ะ. และ​ได้​ทำ​ชาม​ทองคำ​ร้อย​ลูก.</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ได้​สร้าง​บริเวณ​สำหรับ​พวก​ปุโรหิต, และ​บริเวณ​ใหญ่, และ​บาน​ประตู​บริเวณ​เหล่านั้น​ได้​หุ้ม​ด้วย​ทองเหลือง.</verse>
				<verse number="10">ขัน​ทะเล​หล่อ​นั้น​ท่าน​ตั้ง​ไว้​ใน​ห้อง​โบสถ์​ข้าง​ขวา​ฝ่าย​ทิศตะวันออกเฉียงใต้.</verse>
				<verse number="11">ฮู​ราม​ได้​ทำ​ขัน, และ​ทับ​พี, และ​ถ้วยชาม​ต่างๆ, กิจการ​ที่​ฮู​ราม​ได้​กระทำ​ให้​กษัตริย์​ซะโล​โม​สำหรับ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า​นั้น​สำเร็จ​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="12">คือ​เสา​ทั้ง​สอง, และ​ดอกไม้​ประดับ​บัว​ที่​ยอด​เสา​ทั้ง​สอง, และ​ตาข่าย​ทั้ง​สอง​สำหรับ​ปกคลุม​ดอกไม้​ประดับ​บัว​ที่​ยอด​เสา​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ลูก​ทับทิม​สี่​ร้อย​ลูก​สำหรับ​ติด​กับ​ตาข่าย​ทั้ง​สอง; มี​ลูก​ทับทิม​สอง​แถว​ที่​ตาข่าย​ทั้ง​สอง​นั้น, สำหรับ​ปกคลุม​ดอกไม้​ประดับ​บัว​ที่​ยอด​เสา​ทั้ง​สอง.</verse>
				<verse number="14">ฮู​ราม​ได้​กระทำ​พาน​รอง​ขัน​กับ​ขัน​สำหรับ​ตั้ง​ไว้​บน​พาน​นั้น;</verse>
				<verse number="15">และ​ขัน​ทะเล​หล่อ​กับ​โค​สิบ​สอง​ตัว​สำหรับ​รอง​ขัน​ด้วย.</verse>
				<verse number="16">กับ​หม้อ, ทับ​พี, และ​ขอ​เกี่ยว​เนื้อ, เครื่องใช้​ส​รอย​ทั้งปวง​เหล่านั้น, ฮูราม​ได้​กระทำ​ด้วย​ทองเหลือง​อย่าง​สุกใส, ถวาย​กษัตริย์​ซะโล​โม​สำหรับ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="17">สิ่งของ​ทั้งปวง​นั้น​กษัตริย์​ให้​กระทำ​ที่​ตำบล​ราบ​เสมอ​ใกล้​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, ที่​มี​ดินเหนียว​หว่าง​กลาง​เมือง​ซุ​โค​ธ​กับ​เมือง​ซะเร​ตา​ธา.</verse>
				<verse number="18">ซะโล​โม​ได้​ทรง​กระทำ​เครื่องใช้​ส​รอย​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​อัน​มาก: จน​น้ำหนัก​ทองเหลือง​เหลือ​ที่​จะ​กำหนด​ได้</verse>
				<verse number="19">ซะโล​โม​ได้​ทำ​ถ้วยชาม​ทั้ง​หลาย​สำหรับ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า, กับ​แท่น​ทองคำ, และ​โต๊ะ​สำหรับ​ตั้ง​ขนม​ถวาย;</verse>
				<verse number="20">กับ​เชิง​ตะเกียง, และ​ตะเกียง​สำหรับ​ส่อง​สว่าง​ตาม​ธรรมเนียม​ที่​หน้าห้อง​บริสุทธิ์​ยิ่ง​นั้น, ด้วย​ทองคำ​เนื้อ​ดี,</verse>
				<verse number="21">และ​ดอกไม้​ทั้ง​หลาย​นั้น, กับ​ตะเกียง, และ​คีม, ทำ​ด้วย​ทองคำ​เนื้อ​บริสุทธิ์​อย่างยิ่ง;</verse>
				<verse number="22">ปาก​คีม, ชาม, ช้อน, และ​ถาด​นั้น​ทำ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์: บาน​ประตู​โบสถ์​วิหาร, ทั้ง​บาน​ประตู​ภายใน​สำหรับ​ห้อง​บริสุทธิ์​ยิ่ง, และ​บาน​ประตู​สำหรับ​ห้อง​บริสุทธิ์, ข้างนอก​ก็​กระทำ​ด้วย​ทองคำ​เหมือน​กัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ดังนั้น​บรรดา​กิจการ​ที่​กษัตริย์​ซะโล​โม​ได้​ทรง​กระทำ​สำหรับ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะโฮ​วา​ก็​สำเร็จ: แล้ว​ซะโล​โม​ได้​นำ​สิ่งของ​ทั้งปวง​ที่​ดา​วิด​ราช​บิดา​ได้​ถวาย​นั้น​คือ; ทองคำ, เงิน, และ​เครื่อง​ต่างๆ มา​เก็บ​ไว้​ใน​คลัง​ทรัพย์​ที่​โบสถ์​พระ​วิหาร​ของ​พระเจ้า ซะโล​โม​จึง​รับสั่ง​ให้​บรรดา​ผู้ปกครอง​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, และ​ผู้​หัวหน้า​ใน​ตระกูล​ทั้งปวง, และ​ผู้ใหญ่​ทุก​ตระกูล​ใน​ยิศ​รา​เอล​มา​ประชุม​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, เพื่อ​จะ​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ขึ้น​มา​จาก​เมือง​ดา​วิด​คือ​เมือง​ซี​โอน. เหตุ​ฉะนั้น​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​มา​ชุมนุม​พร้อมกัน, เฝ้า​กษัตริย์​คราว​เทศกาล​เลี้ยง​ใน​เดือน​ที่​เจ็ด. ผู้ปกครอง​ทั้ง​หลาย​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​มา; และ​พวก​เลวี​ได้​เป็น​ผู้​หาม​หีบ​สัญญา​ไมตรี​นั้น. เขา​ได้​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​นั้น​ขึ้น​มา, และ​พลับพลา​ที่ประชุม, กับ​เครื่องใช้​บริสุทธิ์​ทั้งปวง​ที่อยู่​ใน​พลับพลา​ก็​หาม​ขึ้น​มา​ด้วย, ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี​เป็น​ผู้​เชิญ​ส่ง​ขึ้น​มา. กษัตริย์​ซะโล​โม​กับ​ฝูง​คน​ทั้งปวง​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​ได้​ชุมนุม​พร้อมกัน​กับ​กษัตริย์​อยู่​ต่อหน้า​หีบ​ไมตรี​นั้น, ได้​ฆ่า​แกะ​และ​โค​บูชา​เป็น​อัน​มาก​นับไม่ถ้วน. พวก​ปุโรหิต​ได้​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ขึ้น​มา​ประดิษฐาน​ไว้​ใน​ที่​สำหรับ​หีบ​นั้น, คือ​ที่​โบสถ์​วิหาร​ห้อง​ใน​อัน​บริสุทธิ์​ยิ่ง, ใต้​ปีก​รูป​ครู​บีม​นั้น: ด้วย​รูป​ครู​บีม​นั้น​กาง​ปีก​ออก​เหนือ​สถาน​สำ​หรับ​หีบ​ไมตรี, และ​รูป​ครู​บีม​ยัง​ปิด​หีบ​ไมตรี​กับ​คานหาม​หีบ​นั้น​ไว้. คาน​นั้น​ยาว​ไป​ปลาย​ยื่น​ออก​เห็น​ที่​หน้า​หีบ​ใน​ห้อง​บริสุทธิ์​ยิ่ง; แต่​ที่​ห้อง​นอก​ไม่​ปรากฏ. หีบ​ไมตรี​ยัง​อยู่​ที่นั่น​จนถึง​ทุกวันนี้. ใน​หีบ​ไมตรี​นั้น​ไม่​มี​อะไร เว้นแต่​แผ่น​ศิลา​สอง​แผ่น​ที่​โม​เซ​เก็บ​ไว้​ใน​หีบ​ที่​ภูเขา​โฮ​เร็บ, เมื่อครั้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​ทำ​คำสัญญา​ไมตรี​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล, คราว​เมื่อ​พวก​นั้น​ออก​มา​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต อยู่​มา​ครั้น​พวก​ปุโรหิต​ออก​มา​จาก​ห้อง​บริสุทธิ์​แล้ว: ด้วยว่า​ปุโรหิต​ที่อยู่​พร้อมกัน​ที่นั่น​ได้​ชำระ​ตัว​หมด​ไม่​แบ่ง​ทำ​เป็น​เวร: พวก​เลวี​ที่​ประโคม​เพลง, ทั้ง​พวก​อา​ซา​ฟ, พวก​เฮ​มาน, พ​วา​ยะ​ดู​ธูน, กับ​พงศ์พันธุ์​และ​ญาติพี่น้อง​ของ​เขา, ได้​แต่งตัว​ด้วย​ผ้าป่าน​ขาว, ถือ​ฉิ่ง​ฉาบ, กระจับปี่, และ​พิณ​สิบ​สาย, ยืน​ใกล้​แท่น​ด้าน​ทิศตะวันออก​พร้อมกับ​พวก​เหล่านั้น, มี​ปุโรหิต​ร้อย​ยี่​สิบ​คน​ประกอบ​เพลง​แตร: ครั้น​พวก​แตร​และ​พวก​กับ​เพลง​ทำ​เพลง​พร้อมกัน​ดุจ​เสียง​เดียว, ประโคม​ถวาย​ฉลอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เมื่อ​เขา​ร้องเพลง​ขึ้นเสียง​พร้อมกัน​กับ​วง​แตร​ฉิ่ง​ฉาบ​และ​เครื่องดนตรี​ต่างๆ นั้น, ได้​ขอบ​พระ​คุณ​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, เพราะ​พระองค์​ทรง​พระ​กรุณาคุณ; และ​เพราะ​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​ถาวร; ขณะนั้น​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​เต็มไปด้วย​เมฆ; เพียง​ปุโรหิต​จะ​ยืน​ปฏิบัติ​ก็​ไม่​ได้​ด้วย​เหตุ​เมฆ​นั้น: เพราะว่า​รัศมี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​แผ่​คลุม​ทั่ว​เต็ม​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">ซะโล​โม​จึง​รับสั่ง​ให้​บรรดา​ผู้ปกครอง​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, และ​ผู้​หัวหน้า​ใน​ตระกูล​ทั้งปวง, และ​ผู้ใหญ่​ทุก​ตระกูล​ใน​ยิศ​รา​เอล​มา​ประชุม​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, เพื่อ​จะ​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ขึ้น​มา​จาก​เมือง​ดา​วิด​คือ​เมือง​ซี​โอน.</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนั้น​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​มา​ชุมนุม​พร้อมกัน, เฝ้า​กษัตริย์​คราว​เทศกาล​เลี้ยง​ใน​เดือน​ที่​เจ็ด.</verse>
				<verse number="4">ผู้ปกครอง​ทั้ง​หลาย​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​มา; และ​พวก​เลวี​ได้​เป็น​ผู้​หาม​หีบ​สัญญา​ไมตรี​นั้น.</verse>
				<verse number="5">เขา​ได้​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​นั้น​ขึ้น​มา, และ​พลับพลา​ที่ประชุม, กับ​เครื่องใช้​บริสุทธิ์​ทั้งปวง​ที่อยู่​ใน​พลับพลา​ก็​หาม​ขึ้น​มา​ด้วย, ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี​เป็น​ผู้​เชิญ​ส่ง​ขึ้น​มา.</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​ซะโล​โม​กับ​ฝูง​คน​ทั้งปวง​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​ได้​ชุมนุม​พร้อมกัน​กับ​กษัตริย์​อยู่​ต่อหน้า​หีบ​ไมตรี​นั้น, ได้​ฆ่า​แกะ​และ​โค​บูชา​เป็น​อัน​มาก​นับไม่ถ้วน.</verse>
				<verse number="7">พวก​ปุโรหิต​ได้​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ขึ้น​มา​ประดิษฐาน​ไว้​ใน​ที่​สำหรับ​หีบ​นั้น, คือ​ที่​โบสถ์​วิหาร​ห้อง​ใน​อัน​บริสุทธิ์​ยิ่ง, ใต้​ปีก​รูป​ครู​บีม​นั้น:</verse>
				<verse number="8">ด้วย​รูป​ครู​บีม​นั้น​กาง​ปีก​ออก​เหนือ​สถาน​สำ​หรับ​หีบ​ไมตรี, และ​รูป​ครู​บีม​ยัง​ปิด​หีบ​ไมตรี​กับ​คานหาม​หีบ​นั้น​ไว้.</verse>
				<verse number="9">คาน​นั้น​ยาว​ไป​ปลาย​ยื่น​ออก​เห็น​ที่​หน้า​หีบ​ใน​ห้อง​บริสุทธิ์​ยิ่ง; แต่​ที่​ห้อง​นอก​ไม่​ปรากฏ. หีบ​ไมตรี​ยัง​อยู่​ที่นั่น​จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="10">ใน​หีบ​ไมตรี​นั้น​ไม่​มี​อะไร เว้นแต่​แผ่น​ศิลา​สอง​แผ่น​ที่​โม​เซ​เก็บ​ไว้​ใน​หีบ​ที่​ภูเขา​โฮ​เร็บ, เมื่อครั้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​ทำ​คำสัญญา​ไมตรี​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล, คราว​เมื่อ​พวก​นั้น​ออก​มา​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต</verse>
				<verse number="11">อยู่​มา​ครั้น​พวก​ปุโรหิต​ออก​มา​จาก​ห้อง​บริสุทธิ์​แล้ว: ด้วยว่า​ปุโรหิต​ที่อยู่​พร้อมกัน​ที่นั่น​ได้​ชำระ​ตัว​หมด​ไม่​แบ่ง​ทำ​เป็น​เวร:</verse>
				<verse number="12">พวก​เลวี​ที่​ประโคม​เพลง, ทั้ง​พวก​อา​ซา​ฟ, พวก​เฮ​มาน, พ​วา​ยะ​ดู​ธูน, กับ​พงศ์พันธุ์​และ​ญาติพี่น้อง​ของ​เขา, ได้​แต่งตัว​ด้วย​ผ้าป่าน​ขาว, ถือ​ฉิ่ง​ฉาบ, กระจับปี่, และ​พิณ​สิบ​สาย, ยืน​ใกล้​แท่น​ด้าน​ทิศตะวันออก​พร้อมกับ​พวก​เหล่านั้น, มี​ปุโรหิต​ร้อย​ยี่​สิบ​คน​ประกอบ​เพลง​แตร:</verse>
				<verse number="13">ครั้น​พวก​แตร​และ​พวก​กับ​เพลง​ทำ​เพลง​พร้อมกัน​ดุจ​เสียง​เดียว, ประโคม​ถวาย​ฉลอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เมื่อ​เขา​ร้องเพลง​ขึ้นเสียง​พร้อมกัน​กับ​วง​แตร​ฉิ่ง​ฉาบ​และ​เครื่องดนตรี​ต่างๆ นั้น, ได้​ขอบ​พระ​คุณ​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, เพราะ​พระองค์​ทรง​พระ​กรุณาคุณ; และ​เพราะ​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​ถาวร; ขณะนั้น​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​เต็มไปด้วย​เมฆ;</verse>
				<verse number="14">เพียง​ปุโรหิต​จะ​ยืน​ปฏิบัติ​ก็​ไม่​ได้​ด้วย​เหตุ​เมฆ​นั้น: เพราะว่า​รัศมี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​แผ่​คลุม​ทั่ว​เต็ม​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">เมื่อนั้น​ซะโล​โม​กล่าว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตรัส​ไว้​ว่า, พระองค์​จะ​ทรง​สถิต​อยู่​ใน​ที่​มืดมัว​อัน​แน่น​ทึบ.</verse>
				<verse number="2">แต่​ข้าพ​เจ้า​ได้​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​ถวาย​พระองค์​เป็น​ที่​ประทับ, หวัง​จะ​ให้​เป็น​ที่​พระองค์​ทรง​สถิต​อยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​กษัตริย์​หัน​พระ​พักตร​อำนวยพร​แก่​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่ประชุม​ยืน​อยู่​นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="4">สาธุการ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ทุกสิ่ง​สำเร็จ, ที่​ออก​จาก​พระโอษฐ์​ของ​พระองค์​กล่าว​ถึง​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="5">ตั้งแต่​วันที่​เรา​ได้​นำ​พล​ไพร่​ของ​เรา​ขึ้น​มา​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, เรา​ยัง​มิได้​เลือก​เมือง​ใด​ใน​ตระกูล​ใด​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, เป็น​ที่​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​ให้​นาม​ของ​เรา​ปรากฏ​ที่​นั้น; และ​เรา​มิได้​เลือก​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ให้​เป็น​ผู้​ครอบครอง​เหนือ​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​เรา:</verse>
				<verse number="6">เรา​ได้​เลือก (ฉะ​เพาะ​แต่) กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, เพื่อ​เป็น​ที่​ให้​นาม​ของ​เรา​ปรากฏ; และ​เรา​ได้​เลือก​ดา​วิด​เป็น​ผู้​ครอบครอง​เหนือ​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​มี​น้ำ​พระทัย​จะ​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​ถวาย​แก่​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="8">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ความ​ประสงค์​ที่​มี​อยู่​ใน​ใจ​ของ​เจ้า​นั้น, ที่​จะ​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​ถวาย​แก่​นาม​ของ​เรา​ก็ดี​แล้ว:</verse>
				<verse number="9">แต่​เจ้า​จะ​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​นั้น​ไม่​ได้; บุตรชาย​ของ​เจ้าที่​จะ​เกิด​มา​แต่​บั้นเอว​ของ​เจ้า, จะ​เป็น​ผู้สร้าง​โบสถ์​วิหาร​แก่​นาม​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​นั้น​สำเร็จ: ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ได้​เลื่อน​ขึ้น​แทน​ราช​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ได้​ขึ้น​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​เหนือ​พวก​ยิศ​รา​เอล, เหมือน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​นั้น, แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ได้​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​นี้, ถวาย​แก่​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="11">และ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ก็ได้​เชิญ​ประดิษฐาน​ไว้​ใน​โบสถ์​นั้น, คือ​หีบ​สำหรับ​ประมวญ​เก็บ​คำสัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="12">ซะโล​โม​ได้​ยืน​ตรงหน้า​แท่น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ชู​ฝ่า​พระ​หัตถ์​ขึ้น​ต่อหน้า​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ที่ประชุม​กัน.</verse>
				<verse number="13">ด้วยว่า​กษัตริย์​ซะโล​โม​ได้​กระทำ​ธรรมาสน์​ทองเหลือง, ยาว​ห้า​ศอก, กว้าง​ห้า​ศอก, สูง​สาม​ศอก, ตั้ง​ไว้​ที่​กลาง​บริเวณ: ท่าน​ขึ้น​ยืน​ที่​ธรรมาสน์​นั้น​จึง​คุกเข่า​ลง​ต่อหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ที่​ชุมนุม​อยู่​นั้น, ยก​มือ​ทั้ง​สอง​ชู​ขึ้น​ขยาย​ออก​ตรง​ท้อง​ฟ้า,</verse>
				<verse number="14">ทูล​ว่า, ข้า​แต่พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, ใน​สวรรค์​ก็ดี, ที่​พิภพ​โลก​นี้​ก็ดี, พระเจ้า​อื่น​เหมือน​พระองค์​ไม่​มี; พระองค์​ผู้​ทรง​รักษา​คำสัญญา, และ​ทรง​พระ​กรุณาคุณ​ต่อ​ทาส​ของ​พระองค์​ที่​ดำเนิน​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์​ด้วยใจ​สุจริต:</verse>
				<verse number="15">พระ​ดำรัส​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​สัญญา​ไว้​แก่​ดา​วิด​ทาส​ของ​พระองค์, ราช​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น, พระองค์​ได้​ทรง​รักษา​ไว้, และ​ซึ่ง​ได้​ออก​จาก​พระโอษฐ์​ของ​พระองค์​นั้น, พระ​หัตถ์​พระองค์​ทรง​กระทำ​ให้​สำเร็จ​เหมือน​เช่น​เป็น​อยู่​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนั้น, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​ให้​เป็น​ไป​ตาม​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​แก่​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ว่า, ถ้า​แม้น​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​ระวังรักษา​ทาง​ของ​ตน​ดำเนิน​ตาม​ข้อบัญญัติ​ของ​เรา, เหมือน​เจ้า​ได้​ดำเนิน​ต่อหน้า​เรา​มา​แล้ว​นั้น, จะ​ทรง​โปรด​ไม่​ให้​เจ้า​ขาด​ชาย​ผู้​หนึ่ง​ต่อหน้า​เรา เพื่อ​ขึ้น​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="17">บัดนี้, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ขอ​ให้​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​สำเร็จ​ดุจ​พระองค์​ได้​ทรง​ตรัส​ไว้​แก่​ดา​วิด​ทาส​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="18">แต่​พระเจ้า​จะ​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​มนุษย์​ที่​แผ่น​ดิน​โลก​จริง​หรือ? ดู​เถิด, ท้อง​ฟ้า​กับ​ฟ้า​ชั้นยอด​นั้น​ก็​ยัง​ไม่​พอ​เป็น​ที่​สถิต​ของ​พระองค์ โบสถ์​วิหาร​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​สร้าง​ไว้​นั้น​ก็​ไม่​พอ​ยิ่งกว่านั้น​เท่าไร!</verse>
				<verse number="19">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​เห็นแก่​คำอธิษฐาน​และ​คำ​ทูล​ขอ​แห่ง​ทาส​ของ​พระองค์, ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​คำร้อง​ทูล​ขอ, คำอธิษฐาน​ที่​ข้าพ​เจ้า​ทูล​ฉะ​เพาะ​พระองค์:</verse>
				<verse number="20">ขอ​ทรง​โปรด​ทอด​พระเนตร​ดู​โบสถ์​วิหาร​นี้​ทั้ง​กลางวัน​กลางคืน, ณ สถานที่ ๆ พระองค์​ทรง​ตรัส​ไว้​ว่า จะ​จารึก​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ไว้​ที่นั่น; เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​คำอธิษฐาน​ที่​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​ทูล​ขอ​ที่​สถาน​นี้.</verse>
				<verse number="21">ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​คำ​ทูล​ขอ​แห่ง​ข้าพ​เจ้า​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, และ​คำ​ทูล​ขอ​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ที่​ทูล​ขอ ณ สถาน​นี้, ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​แต่​สวรรค์​ที่​สถิต​ของ​พระองค์; และ​เมื่อ​ทรง​สดับ​ฟัง​แล้ว​ขอ​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​ยกโทษ​เสีย</verse>
				<verse number="22">ถ้า​มี​คน​หนึ่ง​คน​ใด​กระทำ​ผิด​ต่อ​เพื่อนบ้าน, และ​เพื่อนบ้าน​จะ​ให้​คน​นั้น​ทำ​สัตย์​สาบาน, และ​คน​นั้น​เข้า​รับ​สัตย์​สาบาน​ต่อหน้า​แท่น​ของ​พระองค์​ใน​โบสถ์​นี้;</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​นั้น​ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​แต่​สวรรค์, และ​ทรง​พิพากษา​ทาส​ของ​พระองค์​ตาม​โทษ​ของ​เขา​ให้การ​ชั่ว​ของ​คน​ชั่ว​นั้น​ตก​ที่​ศีรษะ​ของ​ตน, และ​ให้การ​ชอบธรรม​ของ​ผู้​สัตย์​ซื่อ​ปรากฏ​ขึ้น, และ​ทรง​ปูนบำเหน็จ​แก่​คน​ชอบธรรม​ตาม​การ​ชอบธรรม​ของ​เขา</verse>
				<verse number="24">ถ้า​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​พ่ายแพ้​ต่อหน้า​พวก​ศัตรู​แล้ว, เพราะ​ได้​ล่วง​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์, แต่​จะ​กลับ​มา​ทูล​รับสารภาพ​ผิด​ด้วย​ออก​พระ​นาม​ของ​พระองค์​และ​จะ​อ้อนวอน​ทูล​ขอ​ฉะ​เพาะ​พระองค์​ใน​โบสถ์​วิหาร​นี้;</verse>
				<verse number="25">เมื่อนั้น​ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​แต่​สวรรค์, และ​ยก​บาป​ผิด​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​และ​ทรง​นำพา​พวก​นั้น​กลับ​มา​ยัง​แผ่น​ดิน​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​มอบ​ไว้​แก่​เขา, และ​แก่​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา​นั้น</verse>
				<verse number="26">ถ้า​ท้อง​ฟ้า​ต้อง​ปิด​เสีย​ฝน​ไม่​ตก, เพราะ​พวก​นี้​ได้​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์; แต่​เขา​หัน​หน้า​ตรง​โบสถ์​วิหาร​นี้, ทูล​ขอ​อ้อนวอน​ลุ​แก่​โทษ​รับผิด​ด้วย​ออก​พระ​นาม​ของ​พระองค์, และ​กลับใจ​เสีย​จาก​การ​ผิด​นั้น, ขณะ​เมื่อ​พระองค์​ทรง​ปรับโทษ​เขา;</verse>
				<verse number="27">เมื่อนั้น​ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​แต่​สวรรค์, และ​ยก​บาป​ผิด​ผู้​ทาส, คือ​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, ใน​เวลา​พระองค์​ทรง​ฝึกสอน​ให้​เขา​รู้จัก​ทาง​ดี​ที่​เขา​ควร​จะ​ประพฤติ; เมื่อนั้น​ขอ​พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​มี​ฝน​ตก​ที่​แผ่น​ดิน​ของ​พระองค์, ที่​ทรง​โปรด​มอบ​ได้แก่​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ให้​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="28">ถ้า​เกิด​กันดาร​อาหาร​ที่​แผ่น​ดิน, หรือ​โรคภัย​อันตราย, หรือ​เกิด​ข้าว​ลีบ, หรือ​ข้าว​ตาย​ฝอย, หรือ​ฝูง​ตั๊กแตน, หรือ​ตัว​หนอน​กิน​เสีย; หรือยัง​มี​ศัตรู​ตั้ง​ค่าย​ล้อมรอบ​ประตูเมือง​ของ​เขา​ทั่ว​แผ่น​ดิน, หรือ​จะ​มี​กาฬโรค, หรือ​ความ​เจ็บป่วย​ประการ​ใด​ก็ดี:</verse>
				<verse number="29">จะ​มี​คำอธิษฐาน​หรือ​คำ​ทูล​ขอ​อย่างไรๆ ที่​คน​หนึ่ง​คน​ใด, หรือ​ที่​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​จะ​ทูล​ขอ​นั้น, ขณะ​เมื่อ​ต่าง​คน​ตา​ง​รู้สึก​ความ​เจ็บป่วย​หรือ​ความ​ทุกข์ร้อน​ใจ​ของ​ตน, และ​จะ​เหยียด​มือ​ออก​ไป​ตรง​โบสถ์​วิหาร​นี้:</verse>
				<verse number="30">เมื่อนั้น​ขอ​พระองค์​ทรง​สดับ​ฟัง​แต่​สวรรค์​ซึ่ง​เป็น​ที่​สถิต​ของ​พระองค์, และ​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​ยกโทษ​เสีย, ให้แก่​ทุกคน​ตาม​การ​ประพฤติ​ของ​ตน​ทุก​ประการ​ดุจ​พระองค์​ทรง​ทราบ​สันดาน​ใจ​ของ​คน​นั้น; ด้วย​พระองค์​ผู้​เดียว​ทรง​ทราบ​ใจ​มนุษย์​ชาติ:</verse>
				<verse number="31">เพื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เกรงกลัว​พระองค์, และ​ดำเนิน​ตาม​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​สิ้น​วัน​ทั้ง​หลาย​ที่​เขา​จะ​มี​ชีวิต​ดำรง​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​มอบ​ไว้​แก่​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="32">ฝ่าย​คน​ต่าง​ประเทศ​ที่​ไม่​ใช่​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​แต่​ได้​มา​จาก​ประเทศ​ไกล, เพราะ​เห็นแก่​พระ​นาม​อัน​ประเสริฐ​ของ​พระองค์, และ​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​อัน​ทรง​ฤทธิ์​เหยียด​ออก​นั้น; ถ้า​ผู้​นั้น​จะ​เข้า​มา​อธิษฐาน​ใน​โบสถ์​วิหาร​นี้;</verse>
				<verse number="33">เมื่อนั้น​ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​แต่​สวรรค์​ซึ่ง​เป็น​ที่​สถิต​ของ​พระองค์​และ​กระทำ​ตาม​ที่​ชน​ต่าง​ประเทศ​จะ​ทูล​ขอ​แต่​พระองค์​นั้น​ทุก​ประการ; เพื่อ​บรรดา​มนุษย์​โลก​จะ​ได้​รู้จัก​พระ​นาม​ของ​พระองค์, และ​จะ​ได้​นับถือ​เกรงกลัว​พระองค์​เหมือน​กับ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, และ​จะ​ได้​รู้​ว่า​โบสถ์​วิหาร​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​สร้าง​ไว้​นี้​เป็น​ที่​จารึก​พระ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="34">ถ้า​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​จะ​ยก​ไป​สู้รบ​กับ​ศัตรู​ตาม​ทาง​ที่​พระองค์​ทรง​ใช้​เขา​ไป​นั้น, เขา​จะ​ทูล​ขอ​แต่​พระองค์​ด้วย​หัน​หน้า​ไป​ตรง​เมือง​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​เลือกสรร​นี้, และ​ตรง​โบสถ์​วิหาร​นี้​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​สร้าง​ไว้​ถวาย​แก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์;</verse>
				<verse number="35">คำ​ที่​เขา​อธิษฐาน​ทูล​ขอ​นั้น, ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​แต่​สวรรค์, และ​ทรง​โปรด​ให้​เหตุการณ์​ของ​เขา​ยั่งยืน​อยู่</verse>
				<verse number="36">ถ้า​พวก​นั้น​ทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์, ด้วย​ผู้​ที่​ปราศ​จาก​ความผิด​สัก​คน​หนึ่ง​นั้น​ไม่​มี​เลย, และ​พระองค์​ทรง​พระ​พิ​โรธ​ต่อ​เขา, มอบ​เขา​ไว้​กับ​พวก​ศัตรู, ให้​กวาด​เขา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​ที่​ประเทศ​ไกล​หรือ​ใกล้​ก็ดี;</verse>
				<verse number="37">แต่ทว่า​ถ้า​เขา​ระลึก​รู้สึกตัว​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​เขา​ต้อง​ถูก​กวาด​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น, และ​กลับใจ​อธิษฐาน​ทูล​พระองค์​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​เขา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น, รับ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​หลงผิด​กระทำ​บาป​ชั่ว;</verse>
				<verse number="38">ถ้า​เขา​กลับ​หา​พระองค์​ด้วย​สุด​จิตต์​สุดใจ​ของ​เขา, เมื่อ​เขา​ยัง​เป็น​ชะ​เลย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​ต้อง​ถูก​กวาด​ไป​นั้น, และ​เขา​จะ​อธิษฐาน​หัน​หน้า​ตรง​แผ่น​ดิน​ของ​ตน​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​มอบ​ไว้​แก่​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา, และ​ตรง​เมือง​ที่​เลือกสรร​ของ​พระองค์​นั้น, และ​ตรง​โบสถ์​วิหาร​นี้​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​สร้าง​ถวาย​แก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์:</verse>
				<verse number="39">เมื่อนั้น​คำ​ที่​เขา​ได้​อธิษฐาน​ทูล​ขอ​นั้น, ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​แต่​สวรรค์​ซึ่ง​เป็น​ที่​สถิต​ของ​พระองค์, และ​โปรด​ให้​เหตุการณ์​ของ​พวกเขา​ยั่งยืน​อยู่, กับ​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​ยกโทษ​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ที่​ได้​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="40">ข้า​แต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​พระองค์​ทรง​ลืม​พระเนตร, โปรด​เอียง​พระ​กรรณ​ของ​พระองค์​ทรง​สดับ​ฟัง​คำอธิษฐาน​ใน​ตำบล​นี้.</verse>
				<verse number="41">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, ขอ​พระองค์​เสด็จ​มา​ยัง​ที่​สถิต​ของ​พระองค์, ทั้ง​พระองค์​กับ​หีบ​ไมตรี​อัน​เรือง​ฤทธิ์​ของ​พระองค์: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ปุ​โร​หิต​ของ​พระองค์​สวม​ซึ่ง​ความ​รอด, ให้​สานุศิษย์​ของ​พระองค์​ยินดี​ใน​พระ​กรุณาคุณ.</verse>
				<verse number="42">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, ขอ​พระองค์​อย่า​ได้​เบือน​พระ​พักตร​จาก​ผู้​เฉลิม​ของ​พระองค์: ขอ​ทรง​ระลึก​ถึง​พระ​กรุณาคุณ​ที่​ทรง​สำแดง​แก่​ดา​วิด​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ครั้น​ซะโล​โม​ทรง​อธิษฐาน​จบ​แล้ว, ก็​มี​ไฟ​ลง​มา​จาก​สวรรค์, ติด​เผา​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​ทั้งปวง​นั้น; และ​รัศมี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แผ่ซ่าน​ทั่ว​เต็ม​โบสถ์​วิหาร.</verse>
				<verse number="2">พวก​ปุโรหิต​จะ​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ได้, เพราะ​รัศมี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แผ่ซ่าน​ทั่ว​เต็ม​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​นั้น​ได้​เห็น​ไฟ​นั้น​ลง​มา, และ​รัศมี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จับ​อยู่​ที่​พระ​วิหาร, เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ก้ม​ตัว​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​พื้นที่​ปู​กระเบื้อง, นมัสการ​ฉลอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​พระองค์​ทรง​พระ​กรุณาคุณ; และ​เพราะ​ความ​เมตตา​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​ถาวร</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​กษัตริย์​กับ​ราษฎร​ทั้งปวง​ได้​กระทำ​สัก​การ​บูชา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ซะโล​โม​ได้​ฆ่า​สัตว์​เผา​บูชา​โดย​ถวาย​โค​สอง​หมื่น​สอง​พัน​ตัว, และ​แกะ​แสน​สอง​หมื่น​ตัว: เช่นนั้น​แหละ​กษัตริย์​กับ​ราษฎร​ทั้งปวง​ไว้​ฉลอง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="6">พวก​ปุโรหิต​ได้​ยืน​ใน​ที่​ตาม​ตำแหน่ง​ของ​ตน: พวก​เลวี​ก็​ถือ​เครื่อง​สำหรับ​ประโคม​เพลง​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา, ถือ​เครื่อง​ที่​กษัตริย์​ดา​วิด​ได้​กระทำ​ไว้​เพื่อ​ประกอบ; พล​เมือง​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​ความ​เมตตา​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​ถาวร, พวก​ปุโรหิต​ที่​เป่าแตร​อยู่​ตรงหน้า; และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ก็​ยืน​อยู่.</verse>
				<verse number="7">นอกจากนั้น​กษัตริย์​ซะโล​โม​ได้​ฉลอง​ที่​หว่าง​กลาง​บริเวณ​ที่อยู่​ตรงหน้า​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา: ท่าน​ได้​เผา​เครื่องบูชา​ถวาย​ที่นั่น​กับ​น้ำมัน​เป็น​ส่วน​เครื่องบูชา​สำหรับ​ความ​สุข​สำราญ, เพราะว่า​แท่น​ทองเหลือง​ที่​ซะโล​โม​ได้​สร้าง​ไว้​นั้น​เล็ก​ไม่​พอ​รอง​เครื่องบูชา​เพลิง, กับ​เครื่อง​กระยาหาร, และ​น้ำมัน​ที่​เป็น​ของ​ถวาย​บูชา​นั้น</verse>
				<verse number="8">คราว​นั้น​ซะโล​โม​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​กระทำ​การ​เลี้ยง​กัน​เจ็ด​วัน​เป็น​การ​ชุมนุม​ใหญ่, พร้อมกัน​มา​ตั้งแต่​ทางเข้า​ไป​เมือง​ฮา​มัธ​จนถึง​แม่น้ำ​ริม​เขตต์​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ครั้น​ถึง​วันที่​แปด​ได้​ตั้ง​พิธี​ประชุม​กัน​สวด: ด้วย​เขา​ได้​ทำ​การ​ฉลอง​แท่น​นั้น​เจ็ด​วัน, และ​ได้​ทำ​การ​เลี้ยง​อีก​เจ็ด​วัน.</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ครั้น​ถึง​วันที่​ยี่​สิบ​สาม​ใน​เดือน​ที่​สิบ​เอ็ด​นั้น, ท่าน​ก็​ให้​ฝูง​คน​กลับ​ไป​ยัง​กะ​ท่อม​ทับ​ของ​ตน, ต่าง​ก็​มี​ใจ​รื่น​ชื่นชม​เพราะ​ความ​เมตตากรุณา​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สำแดง​แก่​ดา​วิด, และ​ซะโล​โม, และ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">ซะโล​โม​ได้​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​มณเฑียร​สำหรับ​กษัตริย์​นั้น​สำเร็จ​แล้ว: กิจการ​ทั้งปวง​ที่​พระราช​หฤทัย​ของ​ซะโล​โม​ที่​จะ​กระทำ​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ใน​มณเฑียร​ของ​ท่าน​ก็​สำเร็จ​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="12">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ปรากฏ​แก่​ซะโล​โม​ใน​เวลา​กลางคืน, แล้ว​ทรง​ตรัส​แก่​ท่าน​ว่า, “เรา​ได้ยิน​คำ​อ้อนวอน​ของ​เจ้า​แล้ว, และ​ได้​เลือก​สถาน​นี้​ไว้​เป็น​ที่​ของ​เรา, เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​โบสถ์​วิหาร​สำหรับ​ทำ​การ​สัก​การ​บูชา​ถวาย.</verse>
				<verse number="13">ถ้า​เรา​ปิด​ท้อง​ฟ้า​ไม่​ให้​ฝน​ตก, หรือ​บันดาล​ให้​ฝูง​ตั๊กแตน​มา​กิน​พืช​พรรณ​ที่​พื้น​แผ่น​ดิน​เสีย, หรือ​ถ้า​เรา​กระทำ​ให้​บังเกิด​โรคภัย​อันตราย​ใน​ท่ามกลาง​พล​ไพร่​ของ​เรา;</verse>
				<verse number="14">แม้น​พล​ไพร่​ของ​เรา, พวก​ที่​เรียก​ว่า​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​นั้น, จะ​ถ่อม​ใจ​ลง​อธิษฐาน​แสวงหา​เรา, และ​จะ​กลับ​เสีย​จาก​ทาง​ชั่ว​ของ​ตน; เมื่อนั้น​เรา​จะ​สดับ​ฟัง​จาก​สวรรค์. ยก​บาป​ผิด​ของ​เขา, และ​ให้​แผ่น​ดิน​ของ​เขา​พ้น​จาก​ภัยอันตราย.</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ลืมตา​แลดู​และ​เปิด​หู​คอย​สดับ​ฟัง​คำ​ที่​เขา​อ้อนวอน​ใน​ที่นี้.</verse>
				<verse number="16">บัดนี้​เรา​ได้​เลือก​และ​ฉลอง​โบสถ์​วิหาร​นี้​แล้ว, เพื่อ​จะ​ให้​นาม​ของ​เรา​อยู่​ที่​นั้น​เป็นนิตย์: จักษุ​และ​วิญญาณ​จิตต์​ของ​เรา​จะ​สถิต​อยู่​ที่​นั้น​เสมอ​ไป.</verse>
				<verse number="17">และ​ถ้า​เจ้า​จะ​ประพฤติ​ต่อหน้า​เรา​เหมือน​ดา​วิด​บิดา​เจ้า​ได้​ประพฤติ​นั้น, ทั้ง​ระวัง​กระทำ​ทุก​ข้อ​ที่​เรา​สั่ง​เจ้า, และ​รักษา​ข้อ​พระ​บัญญัติ​และ​ข้อ​ตัดสิน​ของ​เรา;</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เป็น​เช่นนั้น​เรา​จะ​ตั้ง​พระที่นั่ง​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า, เหมือน​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​ดา​วิด​บิดา​ของ​เจ้า​ว่า, จะ​ไม่​ให้​เจ้า​ขาด​ชาย​ที่​จะ​ครอบครอง​เหนือ​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="19">ถาม​แม้ว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​บ่ายหน้า​ไป​จาก​เรา ละทิ้ง​บัญญัติ​และ​คำ​ตรัส​ของ​เรา, ซึ่ง​เรา​ได้​บัญญัติ​ตั้ง​ไว้​ต่อหน้า​เจ้า, และ​จะ​ไป​ปฏิบัติ​ไหว้​นมัสการ​พระ​อื่น;</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​เป็น​เช่นนั้น, เรา​จะ​ถอน​เจ้า​ทั้ง​ราก​เง่า​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน​ของ​เรา​ที่​เรา​ได้​มอบ​ไว้​กับ​พวก​เจ้า; และ​โบสถ์​วิหาร​นี้, ซึ่ง​เรา​ได้​เฉลิม​ไว้​เป็น​ที่​จารึก​นาม​ของ​เรา, เรา​จะ​ละทิ้ง​เสีย​จาก​จักษุ​ของ​เรา, และ​เรา​จะ​กระทำ​โบสถ์​วิหาร​นี้​ให้​เป็น​แบบอย่าง​และ​เป็น​สุภาษิต​ใน​นานา​ประเทศ.</verse>
				<verse number="21">โบสถ์​วิหาร​นี้​ซึ่ง​ตั้งอยู่​สูง, ทุกๆ คน​ที่​เดิน​ไป​มา​จะ​ประหลาดใจ, ถาม​ว่า, เหตุ​ไฉน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กระทำ​เช่นนั้น​แก่​ประเทศ​และ​โบสถ์​วิหาร​นี้?</verse>
				<verse number="22">จะ​มี​คำตอบ​ว่า, เพราะ​พวก​นั้น​ได้​ละทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​พวกเขา, ที่​ทรง​นำ​เขา​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, และ​ได้​ไป​ยึดถือ​กราบไหว้​ปฏิบัติ​พระ​อื่น, เหตุ​ฉะนั้น, พระองค์​จึง​ทรง​บันดาล​ให้​ภัยอันตราย​ต่างๆ เกิด​แก่​พวกเขา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ครั้น​ซะโล​โม​ได้​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​มณเฑียร​ของ​ท่าน​ยี่​สิบ​ปี​ล่วง​ไป​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">เหล่า​เมือง​ที่​ฮี​ราม​ยก​ให้​ซะ​โม​โล ๆ จึง​ได้​สร้าง​ขึ้น​มอบ​ให้​พงศ์พันธุ์​ยิศ​รา​เอล​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="3">ซะโล​โม​จึง​ยก​ทัพ​ไป​ตีเมือง​ฮา​มัธ​โซ​บา​และ​ได้​ชัย​ชะ​นะ​แก่​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ได้​สร้าง​เมือง​ธัด​โม​ร​ใน​ป่า, กับ​เมือง​ทั้ง​หลาย​สำหรับ​ได้​ราช​ทรัพย์​ที่​ท่าน​ได้​สร้าง​ขึ้น​ใน​แผ่น​ดิน​ฮา​มัธ.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ได้​สร้าง​เมือง​เบ็ธ​โฮ​โร​น​ทั้ง​ฝ่าย​เหนือ​ฝ่าย​ใต้, เป็น​เมือง​มั่นคง​มี​กำแพง, ประตู, และ​กลอน;</verse>
				<verse number="6">กับ​เมือง​บา​ลา​ธ, และ​เมือง​ทั้ง​หลาย​สำหรับ​ไว้​ราช​ทรัพย์​ของ​ท่าน, และ​เมือง​สำหรับ​ไว้​ราชรถ​และ​พล​ม้า, กับ​ของ​ทุกสิ่ง​ซึ่ง​ท่าน​ซะโล​โม​ประสงค์​จะ​สร้าง​ขึ้น​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​ที่​ภูเขา​ละ​บา​โน​น, และ​ทั่ว​อา​ณาเขตต์​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​พวก​เฮ็ธ, พวก​อะ​โมรี, พวก​ฟะ​รี​ซี, พวก​ฮีวี, และ​พวก​ยะบูศ, กับ​คน​ทั้งปวง​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​ที่​ไม่​ใช่​ชาติ​ยิศ​รา​เอล,</verse>
				<verse number="8">พงศ์พันธุ์​ของ​คน​เหล่านั้น​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​พวก​ยิศ​รา​เอล​หา​ได้​ล้าง​ผลาญ​ไม่, พวก​นั้น​ซะโล​โม​ได้​เกณฑ์​เป็น​ไพร่หลวง​จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="9">แต่​พวก​ยิศ​รา​เอลซะโล​โม​มิได้​ใช้​เป็น​บ่าวไพร่​หลวง​ให้​ทำ​การงาน; แต่​ให้​เขา​เป็น​ทหาร, หรือ​นาย​หมวด, หรือ​นาย​รถ, หรือ​นาย​พล​ม้า.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​นาย​ที่​มี​ตำแหน่ง​ว่าราชการ​ของ​กษัตริย์​ซะโล​โม​นับ​ได้​สอง​ร้อย​ห้า​สิบ​คน, เป็น​พนักงาน​ใหญ่​สำหรับ​บังคับบัญชา​พล​ไพร่</verse>
				<verse number="11">ซะโล​โม​ได้​เชิญ​ราชธิดา​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​ขึ้น​มา​จาก​เมือง​ดา​วิด​อาศัย​ใน​มณเฑียร​ที่​ท่าน​ได้​สร้าง​ไว้​สำหรับ​พระนาง​นั้น: ด้วย​ท่าน​ตรัส​ว่า, ไม่​ควร​ม​เห​ษี​ของ​เรา​จะ​อาศัย​ใน​มณเฑียร​ของ​ท่าน​ดา​วิด​กษัตริย์​พวก​ยิศ​รา​เอล, เพราะ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ประดิษฐาน​อยู่​ที่ไหน, ที่​นั้น​ก็​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​ซะโล​โม​จึง​กระทำ​เครื่องบูชา​เพลิง​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​บน​แท่น​ของ​พระองค์, ที่​ท่าน​ได้​สร้าง​ขึ้น​ไว้​ตรงหน้า​เฉลียง.</verse>
				<verse number="13">ได้​ถวาย​สัก​การ​บูชา​ตาม​กำหนด​ทุกวันๆ. ดัง​โม​เซ​ได้​สั่ง​ไว้​ใน​ทุก​วัน​ซะบา​โต, และ​ใน​ต้น​เดือน, และ​ใน​เทศกาล, ปี​ละ​สาม​ครั้ง, ทั้ง​ใน​เทศกาล​กิน​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ, และ​เทศกาล​ครบ​รอบ​อาทิตย์, และ​เทศกาล​เลี้ยง​ตั้ง​ทัพ​อาศัย</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ได้​กำหนด​เวร​สำหรับ​คน​ทั้งปวง​ตาม​อย่าง​ที่​ราช​บิดา​ได้​สั่ง​ไว้, คือ​เวร​ปุโรหิต​ตาม​การ​ปฏิบัติ​ของ​พวก​นั้น, เวร​พวก​เลวี​ตาม​หน้าที่​ประกอบ​เพลง​ฉลอง​พระ​เดช​พระ​คุณ, หรือ​ปฏิบัติ​ต่อหน้า​พวก​ปุโรหิต​ตาม​ที่​มี​กิจการ​ทุกวันๆ: และ​พวก​เฝ้า​ประตู​ตาม​เวร​ทุกๆ ประตู: เพราะ​ดา​วิด​ผู้​สนิท​กับ​พระเจ้า​ได้​สั่ง​ไว้​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="15">คน​ทั้งปวง​นั้น​ไม่​ได้​ทำ​ผิด​จาก​คำ​ที่​กษัตริย์​ได้​ตรัส​สั่ง​เจ้า​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี​ใน​การงาน​ทุกอย่าง, และ​ทั้ง​ฝ่าย​คลัง​ทรัพย์​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="16">กิจการ​ทั้งปวง​ของ​กษัตริย์​ซะโล​โม​ก็ได้​เจริญ​ขึ้น​ตั้งแต่​วัน​ลงราก​สร้าง​โบสถ์​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, จนถึง​การ​นั้น​แล้วเสร็จ, พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​สำเร็จ​บริบูรณ์</verse>
				<verse number="17">คราว​นั้น​กษัตริย์​ซะโล​โม​จึง​เสด็จ​ไป​ยัง​เมือง​เอศ​โยน​ฆาเบร, แล้ว​เลย​เสด็จ​ไป​ถึง​เมือง​เอโลธ, ซึ่ง​อยู่​ข้าง​ชายทะเล​ที่​แผ่น​ดิน​อะ​โดม,</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​ฮี​ราม​ได้​ใช้​ผู้คน​ของ​ท่าน​ไป​ส่ง​กำปั่น, กับ​คน​ชำนาญ​ทาง​ทะเล​มอบ​ให้แก่​กษัตริย์​ซะโล​โม; แล้ว​พวก​นั้น​พร้อมกับ​ผู้คน​ของ​ซะโล​โม​แล่น​ไป​ยัง​เมือง​โอ​ฟีร, ได้​ทองคำ​ที่​เมือง​นั้น​สร้อย​ห้า​สิบ​ตะลันต์, ส่ง​มา​ถวาย​กษัตริย์​ซะโล​โม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">อนึ่ง​ครั้น​พระนาง​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​ซะบา​ได้ยิน​กิตติศัพท์​เลื่องลือ​ถึง​กษัตริย์​ซะโล​โม​จึง​เสด็จ​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ประสงค์​จะ​ชันสูตร​ทดลอง​กษัตริย์​ซะโล​โม​ด้วย​ปัญหา​อัน​ลึกซึ้ง, จึง​เสด็จ​มา​เป็น​ขบวน​ใหญ่, มี​อูฐ​หลาย​ตัว​บรรทุก​เครื่อง​หอม, ทองคำ​เป็น​อัน​มาก, กับ​เพ็ชร​พลอย​วิเศษ: พระนาง​นั้น​จึง​เข้าเฝ้า​กษัตริย์​ซะโล​โม, ทูลถาม​ตาม​ความ​ประสงค์​ใน​พระราช​หฤทัย.</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​กษัตริย์​ซะโล​โม​ทรง​แก้​ปัญหา​ของ​พระนาง​นั้น​ได้​ทั้งสิ้น: ข้อ​หนึ่ง​ข้อ​ใด​ที่​จะ​ปิดบัง​ไว้​จาก​กษัตริย์​ซะโล​โม​ที่​ท่าน​ชี้แจง​ให้​พระนาง​ไม่​ได้​นั้น​ไม่​มี​เลย.</verse>
				<verse number="3">ครั้น​พระนาง​กษัตริย์​ซะบา​ได้​เห็น​สติปัญญา​ของ​ซะโล​โม, และ​มณเฑียร​ที่​ท่าน​ทรง​สร้าง​ได้​แล้ว​นั้น,</verse>
				<verse number="4">กับ​เครื่อง​เสวย​ที่​โต๊ะ​ของ​ท่าน, และ​การ​ที่​พวก​ข้าราชการ​นั่ง​รับประทาน, ทั้ง​พวก​เสนาบดี​ที่​เข้าเฝ้า; และ​การ​ปฏิบัติ​ของ​มหาดเล็ก​กับ​เครื่องแต่งตัว​ของ​พวก​นั้น, ทั้ง​ทาง​เสด็จ​ขั้น​ไป​ยัง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; พระทัย​ของ​พระนาง​ก็​สลด​ลง​ทีเดียว.</verse>
				<verse number="5">พระนาง​นั้น​จึง​ทูล​กษัตริย์​ซะโล​โม​ว่า, ซึ่ง​เรา​ได้​ได้ยิน​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​เรา​ว่าด้วย​กิจการ​และ​สติปัญญา​ของ​ท่าน​ก็​สมจริง:</verse>
				<verse number="6">แต่​เรา​หา​ได้​เชื่อ​ข่าว​นั้น​ไม่, จน​ได้​มา​เห็น​กับ​ตา​ของ​ตน: แต่​ดูกร​ท่าน, ที่​เขา​ทูล​กล่าว​ด้วย​สติปัญญา​ของ​ท่าน​ว่า​มาก​เท่าใด​ก็​ยัง​ไม่​ถึง​ครึ่งหนึ่ง; ด้วย​ท่าน​ประเสริฐ​ยิ่ง​กว่า​กิตติศัพท์​ที่​ได้ยิน​นั้น​อีก.</verse>
				<verse number="7">ข้าราชการ​และ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​และ​พวก​ที่​ยืน​เฝ้า​อยู่​เสมอ, และ​เคย​ได้ยิน​สติปัญญา​ของ​ท่าน​ก็​เป็นสุข.</verse>
				<verse number="8">สาธุการ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, ผู้​ทรง​พอ​พระทัย​ใน​ท่าน​จน​ตั้ง​ท่าน​ไว้​บน​พระที่นั่ง​ของ​พระองค์, ให้​เป็น​กษัตริย์​ครอบครอง​แทน​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน: ก็​เพราะ​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ทรง​รัก​พวก​ยิศ​รา​เอล, ประสงค์​จะ​ตั้ง​พวกเขา​ไว้​เป็นนิตย์; พระองค์​จึง​ทรง​ตั้ง​ให้​ท่าน​เป็น​กษัตริย์​ครอบครอง​พวก​นั้น​ตาม​ยุ​ต​ติ​ธรรม</verse>
				<verse number="9">พระนาง​นั้น​จึง​นำ​เครื่อง​ราช​บรรณาการ​ถวาย​กษัตริย์​, คือ​ทองคำ​ร้อย​ยี่​สิบ​ตะลันต์, กับ​เครื่อง​หอม​เป็น​อัน​มาก, และ​หิน​เพ็ชร์​พลอย​วิศษ: เครื่อง​หอม​อย่าง​ดี​ที่​พระนาง​กษัตริย์​ซะบา​ได้​ถวาย​กษัตริย์​ซะโล​โม​นั้น​ไม่​เคย​มี​เลย.</verse>
				<verse number="10">ผู้คน​ของ​กษัตริย์​ฮี​ราม​กับ​ผู้คน​ของ​กษัตริย์​ซะโล​โม, ที่​บรรทุก​ทองคำ​มา​จาก​เมือง​โอ​ฟีร​นั้น, ก็ได้​นำ​ต้น​จันทน์​แดง, และ​เพ็ชร์​พลอย​วิเศษ​มา​ด้วย.</verse>
				<verse number="11">แล้ว​กษัตริย์​ได้​เอา​ไม้​จันทน์​แดง​นั้น​ปู​กระทำ​บันได​สำหรับ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​สำหรับ​ราชวัง, กับ​กระทำ​พิณ​สิบ​สาย, และ​กระจับปี่​สำหรับ​พวก​ขับ​เพลง: ไม้​งาม​อย่าง​นั้น​ใน​แผ่น​ดิน​ยูดา​ไม่​มี​ใคร​เห็น​เลย.</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​กษัตริย์​ซะโล​โม​พระราชทาน​ให้​นาง​กษัตริย์​ซะบา​ตาม​ความ​ประสงค์​ทุก​ประการ, พระนาง​นั้น​ทูล​ขอ​สิ่งใด, ท่าน​ก็​พระราชทาน​สิ่ง​นั้น​ให้, นอกจาก​เครื่องบรรณาการ​ที่​ท่าน​ได้​ทรง​ประทาน​แล้ว​นั้น, พระนาง​นั้น​จึง​เสด็จ​กลับ​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน​กับ​ทั้ง​บริวาร​ตาม​เสด็จ</verse>
				<verse number="13">น้ำหนัก​ทองคำ​ที่​ซะโล​โม​ได้​รวม​ไว้​ใน​ปี​หนึ่ง​เป็น​หก​ร้อย​สิบ​หก​ตะลันต์;</verse>
				<verse number="14">ที่​พ่อค้า​หลวง​ได้​เที่ยวหา​มิได้​นับ, บรรดา​กษัตริย์​อา​ระ​เบีย​และ​เจ้าเมือง​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​ได้​นำ​ทองคำ​และ​เงิน​มา​ถวาย​ซะโล​โม​ด้วย.</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​ซะโล​โม​ได้​กระทำ​โล่ห์​ใหญ่​สอง​ร้อย​อัน​ด้วย​ทองคำ​ที่​แผ่​ออก: ทองคำ​นั้น​หนัก​โล่ห์​ละ​หก​ร้อย​บาท.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ได้​กระทำ​โลห์​เล็ก​อีก​สาม​ร้อย​อัน, ด้วย​ทองคำ​ที่​แผ่​ออก: หนัก​โล่ห์​ละ​สาม​ร้อย​บาท. โล่ห์เหล่านั้น​ท่าน​กษัตริย์​ได้​เก็บ​ไว้​ใน​วัง​ที่​ทำ​ด้วย​ไม้​สน​แต่ละ​บา​โน​น.</verse>
				<verse number="17">นอกจากนั้น​กษัตริย์​ได้​ทรง​กระทำ​พระที่นั่ง​ใหญ่​ด้วย​งาช้าง, หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="18">พระที่นั่ง​นั้น​มี​บันได​หก​คั่น, และ​มี​รอง​พระบาท​ทองคำ, ทำ​ติด​อยู่​กับ​พระที่นั่ง​นั้น​ทั้ง​สอง​ข้าง, กับ​มี​รูป​สิงห์โต​สอง​รูป​ยืน​อยู่​ทั้ง​สอง​ข้าง​ริม​เครื่อง​ต่อ​นั้น​มา:</verse>
				<verse number="19">ยัง​มี​สิงห์โต​สิบ​สอง​รูป​ยืน​อยู่​ที่​คั่น​บันได​ข้าง​นี้​และ​ข้าง​โน้น​ทั้ง​หก​คั่น. พระที่นั่ง​เช่นนี้​ที่​ประเทศ​อื่น​ไม่​มี​ใคร​ทำ​เลย.</verse>
				<verse number="20">ถ้วย​จอก​สำหรับ​กษัตริย์​ซะโล​โม​ดื่ม​เสวย​นั้น​เป็น​ทองคำ​ทั้งสิ้น, และ​ถ้วยชาม​สำหรับ​ราชวัง​ที่​ทำ​ด้วย​ไม้​สน​จาก​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​นั้น​ล้วน​เป็น​ทองคำ​บริสุทธิ์; ไม่​มี​เครื่องเงิน​ปะปน​เลย, เพราะ​ใน​คราว​แผ่น​ดิน​กษัตริย์​ซะโล​โม​นั้น, เงิน​เป็น​เหมือน​ของ​ไม่​มี​ราคา.</verse>
				<verse number="21">ด้วย​กำปั่น​ของ​กษัตริย์​ซะโล​โม​กับ​คนใช้​ของ​กษัตริย์​ฮี​ราม​ได้​ไป​ยัง​ธา​ระ​ซิศ​สาม​ปีก​ลับ​มา​ครั้ง​หนึ่ง: ได้​บรรทุก​ทองคำ, เงิน, งาช้าง, ชะนี, และ​นกยูง​มา</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​ซะโล​โม​มี​ทรัพย์​สมบัติ, และ​สติปัญญา​เจริญ​ขึ้น​ยิ่ง​กว่า​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ทั่ว​พิภพ.</verse>
				<verse number="23">บรรดา​กษัตริย์​ทั่ว​โลก​ได้​เสด็จ​มา​เฝ้า​กษัตริย์​ซะโล​โม, ประสงค์​จะ​ได้ยิน​สติปัญญา​ที่​พระเจ้า​ได้​ทรง​โปรด​พระราชทาน​ให้​นั้น.</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์​ทุกๆ องค์​ได้​นำ​เครื่องบรรณาการ​มา​ถวาย, คือ​เครื่องเงิน, เครื่องทอง​คำ, เครื่อง​ฉลอง​พระองค์, เครื่อง​อาวุธ, เครื่อง​หอม, ม้า, และ​ลา​ตาม​กำหนด​ทุก​ปีๆ.</verse>
				<verse number="25">ซะโล​โม​มี​โรง​ไว้​ม้า​และ​ราชรถ​สี่​พัน​ห้อง, มี​ทหารม้า​หมื่น​สอง​พัน​คน; พวก​นั้น​ได้​จัด​ให้​พัก​อยู่​ที่​เมือง​ไว้​ราชรถ​บ้าง, และ​อยู่​กับ​กษัตริย์​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​บ้าง.</verse>
				<verse number="26">ท่าน​ทรง​แผ่อำนาจ​เหนือ​กษัตริย์​ทั้งปวง, ตั้งแต่​แม่น้ำ​ใหญ่​จนถึง​แผ่น​ดิน​ฟะลิศ​ตีม, และ​จนถึง​เขตต์​แดน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​องค์​นี้​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​เงิน​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​มาก​ขึ้น​ดุจ​หิน, และ​กระทำ​ให้​ต้นสน​มาก​เท่า​ต้น​ซิก​กะ​โม​ร, ที่อยู่​ตาม​ที่ราบ​ต่ำ​นั้น.</verse>
				<verse number="28">และ​พวก​พ่อค้า​ได้​หา​ม้า​จาก​อาย​ฆุบ​โต, และ​จาก​ประเทศ​ทั้งปวง​มา​ถวาย​ซะโล​โม</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​กิจการ​อื่นๆ ของ​ซะโล​โม​ทั้ง​เบื้องต้น​เบื้องปลาย, ก็​มี​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ของ​นา​ธาน​ผู้ทำ​นาย, และ​ใน​หนังสือ​ทำนาย​ของ​อะฮี​ยา​ชาวเมือง​ซี​โร​น, และ​ใน​คำ​อี​โด​ได้​นิมิตต์​เห็นด้วย​ยา​รา​บะ​อา​มี​บุตรชาย​ของ​นะ​บาต​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="30">ซะโล​โม​ได้​ครอบครอง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั่ว​กัน​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ถึง​สี่​สิบ​ปี.</verse>
				<verse number="31">แล้ว​ท่าน​ซะโล​โม​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​ท่าน, และ​เขา​จึง​เชิญ​พระ​ศพ​ไป​ฝัง​ไว้​ใน​เมือง​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​ท่าน, ระ​ฮับ​อา​ม​ราชบุตร​จึง​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​สมบัติ​แทน​ราช​บิดา​ต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ระ​ฮับ​อา​ม​จึง​ได้​เสด็จ​ไป​ยัง​เมือง​เซ​เค็ม: ด้วย​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ได้​ประชุม​กัน​ที่​เมือง​เซ​เค็ม​นั้น, เพื่อ​จะ​อัญเชิญ​ท่าน​ให้​ขึ้น​เสวย​ราชย์.</verse>
				<verse number="2">ครั้น​อยู่​มายา​รา​บะ​อา​ม​บุตรชาย​ของ​นะ​บาต​ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, ได้ยิน​ถึง​ข่าว​นั้น​ท่าน​จึง​กลับ​มา​จาก​แผ่น​ดิน​นั้น, ด้วย​ท่าน​ได้​หนี​กษัตริย์​ซะโล​โม​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​นั้น.</verse>
				<verse number="3">แต่​เขา​ได้​ใช้​คน​ไป​เชิญ​ท่าน​มา. แล้ว​ยา​รา​ปะ​อา​ม​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​มา​เจ้า​ระ​ฮับ​อา​มกรา​บ​ทูล​ว่า,</verse>
				<verse number="4">พระราช​บิดา​ของ​ท่าน​ได้​กระทำ​ให้​แอก​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​หนัก​ขึ้น: แต่​บัดนี้​ขอ​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​ลด​ราชการ​อัน​ยากลำบาก​ของ​ราช​บิดา​นั้น, ให้​แอก​หนัก​ของ​ท่าน​ซึ่ง​ได้​วาง​บน​พวก​ข้า​พเเจ้า​เบา​ลง, แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ปฏิบัติ​ท่าน.</verse>
				<verse number="5">มี​พระราช​ดำรัส​ตอบ​คน​ทั้งปวง​นั้น​ว่า, อีก​สาม​วัน​จึง​กลับ​มา​หา​เรา​เถิด. แล้ว​คน​ทั้งปวง​ก็​ทูล​ลา​ไป</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​กษัตริย์​ระ​ฮับ​อา​ม​ได้​ปรึกษา​กับ​ผู้เฒ่าผู้แก่​ที่​เคย​เจ้า​ซะโล​โม​ราช​บิดา, ครั้ง​เมื่อ​ท่าน​ยัง​มี​พระชนม์​อยู่, ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​เห็นควร​เรา​จะ​ตอบ​พวก​พล​ไพร่​นั้น​ประการ​ใด?</verse>
				<verse number="7">พวก​นั้น​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, ถ้า​ท่าน​แสดง​พระ​กรุณาคุณ​แก่​พล​ไพร่​พวก​นี้, และ​เกลี้ยกล่อม​เอาใจ​เขา, ตรัส​ให้​เป็น​คำ​ดี​ฐาน​กรุณา, พวก​นั้น​จะ​นบนอบ​ปฏิบัติ​ท่าน​ตลอดไป.</verse>
				<verse number="8">แต่​ท่าน​ได้​ละเว้น​คำ​ทูล​ที่​ผู้เฒ่าผู้แก่​ทูล​ถวาย​นั้น​เสีย, ไป​ปรึกษา​กับ​คน​อายุ​รุ่นๆ ที่​เป็น​พวก​สนิท​ค่อย​เจริญ​ขึ้น​พร้อมกับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="9">ตรัส​ถาม​พวก​นั้น​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​เห็นควร​ตอบ​ประการ​ใด​แก่​พวก​พล​ไพร่​นี้​ที่มา​ทูล​ว่า, แอก​ที่​ราช​บิดา​ของ​ท่าน​ได้​วาง​บน​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ขอ​ลดหย่อน​ให้​เบา​ลง?</verse>
				<verse number="10">พวก​คน​หนุ่ม​ซึ่ง​เจริญ​ขึ้น​พร้อมกับ​ท่าน​นั้น​ได้​ออก​ความเห็น​ทูล​ว่า, ให้​ตรัส​แก่​ราษฎร​ที่มา​กราบ​ทูล​ว่า, ราช​บิดา​ของ​ท่าน​ได้​ทำ​แอก​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​หนัก​ขึ้น, แต่​ขอ​ท่าน​ทรง​โปรด​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​ลด​เบา​ลง​เถิด; ตอบ​ดังนี้​ว่า, นิ้วก้อย​ของ​เรา​ใหญ่​กว่า​บั้นเอว​ของ​ราช​บิดา​เรา.</verse>
				<verse number="11">ราช​บิดา​ได้​วาง​แอก​หนัก​บน​พวก​เจ้า, แต่​เรา​จะ​เพิ่ม​ให้​แอก​นั้น​หนัก​ยิ่ง​ขึ้น​ไป: ราช​บิดา​ได้​ตี​พวก​เจ้า​ด้วย​ไม้เรียว, แต่​เรา​จะ​ตี​ด้วย​แมลง​ป่อง</verse>
				<verse number="12">ยา​รา​บะ​อา​ม​กับ​ฝูง​คน​ทั้งปวง​จึง​ได้​มา​เฝ้า​ระ​ฮับ​อา​ม​ใน​วันที่​สาม​ตาม​ที่​กษัตริย์​ได้​รับสั่ง​นัด​ไว้​ว่า, อีก​สาม​วัน​จง​กลับ​มา​หา​เรา​เถิด:</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​กษัตริย์​ระ​ฮับ​อา​ม​ได้​ละเว้น​เสีย​ซึ่ง​คำเตือน​สติ​ของ​พวก​ผู้เฒ่าผู้แก่; ตรัส​ตอบ​พวก​นั้น​เป็น​คำ​หยาบคาย,</verse>
				<verse number="14">ตาม​คำปรึกษา​ของ​พวก​หนุ่มๆ กล่าว​ว่า, ราช​บิดา​ของ​เรา​ได้​ทำ​ให้​แอก​ของ​พวก​เจ้า​หนัก​ไป, แต่​เรา​จะ​เพิ่มเติม​อีก: ราช​บิดา​ได้​ตี​พวก​เจ้า​ด้วย​ไม้เรียว, แต่​เรา​จะ​ตี​ด้วย​แมลง​ป่อง.</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​ระ​ฮับ​อา​มหา​ได้​โปรด​สดับ​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พล​ไพร่​ไม่: ด้วย​เหตุการณ์​นั้น​เป็น​มา​แต่​พระเจ้า, เพื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ทำ​ให้​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​สำเร็จ, ซึ่ง​ได้​ทรง​ตรัส​แก่​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตรชาย​ของ​นะ​บาต​โดย​ปากขอ​งอะฮี​ยา​ชาวเมือง​ซี​โร​น</verse>
				<verse number="16">ครั้น​เมื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​เห็น​ว่า​กษัตริย์​ไม่​ทรง​โปรด​อนุญาต​คน​ทั้งปวง​แล้ว, จึง​ทูล​ตอบ​กษัตริย์​นั้น​ว่า, พวกเรา​ได้​เกี่ยว​ข้อง​กับ​ดา​วิด​อย่างไร​เล่า? มรดก​ของ​บุตรชาย​ยิซัย​ไม่​มี​แล้ว: โอ้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทุกคน​จง​กลับ​ไป​ยัง​ทัพ​อาศัย​ของ​ตน​เถิด, ดาวิด​จง​ระวัง​เชื้อ​วงศ์​ของ​ตน​เถิด. แล้ว​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ได้​ไป​ยัง​ทัพ​อาศัย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="17">แต่​ฝ่าย​ชน​ยิศ​รา​เอล​ซึ่ง​เป็น​ชาวเมือง​ใน​เขตต์​ตระกูล​ยูดา, ระ​ฮับ​อา​ม​ยัง​ครอบครอง​พวก​นั้น​อยู่,</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​ระ​ฮับ​อา​ม​จึง​ใช้​ฮะ​โด​ราม​หัวหน้า​ใน​การ​เกณฑ์; แต่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​พา​กัน​เอา​หิน​ขว้าง​ตาย. กษัตริย์​ระ​ฮับ​อา​ม​จึง​รีบ​ขึ้น​ราชรถ​หนี​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="19">พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​เกิด​กบฏ​ไม่​นบนอบ​ต่อ​ราชวงศ์​ของ​ดา​วิด​ตราบเท่า​มา​จน​ทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ครั้น​ระ​ฮับ​อา​ม​เสด็จ​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​แล้ว, ก็​เกณฑ์​ตระกูล​ยูดา​และ​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​ให้​ชุมนุม​กัน, ล้วน​เป็น​คน​ฉกรรจ์​สำหรับ​การ​ศึก, นับ​ได้​แสน​แปด​หมื่น​คน, จะ​ยก​ไป​สู้รบ​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล, หวัง​จะ​ให้​แผ่น​ดิน​นั้น​กลับคืน​มา​ขึ้น​กับ​ท่าน​ต่อไป.</verse>
				<verse number="2">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตรัส​แก่​ซะ​มายา​ผู้​ทำนาย​ของ​พระเจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="3">จง​ไป​บอก​ระ​ฮับ​อา​ม​บุตรชาย​ของ​ซะโล​โม​ซึ่ง​เป็น​กษัตริย์​พวก​ยูดา​นั้น, และ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ที่อยู่​ใน​เขตต์​ตระกูล​ยูดา​และ​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​ว่า,</verse>
				<verse number="4">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ยก​ไป​เลย, อย่า​ไป​สู้รบ​กับ​ญาติพี่น้อง​ของ​ตน: จง​กลับ​ไป​เรือน​ของ​ตน​ทุกคน​เถิด: เพราะว่า​เหตุการณ์​นี้​เป็น​มา​แต่​เรา.” เมื่อ​คน​ทั้งปวง​ได้​ฟัง​คำ​ตรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​เลิก​ยก​กลับ, ไม่​ยก​ไป​ต่อสู้​ยา​รา​บะ​อา​ม</verse>
				<verse number="5">ระ​ฮับ​อา​ม​ได้​อาศัย​อยู่​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​ได้​สร้าง​เมืองขึ้น​ใน​เขตต์ยูดา​สำหรับ​ป้องกัน​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="6">คือ​ได้​สร้าง​เมือง​เบธเลเฮ็ม, เอตาม, ธะโค​อา,</verse>
				<verse number="7">เบธซูร, โซ​โด, และ​อะ​ดู​ลาม,</verse>
				<verse number="8">ฆัธ, มา​เร​ซา​และ​ซี​ฟ,</verse>
				<verse number="9">อะโด​ราม, ลา​คิศ, อะเซ​คา,</verse>
				<verse number="10">เซ​รา, อา​ยา​โลน, และ​เฮ็บ​โรน, ซึ่ง​เป็น​เมือง​เข้มแข็ง​ใน​เขตต์ยูดา​และ​เขตต์เบ็น​ยา​มิ​น.</verse>
				<verse number="11">ท่าน​ได้​สร้าง​ป้อม​ให้​มั่นคง, กับ​จัด​นายทหาร​ให้​รักษา​อยู่, และ​ได้​สะสม​สะเบียง​อาหาร, น้ำมัน, และ​น้ำ​องุ่น​ไว้.</verse>
				<verse number="12">ใน​ทุก​เมือง​ท่าน​ได้​มอบ​โล่ห์​และ​ทวน​ไว้​กระทำ​ให้​เมือง​ทั้งปวง​เข้มแข็ง​ขึ้น, ส่วน​ตระกูล​ยูดา​และ​เบ็น​ยา​มิ​น​นั้น​ได้​อยู่​ฝ่าย​ท่าน</verse>
				<verse number="13">ส่วน​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี​ทั่ว​แว่นแคว้น​ยิศ​รา​เอล​ได้​มา​หา​ท่าน.</verse>
				<verse number="14">ด้วย​พวก​เลวี​ได้​ละเว้น​ชาย​ที่​แขวง​เมือง​และ​ไร่นา​ของ​ตน​เสีย, และ​มา​ยัง​แผ่น​ดิน​ยูดา​และ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม: เพราะ​เหตุ​ยา​รา​บะ​อา​ม​และ​เชื้อ​วงศ์​ของ​ท่าน​ได้​ถอด​พวกเขา​เสีย​ไม่​ให้​เป็น​ปุโรหิต​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="15">ท่าน​ได้​ตั้ง​พวก​ปุโรหิต​ตาม​ความเห็น​ดี​ให้​ปฏิบัติ​ใน​ที่​นมัสการ​ตำบล​เนิน​สูง, และ​ให้​ปฏิบัติ​รูป​แพะ​ผู้, และ​ลูก​วัว​ที่​ท่าน​ได้​กระทำ​ขึ้น​นั้น.</verse>
				<verse number="16">ทั้งคน​ใน​ทุก​ตระกูล​ทั่ว​ยิศ​รา​เอล​ที่​ตั้งใจ​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตาม​พวก​ปุโรหิต​เข้า​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, เพื่อ​จะ​กระทำ​การ​บูชา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย.</verse>
				<verse number="17">เขา​ได้​บำรุง​แผ่น​ดิน​ยูดา​ดังนั้น, กระทำ​ให้​ระ​ฮับ​อา​ม​ราชบุตร​ของ​ซะโล​โม​ตั้งมั่น​คงอยู่​ได้​ถึง​สาม​ปี: เพราะ​เขา​ได้​พา​กัน​ดำเนิน​ตาม​เยี่ยงอย่าง​ของ​ดา​วิด​และ​ซะโล​โม​เพียง​สาม​ปี​เท่านั้น</verse>
				<verse number="18">ระ​ฮับ​อา​ม​จึง​ได้​รับ​นาง​มา​ฮะ​ลัธ​บุตรี​ของ​ยา​รี​โม​ธ​ผู้​เป็น​ราชบุตร​ของ​ดา​วิด​เป็น​ม​เห​ษี, มารดา​ของ​นาง​นั้น​ชื่อ​อะบี​ฮา​ยิน, เป็น​บุตรี​ของ​เอลี​อาบ​ที่​เป็น​บุตรชาย​ของ​ยิซัย.</verse>
				<verse number="19">นาง​นั้น​ประสูติ​ราชบุตร​ชื่อ; ยะ​อู​ซ, ซะมา​ระ​ยา, และ​ซะ​ฮัม.</verse>
				<verse number="20">ภายหลัง​ท่าน​จึง​รับ​นาง​มา​ฆา​บุตรี​ของ​อับ​ซา​โลม; และ​นาง​นั้น​ประสูติ​ราชบุตร​ชื่อ, อะบียา, อา​ธัย, ซี​ซา, และ​ซะโล​มี​ธ.</verse>
				<verse number="21">ระ​ฮับ​อา​ม​โปรด​นาง​มา​ฆา​บุตรี​ของ​อับ​ซา​โลม​นั้น​ยิ่ง​กว่า​ม​เห​ษี​และ​นาง​สนม​ทั้งปวง: ด้วยว่า​ท่าน​ได้​มี​ม​เห​ษี​สิบ​แปด​คน, กับ​นาง​สนม​หก​สิบ​คน; และ​ท่าน​มี​ราชบุตร​ยี่​สิบ​แปด​องค์, กับ​ราชธิดา​หก​สิบ​องค์.</verse>
				<verse number="22">ระ​ฮับ​อา​ม​ได้​ตั้ง​อะบี​ยา​ราชบุตร​ของ​นาง​มา​ฆา​เป็น​ราช​โอรส​ใหญ่, บังคับ​ให้​บัญชา​ญาติพี่น้อง​ทั้งปวง​ของ​ตน: ด้วย​ท่าน​ทรง​ดำริ​ว่า, จะ​ตั้ง​ราชบุตร​องค์​นั้น​ให้​เป็น​กษัตริย์​สืบไป.</verse>
				<verse number="23">ระ​ฮับ​อา​ม​ได้​ประกอบ​กิจการ​โดย​ฉลาด, คือ​ได้​แยก​จ่าย​ราชบุตร​ทั้งปวง​ไป​ทั่ว​แว่นแคว้น​ตระกูล​ยูดา​และ​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​ที่​เป็น​เมือง​เข้มแข็ง​นั้น​ทุก​เมือง: ทั้ง​ส่ง​สะเบียง​อาหาร​ไป​ให้​เขา​เป็น​อัน​มาก. กับ​ได้​สู่ขอ​ภรรยา​หลาย​คน​ให้​ราชบุตร​เหล่านั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ครั้น​แผ่น​ดิน​ของ​ระ​ฮับ​อา​ม​ตั้งมั่น​คง, และ​ท่าน​มี​กำลัง​ขึ้น​แล้ว, ท่าน​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​จึง​ได้​พา​กัน​ละทิ้ง​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสีย.</verse>
				<verse number="2">ครั้น​ถึง​ปี​ที่​ห้า​แห่ง​แผ่น​ดิน​กษัตริย์​ระ​ฮับ​อา​ม, ซี​ซัค​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ก็ได้​ยก​มา​สู้รบ​กับ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, เพราะ​เหตุ​ที่​เขา​พา​กัน​ล่วงละเมิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="3">มี​รถ​รบ​พัน​สอง​ร้อย​คัน, ทหารม้า​หก​หมื่น​คน: และ​พลทหาร​ตาม​ท่าน​มา​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​นับไม่ถ้วน; มี​ทั้ง​ชาติ​ลูบีม, ซะคิยิม, และ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ตี​ได้​เมือง​เข้มแข็ง​ตาม​เขตต์​แผ่น​ดิน​ยูดา​แล้ว​ท่าน​ยก​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="5">ซะ​มายา​ผู้​พยากรณ์​จง​มา​เฝ้า​กษัตริย์​ระ​ฮับ​อา​ม, เจ้านาย​แผ่น​ดิน​ยูดา​ซึ่ง​ได้​หนี​ซี​ซัค​มา​รวบรวม​กัน​อยู่​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, บอก​แก่​คน​ทั้งปวง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ละทิ้ง​เรา​เสีย, เรา​จึง​ได้​ละทิ้ง​พวก​เจ้า​ไว้​ใน​มือ​ซี​ซัค​ด้วย​”</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​กษัตริย์​กับ​เจ้านาย​ทั้งปวง​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ถ่อม​ใจ​ลง; กล่าว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="7">ครั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ทอด​พระเนตร​เห็น​เขา​ถ่อม​ใจ​ลง, จึง​มี​พระ​ดำรัส​ถึง​ซะ​มายา, ทรง​ตรัส​ว่า, “เขา​ถ่อม​ใจ​ลง​แล้ว เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จะ​ไม่​ล้าง​ผลาญ​เขา​เสีย, แต่​จะ​ทรง​โปรด​ให้​รอด​บ้าง, เรา​จะ​ไม่​ใช่​กษัตริย์​ซี​ซัค​ให้​เท​ความ​พิ​โรธ​ของ​เรา​ลง​บน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="8">แต่​เขา​จะ​ต้อง​ขึ้น​แก่​กษัตริย์​นั้น; เพื่อ​จะ​ได้​รู้สึก​ใน​การ​ปฏิบัติ​เรา, กับ​การ​ปฏิบัติ​นานา​ประเทศ​นั้น.”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ซี​ซัค​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ยก​มา​สู้รบ​กับ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น, ได้​ริบ​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, กับ​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​มณเฑียร​ของ​กษัตริย์​ไป​เสีย​หมด; และ​ทิ้ง​โล่ห์​ทอง​ที่​กษัตริย์​ซะโล​โม​ได้​สร้าง​ไว้​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​กษัตริย์​ระ​ฮับ​อา​ม​ได้​นำ​โล่ห์​ทองเหลือง​แทน, มอบ​ไว้​ที่​มือ​นาย​กอง​ที่​เฝ้า​รักษา​ประตู​ราชวัง.</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ได้​เสด็จ​เข้า​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เมื่อไร, พวก​เฝ้า​รักษา​นั้น​ได้​ถือ​โล่ห์​ตาม​เสด็จ​ไป, แล้ว​ส่ง​โล่ห์​นั้น​กลับคืน​ไว้​ใน​ห้อง​พวก​เฝ้า​รักษา.</verse>
				<verse number="12">ครั้น​ระ​ฮับ​อา​ม​ได้​ถ่อม​ใจ​ลง, พระ​พิ​โรธ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​หัน​ไป​จาก​ท่าน, พระองค์​ไม่​ได้​ทรง​ล้าง​ผลาญ​ทีเดียว: ด้วย​ใน​ตระกูล​ยู​ดาม​ความ​ดี​อยู่​บ้าง</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​ระ​ฮับ​อา​ม​ได้​ครอบครอง​บำรุง​แผ่น​ดิน​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ไว้​มั่นคง: ครั้น​เมื่อ​รับ​ราชสมบัติ​นั้น​ระ​ฮับ​อา​ม​มี​พระชนม์​ได้​สี่​สิบ​เอ็ด​พรรษา, ท่าน​ได้​ครอบครอง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, เมือง​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เลือก​ไว้​จาก​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ให้​เป็น​ที่​จารึก​พระ​นาม​ของ​พระองค์​นั้น​ถึง​สิบ​เจ็ด​ปี. ราช​มารดา​ท่าน​ชื่อ​นา​อะ​มา​เป็น​ชาติ​อำ​โม​น.</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ชั่ว, เพราะ​มิได้​คิด​ตั้ง​พระทัย​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="15">กิจการ​ยัง​ปวง​ของ​กษัตริย์​ระ​ฮับ​อา​ม​ทั้ง​เบื้องต้น​และ​เบื้องปลาย​นั้น​ก็​ปรากฏ​อยู่​ใน​หนังสือ​ของ​ซะ​มายา​ผู้​พยากรณ์, และ​ของ​อี​โด​ผู้​สำเร็จ​ฌาณ​นั้น​มิใช่​หรือ? ส่วน​ระ​ฮับ​อา​ม​กับ​ยา​รา​บะ​อา​ม​ก็​เป็น​ข้าศึก​กัน​เสมอ.</verse>
				<verse number="16">ระ​ฮับ​อา​ม​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่​ย่า​ตา​ยาย, เขา​จึง​เชิญ​พระ​ศพ​ไป​ประดิษฐาน​ไว้​ที่​เมือง​ดา​วิด: แล้ว​อะบี​ยา​ราชบุตร​ได้​ครอบครอง​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ครั้น​ถึง​ปี​ที่​สิบ​แปด​แห่ง​แผ่น​ดิน​กษัตริย์​ยา​รา​บะ​อา​มอะบี​ยา​ได้​ขึ้น​ครอบครอง​แผ่น​ดิน​ยูดา.</verse>
				<verse number="2">ได้​ครอบครอง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​สาม​ปี, ราช​มารดา​ของ​ท่าน​ชื่อ​มิ​คิ​ยา, บุตร​ของ​อู​รี​เอ็ล​ชาวเมือง​ฆิบ​อา. ส่วน​อะบี​ยา​กับ​ยา​รา​บะ​อา​ม​ได้​เป็น​ข้าศึก​ต่อ​กัน.</verse>
				<verse number="3">อะบี​ยา​ได้​ทำ​สงคราม​มี​กองทหาร​แก​ล้​วก​ล้า​สี่​แสน​คน: ยา​รา​บะ​อา​ม​ได้​จัด​กระบวน​ศึก, มี​ทหาร​ฉกรรจ์​แก​ล้​วก​ล้า​เข้มแข็ง​แปด​แสน​คน.</verse>
				<verse number="4">อะบี​ยา​ได้​ยัง​อยู่​บน​ภูเขา​ชื่อ​ซะ​มา​รา​ยิม, ที่​เป็นยอด​หนึ่ง​ใน​แนว​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม, แล้ว​ตรัส​ว่า, ยา​รา​บะ​อา​ม​กับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​จง​ฟัง​เรา​เถิด;</verse>
				<verse number="5">ควร​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ทราบ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทรง​ตั้ง​ให้​ดา​วิด​ปกครอง​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​เป็นนิตย์​มิใช่​หรือ, ทรง​มอบ​ไว้​กับ​ท่าน​และ​ราชวงศ์​ตาม​คำสัญญา​ใช้​เกลือ​เป็น​สำคัญ?</verse>
				<verse number="6">แต่​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตรชาย​ของ​นะ​บาต, ซึ่ง​เป็น​ทาส​ของ​ซะโล​โม​ราชบุตร​ของ​ดา​วิด, ได้​กบฏ​ขึ้น​ต่อ​นาย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="7">มี​พวก​คน​ถ่อย, คน​พาล​รวม​กัน​เข้า​หา​ผู้​นั้น​ก่อการ​ต่อสู้​ระ​ฮับ​อา​ม​ราชบุตร​ของ​กษัตริย์​ซะโล​โม, เมื่อ​ระ​ฮับ​อา​ม​ยัง​ทรง​พระ​เยาว์​อยู่​และ​พระราช​หฤทัย​อ่อนแอ, และ​ไม่​อาจ​ทนทาน​ป้องกัน​ไว้​ได้.</verse>
				<verse number="8">บัดนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​หมาย​ว่า​จะ​แข็งเมือง​ต่อสู้​แผ่น​ดิน​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​มอบ​ไว้​กับ​ราชบุตร​ของ​ดา​วิด; ส่วน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​หมู่คณะ​ใหญ่, ทั้ง​มี​รูป​โค​ทอง​สอง​รูป, ที่​ยา​รา​บะ​อา​ม​ได้​ทำ​ไว้​ให้​เป็น​พระ​ของ​พวก​ท่าน​อยู่​พร้อมด้วย.</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​กำจัด​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​โร​น​ที่​เป็น​ปุโรหิต​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​พวก​เลวี​จึง​ได้​ตั้ง​ปุโรหิต​แต่​ลำพัง​ตาม​แบบ​นานา​ประเทศ​มิใช่​หรือ? เสมอ​เพียง​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​จะ​นำ​ลูก​โค​ผู้​ตัว​หนึ่ง​และ​แกะ​ผู้​เจ็ด​ตัว​นั้น, มา​เฉลิม​ตัว​ขึ้น, ก็​เป็น​ปุโรหิต​แก่​พระ​เท็จ​นั้น​ได้.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​พวกเรา​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​ของ​เรา ๆ ไม่​ได้​ละทิ้ง​พระองค์, และ​พวก​ปุโรหิต​ที่​มี​ตำแหน่ง​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​โร​น, ทั้ง​มี​พวก​เลวี​อยู่​ตาม​ตำแหน่ง​ของ​ตน:</verse>
				<verse number="11">คอย​เผา​เครื่อง​หอม​เครื่องบูชา​เพลิง​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทั้ง​เวลา​เช้า​เวลา​เย็น​ทุก​วัน: และ​มี​ขนม​เตรียม​ไว้​ที่​โต๊ะ​บริสุทธิ์; มี​เชิง​ตะเกียง​ทองคำ​กับ​ตะเกียง​ต่างๆ สำหรับ​การ​นั้น​ก็​จุด​เวลา​เย็น​ทุกวันๆ: ด้วย​ฝ่าย​พวกเรา​นี้​ถือ​รักษา​พระ​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา; แต่​ฝ่าย​พวก​ท่าน​ได้​ละทิ้ง​พระองค์​เสีย.</verse>
				<verse number="12">ดู​เถิด, พระเจ้า​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​พวกเรา​และ​ทรง​เป็น​หัวหน้า, และ​ปุโรหิต​ของ​พระองค์​ก็​ถือ​แตร​ประโคม​เสียงประกาศ​การ​ต่อสู้​พวก​ท่าน. ดูกร​เผ่า​พันธุ์​ของ​ยิศ​รา​เอล, อย่า​รบ​สู้​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย; ด้วย​ท่าน​จะ​ไม่​มี​ความ​เจริญ</verse>
				<verse number="13">แต่​ยา​รา​บะ​อา​ม​ได้​จัด​กอง​ซ่อน​ซุ่ม​ให้​อ้อม​มา​เบื้องหลัง:</verse>
				<verse number="14">ครั้น​ทหาร​พวก​ยู​ดาย​หัน​มองดู​เบื้องหลัง​ก็​เห็น​มี​ข้าศึก​กระหนาบ​เข้า​มา​เบื้องหน้าเบื้องหลัง: เขา​จึง​พา​กัน​อธิษฐาน​พระ​ยะ​โฮ​วา, พวก​ปุโรหิต​ก็​เป่าแตร​ประโคม​เสียง.</verse>
				<verse number="15">พลทหาร​ยูดา​จึง​ร้อง​เป็น​เสียง​โกลาหล: และ​ครั้น​พวก​ยูดา​ร้อง​เสียง​ดังนั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ได้​ทรง​ปราบปราม​ยา​รา​บะ​อา​ม​และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ต่อหน้า​อะบี​ยา​และ​ชาว​แผ่น​ดิน​ยูดา.</verse>
				<verse number="16">ทหาร​พวก​ยิศ​รา​เอล​พ่ายแพ้​แตก​หนี​พวก​ยูดา; และ​พระเจ้า​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​พวก​นั้น.</verse>
				<verse number="17">อะบี​ยา​กับ​ทหาร​ของ​ท่าน​ได้​ประหาร​พวก​นั้น​เป็นการใหญ่: และ​พลทหาร​ยิศ​รา​เอล​ที่​ฉกรรจ์​ก็​ล้มตาย​นับ​ได้​ห้า​แสน​คน.</verse>
				<verse number="18">ขณะนั้น​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​พ่ายแพ้, และ​พวก​ยูดา​มี​ชัย​ชะ​นะ, ด้วย​เหตุ​ได้​พึ่ง​อาศัย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย.</verse>
				<verse number="19">อะบี​ยา​จึง​ไล่​ติดตาม​ยา​รา​บะ​อา​ม​ไป, ริบ​เอา​เมือง​ของ​ท่าน, คือ​เบ็ธเอล​กับ​หมู่บ้าน​ที่​ขึ้น​กับ​เมือง​นั้น, ยะซา​นา​กับ​หมู่บ้าน​ที่​ขึ้น​กับ​เมือง​นั้น, และ​เอ็ฟ​โร​น​กับ​หมู่บ้าน​ที่​ขึ้น​กับ​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="20">ยา​รา​มะ​อา​ม​ตั้ง​ตัว​ขึ้น​อีก​ใน​คราว​แผ่น​ดิน​อะบี​ยา​ไม่​ได้: แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ลง​พระราช​อาญา​ให้​ท่าน​สิ้นชีพ:</verse>
				<verse number="21">อะบี​ยา​ได้​ตั้ง​แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน​มั่นคง, แล้ว​ได้​รับ​ม​เห​ษี​สิบ​สี่​คน, เกิด​ราชบุตร​ยี่​สิบ​สอง​องค์, และ​ราชธิดา​สิบ​หก​องค์.</verse>
				<verse number="22">กิจการ​ของ​อะบี​ยา​ที่​เหลือ​อยู่​กับ​ธรรมเนียม, และ​พระ​ดำรัส​ของ​ท่าน​นั้น​ก็​มี​แจ้ง​อยู่​ใน​พงศาวดาร​ของ​อี​โด​ผู้​พยากรณ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ครั้น​อะบี​ยา​ล่วงลับ​แล้ว, จึง​ได้​เชิญ​พระ​ศพ​ไป​ยัง​ไว้​กับ​เชื้อ​วงศ์​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ใน​เมือง​ดา​วิด: อา​ซา​ราชบุตร​ได้​ครอบครอง​แทน. ใน​รัชช​กาล​ของ​อา​ซา​แผ่น​ดิน​ก็​มี​ความ​สงบเงียบ​ถึง​สิบ​ปี.</verse>
				<verse number="2">อา​ซา​ได้​ประพฤติ​เรียบร้อย​เป็น​ที่​ชอบธรรม​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน:</verse>
				<verse number="3">ด้วยว่า​แท่น​สำหรับ​พระ​เทียม​เท็จ​กับ​ที่​เนิน​สูง​สำหรับ​นมัสการ​นั้น​อา​ซา​ได้​กวาด​ไป, หัก​ทำลาย​รูป​เคารพ, และ​ฟัน​รูป​พระ​อัศธะ​โร​ธ​เสีย;</verse>
				<verse number="4">จึง​มี​รับสั่ง​ให้​พวก​ยูดา​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย, ให้​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​และ​ข้อบังคับ.</verse>
				<verse number="5">ที่​นมัสการ ณ บน​เนิน​สูง, และ​รูป​พระอาทิตย์​ทั่ว​บ้านเมือง​ยูดา, ท่าน​ได้​กวาด​ทำลาย​เสีย​หมด, แผ่น​ดิน​ก็​มี​ความ​สงบเงียบ​เพราะ​ความ​เกรงกลัว​ท่าน.</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ท่าน​ได้​สร้าง​เมือง​เข้มแข็ง​ขึ้น​หลาย​เมือง​ใน​เขตต์ยูดา: ด้วย​แผ่น​ดิน​มี​ความ​สงบเงียบ, การ​ศึก​สงคราม​ไม่​มี​ตลอด​ปี​เหล่านั้น; เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​พระราชทาน​ให้​ท่าน​มี​ความ​สุข​สำราญ.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ได้​ตรัส​แก่​ตระกูล​ยูดา​ว่า, ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​สร้าง​เมือง​เหล่านั้น​ให้​มี​กำแพง​ล้อมรอบ, กับ​หอคอย, ประตู, และ​กลอน, และ​ทำ​ใน​เวลา​ที่​แผ่น​ดิน​ยัง​สงบเงียบ​ไม่​มี​อะไร​ขัดขวาง, เพราะ​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา, พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​พระราชทาน​ให้​พวกเรา​มี​ความ​สงบเงียบ​ทั่วไป. เขา​จึง​ได้​พา​กัน​สร้าง​ขึ้น​เป็น​การ​เจริญ​ดี.</verse>
				<verse number="8">อา​ซา​มี​ทหาร​แต่​ตระกูล​ยูดา​ที่​ถือ​โล่ห์​ใหญ่​กับ​ทวน​สาม​แสน​คน; เกณฑ์ทหาร​แต่​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, ที่​ถือ​โล่ห์​เล็ก​กับ​ธนู​สอง​แสน​แปด​หมื่น​คน: ทหาร​เหล่านั้น​ล้วน​เป็น​คน​ชำนาญ​และ​แก​ล้​วก​ล้า</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​เซ​รา​เจ้าแผ่น​ดิน​อาย​ธิ​โอบ​ได้​ยก​กระบวน​ศึก, มี​พลทหาร​ล้าน​คน, กับ​รถ​สาม​ร้อย​เล่ม, ขึ้น​มา​เพียง​เมือง​มา​เร​ซา.</verse>
				<verse number="10">อา​ซา​ได้​ยก​ไป​ต้านทาน, เตรียม​รี้พล​ไว้​ที่​ซอก​เขา​ชื่อ​ซะฟา​ทา​ใกล้​เมือง​มา​เร​ซา.</verse>
				<verse number="11">อา​ซา​จึง​ได้​อธิษฐาน​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ว่า, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, มี​ฉะ​เพาะ​แต่​พระองค์​ผู้​เดียว​ที่​จะ​ทรง​สงเคราะห์​ใน​ระหว่าง​พวก​ที่​มี​ฤทธิ์​กับ​ผู้​ที่​หา​มี​กำลัง​ไม่​เลย: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​ช่วย, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ยึดถือ​พระองค์​เป็น​ที่พึ่ง, และ​ได้​ออก​มา​ต่อสู้​หมู่คณะ​ใหญ่​นี้​ใน​พระ​นาม​ของ​พระองค์. ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, ขอ​อย่า​ให้​มนุษย์​ได้​ชัย​ชะ​นะ​ต่อ​พระองค์​เลย.</verse>
				<verse number="12">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​ปราบปราม​พวก​อาย​ธิ​โอบ​ต่อหน้า​อา​ซา​กับ​กองทัพ​ยูดา; และ​กองทัพ​อาย​ธิ​โอบ​ก็​แตก​หนี​ไป.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​อา​ซา​กับ​กองทัพ​ที่อยู่​กับ​ท่าน​ก็ได้​ไล่​ติดตาม​พวก​นั้น​จนถึง​เมือง​ฆะ​รา​ร: ชนชาติ​อาย​ธิ​โอบ​ได้​ล้มตาย​เพียง​จะ​ตั้ง​ตัว​อีก​ไม่​ได้; ด้วย​แตก​หนี​ไป​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ต่อหน้า​กระบวน​ศึก​ของ​พระองค์; แล้ว​พวก​อา​ซา​ได้​เก็บ​ทรัพย์​สิ่งของ​มา​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="14">เขา​ได้​ตี​ทุก​บ้านเมือง​ที่อยู่​ล้อมรอบ​เมือง​ฆะ​รา​ร; เพราะ​ความ​กลัวเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็ได้​แผ่​ไป​ทั่ว​ชาวเมือง​นั้น: เขา​ได้​ตี​ปล้น​บรรดา​เมือง​ด้วย​ที่​เมือง​เหล่านั้น​มี​ทรัพย์​สิ่งของ​มาก.</verse>
				<verse number="15">กับ​ได้​ตี​กะ​ท่อม​ไว้​ฝูง​สัตว์​ริบ​เอา​แกะ​และ​อูฐ​เป็น​อัน​มาก, แล้ว​กลับ​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พระ​วิญญาณ​พระเจ้า​ได้​สวม​กับ​อะ​ซา​ระ​ยา​บุตรชาย​ของ​โอ​เดด:</verse>
				<verse number="2">ท่าน​จึง​ได้​ออก​ไป​เฝ้า​อา​ซา, ทูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​อา​ซา, กับ​บรรดา​ชน​ตระกูล​ยูดา​และ​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, จง​ฟัง​ข้าพ​เจ้า​เถิด, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​ฝ่าย​พวก​ท่าน. เมื่อ​ท่าน​อยู่​ฝ่าย​พระองค์; ถ้า​พวก​ท่าน​แสวงหา​พระองค์ ๆ จะ​ทรง​โปรด​ให้​พวก​ท่าน​ประสพ; แต่ทว่า, ถ้า​พวก​ท่าน​ละทิ้ง​พระองค์ ๆ จะ​ละทิ้ง​พวก​ท่าน​เสีย.</verse>
				<verse number="3">พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ขาด​จาก​พระเจ้า​เที่ยงแท้, และ​จาก​ปุโรหิต​ผู้สั่ง​สอน, และ​จาก​พระ​บัญญัติ​เป็น​กาล​นาน.</verse>
				<verse number="4">แต่​ครั้น​พวก​นั้น​ได้​กลับ​หัน​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล​ใน​คราว​ทุกข์ยาก​ลำบาก​ของ​เขา, พระองค์​ทรง​โปรด​ให้​เขา​ประสพ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">ใน​คราว​นั้น​ผู้ใดๆ จะ​เที่ยว​ไป​หา​ความ​สุข​ก็​มิได้​พบ, มีแต่​ความ​ประทุษร้าย​เบียด​เบียฬ​ข่มเหง​ใหญ่​อยู่​ทั่ว​ท่ามกลาง​ชน​ชาวเมือง​ต่างๆ.</verse>
				<verse number="6">ประเทศ​นี้​ก็​แตก​พ่ายแพ้​ประเทศ​โน้น, และ​เมือง​โน้น​ก็​แตก​พ่ายแพ้​เมือง​นี้: ด้วย​พระเจ้า​ทรง​ทรมาน​ให้​เกิด​วุ่นวาย​โดย​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก​ทุกอย่าง.</verse>
				<verse number="7">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ตั้งใจ​ให้​มั่นคง, อย่า​ให้​มืออ่อน​แอ​ไป: ด้วย​การงาน​ของ​พวก​ท่าน​จะ​ไม่​ปราศ​จาก​บำเหน็จ</verse>
				<verse number="8">ครั้น​อา​ซา​ได้​สดับ​ฟัง​คำทำนาย​เหล่านั้น, คือ​คำทำนาย​ของ​โอ​เดด​ผู้​พยากรณ์, ก็​มี​พระทัย​กล้า​ขึ้น, จึง​ทำลาย​ของ​อัน​น่าเกลียด​เหล่านั้น​กวาด​เอา​ไป​เสีย​จาก​เขตต์ยูดา และ​จาก​เบ็น​ยา​มิ​น, และ​จาก​เหล่า​เมือง​ซึ่ง​ท่าน​ได้​ตี​ได้​ที่​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม​นั้น, และ​ท่าน​ได้​ซ่อมแซม​แท่น​บูชา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่อยู่​หน้า​เฉลียง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="9">ท่าน​จึง​รับสั่ง​ให้​ชุมนุม​รวบรวม​คน​ทั้งปวง​แต่​ตระกูล​ยูดา​กับ​เบ็น​ยา​มิ​น, และ​คน​แขกเมือง​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เขตต์​นั้น​มา​จาก​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม, มะนา​เซ, และ​ซี​โม​น: ด้วย​มี​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​มา​สมัคร​เข้า​กับ​ท่าน​เป็น​อัน​มาก, เมื่อ​เขา​เห็น​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">คน​ทั้งปวง​นั้น​ได้​ชุมนุม​กัน​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ใน​เดือน​ที่​สาม​ปี​ที่​สิบ​ห้า​แห่ง​รัชช​กาล​ของ​กษัตริย์​อา​ซา.</verse>
				<verse number="11">ใน​วัน​นั้น​ส่วน​ของ​ที่​ริบ​เอา​มา​นั้น​เขา​นำ​โค​ตัวผู้​เจ็ด​ร้อย​ตัว, กับ​แกะ​เจ็ด​พัน​ตัว​บูชา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="12">เขา​ได้​ทำ​คำ​สัตย์​สาบาน​ว่า, จะ​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ด้วย​สุดใจ​สุด​วิญญาณ​จิตต์;</verse>
				<verse number="13">ส่วน​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ที่​ไม่​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ต้อง​ประหาร​ชีวิต​ผู้​นั้น​เสีย, ทั้ง​ผู้ใหญ่, ผู้น้อย, ทั้ง​ชาย, และ​หญิง.</verse>
				<verse number="14">เขา​สาบาน​ตัว​ไว้​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​เสียง​ดัง, ทั้ง​โห่ร้อง, และ​เสียง​แตร.</verse>
				<verse number="15">บรรดา​ชน​ชาว​แผ่น​ดิน​ยูดา​ก็​ยินดี​ด้วย​คำ​สัตย์​สาบาน​นั้น: เพราะว่า​เขา​ได้​ทำ​สัตย์​สาบาน​ด้วยใจ​สุจริต, และ​ได้​แสวงหา​พระองค์​ด้วย​ความ​เต็มอกเต็มใจ; พระองค์​จึง​ทรง​โปรด​ให้​เขา​ประสพ​พระองค์: แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​ให้​แผ่น​ดิน​มี​ความ​สุข​สำราญ​ทั่ว​ตลอดไป</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​สมเด็จ​พระนาง​มา​คา​ราช​มารดา, กษัตริย์​อา​ซา​ทรง​ถอด​จาก​ยศ​ม​เห​ษี, เพรา​ได้​ทำ​รูป​เสา​เคารพ​อัน​น่าเกลียด; อา​ซา​ได้​สับ​รูป​นั้น​เป็น​จุ​ล, เผา​ไฟ​เสีย​ที่​ลำธาร​เฆด​โร​น.</verse>
				<verse number="17">แต่​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​ใน​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​ยัง​หา​ได้​กวาด​ไป​เสีย​ไม่: แต่​ส่วน​พระราช​หฤทัย​ของ​กษัตริย์​อา​ซา​ทรง​ซื่อสัตย์​ตลอดเวลา​รัชช​กาล​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="18">ท่าน​ได้​นำ​สิ่งของ​ที่​ราช​บิดา​ถวาย​ก็ดี, หรือ​ท่าน​เอง​ถวาย​ก็ดี, มี​เงิน, ทอง, และ​ภาชนะ​ต่างๆ มา​เก็บ​ไว้​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="19">ศึก​สงคราม​ก็​ไม่​มี​ต่อไป, จนถึง​ปี​ที่​สาม​สิบ​ตำ​แห่ง​แผ่น​ดิน​อา​ซา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">เมื่อ​ถึง​ปี​สาม​สิบ​หก​แห่ง​แผ่น​ดิน​กษัตริย์​อา​ซา, บาอะ​ซากษัตริย์ยิศ​รา​เอล​ก็​ยก​มา​ต่อสู้​แผ่น​ดิน​ยูดา, ได้​สร้าง​เมือง​รา​มา, หวัง​ห้าม​ไม่​ให้​ผู้ใด​ออก​ไป​เข้า​มา​หา​อา​ซากษัตริย์ยูดา.</verse>
				<verse number="2">ขณะนั้น​อา​ซา​ได้​ส่ง​เงินทอง​จาก​คลัง​ทรัพย์​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ใน​ราชวัง​ไป​ยัง​เบ็น​ฮะ​ดัด​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​ซุเรีย, ซึ่ง​อาศัย​อยู่​กรุง​ดาเมเซ็ค, และ​ทูล​ว่า,</verse>
				<verse number="3">ทาง​ไมตรี​ใน​ระหว่าง​เรา​กับ​ท่าน, และ​ใน​ระหว่าง​ราช​บิดา​ของ​เรา​กับ​ราช​บิดา​ของ​ท่าน​ก็​มี​อยู่: ดู​เถิด, เรา​ได้​ส่ง​เงินทอง​มา​ให้​ท่าน; ขอ​ท่าน​จง​ไป​หัก​ไมตรี​ของ​ท่าน​เสีย​กับ​บาอะ​ซากษัตริย์ยิศ​รา​เอล, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​นำ​ทัพ​ไป​จาก​เรา.</verse>
				<verse number="4">ครั้น​เบ็น​ฮะ​ดัด​ได้​ฟัง​คำ​ของ​กษัตริย์​อา​ซา, ก็​ส่ง​นาย​และ​กองทัพ​ไป​ตีเมือง​ไอ​โยน, ดาน, และ​ฮา​เบ็ล​มา​ยิม, ใน​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล, กับ​เมือง​สำหรับ​เก็บ​ทรัพย์​ใน​ตระกูล​นัฟธาลี.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​กษัตริย์​บาอะ​ซา​แจ้งความ​แล้ว, ท่าน​ได้​หยุดพัก​เลิก​การ​สร้าง​เมือง​รา​มา.</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​อา​ซา​จึง​เกณฑ์​บรรดา​ชาว​ยูดา; ให้​ขน​หิน​และ​ไม้​ที่​บาอะ​ซา​ได้​สร้าง​เมือง​รา​มา, ไป​ใช้​สร้าง​เมือง​เฆบา​และ​เมือง​มิ​ศฟา</verse>
				<verse number="7">คราว​นั้น​ฮะ​นา​นี​ผู้​สำเร็จ​ฌาณ​ได้​มา​เฝ้า​อา​ซากษัตริย์ยูดา, ทูล​ว่า, การ​ที่​ท่าน​พึ่ง​กษัตริย์​ซุเรีย, มิได้​พึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, จึง​เป็น​เหตุ​ให้​กองทัพ​กษัตริย์​ซุเรีย​พ้น​จาก​มือ​ของ​ท่าน​แล้ว.</verse>
				<verse number="8">พวก​อาย​ธิ​โอบ​กับ​พวก​ลูบีม​นั้น​เป็น​กองทัพ​ใหญ่​นัก, มี​รถ​รบ, และ​ทหารม้า​เป็น​อัน​มาก​มิใช่​หรือ? แต่​เมื่อ​ท่าน​ได้​พึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ท่าน.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ทอด​พระเนตร​ไป​ทั่ว​พิภพ​โลก, เพื่อ​จะ​สำแดง​ว่า​พระองค์​ทรง​ฤทธานุ​ภาพ​สถิต​อยู่​กับ​คน​ทั้งปวง​ที่​มี​ใจ​ซื่อสัตย์สุจริต​ต่อ​พระองค์. ใน​สิ่ง​นี้​ท่าน​ได้​ประพฤติ​เป็น​โฉด​เขลา​ไป: เหตุ​ฉะนั้น​จะ​มี​การ​ศึก​สงคราม​แก่​ท่าน​ตั้งแต่​นี้​ต่อไป.</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​อา​ซา​ก็​ทรง​กริ้ว​ผู้​สำเร็จ​ฌาณ​ถึง​กับ​จับตัว​ขัง​ไว้​ใน​คุก: สิ่ง​ที่​ให้​กริ้ว​โกรธ​เป็น​เพราะ​เหตุการณ์​นั้น, คราว​นั้น​อา​ซา​ยัง​ได้​เบียด​เบียฬ​ข่มเหง​พล​ไพร่​ลาง​คน​ด้วย</verse>
				<verse number="11">กิจการ​ของ​กษัตริย์​อา​ซา​ทั้ง​เบื้องต้น​เบื้องปลาย​นั้น, ก็​มี​ปรากฏ​อยู่​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​ยูดา​และ​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ถึง​ปี​ที่​สาม​สิบ​เก้า​แห่ง​รัชช​กาล​นั้น, กษัตริย์​อา​ซา​ก็​ทรง​ประชวร​ที่​พระบาท​อาการ​หนัก​มาก: แต่​ใน​การ​ประชวร​นั้น​ท่าน​มิได้​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา, หา​แต่​พวก​แพทย์​หลวง.</verse>
				<verse number="13">อา​ซา​ก็​ล่วงลับ​ไป​ตาม​เชื้อ​วงศ์​ปู่​ย่า​ตา​ยาย, สิ้นพระชนม์​ใน​ปี​ที่​สี่​สิบ​เอ็ด​แห่ง​แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="14">เขา​ได้​เชิญ​พระ​ศพ​ไป​ฝัง​ไว้​ใน​อุโมงค์​แต่​ฉะ​เพาะ​ของ​ท่าน, ซึ่ง​ท่าน​ได้​เจาะ​เตรียม​ไว้​ที่​เมือง​ดา​วิด, พระ​ศพ​นั้น​วาง​ไว้​ใน​โลง​ที่​บรรจุ​เครื่อง​หอม​ต่างๆ อัน​ปรุง​โดย​ช่าง​อย่าง​ปราณี​ต: แล้ว​ได้​กระทำ​การ​ถวาย​เพลิง​เป็นการใหญ่​หลวง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ราชบุตร​ได้​ครอบครอง​แทน​ราช​บิดา, ท่าน​ได้​จัดการ​ป้องกัน​ต่อสู้​พวก​ยิศ​รา​เอล​อย่าง​แข็งแรง.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ก็​เตรียม​ทหาร​ให้​อยู่​ที่​เมือง​เข้มแข็ง​ทั้งปวง​ของ​แผ่น​ดิน​ยูดา, และ​ได้​วาง​กองทหาร​ไว้​ทั่ว​เขตต์ยูดา, และ​ตาม​หัวเมือง​ที่​อา​ซา​ราช​บิดา​ตี​ได้​มา​แต่​เขตต์เอ็ฟ​รา​ยิม.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด, เหตุ​ว่า​ท่าน​ดำเนิน​ตาม​เยี่ยงอย่าง​เดิม​ของ​ดา​วิด​ต้น​ราชวงศ์, หา​ได้​เส​วง​หา​พระ​บา​ละ​ไม่;</verse>
				<verse number="4">แต่​ได้​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ราช​บิดา, ตาม​บท​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์, มิได้​ถือ​ตาม​เยี่ยงอย่าง​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตั้ง​ท่าน​ไว้​มั่นคง​ใน​ราชสมบัติ; คน​ทั้งปวง​ใน​แผ่น​ดิน​ยูดา​ก็​นำ​เครื่อง​ราช​บรรณาการ​มา​ถวาย​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด; ท่าน​ประกอบ​ไป​ด้วย​ทรัพย์​สมบัติ​และ​เกียรติยศ​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="6">จิตต์​ใจ​ของ​ท่าน​ก็​เบิกบาน​เจริญ​ยิ่ง​ขึ้น​ใน​ทาง​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา: ยิ่งกว่านั้น​อีก​ท่าน​ยัง​ได้​กวาด​ทำลาย​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​และ​เสา​รูป​เคารพ​นั้น​ไป​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน​ยูดา</verse>
				<verse number="7">ใน​ปี​ที่​สาม​แห่ง​แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน ๆ ได้​ใช้​ให้​เจ้านาย​ใหญ่​ชื่อ​เป็น​ฮา​ยิน, โอ​บัด​ยา, ซะคา​ระ​ยา, นะ​ธันเอ็ล, และ​มิ​คา​ยา, ไป​สั่งสอน​ตาม​หัวเมือง​ใน​เขตต์ยู​ดาย.</verse>
				<verse number="8">ทั้ง​ใช้​พวก​เลวี​ไป​ด้วย, คือ​ซะ​มายา, นะ​ธัน​ยา, ซะบัดยา, อะ​ซา​เอ็ล, ซะมี​รา​โม​ธ, โย​นา​ธาน, อะโดนียา, โต​บิ​ยา, และ​โต​บอะ​โบ​นี​ยา. คน​เหล่านี้​เป็น​พวก​เลวี; พร้อมด้วย​อะลี​ซา​มา, และ​ยะโฮี​ราม​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="9">คน​เหล่านั้น​ได้​ถือ​หนังสือ​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไป​สั่งสอน​ตาม​เขตต์ยูดา, เที่ยว​ไป​สั่งสอน​ชน​นิกร​ทั่ว​รอบ​บ้านเมือง​ใน​ราช​อา​ณาเขตต์​นั้น</verse>
				<verse number="10">ความ​กลัวเกรง​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​สวม​ทับ​ประเทศ​ทั้งปวง​ที่อยู่​ล้อมรอบ​แผ่น​ดิน​ยูดา, จึง​ไม่​กล้า​ทำ​ศึก​สงคราม​กับ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด.</verse>
				<verse number="11">ชาว​ฟะลิศ​ตีม​ลาง​พวก​ได้​นำ​เครื่องบรรณาการ​กับ​เงิน​ส่วย​มา​ถวาย​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด, พวก​อา​ราบ​ได้​นำ​ฝูง​สัตว์​มี​แกะ​ผู้​เจ็ด​พัน​เจ็ด​ร้อย​ตัว, กับ​แพะ​ผู้​เจ็ด​พัน​เจ็ด​ร้อย​ตัว​มา​ถวาย.</verse>
				<verse number="12">ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ได้​เจริญ​ยิ่งๆ ขึ้น; ท่าน​ได้​สร้าง​ป้อม​และ​เมือง​สำหรับ​เก็บ​สะเบียง​ที่​แผ่น​ดิน​ยูดา.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​มี​การ​โยธา​มากมาย​ที่​หัวเมือง​ยูดา: และ​ทหาร​แก​ล้​วก​ล้า​อัน​ชำนาญ​ศึก​ก็​มี​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="14">บัญชี​คน​เหล่านั้น​ตาม​เชื้อ​วงศ์​บิดา​มี​ดังนี้: นาย​พัน​ฝ่าย​ยูดา​ผู้​เป็น​หัวหน้า​ชื่อ, อัด​นา, ใน​บังคับบัญชา​ของ​ท่าน​มี​ทหาร​แก​ล้​วก​ล้า​สาม​แสน​คน.</verse>
				<verse number="15">ผู้​รอง​ท่าน​ชื่อ, ยะโฮ​ฮา​นาน, เป็น​นายใหญ่, และ​ใน​บังคับบัญชา​ของ​ท่าน​มี​ทหาร​สอง​แสน​แปด​หมื่น​คน.</verse>
				<verse number="16">รอง​ยะ​โฮ​ฮา​นาน​มี, อะ​มา​ซะ​ยา​บุตร​ของ​ซี​ค​รี, ผู้​มี​ความ​ส​วา​มิ​ภักดิ์​และ​ได้​ถวายตัว​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​ใน​บังคับบัญชา​ของ​ท่าน, มี​ทหาร​แก​ล้​วก​ล้า​สอง​แสน​คน.</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​มี, เอละ​ยา​ดา, เป็น​คน​ชำนาญ​แก​ล้​วก​ล้า, ใน​บังคับบัญชา​ของ​ท่าน​มี​ทหาร​ถือ​โล่ห์​และ​ท่าน​สอง​แสน​คน.</verse>
				<verse number="18">รอง​เอ​ละ​ยา​ดา​มี, ยะโฮ​ซา​บัด, และ​ใน​บังคับบัญชา​ของ​ท่าน​มี​ทหาร​แสน​แปด​หมื่น​คน, พร้อมด้วย​เครื่อง​สา​ตรา​วุธ​สำหรับ​การ​ศึก​สงคราม.</verse>
				<verse number="19">พวก​เหล่านี้​ได้​คอย​รับใช้​กษัตริย์​, นอกจาก​กอง​ที่​ท่าน​ได้​จ่าย​ไป​ตาม​หัวเมือง​เข้มแข็ง​ทั่ว​อา​ณาเขตต์ยูดา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ประกอบ​ด้วย​ทรัพย์​สมบัติ​และ​ยศ​มาก, แล้ว​ท่าน​ได้​เข้า​เป็น​สัมพันธมิตร​กับ​กษัตริย์​อา​ฮา​บ.</verse>
				<verse number="2">ครั้น​ล่วง​ไป​ได้​หลาย​ปี​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​เสด็จ​ลง​ไป​หา​กษัตริย์​อา​ฮา​บ​ที่​กรุง​ซะ​มา​เรีย. อา​ฮา​บ​ได้​ฆ่า​แกะ​และ​โค​เป็น​อัน​มาก​เลี้ยง​ท่าน​กับ​พวก​ตาม​เสด็จ. แล้ว​อา​ฮา​บ​ได้​ชักชวน​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ให้​ขึ้น​ไป​ยัง​เมือง​รา​โม​ธฆี​ละ​อาด.</verse>
				<verse number="3">อา​ฮา​บกษัตริย์ยิศ​รา​เอล​ทรง​ถาม​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​ยูดา​ว่า, ท่าน​จะ​ขึ้น​ไป​ยัง​เมือง​ฆี​ละ​อาด​กับ​เรา​หรือ? ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ทูล​ตอบ​ว่า, เรา​กับ​ท่าน​และ​พล​ไพร่​ของ​เรา​กับ​พล​ไพร่​ของ​ท่าน​ก็​เป็น​อันหนึ่งอันเดียวกัน​ใน​ทาง​รักษา​ไมตรี​ใน​การ​ศึก</verse>
				<verse number="4">ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​จึง​ตรัส​แก่​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ใน​ชั้นต้น, ขอ​ท่าน​จง​ทูลถาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสียก่อน.</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​จึง​ได้​หา​ผู้ทำ​นาย​สี่​ร้อย​คน​มา​ประชุม​กัน, ตรัส​ถาม​ว่า, ควร​เรา​จะ​พา​กัน​ขึ้น​ไป​สู้รบ​กับ​เมือง​รา​โม​ธฆี​ละ​อาด​หรือ​ไม่? ผู้ทำ​นาย​เหล่านั้น​ทูล​ว่า, จง​ขึ้น​ไป​เถิด, เพราะ​พระเจ้า​จะ​มอบ​ไว้​ใต้​อำนาจ​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="6">แต่​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ตรัส​ถาม​อีก​ว่า, ที่นี่​ผู้ทำ​นาย​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​มี​อีก​เลย​หรือ, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ไต่ถาม​ท่าน​บ้าง?</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ตรัส​ตอบ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ว่า, ยัง​มี​ผู้​หนึ่ง, ที่​ทูลถาม​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้: แต่​เรา​เกลียด​ผู้​นั้น; เหตุ​ว่า​ผู้​นั้น​ไม่​เคย​ทำนาย​ดีๆ ให้​เรา​เลย, ทำนาย​ล้วนแต่​ชั่วร้าย​เสมอ; คน​นั้น​ชื่อ​มี​คา​บุตรชาย​ของ​ยิม​ลา. ยะโฮ​ซา​ฟาด​จึง​ตรัส​ว่า, ขอ​ท่าน​อย่า​เพ่อ​ตรัส​ดังนั้น​เลย.</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​จึง​ได้​เรียก​เจ้าพนักงาน​คน​หนึ่ง​มา​ตรัส​ว่า, จง​ไป​เรียก​มี​คา​บุตรชาย​ของ​ยิม​ลา​ให้​มา​โดยเร็ว​เถิด.</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​และ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​กษัตริย์​ยูดา​ทรง​ประทับ​บน​พระที่นั่ง​องค์​ละ​ที่, สวม​เครื่อง​ฉลอง​พระองค์​เสด็จ​อยู่​ที่​สนาม​ตรง​ช่อง​ประตู​กรุง​ซะ​มา​เรีย; ผู้ทำ​นาย​ทั้ง​หลาย​กำลัง​เฝ้า​ทำนาย​อยู่.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​ซิ​คคี​ยา​บุตรชาย​ของ​คะ​นัน​นา​ได้​ทำ​เขา​เหล็ก​คู่​หนึ่ง​กล่าว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ดังนี้, โดย​ใช้​เขา​นี้​ท่าน​จะ​ชน​ชาว​ซุ​เรียก​ว่า​พวก​นั้น​จะ​สิ้นเชิง.</verse>
				<verse number="11">ผู้ทำ​นาย​ทั้งปวง​ได้​ทำนาย​เหมือน​กัน​กล่าว​ว่า, จง​ขึ้น​ไป​ยัง​เมือง​รา​โม​ธฆี​ละ​อาด​แล้ว​จะ​มี​ความ​เจริญ: ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​มอบ​เมือง​นั้น​ไว้​กับ​มือ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="12">ผู้​รับใช้​ที่​ไป​เรียก​มี​คา​นั้น​ได้​บอก​กับ​ท่าน​ว่า, ดู​เถิด, ผู้ทำ​นาย​ทั้งปวง​ทำนาย​ให้​กษัตริย์​เป็น​ปาก​เดียว​ล้วนแต่​คำ​ดี; ขอ​โปรด​ให้​คำ​ของ​ท่าน​เป็น​เหมือน​คำ​ของ​เขา, จง​ให้​คำ​ของ​ท่าน​เป็น​ดี​ด้วย.</verse>
				<verse number="13">มี​คา​ตอบ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่​แน่​ฉันใด, ข้าพ​เจ้า​จะ​กล่าว​แต่​คำ​ที่​พระองค์​ทรง​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​แน่​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="14">ครั้น​มี​คา​เข้า​มา​เฝ้า​แล้ว, กษัตริย์​จึง​ตรัส​ถาม​ว่า, มี​คา​เอ๋ย, ควร​เรา​จะ​ไป​สู้รบ​กับ​เมือง​รา​โม​ธฆี​ละ​อาด​หรือ​ไม่? มี​คา​จึง​ได้​ทูล​ตอบ​ว่า, จง​ขึ้น​ไป​โดย​ศิ​ริ​สวัสดิ์​ปราศ​จาก​ภัย, คน​ทั้งปวง​นั้น​จะ​ตก​อยู่​ที่​พระ​หัตถ์​ท่าน.</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​นั้น​จึง​ตรัส​กับ​มี​คา​ว่า, เรา​จะ​ต้อง​ให้​เจ้าเข้า​ทำ​สัตย์​สาบาน​สัก​กี่​ครั้ง​ที่​เจ้า​จะ​กล่าว​ล้วนแต่​ความจริง​ใน​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา?</verse>
				<verse number="16">มี​คา​จึง​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​พวก​ยิศ​รา​เอล​กระจัดกระจาย​ไป​บน​ภูเขา​ดุจ​ฝูง​แกะ​ไม่​มี​ผู้​เลี้ยง: แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ว่า, คน​ทั้งปวง​นี้​ไม่​มี​นาย​แล้ว; ให้​เขา​ทุกคน​กลับ​ไป​ยัง​บ้านเรือน​ของ​ตน​โดย​สะดวก​เถิด.</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ก็​ตรัส​กับ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​บอก​ท่าน​แล้ว​มิใช่​หรือว่า, คน​นี้​จะ​ไม่​ทำนาย​สิ่ง​ที่​ดี​ให้​เรา, ทำนาย​แต่​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย?</verse>
				<verse number="18">มี​คา​จึง​ได้​กล่าว​ว่า, เหตุ​ฉะนั้น​จง​ฟัง​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด; ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประทับ​บน​พระที่นั่ง​ของ​พระองค์, พล​โยธา​ทั้งปวง​ใน​สวรรค์​ยืน​อยู่​ที่​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​และ​พระ​หัตถ์​เบื้อง​ซ้าย.</verse>
				<verse number="19">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ว่า, ผู้ใด​จะ​ล่อลวง​อา​ฮา​บกษัตริย์ยิศ​รา​เอล, ให้​ขึ้น​ไป​และ​ล้มตาย​ที่​เมือง​รา​โม​ธฆี​ละ​อาด​ได้? มี​ผู้​ทูล​ตอบ​อย่าง​นี้. และ​มี​ผู้​ทูล​ตอบ​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="20">มี​ปีศาจ​มา​ยืน​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ล่อลวง​ท่าน​เอง. พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ถาม​ปีศาจ​นั้น​ว่า, จะ​ทำ​อย่างไร?</verse>
				<verse number="21">ผี​ปีศาจ​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป​เป็น​ปีศาจ​ล่อลวง​ปาก​ผู้ทำ​นาย​ทั้งปวง​ของ​อา​ฮา​บ. พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ว่า, เจ้า​จะ​ล่อลวง​เขา​ได้​ชัย​ชะ​นะ, ไป​ทำ​อย่าง​นั้น​เถิด.</verse>
				<verse number="22">ข้า​แต่​กษัตริย์​, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ให้​ผี​ปีศาจ​อยู่​ที่​ปาก​เหล่า​ผู้ทำ​นาย​ของ​ท่าน, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตรัส​กล่าวร้าย​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="23">ซิ​คคี​ยา​บุตรชาย​ของ​คะ​นัน​นา​จึง​ได้​แอบ​เข้า​มา​ตบ​มี​คาที่​แก้ม​ถาม​ว่า, พระ​วิญญาณ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ข้าม​จาก​ข้า​ไป​พูด​กับ​เจ้า​ทาง​ไหน​เล่า?</verse>
				<verse number="24">มี​คา​ตอบ​ว่า, ดู​เถิด, เจ้า​จะ​เห็นแจ้ง​ใน​วัน​นั้น, เมื่อ​เจ้าเข้า​ไป​ซ่อน​ตัว​ใน​ห้อง​นี้​ห้อง​นั้น.</verse>
				<verse number="25">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​จึง​รับสั่ง​ว่า, จง​คุม​มี​คา​ไป​มอบ​ไว้​กับ​อา​โม​น​กรมการเมือง​และ​โย​อาศ​ราชบุตร;</verse>
				<verse number="26">บอก​เขา​ว่า, กษัตริย์​สั่ง​ดังนี้​ว่า, จง​จำ​คน​นี้​ไว้​ใน​คุก, เลี้ยง​ด้วย​ขนม​และ​น้ำ​แห่ง​ความ​ทุกข์, กว่า​เรา​จะ​กลับ​มา​ด้วย​ความ​สุข​สำราญ.</verse>
				<verse number="27">ส่วน​มี​คา​ทูล​ตอบ​ว่า, ถ้า​ท่าน​กลับ​มา​มี​ความ​สุข​จริง, พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ได้​ทรง​ตรัส​โดย​ปาก​ข้าพ​เจ้า, มี​คา​จึง​กล่าว​ว่า, ฝูง​คน​ทั้งปวง​จง​ฟัง​เถิด.</verse>
				<verse number="28">แล้ว​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​และ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​กษัตริย์​ยูดา, ได้​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ยัง​เมือง​รา​โม​ธฆี​ละ​อาด.</verse>
				<verse number="29">กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​จึง​ตรัส​กับ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ว่า, เรา​จะ​แปลง​ตัว​ปลอม​เข้า​ไป​ใน​การ​รบ​ศึก; แต่​ท่าน​จึง​ทรงเครื่อง​ฉลอง​พระองค์. กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​เปล​ง​ตัว​แล้ว​ทั้ง​สอง​องค์​ได้​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​การ​รบ​ศึก.</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​กษัตริย์​ซุเรีย​ได้​รับสั่ง​แก่​พวก​นาย​กอง​รถ​รบ​ของ​ท่าน​ว่า, อย่า​สู้รบ​กับ​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย​เลย, เวันแต่​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="31">ครั้น​นาย​กอง​รถ​รบ​แลเห็น​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด, เขา​นึก​ว่า, นี่แหละ​เป็น​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล. เขา​จึง​ต​รู​เข้า​ไป​สู้รบ​กับ​ท่าน: แต่​เมื่อ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ได้​ร้อง​อธิษฐาน, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​ช่วย; โดย​พระเจ้า​ทรง​ดลใจ​ให้​เขา​ละ​ไป​เสีย​จาก​ท่าน.</verse>
				<verse number="32">อยู่​มา​ครั้น​นาย​กอง​รถ​รบ​เห็น​ว่า​ไม่​ใช่​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล, จึง​หันกลับ​จาก​การ​ไล่​ติดตาม​ท่าน.</verse>
				<verse number="33">ยัง​มี​คน​หนึ่ง​น้าว​สาย​ธนู​ยิง​ไป​โดย​ไม่​จงใจ, เผอิญ​ถูก​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​เข้าที่​ช่อง​เครื่อง​เกราะ​ต่อ​ติด​กัน: เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​จง​รับสั่ง​แก่​นาย​สารถี​รถ​ของ​ท่าน​ว่า, จง​กลับ​ไป​ส่ง​เรา​ให้​พ้น​จาก​กระบวน​ศึก​เถิด; เพราะ​เรา​ต้อง​อาวุธ​แล้ว.</verse>
				<verse number="34">วัน​นั้น​การ​รบ​กัน​ได้​กำเริบ​ขึ้น: กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ได้​พะ​ยุง​พระองค์​ขึ้น​มี​รถ​รบ​ต่อสู้​พวก​ซุเรีย​จน​เวลา​เย็น: พอ​เวลา​ตะวันตก​ท่าน​ก็​สิ้นพระชนม์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ยะโฮ​ซา​ฟาด​กษัตริย์​ยูดา​ได้​เสด็จ​กลับ​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ถึง​ราช​มณเฑียร​ของ​ท่าน​โดย​สวัสดิภาพ.</verse>
				<verse number="2">เยฮู​ผู้​สำเร็จ​ฌาณ​บุตรชาย​ของ​ฮะ​นาน​ก็ได้​ออก​ไป​เฝ้า​ทูล​กษัตริย์​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ว่า, ที่​ท่าน​จะ​ช่วย​คน​ชั่ว, และ​รัก​คน​ที่​เกลียดชัง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ควร​แล้ว​หรือ? เพราะ​เหตุ​ฉะนั้น​จึง​มี​พระ​พิ​โรธ​มา​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​ท่วม​ทับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="3">แต่ทว่า, การ​ดี​มี​อยู่​ที่​ท่าน​บ้าง, ด้วย​ท่าน​ได้​กวาด​ทำลาย​เสา​เคารพ​นั้น​ไป​จาก​แผ่น​ดิน, และ​ได้​ตั้ง​พระราช​หฤทัย​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="4">ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ประทับ​อยู่​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม: แล้ว​ท่าน​ได้​เสด็จ​ออก​ไป​ท่ามกลาง​พล​ไพร่​อีก​ครั้ง​หนึ่ง, ตั้งแต่​เมือง​บะเอ​ระ​ซา​บา, จนถึง​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม, ได้​บังคับบัญชา​ให้​คน​ทั้งปวง​กลับ​มา​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ได้​ตั้ง​ผู้​วินิจฉัย​ที่​เมือง​เข้มแข็ง​ทุก​เมือง​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ยูดา.</verse>
				<verse number="6">รับสั่ง​แก่​พวก​ผู้​วินิจฉัย​เหล่านั้น​ว่า, ซึ่ง​พวก​ท่าน​จะ​กระทำ​นั้น​จง​ระวัง​ให้​ดี​ด้วย​การ​พิพากษา​ตัดสิน​นั้น​มิใช่​สำหรับ​มนุษย์, แต่​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​พระองค์​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย​ใน​การ​พิพากษา​นั้น.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนั้น​จง​ให้​ความ​กลัวเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​สวม​ทับ​พวก​ท่าน​ไว้; จง​กระทำ​โดย​ระวัง​อย่าง​ดี: เหตุ​ว่า​ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​นั้น​ซึ่ง​คดโกง, หรือ​ซึ่ง​จะ​เห็นแก่หน้า​บุคคล, หรือ​รับ​สินบน​ไม่​มี​เป็นอันขาด</verse>
				<verse number="8">อนึ่ง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ยะโฮ​ซา​ฟาด​ได้​จัด​ลาง​คน​แต่​พวก​เลวี, และ​พวก​ปุโรหิต, เละ​คน​ที่​เป็น​หัวหน้า​ของ​วงศ์​ยิศ​รา​เอล, ให้​เป็น​ผู้พิพากษา​ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ชำระ​คดีความ, ภายหลัง​เขา​พา​กัน​กลับ​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ได้​บังคับบัญชา​พวก​นั้น​ว่า, จง​จัดการ​นี้​ด้วย​ความ​กลัวเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ด้วย​ความ​สัตย์​ซื่อ, ด้วยใจ​อัน​สุจริต.</verse>
				<verse number="10">จะ​มี​คดีความ​อย่างหนึ่ง​อย่างใด​มา​ถึง​พวก​เจ้า​ซึ่ง​ส่ง​ขึ้น​มา​จาก​พี่น้อง​ที่​อาศัย​อยู่​ตาม​บ้านเมือง​ของ​เขา, จะ​เป็น​ความ​ผู้ร้าย​ฆ่าฟัน​กัน, หรือ​การ​ล่วง​คำ​โอวาท ล่วง​กฎหมาย, หรือ​ล่วง​พระ​บัญญัติ, หรือ​ข้อ​พิพากษา​ตัดสิน​ต่างๆ ก็ดี, จง​ห้ามปราม​คน​ทั้งปวง​มิ​ให้​ทำ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพื่อ​พระ​พิ​โรธ​จะ​ไม่​ทรง​สวม​ทับ​พวก​ท่าน, ใน​พวก​พี่น้อง​ของ​ท่าน​เมื่อ​ทำ​เช่นนั้น​แล้ว​พวก​ท่าน​จึง​จะ​ปราศ​จาก​โทษ.</verse>
				<verse number="11">ดูกร​ท่าน, อะมา​ระ​ยา​ปุโรหิต​ใหญ่, เป็น​หัวหน้า​ของ​พวก​ท่าน​ใน​กิจธุระ​ทุกอย่าง​ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​สะบัด​ยา​บุตรชาย​ยิศ​มา​เอ็ล​เจ้านาย​ใน​ตระกูล​ยูดา, เป็น​หัวหน้า​ใน​ราชการ​ทุก​ประเภท; และ​พวก​เลวี​จะ​เป็น​สารวัตร​รอง​พวก​ท่าน​จง​กระทำ​โดย​ความ​เข้มงวด, ขอ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย​ผู้​ที่​เป็น​ชอบธรรม​เทอญ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ภายหลัง​พวก​โม​อาบ​พวก​อำ​โม​น, และ​พวก​มะ​อู​นีม​ลาง​คน​ได้​ยก​กองทัพ​มา​จะ​สู้รบ​กับ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​อีก.</verse>
				<verse number="2">จึง​มี​ลาง​คน​มา​เฝ้า​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด, ทูล​ว่า, มี​กองทัพ​ใหญ่​ยก​มา​ต่อสู้​ท่าน​จาก​แผ่น​ดิน​ซุเรีย​ที่​ทะเล​ฟาก​ข้าง​โน้น; ข้า​แต่​กษัตริย์​, พวก​นั้น​อยู่​ที่​เมือง​อัศ​โซ​ธา​มาร, คือ​เมือง​เอน​ฆะ​ดี.</verse>
				<verse number="3">ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​กลัว, จึง​ตั้ง​พระราช​หฤทัย​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา, ทรง​ประกาศ​ให้​ถือ​อด​อาหาร​ทั่ว​ตลอด​แผ่น​ดิน​ยูดา.</verse>
				<verse number="4">ชาว​ยูดา​ได้​ประชุม​กัน​หา​ที่พึ่ง​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา: มา​จาก​หัวเมือง​ทั้งปวง​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ยูดา​เพื่อ​จะ​แสวงหา​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ได้​ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​ที่ประชุม, ชาว​ยูดา​และ​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ใน​โบสถ์​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรงหน้า​เฉลียง​ใหม่.</verse>
				<verse number="6">ท่าน​จึง​ได้​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​เชื้อ​วงศ์​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ใน​ฟ้า​ใน​สวรรค์? และ​ทรง​ครอบครอง​แผ่น​ดิน​ทุก​ประเทศ​มิใช่​หรือ? พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ประกอบ​ด้วย​ฤทธิ์​และ​อำนาจ​จึง​ไม่​มี​ผู้ใด​ยั่งยืน​ต้านทาน​ต่อ​พระองค์​ได้?</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ซึ่ง​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทรง​ขับไล่​ชน​ชาว​แผ่น​ดิน​นี้​ต่อหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, และ​ทรง​มอบ​แผ่น​ดิน​ไว้​กับ​พงศ์พันธุ์​ของ​อับ​รา​ฮาม คน​สนิท​ของ​พระองค์​เป็นนิตย์​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="8">พวก​นั้น​จึง​ได้​อาศัย​อยู่​ที่นั่น, แล้ว​ได้​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​ไว้​ที่นั่น, โดย​เห็นแก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ประสงค์​ว่า,</verse>
				<verse number="9">ถ้า​โพย​ภัย​มา​ถึง​พวก​ข้าพ​เจ้า, คือ​กระบี่, การ​ลงโทษ, โรค​ห่า, หรือ​กันดาร​อาหาร​ก็ดี, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ยืน​ขึ้น​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระองค์​ตรงหน้า​โบสถ์​วิหาร​นี้, ด้วย​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ก็​จารึก​ไว้​ที่​โบสถ์​วิหาร​นี้, จะ​ร้องทุกข์​ทูล​ต่อ​พระองค์​เพราะ​เหตุ​ความ​เดือดร้อน​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​นั้น, พระองค์​จึง​จะ​ทรง​สดับ​ฟัง​และ​ช่วย​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="10">บัดนี้​ขอ​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดู​ชาติ​อำ​โม​น, ชาติ​โม​อาบ, และ​ชาว​ภูเขา​เซ​อี​รเถิด, เหล่า​พวก​ที่​พระองค์​ไม่​ทรง​โปรด​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​เข้า​ตี, เมื่อ​ขึ้น​มา​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​นั้น, เขา​จึง​ได้​หลีก​ไป​จาก​คน​เหล่านั้น​ไม่​ล้าง​ผลาญ​เสีย;</verse>
				<verse number="11">เขา​สนองคุณ​พวก​ข้าพ​เจ้า​อย่างไร​ขอ​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดู​เถิด, เขา​พา​กัน​ขึ้น​มา​จะ​ขับไล่​พวก​ข้าพ​เจ้า​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน​ของ​พระองค์​ที่​ได้​ทรง​มอบ​ไว้​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​เป็น​มรดก.</verse>
				<verse number="12">ข้า​แต่​พระเจ้า​แห่ง​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, พระองค์​จะ​มิ​ทรง​พิพากษา​ปรับโทษ​พวก​นั้น​หรือ? ด้วย​พวก​ข้าพ​เจ้า​นี้​ไม่​มี​กำลัง​ที่​จะ​ต้านทาน​ต่อสู้​หมู่คณะ​ใหญ่​ที่มา​ต่อสู้​พวก​ข้าพ​เจ้า​นี้; พวก​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ทราบ​ว่า​จะ​ทำ​ประการ​ใด: แต่​แหงน​ตา​ระลึก​ถึง​พระองค์</verse>
				<verse number="13">บรรดา​พวก​ยูดา​ได้​ยืน​เฝ้า​อยู่​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทั้ง​ลูก​เล็ก​เด็ก​น้อย​กับ​ภรรยา</verse>
				<verse number="14">ขณะนั้น​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สวม​ทับ​ยะ​ฮะ​ซี​เอ็ล, บุตรชาย​ของ​ซะ​คา​เรีย ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​บะ​นา​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ยะ​อี​เอ็ล ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​มัด​ธัน​ยา​แต่​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​ซา​ฟ, เมื่อ​ท่าน​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​ชุมนุม​นั้น;</verse>
				<verse number="15">ท่าน​ได้​กล่าว​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​กับ​ชาว​ยูดา, และ​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ทั้งปวง, จง​ฟัง​เถิด, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ดังนี้​ว่า, “อย่า​กลัว, อย่า​ตกใจ​เพราะ​เหตุ​หมู่​คน​คณะ​ใหญ่​นั้น; เพราะ​การ​สู้รบ​ครั้งนี้​มิใช่​พนักงาน​ของ​พวก​ท่าน. แต่​เป็น​กิจธุระ​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="16">พรุ่งนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ลง​ไป​หา​พวก​นั้น, จะ​เห็น​เขา​ขึ้น​มา​ตาม​เนินเขา​ชื่อ​ซิ​ศ; ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​พบปะ​พวกเขา​ที่​ปลาย​ซอก​เขา​ตรงหน้า​ป่าดง​ชื่อ​ยา​รู​เอ็ล.</verse>
				<verse number="17">ใน​การ​นี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​ต้องสู้​รบ: แต่​จง​ยืน​นิ่ง​อยู่​กับ​ที่, แล้ว​ท่าน​ทั้ง​หลาย​คงจะ​ได้​เห็น​ความ​สงเคราะห์​ช่วยเหลือ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย, โอ้​พวก​ยูดา​และ​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลมเอ๋ย: อย่า​กลัว, อย่า​ตกใจ​เลย; พรุ่งนี้​จง​พา​กัน​ออก​ไป​สู้​พวก​นั้น​เถิด: เพรา​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย.”</verse>
				<verse number="18">ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ได้​ก้ม​พระ​เศียร​หมอบ​ลง​ถึง​ดิน; ทั้ง​บรรดา​พวก​ยูดา​และ​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เล็ม​ได้​กระทำ​ดังนั้น​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไหว้​นมัสการ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">รวม​ทั้ง​พวก​เลวี, แต่​พงศ์พันธุ์​ของ​โค​ฮา​ธ, และ​พงศ์พันธุ์​ของ​โค​รา, ได้​ยืน​ขึ้น​เปล่ง​เสียง​ดัง​ประกอบ​เพลง​ฉลอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="20">คน​ทั้งปวง​ได้​ตื่น​แต่​รุ่งเช้า, พา​กัน​ออก​ไป​สู่​ป่า​ดอน​ชื่อ​ตะ​โค​อา: ครั้น​เมื่อ​เขา​ทั้งปวง​กำลัง​ออก​ไป​นั้น, ยะโฮ​ซา​ฟาด​ก็​ยืน​ขึ้น​ตรัส​ว่า​ชาว​ยูดา, และ​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ทั้งปวง​จง​ฟัง​เรา​เถิด; จง​เชื่อ​พึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, จึง​จะ​ยั่งยืน​อยู่​ได้; จง​เชื่อ​ผู้​พยากรณ์​ของ​พระองค์, พวก​เจ้า​จึง​จะ​มี​ความ​เจริญ.</verse>
				<verse number="21">ครั้น​ทรง​ปรึกษา​กัน​แล้ว, ท่าน​ได้​จัด​พวก​ถวาย​เพลง​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ให้​ยกยอ​สรรเสริญ​ด้วย​ความ​รจนา​บริสุทธิ์, เมื่อ​กำลัง​ออก​ไป​หน้า​กระบวน​ศึก​นั้น​ให้​ร้องเพลง​ว่า, ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เพราะ​ความ​เมตตา​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="22">ครั้น​พวก​นั้น​ได้​ยก​เสียง​ขึ้น​ร้องเพลง​สรรเสริญ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​จัด​กอง​ซุ่ม​ต่อ​ชาติ​อำ​โม​น​กับ​โม​อาบ​และ​ชาว​ภูเขา​เซ​อี​ร​ที่​ยก​มา​ต่อสู้​ชาว​ยูดา​ให้​เหล่า​พวก​นั้น​พ่ายแพ้.</verse>
				<verse number="23">ด้วย​ชาติ​อำ​โม​น​และ​โม​อาบ​ได้​พา​กัน​ต่อสู้​ชาว​ภูเขา​เซ​อี​ร​ฆ่าฟัน​ล้าง​ผลาญ​เสีย​สิ้น: ครั้น​เขา​ล้าง​ผลาญ​ชน​ชาว​ภูเขา​เซ​อี​ร​นั้น​เสีย​หมด​แล้ว, ต่าง​คน​ต่าง​ก็​ล้าง​ผลาญ​กันเอง</verse>
				<verse number="24">ครั้น​พวก​ยูดา​มา​ถึง​หอคอย​ที่​ป่า​ดอน, แลดู​พวก​คณะ​ใหญ่​นั้น, ก็​เห็น​แต่​ศพ​ล้มตาย​อยู่​ตาม​พื้นดิน​หา​มี​ผู้ใด​รอด​ไม่.</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​กับ​พลทหาร​มา​จะ​เก็บ​ของ​ได้​พบ​ทรัพย์​กับ​ซากศพ​และ​เครื่องประดับ​เป็น​อัน​มาก​จึง​ถอด​เก็บ​ไป​จน​ขน​ไม่​ไหว: เขา​เก็บ​ของ​ริบ​อยู่​จน​สาม​วัน​ด้วย​มี​มาก​นัก.</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ถึง​วันที่​สี่​คน​ทั้งปวง​ได้​ชุมนุม​กัน​ที่​ซอก​เขา​ชื่อ​บะ​ราคา; เพราะ​คน​ทั้งปวง​ได้​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา ณ ที่นั่น: เหตุ​ฉะนั้น​เขา​จึง​เรียกชื่อ​ซอก​เขา​นั้น​ว่า, บะราคา, ตราบเท่า​จน​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​เสด็จ​นำหน้า​บรรดา​พวก​ยูดา​และ​ชาว​ยะ​รู​ซา​เลม, กลับ​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ด้วย​ความยินดี, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กระทำ​ให้​มี​ความ​รื่นเริง​ด้วย​ชัย​ชะ​นะ​ต่อ​ศัตรู.</verse>
				<verse number="28">คน​ทั้งปวง​นั้น​ได้​แห่​เข้า​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ถึง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​เสียง​กระจับปี่​และ​พิณ​สิบ​สาย​และ​แตร​ต่างๆ.</verse>
				<verse number="29">ครั้น​คน​ทั้งปวง​ทราบ​ข่าว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​สู้รบ​ต่อ​ศัตรู​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ความ​เกรงกลัว​แห่ง​พระเจ้า​ก็​สวม​ทับ​บรรดา​แผ่น​ดิน​ทุก​ประเทศ.</verse>
				<verse number="30">แผ่น​ดิน​ของ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​จึง​มี​ความ​สงบเงียบ: เพราะ​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ทรง​โปรด​บันดาล​ให้​มี​ความ​สุข​สำราญ​ตลอดไป</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​ใน​แผ่น​ดิน​ยูดา​นั้น: ท่าน​มี​พระชนม์​มา​ยุ​ได้​สาม​สิบ​ห้า​พรรษา, แล้ว​ท่าน​ได้​ครอบครอง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ยี่​สิบ​ห้า​ปี. ราช​มารดา​ของ​ท่าน​ชื่อ​อะซูบา​เป็น​บุตรี​ของ​ซิ​ลฮี.</verse>
				<verse number="32">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ตาม​เยี่ยงอย่าง​อา​ซา​ราช​บิดา; และ​ไม่​ได้​เลี้ยว​จาก​ทาง​นั้น​เลย, ได้​กระทำ​แต่​สิ่ง​ที่​ชอบ​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="33">แต่ทว่า​ที่​นมัสการ ณ บน​เนิน​สูง​นั้น​ยัง​มิได้​ทำลาย​เสีย: พวก​ราษฎร​ยัง​ไม่​ได้​ตั้งใจ​แสวงหา​พระเจ้า​แห่ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​โดย​มั่นคง.</verse>
				<verse number="34">พระราช​กิจ​อื่นๆ ของ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​นั้น, ทั้ง​เบื้องต้น​เบื้องปลาย​มี​ปรากฏ​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​ของ​เยฮู​บุตรชาย​ของ​ฮะ​นา​นี, เรื่อง​ซึ่ง​ได้​คัด​มา​กล่าว​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="35">ภายหลัง​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​กษัตริย์​ยู​ดาก​ระ​ทำ​ราช​ไมตรี​กับ​อา​ฮัศ​ยากษัตริย์ยิศ​รา​เอล, กษัตริย์​พระองค์​นั้น​ประพฤติ​เป็น​ที่​ชั่วช้า​ยิ่ง​นัก.</verse>
				<verse number="36">ท่าน​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ได้​เข้า​หุ้น​กับ​อา​ฮัศ​ยา​ต่อ​กำ​ปัน​ที่​เมือง​เอศ​โยน​คา​เบอร์​สำหรับ​ไป​เมือง​ธา​ระ​ซิศ.</verse>
				<verse number="37">ครั้งนั้น​อะลีเอเซ็ร​บุตรชาย​ของ​โดดาวาห์​ชาวเมือง​มา​เร​ซา​ได้​พ​ยา​กร​กล่าวโทษ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด, ว่า, เพราะ​เหตุ​ท่าน​ได้​เขา​เป็นมิตร​ไมตรี​กับ​อา​ฮัศ​ยา, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ทำลาย​กิจการ​ของ​ท่าน​เสีย. กำปั่น​เหล่านั้น​ก็​แตก​เสีย, แล่น​ไป​เมือง​ธา​ระ​ซิศ​ไม่​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ยะโฮ​ซา​ฟาด​ได้​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ใน​ราชวงศ์​ของ​ท่าน, เขา​ได้​เชิญ​พระ​ศพ​ไป​ฝัง​ไว้​กับ​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ใน​เมือง​ดา​วิด, และ​ยะโฮ​ราม​ราช​โอรส​ได้​ขึ้น​ครอบครอง​แทน​ต่อไป.</verse>
				<verse number="2">ยะ​โฮ​ราม​มี​ขนิษฐา​เป็น​ราชบุตร​ของ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด, มี​พระ​นาม​ว่า, อะซะระ​ยา, ยะฮีเอ็ล, ซะคา​ระ​ยา, อะซะระ​ยา, มี​คา​เอ็ล. และ​ซะฟัต​ยา: ท่าน​เหล่านี้​เป็น​ราชบุตร​ของ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="3">ราช​บิดา​พระราชทาน​เงิน, ทอง, และ​ของ​วิเศษ​ต่างๆ เป็น​อัน​มาก, กับ​เมือง​เข้มแข็ง​ต่างๆ ที่​แผ่น​ดิน​ยูดา: มอบ​ให้​ราชบุตร​เหล่านั้น, แต่​ราชสมบัติ​นั้น​ท่าน​ได้​มอบ​ไว้​กับ​ยะ​โฮ​ราม; เพราะ​ท่าน​เป็น​ราช​โอรส​องค์​ใหญ่.</verse>
				<verse number="4">ครั้น​ยะ​โฮ​ราม​ได้​ขึ้น​ครอบครอง​ราชสมบัติ​แทน​ราช​บิดา​ตั้งมั่น​คง​แล้ว, ท่าน​จึง​ได้​ประหาร​ขนิษฐา​ทั้งปวง​ด้วย​ดาบ, ทั้ง​ลาง​คน​ที่​เป็น​เจ้านาย​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ด้วย.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​รับ​ราชสมบัติ​นั้น​ยะ​โฮ​ราม​มี​พระ​ชน​มา​ยุ​ได้​สาม​สิบ​สอง​พรรษา, แล้ว​ท่าน​ได้​ครอบครอง​ที่​กรุง​เย​รู​ซา​เลม​แปด​ปี.</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ตาม​เยี่ยงอย่าง​กษัตริย์​ที่​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล, เหมือน​ราชวงศ์​อา​ฮา​บ​ได้​ประพฤติ​นั้น: ด้วย​ท่าน​ได้​ราชธิดา​ของ​อา​ฮา​บ​ด้าน​ม​เห​ษี: และ​ได้​ประพฤติ​การ​ชั่ว​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="7">ถึงกระนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​พอ​พระทัย​ที่​จะ​ทำลาย​ราชวงศ์​ของ​ดา​วิด, เพราะ​ทรง​เห็นแก่​คำ​สัตย์​สาบาน​ที่​พระองค์​ทรง​สั่ง​ไว้​กับ​ดา​วิด, สัญญา​ว่า​จะ​ทรง​โปรด​พระราชทาน​ให้​ท่าน​และ​พงศ์พันธุ์​ของ​ท่าน​มี​ประทีป​ดวง​หนึ่ง​สืบไป​เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="8">ใน​รัชช​กาล​ของ​ท่าน​นั้น, ชาติ​อะ​โดม​ได้​แข็งเมือง​ต่อ​แผ่น​ดิน​ยูดา, ตั้ง​กษัตริย์​ให้​ปกครอง​เขา​เอง.</verse>
				<verse number="9">ยะ​โฮ​ราม​จึง​เสด็จ​ข้าม​ไป​พร้อมด้วย​เจ้านาย, และ​รถ​รบ​ทั้งปวง: ได้​ยก​กระบวน​ศึก​ออก ณ เวลา​กลางคืน, ประหาร​พวก​อะ​โดม​นั้น​ที่​ล้อม​ท่าน​กับ​นาย​รถ​ไว้​เสีย.</verse>
				<verse number="10">พวก​อะ​โดม​ไม่​ขึ้น​แก่​แผ่น​ดิน​ยูดา​ต่อไป​ตราบเท่า​จน​ทุกวันนี้. ใน​คราว​นั้น​เมือง​ลิบ​นา​ก็ได้​แข็งเมือง​พ้น​อำนาจ​ท่าน​ด้วย; เพราะ​ท่าน​ได้​ละทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​เเห่ง​เชื้อพระวงศ์​ปู่​ย่า​ตา​ยาย</verse>
				<verse number="11">ท่าน​ไว้​สร้าง​ที่​บน​เนิน​สูง​สำหรับ​นมัสการ​บน​ภูเขา​ที่​แผ่น​ดิน​ยูดา​หลาย​แห่ง, และ​ได้​กระทำ​ให้​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ล่วง​ประเวณี, และ​นับถือ​พระ​เทียม​เท็จ, และ​ให้​ชาว​ยูดา​หลง​กระทำ​ผิด.</verse>
				<verse number="12">มี​หนังสือ​ของ​เอลี​ยา​ผู้​พยากรณ์​ฉะ​บับ​หนึ่ง​มา​ยัง​ท่าน​กล่าว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ดา​วิด​ราช​บิดา​ต้น​ราชวงศ์​ของ​เจ้า​ทรง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​เหตุ​เจ้า​ไม่​ดำเนิน​ตาม​ทาง​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​ราช​บิดา, หรือ​ตาม​เยี่ยงอย่าง​อา​ซากษัตริย์ยูดา,</verse>
				<verse number="13">แต่​ได้​ดำเนิน​ตาม​ทาง​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล, จึง​เป็น​เหตุ​ให้​ชาว​ยูดา​และ​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​กระทำ​การ​ชั่ว​ลามก, เหมือน​เชื้อ​วงศ์​ของ​อา​ฮา​บ​ได้​กระทำ​นั้น, และ​ได้​ฆ่า​น้อง​ชาย​ใน​ราชวงศ์​ของ​บิดา​ที่​เป็น​ผู้ดี​กว่า​เจ้า:</verse>
				<verse number="14">ดู​เถิด, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​โพย​ภัยอันตราย​ใหญ่​เกิด​แก่​พล​ไพร่​ของ​เจ้า, ทั้ง​บุตรชาย, ภรรยา, และ​แก่​ทรัพย์​สิ่งของ​ทั้งปวง​ของ​เจ้า:</verse>
				<verse number="15">ส่วน​เจ้า​เอง​จะ​เป็น​โรค​ร้าย​ใน​ท้อง​เพียง​ไส้​จะ​หลุด​ออก​มา, เพราะ​เหตุ​โรค​ร้าย​นั้น​กำเริบ​ทวี​ขึ้น​ทุกวันๆ</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ดลใจ​แห่ง​พวก​ฟะลิศ​ตีม, และ​พวก​อา​ฮา​บ​ที่อยู่​ใกล้เคียง​พวก​อาย​ธิ​โอบ​นั้น​ให้​ตื่น​ขึ้น​ต่อสู้​ยะ​โฮ​ราม:</verse>
				<verse number="17">พวก​นั้น​ได้​ยก​รุก​เข้า​มา​ยัง​แผ่น​ดิน​ยูดา, เก็บ​ริบ​เอา​ทรัพย์​สิ่งของ​ทั้งปวง​ที่​พบ​ใน​วัง​กษัตริย์​, กับ​บุตร​ภรรยา​ไป​เสีย; ราชบุตร​ไม่​มี​เหลือ, เว้นแต่​ยะ​โฮ​อา​ฮัศ​องค์​น้อย</verse>
				<verse number="18">ภายหลัง​เหตุการณ์​ทั้งปวง​นี้, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​ท่าน​ประชวร​ใน​ท้องที่​รักษา​ไม่​หาย.</verse>
				<verse number="19">ครั้น​เวลา​ล่วง​มา​ครบ​สอง​ปี, ไส้​ของ​ท่าน​ได้​หลุด​ออก​ด้วย​โรค​นั้น: พอ​ท่าน​ประชวร​หนัก​ลง​ก็​สิ้นพระชนม์. ส่วน​ราษฎร​ไม่​ได้​ทำ​การ​ถวาย​เพลิง, เหมือน​การ​ถวาย​เพลิง​ของ​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ใน​ราชวงศ์​นั้น.</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​รับ​ราชสมบัติ​นั้น​ท่าน​มี​พระ​ซน​มา​ยุ​ได้​สาม​สิบ​สอง​พรรษา, จึง​ได้​ครอบครอง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​แปด​ปี, และ​เมื่อ​ท่าน​สิ้นพระชนม์​นั้น​หา​มี​ใคร​คิด​เสียดาย​ไม่. เขา​ได้​ฝัง​พระ​ศพ​ไว้​ใน​อุโมงค์​หลวง, สำหรับ​เชื้อ​วงศ์​กษัตริย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ได้​เชิญ​อา​ฮัศ​ยา (ยะ​โฮ​อา​ฮัศ) ราชบุตร​องค์​น้อย​นั้น​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน​ราช​บิดา: ด้วย​กองทัพ​ที่มา​ตั้ง​ด้วย​ล้อม​พร้อมด้วย​พวก​อา​ราบ​นั้น​ได้​ฆ่า​องค์​ใหญ่​เสีย​หมด. เพรา​ฉะนั้น​อา​ฮัศ​ยา​ราชบุตร​ยะ​โฮ​ราม​จึง​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​เป็น​กษัตริย์​ยูดา.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ขึ้น​เสวย​ราชย์​นั้น​อา​ฮัศ​ยา​มี​พระ​ชน​มา​ยุ​ได้​สี่​สิบ​สอง​พรรษา, (หรือ​ตาม ๒พง​๘.๒๖ ได้ ๒๒ พรรษา) แล้ว​ได้​ครอบครอง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ปี​หนึ่ง. ราช​มารดา​ชื่อ​อา​ธัล​ยา​เป็น​ราชธิดา​ของ​อัม​รี.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​อา​ฮัศ​ยา​ได้​ดำเนิน​ตาม​ทาง​ราชวงศ์​ของ​อา​ฮา​บ: เพราะ​ราช​มารดา​เป็น​ผู้​แนะนำ​สอน​ท่าน​ให้​ประพฤติ​การ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​ท่าน​ได้​ประพฤติ​ชั่ว​ต่อ​พระเนตร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เหมือน​ราชวงศ์​ของ​อา​ฮา​บ: เมื่อ​ราช​บิดา​สิ้นพระชนม์​แล้ว, พวก​นั้น​ได้​เป็น​ผู้​แนะนำ​จนถึง​พินาศ.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ได้​ประพฤติ​ตาม​คำ​ตักเตือน​ของ​พวก​นั้น, ได้​เสด็จ​ออก​ไป​กับ​โย​ราม​ราชบุตร​ของ​อา​ฮา​บกษัตริย์ยิศ​รา​เอล​ไป​สู้รบ​กับ​ฮะ​ซา​เอ็ล​กษัตริย์​ซุเรีย, ณ เมือง​รา​เมธฆี​ละ​อาด.</verse>
				<verse number="6">ครั้น​ต้อง​อาวุธ​ของ​พวก​ซุเรีย, ท่าน​จึง​เสด็จ​กลับ​ไป​ยัง​เมือง​ยิศ​รา​เอล​เพื่อ​จะ​ได้​รักษา​บาดแผล​ซึ่ง​ท่าน​ถูก​อาวุธ​ที่​เมือง​รา​โม​ธ, คราว​ไป​สู้รบ​กับ​อะ​ซา​เอ็ล​กษัตริย์​ซุเรีย. ฝ่าย​อา​ฮัศ​ยา​ราชบุตร​ของ​ยะ​โฮ​ราม​กษัตริย์​ยูดา​ไว้​เสด็จ​ลง​ไป​เยี่ยม​โย​ราม​ราชบุตร​ของ​อา​ฮา​บ​ที่​เมือง​ยิศเรล, เพราะว่า​โย​ราม​ทรง​ประชวร​อยู่</verse>
				<verse number="7">ความ​พินาศ​แห่ง​อา​ฮัศ​ยา​นั้น​ได้​เป็น​มา​แต่​พระเจ้า​ใน​การ​ที่​ท่าน​ได้​เสด็จ​ไป​เยี่ยม​โย​ราม​นั้น: ครั้น​มา​ถึง​ท่าน​ได้​เสด็จ​ออก​พร้อมกับ​โย​ราม​ไป​ประจวบ​กับ​เยฮู​บุตรชาย​ของ​นีม​ซี​ผู้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เฉลิม​ไว้​แล้ว​เพื่อ​ประหาร​ราชวงศ์​ของ​อา​ฮา​บ.</verse>
				<verse number="8">ครั้น​เยฮู​กำลัง​สำเร็จโทษ​แก่​ราชวงศ์​ของ​อา​ฮา​บ, ท่าน​ได้​พบ​พวก​เจ้านาย​ใน​แผ่น​ดิน​ยูดา, กับ​ราช​นัดดา​ของ​อา​ฮัศ​ยา​ท​ที่​กำลัง​รับใช้​ท่าน​อยู่, และ​เยฮู​ได้​ฆ่า​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="9">เยฮู​จึง​เที่ยว​สืบหา​อา​ฮัศ​ยา; ฝ่าย​ท่าน​ก็​ซ่อน​ตัว​อยู่ ณ กรุง​ซะ​มา​เรีย, เมื่อ​จบ​ได้​แล้ว, เขา​จึง​คุม​มา​ส่ง​แก่​เยฮู ๆ ก็​สำเร็จโทษ​เสีย, แล้ว​ฝัง​พระ​ศพ​ไว้: เพราะ​เขา​พูด​กัน​ว่า, ท่าน​เป็น​ราชบุตร​ของ​กษัตริย์​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด, ผู้​ที่​ได้​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​สุด​พระราช​หฤทัย. ใน​ราชวงศ์​ของ​อา​ฮัศ​ยา​ไม่​มี​ผู้ใด​ผู้​หนึ่ง​สามารถ​คุ้มครอง​แผ่น​ดิน​ไว้​ต่อไป​ได้</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​พระนาง​อะธัล​ยา​ราช​มารดา​ของ​อา​ฮัศ​ยา​เมื่อ​แจ้ง​ว่า​ราชบุตร​สิ้นพระชนม์​แล้ว, จึง​ได้​ลุก​ขึ้น​ฆ่า​พงศ์พันธุ์​ราชวงศ์​ยูดา​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="11">แต่​นาง​ยะ​โฮ​เซ​บา​ราชธิดา​ได้​คุม​โย​อาศ​ราชบุตร​ของ​อา​ฮัศ​ยา​องค์​หนึ่ง​ไป​จาก​พวก​ราชบุตร​ซึ่ง​ถูก​ฆ่า​นั้น. ลัก​กุมาร​กับ​พี่เลี้ยง​ไป​ซ่อน​ไว้​ใน​ห้องนอน, ยะโฮ​เซ​บา​ผู้​เป็น​ราชธิดา​ของ​โย​ราม, แต่​เป็น​ภรรยา​ของ​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ปุโรหิต, ด้วย​พระนาง​นั้น​เป็น​ขนิษฐา​ของ​อา​ฮัศ​ยา, จึง​ได้​ซ่อน​โย​อาศ​ไว้​จาก​พระนาง​อะธัล​ยา, เพื่อ​ไม่​ให้​ฆ่า​เสีย​ด้วย:</verse>
				<verse number="12">โย​อาศ​ต้อง​ซ่อน​อยู่​กับ​เขา​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ถึง​หก​ปี: พระนาง​อะธัล​ยา​ก็ได้​ครอบครอง​แผ่น​ดิน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​เจ็ด​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ได้​จัดการ​แข็งแรง, หา​นาย​ร้อย, คือ​อะ​ซา​ระ​ยา​บุตรชาย​ของ​ยะ​โร​ฮาม​ยิศ​มา​เอ็ล​บุตรชาย​ของ​ยะ​โฮ​ฮา​นาน, อะซา​ระ​ยา​บุตรชาย​ของ​โอ​เบ็ด, มะเซ​ยา​บุตรชาย​ของ​อะดา​ยา, และ​อะลี​ซา​ฟาด​บุตรชาย​ของ​ซิ​ศรี, ให้​ทำ​สัตย์​สาบาน​ไว้​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="2">คน​เหล่านั้น​ได้​เที่ยว​ไป​ตาม​เขตต์ยูดา, หา​พวก​เลวี​มา​แต่​ทุก​หัวเมือง​ใน​แผ่น​ดิน​ยูดา, กับ​คน​หัวหน้า​แห่ง​เชื้อ​วงศ์​ยิศ​รา​เอล, ให้​มา​ถึง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​บรรดา​พวก​ชุมนุม​นั้น​ได้​ทำ​คำ​สัตย์​สาบาน​ไว้​กับ​กษัตริย์​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระเจ้า. ยะโฮ​ยา​ดา​ได้​กล่าว​แก่​คน​ทั้งปวง​นั้น​ว่า, ดู​เถิด, ราชบุตร​นี้​จะ​ได้​ครอบครอง​เหมือน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ไว้​ถึง​พงศ์พันธุ์​ดา​วิด.</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ทำ​ดังนี้​คือ, พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี​ที่​ต้อง​เขา​เวร​ใน​วัน​ซะบา​โต​แบ่ง​เป็น​สาม​ส่วน, ให้​ส่วนหนึ่ง​เป็น​ผู้​เฝ้า​ประตู;</verse>
				<verse number="5">อีก​ส่วนหนึ่ง​ให้​อยู่​ที่​มณเฑียร​ของ​กษัตริย์​, อีก​ส่วนหนึ่ง​ให้​อยู่​ที่​ประตู​เชิง​ราก: และ​ให้​ฝูง​คน​ทั้งปวง​อยู่​ใน​บริเวณ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="6">อย่า​ให้​ผู้ใด​เข้า​ใน​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เว้น​ไว้​พวก​ปุโรหิต, และ​พวก​เลวี​ที่​มี​ตำแหน่ง​ปฏิบัติ; คน​พวก​นั้น​เข้า​ไป​ได้​เพราะ​ด้าน​พวก​บริสุทธิ์: แต่​ให้​ฝูง​คน​ทั้งปวง​รักษา​พระ​ดำรัส​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="7">ให้​พวก​เลวี​ถือ​อาวุธ​พร้อมกัน​อยู่​ล้อมรอบ​กษัตริย์​ทุกคน; ส่วน​คน​อื่นๆ ที่​ล่วง​เข้า​ไป​ใน​พระ​วิหาร​ให้​ฆ่า​เสีย; กษัตริย์​เสด็จ​เข้าออก​เมื่อไร, ให้​พวก​ท่าน​คอย​ตาม​เสด็จ</verse>
				<verse number="8">ส่วน​พวก​เลวี​กับ​พวก​ยูดา​ทั้งปวง​ได้​กระทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ผู้​ปุโรหิต​ทุก​ประการ, นายก​องต่างๆ ได้​รวม​กอง​ตน​ไว้​ทั้ง​ผู้​ที่​เข้าเวร, กับ​ผู้​ที่​ออก​เวร​ใน​วัน​ซะบา​โต​นั้น​ด้วย, ยะโฮ​ยา​ดา​ผู้​ปุโรหิต​ไม่​ปล่อย​เวร,</verse>
				<verse number="9">ยะ​โฮ​ยา​ดา​ผู้​ปุโรหิต​ได้​มอบ​ทวน, เกราะ, และ​โล่ห์​ของ​ดา​วิด​ที่อยู่​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​นั้น​ไว้​กับ​นาย​ร้อย,</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ได้​จัด​ฝูง​คน​ทั้งปวง, ให้​ถือ​อาวุธ​ทุกๆ คน​ไว้​ใน​พระ​วิหาร​ตั้งแต่​เบื้องขวา​ถึง​เบื้อง​ซ้าย, ข้าง​แท่น​และ​ข้าง​ห้อง​บริสุทธิ์​ให้​ล้อม​กษัตริย์​ไว้​รอบ.</verse>
				<verse number="11">เขา​จึง​นำ​ราช​กุมาร​ออก​มา​ให้​สวม​มงกุฎ​แล้ว​ถวาย​หนังสือ​พระ​บัญญัติ, ตั้ง​ขึ้น​ให้​เป็น​กษัตริย์​. ยะโฮ​ยา​ดา​บุตรชาย​ของ​ตน​ได้​พา​กัน​เฉลิม​ท่าน​ไว้​แล้ว ได้​ถวาย​พร​ว่า, ขอ​ให้​กษัตริย์​ทรง​พระ​เจริญ​เถิด</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พระนาง​อะธัล​ยา​ได้ยิน​เสียง​ฝูง​คน​โห่ร้อง, วิ่ง​เข้า​ไป​ยกยอ​สรรเสริญ​กษัตริย์​แล้ว​ก็​เสด็จ​มา​ยัง​ฝูง​คน​ที่​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา;</verse>
				<verse number="13">จึง​ทอด​พระเนตร​ดู​กษัตริย์​ที่​ยืน​อยู่​ริม​เสา​ใกล้​ประตู​สำหรับ​เข้า​ไป, นาย​กอง​กับ​พวก​เป่าแตร​ก็​เฝ้า​อยู่​ใกล้​กษัตริย์​: บรรดา​ชาว​เมื่อ​ง​ก็​พา​กัน​โสม​นัสส์​ยินดี, มี​เสียง​แตร​ประโคม​ขึ้น, พวก​ถวาย​เพลง​ทั้งปวง​ได้​ร้อง​ประกอบ​เสียง​พร้อมกัน​สรรเสริญ​ด้วย​เครื่องดนตรี​ต่างๆ. อะธัลยา​จึง​ได้​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน​ร้อง​ว่า, กบฏ, กบฏ.</verse>
				<verse number="14">ยะ​โฮ​ยา​ดา​ผู้​ปุโรหิต​จึง​นำหน้า​นาย​ร้อย​ผู้บัญชาการ​กองทัพ​สั่ง​ว่า, จง​คุม​นาง​นั้น​ออก​ไป​ท่ามกลาง​แถว; และ​ผู้ใด​จะ​ตาม​ไป​ชัก​ให้​ดาบ​ออก​ฆ่า​เสีย. ด้วย​ปุโรหิต​ได้​สั่ง​ไว้​ว่า, อย่า​สำเร็จโทษ​นาง​นั้น​ใน​บริเวณ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="15">เขา​จึง​ลงมือ​คุม​นาง​นั้น​ไป​ทาง​ประตู​สำหรับ​ม้า​เข้า​ราช​มณเฑียร, แล้ว​ก็​สำเร็จโทษ​ที่นั่น</verse>
				<verse number="16">ยะ​โฮ​ยา​ดา​ได้​ทำ​คำ​สัตย์​สาบาน​ไว้​ใน​ระหว่าง​ท่าน​กับ​กษัตริย์​และ​รา​ษฏร​ว่า, จะ​เป็น​พรรคพวก​พล​ไพร่​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="17">ฝูง​คน​ทั้งปวง​จึง​ได้​ไป​ยัง​โบสถ์​พระ​บา​ละ, รื้อ​หัก​ทำลาย​แท่น​กับ​รูป​เคารพ​เสีย, กับ​ได้​ฆ่า​มัด​ธาน​ปุโรหิต​พระ​บา​ละ​ตรงหน้า​แท่น​นั้น.</verse>
				<verse number="18">ยะ​โฮ​ยา​ดา​ได้​จัด​พวก​เลวี​ให้​ดูแล​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​ใต้​บังคับ​พวก​ปุโรหิต​มี​ตำแหน่ง​เหมือน​ท่าน​ดา​วิด​ได้​จัด​ไว้​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพื่อ​จะ​ได้​ทำ​เครื่องบูชา​เพลิง, ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ดัง​เขียน​ไว้​ใน​บัญญัติ​ของ​โม​เซ​พร้อมด้วย​การ​ร้องเพลง​รื่นเริง​ตาม​รับสั่ง​ของ​ดา​วิด.</verse>
				<verse number="19">อนึ่ง​ท่าน​ได้​จัด​พวก​เฝ้า​ประตู​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพื่อ​ห้าม​คน​ที่​เป็น​มลทิน​ประการ​ใดๆ มิ​ให้​เข้า​ไป.</verse>
				<verse number="20">ท่าน​จึง​ได้​นำหน้า​นาย​กอง, เจ้านาย, เจ้าเมือง, กับ​ฝูงชน​นิกร, และ​ได้​เชิญ​กษัตริย์​เสด็จ​ลง​มา​จาก​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา: ทาง​ประตู​เหนือ​เข้า​ไป​ใน​ราช​มณเฑียร, เชิญ​กษัตริย์​ขึ้น​ทรง​พระที่นั่ง​ครอบครอง​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="21">ฝูง​คน​ทั่ว​แผ่น​ดิน​จึง​พา​กัน​มี​ความยินดี​และ​กรุง​นั้น​ก็​สงบเงียบ, ฝ่าย​นาง​อะธัล​ยา​เขา​ได้​ฆ่า​แล้ว​ด้วย​ดาบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">เมื่อ​โย​อาศ​ขึ้น​เสวย​ราชย์​นั้น​มี​พระ​ชน​มา​ยุ​ได้​เจ็ด​พรรษา, ท่าน​ได้​ครอบครอง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​สี่​สิบ​ปี. มารดา​ของ​ท่าน​ชื่อ​ซิบ​ยา​เป็น​ชาวเมือง​บะเอ​ระ​ซา​บา.</verse>
				<verse number="2">โย​อาศ​ได้​ประพฤติ​เป็น​การ​ชอบ​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตลอด​ชั่ว​อายุ​ของ​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ผู้​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="3">ยะ​โฮ​ยา​ดา​ได้​หา​นาง​สอง​คน​มา​ถวาย​เป็น​ม​เห​ษี​กษัตริย์​; จึง​ได้​เกิด​ราช​โอรส​และ​ราชธิดา​หลาย​องค์</verse>
				<verse number="4">ภายหลัง​โย​อาศ​ตั้ง​พระราช​หฤทัย​จะ​ซ่อมแซม​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​จึง​ประชุม​พวก​ปุโรหิต​กับ​พวก​เลวี, รับสั่ง​ว่า, จง​ออก​ไป​เรี่ยราย​เงิน​ทุก​ปี​ทั่ว​หัวเมือง​ใน​เขตต์ยูดา, แต่​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล, สำหรับ​ซ่อมแซม​โบสถ์​วิหาร​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน, จง​รีบเร่ง​ทำ​การ​นี้​ทุก​ปีๆ ให้​สำเร็จ. แต่​พวก​เลวี​หา​ได้​รีบ​ไม่.</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​จึง​ได้​เรียก​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ปุโรหิต​ใหญ่, ตรัส​ถาม​ว่า, เป็น​เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​ไม่​บังคับ​พวก​เลวี​ให้​เก็บ​ของ​ถวาย​มา​แต่​ชาว​ยูดา, และ​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​และ​แต่​บรรดา​หมู่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ตาม​โม​เซ​ผู้​รับใช้​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​กำหนด​ไว้​สำหรับ​ว​พลับพลา​ที่ประชุม?</verse>
				<verse number="7">ด้วย​บุตร​ของ​นาง​อะธัล​ยา​หญิง​ชั่ว​นั้น​ได้​รื้อ​ทำลาย​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า​เสีย. และ​บรรดา​สิ่งของ​ถวาย​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ถวาย​แก่​พระ​บา​ละ​เสีย.</verse>
				<verse number="8">เขา​ได้​ทำ​หีบ​เก็บ​เงิน​ใบ​หนึ่ง​ตาม​รับสั่ง​ของ​กษัตริย์​, ตั้ง​ไว้​ข้างนอก​ใกล้​ประตู​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="9">เขา​จึง​ได้​ป่าวประกาศ​ทั่ว​เขตต์ยูดา​และ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม. ให้​นำ​สิบ​ลด​ที่​โม​เซ​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า​ได้​กำหนด​ไว้​ครั้ง​เมื่อ​อยู่​ใน​ป่า​นั้น, สั่ง​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ส่ง​มา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="10">บรรดา​เจ้านาย​แล​ราษฎร​ก็​ยินดี​ส่ง​เงิน​มา​ใส่​ใน​หีบ​เก็บ​เงิน​นั้น​จน​ครบ.</verse>
				<verse number="11">พวก​เลวี​ก็​นำ​หีบ​นั้น​มา​ให้​เจ้าพนักงาน​ตรวจ​ดู​เห็น​ว่า​มี​เงิน​อยู่​มาก, พวก​อาลักษณ์​ของ​กษัตริย์​กับ​ผู้​รอง​ปุโรหิต​ใหญ่​ก็ได้​เท​เงิน​นั้น​ออก​แล้ว​ตั้ง​หีบ​นั้น​ไว้​ตาม​เดิม. ทำ​อย่าง​นั้น​ทุกวันๆ เขา​เก็บ​เงินได้​รวม​ไว้​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​กับ​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ผู้​ปุโรหิต​ได้​มอบ​เงิน​นั้น​ไว้​กับ​เจ้าพนักงาน​ผลัด​การ​บำรุง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เขา​ได้​จ้าง​ช่าง​ก่อ, ช่างไม้, ช่างเหล็ก, และ​ช่างทอง​เหลือง​สำหรับ​ซ่อมแซม​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="13">ช่าง​ทั้งปวง​นั้น​จึง​ลงมือ​ทำ​การ​ซ่อมแซม, การ​นั้น​ก็​เจริญ​ขึ้น, เขา​ได้​กระทำ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า​โต​เท่า​กับ​ของ​เดิม​และ​ทำ​ให้​มั่นคง.</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ทำ​สำเร็จ​แล้ว, เงิน​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​เขา​ได้​นำมา​วาง​ไว้​ต่อ​พระ​พักตร​กษัตริย์​, และ​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ก็​ใช้​ทำ​เครื่อง​ภาชนะ​ทอง​และ​เงิน​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ได้​ใช้​ใน​การ​นมัสการ​และ​ใน​การ​ถวาย​สัก​การ​บูชา, ช้อน​กับ​ภาชนะ​เงิน​และ​ทอง​นั้น​เขา​เคย​ใช้​ถวาย​เครื่องบูชา​เพลิง​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสมอ​ตลอด​ปี​เดือน​ของ​ยะ​โฮ​ยา​ดา</verse>
				<verse number="15">ยะ​โฮ​ยา​ดา​ก็​มี​อายุ​มาก​และ​แก่​ชรา​แล้ว​ก็​สิ้นชีพ, เมื่อ​สิ้นชีพ​นั้น​อายุ​ท่าน​ได้​ร้อย​สาม​สิบ​ปี.</verse>
				<verse number="16">เขา​ได้​ฝังศพ​ของ​ท่าน​ไว้​กับ​กษัตริย์​ใน​เมือง​ดา​วิด, ด้วย​ท่าน​ได้​ประพฤติ​เป็น​การ​ชอบ​ต่อ​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​และ​ต่อ​พระเจ้า, และ​ต่อ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="17">ภายหลัง​ยะ​โฮ​ยา​ดา​สิ้นชีพ​แล้ว; เจ้านาย​แผ่น​ดิน​ยูดา​ได้​เข้า​มา​เฝ้า​กษัตริย์​ถวายบังคม, แล้ว​ท่าน​ทรง​โปรด​อนุญาต​ให้​ตาม​เขา​ทูล.</verse>
				<verse number="18">พวก​นั้น​จึง​ได้​ละทิ้ง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย, ไป​ปฏิบัติ​เสา​รูป​เคารพ​และ​กราบไหว้​รูป: เพราะ​เหตุการณ์​หลงผิด​นั้น​จึง​มี​พระ​พิ​โรธ​มา​สวม​ทับ​แผ่น​ดิน​ยูดา​และ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="19">ถึงกระนั้น, พระองค์​ยัง​ทรง​ใช้​ผู้​พยากรณ์​หลาย​คน​ไป​ยัง​พวก​นั้น, แนะนำ​ให้​กลับ​มา​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา; ผู้​พยากรณ์​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​พะ​ยาน​กล่าว​แต่​เขา​ไม่​เปิด​หู​ฟัง</verse>
				<verse number="20">พระ​วิญญาณ​ของ​พระเจ้า​จึง​ได้​สวม​ทับ​ซะ​คา​ระ​ยา​บุตรชาย​ของ​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ผู้​ปุโรหิต, และ​ท่าน​ได้​ยืน​ขึ้น​ใน​ที่​สูง​ต่อหน้า​ฝูง​คน, กล่าว​แก่​เขา​ว่า, พระเจ้า​ทรง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “ทำไม​พวก​เจ้า​ได้​ล่วงละเมิด​ต่อ​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เล่า, พวก​เจ้า​จะ​ไม่​มี​ความ​เจริญ? เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ละทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​พระองค์​ได้​ทรง​ละทิ้ง​พวก​เจ้า​ด้วย.”</verse>
				<verse number="21">พวก​นั้น​จึง​ได้​คิดร้าย​ต่อ​ซะ​คา​ระ​ยา, เขา​ได้​เอา​หิน​ขว้าง​ท่าน​ตาย​ใน​บริเวณ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตาม​รับสั่ง​ของ​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​โย​อาศ​ได้​ฆ่า​บุตรชาย​ของ​ยะ​โฮ​ยา​ดา​เสีย​โดย​มิได้​คิดถึง​บุญคุณ​บิดา​ของ​ผู้​นั้น​เลย. เมื่อ​ซะ​คา​ระ​ยา​ใกล้​จะ​สิ้นชีพ​แล้ว ท่าน​ได้​กล่าว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เห็น​และ​ทรง​พิพากษา​เถิด</verse>
				<verse number="23">ครั้น​ล่วง​พ้น​ศึก​นั้น​ไป​แล้ว, มี​กองทัพ​ซุเรีย​ยก​มา​ต่อสู้​โย​อาศ: เข้า​ไป​ใน​เขตต์ยูดา​มา​ถึง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ได้​ฆ่า​เจ้านาย​ทั้งปวง​ให้​ขาด​ศูนย์​ไป​จาก​พล​ไพร่, ส่วน​ของ​ริบ​ทั้งปวง​นั้น​ก็​เก็บ​ส่ง​ไป​ถวาย​กษัตริย์​ที่​เมือง​ดาเมเซ็ค.</verse>
				<verse number="24">ฝ่าย​กองทัพ​ซุเซีย​นั้น​ยก​มา​เป็น​กอง​น้อย. แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​มอบ​กองทัพ​ใหญ่​ไว้​ใน​มือ​พวก​นั้น, เพราะ​คน​เหล่านั้น​ได้​ละทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แล้ว​ปู่​ย่า​ตา​ยาย. พวก​นั้น​จึง​ได้​ลงโทษ​แก่​โย​อาศ</verse>
				<verse number="25">ครั้น​พวก​นั้น​ล่า​ทัพ​ไป​จาก​ท่าน, (โย​อาศ) เขา​ได้​ละ​โรค​ร้าย​ไว้, ขณะที่​ท่าน​ประชวร​หนัก, พวก​มหาดเล็ก​ของ​ท่าน​เอง​คิด​ทำร้าย​ต่อ​ท่าน, เพราะ​เห็นแก่​โลหิต​บุตรชาย​ของ​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ผู้​ปุโรหิต, ได้​ฆ่า​ท่าน​เสีย​เมื่อ​เวลา​บรรทม​อยู่: เขา​จึง​ได้​เชิญ​พระ​ศพ​ไป​ฝัง​ไว้​ใน​เมือง​ดา​วิด, แต่​ไม่​ได้​ฝัง​ใน​อุโมงค์​สำหรับ​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="26">ผู้​ที่​กบฏ​ทำร้าย​แก่​โย​อาศ​นั้น​ชื่อ, ซา​บาด​บุตรชาย​ของ​นาง​ซิ​ม​อา​ธ​ชาว​อำ​โม​น, และ​ยะ​โฮ​ซา​บาด​บุตรชาย​ของ​นาง​ซิ​ม​รี​ธ​ชาติ​โม​อาบ.</verse>
				<verse number="27">ส่วน (ประวัติ​แห่ง) ราชบุตร​กับ​ข้อ​พยากรณ์​กล่าวโทษ​ใหญ่​ต่อ​ท่าน​โย​อาศ, และ​การ​บำรุง​ซ่อมแซม​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า, เรื่อง​เหล่านั้น​มี​ปรากฏ​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​. อะมา​ซี​ยา​ราชบุตร​ก็ได้​ขึ้น​ครอบครอง​ต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">เมื่อ​อะ​มา​ซี​ยา​ขึ้น​เสวย​ราชย์​นั้น​มี​พระ​ชน​มา​ยุ​ได้​ยี่​สิบ​ห้า​พรรษา, ท่าน​ได้​ครอบครอง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ยี่​สิบ​เก้า​ปี. ราช​มารดา​ของ​ท่าน​ชื่อ​ยะ​โฮ​อา​ดาน​เป็น​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ได้​ประพฤติ​เป็น​การ​ชอบ​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, แต่​มิได้​ทำ​ด้วยใจ​ซื่อสัตย์สุจริต.</verse>
				<verse number="3">ครั้น​ตั้ง​ราชสมบัติ​ได้​มั่นคง​แล้ว, ท่าน​จึง​ได้​ประหาร​ชีวิต​พวก​ข้าราชการ, ที่​ได้​ทำร้าย​แก่​ราช​บิดา.</verse>
				<verse number="4">แต่​ส่วน​บุตร​ของ​เขา​ท่าน​มิได้​ฆ่า​เสีย, ท่าน​ไม่​ได้​ประพฤติ​ตาม​คำ​โอวาท​ที่​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​ของ​โม​เซ, ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บัญญัติ​ไว้​นั้น, ว่า, อย่า​ให้​บิดา​ตาย​เพราะ​เหตุ​บุตร, หรือ​อย่า​ให้​บุตร​ตาย​เพราะ​เหตุ​บิดา, แต่​ทุก​คน​ต้อง​ตาย​เพราะ​การ​ผิด​ของ​ตน​ทุกคน</verse>
				<verse number="5">อนึ่ง, อะมา​ซี​ยา​รับสั่ง​ให้​ชาว​ยูดา​ประชุม​กัน, แล้ว​ท่าน​ได้​แยก​จ่าย​คน​ทั้งปวง​ออก​ตาม​เชื้อ​วงศ์​ของ​บิดา​ใหญ่, ตั้ง​นาย​พัน, นาย​ร้อย, ทั่ว​ทั้ง​ตระกูล​ยูดา, และ​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น. ให้​ทำ​บัญชี​ชื่อ​คน​ตั้งแต่​อายุ​ยี่​สิบ​ปี​ขึ้น​ไป, เห็น​ว่า​มี​พลทหาร​ฉกรรจ์​ถือ​โล่ห์​และ​ทวน​ออก​ไป​ใน​กระบวน​ศึก​ได้​ถึง​สาม​แสน​คน.</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ได้​จ้าง​ทหาร​มา​จาก​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​อีก​แสน​คน, เสีย​ค่าจ้าง​เป็น​เงิน​ร้อย​ตะลันต์.</verse>
				<verse number="7">แต่​มี​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า​มา​เฝ้า, ทูล​ว่า, “ข้า​แต่​กษัตริย์​, อย่า​ให้​กองทัพ​ยิศ​รา​เอล​ไป​กับ​ท่าน; ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ทรง​สถิต​อยู่​ฝ่าย​ยิศ​รา​เอล​ที่​เป็น​พงศ์พันธุ์​เอ็ฟ​รา​ยิม.</verse>
				<verse number="8">แต่ทว่า, ถ้า​ท่าน​จะ​ขืน​ให้​พวก​นั้น​ไป, ถึง​จะ​เตรียม​กำลัง​ไว้​ให้​มั่นคง, สำหรับ​การ​ศึก: แต่​พระเจ้า​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​ท่าน​อัปราชัย​ต่อหน้า​ศัตรู: ด้วย​พระองค์​ทรง​ฤทธิ์​จะ​ช่วย​ก็ได้, หรือ​บันดาล​ให้​พ่ายแพ้​ก็ได้.”</verse>
				<verse number="9">อะ​มา​ซี​ยา​จึง​ตรัส​ถาม​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า​นั้น​ว่า, ส่วน​เงิน​ร้อย​ตะลันต์​ที่​เรา​ได้​มอบ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​แล้ว​นั้น​จะ​ทำ​ประการ​ใด​เล่า? ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า​ทูล​ตอบ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ฤทธิ์​อาจ​พระราชทาน​ให้​ท่าน​ได้​มาก​กว่า​นั้น​หลาย​เท่า.</verse>
				<verse number="10">อะ​มา​ซี​ยา​จึง​ได้​แยก​กองทหาร​ออก​ดังนี้​คือ, ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม​ที่มา​หา​ท่าน, ท่าน​ให้​กลับ​ไป​ยัง​บ้านเมือง​ของ​ตน: พวก​นั้น​มื​ใจ​แค้น​เคือง​พวก​ยูดา​มาก, ได้​กลับ​ไป​บ้าน​ด้วยใจ​โกรธ​เป็นกำลัง.</verse>
				<verse number="11">อะ​มา​ซี​ยา​ก็​มี​พระทัย​กล้า​ขึ้น, ได้​นำ​กองทหาร​ของ​ท่าน​ออก​ไป​ถึง​ซอก​เขา​ชื่อ, ซอก​เกลือ, ได้​ฆ่า​ชาว​ภูเขา​เซ​อี​ร​ตาย​เสีย​หมื่น​คน.</verse>
				<verse number="12">ชนชาติ​ยูดา​จับ​ชะ​เลย​ไว้​ได้​อีก​หมื่น​คน, จึง​คุม​มา​ถึง​ยอด​เขา​ยัง​เป็น​อยู่​แล้ว​ก็​ผลัก​ทิ้ง​ลง​จาก​ยอด​ศิลา​ให้​แตก​แหลก​ตาย​เสีย​ทุกคน.</verse>
				<verse number="13">แต่​กองทหาร​ที่​อะ​มา​ซี​ยา​รับสั่ง​ให้​กลับ, ไม่​ยอม​ให้​ไป​กับ​ท่าน​ใน​การ​ศึก, พวก​นั้น​ได้​ไป​ตี​ปล้น​เมือง​ต่างๆ ใน​แผ่น​ดิน​ยูดา, ตั้งแต่​เมือง​ซะ​มา​เรีย​จนถึง​เมือง​เบ็ธ​โฮ​โร​น, ฆ่า​ผู้คน​เสีย​ถึง​สาม​พัน​คน​และ​ได้​ริบ​เอา​ทรัพย์​สิ่งของ​เป็น​อัน​มาก</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​อะ​มา​ซี​ยาก​ลับ​มา​จาก​การ​ประหาร​พวก​อะ​โดม​นั้น​แล้ว, ท่าน​ได้​แห่​รูป​พระ​ของ​ชาว​ภูเขา​ซี​อี​ร​มา​ตั้ง​ไว้​เป็น​พระ​ของ​ท่าน, ได้​กราบไหว้, และ​เผา​เครื่อง​หอม​บูชา​ต่อ​พระ​นั้น,</verse>
				<verse number="15">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กริ้ว​อะ​มา​ซี​ยา, จึง​ทรง​ใช้​ผู้​พยากรณ์​ให้​ไป​ทูล​ว่า, “เหตุ​ไฉน​เจ้า​จึง​แสวงหา​รูป, พระ​แห่ง​พวก​นั้น, คือ​เหล่า​พระ​ที่​ช่วย​พวก​ของ​ตน​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​ของ​เจ้า​ไม่​ได้​นั้น?​”</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ผู้​พยากรณ์​กำลัง​ทูล​อยู่​นั้น, มี​พระ​ดำรัส​ถาม​ว่า, เรา​ได้​ตั้งแต่​ให้​เป็น​ที่ปรึกษา​ของ​กษัตริย์​แล้ว​หรือ? นิ่ง​เสีย​เถิด; จะ​ให้​เขา​ประหาร​ชีวิต​เสีย​ทำไม? ผู้​พยากรณ์​ก็​งด​ไว้, แล้ว​ทูล​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ทราบ​แล้ว​ว่า, พระเจ้า​ทรง​ดำริ​จะ​ประหาร​ท่าน​เสีย, เพราะ​ท่าน​ได้​กระทำ​การ​นี้, หา​ได้​เปิด​หู​ฟัง​คำ​ตักเตือน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไม่</verse>
				<verse number="17">อะ​มา​ซี​ยากษัตริย์ยูดา​ครั้น​ปรึกษา​กัน​แล้ว, ทรง​ใช้​ราชทูต​ไป​ยัง​โย​อาศ​ราชบุตร​ของ​ยะ​โฮ​อา​ฮัศ, ที่​เป็น​ราชบุตร​ของ​เย​ฮูกษัตริย์ยิศ​รา​เอล, ทูล​ว่า, ให้​เรา​ทั้ง​สอง​ยก​ไป​ดู​หน้า (สู้รบ) กัน​เถิด.</verse>
				<verse number="18">โย​อาศกษัตริย์ยิศ​รา​เอล​จึง​รับสั่ง​ตอบ​มา​ยัง​อะ​มา​ซี​ยากษัตริย์ยูดา, ว่า, ต้น​หนาม​ซึ่ง​อยู่​ที่​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​ได้​ใช้​ทูต​ไป​ยัง​ต้นสน​ซึ่ง​อยู่​ที่​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​นั้น​ว่า, จง​ยก​บุตรสาว​ของ​ท่าน​ให้​เป็น​ภรรยา​บุตรชาย​ของ​เรา: แต่​มี​สัตว์ป่า​ที่​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​เดิน​มา​เหยียบย่ำ​ต้น​หนาม​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="19">เจ้า​เห็น​ว่า, ได้​ชัย​ชะ​นะ​ต่อ​เมือง​อะ​โดม​แล้ว; เจ้า​มี​ใจ​กำเริบ​อวด​หยิ่ง​นัก: ให้​อยู่​บ้าน​เถิด; จะ​ก่อ​เหตุร้าย​ทำ​ให้​ตัว​ล้ม​แพ้​ทั้ง​แผ่น​ดิน​ยูดา​ด้วย​กัน​ทำไม?</verse>
				<verse number="20">แต่​อะ​มา​ซี​ยา​ไม่​ฟัง; ด้วย​เหตุการณ์​นี้​เป็น​มา​แต่​พระเจ้า, เพื่อ​พระองค์​จะ​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ (ของ​ศัตรู), เพราะ​พวกเขา​ได้​แสวงหา​พระ​ของ​เมือง​อะ​โดม.</verse>
				<verse number="21">โย​อาศกษัตริย์ยิศ​รา​เอล​จึง​ยก​ทัพ​ไป; และ​ท่าน​กับ​อะ​มา​ซี​ยากษัตริย์ยูดา​ก็​ดู​หน้า​กัน​ที่​เมือง​เบ็ธ​เซ​เม็ศ, แขวง​แผ่น​ดิน​ยูดา.</verse>
				<verse number="22">พวก​ยูดาต้อง​พ่ายแพ้​ต่อหน้า​พวก​ยิศ​รา​เอล, ต่าง​คน​ต่าง​หนี​ไป​ที่พัก.</verse>
				<verse number="23">โย​อาศกษัตริย์ยิศ​รา​เอล​ได้​จับ​กษัตริย์​อะ​มา​ซี​ยากษัตริย์ยูดา, ผู้​เป็น​ราชบุตร​ของ​โย​อาศ ๆ เป็น​ราชบุตร​ของ​ยะ​โฮ​อา​ฮัศ​ที่​เมือง​เบ็ธ​เซ​เม็ศ, จึง​คุม​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล้ว​ได้​หัก​ทำลาย​กำแพง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ตั้งแต่​ประตู​เอ็ฟ​รา​ยิม​จนถึง​ประตู​หัวมุม, กว้าง​ห้า​เส้น.</verse>
				<verse number="24">อนึ่ง​เงิน, ทอง, และ​เครื่อง​ภาชนะ​ต่างๆ ที่​ได้​พบ​อยู่​กับ​โอ​เบ็ด​อะ​โดม​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า, และ​ทรัพย์​สมบัติ​ที่อยู่​ใน​มณเฑียร​ของ​กษัตริย์​, ท่าน​เก็บ​ไป​เสีย​หมด, ทั้ง​ตัว​ชะ​เลย​ด้วย, แล้ว​กลับ​ไป​ยัง​กรุง​ซะ​มา​เรีย</verse>
				<verse number="25">ครั้น​โย​อาศ​ราชบุตร​ของ​ยะ​โฮ​อา​ฮัศ​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​สิ้นพระชนม์​แล้ว, อะมา​ซี​ยา​ราชบุตร​ของ​โย​อาศกษัตริย์ยูดา​ยัง​มี​พระชนม์​เจริญ​ต่อไป​อีก​สิบ​ห้า​พรรษา.</verse>
				<verse number="26">ส่วน​กิจการ​อื่นๆ ของ​อะ​มา​ซี​ยา​นั้น, ตั้งแต่​เบื้องต้น​จน​เบื้องปลาย​ก็​มี​ปรากฏ​อยู่​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยูดา​และ​ยิศ​รา​เอล​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="27">ตั้งแต่​เวลา​ที่​อะ​มา​ซี​ยา​ได้​บ่ายหน้า​ไป​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​คน​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ได้​กบฏ​คิด​ทำร้าย​ท่าน; จึง​ได้​หนี​ไป​ยัง​เมือง​ลา​คิศ: แต่​เขา​ได้​ใช้​คน​ไป​ตาม​ท่าน​ยัง​เมือง​ลา​คิศ, และ​ได้​ฆ่า​เสีย​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="28">เขา​ได้​เชิญ​พระ​ศพ​ขึ้น​หลัง​ม้า, แล้ว​ไป​ฝัง​ไว้​กับ​ราชวงศ์​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​ท่าน​ที่​เมือง​หลวง​ใน​แผ่น​ดิน​ยูดา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">บรรดา​ชน​นิกร​ใน​แผ่น​ดิน​ยูดา​จึง​ได้​เชิญ​อุ​ซี​ยา​ผู้​มี​พระชนม์​มา​ยุ​ได้​สิบ​หก​พรรษา, ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ครอบครอง​แทน​อะ​มา​ซี​ยา​ผู้​ราช​บิดา.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​อุ​ซี​ยา​ได้​สร้าง​เมือง​เอโลธ, ภายหลัง​ราช​บิดา​สิ้นพระชนม์​ล่วงลับ​ไป​ตาม​เชื้อ​วงศ์​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​แล้ว ท่าน​ทำ​ให้​เมือง​นั้น​กลับ​เป็น​เมืองขึ้น​แก่​แผ่น​ดิน​ยูดา.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ขึ้น​เสวย​ราชย์​นั้น​อุ​ซี​ยา​มี​พระ​ชน​มา​ยุ​ได้​สิบ​หก​พรรษา, ท่าน​ได้​ครอบครอง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ห้า​สิบ​สอง​ปี. ฝ่าย​มารดา​ของ​ท่าน​ชื่อ​ยะคี​ละ​ยา​เป็น​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ได้​ประพฤติ​เป็น​การ​ชอบ​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, เหมือน​อย่าง​อะ​มา​ซี​ยา​ราช​บิดา​ได้​กระทำ.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ได้​ตั้ง​พระทัย​แสวงหา​พระเจ้า​ตลอด​วัน​เดือน​ของ​ซะ​คา​ระ​ยา, ผู้​มี​ความ​รู้​ใน​นิมิตต์​มา​แต่​พระเจ้า: ท่าน​ได้​เส​วง​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา​นาน​เท่าไร, พระเจ้า​ก็​ทรง​บันดาล​ให้​ท่าน​มี​ความ​เจริญ​นาน​เท่านั้น</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ได้​ยก​กองทัพ​ออก​ไป​สู้รบ​กับ​พวก​ฟะลิศ​ตีม, หัก​ทำลาย​กำแพง​เมือง​ฆัธ, กำแพง​เมือง​ยัปเน, และ​กำแพง​เมือง​อัศ​โดด, แล้ว​ได้​สร้าง​เมืองขึ้น​หลาย​เมือง​ใน​เขตต์อัศ​โดด, และ​ใน​เขตต์ฟะลิศ​ตีม.</verse>
				<verse number="7">พระ​เจ้า​ทรง​โปรด​ช่วย​ท่าน​ใน​การ​สู้รบ​กับ​พวก​ฟะลิศ​ตีม, พวก​อา​ราบ​ชาวเมือง​ฆู​ระ​บา​ละ, และ​กับ​พวก​มะ​อู​นีม.</verse>
				<verse number="8">พวก​อำ​โม​น​ได้​นำ​เครื่องบรรณาการ​มา​ถวาย​อุ​ซี​ยา: ท่าน​มี​ชื่อเสียง​เลื่องลือ​ไป​จนถึง​เขตต์​แดน​อาย​ฆุบ​โต; ด้วย​ท่าน​มี​อำนาจ​ทวี​ขึ้น.</verse>
				<verse number="9">อนึ่ง, อุ​ซี​ยา​ได้​สร้าง​หอคอย​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ที่​ประตู​หัวมุม, และ​ที่​ประตู​ซอก​เขา, และ​ที่​กำแพง​เลี้ยว​ไป​นั้น​ได้​จัดเตรียม​ไว้​เป็น​มั่นคง.</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ได้​สร้าง​หอคอย​ที่​ป่าดง​หลาย​แห่ง, กับ​ขุด​บ่อน้ำ​ไว้​ด้วย: ท่าน​มี​สัตว์​หลวง​หลาย​ฝูง​ที่​แผ่น​ดิน​ราบ​ต่ำ, และ​ที่​แผ่น​ดิน​ราบ​สูง; มี​คน​ทำไร่, ทำ​สวน​องุ่น​ตาม​สวน​ที่​ภูเขา​ต่างๆ, เพราะ​ท่าน​โปรด​ใน​การ​ทำนา.</verse>
				<verse number="11">อุ​ซี​ยา​มี​พลทหาร​ได้​ผลัดเปลี่ยน​กัน​เป็น​กองๆ ออก​ไป​ทำ​การ​ศึก​ตาม​บัญชี​จำนวน​ที่​ยะ​อี​เอล​อาลักษณ์​และ​มา​เซ​ยา​นาย​ส​มุ​ห​บัญชี, และ​ฮะ​นัน​ยา, แม่ทัพ​ของ​กษัตริย์​ได้​จด​รายชื่อ​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="12">จำนวน​คน​หัวหน้า​ใน​วงศ์​ของ​คน​เข้มแข็ง​กล้าหาญ​หมด​ด้วย​กัน​สอง​พัน​หก​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="13">ใน​บังคับบัญชา​ของ​คน​เหล่านี้​มี​กองทัพ​นับ​ได้​สาม​แสน​เจ็ด​พัน​ห้า​ร้อย​คน, ที่ทำการ​ศึก​ต่อสู้​กำลัง​อัน​เข้มแข็ง​ได้​เพื่อ​ช่วย​ป้องกัน​กษัตริย์​ไว้​ต่อต้าน​ข้าศึก.</verse>
				<verse number="14">อุ​ซี​ยา​ได้​ตระเตรียม​โล่ห์, ทวน, เกราะ​สำหรับ​ศีรษะ, เสื้อ​เกราะ​เป็น​เกล็ด, ธนู, กับ​ลูก​ส​ลิง, มอบ​ให้​กับ​ทหาร​เสร็จ.</verse>
				<verse number="15">ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น​ท่าน​ได้​จัด​แม่แรง​ที่​คน​ฉลาด​ได้​คิด​ทำ​ขึ้น​ตั้ง​ไว้​บน​หอคอย, และ​บน​กำแพง​สำหรับ​โยน​ก้อน​หิน​ใหญ่​และ​ยิง​ลูก​ธนู. ท่าน​ก็​มี​ชื่อเสียง​เลื่องลือ​ไป; ด้วย​พระเจ้า​ทรง​อุดหนุน​ให้​ท่าน​เจริญ​ขึ้น​เป็น​อย่าง​น่า​อัศจรรย์​จน​ตั้งมั่น​คง​ได้</verse>
				<verse number="16">แต่​เมื่อ​มี​ความ​เจริญ​ตั้ง​ได้​มั่นคง​แล้ว​ท่าน​ก็​มี​ใจ​หยิ่ง​ทำ​การ​ชั่ว, ได้​ล่วงละเมิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, ได้​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ประสงค์​จะ​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย​ที่​แท่น​สำหรับ​เผา​เครื่อง​หอม.</verse>
				<verse number="17">อะ​ซา​ระ​ยา​ผู้​ปุโรหิต​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ที่​เป็น​คน​กล้า​อีก​แปดสิบ​คน​ได้​ตาม​เข้า​ไป​ด้วย:</verse>
				<verse number="18">ได้​ทูล​ห้ามปราม​กษัตริย์​อุ​ซี​ยา​ว่า, มิใช่​เป็น​หน้าที่​ของ​ท่าน​ที่​จะ​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา, แต่​เป็น​หน้าที่​ปุโรหิต​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​โร​น, ที่​เป็น​คน​เฉลิม​ตั้ง​ไว้​สำหรับ​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย: ท่าน​จง​เสด็จ​ออก​ไป​จาก​ห้อง​บริสุทธิ์​นี้​เถิด; ด้วย​ท่าน​ได้​ทำ​ล่วงเกิน​แล้ว; ใน​สิ่ง​นี้​จะ​เป็น​เหตุ​ให้​ท่าน​ได้​ความ​ชอบ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ก็​หามิได้.</verse>
				<verse number="19">อุ​ซี​ยา​ก็​กริ้ว, พระ​หัตถ์​กำลัง​ถือ​กระถาง​สำหรับ​เครื่อง​หอม: และ​เมื่อ​กำลัง​กริ้ว​โกรธ​พวก​ปุโรหิต​อยู่​นั้น, ใน​ทันใดนั้น​โรคเรื้อน​ก็​เกิด​ขึ้น​ที่​พระ​พักตร​ต่อหน้า​ปุโรหิต​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ที่​ริม​แท่น​สำหรับ​เผา​เครื่อง​หอม​นั้น.</verse>
				<verse number="20">ส่วน​อะ​ซา​ระ​ยา​ปุโรหิต​ใหญ่, กับ​ปุโรหิต​ทั้งปวง, ได้​ตรวจ​ดู​แล้ว​เห็น​ว่า, ท่าน​เป็น​โรคเรื้อน​ขึ้น​ที่​พระ​พักตร, แล้ว​จึง​บังคับ​ให้​รีบ​เสด็จ​ออก​ไป​เสีย​จาก​ที่นั่น; ส่วน​ท่าน​เอง​ก็ได้​รีบ​เสด็จ​ออก​ไป, เหตุ​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ลงโทษ​ท่าน​แล้ว.</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​อุ​ซี​ยา​เป็น​โรคเรื้อน​ตราบเท่า​จนถึง​วัน​สิ้นพระชนม์, ต้อง​ประทับ​อยู่​ใน​โรงพยาบาล​โรคเรื้อน; เพราะ​ท่าน​ต้อง​ขาด​จาก​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา: แล้ว​โยธา​ม​ราชบุตร​ได้​รับ​ตำแหน่ง​เป็น​ผู้​สำเร็จ​ราชการ, และ​พิพากษา​ครอบครอง​ชาว​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="22">ส่วน​กิจการ​ของ​อุ​ซี​ยา​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น, ตั้งแต่​เบื้องต้น​จน​เบื้องปลาย, ยะซา​ยา​ผู้​พยากรณ์​บุตรชาย​ของ​อา​โม​ศ​ได้​เขียน​ไว้.</verse>
				<verse number="23">อุ​ซี​ยา​ก็​สิ้นพระชนม์​ตาม​ราชวงศ์​ของ​ปู่​ย่า​ตา​ยาย, แล้ว​เขา​ได้​เชิญ​พระ​ศพ​ไป​ไว้​กับ​เชื้อ​วงศ์​ใน​ป่าช้า​หลวง; ด้วย​เขา​พูด​กัน​ว่า, ท่าน​เป็น​โรคเรื้อน: ฝ่าย​โยธา​ม​ราชบุตร​ก็ได้​ครอบครอง​แทน​ต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">เมื่อ​โยธา​ม​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​มี​พระชนม์​มา​ยุ​ได้​ยี่​สิบ​ห้า​พรรษา, แล้ว​ท่าน​ได้​ครอบครอง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​สิบ​หก​ปี, ราช​มารดา​ชื่อ​ยะ​รู​ซา, เป็น​บุตรี​ของ​ซา​โดค.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ได้​ประพฤติ​เป็น​การ​ชอบ​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, เหมือน​อุ​ซี​ยา​ราช​บิดา​ได้​กระทำ: แต่ทว่า​ท่าน​มิได้​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา. ส่วน​ชน​นิกร​ก็​ยัง​ประพฤติ​การ​ชั่ว​อยู่.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ได้​สร้าง​ประตู​เหนือ​สำหรับ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​บน​กำแพง​ที่​ชื่อ​โอ​เฟล​นั้น, ท่าน​ได้​ก่อสร้าง​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="4">อนึ่ง, ท่าน​ได้​สร้าง​เมือง​ต่างๆ ขึ้น​ที่​ภูเขา​ใน​ตระกูล​ยูดา, และ​ที่​ป่าดง​นั้น​ได้​สร้าง​ป้อม​และ​หอคอย​หลาย​แห่ง.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ได้​สู้รบ​กับ​กษัตริย์​อำ​โม​น, และ​มี​ชัย​ชะ​นะ​ต่อ​ชาติ​อำ​โม​น, จึง​ได้​นำ​เงิน​มา​ถวาย​ใน​ปี​นั้น​ร้อย​ตะลันต์, กับข้าว​สาลี​หมื่น​ถัง​ใหญ่, และ​ลูกเดือย​หมื่น​ถัง​ใหญ่. ใน​ปี​ที่​สอง​ที่​สาม​ชาติ​อำ​โม​น​ก็ได้​ส่ง​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="6">โยธา​ม​ได้​ทรง​เจริญ​มี​กำลัง​มาก​ขึ้น, ด้วย​ท่าน​ได้​ตั้ง​พระทัย​ประพฤติ​เป็น​การ​ชอบธรรม​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="7">กิจการ​ทั้งปวง​ของ​โยธา​ม​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น, มี​การ​และ​ขนบธรรมเนียม​ของ​ท่าน, เรื่อง​นั้น​มี​ปรากฏ​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​และ​ยูดา.</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ขึ้น​เสวย​ราชย์​นั้น​ท่าน​มี​พระ​ชน​มา​ยุ​ได้​ยี่​สิบ​ห้า​พรรษา, แล้ว​ท่าน​ได้​ครอบครอง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​สิบ​หก​ปี.</verse>
				<verse number="9">โยธา​ม​ก็​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ปู่​ย่า​ตา​ยาย, เขา​ได้​เชิญ​พระ​ศพ​ของ​ท่าน​ไป​ฝัง​ไว้​ใน​เมือง​ดาวิด. อา​ฮา​ศ​ราชบุตร​ของ​ท่าน​ได้​ขึ้น​ครอบครอง​แทน​ต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">อา​ฮา​ศ​เมื่อ​ขึ้น​เสวย​ราชย์​นั้น​มี​พระ​ชน​มา​ยุ​ได้​ยี่​สิบ​พรรษา, ท่าน​ได้​ครอบครอง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​สิบ​หก​ปี, ท่าน​มิได้​ประพฤติ​ใน​การ​ชอบธรรม​ต่อ​พระเนตร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เหมือน​ดา​วิด​ผู้​ราช​บิดา​ใหญ่:</verse>
				<verse number="2">แต่​ท่าน​ได้​ประพฤติ​ตาม​แบบอย่าง​กษัตริย์​ใน​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล, และ​ได้​หล่อ​รูป​ทำ​เป็น​พระ​บา​ละ.</verse>
				<verse number="3">อนึ่ง, ท่าน​ได้​เผา​เครื่อง​หอม​บูชา​ที่​ซอก​เขา​ชื่อ​ฮี​โน​ม, กับ​ได้​เผา​ราชบุตร​ถวาย​บูชา​ตาม​แบบอย่าง​อัน​น่าเกลียด​ของ​ชาว​ต่าง​ประเทศ​เหล่า​พวก​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ขับไล่​ออก​ไป​ต่อหน้า​พงศ์พันธุ์​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ได้​ทำ​สัก​การ​บูชา​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ใน​ที่​นมัสการ ณ บน​เนิน​สูง, ที่​เนินเขา, และ​ใต้​ต้นไม้​เขียว​สด​ทุกแห่ง</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จึง​ได้​ทรง​มอบ​ท่าน​ไว้​ใต้​อำนาจ​กษัตริย์​ซุเรีย; พวก​นั้น​ได้​ตี​ท่าน, และ​ได้​คุม​พล​ไพร่​ของ​ท่าน​เป็น​อัน​มาก​เป็น​ชะ​เลย​พา​ไป​ยัง​เมือง​ดาเมเซ็ค. กับ​ได้​ทรง​มอบ​ท่าน​ไว้​ใต้​อำนาจ​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล, กษัตริย์​นั้น​ได้​ตี​ประหาร​ชีวิต​คน​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="6">เพ​คา​ราชบุตร​ของ​ระ​มา​ล​ยา​ได้​ฆ่า​พลทหาร​ยูดา​ใน​วัน​เดียว​ถึง​แสน​สอง​หมื่น​คน, ล้วน​เป็น​คน​เข้มแข็ง​กล้าหาญ​ทั้งนั้น; เพราะ​พวก​นั้น​ได้​ละทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย.</verse>
				<verse number="7">ซิ​ค​รี, คน​เข้มแข็ง​ใน​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม, ได้​ฆ่า​มา​เซ​ยา​ราชบุตร​ของ​อา​ฮา​ศ, กับ​ฮัศ​รี​คา​ม​กรม​วัง, และ​เอ​คา​นา​อุปราช​เสีย</verse>
				<verse number="8">พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ควบคุม​พรรคพวก​ญาติพี่น้อง​ไป​เป็น​ชะ​เลย​สอง​แสน​คน, ทั้ง​หญิง, และ​บุตรชาย​หญิง, กับ​ได้​ริบ​เอา​ทรัพย์​สิ่งของ​เป็น​อัน​มาก​พา​ไป​ยัง​กรุง​ซะ​มา​เรีย.</verse>
				<verse number="9">แต่​มี​ผู้​พยากรณ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​ที่นั่น, ชื่อ​โอ​เดด​ได้​ออก​ไป​ประสพ​กองทัพ​ที่​เข้า​มา​ยัง​กรุง​ซะ​มา​เรีย, กล่าว​แก่​พวก​นั้น​ว่า, ดูกร​ท่าน, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ทรง​กริ้ว​ต่อ​พวก​ยูดา, จึง​ได้​ทรง​มอบ​พวก​นั้น​ไว้​ใต้​อำนาจ​พวก​ท่าน, แต่​ท่าน​ได้​ประหาร​ชีวิต​พวก​นั้น​ด้วยใจ​โมโห​พลุ่ง​ขึ้น​เทียม​ฟ้า.</verse>
				<verse number="10">บัดนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​หวัง​จะ​คุม​ชาว​ยูดา​และ​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น​ให้​เป็น​ทา​สา​ทา​สี: ฝ่าย​พวก​ท่าน​เล่า, การ​หลงผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ท่าน​ไม่​มี​เลย​หรือ?</verse>
				<verse number="11">จง​ฟัง​คำ​ข้าพ​เจ้า​เถิด, ชะ​เลย​ที่​พวก​ท่าน​ได้​คุม​มา​แต่​พรรคพวก​ญาติพี่น้อง​นั้น​จง​ปล่อย​เสีย: ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กริ้ว​ต่อ​พวก​ท่าน​เป็นกำลัง​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">ใน​ทันใดนั้น​ผู้​หัวหน้า​ใน​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม, คือ​อะ​ซา​ระ​ยา​บุตรชาย​ของ​โย​ฮา​นาน, บารา​เกีย​บุตรชาย​ของ​มา​ซี​เล​โม​ธ, ยะฮิศคียา​บุตรชาย​ของ​ซา​ลุ​ม, และ​อะ​มา​ซะ​ยา​บุตรชาย​ของ​อัศ​ลาย, ได้​ยืน​ขึ้น​กล่าว​แก่​คน​ทั้งปวง​ที่มา​จาก​การ​ศึก​นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="13">พวก​ท่าน​จะ​คุม​ชะ​เลย​เข้า​มา​ที่นี่​ไม่​ได้​ด้วย​ซึ่ง​ท่าน​คิด​มุ่งหมาย​นั้น​จะ​เป็น​ความผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, บัดนี้​พวก​ท่าน​จะ​ทำบาป​ผิด​เพิ่มเติม​ขึ้น​อีก: การ​หลงผิด​ของ​พวกเรา​ก็​มาก​พอ​อยู่​แล้ว, พระองค์​จึง​ทรง​กริ้ว​ต่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็นกำลัง.</verse>
				<verse number="14">พลทหาร​จึง​ได้​ละ​พวก​ชะ​เลย​กับ​ของ​ริบ​ทั้งปวง​นั้น​ไว้​ต่อหน้า​เจ้านาย​และ​คน​ทั้งปวง​ที่ประชุม​นั้น.</verse>
				<verse number="15">ผู้​หัวหน้า​ดังที่​ได้​ออก​นาม​มา​แล้ว​นั้น​ได้​ลุก​ขึ้น​รับ​พวก​ชะ​เลย​ไว้, ใน​พวก​นั้น​คน​ใด​เปลือย​กาย​เขา​ก็​ใช้​ของ​ริบ​นั้น​ตกแต่ง​ตัว, และ​สวม​รองเท้า​ให้, กับ​เลี้ยงดู​ให้​กิน​และ​ดื่ม, และ​เอา​น้ำมัน​ชะ​โลม​ทา​ตัว​ให้, และ​ทุกคน​ที่​อ่อนกำลัง​ก็​ให้​ขึ้น​หลัง​ลา​ส่ง​ไป​ยัง​ยะ​ริ​โฮ, คือ​เมือง​ต้นตาล​นั้น, ให้​ถึง​ญาติพี่น้อง​ของ​ตน: แล้ว​เขา​ได้​กลับ​มา​ยัง​กรุง​ซะ​มา​เรีย</verse>
				<verse number="16">กาล​คราว​นั้น​อา​ฮา​ศ​ได้​ใช้​ทูต​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ​ขอ​ให้​มา​ช่วย.</verse>
				<verse number="17">ด้วย​ชาติ​อะ​โดม​ได้​ยก​มา​ตี​ปล้น​แผ่น​ดิน​ยูดา​อีก​ครั้ง​หนึ่ง, ได้​กวาด​ผู้คน​ไป​เป็น​ชะ​เลย.</verse>
				<verse number="18">อนึ่ง​พวก​ฟะลิศ​ตีม​ได้​ล่วงล้ำ​เข้า​มา​ถึง​หัวเมือง​ที่​แผ่น​ดิน​ราบ​ต่ำ, กับ​เหล่า​เมือง​ที่​อยู่​ฝ่าย​ทิศใต้​ใน​แขวง​ตระกูล​ยูดา, ได้​ตี​เอา​เมือง​เบ็ธ​เซ​เม็ศ, อา​ยา​โลน, ฆะเด​โร​ธ, และ​โซ​โค, กับ​หมู่บ้าน​ที่​ขึ้น​กับ​เมือง​นั้น, ทั้ง​ธิม​นา​กับ​หมู่บ้าน​ที่​ขึ้น​กับ​เมือง​นั้น: และ​คิม​โซ​กับ​หมู่บ้าน​ที่​ขึ้น​กับ​เมือง​นั้น; แล้ว​ได้​ตั้ง​บ้าน​อาศัย​อยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="19">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​แผ่น​ดิน​ยูดา​ถอย​อ่อนกำลัง​ลง, เพราะ​อา​ฮา​ศกษัตริย์ยิศ​รา​เอล: เหตุ​ว่า​อา​ฮา​ศ​ได้​เกิด​กบฏ​ใน​แผ่น​ดิน​ยูดา, และ​ได้​ล่วงละเมิด​เป็นการใหญ่​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="20">ธิฆลัธฟิลเอ​เซ​รกษัตริย์อะซู​ริ​ยะ​ได้​เสด็จ​มาก​ลับ​กระทำ​ให้​ท่าน​มี​ทุกข์ยาก​ลำบาก, แต่​มิได้​อุดหนุน​กำลัง​ท่าน.</verse>
				<verse number="21">ด้วย​อา​ฮา​ศ​ได้​แบ่ง​ทรัพย์​สิ่งของ​ที่​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​โฮ​วา​ที่​มณเฑียร​กษัตริย์​, และ​ที่​วัง​เจ้านาย​ทั้งปวง, มอบ​ให้​กษัตริย์​อะซู​ริ​ยะ: แต่​หา​เป็น​ประโยชน์​แก่​ท่าน​ไม่.</verse>
				<verse number="22">ใน​คราว​ทุกข์​ลำบาก​นั้น​กษัตริย์​อา​ฮา​ศ​ได้​หลง​ประพฤติ​ชั่ว​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยิ่ง​มาก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="23">ด้วย​ท่าน​ได้​กระทำ​การ​สัก​การ​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​แห่ง​ชาวเมือง​ดาเมเซ็ค, ซึ่ง​ได้​ตี​ท่าน​นั้น: ตรัส​ว่า, พระ​แห่ง​กษัตริย์​ซุเรีย​ได้​ช่วย​พวกเขา, เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จะ​ทำ​การ​สัก​การ​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​เหล่านั้น​บ้าง, เพื่อ​จะ​ได้​ช่วย​เรา. แต่ทว่า​พระ​เหล่านั้น​ล้วนแต่​เป็น​เหตุ​พา​ท่าน​ให้​พินาศ​ทั้ง​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ด้วย.</verse>
				<verse number="24">อา​ฮา​ศ​ได้​รวม​เก็บ​ถ้วยชาม​เครื่องใช้​สอย​ต่างๆ ที่​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า, ตัด​หัก​เป็น​ท่อนๆ และ​ปิด​ประตู​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสีย, แล้ว​ได้​ทำ​แท่น​หลวง​ที่​ถนน​แยก​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ทุก​มุม.</verse>
				<verse number="25">ใน​ทุก​หัวเมือง​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ยูดา ท่าน​ได้​ทำ​ที่​สูง​สำหรับ​นมัสการ​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย​แก่​พระ​เทียม​เท็จ, ได้​ทำ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​ท่าน​ทรง​พระ​พิ​โรธ.</verse>
				<verse number="26">อนึ่ง​กิจการ​ขนบธรรมเนียม​อื่นๆ ของ​ท่าน​ตั้งแต่​เบื้องต้น​จน​เบื้องปลาย, เรื่อง​นั้น​มี​ปรากฏ​เขียน​ไว้​ใน​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยูดา​และ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="27">อา​ฮา​ศ​ก็​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ราชวงศ์​ปู่​ย่า​ตา​ยาย, เขา​ได้​เชิญ​พระ​ศพ​ไป​ฝัง​ไว้​ใน​เมืองหลวง, คือ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม: แต่​เขา​ไม่​ได้​ฝัง​ไว้​ใน​อุโมงค์​สำหรับ​กษัตริย์​ใน​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล: ฮิศคียา​ราชบุตร​จึง​ได้​ขึ้น​ครอบครอง​แทน​ต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">ครั้น​เมื่อ​ฮิศคี​ยา​ขึ้น​เสวย​ราชย์​นั้น​มี​พระ​ชน​มา​ยุ​ได้​ยี่​สิบ​ห้า​พรรษา, แล้ว​ท่าน​ได้​ครอบครอง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ได้​ยี่​สิบ​เก้า​ปี. ราช​มารดา​ของ​ท่าน​ชื่อ​อะบี​ยา ๆ เป็น​บุตรี​ของ​ซะ​คา​ระ​ยา.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ได้​ประพฤติ​เป็น​การ​ชอบธรรม​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, เหมือน​ดา​วิด​ราช​บิดา​ใหญ่​ของ​ท่าน​ได้​ประพฤติ.</verse>
				<verse number="3">ใน​เดือน​ต้น​ปี​แรก​แห่ง​รัชช​กาล​ของ​ท่าน, ท่าน​ได้​เปิด​ประตู​และ​ซ่อมแซม​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="4">และ​รับสั่ง​ให้​พวก​ปุโรหิต​กับ​พวก​เลวี​เข้า​มา​รวม​กัน​อยู่​ใน​ที่​กว้าง​ข้าง​ทิศตะวันออก,</verse>
				<verse number="5">จึง​มี​พระ​ดำรัส​แก่​คน​เหล่านั้น​ว่า, ดูกร​พวก​เลวี, จง​ฟัง​เรา​เถิด, บัดนี้​จง​ชำระ​ตัว, และ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย, ของ​โสโครก​จง​กวาด​เอา​ไป​เสีย​จาก​ที่​สถาน​อัน​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="6">ด้วย​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​ได้​หลง​กระทำ​ผิด, ประพฤติ​เป็น​การ​ชั่ว​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา, ได้​ละทิ้ง​พระองค์​ไป​เสีย, และ​ได้​บ่ายหน้า​ไป​จาก​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์, แล้ว​หัน​หลัง​ไป.</verse>
				<verse number="7">เขา​ได้​ปิด​ประตู​เฉลียง, ได้​ดับ​ตะเกียง, และ​ไม่​ได้​เผา​เครื่อง​หอม​หรือ​กระทำ​การ​บูชา​เพลิง​ถวาย​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ใน​ห้อง​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนั้น​ความ​พิ​โรธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ได้​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​ชน​ชาว​ยูดา​และ​ชาว​ชน​ยะ​รู​ซา​เลม, พระองค์​จึง​ทรง​มอบ​ให้​พวกเขา​ได้​ความ​วุ่นวาย​ใหญ่, จึง​ถูก​เยาะเย้ย, หมิ่นประมาท, เหมือน​ตา​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เห็น​แล้ว.</verse>
				<verse number="9">ดู​เถิด, เพราะ​เหตุ​ฉะนั้น​บิดา​ของ​พวกเรา​ก็​ต้อง​ถูก​ประหาร​ด้วย​ดาบ, บุตรชาย​หญิง​และ​ภรรยา​ก็​ต้อง​ไป​เป็น​ชะ​เลย.</verse>
				<verse number="10">เรา​มี​ใจ​ประสงค์​จะ​ทำ​คำ​สัตย์​สาบาน​ไว้​กับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, หวัง​จะ​ให้​ความ​พิ​โรธ​อัน​เดือดดาล​ของ​พระองค์​นั้น​หัน​หวน​ไป​จาก​พวกเรา.</verse>
				<verse number="11">บุตร​ของ​เรา​เอ๋ย, อย่า​เนิ่น​ช้า: ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เลือก​พวก​เจ้า​ไว้​ให้​ยืน​เฝ้า​ปฏิบัติ, และ​เป็น​ผู้​รับใช้​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย​พระองค์</verse>
				<verse number="12">พวก​เลวี​จึง​ได้​รับ​ทำ, ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​โค​ฮา​ธ​มี, มา​ฮัธ​บุตรชาย​ของ​อะ​มา​ซัย, และ​โยเอล​บุตรชาย​ของ​อะ​ซา​ระ​ยา, พงศ์พันธุ์​ของ​มะ​รา​รี, มี​คิศ​บุตรชาย​ของ​อับ​ดี, และ​อะ​ซา​ระ​ยา​บุตรชาย​ของ​ยะ​ฮา​รี​ละ​เอล: พงศ์พันธุ์​ของ​เฆ​ระ​โซม; มี​โย​อา​บุตรชาย​ของ​ซิ​มา, และ​เอเด็น​บุตรชาย​ของ​โย​อา:</verse>
				<verse number="13">พงศ์พันธุ์​ของ​เอลี​ซา​ฟาน; มี​ซิ​ม​รี​กับ​ยี​อุ​เอล: และ​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​ซา​ฟ​มี; ซะคา​ระ​ยา​กับ​มัด​ธัน​ยา:</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​เฮ​มาน, มี​ยะฮีเอล​กับ​ซิ​มี: และ​พงศ์พันธุ์​ของ​ยะ​ดู​ธูน; มี​ซะ​มายา​กับ​อุ​ซี​เอล.</verse>
				<verse number="15">พวก​เหล่านั้น​ได้​ประชุม​พวก​พี่น้อง​ของ​ตน​พา​กัน​ชำระ​ตัว, แล้ว​เข้า​มา​ตาม​รับสั่ง​ของ​กษัตริย์​, เพื่อ​จะ​ได้​ชำระ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตาม​คำ​โอวาท​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">พวก​ปุโรหิต​ได้​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​บริสุทธิ์​ที่​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพื่อ​จะ​ชำระ​โบสถ์, และ​ของ​โสโครก​ต่างๆ ที่​เขา​ได้​พบปะ​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์​นั้น, เขา​ได้​หาม​ออก​มา​ถึง​บริเวณ​นอก​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา. และ​พวก​เลวี​ได้​รับ​ของ​นั้น​หาม​ออก​ไป​ทิ้ง​ไว้​ใน​ลำธาร​เฆ็ด​โร​น.</verse>
				<verse number="17">ใน​วัน​แรก​ของ​เดือน​ต้น​ปี​เขา​ได้​ลงมือ​ชำระ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ใน​วันที่​แปด​ของ​เดือน​นั้น​ก็​แล้ว​ถึง​เฉลียง​โบสถ์: เขา​จึง​ได้​ฉลอง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​อีก​แปด​วัน; และ​ใน​วันที่​สิบ​หก​ของ​เดือน​ต้น​นั้น​เขา​ได้​สำเร็จ​การ.</verse>
				<verse number="18">พวก​นั้น​จึง​ได้​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา, ทูล​ว่า, พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ชำระ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, กับ​แท่น​สำหรับ​เผา​เครื่องบูชา​เพลิง​ถวาย​ทั้ง​เครื่อง​แท่น​และ​โต๊ะ​สำหรับ​ตั้ง​ขนม​ถวาย​และ​ถ้วยชาม​เครื่องใช้​อัน​เกี่ยว​อยู่​กับ​โต๊ะ​นั้น​เสร็จ​แล้ว.</verse>
				<verse number="19">อนึ่ง​เครื่องใช้สอย​ทั้งปวง​ที่​กษัตริย์​อา​ฮา​ศ​ได้​ทิ้ง​เสีย​คราว​เมื่อ​หลงผิด​ใน​รัชช​กาล​ของ​ท่าน​นั้น, พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ต่อ​ติด​ดี​แล้ว​ก็​เฉลิม​เอา​ไว้, ของ​ทั้งปวง​นั้น​ตั้งอยู่​ตรงหน้า​แท่น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์​ฮิศคี​ยา​ตื่น​บรรทม​แต่เช้า, รับสั่ง​เจ้านาย​ทั่ว​เมือง​ให้​ประชุม​กัน, แล้ว​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ยัง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="21">เขา​ได้​นำ​โค​ผู้​เจ็ด​ตัว, แกะ​ผู้​เจ็ด​ตัว, ลูก​แกะ​เจ็ด​ตัว​และ​แพะ​ผู้​เจ็ด​ตัว, มา​กระทำ​การ​สัก​การ​บูชา​ไถ่​โทษ​แห่ง​แผ่น​ดิน​กับ​โบสถ์​วิหาร​และ​ตระกูล​ยูดา. ท่าน​จึง​รับสั่ง​ให้​พวก​ปุโรหิต​ที่​เป็น​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​โร​น​บูชา​สัตว์​ทั้งปวง​นั้น​ถวาย​ที่​แท่น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="22">เขา​ได้​ฆ่า​โค​นั้น, แล้ว​พวก​ปุโรหิต​ก็​รับ​โลหิต​และ​ประพรม​ไว้​บน​แท่น: เขา​ได้​ฆ่า​แกะ​ผู้, และ​ฆ่า​ลูก​แกะ​นั้น, ประพรม​โลหิต​ไว้​บน​แท่น.</verse>
				<verse number="23">เขา​ได้​พา​แพะ​ผู้​สำหรับ​ไถ่​โทษ​นั้น​มา​ตรงหน้า​กษัตริย์​และ​พวก​ที่ประชุม​กัน; แล้ว​วางมือ​ไว้​บน​ศีรษะ​สัตว์​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="24">พวก​ปุโรหิต​จึง​ได้​ฆ่า​สัตว์​เหล่านั้น​เสีย, ใช้​โลหิต​เป็น​เครื่อง​ไถ​โทษ​ถวาย​บน​แท่น​ให้​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล: ด้วย​กษัตริย์​มี​รับสั่ง​ให้​เครื่องบูชา​เพลิง​และ​เครื่องบูชา​ไถ่​โทษ​นั้น​เป็น​ของ​สำหรับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="25">ท่าน​ได้​ตั้ง​พวก​เลวี​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​มี​ฉิ่ง, ฉาบ, รา​มะ​นา, และ​พิณ​สิบ​สาย, ตา​มี​คำสั่ง​ของ​ดา​วิด, และ​คำสั่ง​ของ​ฆาด​ผู้​สำเร็จ​ฌาณ​ของ​กษัตริย์​และ​คำ​ของ​นา​ธาน​ผู้​พยากรณ์: ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​บัญญัติ​ไว้​อย่าง​นั้น​โดย​พวก​ผู้​พยากรณ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="26">พวก​เลวี​ได้​ยืน​ถือ​เครื่อง​เพลง​ของ​ดา​วิด และ​พวก​ปุโรหิต​ได้​ยืน​ถือ​เครื่อง​แตร.</verse>
				<verse number="27">ฮิศคี​ยา​จึง​มี​รับสั่ง​ให้​เอา​เครื่องบูชา​ด้วย​เพลิง​ถวาย​ที่​แท่น. เมื่อ​ทำ​เครื่องบูชา​นั้น​ให้​ติด​เป็น​เพลิง​ขึ้น​แล้ว, เขา​ก็​ประกอบ​เพลง​ร้อง​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พร้อมด้วย​เสียง​แตร​ต่างๆ, และ​เครื่อง​เพลง​ที่​ท่าน​ดา​วิด​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​ได้​เตรียม​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="28">พวก​ที่​ประ​ชุม​นั้น​ได้​นมัสการ, พวก​สำหรับ​ร้องเพลง​ก็​ประกอบ​เพลง และ​พวก​แตร​ก็​ประโคม​เสียง​ขึ้น​พร้อมกัน​หมด: จน​การ​บูชา​ด้วย​เพลิง​นั้น​สิ้น​เสร็จ​แล้ว</verse>
				<verse number="29">ครั้น​เมื่อ​เครื่องบูชา​นั้น​ถวาย​เสร็จ​แล้ว, กษัตริย์​กับ​คน​ทั้งปวง​ที่อยู่​ด้วย​ได้​หมอบ​ลง​นมัสการ.</verse>
				<verse number="30">กษัตริย์​ฮิศคี​ยา​กับ​เจ้านาย​ได้​กำชับ​พวก​เลวี​ให้​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตาม​บทเพลง​ของ​ดา​วิด, และ​ของ​อา​ซา​ฟ​ผู้​สำเร็จ​ฌาณ. และ​คน​ทั้งปวง​ได้​ร้องเพลง​ถวาย​สรรเสริญ​ด้วย​ความยินดี, แล้ว​ก้ม​ตัว​หมอบ​ลง​นมัสการ</verse>
				<verse number="31">ฮิศคี​ยา​จึง​ประกาศ​ว่า, บัดนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ถวายตัว​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​แล้ว, เชิญ​เข้า​มา​ใกล้ๆ นำ​เครื่องบูชา​เพลิง​และ​เครื่องบูชา​ขอบ​พระ​คุณ​เข้า​มา​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา. เขา​จึง​ได้​น่า​เครื่องบูชา​และ​เครื่อง​ขอบ​พระ​คุณ​ถวาย; ส่วน​ผู้​ที่​มี​ใจ​สมัคร​ก็​นำ​เครื่องบูชา​เพลิง​ถวาย​ด้วย</verse>
				<verse number="32">จำนวน​สัตว์​ที่​จะ​ทำ​เป็น​เครื่องบูชา​เพลิง​ที่​คน​ทั้งปวง​ได้​นำมา​นั้น​มี​โค​ผู้​เจ็ดสิบ​ตัว, แกะ​ผู้​ร้อย​ตัว, กับ​ลูก​แกะ​สอง​ร้อย​ตัว: สัตว์​ทั้งปวง​นี้​สำหรับ​ทำ​เครื่องบูชา​เพลิง​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="33">สัตว์​สำหรับ​ถวาย​เป็น​เครื่องบูชา​ขอบ​พระ​คุณ​นั้น​มี​โค​ผู้​หก​ร้อย​ตัว​และ​แกะ​สาม​พัน​ตัว.</verse>
				<verse number="34">แต่​มี​พวก​ปุโรหิต​น้อย, ไม่​พอ​ที่​จะ​ถลก​หนัง​สัตว์​ทั้งปวง​สำหรับ​ทำ​เครื่อง​ถวาย​บูชา​เพลิง: เหตุ​ฉะนั้น​พวก​เลวี​ที่​เป็น​ญาติ​วงศ์​กัน​ได้​ช่วย​จน​การงาน​นั้น​สำเร็จ, และ​จน​พวก​ปุโรหิต​ได้​ชำระ​ตัว​ให้​บริสุทธิ์​แล้ว: ใน​การ​ชำระ​ตัว​นั้น​พวก​เลวี​มี​ใจ​ศรัทธา​ยิ่ง​กว่า​พวก​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="35">เครื่องบูชา​เพลิง​กับ​น้ำมัน​บูชา​ถวาย​ให้​เป็น​เครื่องบูชา​ไมตรี​และ​เครื่อง​เท​ถวาย​พร้อมด้วย​เครื่องบูชา​เพลิง​ก็​มี​ยัง​เป็น​อัน​มาก. การ​ปฏิบัติ​นมัสการ​ที่​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​จัดแจง​ตั้ง​ไว้​พร้อม​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="36">ฮิศคี​ยา​กับ​ราษฎร​ทั้งปวง​พา​กัน​ชื่นชมยินดี, เพราะ​พระเจ้า​ทรง​จัดการ​นี้​ให้​ฝูง​คน; การ​นั้น​จึง​สำเร็จ​โดยเร็ว​พลัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">ฮิศคี​ยา​มี​รับสั่ง​ไป​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​และ​แผ่น​ดิน​ยูดา, ทั้ง​มี​พระราช​สาส์น​เชิญ​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม​และ​ตระกูล​มะ​นา​เซ, ให้​มา​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, เพื่อ​จะ​ได้​ถือศีล​ปัศ​คา​ใน​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​ทรง​ปรึกษา​กับ​เจ้านาย​และ​ฝูง​คน​ทั้งปวง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ตกลง​กัน​จะ​ถือศีล​ปัศ​คา​ใน​เดือน​หก.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เขา​ถือ​ทัน​เวลา​นั้น​ไม่​ได้, เหตุ​ว่า​พวก​ปุโรหิต​ชำระ​ตัว​ยัง​ไม่​พอ, และ​คน​ทั้งปวง​ยัง​ไม่​ได้​ประชุม​พร้อมกัน​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​กับ​คน​ทั้งปวง​ที่ประชุม​ก็​เห็นชอบ​ด้วย.</verse>
				<verse number="5">ได้​ตกลง​กัน​ให้​มี​คำประกาศ​ไป​ทั่ว​อา​ณาเขตต์ยิศ​รา​เอล, ตั้งแต่​เมือง​บะเอ​ระ​ซา​บา​จนถึง​เมือง​ดาน, เชิญ​คน​ทั้งปวง​มา​ถือศีล​ปัศ​คา​ใน​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม: ด้วย​หลาย​เวลา​มา​แล้ว​เขา​ไม่​เคย​ถือ​พร้อมกัน​ตาม​แบบอย่าง​ที่​จด​เขียน​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="6">พวก​ทูต​ได้​รับ​พระราช​สาส์น​เป็น​ลายพระหัตถ์​จาก​กษัตริย์​และ​จาก​เจ้านาย​เหล่านั้น​ถือ​ไป​ทั่ว​ยิศ​รา​เอล​และ​ยูดา, ตาม​รับสั่ง​ของ​กษัตริย์​เป็นใจ​ความ​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​พงศ์พันธุ์​ของ​ยิศ​รา​เอล, จง​กลับ​หัน​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​อับ​รา​ฮาม, ยิศ​ฮา​ค, และ​ยา​โค​บ, เพื่อ​พระองค์​จะ​ทรง​หวน​พระทัย​โปรด​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เหลือ​อยู่​ให้​รอดพ้น​จาก​อำนาจ​กษัตริย์​อะซูเรีย​นั้น.</verse>
				<verse number="7">อย่า​เป็น​เหมือน​เชื้อ​วงศ์​ปู่​ย่า​ตา​ยาย, และ​ญาติพี่น้อง​ของ​พวก​ท่าน​ผู้​ได้​หลง​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​เชื้อ​วงศ์​ปู่​ย่า​ตา​ยาย, พระองค์​จึง​ทรง​มอบ​คน​ทั้งปวง​นั้น​ไว้​ให้​ถูก​ล้าง​ผลาญ​เหมือน​อย่าง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็นแจ้ง​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="8">บัดนี้​ขอ​อย่า​ทำ​ดื้อ​คอแข็ง​เหมือน​เชื้อ​วงศ์​ปู่​ย่า​ตา​ยาย, แต่​จง​อ่อนน้อม​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์​ที่​ได้​ทรง​ตั้ง​เฉลิม​ไว้​เป็นนิตย์: จง​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, เพื่อ​ความ​พิ​โรธ​อัน​เดือดดาล​ของ​พระองค์​จะ​เลื่อน​ไป​จาก​พวก​ท่าน.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​ถ้า​ท่าน​สั่ง​หลาย​กลับ​หัน​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา ญาติพี่น้อง​และ​เผ่าพันธุ์​ของ​ท่าน​จะ​ได้​พบ​ความ​เมตตา​ใน​ท่ามกลาง​คน​ที่​ได้​กวาด​ไป​เป็น​ชะ​เลย, และ​เขา​จะ​ได้​กลับ​มา​ยัง​แผ่น​ดิน​นี้: ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​ประกอบ​ด้วย​ความ​เมตตากรุณา, ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กลับ​หัน​หา​พระองค์ ๆ จะ​ไม่​ทรง​เมิน​พระ​พักตร​ไป​จาก​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="10">ราชทูต​ก็ได้​ผ่าน​ไป​ตาม​หัวเมือง​ต่างๆ ทั่ว​เขตต์​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม​และ​มะ​นา​เซ​จนถึง​เขตต์​ตระกูล​ซะบู​โลน: ส่วน​พวก​ทูต​นั้น​ก็​ถูก​หัวเราะเยาะ​เย้ย.</verse>
				<verse number="11">แต่ทว่า​ลาง​คนใน​ตระกูล​อา​เซอร์, ตระกูล​มะ​นา​เซ, และ​ตระกูล​ซะบู​โลน​ได้​ถ่อม​ใจ​ลง, และ​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​ได้​ทรง​ยื่น​พระ​หัตถ์​เหนือ​ตระกูล​ยูดา บันดาล​ให้​มี​ใจ​อันหนึ่งอันเดียวกัน​กระทำ​ตาม​คำ​ที่​กษัตริย์​กับ​เจ้านาย​ได้​บังคับ​สั่ง​ไว้​ตาม​คำ​โอวาท​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ใน​เดือน​หก​นั้น​คน​เป็น​อัน​มาก​ไว้​ประชุม​กัน​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม เพื่อ​จะ​ได้​ถือศีล​เลี้ยง​ด้วย​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ​เป็น​การ​ประชุม​ใหญ่​นักหนา.</verse>
				<verse number="14">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ลุก​ขึ้น​รื้อ​แท่น​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, กับ​แท่น​ทั้งปวง​สำหรับ​เผา​เครื่อง​หอม​ก็​เอา​ไป​ทิ้ง​เสีย​ใน​ลำธาร​เฆ็ด​โร​น.</verse>
				<verse number="15">ใน​เดือน​หก​ขึ้น ๑๔ ค่ำ​นั้น​เขา​ได้​ฆ่า​สัตว์​สำหรับ​ถือศีล​ปัศ​คา: ส่วน​พวก​ปุโรหิต​กับ​พวก​เลวี​ก็​มี​ความ​ละอาย, จึง​ได้​ชำระ​ตัวนำ​สัตว์​มา​ถวาย​เป็น​เครื่องบูชา​เพลิง​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="16">คน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยืน​อยู่​ใน​ที่​ของ​ตน​ตาม​แบบอย่าง, ถูกต้อง​กับ​บัญญัติ​ของ​โม​เซ​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า; และ​พวก​ปุโรหิต​ก็ได้​ชำระ​พรม​โลหิต​ซึ่ง​รับ​มา​จาก​มือ​พวก​เลวี​นั้น.</verse>
				<verse number="17">ด้วย​ใน​พวก​ประชุม​นั้น​คน​ที่​ยัง​ไม่​ได้​ชำระ​ตัว​มี​มาก: พวก​เลวี​จึง​ได้​รับหน้า​ที่​ฆ่า​สัตว์​ปัศ​คา​แทน​คน​ทั้งปวง​ที่​ไม่​สะอาด​เพื่อ​จะ​ได้​ชำระ​คน​ทั้งปวง​นั้น​ตั้ง​เฉลิม​ไว้​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="18">คน​เป็น​อัน​มาก​ที่มา​จาก​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม, ตระกูล​มะ​นา​เซ, ตระกูล​ยิ​ซา​คา​ร, และ​ตระกูล​ซะบู​โลน, มี​หลาย​คน​ที่​ยัง​ไม่​ได้​ชำระ​ตัว, แต่​ได้​กิน​ของ​เลี้ยง​ปัศ​คา​ผิด​กับ​ข้อ​ซึ่ง​จด​เขียน​ไว้​นั้น. แต่​ฮิศคี​ยา​ได้​อธิษฐาน​เผื่อ​คน​ทั้งปวง​นั้น, ทูล​ว่า, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ประกอบ​ด้วย​พระ​กรุณา​ทรง​โปรด​ยกโทษ​เขา.</verse>
				<verse number="19">ทุกคน​ที่​ตั้งใจ​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย, ถึงแม้ว่า​ไม่​ได้​ชำระ​ตัว​ตาม​แบบอย่าง​สำหรับ​โบสถ์​วิหาร.</verse>
				<verse number="20">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สดับ​ฟัง​ฮิศคี​ยา, และ​ได้​ทรง​โปรด​ฝูง​คน​เหล่านั้น​ให้​พ้น​โทษ.</verse>
				<verse number="21">ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ที่อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ได้​ถือศีล​กินเลี้ยง​ด้วย​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ​ถึง​เจ็ด​วัน​ด้วยใจ​โสม​นัสส์​ยินดี​เป็น​ที่​ยิ่ง: และ​พวก​ปุโรหิต​กับ​พวก​เลวี​ได้​ยกยอ​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทุกวันๆ, ประโคม​เสียง​ดัง​ด้วย​เครื่อง​เพลง​ต่างๆ ถวาย​แก่​พระองค์.</verse>
				<verse number="22">ฮิศคี​ยา​ได้​ประเล้าประโลม​ใจ​พวก​เลวี​ทั้งปวง​ที่​ชำนาญ​ดี​ใน​การ​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา: คน​ทั้งปวง​เมื่อ​ถือศีล​เลี้ยง​ได้​นำ​เครื่องบูชา​สมาน​มิตร​ไมตรี​มา​ถวาย​และ​ได้​รับสารภาพ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ปู่​ยา​ตา​ยาย​ตลอด​ถึง​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="23">คน​ทั้งปวง​ที่ประชุม​กัน​ได้​ปรึกษา​ตกลง​กัน​จะ​ถือศีล​อีก​เจ็ด​วัน: แล้ว​ก็​ถือ​ต่อไป​ด้วยใจ​ชื่น​เบิกบาน.</verse>
				<verse number="24">ฮิศคี​ยากษัตริย์ยูดา​ได้​พระราชทาน​โค​ผู้พัน​ตัว​และ​แกะ​เจ็ด​พัน​ตัว; มอบ​ให้แก่​พวก​ประชุม, ฝ่าย​เจ้านาย​ก็​มอบ​โค​ผู้พัน​ตัว​และ​แกะ​หมื่น​ตัว​ให้แก่​พวก​ประชุม, มี​ปุโรหิต​เป็น​อัน​มาก​ได้​ชำระ​ตัว.</verse>
				<verse number="25">คน​ทั้งปวง​ที่​เป็น​ตระกูล​ยูดา, กับ​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี, และ​คน​ที่มา​จาก​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล, กับ​คน​ต่าง​ประเทศ​ที่มา​จาก​แผ่น​ดิน​นั้น, หรือ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เขตต์ยูดา​ก็ดี​พา​กัน​ยินดี.</verse>
				<verse number="26">คน​ทั้งปวง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​จึง​โสม​นัสส์​ยินดี​เป็น​ที่​ยิ่ง: ด้วย​ตั้งแต่​แผ่น​ดิน​ซะโล​โม​ราชบุตร​ของ​ดา​วิด​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล ยัง​ไม่​เคย​มี​การ​เช่นนี้​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พวก​ปุโรหิต​ตระกูล​เลวี​ได้​ยืน​ขึ้น​ประสิทธิ์​พระ​พร​แก่​ฝูง​คน: พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​คำอธิษฐาน​ของ​เขา​นั้น ได้​ขึ้น​ไป​ยัง​สวรรค์​ถึง​สถาน​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">เมื่อ​ทำ​การ​นั้น​เสร็จ​แล้ว, พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ที่ประชุม​กัน​นั้น ได้​ออก​ไป​ยัง​หัวเมือง​ตาม​แผ่น​ดิน​ยูดา, หัก​ฟัน​ทำลาย​เสา​เคารพ​และ​รูป​พระ​อัศธะ​โร​ธ​เสีย, กับ​ได้​รื้อ​ที่​สูง​สำหรับ​นมัสการ​ทั้ง​แท่น​ทั่ว​ตระกูล​ยูดา, เบ็นยา​มิ​น, เอ็ฟ​รา​ยิม, และ​มะ​นา​เซ, จน​ทำลาย​เสีย​สิ้น. แล้ว​ทุกคน​ได้​กลับ​ไป​ยัง​บ้านเมือง​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="2">ฮิศคี​ยา​ได้​ทรง​ตั้ง​จ่าย​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี, ให้​ทุกคน​มี​เวร​ตาม​ตำแหน่ง​ของ​ตน, ให้​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี​เป็น​พนักงาน​ฝ่าย​เครื่องบูชา​เพลิง เครื่องบูชา​สมาน​มิตร​ไมตรี, ฝ่าย​การ​ปฏิบัติ​นมัสการ, และ​การ​สรรเสริญ​ฉลอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​เย​โฮ​วา​ที่​ประตู​บริเวณ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">ได้​กำหนด​ส่วน​ราช​ทรัพย์​หลวง, สำหรับ​ใช้จ่าย​ใน​การ​ถวาย​เครื่องบูชา​เพลิง, คือ​เครื่องบูชา​เพลิง​ถวาย​ใน​เวลา​เช้า​และ​เวลา​เย็น​ทุก​วัน, กับ​เครื่องบูชา​เพลิง​ถวาย​ทุก​วัน​ซะบา​โต, และ​ใน​ต้น​เดือน, และ​ใน​เทศกาล​เลี้ยง​ตาม​ที่​จด​ไว้​ใน​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="4">มี​รับสั่ง​แก่​ชาว​ยะ​รู​ซา​เลม​ให้​ถวาย​ส่วน​เครื่องบูชา​ยก​แก่​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี, เพื่อ​คน​ทั้งปวง​นั้น​จะ​ได้​ถือ​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​เย​โฮ​วา​แข็งแรง.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​คน​ทั้งปวง​แจ้ง​ใน​หมายประกาศ​นั้น, พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​นำ​ผล​ข้าว​ต้น​ฤดู, น้ำ​องุ่น, น้ำมัน, น้ำผึ้ง, และ​ผล​ใน​ไร่นา​เป็น​อัน​มาก; ทั้ง​สิบ​ลด​ของ​สิ่ง​ทั้งปวง​มา​ถวาย​มาก​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="6">ส่วน​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​และ​ยูดา, มี​อาศัย​อยู่​ตาม​เมือง​ใน​แผ่น​ดิน​ยูดา, ได้​นำ​สิบ​ลด​ของ​โค​ผู้, และ​แกะ กับ​ส่วน​สิบ​ลด​ของ​ต่างๆ ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ตน, แล้ว​รวบรวม​ของ​นั้น​ไว้​เป็น​กองๆ.</verse>
				<verse number="7">เขา​ได้​ลงมือ​รวม​เก็บ​สิ่งของ​ไว้​ใน​เดือน​เจ็ด, และ​การ​รวม​สิ่งของ​ไว้​เป็น​กอง​นั้น​ก็​เสร็จ​ใน​เดือน​สิบ​เอ็ด.</verse>
				<verse number="8">ครั้น​ฮิศคี​ยา​ได้​เสด็จ​กับ​เจ้านาย​มา​ทอด​พระเนตร​ดู​กอง​สิ่งของ​นั้น, ท่าน​ได้​พา​กัน​ยกยอ​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา และ​กล่าว​พร​แก่​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ฮิศคี​ยา​ได้​ตรัส​ถาม​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี​ถึง​ของ​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="10">อะ​ซา​ระ​ยา​ปุโรหิต​ใหญ่​อยู่​ใน​พงศ์พันธุ์​ของ​ซา​โดค​ได้​ทูล​ตอบ​ว่า, ตั้งแต่​เวลา​ตั้งต้น​ส่ง​สิบ​ลด​มา​ถวาย​ที่​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับประทาน​อิ่มหนำ. และ​ยัง​เหลือ​อยู่​เป็น​อัน​มาก: ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ประสิทธิ์​พระ​พร​แก่​พล​ไพร่​ของ​พระองค์; ยัง​มี​สิ่งของ​เหลือ​อยู่​มาก​เท่านี้</verse>
				<verse number="11">ฮิศคี​ยา​จึง​มี​รับสั่ง​ให้​จัดแจง​ห้อง​สำหรับ​ไว้​ทรัพย์​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; แล้ว​เขา​ก็​ทำ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="12">คน​ทั้งปวง​ได้​นำ​ส่ง​เครื่องบูชา​และ​สิบ​ลด​กับ​ของ​ถวาย​ด้วย​ความ​ซื่อสัตย์: ส่วน​คา​นัน​ยา​ใน​พวก​เลวี​เป็น​หัวหน้า​พนักงาน​ฝ่าย​ของ​นั้น, และ​ซิ​ม​อี​น้อง​ชาย​เป็น​นาย​รอง.</verse>
				<verse number="13">ยะฮีเอ็ล, อะซัศยา, นา​ฮัธ, อะ​ซา​เอ็ล, ยะรี​โม​ธ, โยซา​บาด, อะลีเอ็ล, ยิศมา​คะ​ยา, มา​ฮัธ, และ​บา​นา​ยา, เป็น​พนักงาน​รอง​คา​นัน​ยา​และ​ซิ​ม​อี​น้อง​ชาย​ของ​ท่าน, ตาม​ราช​กำหนด​ของ​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา, และ​คำสั่ง​ของ​อะ​ซา​ระ​ยา​นายใหญ่​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="14">โค​เร​บุตรชาย​ของ​ยิม​นา​คนใน​ตระกูล​เลวี, เป็น​นาย​ประตู​ข้าง​ทิศตะวันออก, มี​ตำแหน่ง​ระวัง​ดูแล​ของ​บูชา​ถวาย​แต่​ลำพัง, กับ​เป็น​ธุระ​แจก​ของ​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​ของ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="15">รอง​โค​เร​ลง​มา​นั้น​มี​เอเด็น, เบ็นยา​มิ​น, ยะ​โฮ​ซูอะ, ซะมายา, อะมา​ระ​ยา. และ​ซี​คาน​ยา, คน​ทั้ง​หลาย​นั้น​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​แห่ง​ปุโรหิต, มี​ตำแหน่ง​ตั้ง​จ่าย​พวก​พี่น้อง​ทั้ง​ผู้ใหญ่​และ​ผู้น้อย​ตาม​เวร:</verse>
				<verse number="16">นอกจาก​ชาย​ทั้งปวง​ที่​มี​รายชื่อ​จด​ไว้​ตั้งแต่​อายุ​สาม​ขวบ​ขั้น​ไป​นั้น, คน​ทั้งปวง​มี​ตำแหน่ง​เข้า​ปฏิบัติ​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เขา​ได้​ตั้ง​จ่าย​คน​ทั้งปวง​ตาม​ส่วน​กำหนด​ทุกๆ วัน​ให้​พอกับ​งาน​ทุกคน​ตลอด​ตาม​ตำแหน่ง​เวร​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="17">คน​ทั้งปวง​ที่​มี​รายชื่อ​จด​ไว้​ตาม​วงศ์​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​โดย​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี​ที่​มี​อายุ​ยี่​สิบ​ปี​ขึ้น​ไป​อยู่​ตาม​ตำแหน่ง​เวร​ของ​เขา​ทั่วไป;</verse>
				<verse number="18">คน​ทั้งปวง​ที่​มี​ชื่อ​ใน​บัญชี​จด​ไว้​ทั้ง​ครัว, คือ​ภรรยา, บุตรชาย, บุตรหญิง​ทั้งปวง​ทั่ว​ทั้ง​พรรคพวก: คน​เหล่านั้น​มี​หน้าที่​ชำระ​ตัว​ให้​บริสุทธิ์:</verse>
				<verse number="19">พวก​ปุโรหิต​ใน​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​โร​น​ที่​อาศัย​อยู่​ตาม​ทุ่งนา​ชาย​เมือง​ของ​เขา​ทุก​หัวเมือง, เขา​ได้​ตั้ง​คน​แจกจ่าย​ส่วนแบ่ง​แก่​ผู้ชาย​ทุกคน​ใน​พวก​ปุโรหิต, และ​แก่​คน​ทั้งปวง​ที่​มี​นาม​อยู่​ใน​บัญชี​สำมะโนครัว​พวก​เลวี​นั้น</verse>
				<verse number="20">ฮิศคี​ยา​ได้​ทรง​กระทำ​เช่นนั้น​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ยูดา, ทรง​กระทำ​ความ​ดี​ความ​ชอบธรรม​และ​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="21">ใน​บรรดา​ราช​กิจ​ทั้งปวง​ซึ่ง​ท่าน​ได้​ตั้งต้น​กระทำ​คือ, บำรุง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า, และ​ปฏิบัติ​ตาม​กฎหมาย​และ​พระ​บัญญัติ, เพื่อ​จะ​ได้​แสวงหา​พระเจ้า​ของ​ท่าน ๆ ได้​กระทำ​ด้วย​เต็ม​พระทัย, จึง​ได้​ทรง​พระ​เจริญ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">ครั้น​กิจการ​และ​ความ​สัตย์​ซื่อ​นั้น​ปรากฏ​แจ้ง​แล้ว, ซันเฮ​รีบ​กษัตริย์​อา​ซูเรีย​ได้​ยก​กองทัพ​ล่วง​เข้า​ล้อม​เมือง​เข้มแข็ง​ใน​แผ่น​ดิน​ยูดา​ไว้, ประสงค์​จะ​ตี​เอา​เป็น​เมือง​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="2">ครั้น​ฮิศคี​ยา​ทราบ​ความ​ว่า​ซัน​เฮ​รีบ​ยก​กองทัพ​มา​ถึง​แล้ว, มุ่งหมาย​จะ​ตี​เอา​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม,</verse>
				<verse number="3">ท่าน​จึง​ปรึกษา​กับ​เจ้านาย​และ​ทหาร​เข้มแข็ง. ตกลง​กัน​ว่า, จะ​ปิด​บ่อน้ำ​ที่อยู่​นอก​เมือง. แล้ว​เขา​ก็​พา​กัน​ช่วย​ท่าน​ปิด​ไว้.</verse>
				<verse number="4">มี​คน​เป็น​อัน​มาก​ได้​ประชุม​กัน​ปิด​บ่อน​น้ำ​ทั้งปวง, กับ​ลำธาร​ที่​ไหล​ลง​ท่ามกลาง​แผ่น​ดิน. เขา​พูด​กัน​ว่า, เมื่อ​กษัตริย์​อา​ซูเรีย​มา​ถึง​แล้ว​จะ​ได้​พบปะ​น้ำ​มาก​ทำไม​เล่า?</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ทรง​จัดการ​แข็งแรง, กำแพง​ที่​หัก​รื้อ​เสียแล้ว​ก็​สร้าง​ขึ้น​ใหม่, และ​ก่อ​หอคอย​ไว้​ข้างบน. กับ​สร้าง​กำแพง​นอก​อีก​ชั้นหนึ่ง, และ​ป้อม​มิ​โล​ที่​เมือง​ดา​วิด​นั้น, ท่าน​ได้​ซ่อมแซม​ให้​มั่นคง, ทั้ง​ได้​กระทำ​เครื่อง​อาวุธ​โยน​กับ​โล่ห์​ขึ้น​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ทรง​ตั้ง​นาย​กอง ๆ ทัพ​ศึก, และ​ให้​ผู้คน​มา​ประชุม​เผา​ใน​ที่​กว้าง​ตรง​ประตูเมือง, และ​ทรง​ตรัส​อุดหนุน​ใจ​เขา​ว่า,</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ตั้งใจ​มั่นคง​กล้าหาญ, อย่า​วิตก​ใจ​กลัว​เพราะ​กษัตริย์​อา​ซูเรีย, หรือ​ทหาร​กอง​ใหญ่​ที่มา​กับ​ท่าน​นั้น: ด้วย​ผู้​มี​อยู่​ฝ่าย​เรา​ก็​ใหญ่​กว่า​ที่อยู่​ฝ่าย​เขา:</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​เขา​มี​แขน​กับ​เนื้อ; แต่​ฝ่าย​เรา​มี​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ทรง​สถิต​อยู่, เพื่อ​จะ​รักษา​ใน​การ​ศึก​สง​คราม​ของ​เรา. พล​เมือง​ก็​วางใจ​ใน​พระ​ดำรัส​ของ​ฮิศคี​ยากษัตริย์ยูดา</verse>
				<verse number="9">ภายหลัง​ซัน​เฮ​รีบ​กษัตริย์​อา​ซูเรีย​ทรง​ใช้​ราชทูต​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ฝ่าย​ท่าน​กับ​กองทัพ​นั้น​ตั้ง​ล้อม​เมือง​ลา​คิ​ศอ​ยู่, ให้​ทูต​ไป​เฝ้า​ฮิศคี​ยากษัตริย์ยูดา​กับ​บรรดา​ชาว​ยูดา​ที่อยู่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​สั่ง​ว่า,</verse>
				<verse number="10">ซัน​เฮ​รีบ​กษัตริย์​อา​ซูเรีย​ทรง​ตรัส​ว่า, พวก​เจ้า​ไว้ใจ​ใน​ใคร, จึง​อาศัย​อยู่​ใน​กำแพง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ซึ่ง​ถูก​ล้อม​อยู่​นั้น?</verse>
				<verse number="11">ฮิศคี​ยา​ล่อลวง​พวก​เจ้า​เพื่อ​จะ​ปล่อย​ให้​พวก​เจ้า​ตาย​ด้วย​อด​อาหาร​และ​อด​น้ำ, โดย​กล่าว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวกเรา​จะ​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​กษัตริย์​อา​ซูเรีย​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="12">เป็น​พระองค์​นั้น​มิใช่​หรือ, ที่​ฮิศคี​ยา​ได้​รื้อ​ที่​สูง​สำหรับ​นมัสการ​และ​แท่น​เสีย, กับ​สั่ง​แก่​ชาว​ยูดา​และ​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ว่า, พวก​เจ้า​ต้อง​นมัสการ​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ทั้งปวง​ถวาย​ที่​บน​แท่น​แห่ง​เดียว​นั้น?</verse>
				<verse number="13">พวก​เจ้า​ไม่​รู้​หรือว่า​ซึ่ง​เรา​กับ​ราชวงศ์​ของ​เรา​ได้​กระทำ​แก่​ชาว​ชน​ประเทศ​ต่างๆ? พระ​แห่ง​ชน​ชาว​แผ่น​ดิน​เหล่านั้น​มี​กำลัง​อาจ​ช่วย​ประเทศ​ของ​เขา​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​ของ​เรา​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="14">ใน​ท่ามกลาง​แห่ง​ประเทศ​ทั้งปวง​ที่​ราช​บิดา​ของ​เรา​ได้​ล้าง​ผลาญ​เสีย​นั้น, พระองค์​ไหน​อาจ​ช่วย​พล​ไพร่​ของ​ตน​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​ของ​เรา​ได้​บ้าง, พระเจ้า​แห่ง​พวก​เจ้า​อาจ​ช่วย​พวก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​พ้น​อำนาจ​ของ​เรา​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="15">อย่า​ให้​ฮิศคี​ยา​ล่อลวง​หรือ​แนะนำ​พวก​เจ้า​อย่าง​แนะนำ​นั้น, อย่า​เชื่อ​ท่าน, ด้วย​ไม่​มี​พระ​สัก​องค์​เดียว​ใน​ประเทศ​ใดๆ ที่​อาจ​จะ​ช่วย​พวก​ของ​ตน​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​ของ​เรา, หรือ​พ้น​จาก​อำนาจ​ราช​บิดา​ของ​เรา​ได้: ยิ่งกว่านั้น​เท่าใด, พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า​ก็​ไม่​อาจ​ช่วย​พวก​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​ของ​เรา​ไป​ได้?</verse>
				<verse number="16">พวก​ทูต​นั้น​ยัง​กล่าว​คำ​หยาบช้า​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ต่อ​ฮิศคี​ยา​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ต่อไป​อีก.</verse>
				<verse number="17">ท่าน​ได้​มี​ราช​สาส์น​กล่าว​คำ​หยาบช้า​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, พระ​แห่ง​ชน​ชาว​ประเทศ​ทั้งปวง​ไม่​ได้​ด้วย​พล​ไพร่​ของ​ตน​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​ของ​เรา​ฉันใด, พระเจ้า​แห่ง​ฮิศคี​ยา​จะ​ไม่​ช่วย​พวก​ของ​ท่าน​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​ของ​เรา​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="18">พวก​ทูต​ได้​ร้อง​ตะโกน​เสียง​ดัง​เป็น​ภาษา​เฮ็บ​ราย​แก่​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ที่อยู่​บน​กำแพง, หมาย​จะ​ให้​พวก​นั้น​สะดุ้ง​หวาดหวั่น​ไหว​เพื่อ​จะ​ตี​เอา​เมือง​ได้.</verse>
				<verse number="19">เขา​ได้​กล่าว​ถึง​พระเจ้า​แห่ง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​เหมือน​ดัง​พระ​แห่ง​ชน​ชาว​ต่าง​ประเทศ​ซึ่ง​มือ​มนุษย์​ได้​สร้าง​ขึ้น​นั้น</verse>
				<verse number="20">เพราะ​เหตุ​ฉะนั้น​ฮิศคี​ยา​ผู้​กษัตริย์​กับ​ยะ​ซา​ยา​บุตรชาย​ของ​อา​โม​ศ​ผู้​พยากรณ์, ได้​ร้อง​ทูล​ขอ​ต่อ​สวรรค์.</verse>
				<verse number="21">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ใช้​ทูต​องค์​หนึ่ง​ให้​ทรง​ล้าง​ผลาญ​ทหาร​เข้มแข็ง​กับ​นาย​หมวด​นาย​กอง​ใน​กองทัพ​กษัตริย์​อา​ซูเรีย. กษัตริย์​นั้น​มี​ความ​อับอาย​จึง​หัน​หน้า​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน, เมื่อ​ท่าน​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ของ​ท่าน, คน​ที่​เกิด​แต่​บั้นเอว​ของ​ท่าน, ก็​เอา​ดาบ​ฆ่า​ท่าน​เสีย​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="22">เช่นนั้น​แหละ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ช่วย​ฮิศคี​ยา​กับ​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​ซัน​เฮ​รีบ​กษัตริย์​อา​ซูเรีย, และ​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​ศัตรู​ทั้งปวง, พระองค์​ได้​ทรง​นำพา​ทั่ว​ทุก​ด้าน.</verse>
				<verse number="23">มี​คน​เป็น​อัน​มาก​ได้​นำ​ของ​มา​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​ของ​วิเศษ​ต่างๆ แก่​ฮิศคี​ยากษัตริย์ยูดา: ท่าน​จึง​ได้​เกียรติยศ​ต่อหน้า​ชาว​ประเทศ​ทั้งปวง​สืบไป</verse>
				<verse number="24">ใน​กาล​นั้น​ฮิศคี​ยา​ประชวร​หนัก​จวน​จะ​สิ้นพระชนม์, แต่​เมื่อ​ท่าน​ได้​อธิษฐาน​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา: พระองค์​ทรง​ตรัส​ตอบ, และ​ทรง​ประทาน​หมาย​สำคัญ​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="25">แต่​ฮิศคี​ยา​มิได้​สนอง​พระ​กรุณาคุณ​นั้น; ด้วย​ท่าน​มี​พระทัย​กำเริบ​เย่อหยิ่ง: เหตุ​ฉะนั้น​พระองค์​ทรง​พระ​พิ​โรธ​ต่อ​ท่าน, กับ​ชาว​ยูดา​และ​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="26">แต่ทว่า​ฮิศคี​ยา​ได้​อ่อนน้อม​ถ่อม​พระทัย​ที่​กำเริบ​นั้น​ลง, พร้อมกับ​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ด้วย, พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ไม่​ได้​ทรง​ลง​พระราช​อาชญา​แก่​พวก​นั้น​ตลอด​รัชช​กาล​ของ​ฮิศคี​ยา</verse>
				<verse number="27">ฮิศคี​ยา​ได้​ราช​ทรัพย์​และ​ยศศักดิ์​เป็น​อัน​มาก: ท่าน​ได้​สร้าง​คลัง​ไว้​ราช​ทรัพย์, มี​เงินทอง, เพ็ชร์พลอย​วิเศษ, เครื่อง​หอม, โล่ห์, และ​ภาชนะ​อัน​น่า​ชม​ต่างๆ;</verse>
				<verse number="28">กับ​ยุ้งฉาง​สำหรับ​เก็บ​พืชผล​กับข้าว​สาลี, น้ำ​องุ่น, และ​น้ำมัน; ทั้ง​ได้​สร้าง​โรง​สัตว์​ใช้​ต่างๆ, และ​ให้​ฝูง​สัตว์​อยู่​ใน​นั้น.</verse>
				<verse number="29">ท่าน​ได้​สร้าง​เมือง​ต่างๆ, แล้ว​จัดเตรียม​ฝูง​แกะ, แพะ, โค, เป็น​อัน​มาก: ด้วย​พระเจ้า​ทรง​โปรด​พระราชทาน​ให้​ท่าน​มี​ทรัพย์​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="30">ฮิศคี​ยา​องค์​นี้​ได้​ปิด​น้ำพุ​ลำธาร​ฆี​โฮ​น​ข้าง​เหนือ​ให้​ลำธาร​นั้น​ไหล​ลง​มา​ทางตรง​ถึง​เมือง​ดา​วิด​ด้าน​ทิศตะวันตก. ฮิศคียา​ได้​มี​ความ​เจริญ​ใน​กิจการ​ทุกๆ อย่าง.</verse>
				<verse number="31">เวัน​แต่​เรื่อง​ราชทูต​ที่​เจ้านาย​เมือง​บาบู​โลน, ใช้​มา​ทูลถาม​ถึง​การ​อัศจรรย์, ซึ่ง​ได้​เกิด​ขึ้น​ใน​แผ่น​ดิน, คราว​นั้น​พระเจ้า​ได้​ทรง​ผละ​ท่าน​เสีย, เพื่อ​จะ​ชันสูตร​ดู​ความคิด​ใน​พระราช​หฤทัย​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="32">ราชการ​อื่นๆ ของ​ฮิศคี​ยา, กับ​ความ​เลื่อมใส​มี​ปรากฏ​อยู่​ใน​หนังสือ​พยากรณ์​ของ​ยะ​ซา​ยา​ผู้​พยากรณ์​บุตรชาย​ของ​อา​โม​ศ, และ​ใน​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยูดา​และ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="33">ฮิศคี​ยา​ก็​ล่วงลับ​ไป​ตาม​ราชวงศ์​ของ​ท่าน, เขา​ได้​เชิญ​พระ​ศพ​ไป​ฝัง​ไว้​ใน​อุโมงค์​ทางขึ้น​ไป​ที่​ฝัง​พระ​ศพ​แห่ง​ราช​วังค์​ของ​ดา​วิด: และ​ชาว​ยูดา​และ​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ทั้งปวง​ได้​จัดการ​พระ​ศพ​ให้​ท่าน​มี​เกียรติยศ​อย่างยิ่ง. ฝ่าย​มะนา​เซ​ราช​โอรส​ได้​ครอบครอง​แทน​ต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">เมื่อ​มะ​นา​เซ​ขึ้น​เสวย​ราชย์​นั้น, มี​พระชนม์​มา​ยุ​ได้​สิบ​สอง​พรรษา, ได้​ครอบครอง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ห้า​สิบ​ห้า​ปี.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ได้​กระทำ​การ​ชั่ว​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​แบบอย่าง​อัน​น่าเกลียด​แห่ง​ชาว​ต่าง​ประเทศ, ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ขับไล่​เสีย​ต่อหน้า​พงศ์พันธุ์​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="3">ด้วย​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง​ซึ่ง​ฮิศคี​ยา​ราช​บิดา​ได้​รื้อ​เสีย​นั้น, ท่าน​ได้​สร้าง​ขึ้น​อีก, และ​ได้​ก่อ​แท่น​ไว้​ถวาย​บูชา​พระ​บา​ละ, ได้​สร้าง​เสา​รูป​เคารพ​ตั้ง​ไว้, และ​ได้​ไหว้​นมัสการ​ปฏิบัติ​ดวง​ดาว​ทั้ง​หลาย​ใน​ท้อง​ฟ้า.</verse>
				<verse number="4">กับ​ได้​สร้าง​แท่น​ที่​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ตรัส​ไว้​ว่า, เรา​จะ​โปรด​ให้​นาม​ของ​เรา​ปรากฏ​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="5">ใน​บริเวณ​ทั้ง​สอง​ของ​พระ​วิหาร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ท่าน​ได้​สร้าง​แท่น​บูชา​บรรดา​ดวง​ดาว​ใน​ท้อง​ฟ้า.</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ได้​ให้​ราชบุตร​ลุย​ไฟ​ที่​ซอก​เขา​เบ็นฮิ​โน​ม: ท่าน​ได้​ถือ​ฤกษ์, เวช​มนต์, หมอดู, แม่มด, และ​คนทรง: ได้​กระทำ​การ​ชั่ว​มาก​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​เหตุ​ให้​พระองค์​ทรง​พระ​พิ​โรธ.</verse>
				<verse number="7">รูป​เคารพ​ที่​สร้าง​ขึ้น​แล้ว​นั้น, ท่าน​ได้​ตั้ง​ไว้​ให้​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า, ตำบล​ที่​พระองค์​ทรง​สัญญา​ไว้​แก่​ดา​วิด​และ​ซะโล​โม​ราชบุตร​ว่า, ใน​โบสถ์​วิหาร​นี้​และ​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ตำบล​ที่​เรา​ได้​เลือก​ไว้​แต่​บรรดา​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​นั้น, เรา​จะ​โปรด​ให้​นาม​ของ​เรา​ปรากฏ​อยู่​เป็นนิตย์:</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ไม่​บันดาล​ให้​เท้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​เลื่อน​ต่อไป​จาก​แผ่น​ดิน​ที่​เรา​ได้​มอบ​ได้แก่​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​พวก​เจ้า: มา​ท​แม้นว่า​เขา​จะ​รักษา​ประพฤติ​ตาม​ทุกสิ่ง​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ไว้, คือ​รักษา​กฎหมาย​และ​พระ​บัญญัติ​ข้อ​พิพากษา​ทั้งปวง​ของ​เม​เซ.</verse>
				<verse number="9">มะ​นา​เซ​เป็น​เหตุ​ให้​ชาว​ชน​ยูดา​และ​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​หลง​ไป​ประพฤติ​การ​ชั่ว​ยิ่ง​กว่า​ชนชาติ​อื่น​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ล้าง​ผลาญ​เสียแล้ว​ต่อหน้า​พงศ์พันธุ์​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตรัส​แก่​มะ​นา​เซ, และ​แก่​พล​ไพร่, แต่​เขา​ไม่​ฟัง.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​นาย​กองทหาร​ของ​กษัตริย์​อา​ซูเรีย​ยก​มา​จับ​มะ​นา​เซ​จำ​จอง​คุม​ด้วย​ขอ​ไป​ยัง​กรุง​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ท่าน​ได้​ทุกข์ยาก​ลำบาก, ก็ได้​อธิษฐาน​ทูล​ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, ด้วยใจ​อ่อนน้อม​ถ่อม​ลง​ต่อ​พระเจ้า​แห่ง​เชื้อ​วงศ์​ปู่​ย่า​ตา​ยาย,</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ท่าน​ได้​กราบ​ทูล​ขอ​นั้น: พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​คำ​อ้อนวอน, ทรง​บันดาล​ให้​ท่าน​กลับ​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ยัง​แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน. มะนา​เซ​จึง​ทราบ​ว่า, พระ​ยะโฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​ที่​เที่ยงแท้</verse>
				<verse number="14">ภายหลัง​ท่าน​ได้​สร้าง​กำแพง​ชั้นนอก​ที่​เมือง​ดา​วิด, ใน​ซอก​เขา​ที่​ลำธาร​ฆี​โฮ​น, ฟาก​ฝั่ง​ตะวันตก​มา​จนถึง​ทางเข้า​ไป​ตาม​ประตู​ปลา, กำแพง​ล้อมรอบ​เขา​โอ​เฟล​นั้น, ท่าน​ได้​ก่อสร้าง​ให้​สูง​ขึ้น​มาก, กับ​ทรง​ตั้ง​นายทหาร​ใน​เมือง​เข้มแข็ง​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ยูดา.</verse>
				<verse number="15">รูป​พระ​ต่าง​ประเทศ​ทั้ง​รูป​เคารพ​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​กับ​แท่น​ทั้งหมด, ซึ่ง​ท่าน​ได้​สร้าง​ตั้ง​ไว้​ใน​ภูเขา​ที่​ตำบล​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, หรือ​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ก็ดี, ท่าน​ได้​กวาด​เอา​ไป​ทิ้ง​เสีย​นอก​เมือง.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ได้​สร้าง​แท่น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ขึ้น​ไว้​ถวาย​สัก​การ​บูชา​สมาน​ไมตรี, และ​เครื่องบูชา​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ที่​แท่น​นั้น, มี​พระ​ดำรัส​สั่ง​ชาว​ยูดา​ให้​ไหว้​นมัสการ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="17">แต่​ราษฎร​ยัง​ได้​ทำ​การ​สัก​การ​บูชา​ใน​ที่​เนิน​สูง, เว้นแต่​เครื่องบูชา​นั้น​เขา​ถวาย​ฉะ​เพาะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">ส่วน​ราช​กิจ​อื่นๆ ของ​มะ​นา​เซ, กับ​คำอธิษฐาน​ทูล​ต่อ​พระเจ้า​ของ​ท่าน​นั้น, และ​คำ​ของ​ผู้​สำเร็จ​ฌาณ​ซึ่ง​ทูล​ใน​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น, ก็​มี​ปรากฏ​อยู่​ใน​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="19">คำอธิษฐาน​ของ​ท่าน, ซึ่ง​พระเจ้า​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​นั้น, กับ​บรรดา​การ​ผิด​ล่วง​ละเมิด​ของ​ท่าน, และ​ชื่อ​ตำบล​ซึ่ง​ท่าน​ได้​สร้าง​ที่​เนิน​สูง​สำหรับ​นมัสการ​และ​ตั้ง​รูป​เสา​รูป​เคารพ​ต่างๆ ไว้​ก่อน​ถ่อม​จิตต์​ใจ​ลง: เรื่อง​นั้น​ก็​มี​ปรากฏ​อยู่​ใน​หนังสือ​ของ​ผู้​สำเร็จ​ฌาณ.</verse>
				<verse number="20">มะ​นา​เซ​ได้​ล่วงลับ​ไป​ตาม​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ของ​ท่าน, แล้ว​เขา​ได้​เชิญ​พระ​ศพ​ไป​ไว้​ใน​ราช​มณเฑียร: อา​โม​น​ราชบุตร​ได้​ครอบครอง​แทน​ต่อไป</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​อา​โม​น​ขึ้น​เสวย​ราชย์, มี​พระชนม์​มา​ยุ​ได้​ยี่​สิบ​สอง​พรรษา, ได้​ครอบครอง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​สอง​ปี.</verse>
				<verse number="22">ท่าน​ได้​กระทำ​การ​ชั่ว​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, เหมือน​มะ​นา​เซ​ราช​บิดา​ได้​ประ​พฤติ​นั้น: ด้วย​อา​โม​น​ได้​กระทำ​การ​สัก​การ​บูชา​ถวาย​และ​ปฏิบัติ​รูป​เคารพ​ทั้งปวง​ที่​มะ​นา​เซ​ราช​บิดา​ได้​สร้าง​ขึ้น​ไว้​นั้น;</verse>
				<verse number="23">ท่าน​หา​ได้​อ่อนน้อม​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เหมือน​มะ​นา​เซ​ราช​บิดา​ได้​ถ่อม​พระทัย​ลง​นั้น​ไม่; อา​โม​น​ได้​ประพฤติ​การ​ชั่ว​ยิ่ง​มาก​ทวี​ขึ้น.</verse>
				<verse number="24">ฝ่าย​พวก​ข้าราชการ​ของ​ท่าน​ก็​เกิด​กบฏ​ต่อ​ท่าน​และ​ได้​ประหาร​ท่าน​เสีย​ใน​ราช​มณเฑียร.</verse>
				<verse number="25">แต่​ชาว​ชน​แผ่น​ดิน​ก็ได้​ฆ่า​คน​ทั้งปวง​ที่​คิด​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​อา​โม​น; แล้ว​ได้​เชิญ​โย​ซี​อา​มงกุฎ​ราช​กุมาร​ให้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน​ต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">เมื่อ​โย​ซี​อา​ขึ้น​เสวย​ราชย์​มี​พระ​ชน​มา​ยุ​ได้​แปด​พรรษา, แล้ว​ได้​ครอบครอง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​สาม​สิบ​เอ็ด​ปี.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ได้​กระทำ​การ​ชอบ​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ดำเนิน​ตาม​แบบอย่าง​ของ​ดา​วิด​ราช​บิดา​ใหญ่​ของ​ท่าน, ไม่​เลี้ยว​ไป​ข้าง​ซ้าย​หรือ​ข้าง​ขวา.</verse>
				<verse number="3">ใน​ปี​ที่​แปด​แห่ง​รัชช​กาล, เมื่อ​ท่าน​ยัง​ทรง​พระ​เยาว์​อยู่, ก็​ไว้​ตั้ง​พระราช​หฤทัย​แสวงหา​พระเจ้า​แห่ง​ดา​วิด​ราช​บิดา​ใหญ่​ของ​ท่าน: ครั้น​ใน​ปี​ที่​สิบ​สอง​ได้​ตั้งต้น​ชำระ​แผ่น​ดิน​ยูดา​และ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, กวาด​ให้​ปราศ​จาก​ที่​นมัสการ​บน​เนิน​สูง, รูป​เสา, รูปสลัก, และ​รูปหล่อ.</verse>
				<verse number="4">เขา​ได้​พา​กัน​รื้อ​ทำลาย​แท่น​ของ​พระ​บา​ละ​ต่อ​พระ​พักตร; รูป​สัน​ฐาน​พระอาทิตย์​ที่​ปัก​ตั้ง​ไว้​สูง​เหนือ​แท่น​เหล่านั้น, ท่าน​ให้​ฟัน​ลง​เสีย, และ​รูป​เสา, รูปสลัก, รูปหล่อ, ก็​ไว้​หัก​ทำลาย​เสีย, ตำ​ให้​แหลก​ละเอียด แล้ว​โปรย​ไว้​บน​ที่​ฝังศพ​แห่ง​คน​ที่​เคย​ทำ​การ​สัก​การ​บูชา​ถวาย​แก่​รูป​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="5">ส่วน​อัฐิ​แห่ง​ปุโรหิต​ท่าน​ก็ได้​เผา​เสียบน​แท่น​ของ​เขา, ชำระ​แผ่น​ดิน​ยูดา​และ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="6">กับ​หัวเมือง​ใน​ตระกูล​มา​นา​เซ, เอ็ฟ​รา​ยิม, และ​ซี​โม​น, จนถึง​นัฟธาลี, พร้อมด้วย​เหล่า​เมือง​ร้าง​ที่อยู่​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="7">ส่วน​แท่น​นั้น​ท่าน​ได้​รื้อ​เสีย, รูป​เสา​และ​รูปสลัก​ท่าน​ก็ได้​หัก​ฟัน​เสีย​ให้​แหลก​ละเอียด, และ​รูปสัณฐาน​พระอาทิตย์​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล, ท่าน​ก็ได้​ฟัน​ลง​เสีย, แล้ว​เสด็จ​กลับ​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม</verse>
				<verse number="8">ครั้น​ถึง​ปี​ที่​สิบ​แปด​แห่ง​รัชช​กาล​ของ​ท่าน, เมื่อ​ชำระ​บ้านเมือง​และ​โบสถ์​วิหาร​เสร็จ​แล้ว, จึง​รับสั่ง​ให้​ซา​ฟาน​บุตรชาย​ของ​อะ​ซา​ระ​ยา, มา​เซ​ยา​ผู้ว่าราชการ​เมือง, และ​โย​อายุ​ตร​ชาย​ของ​โย​อา​ฮัศ​อาลักษณ์, ให้​บำรุง​ซ่อมแซม​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​คน​ทั้งปวง​นั้น​ที่​ได้​มา​หา​ฮิศคี​ยา​ผู้​ปุโรหิต​ใหญ่, เขา​ได้​มอบ​เงิน​ถวาย​สำหรับ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า, คือ​เงิน​ที่​พวก​เลวี​พนักงาน​เฝ้า​ประตู​ได้​เรี่ยราย​เก็บ​มา​จาก​ตระกูล​มะ​นา​เซ, ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม, และ​จาก​พวก​ยิศ​รา​เอล, บรรดา​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​นั้น, และ​จาก​ชน​ตระกูล​ยูดา, ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, และ​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="10">เงิน​นั้น​เขา​ได้​มอบ​ไว้​ใน​มือ​เจ้าพนักงาน​ใหญ่​ผู้​บังคับการ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, พวก​นั้น​จึง​มอบ​เงิน​ไว้​กับ​คน​ทั้งปวง​ที่ทำการ​อยู่​ใน​วิหาร​นั้น, เพื่อ​จะ​ได้​ใช้จ่าย​ซ่อมแซม​โบสถ์​วิหาร​ให้​มั่นคง:</verse>
				<verse number="11">คือ​ให้​กับ​ช่างไม้, ช่าง​ก่อ, เพื่อ​จะ​ได้​ขอ​หิน​สลัก, ไม่​ประกับ​ติดต่อ, และ​ไม้​รอง​สำหรับ​ซ่อมแซม​ห้อง​ที่​กษัตริย์​ยูดา​รื้อ​เสียแล้ว​นั้น</verse>
				<verse number="12">คน​ทั้งปวง​ทำ​การ​นั้น​ด้วย​สุจริต: เชื่อ​นาย​บังคับบัญชา​การงาน​เหล่านั้น​คือ, ยา​ฮัศ, และ​โอ​บัต​ยา, ชน​ตระกูล​เลวี, แต่​พงศ์พันธุ์​ของ​มะ​รา​รี; กับ​ซะ​คา​ระ​ยา​และ​มะซุ​ลาม, พงศ์พันธุ์​ของ​โค​ฮา​ธ, เป็น​หัวหน้า; กับ​พวก​เลวี​ที่​ชำนาญ​ใน​การ​ประโคม​เสียง​ด้วย​เครื่อง​เพลง​ต่างๆ.</verse>
				<verse number="13">คน​เหล่านั้น​เป็น​หัวหน้า​แบกหาม, คน​ทั้งปวง​ที่ทำการ​ทุก​พวก​ยัง​มี​ชน​เลวี​เป็น​เสมียน​บ้าง, สารวัตร​บ้าง, เฝ้า​ประตู​บ้าง</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​กำลัง​ส่ง​เงิน​ถวาย​แก่​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น, ฮิศคียา​ผู้​ปุโรหิต​ก็​พบปะ​หนังสือ​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง (ประกาศ) โดย​โม​เซ.</verse>
				<verse number="15">ฮิศคี​ยา​ก็​บอก​ซา​ฟาน​ผู้​อาลักษณ์​ว่า, ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น. เรา​ได้​พบปะ​หนังสือ​พระ​บัญญัติ. ฮิศคียา​จึง​ได้​มอบ​หนังสือ​นั้น​ไว้​กับ​ซา​ฟาน.</verse>
				<verse number="16">ซา​ฟาน​ได้​รับ​หนังสือ​นั้น​ไป​ถวาย​แก่​กษัตริย์​ทูล​ว่า, ข้าราชการ​ของ​ท่าน​กำลัง​ทำ​ตาม​รับสั่ง​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="17">ใน​โบสถ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น, ได้​พบ​เงิน​เท่าไร, เขา​ได้​เท​ออก​ส่ง​มอบ​ไว้​ใน​มือ​เจ้าพนักงาน​และ​มือ​ช่าง.</verse>
				<verse number="18">ซา​ฟาน​ผู้​เป็น​อาลักษณ์​ได้​นำ​ข้อความ​ทูล​กษัตริย์​ว่า, ฮิศคียา​ผู้​ปุโรหิต​ได้​ฝาก​หนังสือ​ม้วน​หนึ่ง​ไว้​กับ​ข้าพ​เจ้า. แล้ว​ซา​ฟาน​ได้​อ่าน​หนังสือ​นั้น​ฉะ​เพาะ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ไว้​ทรง​ฟัง​ข้อความ​ใน​หนังสือ​พระ​บัญญัติ​นั้น​แล้ว, ท่าน​ก็ได้​ฉีก​ฉลอง​พระองค์.</verse>
				<verse number="20">จึง​รับสั่ง​แก่​ฮิศคี​ยา, อะฮี​คา​ม​บุตรชาย​ของ​ซา​ฟาน, อับ​โดน​บุตรชาย​ของ​มี​คา, ซา​ฟาน​ผู้​อาลักษณ์, และ​อะ​ซา​ยา, ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ว่า,</verse>
				<verse number="21">จง​ไป​กราบ​ทูลถาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​ถึง​ข้อความ​ใน​หนังสือ​ที่​พบ​แล้ว, เพื่อ​เรา​และ​เพื่อ​คน​ทั้งปวง​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​และ​แผ่น​ดิน​ยูดา, ด้วย​ความ​พิ​โรธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​พวกเรา​ใหญ่​ยิ่ง​นัก, เพราะ​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​พวกเรา​ไม่​ได้​ถือ​รักษา​โอวาท​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​การ​ที่​จะ​ประพฤติ, ตาม​ซึ่ง​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ม้วน​นี้​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="22">ฮิศคี​ยา​กับ​พวก​ข้าราชการ​นั้น, ได้​ไป​หา​นาง​ผู้​พยากรณ์​ชื่อ​ฮุลดา​นั้น, นาง​เป็น​ภรรยา​ของ​มา​ลุ​ม​เจ้าพนักงาน​เครื่องทอง, มา​ลุ​ม​เป็น​บุตร​ของ​ธิค​วา ๆ เป็น​บุตร​ของ​อัศ​รา, นาง​นั้น​อาศัย​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม ณ ตำบล​นั้น: สอง​คน​นั้น​ได้​เล่าเรื่อง​ให้​นาง​นั้น​ทราบ.</verse>
				<verse number="23">นาง​ได้​ตอบ​แก่​คน​นั้น​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทรง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, จง​ไป​บอก​ผู้​ที่​ใช้​ให้​มา​หา​เรา​นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="24">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “เรา​คงจะ​บันดาล​ให้​กับ​อันตราย​สวม​ทับ​ตำบล​นี้​และ​ชาวเมือง​ทั้งปวง, คือ​คำ​แช่ง​สาป​ทั้ง​ปวง​ตาม​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ซึ่ง​เขา​ได้​อ่าน​ตรงหน้า​กษัตริย์​ยูดา​นั้น:</verse>
				<verse number="25">ด้วย​เขา​ได้​พา​กัน​ละทิ้ง​เรา, และ​ได้​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย​แก่​พระ​อื่นๆ. การ​ประพฤติ​เช่นนั้น​เป็น​เหตุ​ให้​ความ​พิ​โรธ​ของ​เรา​พลุ่ง​ขึ้น; เหตุ​ฉะนั้น​ความ​พิ​โรธ​ของ​เรา​ก็ได้​พลุ่ง​ขึ้น​แล้ว​ต่อ​ตำบล​นี้​และ​จะ​ไม่​ดับ​เลย.”</verse>
				<verse number="26">แต่​ส่วน​กษัตริย์​ยูดา, ผู้ใช้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มา​ทูลถาม​เรา​นั้น, จง​ทูล​ตอบ​ท่าน​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทรง​ตรัส​ดังนี้, ตาม​คำ​ที่​ท่าน​ได้ยิน​แล้ว​ว่า;</verse>
				<verse number="27">เพรา​เหตุ​ใจ​ของ​ท่าน​อ่อน​สุภาพ​ถ่อม​ลง​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ครั้น​เมื่อ​ได้ยิน​คำ​ที่​พระองค์​ทรง​ตรัส​ต่อ​ตำบล​และ​ชน​ชาวเมือง​นี้, กับ​เพรา​ท่าน​ได้​อ่อนน้อม​ลง​ฉีก​เสื้อผ้า, ทั้ง​เข้าเฝ้า​พระองค์​ด้วย​การ​ร้องไห้: เหตุ​ฉะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ว่า, “เรา​ได้​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​แล้ว.”</verse>
				<verse number="28">“ดู​เถิด, เรา​จะ​ประมวญ​ท่าน​ไว้​กับ​เชื้อ​วงศ์​ราช​บิดา​ของ​ท่าน, เจ้า​จะ​ดำรง​อยู่​ด้วย​ความ​สุข​สำราญ, กว่า​เจ้า​จะ​ไป​ยัง​ที่​ฝังศพ​เป็นสุข​สำราญ, ตา​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​ได้​เห็น​โพย​ภัยอันตราย​ต่างๆ ที่​เรา​จะ​บันดาล​ให้​สวม​ทับ​ตำบล​นี้​กับ​ชน​ชาวเมือง​” คน​เหล่านั้น​ได้​นำ​ความ​นี้​มา​ทูล​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​กษัตริย์​รับสั่ง​ไป​ยัง​ผู้เฒ่าผู้แก่​แห่ง​แผ่น​ดิน​ยูดา​และ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ให้​ประชุม​กัน​หมด.</verse>
				<verse number="30">จึง​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ยัง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, พร้อมด้วย​บรรดา​ชาว​ชน​แผ่น​ดิน​ยูดา, และ​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, กับ​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี, และ​ราษฎร​ทั้ง​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย; แล้ว​ทรง​อ่าน​ให้​เขา​ฟัง​ถ้อยคำ​ทั้งปวง​ใน​หนังสือ​คำสัญญา​ไมตรี​นั้น, ที่​เขา​ได้​พบปะ​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="31">กษัตริย์​ได้​ยืน​บน​ที่​สูง​ทำ​คำ​สัตย์​สาบาน​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​รับ​สัญญา​ว่า, จะ​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา, จะ​ถือ​รักษา​บท​พระ​บัญญัติ, กับ​กฎหมาย​และ​ข้อ​ตัดสิน​ของ​พระองค์, ด้วย​สิ้นสุด​ใจ​และ​สุด​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ตน, ทั้ง​จะ​กระทำ​ตาม​ซึ่ง​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือสัญญา​ไมตรี​นี้.</verse>
				<verse number="32">ท่าน​ได้​บังคับ​คน​ทั้งปวง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​และ​ใน​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​ให้​ตั้งมั่น​คงอยู่​ใน​คำสัญญา​นั้น. ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ก็ได้​ประพฤติ​ตาม​คำสัญญา​ไมตรี​ของ​พระเจ้า​แห่ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="33">โย​ซี​อา​จึง​ได้​กวาด​ของ​อัน​น่าเกลียด​ทั้งปวง​นั้น​ไป​เสีย​ทั่ว​อา​ณาเขตต์​ชาติ​ยิศ​รา​เอล, ได้​เป็น​เหตุ​ให้​คน​ทั้งปวง​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล ให้​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ตน​ทั่ว​ตลอด​รัชช​กาล​ของ​ท่าน. เขา​มิได้​บ่ายหน้า​ไป​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">โย​ซี​อา​ได้​ถือศีล​ปัศ​คาที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา: เขา​ได้​นำ​สัตว์​สำหรับ​ปัศ​คา​ใน​วันที่​สิบ​สี่​ของ​เดือน​ต้น​ปี.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ได้​จัด​พวก​ปุโรหิต​ไว้​ตาม​ตำแหน่ง, และ​ได้​แนะนำ​เขา​ให้​ตั้งใจ​ใน​การ​ปฏิบัติ​ที่​โบสถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="3">ท่าน​มี​รับสั่ง​แก่​พวก​เลวี​ที่​เฉลิม​ตั้ง​ไว้​เป็น​พวก​บริสุทธิ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​มี​ตำแหน่ง​สั่งสอน​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ว่า, จง​เชิญ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​นั้น​ตั้ง​ไว้​ใน​โบสถ์​วิหาร​ที่​ซะโล​โม​ราชบุตร​ของ​ดา​วิด​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ได้​สร้าง​ไว้​นั้น, หีบ​นั้น​จะ​ไม่​เป็น​ภาระ​บน​บ่า​ของ​พวก​ท่าน​ต่อไป: ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์,</verse>
				<verse number="4">จง​จัด​เวร​ตาม​เชื้อ​วงศ์​ปู่​ย่า​ตา​ยาย, ดัง​รับสั่ง​ซึ่ง​เขียน​ไว้​โดย​ดา​วิด​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล, และ​ซะโล​โม​ราชบุตร.</verse>
				<verse number="5">จง​ยืน​ใน​โบสถ์​วิหาร​ตาม​ญาติพี่น้อง​ชาติ​ยิศ​รา​เอล, ต้อง​จัด​เวร​ตาม​บิดา​ใหญ่, ตาม​วงศ์​พวก​เลวี​ตระกูล​ละ​เวร.</verse>
				<verse number="6">จง​ฆ่า​สัตว์​ปัศ​คา, จง​ชำระ​เตรียม​ตัว​จัดการ​เลี้ยง​พวก​พี่น้อง​ของ​ตน, ให้​เขา​ถือ​ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตรัส​ไว้​โดย​โม​เซ</verse>
				<verse number="7">โย​ซี​อา​ได้​พระราชทาน​ลูก​แกะ, ลูก​แพะ, ให้​รา​ษฏร, คน​ทั้งปวง​ที่ประชุม​กัน​บูชา​ถวาย​ก็ได้​ถือศีล​ปัศ​คา, จำนวน​สัตว์​ที่​ใช้​ใน​การ​นี้​ถึง​สาม​หมื่น​ตัว, กับ​โค​อีก​สาม​พัน​ตัว, สัตว์​ทั้ง​หลาย​นี้​เป็น​ของหลวง.</verse>
				<verse number="8">พวก​เจ้านาย​ของ​ท่าน​มี​น้ำใจ​ออก​แจก​แก่​ราษฎร, แก่​พวก​ปุโรหิต, แล​พวก​เลวี: ฮิศคียา, ซะคา​ระ​ยา, และ​ยะฮีเอ็ล, ผู้​เป็น​นายใหญ่​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า, ให้​แกะ​สอง​พัน​หก​ร้อย​ตัว, และ​โค​สาม​ร้อย​ตัว. ถวาย​แก่​พวก​ปุโรหิต​สำหรับ​ใช้​ใน​การ​ถือศีล​ปัศ​คา.</verse>
				<verse number="9">ส่วน​คะ​นัน​ยา, ซะมายา, และ​นะ​ธันเอ็ล, กับ​ญาติพี่น้อง​ของ​ท่าน​ฮะ​ซับ​ยา, ยะ​อี​เอ็ล, และ​โย​ซา​บาด, ผู้​หัวหน้า​ใน​พวก​เลวี, ได้​ออก​แกะ​ให้​ห้า​พัน​ตัว​กับ​โค​ห้า​ร้อย​ตัว, ให้แก่​พวก​เลวี​สำหรับ​ถือศีล​ปัศ​คา</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เตรียม​การ​ไว้​พร้อม​แล้ว, พวก​ปุโรหิต​ได้​ยืน​อยู่​ใน​ที่​ของ​ตน, พวก​เลวี​ก็​อยู่​ใน​เวร​ของ​เขา​ตาม​รับสั่ง​ของ​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="11">เขา​จึง​ได้​ฆ่า​สัตว์​ปัศ​คา, แล้ว​พวก​ปุโรหิต​รับ​โลหิต​จาก​มือ​พวก​นั้น​ไป​ประพรม, และ​พวก​เลวี​ก็ได้​ถลก​หนัง​สัตว์​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="12">ส่วน​สัตว์​บูชา​ด้วย​เพลิง​ถวาย​นั้น, เขา​ได้​แจก​ราษฎร​ตาม​พงศ์พันธุ์, ตาม​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ใหญ่, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​นำ​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​ซึ่ง​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ของ​โม​เซ. ฝ่าย​โค​นั้น​เขา​ก็​ทำ​อย่าง​เดียว​กัน.</verse>
				<verse number="13">เขา​ได้​ปิ้ง​เนื้อ​ปัศ​คา​ด้วย​ไฟ​ตาม​แบบอย่าง​ซึ่ง​ได้​บัญญัติ​ไว้​นั้น: แต่​เนื้อสัตว์​ที่​ถวาย​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​นั้น, เขา​ได้​ต้ม​ใน​หม้อ​กะทะ​ใหญ่, และ​หม้อ​กะทะ​เล็ก, แล้ว​รีบ​แจก​แก่​ราษฎร​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="14">ภายหลัง​เขา​จึง​เตรียม​ไว้​สำหรับ​พวก​ตนเอง, และ​สำหรับ​ปุโรหิต: เพราะ​พวก​ปุโรหิต​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​โร​น​ติด​ธุระ​เผา​เครื่องบูชา​ด้วย​เพลิง​กับ​น้ำมัน​นั้น​จนถึง​เวลา​ค่ำ; เหตุ​ฉะนั้น​พวก​เลวี​จึง​ได้​จัดเตรียม​ไว้​สำหรับ​ตนเอง, และ​สำหรับ​พวก​ปุโรหิต​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​โร​น​ด้วย.</verse>
				<verse number="15">ส่วน​พวก​ขับร้อง​เพลง​ประโคม​เสียง​ใน​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​ซา​ฟ​ก็​อยู่​ใน​ที่​ตำแหน่ง​ของ​ตน, ตาม​ข้อบังคับ​บัญชา​ของ​ดา​วิด, อา​ซา​ฟ, เฮ​มาน, และ​ยะ​ดู​ธูน​อาลักษณ์​ของ​กษัตริย์​; และ​พวก​นาย​ประตู​ก็​เฝ้า​อยู่​ทุก​ประตู: พวก​นั้น​มิได้​ละเว้น​เสีย​ซึ่ง​กิจธุระ​ใน​ตำแหน่ง​ของ​ตน; ด้วย​พวก​เลวี​ญาติพี่น้อง​ได้​จัดเตรียม​ไว้​สำหรับ​พวกเขา​นั้น</verse>
				<verse number="16">เช่นนั้น​แหละ​การ​ปฏิบัติ​นมัสการ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​จัดเตรียม​ไว้​พร้อม​เสร็จ​ใน​วัน​นั้น, เพื่อ​จะ​ได้​ถือศีล​ปัศ​คา, และ​เผา​เครื่องบูชา​ด้วย​เพลิง​ถวาย​ที่​แท่น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​รับสั่ง​ของ​โย​ซี​อา​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="17">ครั้งนั้น​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่ประชุม​พร้อมกัน​นั้น​ได้​ถือศีล​ปัศ​คา, และ​ศีล​เลี้ยง​ด้วย​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ​ครบ​เจ็ด​วัน.</verse>
				<verse number="18">การ​ถือศีล​ปัศ​คา​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​เช่นนี้​นั้น, นับแต่​คราว​ซะมูเอล​ผู้​พยากรณ์​มา​ก็​ไม่​เคย​มี​เลย; กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​องค์​ใดๆ ก็​ไม่​ได้​ถือศีล​ปัศ​คา​เช่น​โย​ซี​อา​ได้​ถือ​พร้อมด้วย​พวก​ปุโรหิต​พวก​เลวี​ชน​ชาว​แผ่น​ดิน​ยูดา, และ​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​ด้วย​กัน​กับ​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="19">ศีล​ปัศ​คา​นั้น​เขา​ได้​ถือ, เมื่อ​รัชช​กาล​ของ​โย​ซี​อา​ล่วง​มา​ได้​สิบ​แปด​ปี​แล้ว</verse>
				<verse number="20">ภายหลัง​เมื่อ​โย​ซี​อา​จัดเตรียม​โบสถ์​วิหาร​นั้น​เสร็จ​แล้ว, นะ​โค​กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต​ได้​ยก​กองทัพ​มา​จะ​ทำ​การ​สงคราม​กับ​เมือง​คา​ระ​คา​มิ​ศ​ที่​ฝั่ง​แม่น้ำ​ฟะ​รา​ธ: ฝ่าย​โย​ซี​อา​ได้​ยก​ไป​จะ​ต้านทาน​ไว้.</verse>
				<verse number="21">นะ​โค​ก็​ใช้​ราชทูต​ไป​หา​โย​ซี​อา​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​ยูดา, เรา​กับ​ท่าน​มี​การ​เกี่ยว​ข้อง​กัน​อย่างไร? คราวนี้​เรา​ไม่​ได้​ยก​มา​จะ​ต่อสู้​กับ​ท่าน, แต่​เพื่อ​จะ​สู้รบ​กับ​วงศ์​ข้าศึก​ของ​เรา​นั้น: เพราะ​พระเจ้า​ได้​ทรง​บังคับ​สั่ง​ให้​เรา​รีบ​ทำ: ส่วน​ท่าน​จง​ถอย​ไป​เสีย​จาก​พระเจ้า​ผู้​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย​เรา, เพื่อ​พระองค์​จะ​ไม่​ได้​ล้าง​ผลาญ​ท่าน​เสีย.</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​โย​ซี​อา​มิได้​หัน​พระ​พักตร​ไป​จาก​ท่าน, แต่​ได้​แปลง​ตัว​คิด​จะ​สู้รบ, หา​ฟัง​คำ​ของ​กษัตริย์​นะ​โค​ที่มา​จาก​พระโอษฐ์​ของ​พระเจ้า​ไม่, แต่​ได้​ยก​กองทัพ​มา​จะ​สู้รบ​ที่​ซอก​เขา​มะฆิโด.</verse>
				<verse number="23">พวก​ธนู​ก็​ยิง​ถูก​กษัตริย์​โย​ซี​อา; ท่าน​จึง​รับสั่ง​แก่​ทหาร​รักษา​พระองค์​ว่า, จง​ส่ง​เรา​ไป​เสีย​ให้​พ้น; เพราะ​เรา​ถูก​อาวุธ​เจ็บปวด​สาหัส​มาก.</verse>
				<verse number="24">ทหาร​รักษา​พระองค์​จึง​ได้​หาม​ท่าน​ลง​จาก​ราชรถ, เชิญ​เสด็จ​ขึ้น​ประทับ​ใน​ราชรถ​ที่​สอง​ของ​พระองค์ ส่ง​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ท่าน​ก็​สิ้นพระชนม์, แล้ว​เขา​ได้​เชิญ​พระ​ศพ​ไป​ยัง​ไว้​ใน​อุโมงค์​ราชวงศ์​ของ​ท่าน. บรรดา​ชน​ชาว​ยูดา​และ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ก็​พา​กัน​ไว้ทุกข์​ให้แก่​โย​ซี​อา.</verse>
				<verse number="25">ยิ​ระ​มายา​ได้​แต่ง​เพลง​คร่ำ​ครวญ​กล่าว​ถึง​โย​ซี​อา: พวก​ร้องเพลง​ทั้งปวง​ทั้ง​ชาย​หญิง​เมื่อ​ร้องเพลง​แสดง​ทุกข์​นั้น เขา​ย่อม​พร​รณา​ถึง​โย​ซี​อา​จนถึง​ทุกวันนี้, ความ​นั้น​จึง​ได้​ยก​ตั้ง​ไว้​เป็น​แบบอย่าง​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล: ซึ่ง​มี​ปรากฏ​อยู่​ใน​หนังสือ​เพลง​ร้องทุกข์.</verse>
				<verse number="26">ราช​กิจ​อื่นๆ กับ​ความ​เลื่อมใส​ของ​โย​ซี​อา​มิได้​กระทำ​ตาม​หนังสือ​พระราชบัญญัติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="27">กิจการ​ทั้งปวง​ของ​ท่าน​ทั้ง​เบื้องต้น​เบื้องปลาย​นั้น​มี​ปรากฏ​อยู่​ใน​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​และ​ยูดา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">ชน​ชาว​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง​นั้น​จึง​ได้​เชิญ​ยะโฮ​อา​ฮัศ​ราชบุตร​ของ​โย​ซี​อา​ให้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​แทน​พระราช​บิดา.</verse>
				<verse number="2">ครั้น​ยะ​โฮ​อา​อัศ​ขึ้น; สวย​ราชย์​นั้น​มี​พระ​ชน​มา​ยุ​ได้​ยี่​สิบ​สาม​พรรษา, แล้ว​ท่าน​ได้​ครอบครอง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​สาม​เดือน.</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​จึง​ถอด​ท่าน​เสีย​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​ได้​ปรับ​ให้​ชาว​ชน​ประเทศ​นั้น​เสียเงิน​ร้อย​ตะลันต์ กับ​ทอง​อีก​หนึ่ง​ตะลันต์.</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต​ได้​ตั้ง​เอ็ล​ยา​คิม​พระ​ขนิษฐา​ให้​เป็น​กษัตริย์​ครอบครอง​แผ่น​ดิน​ยูดา​และ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, พระราชทาน​นาม​ใหม่​ว่า, ยะโฮ​ยา​คีม. ฝ่าย​ยะ​โฮ​อา​ฮัศ​พระ​ขนิษฐา​นั้น​นะ​โค​ได้​คุม​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ยะ​โฮ​ยา​คีม​ขึ้น​เสวย​ราชย์​นั้น​มี​พระ​ซน​มา​ยุ​ได้​ยี่​สิบ​ห้า​พรรษา, แล้ว​ท่าน​ได้​ครอบครอง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​สิบ​เอ็ด​ปี: ได้​กระทำ​การ​ชั่ว​ต่อ​คลอง​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="6">นะ​บู​คัด​เนซัร​กษัตริย์​บาบู​โลน​ได้​ยก​มา​ต่อสู้​จับ​ท่าน​ได้, ใส่​ตรวน​พา​ไป​ยัง​กรุง​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="7">นะ​บู​คัด​เนซัร​ริบ​เครื่องใช้สอย​ที่​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ส่ง​ไป​กรุง​บาบู​โลน, เก็บ​ไว้​ใน​วิหาร​ของ​ท่าน​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="8">กิจ​การต่างๆ ของ​ยะ​โฮ​ยา​คีม, ซึ่ง​ได้​ทำ​อัน​เป็น​น่าเกลียด, เป็น​ที่​แสดง​ความผิด​ถึง​ท่าน​นั้น, ก็​มี​ปรากฏ​อยู่​ใน​พงศาวดาร​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​และ​ยูดา: ฝ่าย​ยะ​โฮ​ยา​คีน​ราชบุตร​ได้​ครอบครอง​แทน​ต่อไป</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ยะ​โฮ​ยา​คีน​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​นั้น​มี​ชน​มา​ยุ​ได้​สิบ​แปด​พรรษา, ท่าน​ได้​ครอบครอง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น​สาม​เดือน​กับ​สิบ​วัน: ได้​ประพฤติ​เป็น​การ​ชั่ว​ต่อ​คลอง​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​สิ้น​ศก​นั้น, กษัตริย์​นะ​บู​คัด​เนซัร​ได้​ใช้​ราชทูต​คุม​ท่าน​ไป​ยัง​กรุง​บาบู​โลน​พร้อมด้วย​เครื่องใช้สอย​อย่าง​ดี​ที่​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ตั้ง​ซิ​ดคี​ยา​เชฏฐา​ของ​ยะ​โฮ​ยา​คีน​ให้​เป็น​กษัตริย์​ครอบครอง​แผ่น​ดิน​ยูดา​และ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ต่อไป</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ขึ้น​เสวย​ราชย์​ซิ​ดคี​ยา​มี​พระ​ชน​มา​ยุ​ได้​ยี่​สิบ​เอ็ด​พรรษา, แล้ว​ได้​ครอบครอง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​สิบ​เอ็ด​ปี.</verse>
				<verse number="12">ท่าน​ได้​ประพฤติ​เป็น​การ​ชั่ว​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, ไม่​ได้​ถ่อม​พระทัย​ลง​ต่อ​ยิ​ระ​มายา​ผู้​กล่าว​คำพยากรณ์​ซึ่ง​มา​จาก​พระโอษฐ์​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="13">อนึ่ง​ท่าน​ได้​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​นะ​บู​คัด​เนซัร​ผู้​ให้​สบถ​สาบาน​ด้วย​ออก​พระ​นาม​พระเจ้า: ยัง​ได้​ทำ​คอแข็ง, และ​พระทัย​กะ​ด้าง​จึง​ไม่​ยอม​กลับ​หัน​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล,</verse>
				<verse number="14">บรรดา​ผู้​หัวหน้า​ใน​พวก​ปุโรหิต, กับ​ฝูง​คน​ทั้งปวง, ได้​ล่วงละเมิด​มากมาย​ตาม​ธรรมเนียม​อัน​น่าเกลียด​แห่ง​คน​ต่าง​ประเทศ; ทำ​ให้​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​มลทิน​ไป, ที่​พระองค์​ทรง​ตั้ง​เฉลิม​ไว้​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ให้​เป็น​ที่​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​เชื้อ​วงศ์​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา​ได้​ใช้​ทูต​ของ​พระองค์​มา​ยัง​พวกเขา, ให้​ทูต​นั้น​ตื่น​แต่เช้า​แล้ว​รีบ​ไป; เพราะ​พระองค์​ทรง​พระ​เมตตากรุณา​ต่อ​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, กับ​เป็นห่วง​ถึง​โบสถ์​วิหาร​ที่​สถิต​ของ​พระองค์:</verse>
				<verse number="16">แต่​เขา​ก็​พา​กัน​เยาะเย้ย​พวก​ทูต​ของ​พระเจ้า, ประมาท​ดูหมิ่น​คำ​โอวาท​ของ​พระองค์, และ​นินทา​ผู้​พยากรณ์​ของ​พระองค์, กระทำ​ให้​ความ​พิ​โรธ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​พล​ไพร่​ของ​พระองค์ จน​ไม่​มี​ช่อง​ที่​จะ​แก้ไข​ได้</verse>
				<verse number="17">พระองค์​จึง​ทรง​บันดาล​ให้​กษัตริย์​มี​แผ่น​ดิน​เคเซ็ธ, ยก​มา​ต่อสู้​พวกเขา​ใช้​ดาบ​ฆ่า​ชายหนุ่มๆ เสีย​ใน​โบสถ์​วิหาร​บริสุทธิ์​ของ​เขา, โดย​ปราศ​จาก​เมตตากรุณา​ไม่​เลือก​หน้า​ว่า​ชายหนุ่ม, หรือ​หญิงสาว​คนแก่​หรือ​ชรา​มี​ผมหงอก: พระเจ้า​ทรง​มอบ​ไว้​ใน​พระ​หัตถ์​กษัตริย์​นั้น​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="18">บรรดา​เครื่องใช้สอย​ทั้ง​เล็ก​ทั้ง​ใหญ่​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า, กับ​บรรดา​ทรัพย์​ที่​คลัง​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ทรัพย์​ที่​คลัง​ใน​ราชวัง​และ​ทรัพย์​สิ่งของ​แห่ง​เจ้านาย; ท่าน​ได้​ริบ​เอา​ไป​กรุง​บาบู​โลน​ทั้งหมด,</verse>
				<verse number="19">โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า​นั้น​ได้​เผา​เสีย, กำแพง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​เขา​ก็ได้​รื้อ​เสีย, วัง​ทั้งปวง​ใน​เมือง​นั้น​เขา​ก็​จุด​ไฟ​เผา​เสีย, และ​ได้​หัก​ทำลาย​เครื่องใช้สอย​วิเศษ​ต่างๆ ใน​เมือง​นั้น​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="20">คน​ทั้งปวง​ที่​เหลือ​พ้น​จาก​คม​ดาบ​นั้น, ท่าน​ก็​พา​ไป​ยัง​กรุง​บาบู​โลน: ให้​เป็น​บ่าว​ทาส​ของ​ท่าน, และ​ของ​ราชวงศ์​ของ​ท่าน​ตราบเท่า​จนถึง​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​ฟารัศ​ได้​ขึ้น​ครอบครอง:</verse>
				<verse number="21">เพื่อ​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​ไว้​โดย​ปากขอ​งยิ​ระ​มายา​นั้น​จะ​ได้​สำเร็จ, คือ​จนถึง​แผ่น​ดิน​นั้น​จะ​มี​ความ​สงบเงียบ​เต็ม​จำนวน​วัน​ซะบา​โต: ด้วย​แผ่น​ดิน​นั้น​ร้าง​เปล่า​นาน​เท่าไร​ก็ได้​ความ​สงบเงียบ​นาน​เท่านั้น, จนถึง​ครบ​เจ็ดสิบ​ปี</verse>
				<verse number="22">ใน​ต้น​ปี​แห่ง​รัชช​กาล​โค​เร็​ศกษัตริย์ฟารัศ, เพื่อ​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​โดย​ปาก​ยิ​ระ​มายา​จะ​ได้​สำเร็จ, พระองค์​จึง​ได้​ทรง​ดล​พระทัย​โค​เร็​ศกษัตริย์ฟารัศ; ท่าน​จึง​มี​หมายประกาศ​ทั่ว​อา​ณาเขตต์​ของ​ท่าน​รับสั่ง​ว่า,</verse>
				<verse number="23">โค​เร็ศ, กษัตริย์​แผ่น​ดิน​ฟารัศ​ประกาศ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​สวรรค์​ได้​ทรง​มอบ​ประเทศ​ทั้งปวง​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก​ไว้​แก่​เรา; และ​พระองค์​ทรง​พระ​ดำริ​ให้​เรา​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​สำหรับ​พระองค์​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ใน​เขตต์ยูดา. มี​ผู้ใดๆ ใน​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​พล​ไพร่​ของ​พระองค์? ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย​ผู้​นั้น, และ​ให้​ผู้​นั้น​ขึ้น​ไป</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="15">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ใน​ต้น​ปี​แห่ง​รัชช​กาล​แผ่น​ดิน​โฆเร็​ศ​กษัตริย์​ประเทศ​ฟารัศ​นั้น, เพื่อ​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตรัส​โดย​ปาก​ของ​ท่าน​ยิ​ระ​มายา​นั้น​จะ​สำเร็จ, พระองค์​ได้​ทรง​ดล​พระทัย​โฆเร็​ศ​กษัตริย์​ประเทศ​ฟารัศ, กษัตริย์​นั้น​จึง​มี​รับสั่ง​ไป​ทั่ว​อา​ณาเขตต์​ของ​ท่าน, ใน​รับสั่ง​นั้น​มี​เนื้อความ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">โฆเร็​ศ​กษัตริย์​ประเทศ​ฟารัศ​ประกาศ​ดังนี้​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้า​สวรรค์​ทั้ง​หลาย​ได้​ทรง​มอบ​แผ่น​ดิน​และ​ประเทศ​ทั้งปวง​ทั่ว​พิภพ​โลก​ให้​ไว้​แก่​เรา; และ​พระองค์​นั้น​ได้​ทรง​มอบ​ให้​เรา​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​โบสถ์​หนึ่ง​สำหรับ​พระองค์ ณ กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ใน​แผ่น​ดิน​ยะฮูดา.</verse>
				<verse number="3">และ​ท่ามกลาง​คน​ทั้งปวง​มี​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ที่​เป็น​ไพร่พล​ของ​พระองค์? ขอ​พระองค์​จง​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย​ผู้​นั้น, และ​ให้​ผู้​นั้น​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ณ ประเทศ​ยูดา, และ​ทำ​การ​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, คือ​พระองค์​ผู้​ทรง​พระ​นาม​ปรากฏ ณ กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="4">และ​ฝ่าย​คน​ทั้งปวง​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น, เขา​เคย​ตั้ง​อาศัย​อยู่​ที่​บ้าน​ไหน, เมือง​ไหน, ก็​ให้​คน​ที่​บ้าน​นั้น​เมือง​นั้น, ช่วย​เขา​ด้วย​เงิน​และ​ทอง, และ​เครื่องใช้สอย, และ​ด้วย​สัตว์​ใช้​ต่างๆ, นอกจาก​ของ​ที่​ทุกคน​ได้​จัด​ถวาย​สำหรับ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น</verse>
				<verse number="5">บิดา​ทั้งปวง​ที่​เป็น​หัวหน้า​ใน​ตระกูล​ยะฮูดา​และ​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, และ​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี, จึง​ได้​ลุก​ขึ้น​พร้อมกับ​คน​ทั้งปวง, ที่​พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​มี​น้ำใจ​ขั้น​ไป​นั้น, เพื่อ​จะ​ไป​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="6">และ​คน​ทั้งปวง​ที่อยู่​ใกล้เคียง​ซึ่ง​เป็นเพื่อน​บ้าน​กัน, ได้​ช่วย​อุปการะ​คน​เหล่านั้น​ด้วย​ถ้วยชาม​ทำ​ด้วย​เงิน, และ​ทำ​ด้วย​ทองคำ, และ​ด้วย​เครื่องใช้สอย, และ​ด้วย​สัตว์​ต่างๆ, และ​ด้วย​ของ​วิเศษ​หลาย​สิ่ง, นอกจาก​สิ่งของ​ทั้งปวง​ที่​เขา​มี​น้ำใจ​ถวาย​นั้น</verse>
				<verse number="7">อนึ่ง​ถ้วยชาม​สำหรับ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น, โฆเร็​ศ​กษัตริย์​ก็ได้​นำ​ออก​มา, คือ​ถ้วยชาม​ที่​นะ​บู​คัด​เนซัร​ได้​ริบ​เอา​มา​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​ได้​ตั้ง​ไว้​ใน​โบสถ์​วิหาร​สำหรับ​พระ​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​นั้น.</verse>
				<verse number="8">ถ้วยชาม​นั้น, โฆเร็​ศ​กษัตริย์​ประเทศ​ฟารัศ, โดย​มือ​มิ​ธ​ระ​ดาธ​นาย​คลัง​ราช​ทรัพย์, ได้​นำ​ออก​มา​นั้น​และ​มอบ​ไว้​กับ​เซ็ศบาซัร, เจ้าหัว​หน้า​ใน​ตระกูล​ยะฮูดา.</verse>
				<verse number="9">และ​สิ่งของ​ทั้ง​ปวง​นั้น​รวม​กัน​เข้า​เป็น​ดังนี้​คือ: ถาด​ทำ​ด้วย​ทองคำ​สาม​สิบ​ใบ, ถาด​ทำ​ด้วย​เงิน​พัน​ใบ, กับ​มีด​ยี่​สิบ​เก้า​เล่ม,</verse>
				<verse number="10">และ​อ่าง​ทำ​ด้วย​ทองคำ​สาม​สิบ​ใบ, อ่าง​ขนาด​สอง​ทำ​ด้วย​เงิน​สี่​ร้อย​สิบ​ใบ,</verse>
				<verse number="11">และ​เครื่อง​ภาชนะ​อื่น​ต่างๆ พัน​เครื่อง. เครื่อง​ภาชนะ​ทำ​ด้วย​ทองคำ​และ​เงิน​นั้น​รวม​หมด​ด้วย​กัน​นับ​ได้​ห้า​พัน​สี่​ร้อย​เครื่อง. และ​สิ่งของ​ทั้งปวง​นั้น​เซ็ศบาซัว​ได้​นำ​ขึ้น​ไป​คราว​เดียวกัน​ที่​เขา​ได้​นำ​พวก​ชะ​เลย​กลับ​ไป​จาก​เมือง​บาบู​โลน​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">อนึ่ง​ชื่อ​เหล่า​คน​ที่​ถูก​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย, และ​ที่​ได้​กลับ​มา​จาก​การ​เป็น​ชะ​เลย, คือ​พงศ์พันธุ์​เหล่า​คน​ที่​นะ​บู​คัด​เนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​ได้​กวาด​เอา​ไป​ยัง​เมือง​บาบู​โลน​นั้น, และ​ที่​ได้​กลับ​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ถึง​แผ่น​ดิน​ยะฮูดา, กลับ​มา​อาศัย​อยู่​ใน​บ้านเมือง​ของ​ตน​นั้น​เป็น​ดังนี้:</verse>
				<verse number="2">คือ​เหล่า​คน​ที่​ได้​กลับ​ขึ้น​มา​พร้อมกับ​ท่าน​ซะรุบาเบ็ล​นั้น: ชื่อ​ยะ​โฮ​ซูอะ, นะ​เฮ็ม​ยา, ซะรา​ยา, เรลา​ยา, มา​ระ​ดะ​คาย, บิล​ซาน, มิ​ศฟาร, บิ​ควาย, ระ​ฮูม, และ​ท่าน​บาอะ​นา. และ​จำนวน​ไพร่พล​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็น​ดังนี้:</verse>
				<verse number="3">คือ​ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​ฟา​โร​ศ, สอง​พัน​หนึ่ง​ร้อย​เจ็ดสิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​ซา​ฟัต​ยา, สาม​ร้อย​เจ็ดสิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​รา, เจ็ด​ร้อย​เจ็ดสิบ​ห้า​คน.</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​ฟาฮัธ​โม​อาบ, เชื่อ​สาย​ของ​ยะ​โฮ​ซูอะ​และ​โย​อาบ, สอง​พัน​แปด​ร้อย​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​เอ​ลาม, พัน​สอง​ร้อย​ห้า​สิบ​สี่​คน.</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​ซา​ธู, เก้า​ร้อย​สี่​สิบ​ห้า​คน.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​ซา​คาย, เจ็ด​ร้อย​หก​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​บานี, หก​ร้อย​สี่​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​เบ​บาย, หก​ร้อย​ยี่​สิบ​สาม​คน.</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​อัศฆาด, พัน​สอง​ร้อย​ยี่​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​อะ​โค​นิ​คา​ม, หก​ร้อย​หก​สิบ​หก​คน.</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​บิ​ฆ​อาย, สอง​พัน​ห้า​สิบ​หก​คน.</verse>
				<verse number="15">และ​ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​คีม, สี่​ร้อย​ห้า​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​เต​ระ​เชื้อสาย​ของ​ฮิศคี​ยา, เก้า​สิบ​แปด​คน.</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​เบ​ซา​ย, สาม​ร้อย​ยี่​สิบ​สาม​คน.</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​โย​รา, ร้อย​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​ฮา​ซุม, สอง​ร้อย​ยี่​สิบ​สาม​คน.</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​ฆิบาร, เก้า​สิบ​ห้า​คน.</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​คน​ชาวเมือง​เบธเลเฮ็ม, ร้อย​ยี่​สิบ​สาม​คน.</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​คน​ชาวเมือง​มะ​โต​ฟา, ห้า​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​คน​ชาวเมือง​อะ​นา​โธธ, ร้อย​สิบ​แปด​คน.</verse>
				<verse number="24">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​คน​ชาวเมือง​ฮัศ​มา​เวธ, สี่​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​คน​ชาวเมือง​คี​ระ​ยัธยะ​อา​ริม, และ​เมือง​คะ​ฟี​รา, และ​เมือง​บะเอ​โร​ธ, เจ็ด​ร้อย​ยี่​สิบ​สาม​คน.</verse>
				<verse number="26">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​คน​ชาวเมือง​รา​มา, และ​เมือง​เฆบา, หก​ร้อย​ยี่​สิบ​เอ็ด​คน.</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​คน​ชาวเมือง​มิ​ค​มาศ, ร้อย​ยี่​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="28">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​คน​ชาวเมือง​เบ็ธเอล, และ​เมือง​อาย, สอง​ร้อย​ยี่​สิบ​สาม​คน.</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​คน​ชาวเมือง​นะ​โบ, ห้า​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​คน​ชาวเมือง​มัฆบีศ, ร้อย​ห้า​สิบ​หก​คน.</verse>
				<verse number="31">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​เอ​ลาม​คือ​เอ​ลาม​อีก​คน​หนึ่ง, พัน​สอง​ร้อย​ห้า​สิบ​สี่​คน.</verse>
				<verse number="32">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​ฮา​ริม, สาม​ร้อย​ยี่​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="33">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​คน​ชาวเมือง​โลด, และ​เมือง​ฮา​ดีด, และ​เมือง​โฮ​โน, ร้อย​ยี่​สิบ​ห้า​คน.</verse>
				<verse number="34">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​คน​ชาวเมือง​ยะ​ริ​โฮ, สาม​ร้อย​สี่​สิบ​ห้า​คน.</verse>
				<verse number="35">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​คน​ชาวเมือง​ซะ​นา​อา, สาม​พัน​หก​ร้อย​สาม​สิบ​คน</verse>
				<verse number="36">จำนวน​พวก​ปุโรหิต​ดังนี้​คือ: ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​ยะดา​ยา, เชื่อ​สาย​ยะ​โฮ​ซูอะ, เก้า​ร้อย​เจ็ดสิบ​สาม​คน.</verse>
				<verse number="37">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​อี​เมร, พัน​ห้า​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="38">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​พัด​ฮูร, พัน​สอง​ร้อย​สี่​สิบ​เจ็ด​คน.</verse>
				<verse number="39">ด้วย​พงศ์พันธุ์​ของ​พัด​ฮูร, พัน​สิบ​เจ็ด​คน</verse>
				<verse number="40">จำนวน​พวก​เลวี​ดังนี้​คือ, ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​ยะ​โฮ​ซูอะ​และ​คัด​มี​เอล, เชื้อสาย​ของ​โฮ​ดาวะ​ยา, เจ็ดสิบ​สี่​คน</verse>
				<verse number="41">จำนวน​พวก​ขับ​เพลง​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​ซา​ฟ, ร้อย​ยี่​สิบ​แปด​คน</verse>
				<verse number="42">จำนวน​พงศ์พันธุ์​พวก​เจ้า​ประตู: คือ​พงศ์พันธุ์​ของ​ซา​ลุ​ม, และ​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​เต​ระ, และ​พงศ์พันธุ์​ของ​ตัน​โม​น, และ​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​คู​บ, และ​พงศ์พันธุ์​ของ​ฮะ​ตี​ตา, และ​พงศ์พันธุ์​โซ​บาย, หมด​ด้วย​กัน​เป็น​ร้อย​สาม​สิบ​เก้า​คน</verse>
				<verse number="43">จำนวน​พวก​นะ​ธีนิม: คือ​พงศ์พันธุ์​ของ​ซี​ฮา, และ​พงศ์พันธุ์​ของ​ฮะ​ซูฟา,</verse>
				<verse number="44">และ​พงศ์พันธุ์​ของ​เต​โร​ศ, และ​พงศ์พันธุ์​ของ​ซี​อา, และ​พงศ์พันธุ์​ของ​ซา​โดน.</verse>
				<verse number="45">และ​พงศ์พันธุ์​ของ​บา​นา, และ​พงศ์พันธุ์​ของ​ฮะ​ฆาบา, และ​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​คู​บ,</verse>
				<verse number="46">พงศ์พันธุ์​ของ​ฮา​ฆาบ, พงศ์พันธุ์​ของ​ซัม​ลาย, พงศ์พันธุ์​ของ​ฮา​นาน,</verse>
				<verse number="47">พงศ์พันธุ์​ของ​ฆีเดล, พงศ์พันธุ์​ของ​ฆาฮัร, พงศ์พันธุ์​ของ​ระอา​ยา,</verse>
				<verse number="48">พงศ์พันธุ์​ของ​ระ​ซี​น, พงศ์พันธุ์​ของ​นะ​โค​ดา, พงศ์พันธุ์​ของ​ฆา​ซา​ม,</verse>
				<verse number="49">พงศ์พันธุ์​ของ​อุ​ซา, พงศ์พันธุ์​ของ​พา​เซ​อา, พงศ์พันธุ์​ของ​เบ​ซา​ย,</verse>
				<verse number="50">พงศ์พันธุ์​ของ​อัศ​นา, พงศ์พันธุ์​ของ​มะฮุนิม, พงศ์พันธุ์​ของ​นะ​ฟู​ซิ​ม,</verse>
				<verse number="51">พงศ์พันธุ์​ของ​บัคบูค, พงศ์พันธุ์​ของ​ฮา​คู​ฟา, พงศ์พันธุ์​ของ​ฮา​ระ​ฮูร,</verse>
				<verse number="52">พงศ์พันธุ์​ของ​บัศลูธ, พงศ์พันธุ์​ของ​มะฮีดา, พงศ์พันธุ์​ของ​ฮา​ระ​ซา.</verse>
				<verse number="53">พงศ์พันธุ์​ของ​บาร​โค​ศ, พงศ์พันธุ์​ของ​ซี​ซะ​รา, พงศ์พันธุ์​ของ​ธา​มา,</verse>
				<verse number="54">พงศ์พันธุ์​ของ​นะ​ซี​ฮา, พงศ์พันธุ์​ของ​ฮา​ตี​ฟา</verse>
				<verse number="55">กับ​พงศ์พันธุ์​คน​ทั้งปวง​ที่​เป็น​มหาดเล็ก​ของ​กษัตริย์​ซะโล​โม: คือ​พงศ์พันธุ์​ของ​โซ​ตาย, พงศ์พันธุ์​ของ​โซ​เฟเร็ธ, พงศ์พันธุ์​ของ​พะ​รู​ดา,</verse>
				<verse number="56">พงศ์พันธุ์​ของ​ยะ​อา​ลา; พงศ์พันธุ์​ของ​ดา​ระ​โค​ร, พงศ์พันธุ์​ของ​ฆีเดล,</verse>
				<verse number="57">พงศ์พันธุ์​ของ​ซะฟัต​ยา, พงศ์พันธุ์​ของ​ฮะ​ตี​ล, พงศ์พันธุ์​ของ​โฟเคเร็ธ​ชาวเมือง​ซะ​ยา​ยิม, พงศ์พันธุ์​ของ​อา​มี.</verse>
				<verse number="58">จำนวน​พวก​นะ​ธีนิม, กับ​พงศ์พันธุ์​มหาดเล็ก​ของ​กษัตริย์​ซะโล​โม​หมด​ด้วย​กัน​นับ​ได้​สาม​ร้อย​เก้า​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="59">และ​มี​ลาง​คน​ขึ้น​มา​จาก​เมือง​เธลเม​ลา, เมือง​เธลฮัร​ซา, เมือง​คะ​รูป, เมือง​อา​ดาน, เมือง​อิเมร: แต่​คน​เหล่านั้น​เมื่อ​ค้นหา​ใน​บัญชี​สำมะโนครัว​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ไม่​มี​พะ​ยาน​ว่า, บิดา​ใหญ่​แห่ง​พวกเขา​เป็น​เชื้อสาย​ของ​ยิศ​รา​เอล:</verse>
				<verse number="60">คน​เหล่านั้น​คือ​พงศ์พันธุ์​ของ​ดะ​ลา​ยา, พงศ์​พันศ์​ของ​โต​บิ​ยา, พงศ์พันธุ์​ของ​นะ​โค​ดา, หมด​ด้วย​กัน​นับ​ได้​หก​ร้อย​ห้า​สิบ​สอง​คน</verse>
				<verse number="61">กับ​เหล่า​คน​ที่​เป็น​พงศ์พันธุ์​พวก​ปุโรหิต​คือ: พงศ์พันธุ์​ของ​ฮะ​บา​ยา, และ​พงศ์พันธุ์​ของ​โค​ศ, พงศ์พันธุ์​ของ​บา​ระ​ซี​ลา​ร​คืน; บาระ​ซี​ลาย​ที่​ได้​เอา​บุตรี​ของ​บา​ระ​ซี​ลาย​ชาว​แผ่น​ดิน​ฆี​ละ​อาด​มา​เป็น​ภรรยา, และ​ได้​รับ​นามสกุล​ของ​ภรรยา​ให้​เป็น​นามสกุล​ของ​ตน:</verse>
				<verse number="62">คน​ทั้งปวง​นั้น​เมื่อ​ค้นหา​ชื่อ​บิดา​ของ​เขา​ใน​บัญชี​สำมะโนครัว​พวก​ปุโรหิต​ก็​หา​พบ​ไม่: เหตุ​ฉะนั้น​เขา​เป็น​เหมือน​คน​มลทิน, ไม่​ควร​จะ​มี​ชื่อ​ใน​พวก​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="63">และ​ท่าน​ผู้​มี​ตำแหน่ง​เป็น​ธีร​ซา​ธา​ได้​บังคับ​ห้าม​คน​เหล่านั้น​ว่า, เจ้า​อย่า​กิน​ของ​ตั้ง​ถวาย​เป็น​บริสุทธิ์, กว่า​จะ​มี​ปุโรหิต​ขึ้น​สมควร​ทำนาย​ด้วย​ฮู​รีม​และ​ธุนีม</verse>
				<verse number="64">และ​รวม​คน​ทั้งปวง​นั้น​หมด​ด้วย​กัน​นับ​ได้​สี่​หมื่น​สอง​พัน​สาม​ร้อย​หก​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="65">กับ​ทาส​ชาย​ทาส​หญิง​รวม​ไว้​ได้​อีก, เจ็ด​พัน​สาม​ร้อย​สาม​สิบ​เจ็ด​คน, และ​ฝ่าย​คน​ทั้งปวง​ที่​ได้​ขึ้น​มา​นั้น, และ​ท่ามกลาง​เขา​มี​ชาย​หญิง​สำหรับ​ขับ​เพลง​นับ​ได้​สอง​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="66">และ​เขา​มี​ม้า​เจ็ด​ร้อย​สาม​สิบ​หก​ตัว; และ​ลา​สอง​ร้อย​สี่​สิบ​ห้า​ตัว;</verse>
				<verse number="67">และ​อูฐ, สี่​ร้อย​สาม​สิบ​ห้า​ตัว; และ​ลา​หก​พัน​เจ็ด​ร้อย​ยี่​สิบ​ตัว</verse>
				<verse number="68">และ​บิดา​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​หัวหน้า, เมื่อ​มา​ถึง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​แล้ว, ได้​เอา​ทรัพย์​สิ่งของ​เป็น​อัน​มาก​ถวาย, เพื่อ​จะ​ได้​ก่อสร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์​ขึ้น​ใหม่​ใน​ตำบล​นั้น.</verse>
				<verse number="69">เขา​ได้​เอา​ทรัพย์​สิ่งของ​ถวาย​ตาม​กำลัง​ของ​ตน​เพื่อ​ใช้​ใน​การ​ก่อสร้าง​นั้น​นับ​เป็น​เมือง​คำ​น้ำหนัก​ร้อย​สี่​สิบ​ตำลึง, และ​เงิน​สาม​สิบ​เจ็ด​หาบ, และ​ผ้า​สำหรับ​พวก​ปุโรหิต​ร้อย​สำรับ.</verse>
				<verse number="70">และ​พวก​ปุโรหิต, และ​พวก​เลวี, และ​ราษฎร​ลาง​คน, และ​พวก​ขับ​เพลง, และ​พวก​เฝ้า​ประตู, และ​พวก​นะ​ธีนิม, ได้​อาศัย​อยู่​ใน​พวก​เหล่า​หัวเมือง​ของ​ตน, และ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​อาศัย​ใน​เมือง​ของ​ตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">และ​อยู่​มา​เมื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตั้ง​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ทั้งปวง​ของ​ตน​จนถึง​เดือน​เจ็ด​แล้ว, คน​ทั้งปวง​พร้อมใจ​กัน​ได้​พา​กัน​ชุมนุม​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="2">และ​ยะ​โฮ​ซูอะ​บุตรชาย​ของ​โย​ซา​ดาก, และ​พวก​พี่น้อง​ของ​ท่าน​ใน​ตำแหน่ง​ปุโรหิต​และ​ซะรุบาเบ็ล​บุตรชาย​ของ​ซะอัลธิเอ็ล, กับ​พวก​พี่น้อง​ของ​ตน. ได้​ลุก​ขึ้น​สร้าง​แท่น​ของ​พระองค์​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ขึ้น​ไว้​เพื่อ​จะ​ได้​ทำ​เครื่องบูชา​เพลิง​ถวาย​บน​แท่น​นั้น, เหมือน​มี​เขียน​ไว้​ใน​บท​พระ​บัญญัติ​ของ​โม​เซ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">และ​เขา​ได้​ก่อ​แท่น​นั้น​ขึ้น​ไว้​บน​เชิง​เก่า; ด้วยว่า​มี​ความ​กลัวเกรง​ต่อ​ชาว​ชน​บ้านเมือง​ล้อมรอบ: และ​เขา​ได้​เอา​เครื่องบูชา​เพลิง​วาง​บน​แท่น​นั้น​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, คือ​ได้​นำ​เครื่องบูชา​ด้วย​เพลิง​ถวาย​ทั้ง​เวลา​เช้า​และ​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="4">และ​เขา​ได้​ถือศีล​เทศกาล​ตั้ง​ทัพ​อาศัย​เหมือน​มี​เขียน​ไว้, และ​ได้​ถวาย​เครื่องบูชา​เพลิง​ตาม​กำหนด​ทุกวันๆ ตาม​ธรรมเนียม​สม​กับ​การงาน​ทุกวันๆ;</verse>
				<verse number="5">และ​ตั้งแต่​นั้น​ไป​เขา​ได้​ถวาย​เครื่องบูชา​เพลิง​เสมอ​ทั้ง​เทศกาล​ต้น​เดือน, และ​เทศกาล​ถือศีล​เลี้ยง​บริสุทธิ์​ทั้งปวง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, กับ​เครื่องบูชา​ด้วย​คน​ทั้งปวง​ที่​มี​ใจ​ศรัทธา​ได้​นำมา​ประสงค์​จะ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="6">เขา​ตั้งต้น​นำ​เครื่องบูชา​ด้วย​เอา​มา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตั้งแต่​วัน​ต้น​เดือน​เจ็ด​นั้น. แต่​ราก​โบสถ์​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เขา​ยัง​ไม่​ได้​ก่อสร้าง.</verse>
				<verse number="7">และ​เขา​ได้​เอา​เงิน​มอบ​ไว้​กับ​พวก​ช่าง​ก่อ, และ​กับ​พวก​ช่างไม้; และ​ได้​เอา​เนื้อ, และ​เครื่องดื่ม, และ​น้ำมัน, มอบ​ไว้​กับ​คน​ชาวเมือง​ซี​โดน, และ​คน​ชาวเมือง​ตุ​โร, เพื่อ​เป็น​รางวัล​ขน​ต้นสน​มา​จาก​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​ส่ง​มา​โดย​ทาง​ทะเล​ถึง​เมือง​ยบเป, เหมือน​โฆเร็​ศ​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​ฟารัศ​ได้​โปรด​อนุญาต​ไว้​แก่​เขา​แล้ว​นั้น</verse>
				<verse number="8">และ​ใน​เดือน​ที่​สอง​ปี​ที่​สอง​นับ​ตั้งแต่​เวลา​ที่​คน​พวก​นั้น​ได้​กลับ​มา​ยัง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ก็​อยู่​มา​ซะรุบาเบ็ล​บุตรชาย​ของ​ซะอัลธิเอ็ล, และ​ยะ​โฮ​ซูอะ​บุตร​ของ​โย​ซา​ดาก, และ​คน​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี​ญาติพี่น้อง​ของ​เขา, กับ​บรรดา​คน​ที่​ได้​ออก​มา​จาก​ตำ​แห​น่ง​เป็น​ชะ​เลย​กลับ​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม; เขา​ได้​บังคับบัญชา​คนใน​พวก​เลวี​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่​สิบ​ปี​ขึ้น​ไป​ใด้​เป็น​พนักงาน​แจกจ่าย​และ​เร่ง​การ​ก่อสร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="9">และ​ท่าน​ยะ​โฮ​ซูอะ​กับ​เชื้อ​วงศ์​ญาติพี่น้อง​ของ​ตน, และ​คัด​มี​เอ็ล​กับ​เชื้อ​วงศ์​ของ​ตน, และ​ท่าน​โฮ​ดาวะ​ยา​กับ​เชื้อ​วงศ์​ของ​ตน, พร้อมใจ​กัน​จัด​คน​ช่าง​ก่อ​คือ​บุตรชาย​ของ​เฮ​นา​ดาด​กับ​ญาติพี่น้อง, และ​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา​ใน​พวก​เลวี, ให้​รีบเร่ง​ทำ​การ​ก่อสร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="10">และ​เมื่อ​ช่าง​กำลัง​ก่อ​ราก​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​เย​โฮ​วา​นั้น, เขา​ได้​จัด​คนใน​พวก​ปุโรหิต​ลาง​คน​ให้​แต่งตัว​ตาม​ธรรมเนียม​ถือ​แตร​สังข์, และ​ได้​จัด​คนใน​พวก​เลวี​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​ซา​ฟ​ลาง​คน​ให้​ถือ​ฉิ่ง​ฉาบ, เพื่อ​จะ​ได้​ประกอบ​เพลง​สรรเสริญ​ฉลอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​แบบอย่าง​ของ​ท่าน​ดา​วิด​กษัตริย์​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="11">และ​พวก​ปุโรหิต, และ​พวก​เลวี​นั้น, ได้​ร้องเพลง​เป็น​พวกๆ ร้อง​รับ​กัน​สรรเสริญ​ฉลอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ด้วยว่า​ความ​เมตตากรุณา​ของ​พระองค์​ต่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ทรง​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์​ถาวร. และ​ใน​การ​ฉลอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​นั้น, ฝูง​คน​ทั้งปวง​ได้​โห่ร้อง​ทำ​เป็น​เสียง​โกลาหล, ด้วยว่า​ได้​วาง​ราก​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ก่อ​ขึ้น​เสร็จ​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">แต่​ใน​พวก​ปุโรหิต, และ​ใน​พวก​เลวี, และ​ใน​ท่ามกลาง​คน​หัวหน้า​ใน​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทั้ง​หลาย, ก็​มี​คนแก่​ชรา​หลาย​คน​ที่​ได้​เห็น​โบสถ์​วิหาร​เดิม, เมื่อ​คน​เหล่านั้น​ได้​เห็น​เขา​วาง​ราก​โบสถ์​วิหาร​นี้​ต่อหน้า​เขา, คนแก่​ชรา​เหล่านั้น​ก็ได้​ร้องไห้​เสียง​ดัง; และ​คน​เป็น​อัน​มาก​ได้​โห่ร้อง​ทำ​เป็น​เสียง​โกลาหล​ด้วย​ความยินดี.</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้น​ฝูง​คน​จะ​สังเกต​เสียง​โห่ร้อง​ด้วย​ความยินดี และ​เสียง​คน​ทั้งปวง​ที่​กำลัง​ร้องไห้​นั้น​ไม่​ได้: ด้วยว่า​ฝูง​คน​ได้​ทำ​เสียง​โกลาหล​จน​คน​ที่อยู่​ห่างไกล​ก็​อาจ​จะ​ได้ยิน​เสียง​นั้น​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">และ​เมื่อ​คน​ทั้งปวง​ที่​เป็น​ศัตรู​ต่อ​แผ่น​ดิน​ยะฮูดา​และ​เบ็น​ยา​มิ​น​ได้ยิน​ว่า​พงศ์พันธุ์​ของ​คน​ทั้งปวง​ที่​ต้อง​ถูก​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น, ได้​ลงมือ​จะ​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="2">มี​ลาง​คนใน​พวก​ศัตรู​นั้น​ได้​มา​หา​ซา​รุบาเบ็ล, และ​คน​หัวหน้า​ใน​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทั้ง​หลาย​พูด​ว่า, ขอ​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​มี​ส่วน​เข้า​ใน​การ​ก่อสร้าง​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย: ด้วยว่า​พวก​ข้าพ​เจ้า​กับ​พวก​ท่าน​แสวงหา​พระเจ้า​องค์​เดียว​เหมือน​กัน; และ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​เครื่องบูชา​ถวาย​แก่​พระองค์​นั้น​ตั้งแต่​คราว​ที่​เอซัร​ฮา​โด​ร​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​ฮา​ซูร, ได้​พา​พวก​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​มา​ให้​อาศัย​อยู่​ที่นี้.</verse>
				<verse number="3">แต่​ท่าน​ซะรุบาเบ็ล, และ​ยะ​โฮ​ซูอะ, กับ​คน​หัวหน้า​ใน​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทั้ง​หลาย​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตอบ​แก่​เขา​ดังนี้​ว่า, พวก​เจ้า​ไม่​มี​ส่วน​เกี่ยว​ข้อง​ใน​การ​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​ถวาย​แก่​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​เลย; แต่​พวกเรา​นี้​พวก​เดียว​จะ​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, เหมือน​โฆเร็​ศ​กษัตริย์​ประเทศ​ฟารัศ​ได้​รับสั่ง​อนุญาต​แก่​พวกเรา​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="4">และ​ชาว​ชน​ประเทศ​นั้น​จึง​ได้​รบกวน​ขัดขวาง​คน​พวก​ยะฮูดา​ใน​การ​ก่อสร้าง,</verse>
				<verse number="5">และ​คน​พวก​นั้น​ได้​จ้าง​คน​อาลักษณ์​ให้​ขัดขวาง​ต่อสู้​พวก​ยะฮูดา​ตลอด​รัชช​กาล​โฆเร็​ศ​กษัตริย์​พา​รัศ, ตราบ​จนถึง​รัชช​กาล​ดา​ระ​ยา​ศ​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​ประเทศ​ฟารัศ.</verse>
				<verse number="6">และ​เมื่อ​กษัตริย์​อะหัศวะ​โร​ศ​ได้​ขึ้น​ครอบครอง​ราชสมบัติ​เมื่อ​ต้น​รัชช​กาล​นั้น, เขา​ได้​เขียน​หนังสือ​กล่าวโทษ​ต่อ​ชาว​ชนชาติ​ยะฮูดา​และ​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ฉะ​บับ​หนึ่ง​มา​ทูล​ถวาย</verse>
				<verse number="7">และ​เมื่อ​ถึง​รัชช​กาล​กษัตริย์​อะ​ระ​ธาสัศธา, บิ​ศ​ลาม, มิ​ธ​ระ​ดาธ, ตา​บะเอ็ล, กับ​คน​ทั้งปวง​ที่​เป็นเพื่อน​สนิท​ของ​เขา, ได้​เขียน​หนังสือ​ฉะ​บับ​หนึ่ง​ทูล​ถวาย​แก่​อะ​ระ​ธาสัศธา​กษัตริย์​ประเทศ​ฟารัศ; และ​หนังสือ​นั้น​เขา​ได้​เขียน​เป็น​ภาษา​อะ​ราม, และ​ได้​ใช้​อักษร​เป็น​ภาษา​นั้น​ด้วย, ซึ่ง​แปล​เป็น​เนื้อความ​ว่า.</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​ระ​ฮูม​มหา​อุปราช​และ​ซิ​ม​ซี​พระ​อาลักษณ์, ได้​เขียน​เรื่องราว​ฉะ​บับ​นี้​กล่าวโทษ​คน​พวก​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, กราบ​ทูล​กษัตริย์​อะ​ระ​ธาสัศธา​เป็น​เนื้อความ​ดังนี้​ว่า:</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​ระ​ฮูม​มหา​อุปราช, และ​ซิ​ม​ซี​พระ​อาลักษณ์, และ​คน​พวก​อื่นๆ หลาย​คน, คือ​พวก​ดี​นาย, พวก​อะฟาศัธ​คาย, พวก​ตรัฟ​ลา​เย, พวก​อะฟา​ซา​ย, พวก​เอ​ระ​เค, พวก​ชาวเมือง​บาบู​โลน, ชาวเมือง​ซูซัร, ชาวเมือง​เด​ฮา, และ​ชาวเมือง​เอ​ลาม,</verse>
				<verse number="10">กับ​คน​พวก​อื่นๆ ที่​ท่าน​อัศ​นา​ฟัร​เจ้าคุณ​ผู้ใหญ่​ได้​พา​มา​ให้​ตั้ง​อาศัย​อยู่​ใน​เหล่า​หัวเมือง​แห่ง​แผ่น​ดิน​ซะ​มา​ริ​ยา, กับ​คน​อื่น​ทั้งปวง​ที่​อาศัย​อยู่​ที่​แม่น้ำ​ฟาก​ฝั่ง​ข้าง​นี้, หนังสือ​เขียน​มา ณ วันนี้</verse>
				<verse number="11">และ​นี่​เป็น​หนังสือ​ที่​คน​พวก​นั้น​ได้​ทูล​ถวาย, คือ​ที่​เขา​ได้​ทูล​ถวาย​แก่​กษัตริย์​อะ​ระ​ธาสัศธา​นั้น; มี​เนื้อความ​ดังนี้​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ประชาชน​ทั้งปวง​ของ​พระองค์​ท่าน, ที่​อาศัย​อยู่​ที่​แม่น้ำ​ฟาก​ฝั่ง​ข้าง​นี้, แต่ง​เรื่อง​มา ณ วันนี้.</verse>
				<verse number="12">ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ขอ​กราบ​ทูล​ให้​พระองค์​ผู้​เป็น​กษัตริย์​ทรง​ทราบ​ไว้, ด้วย​พวก​ยะฮูดา​ที่​ได้​ขึ้น​มา​จาก​อา​ณาเขตต์​ของ​พระองค์, มา​ยัง​ตำบล​พวก​ข้าพ​เจ้า​นี้, คน​พวก​นั้น​ได้​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​บัดนี้​เขา​กำลัง​ก่อสร้าง​เมือง​อ้าย​พวก​ชั่ว​อ้าย​พวก​กบฏ​นั้น​ขึ้น​ใหม่, และ​เขา​ได้​ก่อ​กำแพง​ทั้งปวง​ขึ้น​ไว้, ทำ​ให้​มี​ราก​มั่นคง​ติด​เนื่อง​กัน​ตลอด.</verse>
				<verse number="13">ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​ขอ​กราบ​ทูล​พระองค์​ผู้​เป็น​กษัตริย์​ให้​ทรง​ทราบ​ด้วย, ถ้า​ปล่อย​ให้​เขา​สร้าง​เมือง​นั้น​ขึ้น​ใหม่, และ​เขา​ได้​ก่อ​กำแพง​ทั้งปวง​ขึ้น​ไว้​พร้อม​แล้ว, คน​พวก​นั้น​คงจะ​ไม่​เสีย​ค่าธรรมเนียม, หรือ​ส่วย, หรือ​ภาษี, และ​ที่สุด​เมือง​นั้น​จะ​เป็น​เสี้ยนหนาม​ต่อ​กษัตริย์​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="14">และ​เพราะ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เคย​ได้​พึ่ง​พระ​บารมี​และ​ทรง​รับ​ชุบเลี้ยง​มา​แต่​พระราช​วัง​หลวง, จึง​ไม่​สมควร​ที่​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​นิ่ง​เสีย พลอย​ให้​พระ​เกียรติยศ​ของ​กษัตริย์​ต้อง​ซง​ความ​อัปยศ, เหตุ​ฉะนั้น​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​แต่ง​เรื่องราว​นี้​ขึ้น​ทูล​ถวาย​ให้​พระองค์​ผู้​เป็น​กษัตริย์​ทรง​ทราบ​ไว้​ด้วย,</verse>
				<verse number="15">และ​จะ​ได้​มี​รับสั่ง​ให้​เขา​ค้น​ดู​ใน​หนังสือ​พระราช​พงศาวดาร​รัชช​กาล​พระราช​บิดา​ทั้งปวง​ของ​พระองค์​แล้ว​คง​มี​พะ​ยาน​ปรากฏ​ใน​หนังสือ​นั้น​ว่า, เมือง​เหล่านั้น​มัก​เป็น​เมือง​กบฏ, และ​มัก​กระทำ​การ​ประทุษร้าย​ต่อ​ประเทศ​และ​กษัตริย์​ทั้งปวง, แล​ใน​การ​โบราณ​เพราะ​คน​ที่​เมือง​นั้น​ได้​คิด​การ​กบฏ​เสมอ​เมือง​นั้น​จึง​ต้อง​ถูก​ล้าง​ผลาญ​เสีย.</verse>
				<verse number="16">ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​ขอ​กราบ​ทูล​ให้​พระองค์​ผู้​เป็น​กษัตริย์​ทรง​ทราบ​ด้วยว่า, ถ้า​ปล่อย​ให้​เขา​สร้าง​เมือง​นั้น​ขึ้น​ใหม่, และ​เขา​ได้​ก่อ​กำแพง​ทั้งปวง​ขึ้น​ไว้​พร้อม​แล้ว, ต่อไป​ภาย​หน้า​หัวเมือง​ที่​เป็น​เมืองขึ้น​ของ​พระองค์​ที่​แม่น้ำ​ฟาก​ฝั่ง​ข้าง​นี้​จะ​ไม่​มี​เลย</verse>
				<verse number="17">ท่าน​อะ​ระ​ธาสัศธา​ผู้​เป็น​กษัตริย์​จึง​ได้​ทำ​ราช​สาส์น​ตอบ​ส่ง​ไป​ยัง​ท่าน​ระ​ฮูม​ผู้​เป็น​มหา​อุปราช, และ​ซิ​ม​ซี​ผู้​เป็น​อาลักษณ์, กับ​มิตรสหาย​ทั้งปวง​ของ​เขา​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ซะ​มา​ริ​ยา, กับ​คน​อื่นๆ ทั้ง​หลาย​ที่​อาศัย​อยู่​ที่​แม่น้ำ​ฟาก​ฝั่ง​ข้าง​โน้น​ว่า, จง​มี​ความ​ผา​สุข​เจริญ​เถิด, เขียน​มา ณ วันนี้.</verse>
				<verse number="18">หนังสือ​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ถวาย​มา​นั้น​เจ้าพนักงาน​ได้​อ่าน​ต่อหน้า​เรา​ถี่ถ้วน​แล้ว.</verse>
				<verse number="19">และ​เรา​ได้​สั่ง​ให้​เขา​ค้น​ดู, และ​เขา​ได้​พบ​เรื่อง​พะ​ยาน​แสดง​ให้​เห็น​เป็นแน่​ว่า​เมือง​นั้น​ใน​กาล​โบราณ​มัก​ตั้ง​ตัว​ขึ้น​ต่อสู้​กษัตริย์​ทั้งปวง, เคย​คิด​กบฏ​และ​พา​บ้านเมือง​เป็น​จลาจล.</verse>
				<verse number="20">อนึ่ง​ฝ่าย​กษัตริย์​ทั้งปวง​ที่​ได้​เคย​ครอบครอง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ใน​กาล​ก่อน​นั้น, กษัตริย์​บาง​พระองค์​ได้​มี​อำนาจ​มาก​และ​ได้​ครอบครอง​เหนือ​แผ่น​ดิน​ประเทศ​ทั้งปวง​ที่​แม่น้ำ​ฟาก​ฝั่ง​ข้าง​โน้น; และ​หลาย​ประเทศ​ได้​นำ​ภาษี​ส่วย​อากร​มา​ถวาย.</verse>
				<verse number="21">บัดนี้​พวก​เจ้า​จง​บังคับบัญชา​ให้​พวก​นั้น​หยุด​เสีย, แล้ว​ห้ามปราม​อย่า​ให้​เขา​ก่อสร้าง​เมือง​นั้น​ขึ้น​จนกว่า​จะ​มี​รับสั่ง​จาก​เรา,</verse>
				<verse number="22">บัดนี้​จง​ระวัง​ให้​ดี​และ​ทำ​ตาม​คำสั่ง​นั้น​ทุก​ประการ: จะ​ปล่อย​ให้​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ต้อง​อันตราย​และ​ได้​รับ​ความ​อัปยศ​ทำไม?</verse>
				<verse number="23">อนึ่ง​เมื่อ​ท่าน​ระ​ฮูม​และ​ซิ​ม​ซี​อาลักษณ์, และ​เพื่อนสนิท​ของ​เขา, ได้​อ่าน​และ​ทราบ​เนื้อความ​ใน​พระราช​สาส์น​ของ​กษัตริย์​อะ​ระ​ธาสัศธา, เขา​ได้​รีบ​ขึ้น​ไป​ถึง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ไป​หา​พวก​ยะฮูดา, และ​ได้​ใช้อำนาจ​ข่มขืน​ให้​เขา​เลิก​เสีย.</verse>
				<verse number="24">การ​ก่อสร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​จึง​ต้อง​หยุด​เสีย, และ​การ​นั้น​จึง​ต้อง​หยุด​รอ​ค้าง​อยู่​จนถึง​ปี​ที่​สอง​แห่ง​รัชช​กาล​ดา​ระ​ยา​ศ​กษัตริย์​ประเทศ​ฟารัศ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">และ​อยู่​มา​มี​ผู้ทำ​นาย​สอง​คน​ชื่อ, ฮะ​คาย​คน​หนึ่ง, และ​ชื่อ​ซะ​คา​ระ​ยา​พงศ์พันธุ์​ของ​อี​โด​คน​หนึ่ง, ได้​ทำนาย​แก่​คน​พวก​ยะฮูดา​ทั้งปวง​ที่อยู่​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​และ​เขา​ได้​เตือน​สอน​ฝูงชน​ใน​พระ​นาม​พระองค์​ผู้​เป็น​พระเจ้า​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ซะรุบาเบ็ล​บุตรชาย​ซะอัลธิเอ็ล, กับ​ท่าน​ยะ​โฮ​ซูอะ​บุตรชาย​ของ​ท่าน​โย​ซา​ดาก, จึง​ได้​ลุก​ขึ้นลง​มือ​ก่อสร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์ คือ​โบสถ์​วิหาร​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น: และ​ผู้ทำ​นาย​ของ​พระองค์​ได้​อยู่​ช่วย​อุปการะ​อุดหนุน​เขา</verse>
				<verse number="3">และ​ใน​กาล​คราว​นั้น​ท่าน​ธัธ​นาย​ผู้​เป็น​เจ้าเมือง​ครอบครอง​ที่​แม่น้ำ​ฟาก​ฝั่ง​ข้าง​นี้, และ​ท่าน​ซะธัร​โบ​ศ​นาย, กับ​เพื่อนสนิท​ทั้งปวง​ของ​เขา, ได้​มา​หา​พวก​ยะฮูดา​ซักถาม​ว่า, ใคร​ได้​อนุญาต​ให้​พวก​เจ้า​สร้าง​โบสถ์​วิหาร, และ​ก่อ​กำแพง​ทั้งปวง​นี้​ขึ้น​ไว้?</verse>
				<verse number="4">และ​เมื่อ​คน​พวก​นั้น​ได้​ซักถาม​จะ​เอาชื่อ​คน​ปวง​ที่ทำการ​ก่อสร้าง​นั้น, พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ให้การ​ตาม​จริง​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="5">แต่​พระองค์​ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดลใจ​ผู้เฒ่าผู้แก่​ใน​พวก​ยูดา, คน​พวก​นั้น​จึง​ข่มขืน​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​หยุด​ไม่​ได้, และ​ใน​ที่สุด​เรื่อง​นี้​ได้​ทราบ​ไป​ถึง​กษัตริย์​ดา​ระ​ยา​ศ: และ​อยู่​มา​จึง​มี​ราช​สาส์น​ออก​มา​ตัดสิน</verse>
				<verse number="6">และ​เห็น​สือ​ที่​ท่าน​ธัธ​นาย, ผู้​ครอง​หัวเมือง​ทั้งปวง​ที่​แม่น้ำ​ฟาก​สั่ง​ข้าง​นี้, และ​ซะธัร​โบ​ศ​นาย, กับ​พวก​อะฟาซัร​คาย​มิตรสหาย​สนิท​ของ​เขา, ที่อยู่​ฟาก​แม่น้ำ​ฟาก​ฝั่ง​ข้าง​นี้​ได้​แต่ง​ถวาย​แก่​กษัตริย์​ดา​ระ​ยา​ศ​นั้น.</verse>
				<verse number="7">คือ​คน​เหล่านั้น​ได้​เขียน​หนังสือ​ถวาย​เป็น​เนื้อความ​ดังนี้​ว่า; กราบ​ทูล​มา​ยัง​ท่าน​ดา​ระ​บาศ​ผู้​เป็น​กษัตริย์​, ขอ​พระองค์​ทรง​พระ​เจริญ.</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ขอ​กราบ​ทูล​ให้​พระองค์​ผู้​เป็น​กษัตริย์​ทรง​ทราบ​ว่า, พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​ยะฮูดา, ถึง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์, และ​ดู​เถิด​โบสถ์​วิหาร​นั้น​ที่​เขา​กำลัง​ก่อสร้าง​ด้วย​หิน​ใหญ่​ยิ่ง, มี​ไม้​เหลี่ยม​ซ้อน​เรียง​ไป​ตาม​กำแพง, ตลอด​จน​การ​นั้น​เขา​ก็​รีบเร่ง​ทำ, และ​การ​ใน​มือ​ของ​เขา​นั้น​ก็ได้​จำเริญ​มาก​ขึ้น​แล้ว,</verse>
				<verse number="9">พวก​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ซักถาม​ที่​ผู้เฒ่าผู้แก่​ใน​พวก​นั้น​ว่า, ใคร​ได้​บังคับบัญชา​ให้​พวก​เจ้า​สร้าง​โบสถ์​วิหาร, และ​ก่อ​กำแพง​ทั้งปวง​นี้​ขึ้น​ไว้?</verse>
				<verse number="10">และ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ซักถาม​เอาชื่อ​คน​เหล่านั้น​ด้วย, เพื่อ​จะ​ได้​จด​ชื่อ​คน​หัวหน้า​ใน​พวก​นั้น​ให้​ปรากฏ​แก่​พระองค์.</verse>
				<verse number="11">และ​คน​พวก​นั้น​ได้​ตอบ​ดังนี้​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ผู้​เป็น​เจ้าของ​สวรรค์​และ​พิภพ​โลก, และ​โบสถ์​วิหาร​ที่​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก่อสร้าง​นี้​เป็น​โบสถ์​มา​แต่​โบราณ, คือ​เป็น​โบสถ์​ที่​กษัตริย์​องค์​หนึ่ง​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​สร้าง​เฉลิม​ไว้.</verse>
				<verse number="12">และ​อยู่​มา​ภายหลัง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประพฤติ​กระทำ​ให้​พระองค์​เจ้าฟ้า​สวรรค์​ทั้งปวง​นั้น​ทรง​พระ​พิ​โรธ, และ​พระองค์​ได้​ทรง​มอบ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​หัตถ์​นะ​บู​คัด​เนซัร กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน, ชาวเมือง​เคเซ็ด, และ​กษัตริย์​นั้น​ได้​ล้าง​ผลาญ​โบสถ์​วิหาร​นี้, และ​ได้​กวาด​เอา​คน​ทั้งปวง​พา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​ที่​เมือง​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="13">แต่​เมื่อ​มา​ถึง​รัชช​กาล​โค​เร็​ศ​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน, ใน​ปี​ต้น​แห่ง​รัชช​กาล​นั้น กษัตริย์​โฆเร็ศ​ได้​มี​รับสั่ง​ให้​ก่อสร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า​โบสถ์​นี้​ขึ้น​ใหม่.</verse>
				<verse number="14">และ​ถ้วยชาม​ทั้งปวง​ทำ​ด้วย​ทอง​และ​เงิน​สำหรับ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า, ที่​นะ​บู​คัด​เนซัร​ได้​ริบ​เอา​ไป​จาก​โบสถ์​วิหาร​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ส่ง​ไป​ยัง​โบสถ์​วิหาร​ที่​เมือง​บาบู​โลน, สิ่งของ​ทั้งปวง​นั้น​กษัตริย์​โฆเร็ศ​ได้​ขน​ออก​มา​จาก​โบสถ์​วิหาร​ที่​เมือง​บาบู​โลน, มอบ​ไว้​กับ​ท่าน​เซ็ศบาซัร​คน​หนึ่ง, ที่​ท่าน​ได้​ทรง​โปรด​ตั้ง​ไว้​ให้​เป็น​ผู้รักษา​เมือง;</verse>
				<verse number="15">ทรง​ตรัส​แก่​ท่าน​ว่า, จง​รับ​ถ้วยชาม​นี้, ส่ง​ไป​ยัง​โบสถ์​วิหาร​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​จง​เป็น​ธุระ​ก่อสร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า​นั้น​ขึ้น​ไว้ ณ ที่​สถาน​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​เซ็ศบาซัร, จึง​ได้​มา​ลงมือ​วาง​ราก​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์​ผู้​ทรง​สถิต​อยู่​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เล็ม: และ​ตั้งแต่นั้นมา​จนถึง​บัดนี้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​การ​ก่อสร้าง​และ​โบสถ์​วิหาร​นี้​ยัง​ไม่​แล้ว.</verse>
				<verse number="17">บัดนี้​พระองค์​ผู้​เป็น​กษัตริย์​ทรง​เห็นชอบ, ขอ​ให้​มี​รับสั่ง​อนุญาต​ให้​เขา​ค้น​ดู​ใน​หอ​หนังสือ​หลวง​ที่​เมือง​บาบู​โลน, หาก​รู้​ว่า​กษัตริย์​โฆเร็ศ​ได้​มี​รับสั่ง​บังคับ​ให้​เขา​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น​เป็น​ความจริง​หรือ​ไม่, และ​ด้วย​เรื่อง​นี้​ถ้า​พระองค์​จะ​ทรง​เห็นควร​ประการ​ใด​แล้ว, ขอ​มี​พระ​อักษร​ออก​มา​แจ้งความ​ให้​ทราบ​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">แล้ว​กษัตริย์​ดา​ระ​ยา​ศ​จึง​มี​รับสั่ง​ให้​เขา​ค้น​ดู​ใน​หอ​หนังสือ​ที่​คลัง​สำหรับ​ไว้​ราช​ทรัพย์​ที่​เมือง​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="2">และ​ใน​พระราช​วัง​ที่​เมือง​อา​มะธา, แขวง​ประเทศ​มา​ดาย, เขา​ได้​พบ​หนังสือ​ประมวญ​หนึ่ง, และ​ใน​หนังสือ​ประมวญ​นั้น, มี​คำ​จารึก​เป็น​เนื้อความ​ว่า:</verse>
				<verse number="3">ไป​ปี​ที่​หนึ่ง​แห่ง​รัชช​กาล​กษัตริย์​โฆเร็ศ, พระองค์​ได้​โปรด​รับสั่ง​ด้วย​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น​ว่า, ให้​เขา​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​นั้น​ขึ้น​ใหม่, ใน​สถานที่​เขา​เคย​ทำ​การ​สัก​การ​บูชา, และ​ให้​ลงราก​มั่นคง; ก่อ​โบสถ์​วิหาร​นั้น​ให้​สูง​หก​สิบ​ศอก, และ​กว้าง​หก​สิบ​ศอก;</verse>
				<verse number="4">และ​ให้​เขา​ก่อ​ด้วย​หิน​ใหญ่​ถึง​สาม​ชั้น, แล้ว​ให้​มี​ไม้​ดี​ชั้นหนึ่ง; และ​ใน​การ​ก่อสร้าง​นั้น​จะ​ต้องการ​เงิน​มาก​น้อย​เท่าใด, ก็​ให้​เบิก​มา​จาก​ราช​ทรัพย์​หลวง.</verse>
				<verse number="5">อนึ่ง​ภาชนะ​ที่​ทำ​ด้วย​ทองคำ​และ​เงิน​สำหรับ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า, ที่​ท่าน​นะ​บู​คัด​เนซัร​ได้​ขน​เอา​มา​จาก​โบสถ์​วิหาร​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, เอา​ไป​ยัง​เมือง​บาบู​โลน​นั้น, ก็​ให้​ส่ง​กลับคืน​ไป​ตั้ง​ไว้​ใน​โบสถ์​วิหาร​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ทุกอย่าง, ใน​สถานที่​เดิม​นั้น​คือ​ภายใน​ใบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนั้น, เรา​บังคับบัญชา​ดังนี้​คือ, ให้​ท่าน​ธัธนี​ผู้​ครอง​เมือง​ที่​แม่น้ำ​ฟาก​ฝั่ง​ข้าง​โน้น, และ​ท่าน​เบ็ศบาซัร, กับ​พวก​อะฟาซัธ​คาย​และ​มิตรสหาย​ทั้งปวง​ของ​ท่าน​ทั้ง​สอง​ที่อยู่​ที่​แม่น้ำ​ฟาก​ฝั่ง​ข้าง​โน้น, จง​อยู่​ห่างไกล​จาก​การ​นั้น​เถิด:</verse>
				<verse number="7">อย่า​ขัดขวาง​ใน​การ​ก่อสร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า​นั้น​เลย; แต่​จง​ปล่อย​ให้​เจ้าเมือง​ที่​แผ่น​ดิน​ยะฮูดา​และ​ผู้เฒ่าผู้แก่​ใน​พวก​นั้น​ให้​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ไว้​ใน​ที่​สถาน​ของ​พระองค์​เถิด.</verse>
				<verse number="8">อนึ่ง​บัดนี้​เรา​บังคับบัญชา​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทำ​อย่าง​นี้​เพื่อ​เป็น​ที่​ช่วย​คน​ผู้เฒ่าผู้แก่​ใน​พวก​ยะฮูดา​ใน​การ​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า​นั้น​คือ, ฝ่าย​ราช​ทรัพย์​เช่น, ส่วย, และ​ภาษี​ที่​เก็บ​ได้​ที่​แม่น้ำ​ฟาก​ฝั่ง​ข้าง​โน้น, ให้​เบิก​และ​จ่าย​ได้​ทันที​แก่​คน​เหล่านั้น, เพื่อ​มิ​ให้​เขา​ต้อง​ขัดสน​ทำ​การ​เนิ่น​ช้า​ไป.</verse>
				<verse number="9">และ​สาร​พัตร​ที่​เขา​ต้องการ​นั้น, คือ​ทั้ง​ลูก​วัว​ตัวผู้, แกะ​ตัวผู้, และ​ลูก​แกะ​มาก​น้อย​เท่าใด​สำหรับ​กระทำ​เครื่องบูชา​เพลิง​ถวาย​พระองค์​ผู้​เป็น​เจ้าฟ้า​สวรรค์​ทั้งปวง, ข้าวสาลี, เกลือ, น้ำ​องุ่น, และ​น้ำมัน, จง​ให้​ตาม​ที่​พวก​ปุโรหิต​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​จะ​กำหนด​เอา​นั้น, จง​มอบ​ให้​เขา​เสมอ​ทุกวันๆ อย่า​ให้​ขาด​เลย:</verse>
				<verse number="10">เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ทำ​เครื่องบูชา​อัน​หอม​หวาน​ถวาย​แก่​พระองค์​ผู้​เป็น​เจ้าฟ้า​สวรรค์, และ​จะ​ได้​อ้อนวอน​ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​ให้​ทั้ง​กษัตริย์​และ​ราชบุตร​ของ​พระองค์​ให้​มี​ชีวิต​เจริญ.</verse>
				<verse number="11">อนึ่ง​บัดนี้​เรา​ออก​หมายประกาศ​มา​ว่า, ถ้า​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​จะ​เปลี่ยน​เนื้อความ​ใน​หมายประกาศ​นี้, ให้​รื้อ​เรือน​คน​นั้น เอา​ไม้​ท่อน​ใหญ่​ปัก​ตั้ง​ลง​ไว้​แล้ว, เอา​คน​นั้น​ผูก​คอ​แขวน​ไว้​กับ​ไม้​นั้น​ให้​โทษ​ถึงตาย, และ​ให้​เรือน​ของ​ผู้​นั้น​เป็น​ที่​ทิ้ง​อยาก​เยื่อ​เถิด.</verse>
				<verse number="12">และ​ขอ​พระองค์​ผู้​ได้​ทรง​โปรด​บันดาล​ให้​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ปรากฏ​ที่​นั้น, ทรง​ล้าง​ผลาญ​บรรดา​กษัตริย์​และ​ชาว​ชน​ทั้งปวง​เสีย, ที่​จะ​ลงมือ​แปลง​เปลี่ยน​หรือ​ทำลาย​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น. เรา​ดา​ระ​ยา​ศ​ได้​ออก​หมายประกาศ​ได้​แล้ว; ให้​รีบ​ทำ​เถิด</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ท่าน​ธัธนี​ผู้​ครอง​เมือง​ที่​แม่น้ำ​ฟาก​ฝั่ง​ข้าง​โน้น, และ​ท่าน​ซะธัร​โบ​ศ​นาย, กับ​เพื่อนสนิท​ของ​ท่าน​ก็ได้​รีบเร่ง​ทำ​ตาม​รับสั่ง​ของ​กษัตริย์​ดา​ระ​ยา​ศ​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="14">และ​พวก​ผู้เฒ่าผู้แก่​ใน​พวก​ยะฮูดา​จึง​ได้​ทำ​การ​ก่อสร้าง, และ​การ​นั้น​ได้​จำเริญ​สม​กับ​คำ​ของ​ท่าน​ฮา​ฆาย​ผู้ทำ​นาย, และ​ซะ​คา​ระ​ยา​ผู้​เป็น​พงศ์พันธุ์​ของ​อี​โด. และ​คน​พวก​นั้น​ได้​ก่อสร้าง​จน​การ​นั้น​สำเร็จ, ตาม​พระ​คำ​โอวาท​ของ​พระองค์​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, และ​ตาม​รับสั่ง​ของ​กษัตริย์​โฆเร็ศ, และ​กษัตริย์​ดา​ระ​ยา​ศ, และ​กษัตริย์​อะ​ระ​ธาสัศธา​เหล่า​กษัตริย์​ประเทศ​ฟารัศ.</verse>
				<verse number="15">และ​โบสถ์​วิหาร​นี้​เขา​จึง​ได้​สร้าง​เสร็จ​ลง ณ วัน​สาม​ค่ำ, เดือน​สิบ​สอง, เป็น​ปี​ที่​หก​แห่ง​รัชช​กาล​กษัตริย์​ดา​ระ​ยา​ศ</verse>
				<verse number="16">และ​พวก​ยิศ​รา​เอล, คือ​ทั้ง​พวก​ปุโรหิต, พวก​เลวี, และ​คน​อื่นๆ ทั้งปวง​ที่​เป็น​พงศ์พันธุ์​แห่ง​เหล่า​คน​ที่​ต้อง​ถูก​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น, ได้​ฉลอง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์​นั้น​ด้วย​ความยินดี.</verse>
				<verse number="17">และ​ใน​การ​ฉลอง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า​นั้น, เขา​ได้​บูชา​ถวาย​โค​ตัวผู้​ร้อย​ตัว, แกะ​ตัวผู้​สอง​ร้อย​ตัว, ลูก​แกะ​สี่​ร้อย​ตัว; สำหรับ​ไถ่​โทษ​พวก​ยิศ​รา​เอล, เขา​ได้​ถวาย​บูชา​แพะ​ตัวผู้​สิบ​สอง​ตัว, ตาม​จำนวน​ตระกูล​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="18">และ​เขา​ได้​แต่งตั้ง​พวก​ปุโรหิต​ให้​มี​เวร​ตาม​ตำแหน่ง​ของ​เขา, และ​พวก​เลวี​ก็​ให้​มี​เวร​ตาม​หน้าที่​ของ​เขา, ใน​การ​ปรนนิบัติ​พระองค์​ผู้​ทรง​สถิต​อยู่​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม; ตาม​แบบอย่าง​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ของ​โม​เซ.</verse>
				<verse number="19">และ​เมื่อ​เดือน​อ้าย​ขึ้น​สิบ​สี่​ค่ำ, คน​ทั้งปวง​ที่​เป็น​พงศ์พันธุ์​แห่ง​เหล่า​คน​ที่​ต้อง​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น​ก็ได้​ถือศีล​ปัศ​คา.</verse>
				<verse number="20">ด้วยว่า​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี​ทุกคน​ได้​ชำระ​ตัว​สะอาด​บริสุทธิ์​แล้ว, และ​เขา​ได้​ฆ่า​สัตว์​ทั้งปวง​สำหรับ​ถือศีล​ปัศ​คา, คือ​สำหรับ​คน​ทั้งปวง​ที่​เป็น​พงศ์พันธุ์​เหล่า​คน​ที่​ต้อง​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น, และ​สำหรับ​ญาติพี่น้อง​ของ​ตน​ที่อยู่​ใน​ตำแหน่ง​ปุโรหิต, และ​สำหรับ​พวกเขา​เอง​ด้วย.</verse>
				<verse number="21">และ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล, คือ​คน​ทั้งปวง​ที่​ได้​กลับ​มา​จาก​การ​เป็น​ชะ​เลย​นั้น​กับ​คน​อื่น​ทั้งปวง, ที่​ได้​ละทิ้ง​ธรรมเนียม​อัน​น่าเกลียด​แห่ง​คน​ต่าง​ประเทศ​และ​ออก​มา​เพื่อ​จะ​ได้​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็ได้​กิน​ทุกคน.</verse>
				<verse number="22">และ​เขา​ได้​ถือศีล​กินเลี้ยง​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ​นั้น​ถึง​เจ็ด​วัน​ด้วย​ความยินดี: ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​เขา​มี​ใจ​ชื่นชมยินดี, และ​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​กษัตริย์​ประเทศ​ฟารัศ​นั้น, ให้​กลับ​พระทัย​ค้ำชู​กำลัง​ของ​เข้า​ใน​การ​สร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">อนึ่ง​อยู่​มา​เมื่อ​ย่าน​อะ​ระ​ธาสัศธา​ได้​ขึ้น​ครองราชสมบัติ​ที่​ประเทศ​ฟารัศ, ท่าน​เอษ​รา​บุตรชาย​ของ​ซะ​รา​ยา ๆ นั้น​เป็น​บุตรชาย​ของ​อะ​ซา​ระ​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ฮิลคี​ยา,</verse>
				<verse number="2">ฮิลคี​ยา​เป็น​บุตรชาย​ของ​ซา​ลุ​ม ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ซา​โดค ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​อะฮี​ตูบ,</verse>
				<verse number="3">อะฮี​ตูบ​เป็น​บุตรชาย​ของ​อะ​มา​ระ​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​อะ​ซา​ระ​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​มะ​รา​โยธ,</verse>
				<verse number="4">มะ​รา​โยธ​เป็น​บุตรชาย​ของ​เซ​รา​ฮา​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​อุ​ซี ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​บุ​คี,</verse>
				<verse number="5">บุ​คี​เป็น​บุตรชาย​ของ​อะบีชุ​อา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ฟี​นะ​ฮา​ศ ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​เอ็ล​อา​ซา​ร ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​อา​โร​น​ผู้​เป็น​ปุโรหิต​ใหญ่:</verse>
				<verse number="6">ท่าน​เอษ​รา​นั้น​ได้​ขึ้น​มา​จาก​เมือง​บาบู​โลน; เป็น​อาลักษณ์​ชำนาญ​ใน​บท​พระ​บัญญัติ​ของ​โม​เซ, คือ​พระ​บัญญัติ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ทรง​ประทาน: และ​ทุกสิ่ง​ที่​ท่าน​เอษ​รา​ได้​กราบ​ทูล​ขอ​แต่​กษัตริย์​นั้น, พระองค์​ก็ได้​อนุ​ญาติ​ให้​ทุก​ประการ, ด้วยว่า​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เอษ​รา​ได้​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="7">และ​มี​ลาง​คนใน​ไพร่พล​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล, ใน​พวก​ปุโรหิต, ใน​พวก​เลวี, ใน​พวก​ขับ​เพลง, ใน​พวก​เฝ้า​ประตู, ใน​พวก​นะ​ธีนิม, ที่​ได้​ขึ้น​มา​ถึง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​พร้อมกับ​ท่า​น่​ใน​ปี​ที่​เจ็ด​แห่ง​รัชช​กาล​กษัตริย์​อะ​ระ​ธาสัศธา.</verse>
				<verse number="8">และ​ท่าน​เอษ​รา​ได้​มา​ถึง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ใน​เดือน​ห้า​คือ​เป็น​ปี​ที่​เจ็ด, แห่ง​รัชช​กาล​กษัตริย์​อะ​ระ​ธาสัศธา.</verse>
				<verse number="9">ด้วยว่า​ท่าน​ได้​ลา​ไป​จาก​เมือง​บาบู​โลน ณ เดือน​ด้วย​ขึ้น​ค่ำ​หนึ่ง​มา​ถึง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เล็ม ณ เดือน​ห้า​ขึ้น​ค่ำ​หนึ่ง, ด้วยว่า​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เอษ​รา​ได้​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​ท่าน​เอษ​รา​ได้​สำรวม​ตั้งใจ​แสวงหา​ใน​บท​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เพื่อ​จะ​ได้​ประพฤติ​ตาม, และ​เพื่อ​จะ​ได้​เอา​บท​พระ​บัญญัติ​และ​ข้อ​ตัดสิน​ทั้งปวง​นั้น​สอน​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​แจ่มแจ้ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="11">อนึ่ง​นี่​เป็น​หนังสือ​ที่​กษัตริย์​อะ​ระ​ธาสัศธา​ได้​ทรง​มอบ​ไว้​กับ​ท่าน​เอษ​รา​ผู้​เป็น​ปุโรหิต​และ​พระ​อาลักษณ์, คือ​พระ​อาลักษณ์​ฝ่าย​บรรดา​ถ้อยคำ​และ​บท​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ที่​พระองค์​ได้​ทรง​บัญญัติ​ไว้​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล, หนังสือ​นั้น​มี​เนื้อความ​ว่า.</verse>
				<verse number="12">อะ​ระ​ธาสัศธา​กษัตริย์​แห่ง​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย, คำนับ​มา​ยัง​ท่าน​เอษ​รา​ผู้​ปุโรหิต​และ​อาลักษณ์​วิเศษ​ฝ่าย​บรรดา​ถ้อยคำ​แห่ง​พระองค์​ผู้​เป็น​เจ้า​แห่ง​ฟ้า​สวรรค์​ทั้ง​หลาย, ขอ​ท่าน​จง​มี​ความ​เจริญ​สุข​เถิด เขียน​มา​ดังนี้.</verse>
				<verse number="13">บัดนี้​เรา​มี​รับสั่ง​ไป​ยัง​คน​ทั้งปวง​ที่​เป็น​พล​ไพร่​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล, และ​ยัง​คน​ทั้งปวง​ใน​พวก​ปุโรหิต, และ​ใน​พวก​เลวี​ทั่ว​อา​ณาเขตต์​ของ​เรา​ว่า, ทุกคน​ที่​มี​น้ำใจ​จะ​ใคร่​กลับ​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ก็​ให้​กลับ​ไป​กับ​ท่าน​เถิด.</verse>
				<verse number="14">ด้วยว่า​เรา​ผู้​เป็น​กษัตริย์​กับ​พวก​เสนาบดี​ทั้ง​เจ็ด​คน, ใช้​ท่าน​ไป​เพื่อ​จะ​ได้​ตรวจ​และ​พิพากษา​แผ่น​ดิน​ยะฮูดา​และ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ให้​ถูกต้อง​กับ​กฎหมาย​ของ​พระองค์​พระเจ้า​ของ​ตน, ตาม​ที่​ท่าน​ชำนาญ​รู้​ถ้วนถี่​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="15">และ​เพื่อ​จะ​ได้​ส่ง​เงิน​และ​ทองคำ, ที่​เรา​ผู้​เป็น​กษัตริย์​และ​พวก​เสนาบดี​ที่​มี​น้ำใจ​ถวาย​แก่​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, พระองค์​ผู้​ทรง​สถิต​อยู่​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม;</verse>
				<verse number="16">กับ​บรรดา​เงิน​และ​ทองคำ​ที่​ท่าน​จะ​หา​ได้​ใน​แว่นแคว้น​เมือง​บาบู​โลน​ทั่วไป, กับ​เครื่องบรรณาการ​ของ​ชาว​ชน​และ​พวก​ปุโรหิต​ผู้​มี​น้ำใจ​ถวาย​ของ​สำหรับ​โบสถ์​วิหาร​แห่ง​พระองค์​พระเจ้า​ของ​ตน​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม:</verse>
				<verse number="17">ด้วย​เงิน​จำนวน​นั้น​ท่าน​จะ​หา​ซื้อ​ได้​โดยเร็ว, เช่น โค​ตัวผู้, แกะ​ตัวผู้, ลูก​แกะ​กับ​เครื่อง​กระยาหาร​และ​เครื่องดื่ม​ต่างๆ สำหรับ​บูชา​ถวาย​บน​แท่น​ใน​โบสถ์​วิหาร​แห่ง​พระองค์​พระเจ้า​ของ​ตน​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น.</verse>
				<verse number="18">และ​ด้วย​จำนวน​เงิน​และ​ทอง​ที่​เหลือ​อยู่​จาก​การ​นั้น, ท่าน​กับ​พวกพ้อง​ของ​ท่าน​จะ​เห็นควร​อย่างไร​ก็​จง​ทำ​เถิด, ให้​ตาม​พระทัย​พระองค์​พระเจ้า​ของ​ตน​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="19">อนึ่ง​ถ้วยชาม​สำหรับ​โบสถ์​วิหาร​แห่ง​พระองค์​พระเจ้า​ของ​ตน​ที่​เรา​ได้​มอบ​ไว้​กับ​ท่าน​แล้ว​นั้น, ท่าน​จง​มอบ​ตั้ง​ไว้​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="20">และ​นอกจากนั้น​จะ​ต้องการ​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​สำหรับ​โบสถ์​วิหาร​แห่ง​พระองค์​พระเจ้า​ของ​ตน, แล้ว​เห็นควร​จะ​ถวาย​ก็​ให้​ถวาย​ด้วย​ใช้​เงิน​มา​จาก​คลัง​ราช​ทรัพย์​หลวง.</verse>
				<verse number="21">และ​บัดนี้​เรา​คือ​อะ​ระ​ธาสัศธา​ผู้​เป็น​กษัตริย์​ได้​มี​รับสั่ง​แก่​นาย​คลัง​ทั้งปวง​ที่​อาศัย​อยู่​ที่​แม่น้ำ​ฟาก​ฝั่ง​ข้าง​โน้น​ดังนี้​ว่า, ท่าน​เอษ​รา​ผู้​ปุโรหิต, และ​พระ​อาลักษณ์​ชำนาญ​ใน​บท​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ผู้​เป็น​เจ้าของ​สวรรค์, จะ​ขอ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทำ​สิ่งใด, จง​รีบ​ทำ​เถิด.</verse>
				<verse number="22">จง​ยอม​เสียเงิน​ให้​ร้อย​ตะลันต์, และ​ข้าวสาลี​ร้อย​ถัง, และ​น้ำ​องุ่น​ร้อย​ถัง, น้ำมัน​ร้อย​ถัง, และ​เกลือ​ไม่​มี​กำหนด.</verse>
				<verse number="23">และ​พระองค์​ผู้​ทรง​เป็น​เจ้าของ​สวรรค์​นั้น​จะ​ทรง​บังคับบัญชา​ให้​กระทำ​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​ใน​การ​บำรุง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์​จง​เพียร​กระทำ​ทุก​ประการ: ด้วยว่า​จะ​ปล่อย​ให้​ความ​พิ​โรธ​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​ราช​อา​ณาเขตต์​และ​ราชบุตร​ของ​เรา​ทำไม​เล่า?</verse>
				<verse number="24">อนึ่ง​ฝ่าย​คน​ทั้งปวง​ใน​บรรดา​พวก​ปุโรหิต, พวก​เลวี, พวก​ขับ​เพลง, พวก​เฝ้า​ประตู, พวก​นะ​ธีนิม, คือ​คน​ทั้งปวง​ที่​มี​ตำแหน่ง​ปรนนิบัติ​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์, เรา​บังคับบัญชา​ห้าม​ว่า, อย่า​ได้​เรียก​เอา​ส่วย​หรือ​ภาษี, และ​ค่าธรรมเนียม​จาก​เขา​เหล่านั้น​เลย.</verse>
				<verse number="25">และ​ส่วน​ท่าน​เอษ​รา, ตาม​สติปัญญา​ที่​พระองค์​พระเจ้า​ของ​ท่าน, ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​นั้น, ท่าน​จง​เลือก​คน​ตั้ง​ไว้​ให้​เป็น​ผู้​ครอบครอง​พิพากษา​คน​ทั้งปวง​ที่​แม่น้ำ​ฟาก​ฝั่ง​ข้าง​โน้น, และ​คน​ทั้งปวง​ที่​รู้จัก​บท​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์; และ​ฝ่าย​คน​ทั้งปวง​ที่​ไม่​รู้จัก​นั้น, จง​สั่งสอน​เขา​เถิด.</verse>
				<verse number="26">และ​ถ้า​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ขัดขืน​ไม่​ประพฤติ​ตาม​กฎหมาย​ของ​พระองค์​พระเจ้า​ของ​ตน​นั้น, และ​ตาม​กฎหมาย​ของ​กษัตริย์​, ก็​ให้​เอา​ผู้​นั้น​ลงโทษ​โดยเร็ว, ซึ่ง​จะ​เป็นโทษ​ถึงตาย​ก็ดี, หรือ​ต้อง​เนรเทศ​หรือ​การ​ริบ​เอา​สิ่งของ​ก็ดี, หรือ​ถึง​ติด​คุก​ก็ดี</verse>
				<verse number="27">สาธุการ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​ดล​พระทัย​กษัตริย์​, ให้​มี​น้ำ​พระทัย​บำรุง​ตกแต่ง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​สถิต​อยู่​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="28">และ​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ชอบ​ต่อ​พระ​พักตร​กษัตริย์​, และ​ต่อ​เจ้า​พวก​เสนาบดี​ของ​ท่าน, และ​ต่อ​พระ​พักตร, และ​เจ้านาย​ทั้งปวง. และ​เพราะ​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทรง​ชู​กำลัง​ของ​ข้าพ​เจ้า ๆ จึง​ได้​เกลี้ยกล่อม​เอาใจ​คน​หัวหน้า​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​หลาย​คน​พา​ขึ้น​ไป​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">และ​ฝ่าย​คน​ทั้งปวง​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​พา​ขึ้น​ไป​จาก​เมือง​บาบู​โลน, เมื่อ​รัชช​กาล​กษัตริย์​อะระาสัศธา, นาม​หัวหน้า​ใน​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​ชื่อ​และ​เชื้อสาย​เป็น​ลำดับ​กัน​ดังต่อไปนี้.</verse>
				<verse number="2">คือ​พงศ์พันธุ์​ของ​ฟี​นะ​ฮา​ศ; มี​ท่าน​เฆ​ระ​โซม: พงศ์พันธุ์​อิธา​มาร; มี​ท่าน​ดานิเอล: พงศ์พันธุ์​ของ​ดา​วิด; มี​ท่าน​ฮา​ตูศ.</verse>
				<verse number="3">พงศ์พันธุ์​ของ​ฟา​โร​ศ​เชื้อสาย​ซะ​คา​นะ​ยา; มี​ท่าน​ซะ​คา​ระ​ยา: และ​พร้อมกับ​ท่าน​นับแต่​ผู้ชาย​ใน​บัญชี​สำมะโนครัว​ของ​เขา​ได้​ร้อย​ห้า​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="4">พงศ์พันธุ์​ของ​ฟาฮัศ​โม​อาบ; มี​ท่าน​เอ็ลยะ​โฮ​เอ​นาย​บุตรชาย​เซ​ลา​ฮะ​ยา, และ​พร้อมกับ​ท่าน​นั้น​นับแต่​ผู้​ชาย​ได้​สอง​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="5">พงศ์พันธุ์​ซะ​คา​นะ​ยา, มี​คน​หนึ่ง​บุตรชาย​ของ​ยา​ฮา​ซิ​เฮ​ล, และ​พร้อมกับ​ท่าน​นั้น​นับแต่​ผู้ชาย​ได้​สาม​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="6">พงศ์พันธุ์​ของ​อา​ดี​น; มี​ท่าน​เอ​เบ็ด​บุตรชาย​ของ​โย​นา​ธาน, และ​พร้อมกับ​ท่าน​นั้น​นับแต่​ผู้ชาย​ได้​ห้า​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="7">พงศ์พันธุ์​ของ​เอ​ลาม: มี​ท่าน​ยะ​ซา​ยา​บุตรชาย​ของ​อะธัล​ยา, และ​พร้อมกับ​ท่าน​นั้น​นับแต่​ผู้ชาย​ได้​เจ็ดสิบ​คน.</verse>
				<verse number="8">พงศ์พันธุ์​ของ​ซะ​ฟัด​ยา; มี​ท่าน​ซะบัด​ยา​บุตรชาย​ของ​มี​คา​เอ็ล, และ​พร้อมกับ​ท่าน​นั้น​นับแต่​ผู้ชาย​ได้​แปดสิบ​คน.</verse>
				<verse number="9">พงศ์พันธุ์​ของ​โย​อาบ; มี​ท่าน​โอ​บัด​ยา​บุตรชาย​ของ​ยะฮีเอ็ล, และ​พร้อมกับ​ท่าน​นั้น​นับแต่​ผู้ชาย​ได้​สอง​ร้อย​สิบ​แปด​คน.</verse>
				<verse number="10">พงศ์พันธุ์​ของ​ซะโล​มี​ธ; มี​คน​หนึ่ง​บุตรชาย​ของ​โย​ซิ​ฟ​ยา, และ​พร้อมกับ​ท่าน​นั้น​นับแต่​ผู้ชาย​ได้​ร้อย​หก​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="11">พงศ์พันธุ์​ของ​เบ​บาย; มี​ท่าน​ซะ​คา​ระ​ยา​บุตรชาย​ของ​เบ​บาย, และ​พร้อมกับ​ท่าน​นั้น​นับแต่​ผู้ชาย​ได้​ยี่​สิบ​แปด​คน.</verse>
				<verse number="12">พงศ์พันธุ์​ของ​อัศฆาด: มี​ท่าน​เย​ฮา​นาน​บุตรชาย​ของ​ฮา​ตา​ตา​น, และ​พร้อมกับ​ท่าน​นั้น​นับแต่​ผู้ชาย​ได้​ร้อย​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="13">พงศ์พันธุ์​ของ​อะ​โต​นี​คา​ม, มี​ท่าน​อะลีเฟเล็ต, ยะฮีเอ็ล, ชะ​มายา, และ​พร้อมกับ​ท่าน​เหล่านั้น, นับแต่​ผู้ชาย​ได้​หก​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="14">พงศ์พันธุ์​ของ​บิ​ฆ​วาย; มี​ท่าน​อู​ธี, และ​ซา​บ​บุ​ด, และ​พร้อมกับ​ท่าน​เหล่านั้น​นับ​แต่​ผู้ชาย​ได้​เจ็ดสิบ​คน</verse>
				<verse number="15">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ให้​คน​ทั้งปวง​มา​ชุมนุม​ที่​ฝั่ง​แม่น้ำ​ที่​ไหล​ไป​ข้าง​เมือง​อา​ฮะ​วา; และ​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตั้ง​กะ​ท่อม​ทับ​อาศัย​อยู่​ที่​นั้น​ถึง​สาม​วัน: และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ตรวจ​ไพร่พล, และ​พวก​ปุโรหิต, แล้ว​เห็น​ว่า​คนใน​ตระกูล​เลวี​ไม่​มี​เลย.</verse>
				<verse number="16">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​เรียก​ท่าน​อา​ระ​เอ​เซ​ร, อะ​รี​เอ็ล, ซะมายา, เอ็ล​นา​ธาน, ยา​รีม, เอ็ล​นา​ธาน, นา​ธาน, ซะคา​ระ​ยา, และ​มะซุ​ลาม, คน​หัวหน้า​ให้​มา; และ​ได้​เรียก​โย​ยา​รีบ, เอ็ล​นา​ธาน, ผู้​ประกอบ​ด้วย​สติปัญญา​ให้​มา​ด้วย.</verse>
				<verse number="17">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ใช้​คน​เหล่านั้น​ให้​ไป​หา​ท่าน​อี​โด​ผู้​เป็น​หัวหน้า​ที่​ตำบล​ชื่อ​คา​ซิ​พ​ยา, และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​สั่ง​เขา​ให้​กล่าว​แก่​ท่าน​อี​โด, และ​พวก​นะ​ธีนิม, พวกพ้อง​ของ​ท่าน​ที่​ตำบล​คา​ซิ​พ​ยา​นั้น​ว่า, จง​ส่ง​คน​สำหรับ​ปรนนิบัติ​ที่​พระ​วิหาร​ของ​พระองค์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​มา​ให้​บ้าง.</verse>
				<verse number="18">และ​โดย​ความ​เมตตากรุณา​แห่ง​องค์​พระเป็นเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, เขา​จึง​ได้​จัด​คนๆ หนึ่ง​ประกอบ​ด้วย​สติปัญญา​ส่ง​มา, ชื่อ​เซ​เร็บ​ยา, เป็น​บุตรชาย​ของ​มาลี ๆ บุตรชาย​ของ​เลวี ๆ บุตรชาย​ของ​ยิศ​รา​เอล; และ​ท่าน​เซ​เร็บ​ยา​กับ​บุตรชาย​และ​พวก​พี่น้อง​ของ​ท่าน​ทั้งหมด​ด้วย​กัน​นับ​ได้​สิบ​แปด​คน;</verse>
				<verse number="19">และ​เขา​ได้​นำ​ฮะ​ซับ​ยา, ยะซา​ยา​พงศ์พันธุ์​ของ​มะ​รา​รี​สอง​คน, และ​สอง​คน​นั้น​กับ​บุตรชาย​และ​พวก​พี่น้อง​ทั้งหมด​ด้วย​กัน​นับ​ยี่​สิบ​คน:</verse>
				<verse number="20">และ​ฝ่าย​พวก​นะ​ธีนิม, คน​ที่​ท่าน​ดา​วิด​กับ​เจ้านาย​ได้​ตั้ง​ไว้​ให้​เป็น​พนักงาน​รับรอง​พวก​เลวี​คนใน​พวก​นั้น, ที่​เขา​ได้​จด​รายชื่อ​ไว้​พร้อม​นับ​ได้​สอง​ร้อย​ยี่​สิบ​คน</verse>
				<verse number="21">และ​ที่​ตำบล​ใกล้​แม่น้ำ​อา​ฮะ​วา​นั้น ข้าพ​เจ้า​ได้​ประกาศ​ให้​คน​ทั้งปวง​ถือศีล​อด​อาหาร​ให้​เป็น​การ​ถ่อม​ใจ​ลง​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์, เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ทรง​พระ​เมตตากรุณา​และ​คุ้มครอง​พวก​ข้าพ​เจ้า​และ​ลูกอ่อน, และ​ทรัพย์​สิ่งของ​ทั้งปวง​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​ปราศ​จาก​อันตราย​ตาม​ทาง.</verse>
				<verse number="22">เหตุ​ว่า​ครั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​ทูล​แก่​กษัตริย์​ว่า, ขอ​ท่าน​ได้​จัด​ทหาร​เดิน​เท้า​และ​ทหารม้า​สำหรับ​คุ้มครอง​ป้องกัน​ศัตรู​ตาม​ทาง, ข้าพ​เจ้า​ก็​มี​ความ​ละอาย, ด้วยว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทูล​แก่​กษัตริย์​แล้ว​ว่า, พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ย่อม​ทรง​สถิต​อยู่​แล้ว​คุ้มครอง​คน​ทั้งปวง​ที่​แสวงหา​พระองค์; แต่​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์​และ​ความ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์​ย่อม​ต่อสู้​คน​ทั้งปวง​ที่​ละทิ้ง​พระองค์​เสีย.</verse>
				<verse number="23">ข้าพ​เจ้า​กับ​คน​ทั้งปวง​จึง​ได้​ถือศีล​อด​อาหาร​และ​แสวงหา​พระองค์​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​และ​ทูล​ขอ​ดังนั้น: และ​พระองค์​ได้​ทรง​เมตตากรุณา​โปรด</verse>
				<verse number="24">ข้าพ​เจ้า​จึง​ไว้​เลือก​คน​หัวหน้า​ใน​พวก​ปุโรหิต​สิบ​สอง​คน​คือ, ท่าน​เซ​เร็บ​ยา​คน​หนึ่ง, ฮะ​ซับ​ยา​คน​หนึ่ง, กับ​ญาติพี่น้อง​ของ​เขา​อีก​สิบ​คน,</verse>
				<verse number="25">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เอา​เงิน; ทองคำ, และ​ถ้วยชาม​ทั้งปวง, คือ​เครื่องบรรณาการ​ที่​ท่าน​กษัตริย์​และ​พวก​เสนาบดี, และ​เจ้านาย, และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ได้​ถวาย​สำหรับ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​ชั่ง​แล้ว​ได้​มอบ​ไว้​กับ​คน​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="26">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ชั่ง​ของ​มอบ​ไว้​ใน​มือ​คน​เหล่านั้น​เป็น​เงิน​หก​ร้อย​ห้า​สิบ​ตะลันต์, และ​ถ้วยชาม​ทำ​ด้วย​เงิน​น้ำหนัก​ร้อย​ตะลันต์, และ​ทองคำ​น้ำหนัก​ร้อย​ตะลันต์;</verse>
				<verse number="27">กับ​ขัน​ทำ​ด้วย​ทองคำ​ยี่​สิบ​ใบ ๆ หนึ่ง​มี​น้ำหนัก​ร้อย​แก​รม; กับ​ขัน​ทำ​ด้วย​ทองแดง​วิเศษ​สอง​ใบ, มี​ราคา​เท่า​ทองคำ.</verse>
				<verse number="28">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​แก่​คน​เหล่านั้น​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​บริสุทธิ์​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​แล้ว; และ​ถ้วยชาม​ทั้งปวง​นี้​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​ด้วย; และ​เงิน​และ​ทองคำ​ทั้งหมด​นี้​เป็น​บรรณาการ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="29">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เฝ้า​รักษา​สิ่งของ​ทั้งปวง​นี้, กว่า​จะ​ได้​ขึ้น​ชั่ง​ต่อหน้า​ปุโรหิต​ใหญ่​และ​พวก​เลวี, และ​บิดา​ใหญ่​หัวหน้า​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล, ที่​ห้อง​ไว้​ทรัพย์​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="30">พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี​จึง​ได้​จด​น้ำหนัก​เงิน, ทองคำ, และ​ถ้วยชาม, รับ​ของ​นั้น​ไว้​เพื่อ​จะ​ได้​ส่ง​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ยัง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="31">เรา​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​ลา​ไป​จาก​ที่​ตำบล​ใกล้​แม่น้ำ​อา​ฮะ​วา​นั้น​เพื่อ​จะ​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ณ เดือน​อ้าย​วัน​ขึ้น​สิบ​สอง​ค่ำ, และ​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย, และ​พระองค์​ได้​คุ้มครอง​ป้องกัน​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​พ้น​มือ​ศัตรู, และ​คน​ทั้งปวง​ที่​คอย​คิด​จะ​ทำร้าย​ตาม​ทาง.</verse>
				<verse number="32">และ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เดินทาง​มา​ถึง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​ได้​พักอาศัย​อยู่​ที่นั่น​ถึง​สาม​วัน​แล้ว</verse>
				<verse number="33">ก็​ใน​วันที่​สี่​นั้น​เขา​ได้​เอา​เงิน​และ​ทองคำ​และ​ถ้วยชาม​ทั้งปวง​นั้น​ขึ้น​ชั่ง​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ท่าน​มะเร​โม​ธ​บุตรชาย​ของ​อู​รี​ยา​ผู้​ปุโรหิต; และ​พร้อมกับ​ท่าน​นั้น​มี​ท่าน​เอ​ละ​อา​ซา​ร​บุตรชาย​ของ​ฟี​นะ​ฮา​ศ; และ​โย​ซา​บาด​บุตรชาย​ของ​ยะ​โฮ​ซูอะ; และ​โน​อัด​ยา​บุตรชาย​ของ​บีนุย, ล้วน​เป็น​คนใน​ตระกูล​เลวี;</verse>
				<verse number="34">เขา​ได้​เอา​ของ​ทั้งปวง​นั้น​ขึ้น​ชั่ง: และ​ทุกสิ่ง​มี​น้ำหนัก​เท่าไร​เขา​ก็​จด​ไว้​ใน​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="35">และ​พงศ์พันธุ์​เหล่า​คน​ที่​ต้อง​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย, ที่​ได้​กลับ​ขึ้น​มา​จาก​ตำแหน่ง​เป็น​ชะ​เลย​นั้น, จึง​ได้​เอา​เครื่องบูชา​เพลิง​ถวาย​แก่​พระองค์​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, สำหรับ​ไถ่​โทษ​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็น​โค​ตัวผู้​สิบ​สอง​ตัว, และ​แกะ​ตัวผู้​เก้า​สิบ​ตัว, และ​ลูก​แกะ​เจ็ดสิบ​ตัว, และ​แพะ​ตัวผู้​สิบ​สอง​ตัว, สัตว์​ทั้งปวง​นั้น​เขา​ได้​บูชา​ด้วย​เพลิง​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="36">และ​เขา​ได้​เอา​ราช​สาส์น​นั้น​มอบ​ไว้​แก่​นายทหาร​หลวง, และ​แก่​เจ้าเมือง​ทั้งปวง​ที่​แม่น้ำ​ฟาก​ฝั่ง​ข้าง​นี้: และ​คน​เหล่านั้น​จึง​ได้​ทำนุบำรุง​พล​ไพร่, และ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เมื่อ​การงาน​นั้น​เสร็จ​แล้ว, เจ้านาย​ทั้งปวง​ได้​มา​หา​ข้าพ​เจ้า​กล่าว​ว่า, พล​ไพร่​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล, และ​พวก​ปุโรหิต, และ​พวก​เลวี, หลาย​คน​ไม่​ได้​แยก​รักษา​ตัว​ให้​ปราศ​จาก​คน​ต่าง​ประเทศ, ยอม​ประพฤติ​ตาม​ธรรม​เนีย​อัน​น่าเกลียด​ของ​เขา, คือ​ตาม​ธรรมเนียม​พวก​คะ​นา​อัน, พวก​ฮิธธี, พวก​ฟะ​รี​ซี, พวก​ยะบูศ, พวก​อำ​โม​น, พวก​โม​อาบ, พวก​อาย​ฆุบ​โต​และ​พวก​อะ​โมรี.</verse>
				<verse number="2">ด้วยว่า​เขา​ได้​เอา​บุตรี​ของ​คนต่างด้าว​นั้น​มา​เป็น​ภรรยา​ของ​ตน, และ​เอา​มา​ยก​ให้​เป็น​ภรรยา​บุตรชาย​ของ​เขา​ด้วย: และ​เช่น​นั้น​พงศ์พันธุ์​คน​บริสุทธิ์​จึง​ระคน​ปน​กับ​พงศ์พันธุ์​ชาว​ชน​ต่างด้าว; และ​ยิ่งกว่านั้น​ผู้​เป็น​เจ้านาย​และ​ผู้​ครอง​เมือง​ได้​เป็น​หัวหน้า​ใน​การ​หลง​นั้น.</verse>
				<verse number="3">และ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​ได้​ฟัง​ดังนั้น. ข้าพ​เจ้า​ได้​ฉีก​เสื้อ​และ​ผ้าห่ม​เสีย, และ​ได้​ถอน​ผม​และ​หนวด​เสีย, และ​ได้​นั่งลง​มี​ใจ​สะดุ้ง​หวาดหวั่น​ไหว.</verse>
				<verse number="4">คน​ทั้งปวง​ที่​ยัง​กลัวเกรง​ต่อ​คำ​โอวาท​ของ​พระองค์​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​พา​กัน​มา​หา​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​เหตุ​การ​หลงผิด​แห่ง​คน​ทั้งปวง​ที่​ต้อง​ถูก​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น; และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​นั่งลง​เป็นทุกข์​จนใจ​อยู่​จนถึง​กำหนด​ถวาย​เครื่องบูชา​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="5">และ​ครั้น​ถึง​กำหนด​ถวาย​เครื่องบูชา​เวลา​เย็น​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ได้​ลุก​ขึ้น​จาก​ความ​โศกเศร้า; และ​เมื่อ​ได้​ฉีก​เสื้อ​และ​ผ้าห่ม​จน​ขาด​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ได้​คุกเข่า​กราบ​ลง​และ​เหยียด​มือ​ออก​อ้อนวอน​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">และ​ได้​กราบ​ทูล​ว่า, โอ้​พระเจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​และ​อาย​ขวยเขิน​จน​ไม่​อาจ​ลืมตา​ถึง​พระองค์​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้; ด้วยว่า​ความ​ชั่ว​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​มาก​ขึ้น​จน​ท่วม​ศีรษะ, และ​ความ​หลงผิด​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​มาก​ขึ้น​เทียม​ฟ้า.</verse>
				<verse number="7">ตั้งแต่​กาล​ครั้ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ตลอดมา​จนถึง​ทุกวันนี้ ความผิด​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​มาก​ทวี​ขึ้น, และ​เพรา​เหตุ​ความ​หลงผิด​นั้น, กษัตริย์​และ​พวก​ปุโรหิต​ทั้งปวง​ใน​พวก​ข้าพ​เจ้า, จึง​ต้อง​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​มือ​กษัตริย์​ต่าง​ประเทศ, เพื่อ​จะ​ถูก​คม​ดาบ, เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ชะ​เลย, เพื่อ​จะ​ได้​ถูก​ล้าง​ผลาญ, และ​เพื่อ​จะ​ได้​ความ​ละอาย​เหมือน​อย่าง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="8">และ​บัดนี้​พระองค์​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทรง​สำแดง​ความ​เมตตากรุณา​ชั่วเวลา​หนึ่ง, เพื่อ​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​มี​พงศ์พันธุ์​เชื้อสาย​รอด​เหลือ​อยู่​บ้าง, และ​เพื่อ​จะ​ได้​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​หลัก​อัน​หนึ่ง​ใน​ที่​สถาน​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์, เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​สว่าง​ของ​พระองค์​ส่อง​มา​ยัง​ตา​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​บ้าง, และ​จะ​ได้​ทรง​โปรด​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ชื่นใจ​สัก​ชั่วขณะ​หนึ่ง​ใน​การ​เป็น​ทาส​ของ​เรา​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ด้วยว่า​พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ทาส​เขา​อยู่; แต่ทว่า​พระองค์​หา​ได้​ทรง​ละทิ้ง​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​การ​เป็น​ทาส​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ไม่, แต่​พระองค์​ได้​ทรง​สำแดง​ความ​เมตตากรุณา​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า​ต่อหน้า​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​ฟารัศ, เพื่อ​จะ​ได้​ทรง​โปรด​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ทุเลา​บ้าง, และ​เพื่อ​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ก่อสร้าง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์​ขึ้น​ไว้, และ​เพื่อ​จะ​ได้​ซ่อมแซม​ซึ่ง​หัก​พัง​ชำรุด​เสีย, และ​เพื่อ​จะ​ได้​ทรง​โปรด​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​มี​กำแพง​สำหรับ​ป้องกัน​แผ่น​ดิน​ยะฮูดา​และ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="10">และ​บัดนี้, โอ้​พระเจ้า​ข้า, พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​กราบ​ทูล​พระองค์​อย่างไร​ได้? ด้วยว่า​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทิ้ง​บท​พระ​บัญญัติ​ทั้งปวง​ของ​พระองค์​เสีย,</verse>
				<verse number="11">คือ​บรรดา​คำ​โอวาท​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​บัญญัติ​ไว้​โดย​ผู้ทำ​นาย​และ​คนรับใช้​ทั้งปวง​ของ​พระองค์​ซึ่ง​ทรง​รับสั่ง​ว่า, แผ่น​ดิน​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไป​รับ​เอา​และ​ตั้ง​อาศัย​อยู่​นั้น, เป็น​แผ่น​ดิน​ที่​โสโครก​ด้วย​การ​ประพฤติ​ชั่ว​ลามก​แห่ง​ชาว​ชน​ที่​แผ่น​ดิน​นั้น, ด้วยว่า​เขา​ได้​ให้​แผ่น​ดิน​นั้น​เต็มไปด้วย​ความ​โสโครก​อัน​น่าเกลียด​ของ​เขา​ทั่วไป ตั้งแต่​เขตต์​บน​ตลอด​ถึง​เขตต์​ล่าง.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนั้น​พระองค์​จึง​ได้​ทรง​ห้าม​ว่า, อย่า​เอา​บุตรหญิง​ของ​ตน​ไป​มอบ​ให้​เป็น​ภรรยา​บุตรชาย​ของ​เขา, และ​อย่า​รับ​เอา​บุตรหญิง​ของ​เขา​มา​เป็น​ภรรยา​บุตรชาย​ของ​ตน, หรือ​กระทำ​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​เป็น​ที่​ให้​เขา​มี​ความ​สุข​ความ​เจริญ​ขึ้น: เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​มี​กำลัง​ตั้งมั่น, และ​จะ​ได้​อยู่​ที่​แผ่น​ดิน​นั้น​กิน​ของ​อิ่ม​บริบูรณ์, และ​จะ​ได้​มอบ​แผ่น​ดิน​นั้น​ไว้​กับ​ลูกหลาน​เหลน​ให้​เป็น​มรดก​ของ​เขา​สืบต่อ​ไป​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="13">และ​เมื่อ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับโทษ​เพราะ​เหตุ​ความ​ชั่ว, และ​การ​หลงผิด​มากมาย​ดังนี้​แล้ว, และ​เมื่อ​พระองค์​ได้​ทรง​ลง​พระราช​อาชญา​แต่​น้อย​ไม่​เท่าเทียม​กับ​ความผิด​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, และ​ได้​ทรง​โปรด​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​รอดพ้น​ด้ง​นี้​นั้น;</verse>
				<verse number="14">ถ้า​หาก​พวก​ข้าพ​เจ้า​ยัง​ซ้ำ​ล่วง​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์, โดย​ยอม​ปะปน​แต่งงาน​รับ​เป็น​ผัวเมีย​กัน, เข้า​ส่วน​กัน​กับ​คน​ที่​เคย​ประพฤติ​ชั่ว​ลามก​ต่างๆ นั้น? ก็​มิ​เป็น​การ​สมควร​ที่​พระองค์​จะ​ทรง​เคือง​พระทัย, จน​พระองค์​จะ​ทรง​ล้าง​ผลาญ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เสีย​ไม่​ให้​มี​เหลือ​เลย​หรือ?</verse>
				<verse number="15">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, พระองค์​เป็น​ผู้​ชอบธรรม: และ​ถึง​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​รอดพ้น​เหลือ​อยู่​บ้าง​ทุกวันนี้: ดู​เถิด, พวก​ข้าพ​เจ้า​และ​ความ​หลงผิด​ทั้งปวง​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​นั้น​อยู่​ตรง​พระ​พักตร​ของ​พระองค์: เหตุ​ฉะนั้น​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​แก้ตัว​ใน​การ​หลงผิด​นี้​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์​ไม่​ได้​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">อนึ่ง​เมื่อ​ท่าน​เอษ​รา​ได้​อ้อนวอน, และ​ได้​สารภาพ​ผิด​ด้วย​การ​ร้องไห้​แล้ว, และ​กำลัง​เกลือกกลิ้ง​ตัว​ลง​ต่อหน้า​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์, มี​ทั้ง​ชาย​หญิง​และ​เด็ก​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​มาก​หลาย​ด้วย​กัน​พา​กัน​มา​หา​ท่าน, ด้วยว่า​ฝูง​คน​เป็นทุกข์​ร้องไห้​ยิ่ง​นัก.</verse>
				<verse number="2">และ​ท่าน​ซะ​คา​นะ​ยา​บุตรชาย​ของ​ยะฮีเอ็ล, ผู้​เป็น​พงศ์พันธุ์​ของ​ท่าน​เอ​ลาม, ได้​กล่าว​ตอบ​แก่​ท่าน​เอษ​รา​ว่า, พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​หลง​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, และ​ได้​รับ​บุตรหญิง​แห่ง​ชาว​ชน​ที่​แผ่น​ดิน​นี้​ไว้​เป็น​ภรรยา​ของ​ตน​จริง: แต่​ถึงกระนั้น​ใน​สิ่ง​เหล่านี้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​ยัง​มี​ช่อง​ที่​จะ​รอด​ได้.</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนั้น, บัดนี้​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ทำ​คำ​สัตย์​สาบาน​ไว้​ต่อ​พระองค์​พระเจ้า​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย​ว่า, จะ​อย่า​เมีย​ทั้งปวง​นั้น​ให้​เขา​กับ​ลูก​ทั้งปวง​ที่​เกิด​ด้วย​เขา​ไป​เสีย, ตาม​คำ​โอวาท​ของ​ท่าน, และ​ตาม​คำ​ตักเตือน​แห่ง​คน​ทั้งปวง​ที่​กลัวเกรง​ต่อ​คำ​โอวาท​ของ​พระองค์​พระเจ้า​แห่ง​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย: กระทำ​ให้​ถูกต้อง​ตาม​พระ​บัญญัติ​นั้น​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="4">จง​ลุก​ขึ้น​เถิด; ด้วยว่า​สิ่ง​เหล่านี้​เป็น​ธุระ​ของ​ท่าน: และ​เรา​ทั้ง​หลาย​นี้​จะ​อยู่​ฝ่าย​ท่าน ๆ จง​มี​น้ำใจ​กล้า​ขึ้น​และ​กระทำ​เถิด.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​เอษ​รา​จึง​ได้​ลุก​ขึ้น, และ​ได้​บังคับ​คน​หัวหน้า​ใน​พวก​ปุโรหิต, ใน​พวก​เลวี, ใน​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล, ให้​กระทำ​สัตย์​สาบาน​ไว้​ว่า, จะ​ประพฤติ​ตาม​คำ​เหล่านั้น​ทุก​ประการ​และ​คน​ทั้งปวง​ได้​ให้​คำ​สัตย์​สาบาน​ไว้</verse>
				<verse number="6">ท่าน​เอษ​รา​จึง​ได้​ลุก​ขึ้น​จาก​ที่​ต่อหน้า​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า​นั้น, เดิน​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​ของ​ท่าน​โย​ฮา​นาน​บุตรชาย​ของ​เอ็ล​ยา​ซี​พ: และ​เมื่อ​เข้า​ไป​แล้ว, ท่าน​ไม่​ได้​รับประทาน​อาหาร​และ​ไม่​ได้​ดื่ม​น้ำ: ด้วยว่า​ท่าน​กำลัง​โศกเศร้า​เพราะ​ความ​หลงผิด​แห่ง​คน​ทั้งปวง​ที่​ต้อง​ถูก​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น.</verse>
				<verse number="7">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​มี​หมายประกาศ​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ยะฮูดา, กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม. ประกาศ​แก่​พงศ์พันธุ์​แห่ง​คน​ทั้งปวง, ที่​ต้อง​ถูก​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น, ให้​ไป​ชุมนุม​กัน​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="8">และ​ถ้า​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ไม่​มา​ภายใน​กำหนด​สาม​วัน​ตาม​หมายประกาศ​แห่ง​เจ้านาย​และ​ผู้เฒ่าผู้แก่​ทั้งปวง​แล้ว, ทรัพย์​สิ่งของ ๆ ผู้​นั้น​จะ​ริบ​เอา​เป็น​ของหลวง, และ​ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ตัดขาด​จาก​พรรคพวก​คน​ที่​ต้อง​ถูก​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น</verse>
				<verse number="9">ชาย​ทุกคน​ที่​แผ่น​ดิน​ยะฮูดา​และ​ที่​แผ่น​ดิน​เบ็น​ยา​มิ​น​จึง​ได้​ไป​ชุมนุม​กัน​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ภายใน​กำหนด​สาม​วัน​นั้น​คือ​ใน​เดือน​เก้า ณ วันที่​ยี่​สิบ; และ​ฝูง​คน​ทั้งปวง​ได้​นั่งลง​ตาม​ถนน​ตรงหน้า​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์​ด้วย​ความ​สะดุ้ง​หวาดหวั่น​เพราะ​เหตุการณ์​หลงผิด​นั้น, และ​เพราะ​เหตุ​มี​ฝน​ตก​หนัก​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">และ​ท่าน​เอษ​รา​ปุโรหิต​ได้​ยืน​ขึ้น, และ​ได้​ประกาศ​แก่​คน​ทั้งปวง​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​หลงผิด, และ​ได้​รับ​ผู้หญิง​ต่าง​ประเทศ​มา​เป็น​ภรรยา กระทำ​ให้การ​หลงผิด​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​มาก​ทวี​ขึ้น.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนั้น, บัดนี้​จึง​รับสารภาพ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​ตน, ประพฤติ​ให้​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระองค์, แล้ว​จง​แยกตัว​ออกห่าง​จาก​ชาว​ชน​แผ่น​ดิน​นี้, และ​จาก​ภรรยา​ที่​เป็น​คนต่างด้าว​ทั้งปวง​นั้น.</verse>
				<verse number="12">ฝูง​คน​ทั้งปวง​จึง​ได้​ร้อง​ตอบ​เป็น​เสียง​อัน​ดัง​ว่า, ท่าน​ว่า​อย่างไร ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จำเป็น​จะ​ต้อง​ทำ​ตาม.</verse>
				<verse number="13">แต่​พวก​ชุมนุม​นี้​เป็น​คน​มาก​หลาย​ด้วย​กัน, และ​ทั้งเป็น​เวลา​ฝน​ตก​จะ​ยืน​ที่​ถนน​ไม่​ได้, และ​การ​นี้​ไม่​ใช่​การ​วันหนึ่ง​หรือ​สอง​วัน, ด้วยว่า​คน​ที่​หลงผิด​ใน​ข้อ​นี้​มี​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="14">บัดนี้​ให้​เจ้านาย​ทั้งปวง​อยู่​แทน​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​และ​ให้​คนใน​เมือง​ทั้งปวง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ที่​ได้​รับ​เมีย​ต่าง​ประเทศ​นั้น​มา​เป็น​หมู่ ๆ ตาม​เวลา​กำหนด, และ​ให้​ผู้เฒ่าผู้แก่​และ​ตุลาการ​ทั้งปวง​ที่​เมือง​นั้นๆ ทุก​เมืองขึ้น​มา​ด้วย, กว่า​ความ​พิ​โรธ​แห่ง​พระองค์​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ที่​ได้​พลุ่ง​ขึ้น​เพราะ​เหตุการณ์​หลง​นี้​จะ​ได้​หัน​คลาย​ไป​จาก​พวก​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">มีแต่​โย​นา​ธาร​บุตรชาย​ของ​อา​ซา​เอ็ล​และ​ยะฮี​ซี​ยา​บุตรชาย​ของ​ธิค​วา​ต่อสู้​ขัดขวาง​ใน​ข้อ​นี้: และ​มะซุ​ลาม​และ​ซับ​ธาย​คนใน​พวก​เลวี​ได้​ร้อง​หนุน​เขา.</verse>
				<verse number="16">แต่​ถึงกระนั้น​พงศ์พันธุ์​แห่ง​คน​ทั้งปวง​ที่​ต้อง​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น​ได้​ยอม​ทำ​และ​ท่าน​เอษ​รา​ผู้​ปุโรหิต, กับ​คน​หัวหน้า​ใน​บิดา​ใหญ่​ทั้งปวง​ทุกคน​ตาม​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​ตน, ตาม​ที่​เขา​ได้​จด​ชื่อ​ตั้ง​ไว้​นั้น​ใน​เดือน​สิบ​วัน​ค่ำ​หนึ่ง​ได้​ชุมนุม​นั่งลง​เพื่อ​จะ​พิพากษา​เรื่อง​ความ​นี้.</verse>
				<verse number="17">และ​ฝ่าย​คน​ทั้งปวง​ที่​ได้​รับ​เมีย​ต่าง​ประเทศ​นั้น​เขา​ได้​ชำระ​ทุกคน​จบ​ลง ณ เดือน​สี่​วัน​ค่ำ​หนึ่ง</verse>
				<verse number="18">และ​เมื่อ​ชำระ​ตาม​พงศ์พันธุ์​ของ​พวก​ปุโรหิต​จึง​เห็น​ว่า​คน​ที่​ได้​รับ​เมีย​ต่างด้าว​นั้น​มี​ดังนี้: คือ​ใน​พวก​พงศ์พันธุ์​ของ​ท่าน​ยะ​โฮ​ซูอะ​บุตรชาย​ของ​โย​ซา​ดาก, กับ​ญาติพี่น้อง​ของ​ท่าน​นั้น: มี​มะ​อา​ซะ​ยา, อะลิเอ​เซ​ร, ยา​เร็บ, และ​ฆะดัล​ยา.</verse>
				<verse number="19">และ​คน​เหล่านั้น​ได้​ลงมือ​ปฏิญาณ​ตัว​ว่า​จะ​หย่า​ภรรยา​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​นั้น; และ​เพราะ​เหตุ​ความ​หลงผิด เขา​จึง​ไว้​เอา​แกะ​ตัวผู้​มา​บูชา​ถวาย​เป็น​ที่​ไถ่​ความ​หลงผิด​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="20">และ​ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​อิเมร; มี​ฮะ​นา​นี, และ​ซะบัด​ยา.</verse>
				<verse number="21">และ​ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​ฮา​ริม; มี​มะ​อา​ซา​ยา, เอลิยา, ซะมายา, ยะฮีเอ็ล, และ​อุ​ซิ​ยา.</verse>
				<verse number="22">และ​ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​ฟัศฮูร; มี​เอ็ลโยเอ​นาย, มะ​อา​ซะ​ยา, ยิศ​มา​เอ็ล, นะ​ธันเอ็ล. โยซา​บาด, และ​เอ​ลา​ซา.</verse>
				<verse number="23">และ​ฝ่าย​พวก​เลวี: มี​โย​ซา​บาด, ซิ​ม​อี, เคลาย, ตะลีตา, ฟะธะยา, ยะฮูดา, และ​อะลี​เซ​ร.</verse>
				<verse number="24">และ​ฝ่าย​พวก​ขับ​เพลง; มี​เอ็ล​ยา​ซี​พ, และ​ฝ่าย​พวก​เฝ้า​ประตู; มี​ซา​ลุ​ม, เตเล็ม, และ​อู​รี.</verse>
				<verse number="25">และ​ส่วน​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล: ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​ฟา​โร​ศ; มี​ยะ​มายา, ยะซา​ยา, มัลคิยา, มิยา​มี​น, เอลอา​ซา​ร, มัลคิยา, และ​บะ​นา​ยา.</verse>
				<verse number="26">และ​ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​เอ​ลาม; มี​มา​ธัน​ยา, ซะคา​ระ​ยา, ยะฮี​เอ็ล, อับ​ดี, ยะรี​โม​ธ, และ​เอลิ​ยา.</verse>
				<verse number="27">และ​ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​ซา​ธู; มี​เอ็ลโยเอ​นาย, เอ็ลยา​ซี​พ, มา​ธัน​ยา, ยก​รี​โม​ธ, ซา​บาด, และ​อะ​ซี​ซา.</verse>
				<verse number="28">และ​ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​เบ​บาย; มี​ยะ​โฮ​ฮา​นาน, ฮะ​นัน​ยา, ชา​บาย, และ​อัธ​ลาย.</verse>
				<verse number="29">และ​ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​บานี; มี​มะซุ​ลาม, มา​ลูค, อะดายา, ยะซูบ, ซะ​อา​ล, และ​รา​โม​ธ.</verse>
				<verse number="30">และ​ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ฟาฮัธ​โม​อาบ; มี​อัด​นา, คะ​ลา​ล, บะนา​ยา, มะ​อา​ซะ​ยา, บะ​ซา​เลล, บีนนู​และ​มะ​นา​เซ.</verse>
				<verse number="31">และ​ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​ฮา​รีม; มี​อา​ละ​เอ​เซ​ร, ยิศฮียา, มัลคิยา, ซะมายา, และ​ซี​มี​โอน,</verse>
				<verse number="32">เบ็น​ยา​มิ​น, มา​ลูค, และ​ซะ​มัน​ยา.</verse>
				<verse number="33">และ​ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​ซุม; มี​มา​ธะ​นาย, มา​ธาธา, ซา​บาด, อะลีเฟเล็ต, ยะริ​มา​ย, มะนา​เซ, และ​ซิ​ม​อี.</verse>
				<verse number="34">และ​ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​บานี; มี​มา​อะ​ดาย, อัมราม, และ​อู​เอ็ล,</verse>
				<verse number="35">บะ​นา​ยา, เบดะ​ยา, คะ​ลู,</verse>
				<verse number="36">วัน​ยา, มะเร​โม​ธ, เอ็ลยา​ซิ​พ,</verse>
				<verse number="37">มัธ​นา​ยา, มา​ธะ​นาย, ยะฮา​เซา,</verse>
				<verse number="38">บานี, และ​บีนุย​และ​ซิ​ม​อี,</verse>
				<verse number="39">และ​เซ​เล็ม​ยา, และ​นา​ธาร, และ​อะดา​ยา,</verse>
				<verse number="40">และ​มัค​นา​ดี​บาย, ซา​ซา​ย, ซา​ราย,</verse>
				<verse number="41">อะซัรเอ็ล, เซ​เล็ม​ยา, ซะมัน​ยา,</verse>
				<verse number="42">ซา​ลุ​ม, อะมา​ระ​ยา, โยเซฟ.</verse>
				<verse number="43">ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ของ​นะ​โบ​นา; แล​ยา​เดา​แล​โยเอ็ล​แล​บะบา​ยา</verse>
				<verse number="44">คน​ทั้งปวง​นั้น​ได้​เอา​หญิง​ต่าง​ประเทศ​มา​เป็น​ภรรยา แล​ลาง​คน​ได้​เกิด​บุตร​ด้วย​หญิง​ต่าง​ประเทศ​เหล่านั้น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="16">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​ท่าน​นะ​เฮ​ม​ยา​บุตรชาย​ของ​ฮะ​คัล​ยา​กล่าว​ว่า, เมื่อ​เดือน​ซิ​ศลิว, ปี​ที่​ยี่​สิบ​แห่ง​รัชช​กาล​ของ​กษัตริย์​อะ​ระ​ธาสัศธา, ข้าพ​เจ้า​รับราชการ​อยู่​ใน​พระราช​วัง ณ กรุง​ซูซัร,</verse>
				<verse number="2">ฮะ​นา​นี​พี่ชาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​คน​หนึ่ง, กับ​คน​อื่น​ที่​เป็น​ชาติ​ยูดา​บ้าง​ได้​มา​หา​ข้าพ​เจ้า ข้าพ​เจ้า​ได้​ไต่ถาม​ถึง​พวก​ยูดา​ที่​ได้​รอดพ้น​ไป​นั้น, กับ​ได้​ถาม​ถึง​คน​ทั้งปวง​ที่​เหลือ​อยู่​จาก​เหล่า​คน​ที่​ต้อง​ถูก​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย, และ​ได้​ถาม​ถึง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ด้วย.</verse>
				<verse number="3">พวก​นั้น​ได้​เล่า​ความ​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, เหล่า​คน​ที่​เหลือ​อยู่​จาก​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ถูก​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น​ไป​ตั้ง​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ยูดา, มี​ความ​ทุกข์ยาก​ได้​รับ​ความ​อับอาย​เป็น​ที่​ถูก​ดูหมิ่น​นัก: กำแพง​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ก็​หัก​พัง, และ​ประตู​ทั้งปวง​ไฟ​ก็​ไหม้​เสีย​หมด​แล้ว</verse>
				<verse number="4">และ​อยู่​มา​ขณะ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​คน​เหล่านั้น, จึง​ได้​นั่งลง​ร้องไห้​เป็นทุกข์​โศกเศร้า​หลาย​วัน, ทั้ง​อด​อาหาร, และ​อ้อนวอน​ต่อ​พระเจ้า​ผู้​เป็น​เจ้าของ​ฟ้า​สวรรค์.</verse>
				<verse number="5">ทูล​ว่า, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้า​สวรรค์, พระองค์​เป็นใหญ่​และ​เป็น​ที่​เกรงกลัว​อย่างยิ่ง, พระองค์​ทรง​ยั่งยืน​ใน​คำ​ทรง​สัญญา​และ​ประกอบ​ไป​ด้วย​ความ​เมตตากรุณา​ต่อ​คน​ทั้งปวง​ที่รัก​และ​เพียร​ประพฤติ​รักษา​บท​พระ​บัญญัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์:</verse>
				<verse number="6">ขอ​ทรง​ทอด​พระเนตร​และ​เอียง​พระ​กรรณ โปรด​สดับ​ฟัง​คำ​วิงวอน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ผู้​ทาส​แห่ง​พระองค์, ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ทูล​ขอ​ทั้ง​กลางวัน​กลางคืน​นั้น, เป็น​การ​ทูล​อ้อนวอน​เผื่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, ข้าพ​เจ้า​รับสารภาพ​เพราะ​เหตุการณ์​หลงผิด​ที่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​กระทำ​ต่อ​พระเนตร​พระองค์, ด้วยว่า​ข้าพ​เจ้า​กับ​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​หลง​กระทำ​ผิด​จริง.</verse>
				<verse number="7">พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประพฤติ​เป็น​การ​ชั่วช้า​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์, มิได้​ถือ​รักษา​บท​พระ​บัญญัติ, และ​คำ​โอวาท, และ​ข้อปฏิบัติ​ทั้งปวง​ที่​พระองค์​ทรง​บัญญัติ​สั่ง​ไว้​แก่​โม​เซ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">ขอ​พระองค์​ทรง​ระลึก​ถึง​คำ​ที่​ได้​ทรง​ประทาน​ไว้​แก่​โม​เซ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​นั้น​ว่า, ถ้า​พวก​เจ้า​หลง​ละเมิด, เรา​จะ​ขับไล่​พวก​เจ้า​ให้​พลัดพราก​กระจัดกระจาย​ไป​อยู่​ท่ามกลาง​คน​นานา​ประเทศ:</verse>
				<verse number="9">แต่​ถ้า​พวก​เจ้า​กลับ​หัน​มา​หา​เรา, ตั้งใจ​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​เรา, และ​ปฏิบัติ​ตาม; แม้น​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ใน​พวก​เจ้า​ถูก​ขับไล่​ไป​อยู่​ที่​สุด​ปลาย​สวรรค์, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ทรง​รวบรวม​เจ้า​มา​จาก​ที่นั่น​และ​พา​มา​ยัง​สถานที่​ซึ่ง​เรา​ได้​เลือกสรร​ไว้​เพื่อ​เป็น​ที่​ให้​พระ​นาม​ของ​เรา​ปรากฏ.</verse>
				<verse number="10">คน​เหล่านั้น​เป็น​ทาส​และ​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, ที่​ได้​ทรง​ไถ่​ไว้​โดย​ฤทธานุ​ภาพ​อัน​ใหญ่​ยิ่ง, และ​ด้วย​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์.</verse>
				<verse number="11">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​อ้อนวอน​ทูล​ขอ​แต่​พระองค์, ขอ​ได้​ทรง​เงี่ย​พระ​โสต​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​คำ​อ้อนวอน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, ทั้ง​คำ​อ้อนวอน​แห่ง​ผู้​ทาส​อื่นๆ ทั้งปวง​ทุกคน​ที่​ยอม​เกรงกลัว​พระ​นาม​ของ​พระองค์: ขอ​ทรง​โปรด​แก่​ข้าพ​เจ้า​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​ให้​ได้​ความ​เจริญ​ใน​กาล​วันนี้, และ​ให้​มี​ความ​ชอบ​ต่อหน้า​คน​นี้. ด้วย​ใน​เวลา​นี้​ข้าพ​เจ้า​มี​ตำแหน่ง​เป็น​พนักงาน​เชิญ​จอก​เสวย​ของ​กษัตริย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เมื่อ​เดือน​นิซัน​เป็น​ปี​ที่​ยี่​สิบ​แห่ง​รัชช​กาล​กษัตริย์​อะ​ระ​ธาสัศธา, น้ำ​องุ่น​นั้น​จัดตั้ง​ได้​ตรง​พระ​พักตร​ของ​กษัตริย์​: เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับ​ไป​ถวาย​ใน​กาล​ก่อน​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ไม่​เคย​มี​หน้า​โศกเศร้า​ต่อ​พระ​พักตร​เลย.</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, เพราะ​เหตุไร​เจ้า​จึง​มี​หน้า​โศกเศร้า? เมื่อ​ไม่​เห็น​เจ้า​มี​ความ​เจ็บป่วย​ไข้​ประการ​ใด​เลย? แท้จริง​ความ​โศกเศร้า​นั้น​คง​เนื่อง​ด้วยเหตุที่​เจ้า​มี​ความ​ทุกข์​ใน​ใจ. แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​สะดุ้ง​กลัว​เป็น​ที่​ยิ่ง</verse>
				<verse number="3">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​กราบ​ทูล​ตอบ​ว่า, ขอ​ให้​กษัตริย์​ทรง​มี​พระ​ชน​มา​ยุ​เจริญ​ยืน​นาน​เถิด: แต่​เห็น​ว่า​สมควร​ที่​ข้าพ​เจ้า​จะ​มี​หน้า​โศกเศร้า, เมื่อ​เมือง​อัน​เป็น​ที่​สถาน​สำหรับ​ฝังศพ​แห่ง​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​เป็น​เมือง​ร้าง, และ​ประตู​ทั้งปวง​นั้น​ไฟ​ก็​ไหม้​เสีย​หมด​แล้ว?</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​จึง​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, เจ้า​ปรารถนา​จะ​ขอ​สิ่งใด​บ้าง? ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​อธิษฐาน​ทูล​ขอ​พระองค์​ผู้​เป็น​เจ้าของ​ฟ้า​สวรรค์​ให้​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด.</verse>
				<verse number="5">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​กราบ​ทูล​แก่​กษัตริย์​ว่า, ถ้า​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ชอบ​ต่อ​พระ​พักตร, และ​เป็น​ที่​พอ​พระทัย​ของ​พระองค์​แล้ว, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​กลับ​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​ยูดา, ถึง​เมือง​ที่​ฝังศพ​แห่ง​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ให้​ข้าพ​เจ้า​สร้าง​เมือง​นั้น​ขึ้น​ใหม่.</verse>
				<verse number="6">ขณะนั้น​ม​เห​ษี​ทรง​ประทับ​อยู่​ด้วย​กษัตริย์​, จึง​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า จะ​ไป​อยู่​นาน​เท่าไร? และ​จะ​กลับ​มา​เมื่อไร? ครั้น​เป็น​ที่​พอ​พระทัย​จึง​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​แล้ว; ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​กำหนด​เวลา​ให้​ทรง​ทราบ​ไว้.</verse>
				<verse number="7">อนึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​กราบ​ทูล​แก่​กษัตริย์​ว่า, ถ้า​ทรง​เห็นชอบ​แล้ว, ขอ​ทรง​โปรด​มี​พระราช​สาส์น​ไป​ยัง​เจ้าเมือง​ทั้งปวง​ที่​ฝั่ง​ข้าง​โน้น, ให้​ช่วย​ส่ง​ข้าพ​เจ้า​ไป​จนถึง​แผ่น​ดิน​ยูดา;</verse>
				<verse number="8">และ​ขอ​โปรด​มี​พระราช​สาส์น​ไป​ยัง​ท่าน​อา​ซา​พนักงาน​ป่าไม้​หลวง, ให้​ถาก​ไม้​เป็น​สี่เหลี่ยม​ส่ง​มา​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทำ​ประตู​ทั้งปวง​ใน​พระราช​วัง​ที่อยู่​ใกล้​โบสถ์​วิหาร​นั้น, และ​สำหรับ​ใช้​ใน​การ​ก่อ​กำแพง​เมือง, และ​ทำ​เรือน​เป็น​ที่​อาศัย​ของ​ข้าพ​เจ้า, กษัตริย์​ได้​ทรง​อนุญาต​ทุก​ประการ​ด้วยว่า​พระ​หัตถ์​ของ​พระเจ้า​อัน​ทรง​ฤทธิ์​ได้​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​จึง​ไป​ยัง​เจ้าเมือง​ทั้ง​หลาย​ที่​แม่น้ำ​ฝั่ง​ข้าง​โน้น, ได้​ยื่น​พระราช​สาส์น​มอบ​ให้​เขา, อนึ่ง​กษัตริย์​ได้​ทรง​จัด​นาย​กอง​และ​นายทหาร​ม้า​หลาย​คนใช้​ให้​ไป​กับ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ซันบา​ลา​ต​ชาวเมือง​โฮ​โร​น, กับ​โต​บิ​ยา​ชาวเมือง​อำ​โม​น​ที่​เป็น​คนรับใช้​ของ​ซันบา​ลา​ต, ได้ยิน​ข่าว​ก็​เป็นทุกข์​นัก​เพราะ​เหตุ​ว่า​มี​ผู้​หนึ่ง​มา​บำรุง​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​มี​ความ​สุข​เจริญ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="11">ครั้น​ข้าพ​เจ้า​มา​ถึง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ครบ​สาม​วัน​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">ใน​เวลา​กลางคืน​ข้าพ​เจ้า​กับ​ลาง​คน​ที่อยู่​ด้วย​กัน​ได้​ลุก​ขึ้น, แต่​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​แจ้ง​แก่​ผู้ใด​ให้​รู้​ว่า​พระองค์​ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทรง​ดลใจ​ให้​ข้าพ​เจ้า​กระทำ​ประการ​ใด​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม: ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​ไม่​มี​สัตว์, เว้นไว้แต่​ตัว​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ขี่​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ใน​เวลา​กลางคืน​วัน​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​ออก​ไป​ที่​ประตู​ซอก​เขา, ตรง​ไป​หน้า​บ่อ​มังกร​ถึง​ประตู​สำหรับ​ขน​หยากเยื่อ​ออก​ไป, เพื่อ​จะ​ดู​กำแพง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ที่​หัก​พัง​อยู่, และ​ประตู​ทั้งปวง​ที่​ไฟไหม้​เสียแล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ได้​ออก​ไป​ยัง​ประตูน้ำ​พุ, และ​ถึง​สระ​หลวง: แต่​ทาง​ที่​สัตว์​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​เดิน​ต่อไป​นั้น​ก็​ไม่​มี.</verse>
				<verse number="15">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ขึ้น​ไป​ตรวจ​ดู​กำแพง​เมือง​ตาม​ลำธาร​น้ำ​ใน​เวลา​กลางคืน, แล้ว​เดิน​อ้อม​เข้า​เมือง​ไป​ทาง​ประตู​ซอก​เขา​กลับ​มา​ถึง​ที่​เดิม.</verse>
				<verse number="16">ผู้รักษา​เมือง​ไม่​ทราบ​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ไป​ไหน, หรือ​กระทำ​อะไร; ข้าพ​เจ้า​ยัง​ไม่​ได้​บอก​พวก​ยูดา, หรือ​พวก​ปุโรหิต, หรือ​เจ้านาย, หรือ​ผู้รักษา​เมือง, หรือ​คน​อื่นๆ ให้​ทราบ​ถึง​การ​ก่อสร้าง​นี้​เลย</verse>
				<verse number="17">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​กล่าว​แก่​คน​ทั้งปวง​เหล่านั้น​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยอม​เห็น​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก​แห่ง​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แล้ว​ว่า​เป็น​อย่างไร​บ้าง, ด้วย​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​เป็น​เมือง​ร้าง, และ​ประตูเมือง​ทั้งปวง​ก็ได้​ถูก​ไฟ​ไหม​เสีย​หมด​แล้ว: มา​เถิด, ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​สร้าง​กำแพง​ยะ​รู​ซา​เลม​ขึ้น​ใหม่, เพื่อ​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​ต่อไป​อีก.</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​กล่าว​แก่​คน​เหล่านั้น​ให้​ทราบ​ว่า​พระ​หัตถ์​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า​และ​ทรง​สำแดง​คุณ​แก่​ข้าพ​เจ้า​อย่างไร​บ้าง; และ​ให้​ทราบ​ด้วย​คำ​ทั้งปวง​ที่​กษัตริย์​ได้​ทรง​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​นั้น. คน​ทั้ง​หลาย​จึง​ตอบ​ว่า, ให้​เรา​ทั้งปวง​พา​กัน​ก่อสร้าง​เถิด. ดังนั้น​เขา​ก็ได้​ชวน​กัน​ให้​มี​น้ำใจ​กระทำ​การ​อัน​สำคัญ​นั้น.</verse>
				<verse number="19">แต่​ครั้น​ซันบา​ลา​ต​เจ้าเมือง​โฮ​โร​น, กับ​โต​บิ​ยา​ชาวเมือง​อำ​โม​น​ที่​เป็น​คนรับใช้​ของ​ซันบา​ลา​ต, กับ​เฆเซ็ม​ชาติ​อา​ราบ​ได้ยิน, จึง​ได้​หัวเราะ​เยาาะ​เย้ยหยัน, พูด​ดูหมิ่น​ต่อ​พวกเรา, ถาม​ว่า, พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ทำ​อย่างไร​เหล่า? จะ​คิด​การ​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​หรือ?</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ตอบ​แก่​คน​พวก​นั้น​ว่า, พระองค์​ผู้​เป็น​เจ้าของ​ฟ้า​สวรรค์, พอ​พระทัย​จะ​โปรด​ช่วย​พวก​ข้าพ​เจ้า​แล้ว; เหตุ​ฉะนั้น​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​จะ​พา​กัน​สร้าง​เมืองขึ้น: แต่​พวก​เจ้า​ไม่​มี​ส่วน​ด้วย; หรือ​เกี่ยว​ข้อง, หรือ​เป็น​ที่​ระลึก​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ท่าน​เอ็ล​ยา​ซี​พ​ปุโรหิต​ใหญ่​กับ​ญาติพี่น้อง​ใน​ตำแหน่ง​ปุโรหิต, จึง​ได้​พา​กัน​สร้าง​ประตู​แกะ​เฉลิม​ไว้; แล้ว​ได้​ยก​บาน​ประตู​เฉลิม​ไว้​ตั้งแต่​หอคอย​เม​อา​จนถึง​หอคอย​ฮะ​นัลเอ็ล.</verse>
				<verse number="2">ต่อ​นั้น​ไป​ชาวเมือง​ยะ​ริ​โฮ​ได้​สร้าง, และ​ถัด​นั้น​ไป​ซา​ครู​บุตรชาย​อิม​รี​ได้​สร้าง.</verse>
				<verse number="3">แต่​ประตู​ปลา​นั้น​ญาติ​วงศ์​ของ​ฮัศนุยา​ได้​สร้าง, คน​เหล่านั้น​ได้​วาง​ไม้​เหลี่ยม​ตั้ง​บาน​ประตู​ขึ้น, ทำ​กลอน​และ​ลูกกรง​ติด​ไว้</verse>
				<verse number="4">ถัด​นั้น​ไป​มะเร​โม​ธ​บุตรชาย​ของ​อู​ริ​ยา อู​ริ​ยา​เป็น​บุตรชาย​ของ​คู​ซ​ได้​ซ่อมแซม. และ​ต่อ​นั้น​ไป​อีก​มะซุ​ลาม​บุตรชาย​ของ​บะ​ราคา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​มะ​เซ​ซา​เบล​ได้​ซ่อมแซม. และ​ต่อ​นั้น​ไป​อีก​ซา​โดค​บุตรชาย​ของ​บาอะ​นา​ได้​สร้าง:</verse>
				<verse number="5">และ​ต่อ​นั้น​ไป​อีก​ชาวเมือง​ธะ​โค​อา​ได้​ซ่อมแซม: แม้​เจ้านาย​ที่​เมือง​นั้น​ไม่​ยอม​ให้การ​งาน​ของ​พระองค์​เป็น​ของ​หนัก​ที่​คอ​ของ​เขา​เลย</verse>
				<verse number="6">อนึ่ง​ประตู​เก่า​นั้น​ยะ​โฮ​ยา​ดา​บุตรชาย​ของ​ฟา​เซ​ฮา, กับ​มะซู​ลาม​บุตรชาย​ของ​บะ​โซ​ดะ​ยา, เป็น​ผู้​ซ่อมแซม; คน​เหล่านี้​ได้​วาง​ไม้​เหลี่ยม​ตั้ง​บาน​ประตู​ขึ้น, ทำ​กลอน​เและ​ติด​ลูกกรง.</verse>
				<verse number="7">ถัด​นั้น​ไป​มะลัต​ยา​ชาวเมือง​ฆิบ​โอน, กับ​ยา​โดน​ชาวเมือง​เม​โร​โน, ชาวเมือง​ฆิบ​โอน, และ​ชาวเมือง​มิ​ศฟา, ได้​ซ่อมแซม​กระทั่ง​ถึง​ที่ว่าการ​ของ​เจ้าเมือง​ที่​แม่น้ำ​ฝั่ง​ข้าง​โน้น.</verse>
				<verse number="8">และ​ต่อ​นั้น​ไป​อุ​ซี​เอ็ล​บุตรชาย​ของ​ฮา​ร​ฮา​ยา, เป็น​ผู้​หนึ่ง​ใน​พวก​ช่างทอง, ได้​ซ่อมแซม. และ​ถัด​นั้น​ไป​อีก​ฮะ​นัน​ยา​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ปรุง​เครื่อง​หอม​ได้​สร้าง, คน​เหล่านั้น​ได้​ซ่อมแซม​กำแพง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​กระทั่ง​ถึง​กำแพง​กว้าง​หน้า​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ต่อ​นั้น​ไป​ฟา​ยา​บุตรชาย​ของ​ฮูร,ที่​เป็น​นาย​กอง​รักษา​บริเวณ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ครั้ง​หนึ่ง​ได้​ซ่อมแซม​ขึ้น.</verse>
				<verse number="10">ถัด​นั้น​ไป​ยะ​ดี​ยะดา​บุตรชาย​ของ​ฮะ​รู​มัพ, ได้​สร้าง​ส่วน​ที่อยู่​ตรงหน้า​บ้านเรือน​ของ​ตน. เและต่อ​นั้น​ไป​อีก​ฮา​ตูศ​บุตรชาย​ของ​ฮะ​ซับ​นะ​ยา​ได้​สร้าง.</verse>
				<verse number="11">อีก​ตอน​หนึ่ง​นั้น​กับ​หอคอย​ที่​ตำบล​เตา​เหล็ก, มัลคิยา​บุตรชาย​ของ​ฮา​ริม​และ​ฮา​ซุป​บุตรชาย​ของ​ฟาอัธ​โม​อาบ​เป็น​ผู้​ซ่อมแปลง.</verse>
				<verse number="12">ถัด​นั้น​ไป​ซา​ลุ​ม​บุตรชาย​ของ​ฮา​โล​เฮ​ศ​นาย​กอง​รักษา​บริเวณ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ครึ่งหนึ่ง​กับ​บุตรี​ของ​ท่าน​ได้​สร้าง</verse>
				<verse number="13">ประตู​ที่​ซอก​เขา​นั้น​ฮา​นูน​กับ​ชาวเมือง​ซา​โน​ฮา​ได้​สร้าง; ประตู​นั้น​เขา​ได้​ตั้ง​บาน​ประตู​ขึ้น, ทำ​กลอน​และ​ติด​ลูกกรง, และ​ได้​ก่อ​กำแพง​กระทั่ง​ถึง​ประตู​หยากเยื่อ​ยาว​พัน​ศอก</verse>
				<verse number="14">แต่​ประตู​หยากเยื่อ​นั้น, มัลคิยา​บุตรชาย​ของ​เร​คาบ​ที่​เป็น​นายก​องต​ระ​เวร​รักษา​เมือง​เบธ​อา​เคเร็ม​แขวง​หนึ่ง​ได้​สร้าง; ท่าน​ได้​สร้าง​ตั้ง​บาน​ประตู​ขึ้น​ทำ​กลอน​และ​ลูกกรง</verse>
				<verse number="15">แต่​ประตู​ตรงหน้า​บ่อน้ำพุ​นั้น​ซา​ลุ​น​บุตรชาย​ของ​คัล​โฮ​เซ, ที่​เป็น​นายก​องต​ระ​เวร​รักษา​เมือง​มิ​ศ​พา​แขวง​หนึ่ง​ได้​สร้าง; และ​ได้​ทำ​มณฑป​ตั้ง​บาน​ประตู​ขึ้น​ทำ​กลอน​และ​ติด​ลูกกรง, กับ​ได้​ก่อ​กำแพง​ตรงหน้า​สระ​ชื่อ​ซี​โล​ฮา​ใกล้​สวน​หลวง, กระทั่ง​ถึง​บันได​ทาง​ลง​ไป​จาก​เมือง​ดา​วิด.</verse>
				<verse number="16">ต่อ​นั้น​ไป​นะ​เฮ​ม​ยา​บุตรชาย​อัศบูต, ที่​เป็น​นายก​องต​ระ​เวร​รักษา​เมือง​เบธ​เซ​ร, ได้​สร้าง​ตรงหน้า​ที่​ฝังศพ​ดา​วิด, ไป​ข้าง​สระ​ใหม่​จนถึง​โรง​ทหาร​เอก.</verse>
				<verse number="17">ถัด​นั้น​ไป​พวก​เลวี​ได้​สร้าง​มี​ระ​ฮูม​บุตรชาย​ของ​บานี​เป็น​นายงาน, ต่อ​นั้น​ไป​ฮะ​ซับ​ยา​ที่​เป็น​นายก​องต​ระ​เวร​รักษา​เมือง​ตะลี​อา​แขวง​หนึ่ง​ได้​สร้าง​เป็น​ส่วน​สำหรับ​เขตต์​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="18">ถัด​นั้น​ไป​บา​วาย​บุตรชาย​ของ​เฮ​นา​ดาด, ที่​เป็น​นายก​องต​ระ​เวร​รักษา​เมือง​ตะลี​อา​แขวง​หนึ่ง​กับ​ญาติ​วงศ์​ของ​ท่าน​ได้​สร้าง.</verse>
				<verse number="19">และ​ต่อ​ส่วน​นั้น​ไป​เอ​เซ​ร​บุตรชาย​ของ​ยะ​โฮ​ซูอะ, ที่​เป็น​นายก​องต​ระ​เวณ​รักษา​เมือง​มิ​ศ​พา​ได้​สร้าง, ตรงหน้า​ทางเดิน​ขึ้น​ไป​ถึง​ห้อง​ไว้​เครื่อง​สา​ตรา​อาวุธ​จน​มา​ถึง​มุม​กำแพง.</verse>
				<verse number="20">ถัด​นั้น​ต่อไป​บารุค​บุตรชาย​ซา​บี​ได้​เพียร​กระทำ​ตั้งแต่​มุม​กำแพง​จนถึง​ตรงหน้า​ประตู​เรือน​ของ​เอ็ล​ยา​ซี​พ​ปุโรหิต​ใหญ่.</verse>
				<verse number="21">ต่อ​นั้น​ไป​มะเร​โม​ธ​บุตรชาย​ของ​อู​รี​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​โค​ซ, ได้​สร้าง​กระทั่ง​ถึง​ประตู​เรือน​ของ​เอ็ล​ยา​ซี​พ​ไป​จน​สิ้น​เขตต์​บ้าน​ของ​เอ็ล​ยา​ซี​พ​นั้น.</verse>
				<verse number="22">ถัด​นั้น​ไป​พวก​ปุโรหิต​กับ​เหล่า​คน​ที่​ตั้ง​อาศัย​อยู่​ที่​แผ่น​ดิน​ราบ​นั้น​ได้​สร้าง.</verse>
				<verse number="23">ต่อ​นั้น​ไป​เบ็น​ยา​มิ​นก​บ​อา​ซูบ​ได้​สร้าง​ที่​ตรงหน้า​บ้าน​ของ​ตน. ถัด​นั้น​ไป​อีก​อะ​ซา​ระ​ยา​บุตรชาย​ของ​มา​เซ​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​อะนัน​ยา​เป็น​ผู้สร้าง​ตรง​ที่​หน้า​บ้าน​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="24">ต่อ​นั้น​ไป​บีนุย​บุตรชาย​ของ​เฮ​นา​ดาด​ได้​สร้าง, ตั้งแต่​บ้าน​ของ​อะ​ซา​ระ​ยา​กระทั่ง​ถึง​กำแพง​เลี้ยว​ไป​จนถึง​มุม.</verse>
				<verse number="25">ตรงหน้า​มุม​เลี้ยว​นั้น​กับ​หอคอย​ที่​ห่าง​ออก​ไป​จาก​วัง​นั้น​เป็น​ของ​กษัตริย์​, และ​ใกล้​กับ​โรง​ทหาร​มหาดเล็ก, ฟา​ลา​ล​บุตรชาย​ของ​อู​ซา​ย​ได้​สร้าง, และ​ถัด​นั้น​ไป​อีก​ฟะ​ดะ​ยา​บุตรชาย​ของ​ฟา​โร​ศ​ได้​ซ่อมแซม.</verse>
				<verse number="26">อนึ่ง​พวก​นะ​ธีนิม​ได้​อาศัย​อยู่​ตำบล​โอ​เฟล, กระทั่ง​ถึง​หน้า​ประตูน้ำ​ฝ่าย​ตะวันออก, และ​ที่​ตำบล​หอคอย​ที่อยู่​ห่าง​ออก​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="27">ต่อ​นั้น​ไป​พวก​ธะ​โต​อา​ได้​สร้าง, ตรงหน้า​หอคอย​ที่อยู่​ห่าง​ออก​ไป​นั้น​กระทั่ง​ถึง​กำแพง​ที่​ตำบล​โอ​เฟล</verse>
				<verse number="28">และ​ตั้งแต่​ประตู​ม้า​นั้น​ขึ้น​ไป​พวก​ปุโรหิต​ทุกคน​ได้​สร้าง, ตรงหน้า​บ้าน​ของ​ตน,</verse>
				<verse number="29">ถัด​นั้น​ไป​ซา​โดค​บุตรชาย​ของ​อี​เมร​ได้​สร้าง​ที่​ตรงหน้า​บ้าน​ของ​ตน. และ​ต่อ​นั้น​ไป​ซะ​มายา​บุตรชาย​เซ​คัน​บา​นาย​รักษา​ประตู​ฝ่าย​ตะวันออก​นั้น​ได้​สร้าง,</verse>
				<verse number="30">ถัด​นั้น​ไป​ฮะ​นัน​ยา​บุตรชาย​ของ​เซ​เลน​ยา​กับ​ฮา​นูน​บุตร​ที่​หก​ของ​ซา​ลา​พ​ได้​สร้าง. และ​ต่อ​นั้น​ไป​อีก​มะซุ​ลา​มี​บุตรชาย​ของ​บะ​รา​คิ​ยา​ได้​สร้าง​ตรงหน้า​ห้อง​อาศัย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="31">ถัด​นั้น​ไป​มัสคิ​ยา​บุตรชาย​ช่างทอง​คน​หนึ่ง​ได้​ซ่อมแซม​กระทั่ง​ถึง​ตำบล​บ้าน​ของ​พวก​นะ​ธีนิม, และ​ที่​บ้าน​พวก​พ่อค้า​ตรง​ไป​หน้า​ประตู​ชื่อ​มิ​พ​คาด​ขึ้น​ไป​จนถึง​มุม​กำแพง.</verse>
				<verse number="32">ตั้งแต่​มุม​กำแพง​ขึ้น​ไป​จนถึง​ประตู​แกะ​พวก​ช่างทอง​กับ​พวก​พ่อค้า​ได้​สร้าง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ครั้น​อยู่​มา, ซันบา​ลา​ต​ได้ยิน​ว่า​พวก​ข้าพ​เจ้า​กระทำ​การ​ก่อ​กำแพง, ก็​โกรธ​มี​จิตต์​ริษยา, เยาะเย้ย, ดูถูก​พวก​ยะฮูดา.</verse>
				<verse number="2">จึง​ได้​กล่าว​แก่​พวกพ้อง​และ​กองทหาร​ที่​เมือง​ซะ​มา​เรีย​ว่า, พวก​ยะฮูดา​คน​อ่อนกำลัง​นี้​กระทำ​อะไร​กัน? เขา​จะ​ก่อสร้าง​ป้องกัน​ตัว​หรือ? เขา​จะ​ทำ​สัก​การ​บูชา​หรือ? การงาน​ของ​เขา​จะ​สำเร็จ​ใน​วัน​เดียว​หรือ? เขา​จะ​ทำ​หิน​ที่​หัก​พัง​ลง​และ​ของ​ที่​ไฟไหม้​เสียแล้ว​นั้น​ให้​ดี​ขึ้น​อีก​หรือ?</verse>
				<verse number="3">ขณะนั้น​โต​บิ​ยา​ชาวเมือง​อำ​โม​น​ได้​อยู่​กับ​ท่าน​จึง​เรียน​ว่า, ที่​เขา​สร้าง​นั้น, ถ้า​มีแต่​หมาจิ้งจอก​ตัว​หนึ่ง​เดิน​ขึ้น​ไป, ก็​จะ​กระทำ​ให้​กำแพง, ของ​เขา​นั้น​หัก​พัง​เสีย.</verse>
				<verse number="4">โอ้​พระองค์, พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า; ขอ​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​เถิด, ด้วยว่า​พวก​ข้าพ​เจ้า​ก็​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​นัก: ขอ​ได้​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​บันดาล​ให้​ความ​ดูหมิ่น​ของ​เขา​ตกลง​ที่​ศีรษะ​ของ​เขา​เอง, และ​ทรง​มอบ​เขา​ให้​เป็น​ชะ​เลย​ที่​แผ่น​ดิน​ศัตรู​ของ​เขา​นั้น:</verse>
				<verse number="5">อย่า​ทรง​ปิด​บังความ​ชั่ว​ของ​เขา​ไว้, ความผิด​บาป​ของ​เขา​นั้น​อย่า​ทรง​ลบล้าง​เสีย​จาก​คลอง​พระเนตร​ของ​พระองค์​เลย: เพราะว่า​เขา​ได้​ประมาท​หมิ่น​กระทำ​ให้​พวก​ช่าง​ก่อ​คับแค้นใจ.</verse>
				<verse number="6">เช่นนั้น​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ก่อ​กำแพง, ทำ​ให้​ติด​เนื่อง​กัน​สูง​ตลอด​ขึ้น​ไป​จนถึง​ครึ่ง: ด้วยว่า​ฝูง​คน​มี​น้ำใจ​กระทำ.</verse>
				<verse number="7">ครั้น​อยู่​มา. เมื่อ​ซันบา​ลา​ต​และ​โต​บิ​ยา, และ​พวก​อา​ราบ, พวก​อำ​โม​น, และ​ชาวเมือง​อัศ​โดด, ได้ยิน​ว่า​การ​ปฏิสังขรณ์​กำแพง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​เจริญ​ขึ้น, และ​ช่อง​ที่​พัง​ทั้งปวง​นั้น​ก็​ก่อ​อุด​ปิด​แล้ว, เขา​ก็​แค้น​เคือง​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="8">จึง​ปรึกษา​พร้อมกัน​จะ​ยก​มา​สู้รบ​กับ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, เพื่อ​จะ​ให้การ​สร้าง​นั้น​ช​งัก​ลง.</verse>
				<verse number="9">แต่​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทูล​อ้อนวอน​แก่​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​เหตุ​พวก​เหล่านั้น, จึง​ได้​จัด​คน​ให้​เฝ้า​ระวัง​ทั้ง​กลางวัน​กลางคืน.</verse>
				<verse number="10">พวก​ยูดา​ได้​บ่นว่า, พวก​แบกหาม​นั้น​อ่อนกำลัง​ลง, ของ​หัก​พัง​รก​เกลื่อน​ที่​นั้น​ก็​มาก; เพราะฉะนั้น​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​สร้าง​กำแพง​ต่อไป​อีก​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="11">ส่วน​พวก​ข้าศึก​นั้น​ได้​พูด​ว่า, อย่า​ให้​เขา​รู้ตัว, หรือ​เห็น, จน​พวกเรา​มา​อยู่​ท่ามกลาง​เขา​แล้ว, และ​ประหาร​พวกเขา, และ​ให้การ​นั้น​ต้อง​เลิก​เสีย.</verse>
				<verse number="12">อยู่​มา​พวก​ยูดา​ที่​ตั้ง​บ้านเรือน​อยู่​ใกล้เคียง​พวก​ข้าศึก, ได้​มา​กล่าว​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า, อย่าง​นั้น​ถึง​สิบ​ครั้ง, มา​แต่​ตำบล​ไหนๆ เมื่อ​มา​หา​พวกเรา​เขา​ก็​พูด​เช่นนั้น.</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนั้น​ใน​ตำบล​ที่​กำแพง​ยัง​ต่ำ, และ​ทุกแห่ง​ซึ่ง​เป็น​ที่​สำคัญ​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​จัด​คน​ให้​เฝ้า​อยู่​หลัง​กำแพง, ให้​ฝูง​คน​ตาม​ครอบครัว​ของ​เขา​ถือ​ดาบ, ทวน, และ​ธนู​อยู่​พร้อม.</verse>
				<verse number="14">ข้าพ​เจ้า​ได้​เดิน​ไป​มา​ตรวจ​ดู, และ​กล่าว​เจ้านาย, และ​ฝูง​คน​ทั้งปวง​ว่า, อย่า​กลัว​เขา​เลย: จง​ระลึก​ถึง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​ฤทธา​อัน​เป็น​ที่​น่ากลัว, และ​จง​สู้รบ​ป้องกัน​ญาติพี่น้อง, บุตรชาย, บุตรหญิง, ภรรยา, และ​บ้านเรือน​ของ​ตน​เถิด</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​พวก​ศัตรู​ได้ยิน​ว่า, พวกเรา​ทราบ​ใน​ความคิด​ของ​เขา​แล้ว, และ​ได้​รู้​ว่า​พระเจ้า​ทรง​บันดาล​ให้​ความคิด​ของ​เขา​เสีย​ไป​แล้ว, พวกเรา​จึง​ได้​ลงมือ​สร้าง​กำแพง​ต่อไป​ทุกคน​ตาม​ตำแหน่ง​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="16">ตั้งแต่​นั้น​ไป​คน​ที่อยู่​ใน​บังคับ​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ครึ่งหนึ่ง​ได้​ลงมือ​กระทำ​การ, และ​อีก​ครึ่งหนึ่ง​นั้น​ได้​ใส่​เกราะ​ถือ​ท่าน, โล่ห์, และ​ธนู​ไว้​พร้อม: และ​พวก​เจ้านาย​ทั้งปวง​ได้​อยู่​เบื้องหลัง​รอง​หนุน​ตระกูล​ยูดา.</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​ก่อสร้าง​กำแพง, กับ​คน​แบกหาม, และ​คน​ที่​จัด​ของ​แบกหาม​ทุกคน​นั้น, ได้​ทำ​การ​ด้วย​มือ​ข้าง​หนึ่ง, และ​อีก​ข้าง​หนึ่ง​ถือ​อาวุธ.</verse>
				<verse number="18">พวก​ช่าง​ก่อ, ทุกคน​ได้​เอา​ดาบ​เหน็บ​เอว​กระทำ​การ​ไป​อย่าง​นั้น, และ​คน​ที่​เป็น​ผู้​เป่าแตร​นั้น​ได้​อยู่​ใกล้​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">ข้าพ​เจ้า​ได้​ประกาศ​แก่​เจ้านาย, และ​ฝูง​คน​ทั้งปวง​ว่า, งาน​ทั้งนี้​เป็นการใหญ่​ยิ่ง​นัก, พวกเรา​ต้อง​แยก​ไป​ทำ​การ​ห่างๆ กัน, ตาม​กำแพง.</verse>
				<verse number="20">เหตุ​ดังนั้น​เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​เสียง​แตร​ที่​ตำบล​ใด, จง​พร้อมกัน​กรู​มา​หา​พวกเรา​ที่​นั้น​เถิด: พระเจ้า​ของ​พวกเรา​จะ​สู้รบ​ป้องกัน​แทน​เรา</verse>
				<verse number="21">เหตุ​ฉะนั้น​พวกเรา​จึง​ได้​เพียร​กระทำ​การ​นั้น; และ​คน​ครึ่งหนึ่ง​ได้​ถือ​เครื่อง​อาวุธ​ตั้งแต่​รุ่งเช้า​จน​ได้​เห็น​ดาว​หัวค่ำ,</verse>
				<verse number="22">ขณะนั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​สั่ง​คนงาน​ว่า, ให้​นายงาน​ทุกคน​กับ​ลูกมือ​ของ​ตน​อาศัย​นอน​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ช่วย​พวกเรา​เฝ้า​ใน​เวลา​กลางคืน, และ​กลางวัน​เขา​จะ​ได้​กระทำ​การ.</verse>
				<verse number="23">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า, กับ​พวก​พี่น้อง, และ​ลูกมือ, และ​ทหาร​เฝ้า​ที่​ตาม​ข้าพ​เจ้า​ไป​นั้น​ก็ดี, ไม่​มี​ใคร​ถอด​เสื้อ​เลย, เมื่อ​ไป​อาบน้ำ​อาวุธ​ก็​ติด​มือ​ไป​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">มี​เสียง​ชาย​หญิง​เป็น​อัน​มาก​ร้อง​กล่าวโทษ​แก่​ญาติพี่น้อง​ของ​ตน​ซึ่ง​เป็น​ชาติ​ยูดา.</verse>
				<verse number="2">บาง​คน​ได้​พูด​ว่า, พวก​ข้าพ​เจ้า, กับ​บุตรชาย, และ​บุตรหญิง, ก็​มากมาย​หลาย​คน​ด้วย​กัน; ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​จัดหา​สะเบียง​อา​หาร​เพื่อ​จะ​ได้​กินเลี้ยง​ชีวิต.</verse>
				<verse number="3">มี​บาง​คน​พูด​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​เอา​ไร่นา, สวน​องุ่น, และ​ที่​บ้านเรือน​จำนำ, เพื่อ​จะ​ได้​ซื้อ​สะเบียง, เพราะ​เหตุ​กันดาร.</verse>
				<verse number="4">ยัง​มี​บาง​คน​พูด​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ก็​ต้อง​กู้​หนี้​ยืม​สิน​เอา​เงิน​มา​เสีย​อากร​ค่า​นา​และ​สวน​องุ่น</verse>
				<verse number="5">แต่​ส่วน​เนื้อ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​เหมือน​เนื้อ​ของ​พวก​พี่น้อง, และ​ลูก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​เหมือน​ลูก​ของ​เขา: ดู​เถิด, ที่​พวก​ข้าพ​เจ้า​ยัง​จะ​ให้​บุตรชาย​บุตรหญิง​ไป​เป็น​บ่าว​ทาส, บุตรหญิง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ลาง​คน​ก็​เป็น​บ่าว​ทาส​ของ​เขา​แล้ว: ข้าพ​เจ้า​ไม่​มี​กำ​ลัง​จะ​ช่วย​ไถ่​เขา; ด้วยว่า​ที่​ไร่นา​และ​สวน​องุ่น​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ของ​คน​อื่น​หมด​แล้ว</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​เขา​กล่าว​ความ​ทุกข์ร้อน​ของ​เขา​นั้น​ก็​มี​ใจ​เจ็บแค้น​นัก.</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​คิด​นึกในใจ, และ​ได้​ต่อว่า​ตักเตือน​เจ้านาย, และ​ขุนนาง​ทั้งปวง​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​เรียก​ดอกเบี้ย​เกิน​พิกัด, ต่อ​ญาติพี่น้อง​ของ​ตน​ทุกคน. ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ให้​คน​ทั้งปวง​ประชุม​กัน​เพื่อ​จะ​คัดค้าน​ต่อ​เขา.</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ว่า​แก่​คน​เหล่านั้น​ว่า, พวกเรา​ได้​ไถ่​พวกพ้อง​ที่​เป็น​ชาติ​ยูดา, ซึ่ง​ต้อง​ขาย​ไว้​เป็น​ทาส​คน​ต่าง​ประเทศ​นี้​ตาม​กำลัง​แล้ว; ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​เอา​พี่น้อง​ของ​ตัว​ขาย​เสีย​หรือ? จะ​ยอม​ให้​ผู้อื่น​เอา​ญาติพี่น้อง​นั้น​ขาย​ไว้​แก่​พวกเรา​อีก​หรือ? คน​เหล่านั้น​ก็​นิ่ง​อยู่​ไม่​รู้​ที่​จะ​ตอบ​ประการ​ใด.</verse>
				<verse number="9">อนึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​ว่า, ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​นั้น​ไม่​ดี​เลย: ควร​จะ​เกรงกลัว​พระเจ้า​ของ​ตน​และ​ประพฤติ​อย่า​ให้​คน​ต่าง​ประเทศ​ที่​เป็น​พวก​ศัตรู​ของ​เรา​นั้น​มี​ช่อง​ติเตียน​เรา​ได้​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พวก​พี่น้อง, และ​ลูกมือ​ของ​ข้าพ​เจ้า, ยืม​เงิน​และ​ข้าวสาลี​ก็ได้​เหมือน​กัน: แต่​ขอ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยกเลิก​ธรรมเนียม​เรียก​ดอกเบี้ย​เกิน​อัตรา​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="11">ขอ​ให้​ท่าน​ทั้งปวง​คืน​ไร่นา, สวน​องุ่น, สวน​มะกอก​เทศ, และ​ที่​บ้านเรือน​ของ​เขา​นั้น, กับ​ส่วน​ร้อย​ของ​เงิน, ทั้ง​ข้าวสาลี, และ​น้ำ​องุ่น, และ​น้ำมัน, ที่​ได้​เรียก​ไว้​เกิน​อัตรา​นั้น, คืน​ให้​เขา​ใน​เวลา​นี้​เถิด.</verse>
				<verse number="12">คน​ทั้งปวง​จึง​ตอบ​ว่า, เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​คืน​ให้​เขา, จะ​ไม่​เรียก​เอาแต่​เขา​ต่อไป; จะ​กระ​ตำ​ตาม​ท่าน​ว่า​นั้น​ทุก​ประการ. ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​เรียก​พวก​ปุโรหิต, ให้​เขา​ทำ​คำ​สัตย์​สาบาน​ไว้​ว่า, จะ​ทำ​ตาม​คำสัญญา​นั้น​ทุก​ข้อ.</verse>
				<verse number="13">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​สะบัด​ผ้า​ที่​ตัก, และ​กล่าว​ว่า, ขอ​พระองค์​ผู้​เป็น​พระเจ้า​ทรง​กำจัด​คน​ทั้ง​หลาย​ทุกคน​ที่​ไม่​ประพฤติ​ตาม​คำสัญญา​นี้​ให้​พลัดพราก​ออก​จาก​บ้าน, และ​ตำแหน่ง​ของ​ตน, ดุจ​ผ้า​ที่​สะพัด​ทิ้ง​นี้. และ​บรรดา​พวก​ที่​ชุมนุม​กัน​นั้น​ได้​ร้อง​ว่า, ขอ​ให้​เป็น​ดังนั้น. แล้ว​พา​กัน​ขอบ​พระ​คุณ​พระเจ้า. และ​คน​ทั้งปวง​ก็ได้​กระทำ​ตาม​คำสัญญา​นั้น​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="14">อนึ่ง​จำเดิม​แต่​กษัตริย์​ได้​ทรง​ตั้ง​ข้าพ​เจ้า​ให้​เป็น​เจ้าเมือง​ครอบครอง​แผ่น​ดิน​ยูดา, ตั้งแต่​ปี​ที่​ยี่​สิบ​แห่ง​รัชช​กาล​อะ​ระ​ธาสัศธา​จนถึง​ปี​สาม​สิบ​สอง​แห่ง​รัชช​กาล​นั้น​รวม​เป็น​สิบ​สอง​ปี, ข้าพ​เจ้า​กับ​พวกพ้อง​ไม่​ได้​รับ​ส่วน​ส่วย​อากร​แห่ง​เจ้าเมือง​เลย.</verse>
				<verse number="15">แต่​เจ้าเมือง​ทั้งปวง​ก่อน​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ได้​เรียก​เอา​ทั้ง​ขนม​และ​น้ำ​องุ่น, จาก​พล​ไพร่, นอกจาก​เงิน​สี่​สิบ​เซ็ก​ไก​ละ​นั้น; ถึง​พวก​บ่าว​ของ​เขา​นั้น​ยัง​มี​ชำนาญ​เหนือ​พล​ไพร่: แต่​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​กระทำ​เหมือน​เขา, เพราะ​เหตุ​ข้าพ​เจ้า​เกรงกลัว​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="16">ประการ​หนึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ก็ได้​ทำ​การ​สร้าง​กำแพง​เสมอ, พวก​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​ซื้อ​ไร่นา​และ​เรือกสวน​ของ​ผู้ใด​เลย: ทั้ง​ลูกมือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​พร้อมกัน​กระทำ​การงาน​ด้วย.</verse>
				<verse number="17">อีก​ประการ​หนึ่ง​มี​ชาติ​ยูดา​ทั้ง​เจ้านาย​ของ​เขา​ร้อย​ห้า​สิบ​คน​ได้​รับประทาน​อาหาร​ที่​โต๊ะ​ของ​ข้าพ​เจ้า, นอกจาก​ผู้​ที่มา​แต่​นานา​ประเทศ​อัน​อยู่​ล้อมรอบ​พวก​ข้าพ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="18">ใน​การ​เลี้ยง​นั้น​เขา​ได้​ฆ่า​โค​ตัว​หนึ่ง​และ​แกะ​อ้วน​พี​หก​ตัว; ไก่​หลาย​ตัว​ไว้​สำหรับ​ข้าพ​เจ้า​ทุก​วัน, และ​ใน​สิบ​วัน​ครั้ง​หนึ่ง​เขา​ได้​หา​น้ำ​องุ่น​ต่างๆ มา​เลี้ยง​ด้วย: แต่​ถึงกระนั้น​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​รับ​ส่วน​ส่วย​แห่ง​เจ้าเมือง, เหตุ​ว่า​พล​ไพร่​ได้​รับ​การ​หนัก​อยู่​มาก​แล้ว.</verse>
				<verse number="19">โอ้​พระเจ้า​ข้า, ขอ​พระองค์​ทรง​ระลึก​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ตาม​ความ​ดี​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​แก่​พล​ไพร่​ทั้งปวง​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">อยู่​มา​เมื่อ​ซันบา​ลา​ต​และ​โต​บิ​ยา, และ​เฆเซ็ม​ชาว​อะ​รา​เบีย, และ​พวก​ศัตรู​อื่นๆ ของ​ข้าพ​เจ้า, ได้ยิน​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​สร้าง​กำแพง​เมือง​ปิด​ช่อง​ทั้งปวง; กระทำ​ให้​ดี​ขึ้น​แล้ว แต่ทว่า​ยัง​ไม่​ได้​ยก​บาน​ประตู​ขึ้น​ตั้ง​ติด​ไว้;</verse>
				<verse number="2">ซันบา​ลา​ต​กับ​เฆเซ็ม​จึง​ใช้​คน​มา​หา​ข้าพ​เจ้า, เชิญ​มา​ให้​พบ​กับ​ท่าน​ที่​ตำบล​หมู่บ้าน​ใน​แผ่น​ดิน​ราบ​ชื่อ​โอ​โน. พวก​ท่าน​นั้น​คิด​จะ​ปอง​ร้าย​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">ข้าพ​เจ้า​จึง​ใช้​คน​ไป​หา​ท่าน​ว่า, ข้าพ​เจ้า​กระทำ​การ​ใหญ่​อยู่​จะ​ลง​ไป​ไม่​ได้: ข้าพ​เจ้า​จะ​ละ​หยุด​การ​เสีย​ลง​ไป​หา​พวก​ท่าน​ทำไม​เล่า?</verse>
				<verse number="4">แต่​พวก​นั้น​ใช้​คน​มา​หา​ข้าพ​เจ้า กล่าว​ดังนี้​ถึง​สี่​ครั้ง; ข้าพ​เจ้า​ได้​ตอบ​เช่นนั้น​ทุก​ครั้ง.</verse>
				<verse number="5">ซันบา​ลา​ต​จึง​ได้​ใช้​คน​ของ​ท่าน​ถือ​จดหมาย​อย่าง​เปิดเผย​มา​หา​ข้าพ​เจ้า​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่​ห้า;</verse>
				<verse number="6">ใน​หนังสือ​นั้น​มี​เนื้อความ​ว่า, มี​ข่าวลือ​ไป​ตลอด​นานา​ประเทศ​และ​ท่าน​ฆัศมู​ก็​เป็น​พะ​ยาน​ด้วยว่า, เจ้า​กับ​พวก​ยูดา​หมาย​จะ​คิด​กบฏ: เพราะฉะนั้น​จึง​ได้​ลงมือ​ก่อ​กำแพง​ขึ้น​ไว้, หวัง​จะ​ตั้ง​ตัว​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​, ตาม​คำ​เลื่อง​ลือ​ของ​เขา​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="7">อีก​ประการ​หนึ่ง, เจ้า​ตั้ง​ผู้​พยากรณ์​ให้​ประกาศ​สั่งสอน​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ว่า​ถึง​ตัว​เจ้า​ว่า, แผ่น​ดิน​ยูดา​มี​กษัตริย์​แล้ว: และ​บัดนี้​จะ​ให้​นำ​เนื้อความ​ตาม​ที่​กล่าว​แล้ว​นั้น​ก็​ราบ​ทูล​กษัตริย์​. เหตุ​ดังนั้น​จง​มา​เถิด​ให้​เรา​ปรึกษา​กัน​ก่อน.</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ตอบ​ว่า, ตาม​ที่​ท่าน​กล่าว​มา​แล้ว​นั้น​ไม่​มี​ใคร​กระทำ​เลย, แต่​ท่าน​ได้​แกล้ง​กล่าว​ตาม​ลำพัง​ใจ​ของ​ตนเอง.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​เขา​ขู่​คำราม​เพื่อ​จะ​ทำ​ให้​มือ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​อ่อนเปลี้ย​ไป แล้ว​การ​นั้น​จะ​ไม่​สำเร็จ. แต่​บัดนี้​โอ้​พระองค์​เจ้าข้า, ขอ​พระองค์​ได้​ทรง​พระ​กรุณา​รอง​หนุน​กำลัง​มือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="10">ภายหลัง​ข้าพ​เจ้า​ได้​ไป​ที่​เรือน​ของ​ซะ​มายา​ผู้​เป็น​บุตรชาย​ของ​คะ​ลา​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​มะ​เฮ​ตับ​เอ็ล, ท่าน​ซะ​มายา​นั้น​ซ่อนเร้น​อยู่​ใน​ห้อง; และ​ได้​กล่าว​ว่า, ให้​เรา​พา​กัน​ไป​ที่​วิหาร​ของ​พระเจ้า, แล้ว​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​ปิด​ประตู​ทั้งปวง​เสีย, ด้วยว่า​เขา​จะ​มา​ฆ่า​ท่าน​ใน​เวลา​กลางคืน​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="11">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ตอบ​ว่า, คน​เช่น​ข้าพ​เจ้า​นี้​จะ​หนี​หรือ? และ​ผู้ใด​ที่​เป็น​หัวหน้า​อย่าง​ข้าพ​เจ้า​นี้, จะ​ยอม​เข้า​ใน​โบสถ์​วิหาร​เพื่อ​เอาชีวิต​ของ​ตน​ให้​รอด? ข้าพ​เจ้า​ไม่​เข้า​ไป​ล่ะ.</verse>
				<verse number="12">ใน​ทันใดนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​แจ้ง​ว่า, พระเจ้า​มิได้​ทรง​ใช้​คน​นั้น​มา​พ​ยา​กร​ให้​ข้าพ​เจ้า; แต่​ที่​เขา​ทำนาย​กล่าวร้าย​แก่​ข้าพ​เจ้า​นั้น: เพราะ​โต​บิ​ยา​กับ​ซันบา​ลา​ต​จ้าง​เขา.</verse>
				<verse number="13">คน​พวก​นั้น​ได้​จ้าง​เขา​หวัง​จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​สะดุ้ง​กลัว​หลง​กระทำ​ผิด, เพื่อ​จะ​หา​ความผิด​กล่าวโทษ​ข้าพ​เจ้า​ได้.</verse>
				<verse number="14">โอ้​พระองค์​เจ้าข้า, ขอ​พระองค์​ทรง​ระลึก​ถึง​โต​บิ​ยา​และ​ซันบา​ลา​ต​และ​หญิง​ผู้ทำ​นาย​ชื่อ​โน​อัด​ยา, กับ​ผู้ทำ​นาย​อื่นๆ ทั้งปวง​ที่​หวัง​จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​คร้าม​กลัว​นั้น​ให้​เป็น​ตาม​การ​ประพฤติ​ของ​เขา​เถิด</verse>
				<verse number="15">เช่นนั้น​แหละ​กำแพง​ก็​สำเร็จ​ลง​ใน​วันที่​ยี่​สิบ​ห้า​แห่ง​เดือน​เอลูล, รวม​เวลา​ได้​ห้า​สิบ​สอง​วัน.</verse>
				<verse number="16">ครั้น​ศัตรู​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน, และ​คน​ต่าง​ประเทศ​ที่อยู่​ล้อมรอบ​นั้น​ได้​เห็น​ก็​พา​กัน​วิตก: ต่าง​คน​ต่าง​มี​หน้าตา​เศร้า​สลด, ด้วยว่า​เขา​รู้​ว่า​การ​นี้​เป็น​มา​แต่​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="17">คราว​นั้น​เจ้านาย​ทั้ง​หลาย​ใน​ตระกูล​ยูดา​ได้​ฝาก​จดหมาย​ไป​ยัง​โต​บิ​ยา​หลาย​ฉะ​บับ, และ​โต​บิ​ยา​ตอบ​ถึง​ท่าน​หลาย​ฉะ​บับ​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="18">ด้วยว่า​คนใน​ตระกูล​ยูดา​หลาย​คน​ได้​ทำ​สัตย์​สาบาน​ไว้​แก่​โต​บิ​ยา, เพราะ​ท่าน​เป็น​บุตร​เขย​ของ​ชะ​คา​นะ​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​อา​รา; และ​โย​ฮะ​นาน​บุตรชาย​ของ​ชะ​คา​นะ​ยา​ได้​รับ​บุตรสาว​ของ​มะซู​ลาม มะซูลาม​เป็น​บุตรชาย​ของ​บะ​รา​คิ​ยา​มา​เป็น​ภรรยา.</verse>
				<verse number="19">คน​เหล่านั้น​ได้​เล่า​ความ​ชอบ​ของ​โต​บิ​ยา​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฟัง, และ​นำ​ความคิด​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไป​เล่า​ให้​โต​บิ​ยา​ทราบ, โต​บิ​ยา​จึง​ได้​ฝาก​จดหมาย​มา​หวัง​จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​สะดุ้ง​กลัว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เมื่อ​กำแพง​เมือง​สำเร็จ​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ก็​ตั้ง​บาน​ประตู​ขึ้น, และ​ได้​จัด​พวก​เลวี​ให้​เป็น​นาย​เฝ้า​ประตู​และ​พวก​ขับ​เพลง.</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ตั้ง​ฮะ​นา​นี​พี่ชาย​ของ​ข้าพ​เจ้า, กับ​ฮะ​นัน​ยาก​รม​วัง, ให้​ดูแล​เฝ้า​รักษา​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม: ด้วยว่า​ฮะ​นัน​ยา​เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ, และ​เกรงกลัว​พระเจ้า​ยิ่ง​กว่า​คน​อื่น.</verse>
				<verse number="3">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​สั่ง​เขา​ว่า, อย่า​ให้​ผู้ใด​เปิด​ประตู​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​จน​อาทิตย์​สูง​ส่องแสง​ร้อน​แล้ว, เมื่อ​พวก​เฝ้า​มา​พร้อม​จึง​ให้​เขา​ปิด​ประตู​ใส่​กลอน: ให้​จัดหา​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​มา​เฝ้า​เป็น​เวร​กัน​ทุกคน, ทั้ง​ให้​เฝ้าบ้าน​เรือน​ของ​ตน​ทุกคน​ด้วย.</verse>
				<verse number="4">อนึ่ง​เมือง​นั้น​โต​ใหญ่​แต่​ผู้คน​ก็​น้อย: บ้านเรือน​สร้าง​ยัง​ไม่​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ผู้​เป็น​พระเจ้า​ได้​ทรง​ดลใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​หา​เจ้านาย​และ​พล​ไพร่​ทั้งปวง, มา​ประชุม​เพื่อ​จะ​ได้​คิด​ทำ​การ​สำรวจ​สำมะโนครัว. ข้าพ​เจ้า​ได้​พบ​บัญชี​สำมะโนครัว​เหล่า​คน​ที่​ได้​ขึ้น​มา​คราว​แรก​นั้น, และ​ใน​บัญชี​นั้น​เนื้อ​มี​ความ​ว่า.</verse>
				<verse number="6">คน​แห​ล่า​นี้​เป็น​พงศ์พันธุ์​ชาวเมือง​ที่​ต้อง​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย, คือ​พงศ์พันธุ์​เหล่า​คน​ที่​นะ​บู​คัด​เนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบิ​โลน​กวาดต้อน​ไป​เป็น​ชะ​เลย, กับ​ที่​ได้​กลับ​มาก​รุงยะ​รู​ซา​เลม​ยัง​แผ่น​ดิน​ยูดา, เจ้า​อาศัย​ใน​เมือง​ของ​ตน​ทุกคน;</verse>
				<verse number="7">ส่วน​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​ขึ้น​มา​กับ​ซะรุบาเบ็ล, ยะ​โฮ​ซูอะ, นะ​เฮ​ม​ยา, อะซา​ระ​ยา, ระ​มายา, นา​ฮะ​มา​นี, มา​ระ​ดะ​คาย, บิล​ซา​ล, มิ​ศเฟเรธ, บิ​ฆ​วาย, นา​ฮูม, และ​บา​อา​นา​นั้น, รวม​พล​ไพร่​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​มี​จำนวน​ดังนี้;</verse>
				<verse number="8">พงศ์พันธุ์​ฟา​โร​ธ, นับ​ได้​สอง​พัน​หนึ่ง​ร้อย​เจ็ดสิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="9">พงศ์พันธุ์​ซะฟัต​ยา, นับ​ได้​สาม​ร้อย​เจ็ดสิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="10">พงศ์พันธุ์​อา​รา, นับ​ได้​หก​ร้อย​ห้า​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="11">พงศ์พันธุ์​ฟาฮัธ​โม​อาบ​เชื้อสาย​ยะ​โฮ​ซูอะ​และ​โย​อาบ, นับ​ได้​สอง​พัน​แปด​ร้อย​สิบ​แปด​คน.</verse>
				<verse number="12">พงศ์พันธุ์​เอ​ลาม, นับ​ได้​หนึ่ง​พัน​สอง​ร้อย​ห้า​สิบ​สี่​คน.</verse>
				<verse number="13">พงศ์พันธุ์​ซา​ธู, นับ​ได้​แปด​ร้อย​สี่​สิบ​ห้า​คน.</verse>
				<verse number="14">พงศ์พันธุ์​ซา​คาย, นับ​ได้​เจ็ด​ร้อย​หก​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="15">พงศ์พันธุ์​บิ​นู​นัย, นับ​ได้​หก​ร้อย​สี่​สิบ​แปด​คน.</verse>
				<verse number="16">พงศ์พันธุ์​เบ​บาย, นับ​ได้​หก​ร้อย​ยี่​สิบ​แปด​คน.</verse>
				<verse number="17">พงศ์พันธุ์​อัศฆาด, นับ​ได้​สอง​พัน​สาม​ร้อย​ยี่​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="18">พงศ์พันธุ์​อะโดนี​คา​ม, นับ​ได้​หก​ร้อย​หก​สิบ​เจ็ด​คน.</verse>
				<verse number="19">พงศ์พันธุ์​บิ​ฆ​วาย, นับ​ได้​สอง​พัน​หก​สิบ​เจ็ด​คน.</verse>
				<verse number="20">พงศ์พันธุ์​อา​ดี​น, นับ​ได้​หก​ร้อย​ห้า​สิบ​ห้า​คน.</verse>
				<verse number="21">พงศ์พันธุ์​อา​เต​ระ​เชื้อสาย​ฮิศคี​ยา, นับ​ได้​เก้า​สิบ​แปด​คน.</verse>
				<verse number="22">พงศ์พันธุ์​ฮา​ซูม, นับ​ได้​สาม​ร้อย​ยี่​สิบ​แปด​คน.</verse>
				<verse number="23">พงศ์พันธุ์​เบ​ซา​ย, นับ​ได้​สาม​ร้อย​ยี่​สิบ​สี่​คน.</verse>
				<verse number="24">พงศ์พันธุ์​ฮา​รี​ฟ, นับ​ได้​ร้อย​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="25">พงศ์พันธุ์​ฆิบ​โอน, นับ​ได้​เก้า​สิบ​ห้า​คน.</verse>
				<verse number="26">ชาวเมือง​เบธเลเฮ็ม​และ​เมือง​นะ​โต​ฟา, นับ​ได้​ร้อยแปด​สิบ​แปด​คน.</verse>
				<verse number="27">ชาวเมือง​อะ​นา​โธธ, นับ​ได้​ร้อย​ยี่​สิบ​แปด​คน.</verse>
				<verse number="28">ชาวเมือง​เบธอัศ​มา​เวธ, นับ​ได้​สี่​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="29">ชาวเมือง​คี​ระ​ยัธยะ​อา​รีม, และ​เมือง​คะ​ฟี​รา, กับ​เมือง​บะเอ​โร​ธ, นับ​ได้​เจ็ด​ร้อย​สี่​สิบ​สาม​คน.</verse>
				<verse number="30">ชาวเมือง​รา​มา​และ​เมือง​เฆบา, นับ​ได้​หก​ร้อย​ยี่​สิบ​เอ็ด​คน.</verse>
				<verse number="31">ชาวเมือง​มิ​ค​มาศ, นับ​ได้​ร้อย​ยี่​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="32">ชาวเมือง​เบ็ธเอล​และ​เมือง​อาย, นับ​ได้​ร้อย​ยี่​สิบ​สาม​คน.</verse>
				<verse number="33">ชาวเมือง​ตำบล​นะ​โบ, นับ​ได้​ห้า​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="34">พงศ์พันธุ์​เอ​ลาม​อีก​คน​หนึ่ง, นั้น​นับ​ได้​พัน​สอง​ร้อย​ห้า​สิบ​สี่​คน.</verse>
				<verse number="35">พงศ์พันธุ์​ฮา​ริม, นับ​ได้​สาม​ร้อย​ยี่​สิบ​สี่​คน.</verse>
				<verse number="36">ชาวเมือง​ยะ​ริ​โฮ, นับ​ได้​สาม​ร้อย​สี่​สิบ​ห้า​คน.</verse>
				<verse number="37">ชาวเมือง​โลด​และ​เมือง​ฮา​ดี​กับ​โอ​โน, นับ​ได้​เจ็ด​ร้อย​สี่​สิบ​เอ็ด​คน.</verse>
				<verse number="38">ชาวเมือง​ชะ​นา​อะ, นับ​ได้​สาม​พัน​เก้า​ร้อย​สาม​สิบ​คน</verse>
				<verse number="39">จำนวน​พวก​ปุโรหิต​ที่​เป็น​พงศ์พันธุ์​ยะดิ​ดะ​ยา​เชื้อสาย​ยะ​โฮ​ซูอะ​นั้น, นับ​ได้​เก้า​ร้อย​เจ็ดสิบ​สาม​คน.</verse>
				<verse number="40">พงศ์พันธุ์​อิเมร, นับ​ได้​พัน​ห้า​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="41">พงศ์พันธุ์​ฟัศฮูร, นับ​ได้​พัน​สอง​ร้อย​สี่​สิบ​เจ็ด​คน.</verse>
				<verse number="42">พงศ์พันธุ์​ฮา​ริม, นับ​ได้​พัน​สิบ​เจ็ด​คน</verse>
				<verse number="43">จำนวน​พวก​เลวี​ที่​เป็น​พงศ์พันธุ์​ยะ​โฮ​ซูอะ​และ​คัด​มี​เอ็ล​เชื้อสาย​โฮ​ดะ​ยา​นั้น, นับ​ได้​เจ็ดสิบ​สี่​คน.</verse>
				<verse number="44">จำนวน​พวก​ขับ​เพลง: ที่​เป็น​พงศ์พันธุ์​อา​ซา​ฟ​นั้น, นับ​ได้​ร้อย​สี่​สิบ​แปด​คน.</verse>
				<verse number="45">จำนวน​นาย​ประตู: ที่​เป็น​พงศ์พันธุ์​ซา​ลุ​ม, พงศ์พันธุ์​อา​เต​ระ, พงศ์พันธุ์​ตัล​โม​น, พงศ์พันธุ์​อา​คุ​พ, พงศ์พันธุ์​ฮะ​คี​คา, และ​พงศ์พันธุ์​โซ​บาย, กับ​ได้​ร้อย​สาม​สิบ​แปด​คน</verse>
				<verse number="46">จำนวน​พวก​นะ​ธีนิม: คือ​พงศ์พันธุ์​ซิ​ฮา, พงศ์พันธุ์​ฮะ​ซูฟา, กับ​พงศ์พันธุ์​ตา​บา​โอ​ธ.</verse>
				<verse number="47">พงศ์พันธุ์​เต​โร​ธ, และ​พงศ์พันธุ์​ซี​อา, กับ​พงศ์พันธุ์​ฟา​โดน,</verse>
				<verse number="48">พงศ์พันธุ์​ละ​บา​นา, และ​พงศ์พันธุ์​ฮะ​คะ​บา, กับ​พงศ์พันธุ์​ซัล​มา​ย,</verse>
				<verse number="49">พงศ์พันธุ์​ฮา​นาน, พงศ์พันธุ์​ฆี​เดน, กับ​พงศ์พันธุ์​มา​ฮัร,</verse>
				<verse number="50">พงศ์พันธุ์​ระอา​ยา, และ​พงศ์พันธุ์​เร​เซน, กับ​พงศ์พันธุ์​นะ​โต​ดา,</verse>
				<verse number="51">พงศ์พันธุ์​ฆา​ซา​ม, และ​พงศ์พันธุ์​อุ​ซา, กับ​พงศ์พันธุ์​ฟา​เซ​ฮา.</verse>
				<verse number="52">พงศ์พันธุ์​เบ​ซา​ย, และ​พงศ์พันธุ์​มะฮูนิม, กับ​พงศ์พันธุ์​นะ​ฟู​ซิ​ม,</verse>
				<verse number="53">พงศ์พันธุ์​บัศบูค, และ​พงศ์พันธุ์​ฮา​ตูฟา, กับ​พงศ์พันธุ์​ฮา​ระ​ฮูร,</verse>
				<verse number="54">พงศ์พันธุ์​บัศลูต, และ​พงศ์พันธุ์​มะฮิดา, กับ​พงศ์พันธุ์​ฮา​ระ​ซา,</verse>
				<verse number="55">พงศ์พันธุ์​บา​ระ​โค​ศ, และ​พงศ์พันธุ์​ซี​ซะ​รา, กับ​พงศ์พันธุ์​เธ​มา,</verse>
				<verse number="56">พงศ์พันธุ์​นา​ซี​ฮา, และ​พงศ์พันธุ์​ฮะ​ตี​ฟา.</verse>
				<verse number="57">จำนวน​พงศ์พันธุ์​พวก​คนใช้​ของ​ซะโล​โม: คือ​พงศ์พันธุ์​โซ​คาย, และ​พงศ์พันธุ์​โซ​เฟเรธ, กับ​พงศ์พันธุ์​พะ​รู​ดา,</verse>
				<verse number="58">พงศ์พันธุ์​ยะอะ​ลา, และ​พงศ์พันธุ์​ดา​ระ​โคน, กับ​พงศ์พันธุ์​ฆีเด​ละ:</verse>
				<verse number="59">พงศ์พันธุ์​ซะฟัต​ยา, และ​พงศ์พันธุ์​ฮา​ตี​ล, กับ​พงศ์พันธุ์​โฟเคเรธ. ชาวเมือง​ซะ​ยา​ยิม, และ​พงศ์พันธุ์​อำ​โม​น.</verse>
				<verse number="60">บรรดา​พวก​นะ​ธีนิม, กับ​บรรดา​พวก​คนรับใช้​ของ​ซะโล​โม​นั้น, รวม​ได้​สาม​ร้อย​เก้า​สิบ​สอง​คน</verse>
				<verse number="61">มี​บาง​คน​ขึ้น​มา​จาก​เมือง​เธลเม​ลา, เมือง​เธรฮัล​ซา, เมือง​คะ​รู​บ, เมือง​อา​คาน, และ​เมือง​อิเนร: แต่​คน​เหล่านั้น​เมื่อ​ค้นหา​ใน​บัญชี​สำมะโนครัว​แล้ว, เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​ตน​ไม่​มี​พะ​ยาน​ปรากฏ​ว่า​บิดา​ใหญ่​ใน​พวกเขา​เป็น​เชื้อสาย​ยิศ​รา​เอล​หรือ​ไม่.</verse>
				<verse number="62">พงศ์พันธุ์​ดะ​ลา​ยา, พงศ์พันธุ์​โต​บิ​ยา, พงศ์พันธุ์​นะ​โต​ดา, นับ​ได้​หก​ร้อย​สี่​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="63">จำนวน​พวก​ปุโรหิต​ที่​เป็น​พงศ์พันธุ์​ฮะ​บา​ยา, พงศ์พันธุ์​โค​ศ, พงศ์พันธุ์​บา​ระ​ซี​ลาย, ที่​ได้​รับ​ธิดา​ของ​วงศ์​บา​ระ​ซี​ลาย​ชาว​แผ่น​ดิน​ฆี​ละ​อาด​มา​เป็น​ภรรยา​นั้น, ได้​เรียกชื่อ​ตระกูล​นั้น​เป็น​ชื่อ​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="64">คน​ทั้ง​หลาย​เมื่อ​ค้นหา​ชื่อ​บิดา​ของ​เขา, ใน​บัญชี​สำมะโนครัว​ตาม​ที่​จด​ไว้​นั้น​ไม่​พบ: จึง​ต้อง​ถอด​จาก​หน้าที่​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="65">เจ้าเมือง​จึง​ห้าม​คน​เหล่านั้น​ไม่​ให้​กิน​ของ​ที่​ตั้ง​ถวาย​เป็น​ของ​บริสุทธิ์, กว่า​ปุโรหิต​คน​หนึ่ง​ที่​มี​ตำแหน่ง​ทำนาย​ด้วย​อุ​ริม​และ​ธุ​ริม​จะ​ตั้ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="66">รวม​คน​ทั้งหมด​ด้วย​กัน​นับ​ได้​สี่​หมื่น​สอง​พัน​สาม​ร้อย​หก​สิบ​คน,</verse>
				<verse number="67">กับ​ทาส​ชาย​หญิง​รวม​ได้​อีก​เจ็ด​พัน​สาม​ร้อย​สาม​สิบ​เจ็ด​คน. ชาย​หญิง​ที่​เป็น​คน​ขับร้อง​ใน​พวกเขา​นับ​ได้​สอง​ร้อย​สี่​สิบ​ห้า​คน.</verse>
				<verse number="68">เขา​มี​ม้า​เจ็ด​ร้อย​สาม​สิบ​หก​ตัว: กับ​ลา​สอง​ร้อย​สี่​สิบ​ห้า​ตัว.</verse>
				<verse number="69">มี​อูฐ​สี่​ร้อย​สาม​สิบ​ห้า​ตัว: แล​ลา​หก​พัน​เจ็ด​ร้อย​ยี่​สิบ​ตัว</verse>
				<verse number="70">บิดา​ใหญ่​หลาย​คน​ได้​เอา​ทรัพย์​สิ่งของ​เป็น​อัน​มาก​มา​ถวาย​เพื่อ​ใช้​ใน​การ​สร้าง​นั้น. ฝ่าย​เจ้าเมือง​ก็ได้​ถวาย​ทองคำ​น้ำหนัก​พัน​แรม, กับ​ขัน​ห้า​สิบ​ใบ, และ​เสื้อ​ปุโรหิต​ห้า​ร้อย​สาม​สิบ​สำรับ.</verse>
				<verse number="71">บิดา​ใหญ่​ที่​เป็น​หัวหน้า​นั้น​ได้​เอา​ทรัพย์​สิ่งของ​ถวาย​ใน​การงาน​นั้น, คือ, ทองคำ​น้ำหนัก​สอง​หมื่น​แรม, เงิน​หนัก​สอง​พัน​สอง​ร้อยชั่ง.</verse>
				<verse number="72">พล​ไพร่​นอกนั้น​ได้​เอา​ของ​ถวาย​คือ, ทองคำ​น้ำหนัก​สอง​หมื่น​แรม, กับ​เงิน​น้ำหนัก​สอง​พัน​ชั่ง, และ​เสื้อ​ปุโรหิต​หก​สิบ​เจ็ด​สำรับ</verse>
				<verse number="73">ดังนั้น​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี, พวก​นาย​ประตู, พวก​ขับร้อง, และ​พล​ไพร่​ทั้ง​หลาย, กับ​พวก​นะ​ธีนิม, และ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​อาศัย​อยู่​ที่​บ้านเมือง​ทั้งปวง​ของ​ตน; ครั้น​เมื่อ​ถึง​เดือน​เจ็ด​แล้ว, พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้ง​หลาย​ได้​เข้า​ไป​อาศัย​อยู่​ตาม​ถิ่นฐาน​ของ​ตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ไพร่พล​ทั้งปวง​ได้​ชุมนุม​พร้อมกัน​ใน​ถนน​ตรงหน้า​ประตูน้ำ, แล้ว​ร้อง​ต่อ​เอษ​รา​อาลักษณ์​ให้​เชิญ​พระ​บัญญัติ​ของ​โม​เซ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​บัญชา​ไว้​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น​ออก​มา.</verse>
				<verse number="2">ครั้น ณ วัน​ต้น​เดือน​ที่​เจ็ด เอษรา​ผู้​ปุโรหิต​ได้​เชิญ​พระ​บัญญัติ​นั้น​ออก​มา​ต่อหน้า​บรรดา​พวก​ประชุม​ทั้ง​ชาย​หญิง, และ​คน​ทั้งปวง​ที่​ฟัง​เข้าใจ​ได้.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ได้​อ่าน​พระ​บัญญัติ​อยู่​ที่​ถนน​ตรงหน้า​ประตูน้ำ​แต่​รุ่งเช้า​จน​เที่ยง, ต่อหน้า​ชาย​หญิง​และ​คน​ทั้งปวง, ที่​ฟัง​เข้าใจ​ได้; ฝูง​คน​ก็ได้​เปิด​หู​ตั้งใจ​ฟัง​ข้อความ​ใน​บท​พระ​บัญญัติ​นั้น.</verse>
				<verse number="4">เอษ​รา​อาลักษณ์​ก็ได้​ขึ้น​ยืน​บน​ธรรมาสน์​ทำ​ด้วย​ไม้​ที่​เขา​จัดเตรียม​ไว้​สำหรับ​มา​ธัธ​ยา, เซ​มา, อะนา​ยา, อู​รี​ยา, ฮิลคียา, และ​ฆา​เซ​ยา, ได้​ยืน​อยู่​ใกล้​ท่าน​ข้าง​เบื้องขวา; ฟะดายา, มี​ซา​เอ็ล, มัลคิยา, ฮา​ซุม; อัศบาดานา, ซะคา​ระ​ยา, และ​มะซุ​ลาม, ได้​ยืน​อยู่​ข้าง​เบื้อง​ซ้าย.</verse>
				<verse number="5">เอษ​รา​ได้​คลี่​หนังสือ​นั้น​ออก​ต่อหน้า​ฝูง​คน, ด้วยว่า​ท่าน​ได้​ยืน​อยู่​เหนือ​พล​ไพร่​ทั้งปวง, เมื่อ​ได้​คลี่​หนังสือ​ออก​นั้น, คน​ทั้งปวง​ก็ได้​ยืน​ขึ้น:</verse>
				<verse number="6">เอษ​รา​จึง​ได้​กล่าว​ขอ​พร​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ผู้​เป็นใหญ่. ฝูง​คน​ทั้งปวง​ได้​ตอบ​ว่า, อา​เมน, อา​เมน, แล้ว​ยก​มือขึ้น: และ​ก้ม​ศีรษะ​ลง​ถึง​ดิน​กราบไหว้​นมัสการ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">อนึ่ง​ยะ​โฮ​ซูอะ, บานี, เซ​เร็บ​ยา, ยะ​มิ​น, อา​ฆูบ, ซับ​ธาย, โฮ​ดี​ยา, มา​เซ​ยา, คลีตา, อะซา​ระ​ยา, โยซา​บาด, ฮา​นาน, ฟะลา​ยา, กับ​คน​พวก​เลวี, ได้​สอน​ฝูง​คน​ให้​รู้​ข้อความ​ใน​บท​พระ​บัญญัติ​นั้น: ส่วน​ฝูง​คน​ทั้งปวง​ได้​ยืน​ตาม​ที่​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="8">พวก​เหล่านั้น​ได้​อ่าน​หนังสือ​บท​พระ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง, แล้ว​อธิบาย​ให้​คน​ทั้งปวง​รู้​เนื้อความ​ที่​อ่าน​นั้น</verse>
				<verse number="9">นะ​เฮ​ม​ยา​มี​ตำแหน่ง​เป็น​ธี​ระ​ซา​ธา (เจ้าเมือง) เอษรา​ผู้​เป็น​ปุโรหิต​และ​เป็น​อาลักษณ์, กับ​พวก​เลวี​ที่​มี​หน้าที่​สอน​คน​ทั้งปวง, ได้​กล่าว​แก่​ประชุม​ชน​ว่า, วันนี้​เป็น​วัน​บริสุทธิ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า; อย่า​ทำ​หน้า​โศกเศร้า​หรือ​ร้องไห้. ด้วยว่า​ฝูง​คน​ทั้งปวง​เมื่อ​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ใน​บท​พระ​บัญญัติ​ก็​จะ​พา​กัน​ร้องไห้.</verse>
				<verse number="10">นะ​เฮ​ม​ยา​จึง​ได้​กล่าว​แก่​คน​ทั้งปวง​ว่า, จง​ไป​กิน​เนื้อ​และ​ดื่ม​ของหวาน​เถิด, แล้ว​แบ่ง​ปัน​อาหาร​ให้แก่​เหล่า​คน​ที่​ขัดสน​ด้วย: เพราะ​วันนี้​เป็น​วัน​บริสุทธิ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า: อย่า​เป็นทุกข์​โศกเศร้า​เลย; ด้วย​ความ​โสม​นัสส์​ยินดี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็นกำลัง​ของ​พวก​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​พวก​เลวีจึง​ห้ามปราม​ฝูง​คน​ว่า, จง​นิ่ง​เสีย, ด้วยว่า​วันนี้​เป็น​วัน​บริสุทธิ์; อย่า​โศกเศร้า​ไป​เลย.</verse>
				<verse number="12">ฝูง​คน​ทั้งปวง​จึง​พา​กัน​กิน​และ​ดื่ม, กับ​แบ่ง​ปัน​อาหาร​ให้แก่​คน​ขัดสน, และ​ทำ​ให้​ใจ​เบิกบาน, เหตุ​ว่า​เขา​ได้​เข้าใจ​ถ้อยคำ​ที่​พวก​นั้น​อ่าน​อธิบาย​ให้​ฟัง​นั้น</verse>
				<verse number="13">ใน​วันที่​สอง​คน​หัวหน้า​ใน​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, กับ​พวก​ปุโรหิต, และ​พวก​เลวี, ได้​พา​กัน​มา​หา​เอษ​รา​อาลักษณ์, เพื่อ​จะ​ได้​ศึกษา: ให้​เข้าใจ​ข้อความ​ใน​บท​พระ​บัญญัติ​นั้น.</verse>
				<verse number="14">ใน​บท​พระ​บัญญัติ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​บัญชา​ได้แก่​โม​เซ​นั้น​เขา​ได้​พบ​ความ​ข้อ​หนึ่ง​เขียน​ไว้​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บัญชา​ไว้​แก่​โม​เซ​ว่า, พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​จะ​ต้อง​อาศัย​อยู่​ใน​กะ​ท่อม​เมื่อ​เวลา​ถือศีล​ใน​เดือน​ที่​เจ็ด​นั้น:</verse>
				<verse number="15">จง​ป่าวร้อง​ประกาศ​ใน​บ้านเมือง​ทั้งปวง, และ​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ว่า, ให้​ออก​ไป​ตัด​กิ่ง​มะกอก​เทศ, กิ่ง​สน, และ​กิ่งไม้​เมอร์เต็ล, ใบตาล, และ​กิ่งไม้​ที่​มี​ใบ​มาก​ที่​ภูเขา, มา​ทำ​กะ​ท่อม​ตาม​คำ​ที่​เขียน​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​ฝูง​คน​ทั้งปวง​ก็​ออก​ไป, ตัด​กิ่งไม้​มา​ทำ​กะ​ท่อม​บน​หลังคา​ตึก​ของ​ตน​ทุกคน. และ​ใน​บริเวณ, บ้าน​และ​บริเวณ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์, และ​ตาม​ถนน​ตรง​ประตูน้ำ, ตาม​ถนน​ตรง​ประตู​เอ็ฟ​รา​ยิม​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="17">บรรดา​ผู้​ที่​ได้​หลุดพ้น​มา​จาก​ชะ​เลย​ก็ได้​พา​กัน​ทำ​กะ​ท่อม, และ​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​กะ​ท่อม​นั้น: ด้วยว่า​ตั้งแต่​คราว​อาย​ยะ​โฮ​ซูอะ​บุตรชาย​ของ​นั้น​มา​จนถึง​วัน​นั้น, พวก​ยิศ​รา​เอล​ไม่​เคย​กระทำ​อย่าง​นั้น​เลย, และ​ต่าง​คน​ต่าง​ก็​มี​ความยินดี​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="18">ตั้งแต่​วัน​แรก​จนถึง​วันที่​สุด, ทุก​วัน, เอษรา​ได้​อ่าน​บท​พระ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า. และ​เขา​ได้​พา​กัน​ถือศีล​ถึง​เจ็ด​วัน, และ​ใน​วันที่​แปด​นั้น​ได้​พร้อมกัน​ถือ​เป็น​วัน​บริสุทธิ์​ตาม​แบบอย่าง​พระ​บัญญัติ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ใน​เดือน​นั้น​วันที่​ยี่​สิบ​สี่​บรรดา​พงศ์พันธุ์​ยิศ​รา​เอล​ได้​ชุมนุม​กัน​ถือ​อด​อาหาร​ด้วย​นุ่ง​ผ้า​เนื้อ​หยาบ, และ​ทา​ตัว​ด้วย​ฝุ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ได้​แยก​ออก​ต่างหาก​จาก​คน​ต่าง​ประเทศ​ยืน​รับสารภาพ​ผิด​ของ​ตน, กับ​ความ​หลงผิด​แห่ง​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทั้ง​หลาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="3">ลาง​คน​ได้​ยืน​ขึ้น​ตาม​ที่​อ่าน​บท​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​เป็น​พระเจ้า​ถึง​สาม​ชั่วโมง; และ​ได้​รับสารภาพ​ผิด​ถึง​สาม​ชั่วโมง​ด้วย​แล้ว, ก็​นมัสการ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="4">มี​พวก​เลวี​คือ​ยะ​โฮ​ซูอะ, บานี, คัด​มี​เอ็ล, ซะบัน​ยา, บุ​นี, เซ​เร็บ​ยา, บานี, และ​คะ​นา​นี, ได้​ขึ้น​ยืน​บน​ธรรมาสน์​ร้อง​อ้อนวอน​ทูล​ขอ​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ตน​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง</verse>
				<verse number="5">ยะ​โฮ​ซูอะ​กับ​คัด​มี​เอ็ล, บานี, ฮะ​ซับ​นะ​ยา, เซ​เร็บ​ยา, โฮ​ดะ​ยา, ซะบัน​ยา, และ​ฟะธา​ยา, เป็น​คนใน​จำพวก​เลวี​ได้​ประกาศ​ว่า, จง​ยืน​ขึ้น​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ตน​สืบๆ ไป​เป็น​นิจ: สาธุ​แก่​พระ​นาม​อัน​รุ่งเรือง​ของ​พระองค์ ให้​ประ​เส​ริ​ญ​เลิศ​ยิ่ง​กว่า​คำ​ยกยอ​และ​สรรเสริญ​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​เจ้าข้า, พระองค์​เป็น​พระเจ้า​องค์​เดียว; ที่​ได้​ทรง​สร้าง​ท้อง​ฟ้า​และ​ชั้น​ฟ้า​ทั้งปวง, กับ​บรรดา​ดวง​ดาว​และ​แผ่น​ดิน​โลก, และ​สิ่ง​สาร​พัต​รอ​ยู่​ใน​ที่​เหล่านั้น, และ​ทะเล​ทั้งปวง​กับ​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​อยู่​ใน​ทะเล​นั้น, พระองค์​ได้​ทรง​ทะนุบำรุง​ไว้​ทั้งสิ้น; ทูต​สวรรค์​ทั้งปวง​ก็​ย่อม​ไหว้​นมัสการ​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​เป็น​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ผู้​ทรง​เลือก​ท่าน​อับ​ราม, และ​ทรง​นำ​ออก​มา​จาก​เมือง​อู​ระ​ใน​แผ่น​ดิน​เคเซ็ด, กับ​ได้​ทรง​ประทาน​นาม​ให้​ว่า​อับ​รา​ฮาม;</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ได้​ทรง​ทดลอง​นั้น​พระองค์​ทรง​เห็น​ว่า​ท่าน​มี​ใจ​สัตย์​ซื่อ, จึง​ได้​ทรง​ทำ​สัญญา​ไว้​กับ​ท่าน​ว่า​จะ​ทรง​พระราชทาน​แผ่น​ดิน​ชาว​คะ​นา​อัน, แผ่น​ดิน​พวก​ฮิธธี, พวก​อะ​โมรี, พวก​ฟะ​รี​ซี, พวก​ยะบูศ, และ​พวก​ฆี​ระ​คา​ซี, ให้แก่​พงศ์พันธุ์​ของ​ท่าน, พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ตาม​คำสัญญา​นั้น​แล้ว​ทุก​ประการ; ด้วยว่า​พระองค์​เป็น​ผู้​ชอบธรรม:</verse>
				<verse number="9">ได้​ทรง​ทอด​พระเนตร​เห็น​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก​แห่ง​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, กับ​ได้​ทรง​สดับ​ฟัง​คำ​อ้อนวอน​ที่​เขา​ได้​ทูล​ขอ​ที่​ทะเลแดง​นั้น;</verse>
				<verse number="10">กับ​ได้​ทรง​สำแดง​การ​อิทธิฤทธิ์​อัน​แปลกประหลาด​ให้​สวม​ทับ​ฟา​โร​และ​ข้าราชการ​ทั้งปวง, กับ​บรรดา​พล​ไพร่​ของ​ท่าน​ทั่ว​แผ่น​ดิน: ด้วยว่า​พระองค์​ทรง​ทราบ​ว่า​พวก​นั้น​ได้​ประพฤติ​ใน​ทาง​หยิ่ง​ดูหมิ่น​ต่อ​พงศ์พันธุ์​ของ​อับ​รา​ฮาม. และ​เพราะฉะนั้น​พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​พระ​นาม​ของ​พระองค์​เลื่องลือ​ไป​เช่น​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​ทะเล​แยก​ออก​เป็น​ทาง​ต่อหน้า​เขา​เช่นนั้น, เขา​จึง​ได้​เดิน​ไป​ระหว่าง​กลาง​ทะเล​นั้น​ดุจ​ที่​แผ่น​ดิน​แห้ง; และ​ศัตรู​ทั้งปวง​ของ​เขา​พระองค์​ได้​ทรง​ทิ้ง​ลง​ใน​ที่​อัน​ลึก, ดุจ​โยน​หิน​ทิ้ง​ลง​ไป​ใน​ทะเล​ใหญ่.</verse>
				<verse number="12">ยิ่งกว่านั้น​อีก​พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​มี​เสา​เมฆ​นำหน้า​เขา​ใน​เวลา​กลางวัน; และ​ใน​เวลา​กลางคืน​ทรง​ให้​มี​เสา​ไฟ​จะ​ให้​เขา​เห็น​สว่าง​ใน​ทาง​ที่​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ได้​ทรง​ตรัส​แก่​เขา​จาก​สวรรค์, กับ​เสด็จ​ลง​มา​บน​ยอด​เขา​ซี​นาย, ได้​ทรง​ประทาน​ข้อ​พิพากษา​อัน​ยุ​ต​ติ​ธรรม, และ​ข้อกฎหมาย​ที่​เที่ยงตรง, กับ​ข้อ​ตัดสิน​และ​พระ​บัญญัติ​ล้วนแต่​ที่​ดี​ให้แก่​เขา:</verse>
				<verse number="14">และ​ได้​ทรง​บังคับ​ให้​เขา​ถือ​วัน​ซะบา​โต​เป็น​วัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์, กับ​ได้​ทรง​บัญชา​ให้​ถือ​รักษา​ข้อ​ตัดสิน, บท​พระ​บัญญัติ, และ​ข้อกฎหมาย​ทั้งปวง​ที่​ได้​ทรง​ประทาน​โดย​โม​เซ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​นั้น:</verse>
				<verse number="15">กับ​ได้​ทรง​ประทาน​อาหาร​มา​จาก​สวรรค์​ให้​เลี้ยง​เขา, และ​ทรง​บันดาล​ให้​มี​น้ำ​ไหล​ออก​มา​จาก​หิน​เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ดื่ม, ทั้ง​ได้​ทรง​สัญญา​ว่า, จะ​ทรง​โปรด​ให้​เขา​ไป​ตั้ง​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​ว่า​จะ​ยก​ให้แก่​เขา​นั้น</verse>
				<verse number="16">แต่​เขา​ทั้ง​กับ​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​คอแข็ง, ประพฤติ​ตน​ใน​ทาง​โอหัง, หา​ได้​เชื่อฟัง​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ไม่,</verse>
				<verse number="17">ทั้ง​ได้​ประพฤติ​เป็น​คน​ใจ​ดื้อดึง​ไม่​อ่อนน้อม, มิได้​ระลึก​ถึง​การ​อัศจรรย์​อิทธิฤทธิ์​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ใน​ท่ามกลาง​เขา; และ​ใน​คราว​กบฏ​นั้น​เขา​ได้​ทำใจ​คอแข็ง, ตั้ง​คน​หนึ่ง​ขึ้น​เป็น​นาย​นำ​กลับ​ไป​สู่​ทาง​ที่​เป็น​ทาส​นั้น​อีก: แต่​พระองค์​ทรง​เป็น​พระเจ้า​ประกอบ​ด้วย​ความ​เมตตากรุณา, ทรง​อดกลั้น​พระทัย​ไว้​โดย​พระ​มหา​กรุณา​อัน​ใหญ่​ยิ่ง, ยัง​ทรง​โปรด​ยกโทษ หา​ได้​ละทิ้ง​เขา​ไม่.</verse>
				<verse number="18">แท้จริง​เมื่อ​เขา​ได้​หล่อ​รูป​ลูก​วัว​ได้​สำหรับ​ตัว​นั้น, และ​ได้​กล่าว​ว่า, นี่แหละ​เป็น​พระเจ้า​ที่​นำ​พวก​เจ้า​ขึ้น​มา​จาก​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, และ​ได้​กระทำ​การ​ล่วงละเมิด​ใหญ่​ต่างๆ;</verse>
				<verse number="19">ถึงกระนั้น​โดย​ความ​เมตตากรุณา​อัน​ใหญ่หลวง​ของ​พระองค์ ยัง​หา​ได้​ทรง​ละทิ้ง​เขา​ไว้​ที่​ป่า​กันดาร​นั้น​ไม่: เสา​เมฆ​ซึ่ง​เป็น​ที่​นำทาง​ให้​เขา​นั้น​มิได้​เลื่อน​ขาด​ไป​ใน​เวลา​กลางวัน: ทั้ง​เสา​ไฟ​สำหรับ​ส่อง​สว่าง​นำเข้า​ใน​ระยะ​ทาง​ที่​จะ​ไป​นั้น มิได้​ดับ​หาย​ไป​ใน​เวลา​กลางคืน.</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ได้​ทรง​ประทาน​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​ให้​เป็น​ครู​สั่งสอน​ใจ​เขา, กับ​มิได้​หวงแหน​มา​นา​ของ​พระองค์​ไว้​จาก​ปาก​เขา, และ​เมื่อ​เวลา​กระหาย​ได้​ทรง​ประทาน​น้ำ​ให้​เขา​ด้วย.</verse>
				<verse number="21">พระองค์​ได้​ทรง​บำรุงเลี้ยง​เขา​ไว้​ใน​ที่​ป่า​กันดาร​นั้น​ถึง​สี่​สิบ​ปี, มิได้​ขัดสน​สิ่งใด; ทั้ง​ผ้า​ผ่อน​ก็​มิ​ให้​เก่า​ไป, และ​เท้า​ก็​มิ​ให้​บวม.</verse>
				<verse number="22">ยิ่งกว่านั้น​อีก, พระองค์​ยัง​ได้​ทรง​มอบ​แผ่น​ดิน​และ​ประเทศ​ต่างๆ ให้แก่​เขา, แล้ว​ทรง​แบ่ง​แผ่น​ดิน​ให้​เขา​อยู่​เป็น​ส่วนๆ: จน​ได้​แผ่น​ดิน​ซี​โฮ​น, กระทั่ง​ถึง​แผ่น​ดิน​กษัตริย์​เมือง​เฮ็ศ​โบ​น, และ​แผ่น​ดิน​โอ​ฆ​กษัตริย์​เมือง​บา​ซาน​เป็น​ส่วน​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="23">พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา​มาก​เจริญ​ทวี​ขึ้น​เหมือน​ดาว​ใน​ท้อง​ฟ้า, และ​ได้​ทรง​พา​เขา​เข้า​มา​ใน​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​กับ​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ของ​เขา​ว่า, จะ​ทรง​โปรด​ให้​เขา​ไป​ตั้ง​อาศัย​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="24">พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​ได้​เข้า​มา​อาศัย​อยู่​ที่​แผ่น​ดิน​นี้, แล้ว​พระองค์​ทรง​กำจัด​ชาว​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​ต่อหน้า​เขา, และ​ทรง​มอบ​พวก​นั้น​ไว้​ใน​มือ​เขา, ทั้ง​เหล่า​กษัตริย์​, และ​พล​ไพร่​ชาว​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง, เพื่อ​จะ​ได้​กระทำ​แก่​คน​เหล่านั้น​ตาม​ชอบใจ.</verse>
				<verse number="25">เขา​ได้​ตี​เอา​เหล่า​เมือง​ที่​เข้มแข็ง, กับ​ริบ​เอา​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​และ​บ้านเรือน, ที่​เต็ม​ด้วย​ของดี​ทุกอย่าง, มี​บ่อน้ำ​ที่​ขุด​ไว้​เสร็จ, กับ​สวน​องุ่น, สวน​มะกอก​เทศ, และ​ต้น​ผลไม้​หลาย​อย่าง​เป็น​อัน​มาก: เช่นนั้น​เขา​จึง​ได้​กิน​อิ่มหนำ​อ้วน​พี, มี​ใจ​ชื่นชมยินดี​ใน​ความ​เมตตากรุณา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="26">แต่​ถึงกระนั้น​เขา​ยัง​ไม่​อ่อนน้อม​เชื่อฟัง, ขืน​คิด​กบฏ​ต่อ​พระองค์, ได้​บ่ายหน้า​ไป​จาก​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์, กับ​ได้​ฆ่า​พวก​ผู้ทำ​นาย​ของ​พระองค์​ที่​ได้​ห้ามปราม​ชักชวน​เขา​ให้​กลับ​หัน​หา​พระองค์​นั้น, และ​เขา​ได้​กระทำ​เป็น​การ​ชั่ว​ร้ายกาจ​มาก.</verse>
				<verse number="27">เหตุ​ฉะนั้น​พระองค์​จึง​ได้​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​พวก​ศัตรู​ที่​ย่ำยี​ข่มขี่​เขา: ใน​เวลา​ที่​เขา​ได้​ความ​เดือดร้อน​นั้น, เมื่อ​เขา​ได้​ร้อง​ทูล​ขอ​พระองค์ ๆ ยัง​ได้​ทรง​สดับ​ฟัง​แต่​สวรรค์, และ​ทรง​โปรด​ตาม​ความ​เมตตากรุณา​ของ​พระองค์; ทรง​ประทาน​ให้​มี​ผู้​อนุเคราะห์​ช่วย​ไถ่​เขา​ให้​พัน​มือ​ศัตรู​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="28">ครั้น​อยู่​มา​เมื่อ​เขา​มี​ความ​สงบเงียบ​เรียบร้อย​แล้ว, ได้​ประพฤติ​ชั่ว​ต่อ​พระเนตร​พระองค์​อีก: ดังนั้น​พระองค์​จึง​ได้​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​พวก​ศัตรู ๆ จึง​ได้​มี​อำนาจ​เหนือ​เขา; แต่​ถึงกระนั้น​เมื่อ​เขา​ได้​หันกลับ​มา​ทูล​ขอ​ต่อ​พระองค์, พระองค์​ได้​ทรง​สดับ​ฟัง​จาก​สวรรค์; และ​ได้​ทรง​ช่วย​เขา​เป็น​หลาย​ครั้ง​โดย​ความ​เมตตากรุณา​ของ​พระองค์;</verse>
				<verse number="29">กับ​ได้​ทรง​ขัดขวาง​ห้ามปราม​เขา​ไว้, เพื่อ​จะ​ให้​กลับ​ประพฤติ​ตาม​บท​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์: แต่​เขา​มี​ใจ​โอหัง, และ​หา​ได้​ยอม​ฟัง​และ​ประพฤติ​ตาม​ข้อ​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ไม่, กับ​ได้​ล่วงละเมิด​คำสอน​และ​ข้อ​ตัดสิน​ทั้งปวง​ของ​พระองค์; อัน​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​เพียร​รักษา​จะ​ได้​ชีวิต​เจริญ, แต่​เขา​ขยับ​มา​ให้​ห่างไกล​ทำใจ​คอแข็ง​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​เลย.</verse>
				<verse number="30">แต่​พระองค์​ทรง​อดกลั้น​พระทัย​ไว้​หลาย​ปี, ได้​สั่งสอน​ห้ามปราม​เขา​โดย​ประทาน​ให้​พระ​วิญญาณ​ของ​พระองค์​ทรง​สถิต​อยู่​ใน​พวก​ผู้ทำ​นาย: แต่​เขา​ไม่​เงี่ยหู​ฟัง​เลย: เหตุ​ฉะนั้น​พระองค์​จึง​ทรง​มอบ​พวกเขา​ไว้​ใน​มือ​ชาว​ชน​ต่าง​ประเทศ.</verse>
				<verse number="31">ถึงกระนั้น​โดย​ความ​เมตตากรุณา​อัน​ใหญ่หลวง​ของ​พระองค์, ยัง​ไม่​ทรง​ล้าง​ผลาญ​หรือ​ละ​เขา​เสีย​ให้​สิ้นเชิง; ด้วยว่า​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​อัน​ประกอบ​ไป​ด้วย​ความ​เมตตา​และ​กรุณา</verse>
				<verse number="32">แต่​ฉะนั้น​โอ้​พระเจ้า​ข้า, พระองค์​เป็นใหญ่, และ​ทรง​ฤทธานุ​ภาพ​อัน​น่ากลัว, ได้​ทรง​รักษา​คำมั่นสัญญา, และ​คำ​ไมตรี​ของ​พระองค์​ไว้, ขอ​อย่า​ให้​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​นั้น​เป็น​การ​เล็กน้อย​ต่อ​พระเนตร​ของ​พระองค์, ที่​ได้​สวม​ทับ​อยู่​กับ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​เหล่า​กษัตริย์​, เจ้านาย, พวก​ปุโรหิต, พวก​ผู้ทำ​นาย, และ​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, และ​ชาว​ชน​ทั้งปวง, ตั้งแต่​คราว​เหล่า​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​อา​ซู​ริ​ยะ​นั้น, ตราบเท่า​ถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="33">แต่​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​ลงโทษ​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับ​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก​นั้น​เป็น​การ​สมควร​แล้ว; ด้วยว่า​การ​ที่​พระองค์​ทรง​กระทำ​นั้น​ล้วน​เป็น​การ​ชอบธรรม, แต่​ที่​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประพฤติ​นั้น​เป็น​การ​ชั่วช้า​นัก:</verse>
				<verse number="34">เหล่า​กษัตริย์​, เจ้านาย, หรือ​พวก​ปุโรหิต, และ​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, หา​ได้​รักษา​กฎหมาย, หรือ​เงี่ยหู​ฟัง​ข้อ​พระ​บัญญัติ​และ​บรรดา​คำ​ปฏิญาณ​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​ประทาน​ไว้​เป็น​ข้อ​สั่งสอน​ห้ามปราม​นั้น​ไม่.</verse>
				<verse number="35">เขา​มิได้​ปฏิบัติ​พระองค์​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​เขา, ที่​ได้​ทรง​ประทาน​ให้​โดย​พระ​กรุณา, เขา​หา​ได้​หันกลับ​จาก​ความ​ชั่ว​ของ​เขา​ใน​แผ่น​ดิน​อัน​กว้างขวาง​เป็น​ที่​อุดม​ซึ่ง​ทรง​ยก​ให้แก่​เขา​นั้น​ไม่.</verse>
				<verse number="36">ดู​เถิด, ทุกวันนี้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ก็ได้​ตก​เป็น​ทาส, ฝ่าย​แผ่น​ดิน​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​ยก​ให้​กับ​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ทั้งปวง​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า ประสงค์​จะ​ให้​ได้​กิน​ผลไม้​และ​รับ​ความ​ดี​แต่​ที่​นั้น, บัดนี้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ตก​เป็น​ทาส​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​แล้ว:</verse>
				<verse number="37">แผ่น​ดิน​ย่อม​เกิด​ผลประโยชน์​เป็น​อัน​มาก​แก่​เหล่า​กษัตริย์​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​ไว้​ให้​ครอบครอง​พวก​ข้าพ​เจ้า​เพราะ​เหตุ​ความผิด​ของ​ข้าพ​เจ้า กษัตริย์​เหล่านั้น​จึง​มี​อำนาจ​เหนือ​ข้าพ​เจ้า, อาจ​กระทำ​ตาม​ชอบ​พระทัย​ได้​ทุก​ประการ, ส่วน​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับ​ความ​ทุกข์ยาก​เดือดร้อน​นัก.</verse>
				<verse number="38">เพรา​เหตุ​ฉะนี้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​มา​ทำ​สัตย์​สาบาน​เป็น​ลายลักษณ์อักษร​ไว้; มี​เจ้านาย, พวก​เลวี, และ​พวก​ปุโรหิต​ทั้งปวง​เป็น​ผู้​ลงชื่อ​และ​ประทับตรา​ไว้​เป็น​สำคัญ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">เหล่า​คน​ที่​ได้​ลงชื่อ​ประทับตรา​เป็น​สำคัญ​นั้น​คือ, นะ​เฮ​ม​ยา​ผู้​เป็น​เจ้าเมือง, เป็น​บุตรชาย​ของ​ฮะ​ดัล​ยา, กับ​ซิ​ดคี​ยา,</verse>
				<verse number="2">ซะ​ราย, อะซา​ระ​ยา, และ​บิ​ระ​มายา,</verse>
				<verse number="3">ฟัศฮูร, อะมา​ระ​ยา, ฆิลคิยา</verse>
				<verse number="4">ฮา​ตูศ, ซะบัน​ยา, มา​ลูค,</verse>
				<verse number="5">ฮา​ริม, มะเร​โม​ธ, โอ​บัด​ยา,</verse>
				<verse number="6">ดานิเอล, ฆิ​นะ​โธน, บารัค,</verse>
				<verse number="7">มะซุ​ลาม, อะบียา, ฆิอา​มิ​น,</verse>
				<verse number="8">มา​อา​ซะ​ยา, บิ​ค​มา​ย, ซะมายา: คน​เหล่านั้น​อยู่​ใน​ตำแหน่ง​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="9">ส่วน​พวก​เลวี​คือ, ยะ​โฮ​ซูอะ, บุตรชาย​ของ​อะซัน​ยา, บีนุย, บุตรชาย​ของ​ฮะ​นะ​ดาด, กับ​ตัด​มิ​เอ็ล;</verse>
				<verse number="10">กับ​ญาติ​ของ​เขา​คือ, ซะบัน​ยา, โฮ​ดี​ยา, ตลีตา, ฟะลา​ยา, ฮา​นาน,</verse>
				<verse number="11">มี​คา, ระ​โฮ​บ, ฮะ​ซัน​ยา,</verse>
				<verse number="12">ซะ​ครู, เซ​เร็บ​ยา, ซะบัน​ยา,</verse>
				<verse number="13">โฮ​ดิ​ยา, บานี, บะนีนู,</verse>
				<verse number="14">หัวหน้า​ใน​หมู่​ชาว​ชน​คือ, ฟา​โร​ศ, ฟาอัธโม​อาบ, เอลาม, ซา​ธู, บานี,</verse>
				<verse number="15">บุ​นี, อัศฆาศ, เบบาย,</verse>
				<verse number="16">อะโดเนียว, บิ​ฆ​วาย, อา​ดิน,</verse>
				<verse number="17">อา​เต​ระ, ฮิศคียา, อัศซูร,</verse>
				<verse number="18">โฮ​ดะ​ยา, ฮา​ซุม, เบ​ซา​ย,</verse>
				<verse number="19">ฮา​รี​ฟ, อะนา​โน​ธ, เนบาย,</verse>
				<verse number="20">มัคฟี​อา​ศ, มะซุลาม, เฮ​ซิ​ร,</verse>
				<verse number="21">มะ​เซ​ชา​เบ็ล, ซา​โดค, ยา​ด​ดุ​ยา,</verse>
				<verse number="22">ฟ​ลัด​ยา, ฮา​นาน, อะนา​ยา,</verse>
				<verse number="23">โฮ​เซ​อา, ฮะ​นัน​ยา, ฮา​ซูบ,</verse>
				<verse number="24">ฮา​โล​เฮ​ศ, ฟีลเลฮา, โซ​เบศ,</verse>
				<verse number="25">ระ​ฮูม, ฮะ​ซับ​นะ, มา​อา​เซ​ยา,</verse>
				<verse number="26">อะฮี​ยา, ฮา​นาน, อะนาน,</verse>
				<verse number="27">มา​ลูค; ฮา​ริม, บาอะนา</verse>
				<verse number="28">นอกจากนั้น​คือ​พวก​ปุโรหิต, พวก​เลวี, พวก​นาย​ประตู, พวก​ขับร้อง, พวก​นะ​ธีนิม, กับ​บรรดา​คน​ที่​ชำระ​ตัว​ออก​จาก​ชาว​ชน​ต่างด้าว​นั้น, เพื่อ​จะ​ถือ​รักษา​บท​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​พร้อมกับ​ภรรยา​และ​บุ​ตรา​บุตรี​ของ​ตน​ทุกคน​ที่​มี​ความ​รู้​เข้าใจ​ได้;</verse>
				<verse number="29">คน​ทั้งปวง​ได้​พร้อมกัน​กับ​พวกพ้อง, และ​เจ้านาย​ทั้งปวง​ของ​ตน, ปฏิญาณ​ตัว​ทำ​คำ​สัตย์​สาบาน​ไว้​ว่า, จะ​ดำเนิน​ตาม​ข้อปฏิบัติ​ที่​ทรง​ประทาน​ไว้​โดย​โม​เซ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์, ทั้ง​จะ​ถือ​รักษา​พระ​บัญญัติ​กฎหมาย​และ​ข้อ​ตัดสิน​ทั้งปวง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="30">และ​ได้​ทำ​สัตย์​สาบาน​ไว้​ว่า, พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ยก​บุตรี​ให้​เป็น​ภรรยา​ชาว​แผ่น​ดิน​นี้, และ​จะ​ไม่​รับ​บุตร​ของ​เขา​มา​เป็น​ภรรยา​บุตรชาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า:</verse>
				<verse number="31">และ​ถ้า​ชาว​ชน​แผ่น​ดิน​นี้​จะ​นำ​สินค้า​ต่างๆ มา​ขาย​ใน​วัน​ซะบา​โต, หรือ​ใน​วัน​บริสุทธิ์​อื่นๆ พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ซื้อ​จาก​เขา: และ​ปี​ที่​เจ็ด​นั้น​จะ​งด​เสีย​ไม่​ทำไร่​นา, และ​หนี้​ทุกอย่าง​จะ​งด​เลิก​เสีย</verse>
				<verse number="32">อนึ่ง​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​กำหนด​ไว้​ว่า ใน​ปี​หนึ่ง​จะ​ยอม​ถวาย​เงิน​ส่วนหนึ่ง​ใน​สาม​ส่วน​ของ​เซ็ก​ไก​ละ​หนึ่ง, สำหรับ​ใช้​ใน​การงาน​ต่างๆ ที่​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ข้าพ​เจ้า;</verse>
				<verse number="33">ให้​เป็น​ราคา​ขนม​ถวาย, และ​เครื่อง​กระยาหาร​ถวาย, กับ​เครื่องบูชา​ยัญ​เป็น​เนือง​นิจ​สำหรับ​ใน​วัน​ซะบา​โต​และ​วัน​ต้น​เดือน, และ​วัน​ถือศีล, และ​สำหรับ​ของ​บริสุทธิ์​ทุกสิ่ง, กับ​สำหรับ​เครื่อง​ไถ่​โทษ​ใน​การ​บาป​ผิด​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, และ​สำหรับ​กิจ​การต่างๆ ที่​โบสถ์​วิหาร​แห่ง​พระองค์​เจ้าของ​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="34">พวก​ข้าพ​เจ้า, กับ​พวก​ปุโรหิต, พวก​เลวี, และ​พล​ไพร่​ทั้งปวง, ได้​จับ​ฉลาก​ถวาย​พื้นที่​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์​เจ้า, กำหนด​ตาม​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, ให้​นำมา​ทุกๆ ปี​เพื่อ​ใช้​เป็น​เชื้อเพลิง​บน​แท่น​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, เหมือน​ดังที่​มี​แจ้ง​อยู่​ใน​หนังสือ​พระ​บัญญัติ​นั้น:</verse>
				<verse number="35">กับ​ได้​กำหนด​ไว้​จะ​ส่ง​ผลไม้​ที่​แรก​มี​ใน​เรือกสวน, และ​ผลไม้​ที่​แรก​ออก​ทุกอย่าง​มา​ยัง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทุก​ปีๆ:</verse>
				<verse number="36">ฝ่าย​บุตรชาย​หัวปี​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, และ​ลูก​หัวปี​ของ​สัตว์, ตาม​ที่​มี​แจ้ง​ไว้​ใน​หนังสือ​พระ​บัญญัติ​นั้น, คือ​ลูก​หัวปี​ของ​โค, แกะ, และ​แพะ, ให้​ส่ง​มา​ยัง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์​เจ้า, มอบ​ให้แก่​พวก​ปุโรหิต​ผู้​เป็น​พนักงาน​ปฏิบัติ​ใน​โบสถ์​วิหาร​แห่ง​พระองค์​เจ้าของ​พวก​ข้าพ​เจ้า:</verse>
				<verse number="37">พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​นำ​พืชผล​ที่​แรก​สุก​ทำ​ขนม​และ​ของ​บูชา​ถวาย​ต่างๆ กับ​ผลไม้​แห่ง​ต้น​ที่​แรก​มี, น้ำ​องุ่น​ใหม่, และ​น้ำมัน​มะกอก​เทศ​ใหม่, มอบ​ไว้​แก่​พวก​ปุโรหิต, ให้​ส่ง​ไป​ยัง​ห้อง​สำหรับ​ไว้​ของ​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า; กับ​ได้​กำหนด​ไว้​ว่า, ส่วย, ไร่นา, สิบ​ลด​หนึ่ง​นั้น​จะ​ส่ง​ให้แก่​พวก​เลวี, เพราะ​พวก​นี้​จะ​ได้​ส่วน​สิบ​ลด​หนึ่ง​นั้น​เป็น​ของ​เขา​ตลอด​ทั่ว​บ้านเมือง​ทั้งปวง​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="38">เมื่อ​พวก​เลวี​จะ​รับ​ส่วย​นั้น​ได้​กำหนด​ไว้​ว่า, ให้​มี​ปุโรหิต​ผู้​หนึ่ง​ที่​เป็น​เชื้อ​วงศ์​ของ​อา​โร​นอ​ยู่​ด้วย; แล้ว​ให้​พวก​เลวี​แบ่ง​เป็น​สิบ​ส่วน​อีก​ที, เอา​ส่วนหนึ่ง​ส่ง​มา​ยัง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์​เจ้า​แห่ง​พวก​ข้าพ​เจ้า​เก็บ​ไว้​ใน​ห้อง​สำหรับ​สิ่งของ​ใน​โบสถ์​วิหาร.</verse>
				<verse number="39">ด้วยว่า​เชื้อ​วงศ์​ยิศ​รา​เอล​และ​เชื้อ​วงศ์​พวก​เลวี​จะ​นำ​ส่วย​ข้าว​ต่างๆ, ส่วย​น้ำ​องุ่น, ส่วย​น้ำมัน, ถวาย​ไว้​ใน​คลัง​สำหรับ​เก็บ​เครื่อง​ภาชนะ​ต่างๆ ที่​โบสถ์​วิหาร​อัน​บริสุทธิ์, คือ​เหล่า​ห้อง​ที่​พวก​ปุโรหิต, พวก​นาย​ประตู, และ​พวก​ขับร้อง​อาศัย​อยู่​นั้น; พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ละทิ้ง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า​เรา​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เจ้านาย​ที่​เป็น​หัวหน้า​พล​ไพร่​ได้​อาศัย​อยู่​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม: ฝ่าย​คน​อื่นๆ ทั้งปวง​ได้​จับ​ฉลาก​กัน, กำหนด​สิบ​คน​ให้​คน​หนึ่ง​มา​อาศัย​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​เมือง​บริสุทธิ์, และ​เก้า​คน​นั้น​ให้​ไป​อาศัย​อยู่​ตาม​เหล่า​หัวเมือง.</verse>
				<verse number="2">ชาว​ชน​ทั้งปวง​ก็​พา​กัน​ให้​พร​แก่​ชาย​ทุกคน, ที่​มี​น้ำใจ​ยอม​ถวายตัว​มา​อาศัย​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="3">คน​หัวหน้า​ใน​ราชการ​แผ่น​ดิน​ที่​ได้​อาศัย​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น​มี​ดังนี้: แต่​ใน​เหล่า​เมือง​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ยูดา​ทุกคน​ได้​ตั้ง​บ้านเรือน​อาศัย​อยู่​ที่​หัวเมือง​ของ​ตน, คือ​ทั้ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, พวก​ปุโรหิต, พวก​เลวี, พวก​นะ​ธีนิม, และ​พงศ์พันธุ์​พวก​ทาส​ของ​ซะโล​โม.</verse>
				<verse number="4">ตระกูล​ยูดา, และ​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, บาง​คน​ได้​อาศัย​อยู่ ณ กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม. คือ​ฝ่าย​พงศ์พันธุ์​ยูดา: มี​อะธาย​บุตรชาย​ของ​อุ​ซิ​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ซะ​คา​ระยะ ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​อะ​มา​ระ​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ซะ​ฟัด​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​มา​ฮะ​ลา​เล็ค ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​เฟเรศ;</verse>
				<verse number="5">กับ​มา​เซ​ยา​บุตรชาย​ของ​บา​รู​ศๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​คัล​โฮ​เซ ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​โฮ​ชายา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​อะดา​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​โย​ยา​ริบ ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ซะ​คา​ระ​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ธีโลนี.</verse>
				<verse number="6">บรรดา​พงศ์พันธุ์​ของ​เฟเรศ​ที่​ได้​อาศัย​อยู่ ณ กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น​นับ​ได้​สี่​ร้อย​หก​สิบ​แปด​คน, ล้วนแต่​เป็น​คน​ฉกรรจ์​ทั้งนั้น</verse>
				<verse number="7">ด้วย​พงศ์พันธุ์​เบ็น​ยา​มิ​น; ซันลูบุตรชาย​ของ​มะซู​ลาม ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​โย​เอ็ด ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ฟะ​คา​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​โค​ลา​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​มา​เซ​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​อิธีเอ็ล ๆ เป็น​บุตร​ของ​ยะ​ซา​ยา.</verse>
				<verse number="8">ถัด​พวก​นั้น​ลง​มา​คือ​ฆา​บาย, และ​ซา​ลาย, หมด​ด้วย​กัน​นับ​ได้​เก้า​ร้อย​ยี่​สิบ​แปด​คน.</verse>
				<verse number="9">โยเอ็ล​บุตรชาย​ของ​ซิ​ค​รี​เป็นใหญ่​กำกับ​พวก​นั้น: ยูดาบุตรชาย​ของ​ฮัศ​ซี​นู​อา​เป็น​นาย​ที่​สอง​ใน​การ​ครอง​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​พวก​ปุโรหิต: มี​ยะดา​ยา​บุตรชาย​ของ​โย​ยา​ริบ, และ​ยา​คีน.</verse>
				<verse number="11">ซะ​รา​ยา​บุตรชาย​ของ​ฮิลคี​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​มะซู​ลาม ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ซา​โดค ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ฆะ​รา​โยธ ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​อะฮี​ตุบ, เป็น​นายใหญ่​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์​นั้น.</verse>
				<verse number="12">กับ​ญาติพี่น้อง​ที่​มี​ตำแหน่ง​อยู่​ฝ่าย​การงาน​ใน​โบสถ์​วิหาร​นั้น​หมด​ด้วย​กัน​นับ​ได้​แปด​ร้อย​ยี่​สิบ​สอง​คน: อะดา​ยา​บุตรชาย​ของ​ยะ​โฮ​ราม ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ฟะ​ลา​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​อัม​ซี ๆ เป็น​บุตรชาย​ชะ​คา​ระ​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ฟัศฮูร ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​มัลคี​ยา,</verse>
				<verse number="13">กับ​ญาติพี่น้อง​ของ​เขา, และ​คน​หัวหน้า​ใน​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทั้ง​หลาย, นับ​ได้​สอง​ร้อย​สี่​สิบ​สอง​คน: มี​อะ​มา​ซา​ย​บุตรชาย​ฮะ​ซันเอ็ล ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​อา​ฮะ​ซา​ย ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​มะ​ซิ​เล​โม​ธ ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​อิเมร,</verse>
				<verse number="14">ญาติพี่น้อง​ของ​เขา​ที่​เป็น​คน​ฉกรรจ์, นับ​ได้​ร้อย​ยี่​สิบ​แปด​คน: ซับ​ดี​เอ็ล​บุตรชาย​ของ​คน​เข้มแข็ง​คน​หนึ่ง​เป็น​นาย​กำกับ​เขา</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​พวก​เลวี​นั้น​มี: ซะมายา​บุตรชาย​ของ​ฮา​ซูบ ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​อัศ​ริ​คา​ม ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ฮะ​ซับ​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​บูนี;</verse>
				<verse number="16">กับ​บีธาย​และ​โย​ซา​บาด, หัวหน้า​ใน​พวก​เลวี, เป็น​นาย​บังคับการ​งาน​ที่​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ฝ่าย​นอก.</verse>
				<verse number="17">มา​ธัน​ยา​บุตรชาย​ของ​มี​คา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ซับ​ดี ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​อา​ซา​ม, เป็น​หัวหน้า​ใน​การ​อ้อนวอน​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ: และ​บัคบูค​ยา​เป็น​นาย​ที่​สอง​ใน​หมู่​ญาติพี่น้อง​ของ​ตน, กับ​ทั้ง​อับ​ดา​บุตรชาย​ของ​ซา​มู​อา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ฆา​ลา​ล ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ยะ​ดู​ธูน.</verse>
				<verse number="18">ชาวเล​วี​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​บริสุทธิ์​นั้น​หมด​ด้วย​กับ​นับ​ได้​สอง​ร้อยแปด​สิบ​สี่​คน</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​พวก​นาย​ประตู, มี​อา​ฆูบ, ตัล​โม​น, กับ​ญาติพี่น้อง​ที่​มี​ตำแหน่ง​เฝ้า​รักษา​ประตู, หมด​ด้วย​กัน​นับ​ได้​ร้อย​เจ็ดสิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="20">พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่, กับ​พวก​ปุโรหิต, พวก​เลวี, ได้​อาศัย​อยู่​ใน​เหล่า​หัวเมือง​ที่​แผ่น​ดิน​ยูดา, ทุกคน​ตาม​ที่​ส่วน​มรดก​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="21">แต่​พวก​คน​นะ​ธีนิม​นั้น​ได้​อาศัย​อยู่​ที่​เมือง​โอ​เฟล: อยู่​ใน​ความ​ปกครอง​ของ​ซิ​ฮา​และ​ฆิศฟา</verse>
				<verse number="22">นาย​ที่​กำกับ​พวก​เลวี​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น​คือ​อุ​ซี ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​บานี ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ฮะ​พับ​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​มา​ธัน​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​มี​คา. ส่วน​พวก​ขับร้อง​ที่​เป็น​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​ซา​ฟ​นั้น​เป็น​ผู้ดู​แล​ฝ่าย​การงาน​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="23">ด้วย​มี​รับสั่ง​ให้​ตั้ง​พระราชกำหนด​ไว้​ว่า, ให้​คนใน​พวก​ขับร้อง​เป็น​เวร​กัน​ประจำการ​งาน​นั้น​ทุกๆ วัน.</verse>
				<verse number="24">ฟะธา​ยา​บุตรชาย​ของ​มะ​เซ​ดาเบ็ล, ที่​เป็น​พงศ์พันธุ์​ของ​เซ​รา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ยูดา, ผู้​เป็น​ที่ปรึกษา​สนิท​ของ​กษัตริย์​ฝ่าย​ราชการ​แผ่น​ดิน</verse>
				<verse number="25">ส่วนหน้า​บ้าน​กับ​ไร่นา​ทั้งปวง​ของ​พวก​นั้น, พงศ์พันธุ์​ยูดา​บาง​คน​ได้​อาศัย​อยู่​ที่​เมือง​คี​ระ​ยัธอัรบา, กับ​แขวง​เมือง​นั้น, ลาง​คน​อยู่​ที่​เมือง​ดี​โบ​น​กับ​แขวง​เมือง​นั้น, ลาง​คน​อยู่​ที่​เมือง​อะ​คับ​เซ​ล​กับ​แขวง​เมือง​นั้น,</verse>
				<verse number="26">และ​ทั้งที่​เมือง​เยซู​อา, เมือง​โม​ล​คา, เมือง​เบ็ธเฟเล็ต,</verse>
				<verse number="27">เมือง​ฮะ​ซันซู​อาน, เมือง​บะเอ็ล​ซา​บา, กับ​แขวง​เมือง​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="28">เมือง​ซิ​ค​ลาม​เมือง​มะ​โค​นา​กับ​แขวง​เมือง​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="29">และ​ที่​เมือง​เอ็น​รี​โม​น, เมือง​ซา​ระอา, เมือง​ยา​ระ​มูธ,</verse>
				<verse number="30">และ​ที่​เมือง​ซา​โน​ฮา, เมือง​อะ​ดู​ลาม. กับ​แขวง​เมือง​เหล่านั้น, และ​ที่​เมือง​ลา​คิศ, กับ​ตาม​ทุ่งนา​ของ​เมือง​นั้น, และ​เมือง​อะ​เซ​คา, กับ​แขวง​เมือง​นั้น. เขา​ได้​อาศัย​อยู่​ตั้งแต่​เมือง​บะเอ็ล​ซา​บา​ตลอด​ขึ้น​ไป​จนถึง​ซอก​เขา​ฮิ​โม​น.</verse>
				<verse number="31">พงศ์พันธุ์​ของ​เบ็น​ยา​มิ​น​ได้​อาศัย​อยู่​ตั้งแต่​เมือง​ฆิบ​อา​ตลอดจน​เมือง​มิ​ค​มาศ, ทั้งที่​เมือง​อา​ยา, และ​ที่​เมือง​เบ็ธเอล, กับ​แขวง​เมือง​เหล่านั้น,</verse>
				<verse number="32">และ​กับ​ที่​เมือง​อะ​นา​โธธ, เมือง​โน​ม, และ​เมือง​อะนัน​ยา,</verse>
				<verse number="33">เมือง​ฮา​โซ, เมือง​รา​มา, กับ​เมือง​ยิธาอิม,</verse>
				<verse number="34">เมือง​ฮา​ดิด, เมือง​ซะ​โบ​อิม, และ​ที่​เมือง​นะ​บา​ลาด,</verse>
				<verse number="35">เมือง​โลด, เมือง​โอ​โน, และ​ที่​ซอก​เขา​อัน​เป็น​ที่​อาศัย​ของ​พวก​ช่าง​ต่างๆ.</verse>
				<verse number="36">ฝ่าย​ตระกูล​เลวี​บาง​พวก​ที่​เกี่ยว​ข้อง​กับ​ตระกูล​ยูดา​ได้​ไป​อาศัย​อยู่​ตาม​เขตต์​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">อนึ่ง​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี​ที่​ได้​ขึ้น​มา​พร้อมกับ​ซา​รุบาเบ็ล​บุตรชาย​ของ​ซะอัล​ธิเอ็ล, และ​ยะ​โฮ​ซูอะ​นั้น: คือ​ซะ​รา​ยา, และ​ยิ​ระ​มายา, และ​เอษ​รา,</verse>
				<verse number="2">ทั้ง​อะ​มา​ระยะ, มะลูค, และ​ฮา​ตู๊ช,</verse>
				<verse number="3">ซะ​คา​นิ​ยา, ระ​ฮูม, และ​มะเร​โม​ธ,</verse>
				<verse number="4">อิโด, ฆินนิโธ, และ​อะ​บิ​ยา,</verse>
				<verse number="5">มิยา​มิ​น, มา​อัด​ยา, และ​บิล​ฆา,</verse>
				<verse number="6">ซะ​มายา, โยยา​ริบ, และ​ยะดา​ยา,</verse>
				<verse number="7">ซัลลู, อา​โม​ฆ, ฮิลคิยา, และ​ยะดา​ยา คน​เหล่านี้​เป็น​หัวหน้า​ใน​พวก​ปุโรหิต​และ​ใน​ญาติพี่น้อง​ของ​เขา​ใน​คราว​อายุ​ยะ​โฮ​ซูอะ</verse>
				<verse number="8">ที่​เป็น​เลวี​นั้น​มี​ชื่อดัง​นี้​คือ: ยะ​โฮ​ซูอะ, บีนุย, คัด​มี​เอ็ล, เซ​เร็บ​ยา, ยูดา, และ​มา​ธัน​ยา, กับ​ญาติพี่น้อง​ของ​ตน​อยู่​ใน​ฝ่าย​การ​ขับร้อง​ฉลอง​พระ​เดช​พระ​คุณ.</verse>
				<verse number="9">กับ​ทั้ง​บัค​บุ​ต​ยา, และ​อะนุ​โน, พี่น้อง​ของ​เขา, ผลัดกัน​ตาม​เวร​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="10">ยะ​โฮ​ซูอะ​นั้น​เป็น​บิดา​ของ​โย​อา​คิม ๆ เป็น​บิดา​ของ​เอ็ล​ยา​ซี​พ ๆ เป็น​บิดา​ของ​โย​ยา​ดา,</verse>
				<verse number="11">โย​ยา​ดา​เป็น​บิดา​ของ​โย​ฮา​นาน ๆ เป็น​บิดา​ของ​ยา​ดุ​อา.</verse>
				<verse number="12">ปุโรหิต​ที่​เป็น​หัวหน้า​แห่ง​แผ่น​ดิน​ทั้ง​หลาย​ใน​คราว​อายุ​โย​ยา​คิม​นั้น​มี​ชื่อดัง​นี้​คือ: ใน​พงศ์พันธุ์​ซะ​รา​ยา, มิ​มะระ​ยา; ใน​ตระกูล​ยิ​ระ​มายา, มี​ฮะ​นัน​ยา;</verse>
				<verse number="13">ใน​พงศ์พันธุ์​เอษ​รา, มี​มะซุ​ลาม; ใน​พงศ์พันธุ์​อะ​มา​ระ​ยา, มี​ยะ​โฮ​ฮา​นาน;</verse>
				<verse number="14">ใน​พงศ์พันธุ์​มลิตู, มี​โย​ฮา​นาน; ใน​พงศ์พันธุ์​ซะ​บัน​ยา, มี​โย​เซฟ;</verse>
				<verse number="15">ใน​พงศ์พันธุ์​ฮา​ริม, มี​อัต​ยา: ใน​พงศ์พันธุ์​มะ​รา​โยธ, มี​เฮ​ล​ตาย;</verse>
				<verse number="16">ใน​พงศ์พันธุ์​อิ​โดด, มี​ซะ​คา​ระ​ยา; ใน​พงศ์พันธุ์​ฆิ​นะ​โธน, มี​มะซุ​ลาม;</verse>
				<verse number="17">ใน​พงศ์พันธุ์​อะ​บิ​ยา, มี​ซิ​ค​รี; ใน​พงศ์พันธุ์​มิ​นี​ยา, มี​โม​อา​ได​อา, ใน​พงศ์พันธุ์​มา​อัต​ยา, มี​ฟีล​ไก;</verse>
				<verse number="18">ใน​พงศ์พันธุ์​บิล​ฆา, มี​ซา​มู​อา; ใน​พงศ์พันธุ์​ซะ​มายา, มี​ยะ​โฮ​นา​ธาน;</verse>
				<verse number="19">ใน​พงศ์พันธุ์​โย​ยา​ริบ, มี​มา​ธะ​นาย; ใน​พงศ์พันธุ์​ยะดา​ยา, มี​อุ​ซี;</verse>
				<verse number="20">ใน​พงศ์พันธุ์​ชา​ลาย, มี​คา​ลาย; ใน​พงศ์พันธุ์​อา​โม​ค, มี​เอเบ​ระ;</verse>
				<verse number="21">ใน​พงศ์พันธุ์​ฮิลคิ​ยา, มี​ฮะ​ซับ​ยา; ใน​พงศ์พันธุ์​ยะดา​ยา, มี​นะ​ธันเอ็ล</verse>
				<verse number="22">ส่วน​ตระกูล​เลวี​คราว​อา​เอลี​ยา​ซิบ, โยดายา, โยฮา​นาน, และ​ยา​ตุ​อา, มี​บัญชี​จด​ชื่อ​คน​หัวหน้า​ใน​เชื้อ​วงศ์: ทั้ง​มี​บัญชี​ชื่อ​ปุโรหิต​ด้วย, สมัย​รัชช​กาล​ดา​ระ​ยา​ศกษัตริย์ฟารัศ.</verse>
				<verse number="23">และ​คน​หัวหน้า​ใน​เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​เชื้อสาย​เลวี​นั้น, ได้​จด​ชื่อ​ไว้​ใน​หนังสือ​โค​รนิ​กา, ตราบเท่า​อายุ​โย​ฮา​นาน​บุตรชาย​ของ​เอ็ล​ยา​ซี​พ.</verse>
				<verse number="24">หัวหน้า​ใน​ตระกูล​เลวี​นั้น: มี​ชื่อดัง​นี้​คือ. ฮะ​ซับ​ยา, เซ​เร็บ​ยา, ยะ​โฮ​ซูอะ, ยะ​โฮ​ซูอะ​เป็น​บุตรชาย​ของ​คัด​มี​เอ็ล, กับ​ญาติพี่น้อง​ของ​เขา​มี​ตำแหน่ง​ผลัดกัน​เข้าเวร​เป็น​พวกๆ, ใน​การ​นมัสการ​ฉลอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​ตาม​รับสั่ง​ของ​ดา​วิด​ผู้​รับใช้​แห่ง​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="25">มา​ธัน​ยา, บัค​บุ​ต​ยา, โอ​บัด​ยา, มะซูลาม, ตัล​โม​น, และ​อา​คู​บ, ต่าง​มี​ตำแหน่ง​เฝ้า​รักษา​ประตู​คลัง​สำหรับ​ไว้​ทรัพย์​สิ่งของ​ต่างๆ.</verse>
				<verse number="26">คน​เหล่านั้น​เป็น​หัวหน้า​ใน​คราว​อายุ​โย​ยา​คิม​บุตรชาย​ของ​ยะ​โฮ​ซูอะ ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​โย​ซา​ดาค, และ​ใน​คราว​อายุ​นะ​เฮ​ม​ยา​ผู้ว่าราชการ​เมือง, และ​ใน​คราว​อายุ​เอษ​รา​ปุโรหิต​และ​อาลักษณ์</verse>
				<verse number="27">คราว​เมื่อ​ทำ​การ​สมโภช​ฉลอง​กำแพง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม เขา​ได้​เที่ยว​ตาม​หา​พวก​เลวี​ทั่ว​ทุก​ตำบล, และ​นำ​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, เพื่อ​ทำ​การ​สมโภช​นี้​ด้วย​ความยินดี, และ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​โดย​การ​ขับร้อง, ฉิ่ง​ฉาบ กระจับปี่, และ​พิณ.</verse>
				<verse number="28">บรรดา​บุตรชาย​ของ​พวก​ขับร้อง​ได้​พร้อมเพรียง​กัน​มา​จาก​ที่ราบ​ต่ำ​ล้อมรอบ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​จาก​หมู่บ้าน​แขวง​เมือง​นะ​โต​ฟา;</verse>
				<verse number="29">และ​มา​จาก​บาน​ฆี​ละ​ฆาล, จาก​ไร่นา​เมือง​เฆบา​และ​เมือง​อัศ​มา​เวศ: ด้วยว่า​พวก​ขับร้อง​ได้​ตั้ง​บ้านเรือน​อยู่​รอบ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="30">พวก​ปุโรหิต​กับ​พวก​เลวี​ได้​ชำระ​ตัว, และ​ฝูง​คน, ทั้ง​ประตู, และ​กำแพง​เมือง​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="31">แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ได้​พา​เจ้านาย​ใน​แผ่น​ดิน​ยูดา​ให้​ขึ้น​มา​บน​กำแพง, เป็น​สอง​พวก ๆ หนึ่ง​สำหรับ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ, และ​เดิน​ขบวน​แห่​บน​กำแพง​ไป​ทาง​ประตู​อยาก​เยื่อ​นั้น​ทาง​หนึ่ง:</verse>
				<verse number="32">ใน​พวก​หนึ่ง​นั้น​มี​โฮ​ซา​ยา, และ​เจ้านาย​ใน​แผ่น​ดิน​ยูดา​กึ่งหนึ่ง,</verse>
				<verse number="33">กับ​อะ​ซา​ระ​ยา, เอษรา, และ​มะซู​ลาม,</verse>
				<verse number="34">ยูดา, เบ็นยา​มิ​น, ซะมายา, และ​ยิ​ระ​มายา,</verse>
				<verse number="35">บุตรชาย​พวก​ปุโรหิต​ที่​ถือ​แตร​นั้น​ชื่อ; ซะคะ​ระ​ยา​บุตรชาย​ของ​โย​นา​ธาน, โย​นา​ธาน​เป็น​บุตรชาย​ของ​ซะ​มายา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​มา​ธัน​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​มี​คา​ยา ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​ซา​ครู ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​อา​ซา​ฟ:</verse>
				<verse number="36">กับ​ญาติพี่น้อง​ของ​ท่าน​คือ, ซะมายา, อะซันเอ็ล, มี​ละลาย, คีละลาย, มา​อา, นะ​ธันเอ็ล, ยูดาฮะ​นา​นี, พร้อมด้วย​ดนตรี​ชองดา​วิด​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า, และ​เอษ​รา​ผู้​อาลักษณ์​เป็น​คน​เดิน​หน้า.</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​มา​ถึง​ประตู​สระน้ำ​ซึ่ง​อยู่​ตรงหน้า​นั้น, เขา​ได้​ขึ้น​ไป​ตาม​คั่น​บรรได​ที่​เป็น​ทางขึ้น​ไป​ถึง​เมือง​ดา​วิด, ตาม​กำแพง​ที่อยู่​เหนือ​มณเฑียร. แล้ว​เดิน​มา​ถึง​ประตู​สระน้ำ​ด้าน​ตะวันออก</verse>
				<verse number="38">พวก​สำหรับ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ที่​เมือง​นั้น​ได้​ขึ้น​กำแพง​เดิน​ไป​ข้าง​ซ้าย, ข้าพ​เจ้า​กับ​พล​ไพร่​ครึ่งหนึ่ง, ได้​เดิน​มา​เบื้องหลัง​บน​กำแพง​กว้าง;</verse>
				<verse number="39">แล้ว​เดิน​ไป​ตาม​กำแพง​เหนือ​ประตู​เอ็ฟ​รา​ยิม, และ​เหนือ​ประตู​เก่า, และ​เหนือ​ประตู​ปลา, มา​ยัง​หอคอย​ชื่อ​ฮะ​นันเอ็ล, และ​หอคอย​ชื่อ​เม​อา, จนถึง​ประตู​แกะ: แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​หยุด​ยืน​อยู่​ที่​ประตู​คุก.</verse>
				<verse number="40">พวก​สำหรับ​ฉลอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​ทั้ง​สอง​พว​ก็ได้​ยืน​ขอบ​พระ​คุณ​ที่​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า, พร้อมกับ​ข้าพ​เจ้า, กับ​เจ้านาย​ครึ่งหนึ่ง:</verse>
				<verse number="41">กับ​คนใน​พวก​ปุโรหิต​ที่​ถือ​แตร​คือ; เอ็ล​ยา​คิม, มา​เซ​ยา, มิ​อา​มิ​น, มา​คา​ยา, เอ็ลโยเอยา, ซะคา​ระ​ยา, และ​ฮะ​นัน​ยา.</verse>
				<verse number="42">กับ​มา​เซ​อา, ซะมายา, เอ็ลอา​ซา​ร, อุ​ซี, ยะโฮ​ฮา​นาน, มัลคียา, เอลาม, และ​เอเซ็ล. กับ​พวก​ขับร้อง​ประสาน​เสียง​ดัง​พร้อมด้วย​ยิศ​รา​ยา​เป็น​นาย​กำกับ.</verse>
				<verse number="43">ใน​วัน​นั้น​เขา​ได้​ถวาย​เครื่องบูชา​เป็นการใหญ่, มี​ใจ​โสม​นัสส์​ยินดี: เหตุ​ว่า​พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​เขา​มี​ใจ​ชื่นชม​ด้วย​ความยินดี​อัน​ใหญ่​ยิ่ง: บุตร​ภรรยา​ของ​เขา​ได้​มี​ใจ​ยินดี​ด้วย: และ​เสียง​ความยินดี​แห่ง​ชาว​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น​มี​คน​ได้ยิน​ได้แต่​ไกล</verse>
				<verse number="44">ใน​กาล​คราว​นั้น​เขา​ได้​ตั้ง​ลาง​คน​ให้​เป็น​นาย​กำกับ​คลัง​ทรัพย์​สิ่งของ, ฝ่าย​เครื่อง​ถวาย, และ​ผล​แรก​แห่ง​ไร่นา, และ​ส่วย​สิบ​ลด​หนึ่ง​นั้น, ให้​รวม​เก็บ​ไว้​เป็น​ส่วน​ของ​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี​ซึ่ง​ผล​ที่​ได้​มา​จาก​ไร่นา​ใน​หัวเมือง​ทั้งปวง​ตาม​พระ​บัญญัติ: ด้วยว่า​ทั่ว​ทั้ง​แผ่น​ดิน​ยูดา​มี​ความยินดี​ใน​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี​ที่​มี​ตำแหน่ง​คอย​ปฏิบัติ​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="45">พวก​ขับร้อง​และ​พวก​เฝ้า​ประตู​นั้น​ได้​รักษา​หน้าที่​ปฏิบัติ​พระเจ้า​และ​หน้าที่​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์, ทั้ง​พวก​ขับร้อง​และ​พวก​เจ้า​ประตู​ด้วย​ได้​ถือ​ประเพณี​ตาม​รับสั่ง​ของ​ดา​วิด​และ​ซะโล​โม​ราชบุตร​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="46">ด้วยว่า​ใน​คราว​อายุ​ดา​วิด​และ​อา​ซา​ฟ​แต่​โบราณ​มา​นั้น​มี​หัวหน้า​ใน​พวก​ขับร้อง, มี​คำ​เพลง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="47">ใน​คราว​อายุ​ซะ​รู​บาเบ็ล, และ​นะ​เฮ​ม​ยา, บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ถวาย​ส่วน​ส่วย​ให้แก่​พวก​ขับร้อง​และ​พวก​เฝ้า​ประตู​ตาม​ที่​ต้องการ​ทุก​วัน. ส่วน​ที่​จะ​ได้แก่​พวก​เลวี​เขา​ได้​เก็บ​ไว้​ต่างหาก, และ​ส่วน​ที่​จะ​ให้แก่​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​โร​น​นั้น, และ​พวก​เลวี​มิได้​เก็บ​ไว้​เหมือน​กัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ใน​วัน​นั้น​เขา​ได้​อ่าน​หนังสือ​ของ​โม​เซ​ให้​ประชาชน​ทั้งปวง​ฟัง; ใน​หนังสือ​นั้น​เขา​ได้​พบ​คำ​ที่​เขียน​ไว้​ว่า, ชาวเมือง​อำ​โม​น​และ​ชาวเมือง​โม​อาบ​จะ​มี​ชื่อ​ใน​พวก​สโมสร​ของ​พระเจ้า​ไม่​ได้​เป็นนิตย์,</verse>
				<verse number="2">เหตุ​ว่า​เขา​มิได้​เอา​ขนม​และ​น้ำ​ออก​มา​ต้อนรับ​พวก​ยิศ​รา​เอล, แต่​ได้​จ้าง​บี​ละ​อา​ม​ให้​กล่าว​คำ​แช่ง​สาป​ต่อ​เขา: แต่ทว่า​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​คำ​แช่ง​สาป​นั้น​กลับกลาย​เป็น​พระ​พร.</verse>
				<verse number="3">อยู่​มา​เมื่อ​คน​ทั้งปวง​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ใน​หนังสือ​พระ​บัญญัติ, แล้ว​จึง​แยก​คน​ต่าง​ประเทศ​ทั้งหมด​ออก​จาก​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="4">อนึ่ง​เอ็ล​ยา​ซิ​พ​ปุโรหิต, ที่​เป็น​นายใหญ่​กำกับ​การ​ฝ่าย​คลัง​ทุก​ห้อง​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า, ได้​สัญญา​กับ​โต​บิ​ยา​ไว้​แต่ก่อน:</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ได้​จัด​ห้อง​ใหญ่​สำหรับ​เขา, เป็น​ห้อง​ซึ่ง​แต่ก่อน​เป็น​ที่​รวม​เก็บ​เครื่อง​กระยาหาร​บูชา​ถวาย, เครื่อง​หอม, เครื่อง​ภาชนะ, และ​ส่วย​สิบ​ลด, ข้าวสาลี, สิบ​ลด​หนึ่ง, น้ำ​องุ่น​ใหม่, กับ​น้ำมัน​ที่​กำหนด​ไว้​สำหรับ​พวก​เลวี, พวก​ขับร้อง, และ​พวก​เฝ้า​ประตู; และ​เครื่อง​ถวาย​สำหรับ​พวก​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="6">ใน​กาล​ครั้งนั้น​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​อยู่ ณ กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม: ด้วยว่า​ใน​ปี​ที่​สาม​สิบ​สอง​แห่ง​รัชช​กาล​อา​ระ​ธาสัศธา​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​ขึ้น​ไป​เฝ้า​ท่าน, และ​เป็น​เวลา​หลาย​วัน​กว่า​ท่าน​จะ​ทรง​อนุญาต​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทูล​ลากลับ​ไป.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​มา​ถึง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​แล้ว, จึง​ได้​ทราบ​ความ​ชั่ว​ที่​เอ็ล​ยา​ซิ​พ​ได้​กระทำ​เพราะ​เห็นแก่​โต​บิ​ยา, ใน​การ​จัดแจง​ห้อง​หนึ่ง​ให้​อาศัย​อยู่​ใน​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​เป็นทุกข์​นัก: เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ขน​สิ่งของ ๆ โต​บิ​ยา​ออก​ไป​ทั้ง​ให้​พ้น​บริเวณ​ห้อง.</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​จึง​สั่ง​ให้​ล้าง​ชำระ​ห้อง​ทั้งปวง​เสีย: แล้ว​ได้​ขน​เครื่อง​ภาชนะ​สำหรับ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า, กับ​เครื่อง​กระยาหาร​และ​เครื่อง​หอม​กลับ​เข้า​ไป​ไว้​ใน​ที่นั่น​อีก</verse>
				<verse number="10">กับ​ได้​ทราบ​ความ​ว่า, ส่วน​สำหรับ​พวก​เลวี​นั้น​เขา​ไม่​ได้​ให้​เลย, ดังนั้น​พวก​เลวี​กับ​พวก​ขับร้อง​ที่ทำการ​งาน​ต่างๆ พา​กัน​หลบหนี​ไป​ยัง​ไร่นา​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="11">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ต่อว่า​เจ้านาย​ทั้งปวง​ว่า, เป็น​เหตุ​ไฉน​จึง​ได้​ละทิ้ง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระเจ้า​เสีย​เล่า? ข้าพ​เจ้า​จึง​สั่ง​ให้​คน​ทั้งปวง​มา​พร้อมกัน​แล้ว​ตั้ง​ทุกคน​ไว้​ตาม​ตำแหน่ง​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​บรรดา​พวก​ยูดา​ได้​นำ​ส่วย, ข้าวสาลี, น้ำ​องุ่น​ใหม่, และ​น้ำมัน, ส่ง​มา​ยัง​คลัง​ทั้งปวง​สำหรับ​ไว้​ทรัพย์​สิ่งของ.</verse>
				<verse number="13">ผู้​ที่​ข้าพ​เจ้า​ตั้ง​ให้​เป็น​นาย​คลัง​คือ, เซ​เลม​ยา​ปุโรหิต, ซา​โดค​อาลักษณ์, ใน​พวก​เลวี​คือ, ฟะดายา, และ​รอง​ท่าน​มี​ฮา​นาน​บุตรชาย​ของ​ซะ​ครู ๆ เป็น​บุตรชาย​ของ​มา​ธัน​ยา: พวก​เหล่านั้น​เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ, จึง​ได้​ตั้ง​ให้​มี​หน้าที่​แจกจ่าย​สิ่งของ​แก่​พวกพ้อง​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="14">โอ้​พระเจ้า​ข้า, ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​ระลึก​ถึง​ข้าพ​เจ้า, ใน​การ​นี้​อย่า​ได้​ทรง​ลบล้าง​ความ​ดี​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​เพื่อ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์, เพื่อ​คน​ทั้งปวง​ที่​มี​ตำแหน่ง​ใน​วิหาร​นั้น</verse>
				<verse number="15">ใน​กาล​คราว​นั้น​ที่​แผ่น​ดิน​ยูดา ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ลาง​คน​เหยียบย่ำ​ลูก​องุ่น, บรรทุก​ฟ่อน​ข้าวสาลี และ​เอา​สิ่งของ​บรรทุก​ตัว​ลา; กับ​ได้​เอา​น้ำ​องุ่น, และ​ลูก​องุ่น, มะเดื่อ​เทศ, และ​สินค้า​ต่างๆ, บรรทุก​เข้า​มา​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ใน​วัน​ซะบา​โต: ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ว่ากล่าว​ห้ามปราม​เขา​ทุกวันๆ ใน​การ​ที่​เขา​เอา​เครื่อง​โภชนาหาร​มา​ขาย​ใน​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="16">มี​ชาวเมือง​ตุโร​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ที่​นั้น, ได้​บรรทุก​ปลา, และ​สินค้า​ต่างๆ มา​ขาย​แก่​ชาว​ชน​ที่​แผ่น​ดิน​ยูดา, และ​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ใน​วัน​ซะบา​โต.</verse>
				<verse number="17">ข้าพ​เจ้า​ได้​ว่ากล่าว​ห้ามปราม​เจ้านาย​แล้ว​แผ่น​ดิน​ยูดา​ทั้งปวง​ว่า, ทำไม​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ความ​ชั่ว​เช่นนี้, ปล่อย​ให้​วัน​ซะบา​โต​เป็น​มลทิน​ไป?</verse>
				<verse number="18">เชื้อ​วงศ์​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​เจ้า​ได้​กระทำ​เช่นนั้น, จน​พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​บรรดา​ความ​ทุกข์ยาก​สวม​ทับ​พวก​ข้าพ​เจ้า​กับ​เมือง​นี้​มิใช่​หรือ? แต่​พวก​เจ้า​ยัง​ซ้ำ​นำ​ความ​พิ​โรธ​ให้​มา​สวม​ทับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​อีก​โดย​เหตุ​ที่​ปล่อย​วัน​ซะบา​โต​ให้​เป็น​มลทิน​ไป</verse>
				<verse number="19">อยู่​มา​ครั้น​เกือบ​มืด​ลง​ที่​ประตู​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น, ใน​เวลา​พลบค่ำ​ก่อน​วัน​ซะบา​โต​นั้น, ข้าพ​เจ้า​ได้​สั่ง​ให้​เขา​ปิด​ประตู​เสีย, กับ​ได้​ห้าม​มิ​ให้​เปิด​ประตู​นั้น​จน​วัน​ซะบา​โต​พ้น​ไป​แล้ว: ทั้ง​ได้​จัด​คนใช้​ให้​เฝ้า​อยู่​ที่​ประตู​ทั้งปวง, คอย​ห้าม​มิ​ให้​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​บรรทุก​ของ​เข้า​มา​ใน​วัน​ซะบา​โต.</verse>
				<verse number="20">เหตุ​ฉะนั้น​บรรดา​พวก​พ่อค้า​และ​คน​ขาย​ของ​ต่างๆ ได้​พักอาศัย​อยู่​ข้างนอก​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ครั้ง​หนึ่ง​หรือ​สอง​ครั้ง.</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ได้​ว่ากล่าว​ห้ามปราม​เขา​ว่า, พวก​เจ้า​ตั้ง​พักอาศัย​อยู่​รอบ​กำแพง​เมือง​นี้​ทำไม? ถ้า​ทำ​เช่น​นั้น​อีก​จะ​ปรับโทษ​แก่​พวก​เจ้า. ตั้งแต่​นั้น​ต่อไป​เขา​ไม่​ได้​มา​ใน​วัน​ซะบา​โต​อีก.</verse>
				<verse number="22">ข้าพ​เจ้า​ได้​กำชับ​พวก​เลวี​ให้​ชำระ​ตัว​และ​เป็น​ธุระ​เฝ้า​รักษา​ประตู​ทั้งปวง, รักษา​วัน​ซะบา​โต​ให้​เป็น​วัน​บริสุทธิ์. โอ้​พระเจ้า​ข้า, ขอ​ทรง​โปรด​ระลึก​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ใน​การ​นี้​ด้วย, และ​ทรง​โปรด​แก่​ข้าพ​เจ้า​ตาม​พระ​เมตตากรุณา​อัน​ใหญ่หลวง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="23">ใน​กาล​คราว​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ว่า​ลาง​คนใน​ตระกูล​ยูดา​ได้​รับ​ผู้หญิง​ชาติ​อัศ​โดด, ชาติ​อำ​โม​น, และ​ชาติ​โม​อาบ​มา​เป็น​ภรรยา:</verse>
				<verse number="24">และ​ลูก​ของ​เขา​ค่อนข้าง​จะ​พูด​ภาษา​อัศ​โดด, พูด​ภาษา​ยูดา​ไม่​ได้, ต่าง​คน​ก็​ต่าง​พูด​ตาม​ภาษาพื้นเมือง​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="25">ข้าพ​เจ้า​ได้​ห้ามปราม​ว่ากล่าว: แช่ง​สาป, และ​โบย​ตี​เขา​บาง​คน, และ​ได้​ถอน​ผม​เขา, ให้​เขา​ทั้งปวง​สาบาน​ด้วย​ออก​พระ​นาม​ของ​พระเจ้า​ว่า, จะ​ไม่​ยก​บุตรี​ให้​เป็น​ภรรยา​บุตรชาย​ของ​เขา, และ​จะ​ไม่​รับ​บุตรี​ของ​เขา​ให้​เป็น​ภรรยา​บุตรชาย​ของ​ตน, หรือ​รับ​บุตรี​ของ​เขา​เป็น​ภรรยา​ของ​ตน,</verse>
				<verse number="26">ท่าน​ซะโล​โม​กษัตริย์​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​หลงผิด​โดย​เหตุ​นี้​มิใช่​หรือ? แต่​ถึงกระนั้น​กษัตริย์​ใน​ประเทศ​ทั้งปวง​ที่​จะ​เหมือน​ท่าน​ก็​ไม่​มี​เลย, ด้วย​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ทรง​พระ​เมตตากรุณา​แก่​ท่าน, จึง​ทรง​ตั้ง​ให้​ท่าน​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​บรรดา​พวก​ยิศ​รา​เอล: แต่​ถึงกระนั้น​หญิง​ชาว​ต่าง​ประเทศ​ยัง​ได้​พา​ท่าน​ให้​หลง​กระทำ​ผิด.</verse>
				<verse number="27">เช่นนั้น​และ​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ยอม​ฟัง​ปล่อย​ให้​พวก​เจ้า​ทำชั่ว​เช่นนี้, ที่​เป็น​การ​ผิด​ต่อ​พระ​พักตร​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​โดย​รับ​หญิง​ต่าง​ประเทศ​มา​เป็น​ภรรยา​นั้น​ควร​แล้ว​หรือ?</verse>
				<verse number="28">โย​นา​ดา​บุตรชาย​ของ​เอ็ล​ยา​ซิ​พ​ผู้​ปุโรหิต, มี​บุตรชาย​คน​หนึ่ง​เป็น​บุตร​เขย​ของ​ซันบา​ลา​ต​ชาวเมือง​โฮ​โร​น: เพราะ​เหตุ​ฉะนั้น​จึง​ได้​ขับไล่​เขา​ไป​เสีย​จาก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="29">โอ้​พระเจ้า​ข้า, ขอ​พระองค์​ทรง​ระลึก​ถึง​โทษ​ของ​เขา​ที่​ทำ​ให้​ตำแหน่ง​ปุโรหิต, และ​คำสัญญา​ของ​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี​ให้​เป็น​มลทิน​เศร้าหมอง​ไป</verse>
				<verse number="30">เพราะฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ชำระ​เขา​ให้​ปราศ​จาก​คนต่างด้าว, กับ​ได้​จัดตั้ง​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี, ให้​เป็น​เวร​ตาม​กิจธุระ​ของ​ตน​ทุกคน;</verse>
				<verse number="31">และ​ให้​กำกับ​ฟืน​และ​ผล​ใหม่​ให้​ส่ง​มา​ตาม​เวลา​กำหนด. โอ้​พระเจ้า​ข้า, ขอ​พระองค์​ทรง​ระลึก​ถึง​ข้าพ​เจ้า, และ​ทรง​สำแดง​ความ​เมตตากรุณา​แก่​ข้าพ​เจ้า.</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="17">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">คราว​เมื่อ​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​เสวย​ราชย์​อยู่​นั้น, คือ​อะหัศวะ​โรศ​ที่​ได้​ทรง​ครอบครอง​ตั้งแต่​ประเทศ​โฮ​ดู​จนถึง​ประเทศ​อาย​ธิ​โอบ, มี​ร้อย​ยี่​สิบ​เจ็ด​หัวเมือง:</verse>
				<verse number="2">ก็​คราว​นั้น​เมื่อ​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​เสด็จ​ประทับ​บน​พระที่นั่ง​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระองค์, ซึ่ง​อยู่​ใน​กรุง​ซูซัร​ราชวัง,</verse>
				<verse number="3">ครั้น​เสวย​ราชย์​ได้​สอง​ปี​เศษ​แล้ว, พระองค์​ได้​ทรง​จัด​การ​เลี้ยง, ทรง​เชิญ​เจ้านาย​ทั้งปวง และ​บรรดา​ข้าราชการ​ของ​พระองค์; กับ​เจ้านาย​กับ​พวก​ขุนนาง​ที่อยู่​ใน​หัวเมือง​ทั้ง​หลาย​นั้น,อัน​เป็นกำลัง​ของ​ประเทศ​ฟารัศ​และ​ประเทศ​มา​ดาย​มา​ประชุม​กัน:</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระองค์​ได้​ทรง​สำแดง​มหา​สมบัติ​แห่ง​แผ่น​ดิน​ของ​พระองค์​และ​ยศศักดิ์​อัน​รุ่งเรือง​ของ​พระองค์​นาน​จน​ครบ​ร้อยแปด​สิบ​วัน​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">และ​ครั้น​วัน​เหล่านั้น​สิ้น​กำหนด​แล้ว, กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​ได้​ทรง​ให้​มี​การ​เลี้ยง​แก่​ราษฎร​พล​ไพร่​ทั้งปวง​ซึ่ง​อยู่​ที่​ซูซัร​พระราช​วัง​นั้น, ทั้ง​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย, สิ้น​เจ็ด​วัน, การ​เลี้ยง​นั้น​ทำ​ที่​ท้องพระโรง​ใน​ราช​อุทยาน​ที่​พระราช​วัง​แห่ง​กษัตริย์​,</verse>
				<verse number="6">มี (ม่าน​กั้น) สี​ขาว, เขียว, สี​คราม, ผูก​ไว้​กับ​ห่วง​เงิน​และ​กับ​เสา​ศิลา​อ่อน: ด้วย​เชือก​ป่าน​อัน​วิเศษ​และ​ม่วง, มี​พระ​แท่น​ล้วน​ด้วย​ทองคำ, เงิน, และ​พื้น​นั้น​ปู​ด้วย​ศิลา​อ่อน​สี​แดง, สี​เขียว, สี​ขาว, และ​สี​ดำ.</verse>
				<verse number="7">และ​ได้​ให้​คน​ทั้งปวง​นั้น​กิน​และ​ดื่ม​ด้วย​ภาชนะ​เครื่องทอง​คำ, เครื่อง​ภาชนะ​ทั้ง​หลาย​ต่างๆ กัน, และ​น้ำ​องุ่น​ของเหลว​มาก​บริบูรณ์, ตาม​ยศศักดิ์​แห่ง​กษัตริย์​นั้น.</verse>
				<verse number="8">และ​เขา​รับประทาน​น้ำ​องุ่น​นั้น​ตาม​กฎหมาย, ไม่​มี​ผู้ใด​บังคับ (ให้​กิน): ด้วย​กษัตริย์​มี​รับสั่ง​แก่​บรรดา​เจ้าพนักงาน​ว่า, ให้​คน​ทั้งปวง​ทำ​ตามใจ​ของ​ตนเอง​ทุกๆ คน.</verse>
				<verse number="9">พระนาง​วัศธี​ผู้​เป็น​มเหษี​ได้​กระทำ​การ​เลี้ยง​แก่​บรรดา​หญิง​ทั้ง​หลาย​ใน​พระราช​วัง​ของ​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="10">ใน​วันที่​เจ็ด, ครั้น​พระทัย​ของ​กษัตริย์​นั้น​สำราญ​ด้วย​น้ำ​องุ่น​แล้ว, พระองค์​จึง​มี​รับสั่ง​แก่​พวก​ขันที​เจ็ด​คน​ชื่อ, มะฮูมาน, บิ​ศธา, ฮา​ระ​โบ​นา, บิ​ฆธา, อะบัฆธา, เซ​ธาร, และ​คา​รคัศ​ที่​ได้​ปรนนิบัติ​ต่อ​พระ​พักตร​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​นั้น,</verse>
				<verse number="11">ให้​ไป​ทูล​พระนาง​วัศธีมเหษี​ให้​ทรง​มงกุฎ, แล้ว​เชิญ​เสด็จ​มา​ฉะ​เพาะ​กษัตริย์​เพื่อ​จะ​สำแดง​พระรูป​โฉม​พระ​มเหษี​นั้น​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​และ​เจ้านาย​ทั้งปวง: ด้วยว่า​พระ​มเหษี​นั้น​มี​พระรูป​โฉม​งดงาม​ยิ่ง​นัก.</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​พระ​นาง​วัศธีมเหษี​นั้น​ขัด​รับสั่ง​ไม่​เสด็จ​มา. เฝ้า​ตาม​ที่​กษัตริย์​มี​รับสั่ง​แก่​พวก​ขันที​ให้​ไป​ทูล​เชิญ​เสด็จ​มา​นั้น: เหตุ​ฉะนั้น​กษัตริย์​จึง​ทรง​กริ้ว​ยิ่ง​นัก: และ​ความ​กริ้ว​นั้น​ได้​เผาผลาญ​อยู่​ภายใน​พระ​กาย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​กษัตริย์​จึง​ตรัส​แก่​คน​เหล่านั้น​ที่​มี​สติปัญญา​ที่​รู้จัก​ธรรมเนียม​เมื่อ​มี​เหตุการณ์​อย่าง​นั้น, ด้วยว่า​กษัตริย์​นั้น​มี​ธรรมเนียม​โดย​ทรง​ปรึกษา​กัน​กับ​คน​เหล่านั้น​ที่​เข้าใจ​ใน​ข้อ​กฎหมาย​และ​การ​พิพากษา.</verse>
				<verse number="14">และ​เจ้า​ใหญ่​ทั้ง​เจ็ด​องค์​แห่ง​เมือง​ฟารัศ, และ​เมือง​มา​ดาย​ที่​รอง​กษัตริย์​ลง​มา​นั้น, และ​ที่​เคย​ได้​เห็น​พระ​พักตร​ของ​กษัตริย์​และ​เป็น​ผู้ใหญ่​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​ชื่อ, คัศซะนา, เซ​ธาร, อัด​มา​ธา, ธาระ​ซิ​ศ, เมเรศ, มัน​ซี​นา, มะคู​คาน:</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​จึง​ตรัส​ถาม​ว่า, ตาม​กฎหมาย​เรา​จะ​กระทำ​อย่างไร​แก่​พระนาง​วัศธีมเหษี, เพราะ​พระนาง​นั้น​ไม่​ได้​กระทำ​ตาม​คำ​รับสั่ง​ของ​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​ที่​รับสั่ง​ไป​โดย​พวก​ขันที​นั้น?</verse>
				<verse number="16">และ​มะมู​คาน​จึง​กราบ​ทูล​กษัตริย์​ต่อหน้า​เจ้า​ทั้งปวง​นั้น​ว่า, พระนาง​วัศธีมเหษี​ได้​กระทำ​ผิด​ต่อ​กษัตริย์​เท่านั้น​ก็​หามิได้, แต่​ได้​กระทำ​ผิด​ต่อ​เจ้านาย, และ​ต่อ​ราษฎร​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​ใน​หัวเมือง​ทั้งปวง​ของ​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​ด้วย.</verse>
				<verse number="17">เพราะว่า​การ​ซึ่ง​พระ​มเหษี​ได้​กระทำ​ไป​นั้น​จะ​เล่าลือ​ไป​ถึง​บรรดา​หญิง​ทั้งปวง, เมื่อ​เล่าลือ​ไป​ว่า, กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​มี​รับสั่ง​ให้​ไป​เชิญ​พระนาง​วัศธีมเหษี​มา​เฝ้า​พระองค์, แต่​พระนาง​วัศธี​นั้น​ไม่​เสด็จ​มา​เฝ้า.</verse>
				<verse number="18">ตา​แห่ง​หญิง​ทั้งปวง​จะ​ดูหมิ่น​ดูถูก​แก่​สามี​ของ​ตน, และ​เจ้าหญิง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​ฟารัศ​และ​เมือง​มา​ดาย​ที่​ได้ยิน​การ​ซึ่ง​มเหษี​ได้​กระทำ​นั้น, ก็​จะ​ว่า​แก่​เจ้านาย​ทั้งปวง​ของ​กษัตริย์​นั้น​เหมือน​กัน, อย่าง​นั้นแหละ​ความ​หมิ่นประมาท​และ​ความ​ขัดเคือง​ใจ​จะ​เกิด​ขึ้น​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="19">ถ้า​กษัตริย์​เห็นชอบ​พระทัย​แล้ว, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​มี​รับสั่ง​ออก​ไป, และ​ให้​เขียน​คำ​รับสั่ง​นั้น​ไว้​เป็น​กฎหมาย​แห่ง​ชาว​ฟารัศ​และ​ชาว​มา​ดาย, เพื่อ​จะ​เปลี่ยนแปลง​ไป​ไม่​ได้, คือ​ให้​พระองค์​รับสั่ง​ว่า, พระนาง​วัศธี​จะ​เสด็จ​เข้า​มา​เฝ้า​ฉะ​เพาะ​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​อีก​ต่อไป​ไม่​ได้​เลย: และ​ให้​กษัตริย์​ประทาน​ตำแหน่ง​ยศ​ของ​พระนาง​นั้น​แก่​ผู้อื่น​ซึ่ง​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​มาก​กว่า​พระนาง​นั้น.</verse>
				<verse number="20">และ​เมื่อ​พระราช​คำ​รัส​สั่ง​ของ​กษัตริย์​นั้น​ประกาศ​ทั่ว​อา​ณาเขตต์​ของ​พระองค์​แล้ว, ด้วย​อา​ณาเขตต์​นั้น​ใหญ่​กว้างขวาง​นัก​เพื่อ​หญิง​ทั้งปวง​ที่​จะ​เป็น​ภรรยา​ทั้ง​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย​จะ​ให้​เกียรติยศ​แก่​สามี​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="21">และ​กษัตริย์​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น​ก็​ทรง​เห็นชอบ​ด้วย​คำ​นั้น; แล้ว​กษัตริย์​จึง​ได้​ทรง​กระทำ​ตาม​คำ​ของ​มะมู​คาน:</verse>
				<verse number="22">ด้วย​พระองค์​ได้​ส่ง​หนังสือ​ไป​ยัง​เมือง​ทั้งปวง​ทุก​หัวเมือง​ตาม​ที่​เขียน​ไว้​แล้ว, และ​มี​ทุกๆ ชาติ​ตาม​ภาษา​ของ​เขา, เพื่อให้​ชาย​ทุกคน​ครอบครอง​ใน​บ้านเรือน​ของ​ตน, และ​คำ​นั้น​ประกาศ​ไป​ตาม​ภาษา​ของ​ชน​ทุก​ชาติ​ทุก​ภาษา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">อยู่​มา​ภายหลัง​เหตุการณ์​เหล่านั้น, เมื่อ​ความ​กริ้ว​แห่ง​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​สงบ​ไป​แล้ว, พระองค์​จึง​นึกถึง​พระนาง​วัศธี, และ​ซึ่ง​พระนาง​นั้น​ได้​กระทำ, และ​ข้อ​ซึ่ง​ได้​ทรง​รับสั่ง​ต่อ​พระนาง​นั้น.</verse>
				<verse number="2">ขณะนั้น​ข้าราชการ​ทั้ง​หลาย​ที่​ป​รน​นิ​บัติ​กษัตริย์​นั้น​ได้​กราบ​ทูล​ว่า, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​หา​หญิงสาว​พรหมจารี​ที่​รูปร่าง​งาม​หลาย​คน​มา​ถวาย​แก่​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="3">และ​ขอ​ให้​กษัตริย์​จัดตั้ง​เจ้าพนักงาน​ไว้​ที่​หัวเมือง​ทั้งปวง​ทั่ว​อา​ณาเขตต์​ของ​พระองค์, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​แสวงหา​รวบรวม​บรรดา​สาว​พรหมจารี​ที่​สวยงาม​พา​มา​ถึง​ซูซัร​พระราช​วัง​นั้น​ให้​อยู่​ที่​ตำหนัก​ผู้หญิง, ฝาก​ไว้​กับ​เฮ​ฆาย​ผู้​เป็น​กรม​วัง​ของ​พระองค์​คุม​รักษา​หญิง​ทั้ง​หลาย; และ​ประทาน​เครื่อง​สำหรับ​ชำระ​ตัว​หญิง​พรหมจารี​นั้น:</verse>
				<verse number="4">และ​ให้​หญิง​ผู้​นั้น​ที่​พระองค์​ทรง​โปรด​แล้ว​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​มเหษี​แทน​พระนาง​วัศธี​นั้น. ฝ่าย​กษัตริย์​ก็​ทรง​เห็นชอบ​ด้วย​คำ​เหล่านั้น; จึง​ได้​ทรง​กระทำ​ตาม.</verse>
				<verse number="5">ซูซัร​อัน​เป็น​พระราช​วัง​นั้น​มี​ชาย​ชาติ​ยู​ดาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​มา​ระ​ดะ​คาย, ที่​เป็น​บุตร​ยา​อี​ร, ยา​อี​ร​เป็น​บุตร​ซิ​ม​อี, ซิ​ม​อี​เป็น​บุตร​คิศ, ใน​ตระกูล​เบน​ยา​มิ​น;</verse>
				<verse number="6">มา​ระ​ดะ​คาย​นั้น​เขา​กวาด​เอา​มา​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​กับ​ด้วย​คน​ทั้งปวง​ที่​เขา​กวาด​เอา​มา​คราว​ยะ​คัน​ยา​กษัตริย์​ยะฮูดา, ซึ่ง​นะ​บู​คัด​เนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​ได้​กวาด​เอา​มา​นั้น.</verse>
				<verse number="7">และ​มา​ระ​ดะ​คาย​นั้น​ได้​เลี้ยง​ฮะ​ดัด​ซา, ที่​มี​ชื่อ​อีก​ว่า​เอศ​เธ​ระ, เป็น​บุตรสาว​ของ​ลุง​แห่ง​ตน: ด้วยว่า​เด็ก​นั้น​ไม่​มี​บิดา​มารดา, และ​รูปร่าง​งาม​และ​สระ​สวย; ครั้น​เมื่อ​บิดา​มารดา​ได้​ถึงแก่​ความ​ตาย​แล้ว, มา​ระ​ดะ​คาย​ได้​เอา​มา​เลี้ยง​ไว้​เป็น​บุตร​ของ​ตัว</verse>
				<verse number="8">อยู่​มา​ขณะ​เมื่อ​มี​รับสั่ง​และ​หมายประกาศ​ของ​กษัตริย์​นั้น​แจ้ง​ทั่ว​กัน​แล้ว, และ​เมื่อ​เขา​นำ​หญิงสาว​เป็น​อัน​มาก​มา​ประชุม​กัน​ที่​ซูซัน​อัน​เป็น​พระราช​วัง​นั้น, มอบ​ไว้​กับ​เฮ​ฆาย​แล้ว, เขา​จึง​พา​เอศ​เธ​ระ​เข้า​ไป​ใน​ราชวัง​มอบ​ไว้​กับ​เฮ​ฆาย​ผู้กำกับ​รักษา​พวก​ผู้หญิง​ทั้งปวง​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​เฮ​ฆาย​นั้น​ชอบใจ​เอศ​เธ​ระ, และ​ได้​สงเคราะห์​นาง​เป็น​อัน​มาก; และ​ได้​ให้​เครื่อง​สำหรับ​ชำระ​ตัว, กับ​ด้วย​สิ่งของ​ที่​เป็น​ของ​เอศ​เธ​ระ​เอง​โดยเร็ว, และ​และ​ได้​ให้​หญิง​เจ็ด​คน​ที่​เอา​มา​จาก​พระราช​วัง​นั้น​ให้​เป็น​คนใช้​พอสมควร: และ​ได้​จัด​ให้​เอศ​เธ​ระ​กับ​หญิง​คนใช้​ของ​นาง​ให้​มี​ที่อยู่​ใน​ตึก​สำหรับ​ผู้หญิง​นั้น​ดี​กว่า​ที่อยู่​ของ​หญิง​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="10">เอศ​เธ​ระ​นั้น​ยัง​ไม่​ได้​บอก​ว่า​พี่น้อง​และ​วงศ์​ญาติ​ของ​ตน​เป็น​ผู้ใด: ด้วยว่า​มา​ระ​ดะ​คาย​ได้​ห้าม​ไม่​ให้​บอก​แก่​ผู้ใด​ให้​รู้ความ​นั้น.</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​มา​ระ​ดะ​คาย​ก็ได้​เดิน​ไป​มา​ที่​พลับพลา​ข้างหน้า​ตึก​ผู้หญิง​ทุกวันๆ, เพื่อ​จะ​รู้​ว่า​เอศ​เธ​ระ​นั้น​เป็น​ประการ​ใด​บาง, และ​เพื่อ​จะ​รู้​ว่า​ต่อไป​เบื้องหน้า​นาง​จะ​เป็น​อย่างไร.</verse>
				<verse number="12">ภายหน้า​เมื่อ​หญิงสาว​ทั้งหมด​นั้น​เตรียม​ตัว​ได้​ครบ​สิบ​สอง​เดือน​แล้ว, ตาม​ธรรมเนียม​ของ​หญิง, ด้วยว่า​เวลา​เตรียม​ตัง​ของ​เขา​เป็น​ดังนี้​คือ, ชะ​โลม​ตัว​ด้วย​น้ำมัน​จันทน์​หก​เดือน, และ​ชะ​โลม​ด้วย​เครื่อง​หอม​หก​เดือน, และ​ด้วย​สิ่ง​อื่น​ต่างๆ อีก​ที่​เป็น​เครื่อง​สำหรับ​แต่งกาย​หญิง.</verse>
				<verse number="13">และ​พวกเขา​ทุกคน​จึง​ได้​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​ทีละ​คนๆ, และ​ขณะ​เมื่อ​ได้​เข้า​ไป​เฝ้า​นั้น​ถ้า​ปรารถนา​สิ่งใด​ที่อยู่​ใน​ตึก​สำหรับ​หญิง​นั้น, ก็ได้​อนุ​ญาติ​ให้​เอา​ไป​ยัง​พระราช​วัง​ของ​กษัตริย์​ได้.</verse>
				<verse number="14">เขา​ได้​เข้า​ไป​เฝ้า​ใน​เวลา​เย็น, และ​ใน​เวลา​เช้า​จึง​กลับ​ออก​มา​และ​อยู่​ใน​ตึก​ตำหนัก​ที่​สอง​สำหรับ​ผู้หญิง, อยู่​ใน​บังคับ​หัวหน้า​พวก​ขันที​ของ​กษัตริย์​, ชื่อ​ซา​อัศคัศ​เป็น​ผู้รักษา​นางห้าม; และ​หญิง​นั้น​ไม่​ได้​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​อีก​เลย, เว้นไว้แต่​กษัตริย์​โปรดปราน​หญิง​นั้น, และ​ตรัส​เรียกชื่อ​โดย​ฉะ​เพาะ.</verse>
				<verse number="15">ครั้น​ถึง​เวร​ของ​เอศ​เธ​ระ, บุตรสาว​ของ​อะ​บิ​ฮา​ยิล​ลุง​ของ​มา​ระ​ดา​คาย, ที่​ได้​เอา​หญิง​นั้น​มา​เลี้ยง​ไว้​เป็น​บุตร​ของ​ตน, จะ​ได้​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​นั้น, เอศ​เธระ​นั้น​ไม่​ต้องการ​สิ่งใด​เว้น​ไว้​ซึ่ง​เฮ​ฆาย​ผู้​เป็น​กรม​วัง​ของ​กษัตริย์​ที่​รักษา​ผู้หญิง​นั้น, ที่​ได้​ทรง​แต่งตั้ง​ไว้. และ​เอศ​เธ​ระ​นั้น​ได้​เป็น​ที่​ชอบ​ตา​ของ​คน​ทั้งปวง​ที่​ได้​เห็น​นาง​นั้น.</verse>
				<verse number="16">เขา​ก็​พา​นาง​เอศ​เธ​ระ​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​ใน​วัง​หลวง​ใน​เดือน​สิบ, ที่​เรียก​ว่า​เดือน​ที่​เบ็ธ, เป็น​ปี​ที่​เจ็ด​แห่ง​รัชช​กาล​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​กษัตริย์​ได้​รัก​นาง​เอศ​เธ​ระ​มาก​กว่า​หญิง​ทั้งปวง, และ​นาง​เอศ​เธ​ระ​นั้น​ได้​รับ​ความ​ชอบ​และ​ความ​โปรดปราน​ใน​พระเนตร​ของ​กษัตริย์​มาก​ยิ่ง​กว่า​หญิง​พรหมจารี​ทั้ง​หลาย​เหล่านั้น; และ​กษัตริย์​จึง​เอา​ราช​มงกุฎ​ใส่​ศีรษะ​นาง​เอศ​เธ​ระ, และ​ตั้ง​ไว้​เป็น​มเหษี​แทน​พระนาง​วัศธี​นั้น.</verse>
				<verse number="18">แล้ว​กษัตริย์​จึง​ได้​ทรง​โปรด​ให้​กระทำ​การ​เลี้ยง​ใหญ่​แก่​เจ้านาย​และ​ข้าราชการ​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​เป็น​การ​เลี้ยง​สมโภช​แก่​นาง​เอศ​เธ​ระ; และ​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​หัวเมือง​ทั้งปวง​มี​ความ​สงบเงียบ, กับ​ได้​ประทาน​สิ่งของ​ต่างๆ ตาม​ยศศักดิ์​ของ​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="19">และ​ครั้น​มี​หญิง​พรหมจารี​ทั้ง​หลาย​นั้น​มา​ประชุม​กัน​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​แล้ว, มา​ระ​ดะ​คาย​ก็ (มี​ตำแหน่ง) เป็น​คน​เฝ้า​ประตู​พระราช​วัง​ของ​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="20">พระนาง​เอศ​เธ​ระ​นั้น​ยัง​ไม่​ได้​แจ้ง​ให้​ผู้ใด​รู้​ถึง​วงศ์​ญาติ​และ​พี่น้อง​ของ​พระนาง​ว่า​เป็น​ผู้ใด; ตาม​คำ​มา​ระ​ดะ​คาย​สั่ง​ไว้​นั้น: ด้วย​ด้วยว่า​พระนาง​เอศ​เธระ​ยัง​กระทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​มา​ระ​ดะ​คาย​เหมือน​อย่าง​เมื่อ​เป็น​บุตร​เลี้ยง​ของ​ท่าน​เสมอ.</verse>
				<verse number="21">อยู่​มา​คราว​นั้น, เมื่อ​มา​ระ​ดะ​คาย​นั่ง​เฝ้า​ที่​ประตู​พระราช​วัง, พวก​มหาดเล็ก​สอง​คน​ของ​กษัตริย์​, ชื่อ​บิ​ฆ​ธาร​และ​เธเรศ​เป็น​นาย​ประตู, เขา​มี​ความ​โกรธ, และ​คบคิด​กัน​จะ​หา​ช่อง​ทำร้าย​แก่​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ.</verse>
				<verse number="22">และ​มา​ระ​ดะ​คาย​ได้​รู้​เหตุการณ์​นั้น​จึง​ไป​ทูล​แก่​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​มเหษี; และ​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​ก็ได้​ไป​กราบ​ทูล​แก่​กษัตริย์​และ​ออก​ชื่อ​มา​ระ​ดะ​คาย.</verse>
				<verse number="23">และ​เมื่อ​ชำระ​สืบ​เหตุการณ์​นั้น​ก็​เห็น​ว่า​เป็นจริง​แล้ว; เขา​จึง​เอา​สอง​คน​นั้น​แขวนคอ​ไว้​ที่​ต้นไม้: และ​เขา​ก็​จด​เอา​เหตุการณ์​นั้น​ไว้​ที่​หนังสือ​จดหมายเหตุ​อัน​มี​อยู่​ฉะ​เพาะ​กษัตริย์​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">อยู่​มา​ภายหลัง​เหตุการณ์​เหล่านั้น​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​ได้​โปรดปราน​ฮา​มาน​บุตรชาย​ฮา​มะดาธา, ชาว​อะฆาฆ, ให้​เลื่อน​ขึ้น​มี​ตำแหน่ง​สูง​กว่า​เจ้านาย​ทั้งปวง​ที่​เป็น​พวก​เสนาบดี​ด้วย​กัน.</verse>
				<verse number="2">และ​ข้าราชการ​ทั้ง​หลาย​ของ​กษัตริย์​ที่อยู่​ที่​ประตู​พระราช​วัง​นั้น, จึง​ก้ม​กราบ​และ​นับถือ​ฮา​มาน: ด้วยว่า​กษัตริย์​รับสั่ง​แล้ว​ให้​กระทำ​อย่าง​นั้น. ฝ่าย​มา​ระ​ดะ​คาย​นั้น​ไม่​ได้​ถ่อมตัว​หรือ​นับถือ​ฮา​มาน.</verse>
				<verse number="3">ขณะนั้น​ข้าราชการ​ทั้งปวง​ของ​กษัตริย์​, ที่อยู่​ที่​ประตู​พระราช​วัง​นั้น, ถาม​มา​ระ​ดะ​คาย​ว่า, เหตุ​ไฉน​ท่าน​ขัด​รับสั่ง​ของ​กษัตริย์​เล่า?</verse>
				<verse number="4">อยู่​มา​ครั้น​เขา​เตือนสติ​ท่าน​ทุกๆ วัน​แล้ว, และ​ท่าน​ไม่​ได้​ฟัง​เขา, เขา​ได้​ไป​บอก​แก่​ฮา​มาน, เพื่อ​อยาก​จะ​รู้​ว่า​การ​ซึ่ง​มา​ระ​ดะ​คาย​ขัดขืน​นั้น​จะ​ยั่งยืน​ได้​หรือ​ไม่: ด้วยว่า​มา​ระ​ดะ​คาย​ได้​บอก​คน​เหล่านั้น​แล้ว​ว่า​ตัว​เป็น​ชาติ​ยู​ดาย.</verse>
				<verse number="5">และ​เมื่อ​ฮา​มาน​ได้​เห็น​แล้ว​ว่า​มา​ระ​ดะ​คาย​ไม่​ได้​ถ่อมตัว​นับถือ​ท่าน, ฮา​มาน​จึง​มี​ความ​โกรธ​ยิ่ง​นัก.</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​ฮา​มาน​คิด​ว่า​ถ้า​จะ​ลงมือ​ทำร้าย​แก่​มา​ระ​ดะ​คาย​ผู้​เดียว​ก็​จะ​เป็น​การ​อัปยศ​แก่​ตัว; ด้วยว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​นั้น​ได้​แจ้ง​ให้​รู้​ว่า​วงศ์​ญาติ​ของ​มา​ระ​ดะ​คาย​คือ​ผู้ใด, เหตุ​ฉะนั้น​ฮา​มาน​จึง​ได้​แสวงหา​ช่อง​ที่​จะ​ล้าง​ผลาญ​พวก​ยู​ดาย​ทั้งปวง​ที่อยู่​ทั่ว​ตลอด​แผ่น​ดิน​ของ​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ, คือ​วงศ์​ญาติ​ของ​มา​ระ​ดะ​คาย​นั้น.</verse>
				<verse number="7">ครั้น​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​เสวย​ราชย์​ได้​สิบ​เอ็ด​ปี​เศษ​แล้ว, ใน​เดือน​ต้น​ที่​เรียก​ว่า​เดือน​นี​ซาน, เขา​ได้​ทิ้ง​ฟู​ระ, คือ​ทิ้ง​ฉลาก​ทุกๆ วัน​ต่อหน้า​ฮา​มาน, และ​ทุก​เดือนๆ จนถึง​เดือน​สิบ​สอง, ที่​เรียก​ว่า​เดือน​อะดาร.</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ฮา​มาน​จึง​นำ​ความ​ขึ้น​กราบ​ทูล​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​ว่า, มี​พวก​หนึ่ง​กระจัดกระจาย​ไป​อยู่​กับ​พล​ไพร่​ทั้งปวง​ตลอด​ทั่ว​อา​ณา​เขตต์ของ​พระองค์; และ​กฎหมาย​ของ​เรา​ผิด​กัน​กับ (กฎ​มา​ย​ของ) พวก​พล​ไพร่​ทั้ง​หลาย​นั้น; และ​เขา​ไม่​ได้​กระทำ​ตาม​กฎหมาย​ของ​กษัตริย์​: เหตุ​ฉะนั้น​กษัตริย์​จะ​ให้​เขา​อยู่​ต่อไป​ก็​หาประโยชน์​อัน​ใด​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="9">ถ้า​กษัตริย์​ทรง​เห็นชอบ​แล้ว, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​มี​หมายประกาศ​ให้​สังหาร​พวก​นั้น​เสีย: และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ถวาย​เงิน​ให้แก่​เจ้าพนักงาน​ใน​การ​นั้น​หมื่น​ตะลนต์, เพื่อ (เงิน​นั้น) จะ​เข้า​ใน​คลัง​ของ​พระองค์,</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​กษัตริย์​จึง​ทรง​ถอด​พระ​ธำมรงค์​ออก​จาก​พระ​หัตถ์, พระราชทาน​แก่​ฮา​มาน​บุตรชาย​ฮา​มะดาธา​ชาว​อะฆาฆ, ที่​เป็น​ศัตรู​ของ​พวก​ยู​ดาย​นั้น.</verse>
				<verse number="11">และ​กษัตริย์​จึง​ทรง​ตรัส​แก่​ฮา​มาน​ว่า, เงิน​นั้น​เรา​ให้​เจ้า​แล้ว, กับ​พวก​คน​ชะ​เลย​นั้น​ล้วน, เพื่อ​จะ​กระทำ​แก่​เขา​ตาม​ที่​เจ้า​จะ​เห็นดี​เถิด.</verse>
				<verse number="12">และ​ใน​เดือน​ต้น ณ วันที่​สิบ​สาม, เขา​จึง​เรียก​พวก​อาลักษณ์​ของ​กษัตริย์​เข้า​มา, และ​ได้​เขียน​ตาม​คำ​ทั้ง​หลาย​ที่​ฮา​มาน​ได้​สั่ง​นั้น, และ​ส่ง​ไป​ให้​องครักษ์​ของ​กษัตริย์​, และ​ให้​เจ้าเมือง​ทุก​หัวเมือง, และ​ให้​เจ้านาย​ของ​คน​ทุก​พวก, และ​ให้​ทุก​หัวเมือง​ที่​ได้​เขียน​ไว้​นั้น, และ​เขียน​เป็น​ภาษา​ของ​ตน​ทุก​จำพวก; และ​เขียน​ใน​พระ​นาม​ของ​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ, และ​ประทับ​ด้วย​ตรา​พระ​ธำมรงค์​ของ​กษัตริย์​,</verse>
				<verse number="13">และ​หมายประกาศ​นั้น​ข้าหลวง​ได้​ส่ง​ไป​ตลอด​ทั่ว​หัวเมือง​ของ​กษัตริย์​นั้น, (หนังสือ​นั้น​สั่ง​ว่า) ทำลาย, ให้​ประหาร, และ​ทำ​ให้​พินาศ​เสีย​ซึ่ง​พวก​ยู​ดาย​ทั้งสิ้น, ทั้ง​ชายหนุ่ม, คนแก่, กับ​เด็กอ่อน, และ​ผู้หญิง, ใน​วัน​เดียว, คือ​ใน​เดือน​สิบ​สอง, วันที่​สิบ​สาม, ที่​เรียก​ว่า, เดือน​อะดาร, และ​สิ่งของๆ เขา​นั้น​จง​ริบ​เอา​มา​เป็น​ของ​ริบ.</verse>
				<verse number="14">และ​หมายประกาศ​ที่​เขียน​ส่ง​ไป​ทุก​หัวเมือง​นั้น, ฉะ​บับ​หนึ่ง​ก็​ให้​ประกาศ​แก่​คน​ทั้งปวง, เพื่อให้​เตรียม​ไว้​พร้อม​คอย​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="15">ข้าหลวง​ก็​ออก​ไป​โดยเร็ว​ตาม​รับสั่ง​ของ​กษัตริย์​. และ​หมายประกาศ​นั้น​ได้​ออก​มา​จาก​ซูซัร​อัน​เป็น​พระราช​วัง​นั้น. ส่วน​กษัตริย์​กับ​ฮา​มาน​นั้น​ได้​นั่งลง​เสวย​น้ำ​จันทน์: แต่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​ซูซัร​นั้น​ก็​ตกใจ​ตลึง​ไป​หมด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ฝ่าย​มา​ระ​ดะ​คาย​นั้น​ครั้น​รู้​เหตุการณ์​ทั้งปวง​นั้น​แล้ว, มา​ระ​ดะ​คาย​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​เสีย, และ​เอา​ผ้า​เนื้อ​หยาบ​นุ่งห่ม​อัน​คลุก​ด้วย​ขี้เถ้า​ใส่​ตัว, แล้ว​ก็​ออก​ไป​ท่ามกลาง​เมือง, และ​ร้องเพลง​ดัง​อัน​น่า​สมเพช​ยิ่ง​นัก;</verse>
				<verse number="2">และ​ได้​เดิน​เข้า​มา​ตรงหน้า​ประตู​พระราช​วัง: ด้วยว่า​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ที่​นุ่ง​ด้วย​ผ้า​เนื้อ​หยาบ​นั้น​เข้า​ไป​ใน​ประตู​พระราช​วัง​นั้น​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="3">และ​พวก​ยูดา​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​ทุก​หัวเมือง, เมื่อ​ได้​รับ​หมายประกาศ​รับสั่ง​ของ​กษัตริย์​แล้ว​นั้น, ก็​พา​กัน​เป็นทุกข์​โศกเศร้า​ยิ่ง​นัก, และ​ถือศีล​อด​อาหาร, และ​ร้องไห้​และ​คร่ำ​ครวญ; และ​คน​เป็น​อัน​มาก​ได้​นุ่งห่ม​ด้วย​ผ้า​เนื้อ​หยาบ​นอน​คลุก​บน​กอง​ขี้เถ้า​ไฟ.</verse>
				<verse number="4">ส่วน​หญิง​คนใช้​และ​พวก​ขันที​ของ​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​นั้น​ได้​มา​ทูล​ความ​นั้น​แก่​พระนาง, และ​มเหษี​ก็​ทรง​เป็นทุกข์​ยิ่ง​นัก; จึง​ทรง​จัดแจง​เสื้อผ้า​ฝาก​ไป​ให้แก่​มา​ระ​ดะ​คาย, และ​ให้​เปลื้องผ้า​เนื้อ​หยาบ​นั้น​ทิ้ง​เสีย​และ​เอา​ผ้า​ที่​ดี​นุ่งห่ม​แทน: แต่​มา​ระ​ดะ​คาย​ไม่​ยอมรับ​เอา​ผ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​จึง​ให้​หา​ขันที​คน​หนึ่ง​ของ​กษัตริย์​ชื่อ​ฮะ​ธาค, ที่​กษัตริย์​รับสั่ง​ให้​ปรนนิบัติ​พระ​มเหษี​นั้น, และ​ได้​รับสั่ง​ฮะ​ธาค​นั้น​ให้​ไป​หา​มา​ระ​ดะ​คาย, เพื่อ​จะ​ได้​รู้​ว่า​เหตุการณ์​นั้น​เป็น​ประการ​ใด, และ​เป็น​มา​เพราะ​เหตุ​อะไร.</verse>
				<verse number="6">และ​ฮะ​ธาค​นั้น​ก็​ไป​หา​มา​ระ​ดะ​คาย​ที่​ถนน​เมือง, อยู่​ตรง​หน้า​ประตู​พระราช​วัง.</verse>
				<verse number="7">และ​มา​ระ​ดะ​คาย​จึง​แจ้ง​เหตุการณ์​ซึ่ง​บังเกิด​ขึ้น​แก่​ตัว​ให้​ฮะ​ธาค​ฟัง, และ​เงิน​มาก​น้อย​เท่าไร​ที่​ฮา​มาน​สัญญา​ไว้​ว่า​จะ​ใช้​ใน​คลัง​ของ​กษัตริย์​เพื่อ​จะ​ล้าง​ผลาญ​พวก​ยู​ดาย​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="8">และ​มา​ระ​ดะ​คาย​ก็​เอา​หนังสือ​หมายประกาศ​นั้น​ฉะ​บับ​หนึ่ง​ให้แก่​ฮะ​ธาค​ที่​เขียน​ไว้​ที่​ซูซัร​นั้น​ว่า​ให้​ประหาร​พวก​ยู​ดาย​นั้น, ให้​เอา​ไป​กราบ​ทูล​แก่​พระนาง​เอศ​เธ​ระ, และ​ทูล​ขอ​ความ​แก่​พระนาง, และ​ทูล​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​ให้​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​, เพื่อ​อ้อนวอน​และ​ทูล​ขอ​ต่อ​กษัตริย์​เพื่อ​ญาติพี่น้อง​ของ​พระนาง​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ส่วน​ฮะ​ธาค​ได้​เข้า​ไป​กราบ​ทูล​แก่​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​ตาม​คำ​ของ​มา​ระ​ดะ​คาย</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​จึง​รับสั่ง​ฮะ​ธาค​ว่า, จง​ไป​แจ้ง​แก่​มา​ระ​ดะ​คาย​ว่า;</verse>
				<verse number="11">ข้าราชการ​ทั้ง​หลาย​ของ​กษัตริย์​, และ​ราษฎร​ทั้ง​หลาย​ทุก​หัวเมือง​ของ​กษัตริย์​นั้น, ก็​รู้​ว่า, ถ้า​ผู้ใด​เป็น​ชาย​ก็ดี​หรือ​เป็น​หญิง​ก็ดี, ที่​กษัตริย์​ไม่​ทรง​รับสั่ง​ให้​หา​เข้า​ไป​เฝ้า​ใน​ท้องพระโรง​ข้างใน, ถ้า​จะ​ขืน​เข้า​ไป, ก็​มีแต่​กฎหมาย​ข้อ​เดียว, คือ​ว่า​คน​นั้น​ต้อง​ตาย, เว้นไว้แต่​กษัตริย์​จะ​ทรง​โปรด​ยื่น​ฑัณฑ​กร​ทองคำ​นั้น​ออก, จึง​จะ​ไม่​ตาย: ส่วน​ข้าพ​เจ้า​นี้​กษัตริย์​ไม่​ได้​รับสั่ง​ให้​หา​เข้า​ไป​เฝ้า​สัก​สาม​สิบ​วัน​มา​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">และ​เขา​ได้​ไป​แจ้ง​แก่​มา​ระ​ดะ​คาย​ตาม​คำ​รับสั่ง​ของ​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​นั้น.</verse>
				<verse number="13">มา​ระ​ดะ​คาย​จึง​สั่ง​ว่า, จง​ไป​ทูล​แก่​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​ว่า, พระนาง​อย่า​ทรง​คิด​นึก​ใน​พระทัย​ว่า​พระนาง​อยู่​ใน​พระ​ราชวัง​ของ​กษัตริย์​นั้น, จะ​พ้น​จาก​ความ​ตาย​มาก​กว่า​พวก​ยู​ดาย​ทั้ง​สิ้น​นั้น.</verse>
				<verse number="14">ด้วยว่า​ถ้า​พระนาง​จะ​นิ่ง​เสียแล้ว​ใน​เวลา​นี้, ความ​โปรด​และ​ความ​รอด​จะ​บังเกิด​แก่​พวก​ยู​ดาย​มา​จาก​ที่​อื่น; แต่​พระนาง​กับ​ประยูรญาติ​ของ​พระนาง​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร​เสีย: และ​พระนาง​ได้​เสด็จ​มา​ถึง​แผ่น​ดิน​เพื่อ​เหตุ​ดังนี้​หรือ​ไม่​ใคร​จะ​รู้?</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​จึง​รับสั่ง​ให้​ไป​แจ้ง​แก่​มา​ระ​ดะ​คาย​ว่า,</verse>
				<verse number="16">จง​ให้​พวก​ยู​ดาย​ทั้งปวง​ที่อยู่​กรุง​ซูซัร​ชุมนุม​กัน, และ​ให้​ถือศีล​อด​อาหาร​เพื่อ​เรา, และ​อย่า​ให้​กิน​หรือ​ดื่ม​สาม​วัน, ทั้ง​กลางคืน​ทั้ง​กลางวัน: และ​เรา​กับ​หญิงสาว​ใช้​ของ​เรา​จะ​ถือศีล​อาหาร​ด้วย​เหมือน​กัน; และ​ดังนั้น​เรา​จะ​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​นั้น, แม้​เป็น​การ​ผิด​กฎหมาย; แม้​ถึง​เรา​จะ​ต้อง​ตาย ก็​ตาย​เถิด.</verse>
				<verse number="17">และ​มา​ระ​ดะ​คาย​จึง​ได้​ไป​กระทำ​ตาม​ทุก​ประการ​ที่​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​ได้​ทรง​สั่ง​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">อยู่​มา​ครั้น​ถึง​วันที่​สาม, เมื่อ​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​ทรงเครื่อง​มเหษี​แล้ว, เสด็จ​เข้า​ไป​ยืน​อยู่​ใน​ห้อง​พระ​โรง ณ วัง​ของ​กษัตริย์​, ที่อยู่​ตรง​ข้าม​มณเฑียร​ของ​กษัตริย์​: ฝ่าย​กษัตริย์​ทรง​ประทับ​บน​พระที่นั่ง​ใน​มหา​มณเฑียร, ตรง​ประตู​มณเฑียร​นั้น.</verse>
				<verse number="2">และ​เมื่อ​กษัตริย์​ทรง​ทอด​พระเนตร​เห็น​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​มเหษี​ทรง​ยืน​อยู่​ใน​ท้องพระโรง, พระองค์​จึง​มี​พระทัย​โปรด​แก่​พระนาง​เอศ​เธระ: จึง​ทรง​ยื่น​ทัณฑ​กร​ทองคำ​ที่​พระ​หัตถ์​ทรง​ถือ​ไว้​นั้น​ออก​ประทาน​แก่​พระนาง​เอศ​เธ​ระ. พระนาง​เอศ​เธ​ระ​ก็ได้​ก้ม​พระองค์​เสด็จ​เข้า​ไป​ใกล้​ต้อง​ปลาย​ทัณฑ​กร​นั้น.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​กษัตริย์​จึง​ทรง​ตรัส​ถาม​ว่า, เอศ​เธ​ระ​มเหษีเอ๋ย, พระนาง​ประสงค์​อะไร? และ​จะ​ขอ​สิ่งใด? เรา​จะ​ให้​สิ่ง​นั้น​แก่​พระนาง​ถึง​ครึ่ง​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​กราบ​ทูล​ว่า, ถ้า​พระองค์​ทรง​เห็นชอบ​แล้ว, ขอ​เชิญ​พระองค์​เสด็จ​มา​กับ​ฮา​มาน​ใน​การ​เลี้ยง​วันนี้​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​จัดเตรียม​ไว้​สำ​หรับ​ถวาย​พระองค์,</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​จึง​ตรัส​สั่ง​ฮา​มาน​ให้​รีบ​เตรียม​ไว้: เพื่อ​จะ​ได้​กระทำ​ตาม​ที่​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​รับสั่ง​นั้น. เหตุ​ฉะนั้น​กษัตริย์​กับ​ฮา​มาน​จึง​ได้​เสด็จ​ไป​ใน​การ​เลี้ยง​ที่​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​ได้​ทรง​จัดเตรียม​ไว้​รับเสด็จ​นั้น.</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เวลา​ทรง​เสวย​น้ำ​องุ่น​แล้ว, กษัตริย์​จึง​ทรง​ตรัส​แก่​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​ว่า, พระนาง​ต้องประสงค์​จะ​ทูล​ขอ​อะไร? และ​เรา​จะ​ประทาน​ให้: พระนาง​จะ​ปรารถนา​สิ่งใด? เรา​จะ​ประทาน​ให้​จนถึง​ครึ่ง​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="7">พระนาง​เอศ​เธ​ระ​ก็ได้​กราบ​ทูล​ว่า, สิ่ง​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ต้องการ​และ​จะ​กราบ​ทูล​ขอ​นั้น​คือ​ว่า:</verse>
				<verse number="8">ถ้า​กษัตริย์​ทรง​เห็นชอบ​และ​พอ​พระทัย​ใน​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, และ​ถ้า​พระองค์​จะ​ทรง​โปรด​ประทาน​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​จะ​กราบ​ทูล​ขอ​นั้น, และ​จะ​ทรง​โปรด​ตาม​ความ​ปรารถนา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​สำเร็จ​แล้ว, ขอ​ให้​กษัตริย์​กับ​ฮา​มาน​เสด็จ​มา​ใน​การ​เลี้ยง​ที่​ข้าพ​เจ้า​จะ​เตรียม​ไว้​รับเสด็จ​นั้น​อีก, และ​พรุ่งนี้​ข้าพ​เจ้า​จะ​กระทำ​ตาม​ที่​กษัตริย์​ได้​ทรง​ตรัส​แล้ว​นั้น</verse>
				<verse number="9">และ​วัน​นั้น​ฮา​มาน​ได้​กลับ​ออก​ไป​ด้วย​มี​ใจ​ชื่นชมยินดี: แต่​ทว่า​เมื่อ​ได้​เห็น​มา​ระ​ดะ​คาย​นั่ง​อยู่​ที่​ประตู​พระราช​วัง, และ​ไม่​ได้​ยืน​ขึ้น, และ​ไม่​ได้​หลีกหนี, ท่าน​ก็​โกรธ​มา​ระ​ดะ​คาย​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="10">แต่​ฮา​มาน​อดกลั้น​ใจ​ไว้​ได้: และ​กลับ​ไป​บ้าน​ของ​ท่าน, แล้ว​จึง​ให้​หา​บรรดา​มิตรสหาย​กับ​เซ​เรศ​ภรรยา​ของ​ท่าน​เข้า​มา.</verse>
				<verse number="11">และ​ฮา​มาน​เล่า​ให้​ฟัง​ถึง​ยศศักดิ์​และ​สมบัติ​ของ​ตน, และ​ถึง​บุตร​เป็น​อัน​มาก, และ​เหตุ​การณ์​ทั้ง​หลาย​ที่​กษัตริย์​ได้​ทรง​โปรด​แก่​ท่าน​นั้น, และ​ที่​ได้​ทรง​โปรด​ให้​เลื่อน​ยศ​มี​ตำแหน่ง​สูง​กว่า​เจ้านาย​และ​ข้าราชการ​ทั้งปวง​ของ​กษัตริย์​นั้น.</verse>
				<verse number="12">และ​ฮา​มาน​ได้​เล่า​ต่อไป​ว่า, เป็น​ความจริง​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​มเหษี​นั้น​ไม่​ได้​เชิญ​ให้​คน​อื่น​ตาม​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​การ​เลี้ยง​ที่​พระนาง​ได้​ทรง​เตรียม​ไว้, เว้นไว้แต่​เรา​เท่านั้น; และ​เรา​ได้​รับ​เชิญ​แล้ว​จะ​ไป​กับ​กษัตริย์​ใน​วันพรุ่งนี้​อีก.</verse>
				<verse number="13">แต่ว่า​เมื่อ​เรา​ยัง​เห็น​มา​ระ​ดะ​คาย​ชาติ​ยู​ดาย​นั้น​ยัง​นั่ง​อยู่​ที่​ประตู​พระราช​วัง​นั้น, เหตุการณ์​ทั้งปวง​นั้น​หา​เป็น​ประโยชน์​แก่​เรา​ไม่.</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​นาง​เซ​เรศ​ภรรยา​กับ​มิตรสหาย​ทั้ง​หลาย​พูด​แก่​ฮา​มาน​ว่า, ขอ​ท่าน​สั่ง​เขา​ให้​ทำ​ไม้​ขาหยั่ง​สูง​ห้า​สิบ​ศอก, และ​เวลา​พรุ่งนี้​เช้า​ท่าน​จง​ทูล​ขอ​แก่​กษัตริย์​ให้​แขวนคอ​มา​ระ​ดะ​คาย​ไว้​ที่นั่น: แล้ว​ท่าน​จง​เข้า​ไป​กับ​กษัตริย์​ใน​การ​เลี้ยง​นั้น​และ​จง​มี​ใจ​ยินดี​เถิด. ฮา​มาน​ก็​เห็นชอบ​ด้วย​ใน​การ​นั้น; และ​สั่ง​ให้​เขา​กระทำ​ไม้​ขาหยั่ง​นั้น​ขึ้น​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ใน​คืน​วัน​นั้น​กษัตริย์​ทรง​บรรทม​ไม่​หลับ, จึง​มี​รับสั่ง​ให้​เอา​หนังสือ​จดหมายเหตุ​ที่​ล่วง​แล้ว​นั้น​มา; และ​เจ้า​พนัก​งาน​ก็ได้​อ่าน​ถวาย.</verse>
				<verse number="2">และ​ได้​ทรง​พบ​เรื่อง​นั้น​ที่​ได้​จด​ไว้​ว่า, มา​ระ​ดะ​คาย​ได้​ฟ้อง​บิ​ฆธาน​และ​เธเรศ​และ​พวก​ขันที​สอง​คน​ของ​กษัตริย์​นั้น, ที่​เป็น​นาย​ประตู, ที่​ได้​คิดอ่าน​กัน​จะ​กระทำ​ร้าย​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​นั้น.</verse>
				<verse number="3">และ​กษัตริย์​จึง​ทรง​ตรัส​ถาม​ว่า, มา​ระ​ดะ​คาย​นั้น​ได้​ยศศักดิ์​และ​ตำแหน่ง​อะไร​บ้าง​สำหรับ​คุณความดี​นั้น, ข้าราชการ​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​ถวาย​ปรนนิบัติ​กษัตริย์​นั้น​จึง​กราบ​ทูล​ตอบ​ว่า, ยัง​ไม่​ได้​ยศศักดิ์​อะไร​เลย.</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​จึง​ตรัส​ถาม​ว่า, มี​ใคร​อยู่​ใน​ท้องพระโรง​บ้าง? ฝ่าย​ฮา​มาน​เข้า​ไป​อยู่​ที่​ท้องพระโรง​ใน​พระราช​วัง​แล้ว, เพื่อ​หวัง​จะ​กราบ​ทูล​ขอ​กษัตริย์​ให้​แขวนคอ​มา​ระ​ดะ​คาย​ไว้​ที่​ไม้​ขาหยั่ง​ที่​ท่าน​เตรียม​ไว้​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="5">และ​คนใช้​ของ​กษัตริย์​จึง​ได้​ทูล​ตอบ​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, ฮา​มาน​ได้​ยืน​อยู่​ใน​ท้องพระโรง​นั้น, และ​กษัตริย์​ตรัส​รับสั่ง​ว่า, “ให้​เข้า​มา​นี่​เถิด.”</verse>
				<verse number="6">ฮา​มาน​ก็​เข้า​ไป. แล้ว​กษัตริย์​จึง​ทรง​ตรัส​ถาม​ว่า, ควร​จะ​ทำ​ประการ​ใด​แก่​คน​นั้น​ที่​กษัตริย์​ทรง​ชอบใจ​ที่​จะ​ยก​ขึ้น​ให้​มี​ยศศักดิ์? ส่วน​ฮา​มาน​คิด​ใน​ใจ​ว่า, มี​ผู้ใด​เล่า​ที่​กษัตริย์​ชอบ​พระทัย​จะ​ยกยอ​ให้​ได้​ยศศักดิ์​มาก​นอกจาก​ตัว​เรา​เอง?</verse>
				<verse number="7">และ​ฮา​มาน​จึง​กราบ​ทูล​ตอบ​กษัตริย์​ว่า, คน​นั้น​ที่​กษัตริย์​ทรง​ชอบ​พระทัย​จะ​ยกยอ​ให้​ได้​ยศศักดิ์​นั้น,</verse>
				<verse number="8">ให้​เชิญ​เครื่อง​ฉลอง​ที่​กษัตริย์​เคย​ทรง​นั้น, และ​นำ​ม้า​พระที่นั่ง​ที่​กษัตริย์​เคย​เสด็จ​ทรง​ประทับ​นั้น, และ​ราช​มงกุฎ​ที่​สวม​พระ​เศียร​นั้น,</verse>
				<verse number="9">และ​ให้​เอา​เครื่องทรง​และ​ม้า​นั้น​ให้​เจ้า​ใหญ่​ยิ่ง​องค์​หนึ่ง​ของ​กษัตริย์​นั้น, เพื่อ​จะ​เอา​เครื่อง​แต่ง​คน​นั้น​ที่​กษัตริย์​ทรง​โปรด​ยก​ขึ้น​ให้​มี​ยศศักดิ์​นั้น, และ​ให้​ขึ้น​ขี่ม้า​จูง​ไป​ตาม​ถนน​ใน​พระนคร​และ​ร้อง​ประกาศ​ไป​ข้างหน้า, จะ​ได้​กระทำ​เช่นนี้​แก่​คน​ที่​กษัตริย์​ทรง​โปรด​ยกย่อง​ให้​มี​ยศศักดิ์​นั้น.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​กษัตริย์​จึง​ทรง​ตรัส​แก่​ฮา​มาน​ว่า, จง​รีบ​ไป​เอา​เครื่องทรง​และ​ม้า​ตาม​ที่​เจ้า​ว่า​นั้น, และ​จง​กระทำ​อย่าง​นั้น​แก่​มา​ระ​ดะ​คาย​ชาติ​ยู​ดาย​ที่นั่ง​อยู่​ที่​ประตู​พระราช​วัง​นั้น: อย่า​ให้​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​บกพร่อง​ไป​จาก​ที่​เจ้า​ได้​ว่า​แล้ว​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ฮา​มาน​ก็ได้​นำ​เครื่องทรง​และ​ม้า​นั้น​ออก​มา, และ​ได้​เต่ง​ให้​มา​ระ​ดะ​คาย, และ​ให้​ขึ้น​ขี่ม้า​จูง​ไป​ตาม​ถนน​ทั่ว​พระนคร​นั้น, และ​ร้อง​ประกาศ​ไป​ข้างหน้า ดังนี้​แหละ​จึง​ได้​กระทำ​แก่​คน​ที่​กษัตริย์​ทรง​ชอบ​พระทัย​ยกยอ​ให้​มี​ยศศักดิ์​ขึ้น​นั้น</verse>
				<verse number="12">และ​มา​ระ​ดะ​คาย​ก็ได้​กลับ​ไป​ที่​ประตู​พระราช​วัง​อีก. แต่​ฮา​มาน​ด่วน​รีบ​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​ตน​ด้วย​ความ​โศกเศร้า​มาก, และ​เอา​ผ้า​คลุม​ศีรษะ​ไว้.</verse>
				<verse number="13">และ​ฮา​มาน​ได้​เล่า​แก่​เซ​เรศ​ภรรยา​ของ​ตน​และ​มิตรสหาย​ทั้งปวง​ให้​รู้​เหตุการณ์​ทั้ง​หลาย​ที่​บังเกิด​แก่​ตัว​นั้น, ขณะนั้น​พวก​คน​ที่​มี​ปัญญา​ของ​ฮา​มาน​กับ​เซ​เรศ​ภรรยา​จึง​พูด​ว่า, ถ้าแม้​มา​ระ​ดะ​คาย​นั้น​เป็น​เชื้อสาย​ชาติ​ยู​ดาย, ซึ่ง​ท่าน​ได้​เสื่อมถอย​ไป​ต่อ​เขา​บ้าง​แล้ว, ท่าน​จะ​สู้​เขา​ไม่​ได้​เลย, แต่​คงจะ​ล้ม​ลง​ต่อหน้า​เขา​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เขา​ยัง​กำลัง​พูด​กัน​อยู่​กับ​ท่าน​นั้น, พวก​ขันที​ของ​กษัตริย์​ได้​เข้า​มา​เร่ง​ฮา​มาน​ให้​ไป​ใน​การ​เลี้ยง​ที่​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​มเหษี​ได้​ทรง​จัดเตรียม​ไว้​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ฝ่าย​กษัตริย์​และ​ฮา​มาน​ก็ได้​เสด็จ​ไป​ใน​การ​เลี้ยง​ของ​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​มเหษี​นั้น.</verse>
				<verse number="2">และ​เมื่อ​ถึง​เวลา​เสวย​น้ำ​องุ่น​ใน​การ​เลี้ยง ณ วันที่​สอง​นั้น, กษัตริย์​จึง​ทรง​ตรัส​กับ​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​ว่า, เอศ​เธ​ระ​มเหษีเอ๋ย, สิ่ง​ที่​พระนาง​จะ​ทูล​ขอ​นั้น​คือ​อะไร? เรา​จะ​ประทาน​ให้​และ​พระนาง​ประสงค์​อะไร? คงจะ​ได้​ถึง​ครึ่ง​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="3">ขณะนั้น​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​มเหษี​ทูล​ตอบ​ว่า, ข้า​แต่​กษัตริย์​, ถ้า​แม้น​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ชอบ​ใน​คลอง​พระเนตร​ของ​พระองค์, และ​ถ้า​แม้น​พระองค์​ทรง​เห็น​เป็น​การ​สมควร​แล้ว, ขอ​พระองค์​ทรง​ประทาน​ชีวิต​ให้​ข้าพ​เจ้า​ตาม​ที่​ข้าพ​เจ้า​กราบ​ทูล​ขอ​นั้น, และ​ญาติพี่น้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ตาม​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​กราบ​ทูล​ขอ​นี้​เถิด:</verse>
				<verse number="4">ด้วยว่า​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย; คือ​ข้าพ​เจ้า​กับ​วงศ์​ญาติ​ของ​ข้าพ​เจ้า, ได้​ถูก​ขาย​เสียแล้ว, เพื่อ​จะ​ถูก​ประหาร​เสีย, และ​เพื่อ​จะ​ถูก​ล้าง​ผลาญ​เสีย, และ​เพื่อ​จะ​พินาศ. แต่​ถ้า​แม้น​เขา​ได้​ขาย​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​เป็น​ทาส​ชาย​และ​ทาส​หญิง​แล้ว​นั้น, ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​นิ่ง​อยู่, แต่ว่า​ซึ่ง​ศัตรู​นั้น​จะ​เพิ่ม​เงินทอง​ให้​เต็มที่, กษัตริย์​จะ​ได้​รับ​อันตราย​นั้น​ก็​หามิได้.</verse>
				<verse number="5">แล้ว​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​ทรง​ตรัส​ถาม​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​มเหษี​ว่า, ผู้ใด​มี​ใจ​อาจ​คิด​กระทำ​อย่าง​นั้น​เล่า, มัน​คือ​ผู้ใด, และ​อยู่​ที่ไหน?</verse>
				<verse number="6">พระนาง​เอศ​เธ​ระ​จึง​กราบ​ทูล​ตอบ​ว่า. ผู้ร้าย​และ​ศัตรู​นั้น​คือ​ฮา​มาน​คน​ชั่ว​นี้. ฝ่าย​ฮา​มา​นก​ตกใจ​กลัว​ต่อ​พระ​พัก​ต​ร​กษัตริย์​และ​ต่อ​พระ​พักตร​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​มเหษี​นั้น.</verse>
				<verse number="7">แล้ว​กษัตริย์​จึง​ทรง​ลุก​ขึ้น​จาก​ที่​เลี้ยง​น้ำ​องุ่น​นั้น และ​ขณะที่​ทรง​กริ้ว​อยู่​นั้น ก็​เลย​เสด็จ​ออก​ไป​ยัง​สวนดอกไม้​ที่​พระราช​วัง: และ​ฮา​มาน​ยัง​ยืน​อยู่​ที่นั่น​ทูล​ขอ​ชีวิต​ของ​ตัว​แก่​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​มเหษี​นั้น; ด้วย​เห็น​แล้ว​ว่า​กษัตริย์​นั้น​ทรง​ตั้ง​พระทัย​จะ​ลง​พระ​อาชญา​แก่​ตน.</verse>
				<verse number="8">ขณะนั้น​กษัตริย์​จึง​ทรง​เสด็จ​กลับ​มา​จาก​สวนดอกไม้​ที่​พระราช​วัง​เสด็จ​เข้า​ไป​ที่​เลี้ยง​น้ำ​องุ่น​นั้น; และ​ฮา​มาน​ก้ม​ตัว​ลง​ที่​พระ​แท่น​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​ทรง​บรรทม​นั้น. และ​กษัตริย์​จึง​ทรง​ตรัส​ว่า, มัน​จะ​ข่มขืน​พระ​มเหษี​ใน​พระราช​วัง​ต่อหน้า​เรา​เทียว​หรือ? ครั้น​กษัตริย์​ทรง​ตรัส​คำ​นั้น​แล้ว, เขา​ก็ได้​คลุม​หน้า​ฮา​มาน​ไว้.</verse>
				<verse number="9">ส่วน​ฮา​ระ​โบ​นา​คนใช้​ผู้​หนึ่ง​จึง​กราบ​ทูล​กษัตริย์​ว่า, ขอ​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดู​เถิด, ของ​ฮา​มาน​นั้น​มี​ขาหยั่ง​สูง​ห้า​สิบ​ศอก​ที่​ฮา​มาน​ได้​กระทำ​ไว้, หวัง​จะ​แขวนคอ​มา​ระ​ดะ​อาย​ผู้​ได้​กระทำ​คุณ​แก่​กษัตริย์​, ฝ่าย​กษัตริย์​จึง​ทรง​ตรัส​สั่ง​ว่า, จง​เอา​ฮา​มาน​แขวนคอ​ไว้​ที่​ขาหยั่ง​นั้น​เถิด.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนั้น​แหละ​เขา​จึง​เอา​ฮา​มาน​ไป​แขวนคอ​ไว้​ที่​ขาหยั่ง​ที่​ฮา​มาน​ได้​จัดเตรียม​ไว้​แล้ว​สำหรับ​มา​ระ​ดะ​คาย​นั้น. แล้ว​ความ​กริ้ว​ของ​กษัตริย์​สงบ​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ใน​วัน​นั้น​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​จึง​ได้​ทรง​พระราชทาน​บ้าน​ของ​ฮา​มาน​ผู้​เป็น​ศัตรู​แก่​พวก​ยู​ดาย​ให้​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​มเหษี​นั้น. และ​มา​ระ​ดะ​คาย​ได้​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​; ด้วยว่า​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​ได้​กราบ​ทูล​แล้ว​ว่า, มา​ระ​ดะ​คาย​นั้น​เป็น​บิดา​เลี้ยง​ของ​พระนาง.</verse>
				<verse number="2">แล้ว​กษัตริย์​จึง​ทรง​ถอด​ธำมรงค์​ที่​เอา​มา​จาก​ฮา​มาน​นั้น​แล้ว​พระราชทาน​แก่​มา​ระ​ดะ​คาย. แล้ว​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​จึง​ได้​ทรง​ตั้ง​มา​ระ​ดะ​คาย​ให้​เป็นใหญ่​ว่า​การ​ใน​บ้าน​ของ​ฮา​มาน</verse>
				<verse number="3">ส่วน​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​ก็ได้​ทูล​กษัตริย์​อีก, และ​กราบ​ลง​ที่​พระบาท​ของ​พระองค์, และ​น้ำ​พระเนตร​ก็​ไหล​ออก, กราบ​ทูล​ขอ​ให้​พ้น​จาก​การ​ร้าย แห่ง​ฮา​มาน​ชาว​อะฆาฆ​นั้น, และ​พ้น​จาก​กลอุบาย​ที่​เขา​ได้​คิด​จะ​กระทำ​แก่​พวก​ยู​ดาย​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​กษัตริย์​ทรง​ยื่น​ทัณฑ​กร​ทองคำ​ออก​ประทาน​แก่​พระนาง​เอศ​เธ​ระ. พระนาง​ก็​ยืน​ขึ้น​ฉะ​เพาะ​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="5">และ​พระนาง​ได้​กราบ​ทูล​ว่า, ถ้า​กษัตริย์​ทรง​เห็นชอบ​แล้ว, และ​ถ้า​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​โปรดปราน​ใน​คลอง​พระเนตร​ของ​พระองค์, และ​ถ้า​กษัตริย์​ทรง​เห็นสมควร​แล้ว, และ​เป็น​การ​ชอบ​ใน​คลอง​พระเนตร​ของ​พระองค์​นั้น, ขอ​ให้​ทรง​เขียน​หนังสือ​ออก​หมายประกาศ​และ​กระทำ​ให้​หนังสือ​ของ​ฮา​มาน​บุตร​ฮา​มะดาธา​ชาว​อะฆาฆ​นั้น​ล้มเลิก​เสีย, คือ​หนังสือ​ที่​เขา​ได้​เขียน​ประกาศ​ไป​ให้​ประหาร​พวก​ยู​ดาย​นั้น​ที่อยู่​ทุก​หัวเมือง​ของ​กษัตริย์​:</verse>
				<verse number="6">ด้วยว่า​ถ้า​ข้าพ​เจ้า​จะ​เห็น​การ​ร้าย​นั้น​มา​ถึง​พวก​ชาติ​ของ​ข้าพ​เจ้าๆ จะ​ทน​อยู่​อย่างไร​ได้? หรือ​ถ้า​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ความ​พินาศ​นั้น​มา​ถึง​พวก​พี่น้อง​ของ​ข้าพ​เจ้าๆ จะ​อดทน​ดู​กระไร​ได้?</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​ทรง​ตรัส​แก่​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​มเหษี​และ​แก่​มา​ระ​ดะ​คาย ชาว​ยู​ดาย​นั้น​ว่า, นี่​แน่ะ​เรา​ได้​ยก​วัง​ของ​ฮา​มาน​ให้​พระนาง​เอศ​เธ​ระ, และ​ฮา​มาน​นั้น​เขา​ได้​เอา​ไป​แขวนคอ​ไว้​แล้ว​ที่​ขาหยั่ง, เพราะ​เขา​ได้​ลงมือ​กระทำ​ร้าย​แก่​พวก​ยู​ดาย.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​จง​เขียน​หมายประกาศ​แก่​พวก​ยู​ดาย​ตาม​ที่​เห็นชอบ, จง​เขียน​ออก​ใน​นาม​กษัตริย์​, และ​ประทับตรา​ธำมรงค์​ของ​กษัตริย์​: ด้วยว่า​หนังสือ​ฉะ​บับ​ใด​ที่​เขียน​ใน​นาม​ของ​กษัตริย์​และ​ประทับตรา​ธำมรงค์​ของ​กษัตริย์​นั้น​แล้ว, ไม่​มี​ผู้ใด​อาจ​ที่​จะ​เปลี่ยนแปลง​ได้.</verse>
				<verse number="9">ใน​เดือน​สาม, คือ​เดือน​ซี​วาน, ใน​วันที่​ยี่​สิบ​สาม; ใน​เดือน​นั้น​เขา​จึง​ได้​เรียก​พวก​อาลักษณ์​ของ​กษัตริย์​มา, และ​พวก​อาลักษณ์​นั้น​ได้​เขียน​ไว้ ตาม​ถ้อยคำ​ทั้ง​หลาย​ที่มา​ระ​ดะ​คาย​ได้​สั่ง​ไป​ถึง​พวก​ยู​ดาย​นั้น, และ​มี​ไป​ถึง​พวก​ข้าหลวง​และ​เจ้าเมือง​ทั้ง​หลาย, และ​ถึง​ผู้ว่าราชการ​ทุก​หัวเมือง, ตั้งแต่​ประเทศ​โฮ​ดู​จนถึง​ประเทศ​อาย​ธิ​โอบ, ร้อย​ยี่​สิบ​เจ็ด​หัวเมือง, และ​มี​ถึง​ทุก​หัวเมือง​ตาม​ที่​เขียน​หมายประกาศ​ไป​แล้ว​นั้น, และ​ถึง​คน​ทุก​พวก​ตาม​ภาษา​ของ​เขา, และ​ถึง​พวก​ยู​ดาย​ตาม​ที่​เขียน​และ​ตาม​ภาษา​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="10">และ​มา​ระ​ดะ​คาย​ได้​เขียน​หนังสือ​นั้น​ใน​นาม​ของ​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ, และ​ได้​ประทับตรา​ธำมรงค์​ของ​กษัตริย์​, แล้ว​ฝาก​หนังสือ​นั้น​ให้​คนใช้​ไป​พร้อมกับ​ม้า​สื่อ​สาสน์​ม้าเร็ว​ของ​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="11">ใน​หนังสือ​นั้น​กษัตริย์​ทรง​โปรด​พระราชทาน​ให้​พวก​ยู​ดาย​ที่อยู่​หัวเมือง​ทั้งปวง​นั้น​มา​ประชุม​กัน, และ​ให้​พรักพร้อม​กัน​ป้องกัน​รักษา​ชีวิต​ของ​ตัว​ไว้, ให้​ประหาร, ให้​ฆ่าฟัน, และ​ทำลาย​บรรดา​อำนาจ​คน​ทั้ง​หลาย​และ​หัวเมือง​นั้น​ที่​จะ​ได้​สู้รบ​กับ​ตน, ทั้ง​เด็กเล็กๆ และ​ผู้หญิง​ด้วย, และ​ให้​ริบ​เอา​สิ่งของๆ เขา​เหล่านั้น​เป็น​ของ​ริบ.</verse>
				<verse number="12">ใน​วัน​เดียว​นั้น​ตลอด​หัวเมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ, คือ​ใน​เดือน​สิบ​สอง, วัน​สิบ​สาม​ค่ำ, คือ​เดือน​อะดาร​นั้น.</verse>
				<verse number="13">และ​หนังสือ​ฉะ​บับ​ที่​รับสั่ง​ไป​ยัง​หัวเมือง​นั้น​ก็ได้​ประกาศ​แก่​คน​ทั้งปวง, คือ​ให้​พวก​ยู​ดาย​เตรียม​ตัว​ไว้​ให้​พร้อม​ใน​วัน​นั้น​เพื่อ​จะ​ได้​แก้แค้น​ต่อ​พวก​ศัตรู​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="14">คน​ที่​เชิญ​หนังสือ​รับสั่ง​นั้น​จึง​ได้​ขึ้น​ขี่ม้า​เร็ว​ของ​กษัตริย์​รีบเร่ง​ออก​ไป​เพราะ​คำ​รับสั่ง​ของ​กษัตริย์​. และ​หนังสือ​รับสั่ง​นั้น​ได้​ประทับตรา ณ พระราช​วัง​ซูซัร</verse>
				<verse number="15">และ​มา​ระ​ดะ​คาย​นั้น​ได้​ออก​ไป​จาก​ที่​เฝ้า​กษัตริย์​ด้วย​นุ่งห่ม​เสื้อผ้า​ของหลวง, คือ​สี​ม่วง​และ​สี​ขาว, และ​ใส่​มงกุฎ​ทองคำ, และ​นุ่งห่ม​ล้วน​แต่​ผ้าป่าน​เนื้อ​ละเอียด, และ​ผ้า​สี​ม่วง​ทั้งนั้น: และ​คน​ทั้งปวง​ที่อยู่ ณ กรุง​ซูซัร​นั้น​ก็​มี​ความ​ชื่นชมยินดี.</verse>
				<verse number="16">พวก​ยู​ดาย​ได้​มี​สว่าง, และ​ความ​ชื่นชมยินดี, และ​เกียรติยศ.</verse>
				<verse number="17">และ​ใน​หัวเมือง​ทั้งปวง, และ​ทุก​เมือง​ที่​ได้​รับคำ​สั่ง​และ​กฎหมาย​ของ​กษัตริย์​ได้​ไป​ถึง​แล้ว​นั้น, พวก​ยู​ดาย​ได้​มี​ความ​ชื่นชมยินดี, ได้​มี​การ​เลี้ยง​กัน​เป็น​วัน​สำราญใจ. และ​คน​เป็น​อัน​มาก​ทั่ว​แผ่น​ดิน​นั้น​ได้​เข้า​จารีต​พรรคพวก​ยู​ดาย; เพราะ​กลัวเกรง​พวก​ยู​ดาย​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ใน​เดือน​สิบ​สอง, คือ​เดือน​อะดาร, ใน​วัน​สิบ​สาม​ค่ำ​นั้น, ครั้น​วัน​และ​เวลา​ตาม​พระ​ดำรัส​และ​หมายประกาศ​ของ​กษัตริย์​นั้น​ใกล้​จะ​ถึง​อยู่​แล้ว, คือ​ใน​วันที่​ศัตรู​แห่ง​พวก​ยู​ดาย​คิด​จะ​เอาชัย​ชะ​นะ​นั้น, แต่​ได้​กลับกลาย​ไป​เป็น​อย่าง​อื่น​เสีย, ด้วยว่า​พวก​ยู​ดาย​นั้น​มี​ชัย​ชะ​นะ​แก่​เหล่า​พวก​ศัตรู​ของ​เขา​นั้น;</verse>
				<verse number="2">พวก​ยู​ดาย​ทั้งปวง​ได้​ชุมนุม​กัน​ใน​เมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​ตน​ตลอดจน​หัวเมือง​ทั้งปวง​ของ​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​นั้น, เพื่อ​จะ​ลงมือ​ต่อสู้​กัน​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​คิด​จะ​ทำร้าย​แก่​เขา: และ​ไม่​มี​ผู้ใด​สู้​พวก​ยูดา​ได้; เพราะว่า​คน​ทั้งปวง​กลัว​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="3">และ​เจ้านาย​ทั้ง​หลาย​ตลอด​หัวเมือง​ทั้งปวง​นั้น, และ​ข้าหลวง, และ​เจ้าเมือง​ทั้ง​หลาย, และ​พวก​ขุนนาง​ทั้ง​หลาย​ของ​กษัตริย์​, ได้​ช่วย​พวก​ยู​ดาย: เพราะ​เขา​ได้​กลัว​อำนาจ​ของ​มา​ระ​ดะ​คาย​นั้น.</verse>
				<verse number="4">เพราะว่า​มา​ระ​ดะ​คาย​ได้​เป็นใหญ่​ใน​พระราช​วัง​ของ​กษัตริย์​, และ​ชื่อเสียง​ของ​ท่าน​ได้​เลื่องลือ​ไป​ตลอด​ทั่ว​หัวเมือง​ทั้ง​หลาย: ด้วยว่า​มา​ระ​ดะ​คาย​คน​นี้​นั้น​ได้​รับ​พระราชทาน​ยศศักดิ์​ยิ่ง​ขึ้น​เสมอ​ทุก​วัน.</verse>
				<verse number="5">ส่วน​พวก​ยู​ดาย​นั้น​ได้​ฆ่า​ศัตรู​ของ​ตน​ฟัน​ด้วย​คม​กระบี่, และ​ได้​ล้าง​ผลาญ, และ​ได้​ทำลาย, และ​ได้​ทำ​แก่​พวก​ศัตรู​แห่ง​ตน​ตาม​อำเภอใจ​ตัว.</verse>
				<verse number="6">และ​ใน​กรุง​ซูซัร ณ ราชวัง​นั้น พวก​ยู​ดาย​ได้​ประหาร​และ​ทำลาย​เสีย​ห้า​ร้อย​คน.</verse>
				<verse number="7">ได้​ประหาร​นาย​ฟัรชัรดาธา, และ​ดาโฟล, และ​อัศฟาธา,</verse>
				<verse number="8">และ​โฟ​รา​ธา, และ​อะดัล​ยา, และ​อะ​รี​ดาธา,</verse>
				<verse number="9">และ​ฟามัศธา, และ​อะ​ซา​ย, และ​อา​ริ​ดาย, และ​วาย​ซา​ธา,</verse>
				<verse number="10">คือ​บุตรชาย​สิบ​คน​ของ​ฮา​มานๆ บุตร​ฮา​มะดาธา, ศัตรู​ของ​พวก​ยู​ดาย, พวก​ยู​ดาย​นั้น​ได้​ฆ่า​เสีย; แต่​พวก​ยู​ดาย​ไม่​ได้​ลงมือ​เก็บ​เอา​สิ่งของ​ที่​เป็น​ของ​ริบ​นั้น​สัก​สิ่ง​หนึ่ง​เลย.</verse>
				<verse number="11">ใน​วัน​นั้น​เขา​จด​บัญชี​คน​ทั้งปวง​ที่​ต้อง​ฆ่า​เสียแล้ว ณ กรุง​ซูซัร​ที่​ราชวัง​นั้น​มา​ถวาย​แก่​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​กษัตริย์​จึง​ตรัส​แก่​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​มเหษี​ว่า​พวก​ยู​ดาย​ได้​ฆ่า​คนใน​กรุง​ซูซัร​อัน​เป็น​ราชวัง​ห้า​ร้อย​คน, และ​บุตรชาย​สิบ​คน​ของ​ฮา​มาน (ก็​ฆ่า​เสีย​ด้วย); ที่​หัวเมือง​อื่นๆ ทั้งปวง​ของ​กษัตริย์​เขา​ได้​กระทำ​อย่างไร​บ้าง? บัดนี้​พระนาง​จะ​ขอ​สิ่ง​ไร​ต่อไป​อีก? และ​เรา​จะ​อนุญาต​ให้: หรือ​จะ​ประสงค์​สิ่งใด​อีก? เรา​จะ​กระทำ​ตาม.”</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​จึง​กราบ​ทูล​ว่า, ถ้า​พระองค์​ทรง​เห็นชอบ​ใน​พระทัย​แล้ว, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​พวก​ยู​ดาย​ที่อยู่​ใน​กรุง​ซูซัร​กระทำ​ใน​เวลา​พรุ่งนี้​อีก​เหมือน​อย่าง​ที่​ได้​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​ให้​มี​รับสั่ง​ให้​กระทำ​ใน​วันนี้, คือ​ให้​เอา (ศพ) ลูกชาย​สิบ​คน​ของ​ฮา​มาน​แขวนคอ​ไว้​ที่​ขาหยั่ง.</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​กษัตริย์​จึง​ทรง​รับสั่ง​ให้​กระทำ​อย่าง​นั้น: และ​หมายประกาศ​นั้น​ได้​ประทับตรา​ไว้ ณ กรุง​ซี​ซัร: และ​เขา​จึง​เอา (ศพ) ลูกชาย​สิบ​คน​ของ​ฮา​มาน​นั้น​แขวนคอ​ไว้ (ที่​ขาหยั่ง).</verse>
				<verse number="15">ส่วน​พวก​ยู​ดาย​ที่อยู่​ใน​กรุง​ซี​ซัร​นั้น​ก็ได้​ชุมนุม​กัน​ใน​เดือน​อะดาร​วัน​สิบ​สี่​ค่ำ​นั้น​ด้วย, และ​ได้​ฆ่า​คนใน​กรุง​ซี​ซัร​สาม​ร้อย​คน; แต่​ของ​ที่​จะ​เป็น​ของ​ริบ​เอา​มา​นั้น​พวก​ยู​ดาย​ไม่​ได้​ลงมือ​แตะต้อง​สัก​สิ่ง​หนึ่ง​เลย.</verse>
				<verse number="16">และ​พวก​ยู​ดาย​อื่นๆ ที่อยู่​หัวเมือง​ทั้งปวง​ของ​กษัตริย์​นั้น​ได้​ประชุม​กัน​และ​ตั้ง​กอง​ระวัง​รักษา​ชีวิต​ของ​ตน, และ​มี​ความ​สงบ​จาก​พวก​ศัตรู​ของ​ตน, และ​เขา​ได้​ทำ​พวก​ศัตรู​ของ​ตน​เสีย​เจ็ด​หมื่น​ห้า​พัน​คน, แต่​ของ​ที่​เป็น​ของ​ริบ​เอา​มา​นั้น​เขา​ไม่​ได้​ลงมือ​แตะต้อง​เลย.</verse>
				<verse number="17">ใน​เดือน​อะดาร ณ วัน​สิบ​สาม​ค่ำ​นั้น (เขา​ได้​กระทำ​อย่าง​นั้น); แต่วัน​สิบ​สี่​ค่ำ​แห่ง​เดือน​นั้น​เขา​ได้​หยุด​เสีย, ให้​เป็น​วัน​เลี้ยง​กัน​และ​เป็น​วัน​ชื่นชมยินดี.</verse>
				<verse number="18">ส่วน​พวก​ยู​ดาย​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​ใน​กรุง​ซูซัร​ได้​ชุมนุม​กัน ณ วัน​สิบ​สาม​ค่ำ, และ​วัน​สิบ​สี่​ค่ำ​ใน​เดือน​นั้น; แต่​ใน​วัน​สิบ​ห้า​ค่ำ​เดือน​นั้น​เขา​ได้​หยุด​เสีย, ให้​เป็น​วัน​เลี้ยง​กัน​และ​เป็น​วัน​ชื่นชมยินดี.</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนั้น​พวก​ยู​ดาย​ที่​อาศัย​อยู่​บ้านนอก, ใน​เมือง​ที่​ไม่​มี​กำแพง, กระทำ​ให้​วัน​สิบ​สี่​ค่ำ​เเห่ง​เดือน​อะดาร, เป็น​วัน​ชื่นชม​และ​และ​เป็น​วัน​เลี้ยง​กัน, เป็น​วันที่​สนุกสนาน, และ​ได้​ฝาก​อาหาร​ไป​ให้​ซึ่งกันและกัน</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​มา​ระ​ดะ​คาย​นั้น​ได้​จด​เหตุการณ์​ทั้ง​หลาย​นั้น​ไว้, และ​ได้​ฝาก​หนังสือ​ไป​ถึง​พวก​ยู​ดาย​ทั้งหมด​ที่อยู่​ใน​หัวเมือง​ทั้งปวง​ของ​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ, ทั้ง​ใกล้​และ​ไกล,</verse>
				<verse number="21">ให้​ตั้ง​เป็น​ธรรมเนียม​แก่​พวก​ยู​ดาย​ทั้ง​หลาย​นั้น, เพื่อ​จะ​ถือ​วัน​สิบ​สี่​ค่ำ, และ​วัน​สิบ​ห้า​ค่ำ​ใน​เดือน​อะดาร​นั้น​ไว้​ทุก​ปี,</verse>
				<verse number="22">เป็น​วันที่​พวก​ยู​ดาย​ได้​รับ​ความ​สงบสุข​พ้น​จาก​พวก​ศัตรู​ของ​ตน, และ​เป็น​เดือน​ที่​เขา​ได้​พ้น​จาก​ความ​ทุกข์​เป็น​ความยินดี, และ​พ้น​จาก​ความ​โศกเศร้า​ถึง​ความ​สุขสบาย: ให้​ตั้ง​วัน​ทั้ง​สอง​นั้น​ไว้​เป็น​วัน​เลี้ยง​กัน​และ​เป็น​วัน​แห่ง​ความยินดี, และ​เป็น​วัน​ให้​ส่วน​อาหาร​แก่​กันและกัน, และ​เป็น​วัน​แจก​ทาน​ให้​คนจน.</verse>
				<verse number="23">ส่วน​พวก​ยู​ดาย​ทั้งปวง​จึง​รับ​ว่า​จะ​กระทำ​ตาม​ดังที่​ได้​กระทำ​มา​แล้ว​นั้น, และ​ตาม​คำ​ที่มา​ระ​ดะ​คาย​ได้​เขียน​ฝาก​แก่​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="24">ด้วยว่า​ฮา​มาน​บุตร​ฮา​มะดาธา, ชาว​อะฆาฆ, ที่​เป็น​ศัตรู​พวก​ยู​ดาย​ทั้งปวง​นั้น​ได้​คิด​อ่าน​ต่อ​พวก​ยู​ดาย​เพื่อ​จะ​ทำลาย​เขา​เสีย, และ​ได้​ทิ้ง​ฟู​ระ, คือ​ฉลาก. เพื่อ​จะ​ล้าง​ผลาญ. และ​ทำลาย​พวก​ยู​ดาย​ทั้งสิ้น;</verse>
				<verse number="25">แต่ทว่า​ครั้น​เหตุการณ์​นั้น​ได้​ทราบ​ถึง​กษัตริย์​แล้ว, กษัตริย์​จึง​ทรง​มี​รับสั่ง​โดย​หนังสือ​ประทับตรา​ให้การ​ร้าย​ที่​ฮา​มาน​คิดอ่าน​จะ​กระทำ​แก่​พวก​ยู​ดาย​กลับ​ได้แก่​ตนเอง. และ​ให้​เอา​ฮา​มาน​กับ​ลูกชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ไป​แขวน​ไว้​ที่​ขาหยั่ง.</verse>
				<verse number="26">เหตุ​ดังนั้น​เขา​จึง​เรียก​วัน​เหล่านั้น​ว่า, ฟู​ริม, ตาม​ชื่อ​ฟู​ระ, เพราะ​เหตุ​ข้อความ​ทั้งปวง​ใน​หนังสือ​ของ​มา​ระ​ดะ​คาย​นั้น, และ​ด้วย​เหตุ​ทั้งปวง​ซึ่ง​เขา​ได้​เห็น​เอง​นั้น, และ​เพราะ​เหตุการณ์​ซึ่ง​เกิด​แก่​ตัว​เขา​เอง,</verse>
				<verse number="27">พวก​ยู​ดาย​ได้​ตั้ง​ธรรมเนียม​ไว้, และ​รับ​ว่า​ตัว​เขา​เอง, และ​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา, และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เข้า​จารีต​ด้วย​เขา​นั้น, จะ​ถือ​วัน​ทั้ง​สอง​นั้น​ไว้​ตาม​หนังสือ​ที่​เขียน​ไว้​นั้น, และ​ตาม​วัน​เวลา​กำหนด​นั้น​ทุก​ปี, ก็​เป็น​ดัง​นั้น​เพื่อ​จะ​ไม่​ได้​ขาด,</verse>
				<verse number="28">และ​เพื่อ​วัน​ทั้ง​สอง​นั้น​จะ​เป็น​ที่​ระลึก​ไว้​และ​เป็น​ที่​นับถือ​ไว้​ตลอด​ชั่ว​อายุ, ทุก​ครอบครัว, ทุก​หัวเมือง, และ​ทุก​บ้านเมือง; และ​เพื่อ​การ​ซึ่ง​ถือ​ฟู​ริม​วัน​ทั้ง​สอง​นั้น​จะ​ไม่​ขาด​จาก​พวก​ยู​ดาย, และ​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา​จะ​ไม่​ได้​ละ​ลืม.</verse>
				<verse number="29">ขณะนั้น​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​มเหษี, ผู้​เป็น​ธิดา​อะบี​ฮา​ยิล, กับ​มา​ระ​ดะ​คาย​ชาว​ยู​ดาย​นั้น, ได้​ใช้อำนาจ​เขียน​หนังสือ​ฉะ​บับ​ที่​สอง​แห่ง​ฟู​ริม​นั้น​ให้​ตั้งมั่น​คง​ถาวร​อยู่.</verse>
				<verse number="30">และ​ได้​ฝาก​หนังสือ​นั้น​ถึง​พวก​ยู​ดาย​ทั้งปวง​ที่อยู่​หัวเมือง​ทั้ง​ร้อย​ยี่​สิบ​เจ็ด​หัวเมือง​นั้น, ที่​แผ่น​ดิน​ของ​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ, ฝาก​คำ​อวยพร​ไป​ให้​อยู่​เย็น​เป็นสุข​สำราญ, และ​ให้​ดำรง​อยู่​ใน​ความ​สัตย์​ซื่อ,</verse>
				<verse number="31">เพื่อ​จะ​ให้​วัน​ทั้ง​สอง​แห่ง​ฟู​ริม​นั้น​ตั้ง​ไว้​มั่นคง​ตาม​เวลา​กำหนด, มิใช่​ตาม​ที่มา​ระ​ดะ​คาย​ชาว​ยู​ดาย​และ​พระนาง​เอศ​เธ​ระ​มเหษี​รับสั่ง​แล้ว​นั้น, แต่​ตาม​ที่​พวก​ยู​ดาย​เอง​มี​น้ำใจ​จะ​ถือ​ไว้​ทั้ง​ตัวเอง​และ​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา, เป็น​เวลา​ถือศีล​อด​อาหาร​และ​เวลา​ที่​เขา​ได้​ร้อง​ทูล​นั้น.</verse>
				<verse number="32">และ​คำ​รับสั่ง​ของ​พระนาง​เอศ​เธระ​นั้น​ได้​ทั้ง​เหตุการณ์​แห่ง​วัน​ฟู​ริม​นั้น​ให้​ถาวร​อยู่; และ​เหตุการณ์​นั้น​เขา​ได้​ไว้​เขียน​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ฝ่าย​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ​นั้น​มี​รับสั่ง​ให้​เก็บ​ส่วย​อากร​ทั่ว​ราชอาณาจักร, และ​ที่​เกาะ​ใน​ทะเล​ด้วย.</verse>
				<verse number="2">และ​การ​อิทธิฤทธิ์​และ​พระราช​อำนาจ​ของ​กษัตริย์​นั้น, และ​หมายประกาศ​ยศศักดิ์​ของ​มา​ระ​ดะ​คาย​นั้น, ที่​กษัตริย์​ได้​ทรง​โปรด​ประกาศ​ให้​ท่าน​นั้น​เลื่อน​ยศ​ขึ้น​เป็น​ผู้ใหญ่, ก็​เขียน​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร​ของ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​มา​คาย​และ​เมือง​ฟารัศ​ไม่​ใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="3">ด้วยว่า​มา​ระ​ดะ​คาย​ชาว​ยู​ดาย​นั้น​เป็น​ที่​สอง​รอง​กษัตริย์​อะหัศวะ​โรศ, และ​เป็น​ผู้ใหญ่​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ยู​ดาย​ทั้งปวง, และ​พวก​พี่น้อง​ก็​มี​น้ำใจ​รับ​ท่าน​ไว้, และ​ท่าน​ได้​แสวงหา​ช่อง​ให้​พวก​ตระกูล​ของ​ตน​เป็น​คน​มั่งมี​เงิน​และ​จำเริญ​ขึ้น, และ​พูด​ล้วนแต่​คำ​ให้​ความ​สุขสบาย​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​วงศ์​ญาติ​เดียวกับ​ตน.</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="18">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ยัง​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​อาศัย​อยู่ ณ ตำบล​อูด​ชื่อ​โยบ. ท่าน​เป็น​คน​ดี​รอบคอบ​และ​ชอบธรรม, เป็น​ผู้​ยำเกรง​พระเจ้า​และ​หลบหลีก​จาก​ความ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​มี​บุตรชาย​เจ็ด​คน​และ​บุตรหญิง​สาม​คน;</verse>
				<verse number="3">ส่วน​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ท่าน​ก็​คือ​แกะ​เจ็ด​พัน​ตัว, อูฐ​สาม​พัน​ตัว, โค​ห้า​ร้อย​คู่, ลา​ตัวเมีย​ห้า​ร้อย​ตัว, และ​บ่าวไพร่​เป็น​อัน​มาก. ดังนั้น​ท่าน​จึง​เป็น​คนใหญ่คนโต​กว่า​เพื่อน​ใน​ฝ่าย​ทิศตะวันออก.</verse>
				<verse number="4">ส่วน​บุตรชาย​ทุกคน​ต่าง​มี​เวร​เชิญ​พี่น้อง​มา​กินเลี้ยง ณ เรือน​ของ​ตน​ใน​วัน​กำหนด​ของ​เขา, และ​ได้​เชิญ​ที่​น้อง​หญิง​ทั้ง​สาม​นั้น​มา​ร่วม​รับประทาน​ด้วย.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​การ​เลี้ยง​เวียน​ไป​ครบ​รอบ​แล้ว, โยบก็ได้​เรียก​เหล่า​บุตร​มา​ประชุม​กัน​ประกอบ​พิธี​ชำระ​ตัว, คือ​ท่าน​ได้​ลุก​ขึ้น​แต่เช้า​มืด​ถวาย​จำนวน​เครื่องบูชา​ยัญ​เท่า​กับ​จำนวน​บุตร​ของ​ท่าน. เพราะ​โยบ​ได้​กล่าว​ว่า, “ชะรอย​บุตร​ของ​ข้าพ​เจ้า​คงจะ​ได้​ทำ​ผิด​มา​แล้ว​และ​คง​ได้​ละ​งด​นับถือ​พระเจ้า​ชั่ว​คราว​ใน​ใจ​ของ​เขา​กระมัง,” นี่แหละ​เป็น​การ​ปกติ​ปฏิบัติ​ของ​ท่าน​โยบ</verse>
				<verse number="6">วันหนึ่ง​เหล่า​เทพบดี​ได้​มา​เฝ้า​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ซาตาน​ก็​มา​อยู่​ท่ามกลาง​คณะ​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​ถาม​ซาตาน​ว่า, “เออ, นี่​มา​แต่ไหน?” ซาตาน​จึง​ทูล​ตอบ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, “มา​จาก​การ​เที่ยว​ไป​มา​ใน​โลก, และ​จาก​การ​เดิน​ไป​มา​บน​พื้น​แผ่น​ดิน.”</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​ซาตาน​ว่า, “เคย​ได้​สังเกต​ดู​โยบ​ผู้​ทาส​ของ​เรา​หรือ​ไม่? ว่า​ไม่​มี​ใคร​ใน​โลก​ดี​เหมือน​เขา; เป็น​คน​ดี​รอบคอบ​และ​ชอบธรรม, เป็น​ผู้​ยำเกรง​พระเจ้า​และ​หลบหลีก​จาก​ความ​ชั่ว.”</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​ซาตาน​ได้​ทูล​ตอบ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, โยบนั้น​ยำเกรง​พระเจ้า​ด้วย​เปล่าประโยชน์​หรือ?</verse>
				<verse number="10">พระองค์​มิได้​สร้าง​รั้ว​ล้อมรอบ​เขา​ไว้​หรือ? และ​ล้อมรอบ​เรือน​และ​อะไร​อะไร​ที่​เขา​มี​อยู่​ทุก​ด้าน​หรือ? ก็​พระองค์​ได้​อวยพร​ให้การ​งาน​โดย​น้ำมือ​ของ​เขา​เจริญ​ขึ้น​นี่, และ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา​ก็​ทวี​มาก​ขึ้น​บน​พื้น​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="11">แต่​ถ้า​หาก​บัดนี้​พระองค์​จะ​ยื่น​พระ​หัตถ์​ออก​แตะต้อง​ให้​เป็น​อันตราย​แก่​ทรัพย์สิน​ทั้งหมด​ที่​เขา​มี​อยู่​นั้น​เขา​จะ​เลิก​นับถือ​พระองค์​ทีเดียว.”</verse>
				<verse number="12">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​ซาตาน​ว่า, “เอาเถอะ, ทรัพย์สิน​ทั้งหมด​ที่​เขา​มี​อยู่​ก็​อยู่​ใน​อำนาจ​ของ​เจ้า​แล้ว, จะ​ทำ​อะไร​ก็​ทำ​ได้. แต่​ตัว​เขา​อย่า​ได้​แตะต้อง​เป็นอันขาด.” ดังนั้น​ซาตานก็​ทูล​ลา​และ​ออก​ไป​จาก​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="13">อยู่​มา​วันหนึ่ง, ขณะ​เมื่อ​บุตรชาย​หญิง​ของ​ท่าน​โยบ​กำลังกิน​และ​ดื่ม​น้ำ​องุ่น​อยู่ ณ เรือน​พี่ชาย​หัวปี​นั้น.</verse>
				<verse number="14">ก็​มี​คนใช้​คน​หนึ่ง​มา​หา​โยบ​บอก​ว่า, “ขณะ​โค​กำ​ลัง​ไถนา, และ​ฝูง​ลา​กำลังกิน​หญ้า​อยู่​ใกล้ๆ กัน,</verse>
				<verse number="15">พวก​ชาว​ซะบา​ก็​มา​ปล้น​ไล่​ต้อน​เอา​ไป​หมด, และ​ได้​ฆ่า​พวก​บ่าวไพร่​เสีย​ด้วย​คม​ดาบ. ข้าพ​เจ้า​หนี​รอด​ตาย​มา​ได้แต่​ผู้​เดียว, จึง​ได้​มา​แจ้ง​ให้​ท่าน​ทราบ.”</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ผู้​นั้น​กำลัง​พูด​อยู่​มี​อีก​คน​หนึ่ง​มาบ​อก​อีก​ว่า, “ไฟ​ของ​พระเจ้า​ตกลง​มา​จาก​ท้อง​ฟ้า, เผา​ฝูง​แกะ​และ​บ่าวไพร่​ไหม้​ตาย​หมด, ข้าพ​เจ้า​หนี​รอด​มา​ได้แต่​ผู้​เดียว, จึง​ได้​มา​แจ้ง​ให้​ท่าน​ทราบ.”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ผู้​นั้น​กำลัง​พูด​อยู่​มี​อีก​คน​หนึ่ง​มาบ​อก​อีก​ว่า, “ชาว​เคเซ็ธ, ยก​มา​สาม​กอง​เข้า​ปล้น​เอา​ฝูง​อูฐ​ไป, และ​ฆ่า​บ่าวไพร่​เสีย​ด้วย​คม​ดาบ. ข้าพ​เจ้า​หนี​รอด​มา​ได้แต่​ผู้​เดียว, จึง​ได้​มา​แจ้ง​ให้​ท่าน​ทราบ.”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ผู้​นั้น​กำลัง​พูด​อยู่​มี​อีก​คน​หนึ่ง​มาบ​อก​อีก​ว่า, “บุตรชาย​บุตรหญิง​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน, ขณะ​กำลังกิน​และ​ดื่ม​น้ำ​องุ่น​อยู่​ที่​เรือน​ของ​พี่ชาย.</verse>
				<verse number="19">และ​นี่แหละ​พายุ​เพ็ชรหิ่ง​พัด​ผ่าน​ป่า​ทราย​มา​ตี​เรือน​ทั้ง​สี่​ด้าน, เรือน​นั้น​ก็​พัง​ทลาย​ทับ​หนุ่มสาว​ทั้ง​หลาย​ตาย​สิ้น. ข้าพ​เจ้า​หนี​รอด​มา​ได้แต่​ผู้​เดียว, จึง​ได้​มา​แจ้ง​ให้​ท่าน​ทราบ.”</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​โยบ​ก็​ลุก​ขึ้น, ฉีก​เสื้อคลุม​ของ​ตน, แล้ว​ก็​โกน​ศีรษะ, และ​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้นดิน, แสดง​การ​เคารพ​ต่อ​พระเจ้า;</verse>
				<verse number="21">แล้ว​กล่าว​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ได้​คลอด​จาก​ครรภ์​มารดา​ตัวเปล่า, และ​ต้อง​กลับ​ไป​ตัวเปล่า​อย่าง​นั้น​อีก. พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ประทาน​ให้, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เรียก​กลับคืน​ไป​อีก. จง​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด.”</verse>
				<verse number="22">ใน​เหตุการณ์​ทั้งหมด​เหล่านี้​ท่าน​โยบ​หา​ได้​กระทำ​ผิด​สิ่งใด​ไม่, และ​มิได้​กล่าวโทษ​อัน​ใด​ต่อ​พระเจ้า​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">อยู่​มา​อีก​วันหนึ่ง​เหล่า​เทพบดี​ได้​มา​เฝ้า​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ซาตาน​ก็​มา​ปรากฏ​ตัว​อยู่​ท่ามกลาง​คณะ​นั้น​ด้วย​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​ถาม​ซาตาน​ว่า, “เออ, นี่​มา​แต่ไหน?” ซาตาน​จึง​ทูล​ตอบ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, “มา​จาก​การ​เที่ยว​ไป​มา​ใน​โลก, และ​จาก​การ​เดิน​ไป​มา​บน​พื้น​แผ่น​ดิน.”</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​ซาตาน​ว่า, “เคย​ได้​สังเกต​ดู​โยบ​ผู้​ทาส​ของ​เรา​หรือ​ไม่? ว่า​ไม่​มี​ใคร​ใน​โลก​ดี​เหมือน​เขา. เดี๋ยวนี้​เขา​ก็​ยังคง​เป็น​คน​ซื่อสัตย์​มั่นคง​อยู่, ถึงแม้ว่า​เจ้า​ได้​ชักชวน​ให้​เรา​เป็น​ปฏิปักษ์​ทำ​ให้​เขา​สิ้นเนื้อประดาตัว​โดย​หา​ความผิด​มิได้.”</verse>
				<verse number="4">ซาตาน​ก็​ทูล​ตอบ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, “หนัง​แทน​หนัง​จริง​ละ, คน​ย่อม​สละ​อะไรๆ ทุกสิ่ง​ได้, เพื่อ​เป็น​การ​แลกเปลี่ยน​ชีวิต​ของ​ตน​ให้​คงอยู่.</verse>
				<verse number="5">แต่​ถ้า​หาก​บัดนี้​พระองค์​จะ​ยื่น​พระ​หัตถ์​ออก​แตะต้อง​ให้​เป็น​อันตราย​แก่​กะ​ดูก​และ​เลือดเนื้อ​ของ​เขา​นั้น, เขา​จะ​เลิก​นับถือ​พระองค์​ทีเดียว.”</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​ซาตาน​ว่า, “นี่​แน่ะ​เขา​ก็​อยู่​ใน​อำนาจ​ของ​เจ้า​แล้ว, จะ​ทำ​อะไร​ก็​ทำ​ได้. แต่​อย่า​ให้​เป็น​อันตราย​แก่​ชีวิต​ของ​เขา.”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ซาตาน​ก็​ออก​ไป​จาก​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ไป​ทำ​ให้​โยบ​เกิด​เป็น​ฝี​ร้าย​ลาม​ทั่วไป​ทั้ง​ตัว, ตั้งแต่​ฝ่าเท้า​จนถึง​กระหม่อม​ศีรษะ.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​จึง​เอา​กระเบื้อง​หม้อ​แตก​มา​ขูด​ตัว, และ​นั่ง​จม​ลง​ใน​กอง​เถ้า</verse>
				<verse number="9">ภรรยา​ของ​ท่าน​จึง​มา​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า, “ท่าน​ยัง​จงรักภักดี​ต่อ​พระเจ้า​อยู่​หรือ? จง​แช่ง​ด่า​พระเจ้า; ถึง​จะ​ตาย​ก็​ตาย​เถิด.</verse>
				<verse number="10">แต่​ท่าน​โย​บกล่าว​แก่​เขา​ว่า, “เจ้า​พูด​อย่าง​หญิง​ที่​โฉด​ชั่ว. อะไร​นะ, เรา​ก็​เคย​ได้​รับ​สิ่ง​ที่​ดี​จาก​พระ​หัตถ์​พระเจ้า; แล้ว​สิ่ง​ที่​ไม่​ดี​จะ​ไม่​ยอมรับ​บ้าง​เจียว​หรือ?” ใน​เหตุการณ์​ทั้งหมด​เหล่านี้​ท่าน​โยบ​หา​ได้​กระทำ​ผิด​ด้วย​ริมฝีปาก​ของ​ท่าน​ไม่</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​มิตรสหาย​ของ​ท่าน​โยบ​ทั้ง​สาม​คน​ได้ยิน​ถึง​เรื่อง​ภัยพิบัติ​ทั้งมวล​ที่​ได้​เกิด​ขึ้น​แก่​ท่าน​นั้น, ต่าง​ก็​ออก​มา​จาก​บ้าน​ของ​ตน; คือ​อะลีฟาศ​ชาว​เธ​มาน, และ​บิล​ดัด​ชาว​ซู​ฮา, และ​โซ​ฟาร์​ชาวนา​อา​มาน. ด้วยว่า​เขา​ได้​นัด​กัน​จะ​ไป​ร่วม​ทุกข์​กับ​ท่าน​และ​พูดจา​เล้าโลม​ท่าน.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เขา​มองเห็น​ท่าน​แต่ไกล, ก็​จำ​ท่าน​ไม่​ได้. เขา​ทั้ง​สาม​จึง​เปล่ง​เสียงร้อง​ไห้, และ​ฉีก​เสื้อคลุม​ของ​ตน​ทุกคน, และ​เอา​ผงคลี​ดิน​ซัด​ขึ้น​ไป​บน​อากาศ​เหนือ​ศีรษะ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เขา​ก็​นั่งลง​บน​ดิน​ร่วม​กับ​ท่าน​โยบ​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน​เจ็ด​คืน. ไม่​มี​ใคร​ออก​เสียงพูด​สัก​คำ​เดียว, ด้วย​เขา​เห็น​แล้ว​ว่าความ​ทุกข์​ของ​ท่าน​ใหญ่​ยิ่ง​นัก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ต่อมา​โยบ​ก็​ออกปาก​แช่ง​สาป​วัน​กำเนิด​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="2">และ​กล่าว​ว่า,</verse>
				<verse number="3">“ให้​วันที่​ข้าฯ ได้​เกิด​นั้น, และ​คืน​นั้น​ที่​เขา​กล่าว​กัน​ว่า​มี​กุมาร​ก่อกำเนิด​ใน​ครรภ์, จง​ดับ​ศูนย์​ไป.</verse>
				<verse number="4">ให้​วัน​นั้น​มืดมน​อนธ​กาล, อย่า​ให้​พระเจ้า​ทรง​ระลึก​ถึง​วัน​นั้น​จาก​เบื้องบน, และ​อย่า​ให้​สว่าง​ส่อง​ลง​มา​ถึง​ใน​วัน​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="5">ให้​ความ​มืด​ทึบ​และ​เงา​แห่ง​ความ​ตาย​มา​เป็น​เจ้า​เรือน; ให้​เมฆ​ดำ​ลง​มา​ปกคลุม​มัน​ไว้, ให้​เหตุการณ์​ทั้งมวล​ซึ่ง​ทำ​ให้​กลางวัน​มืดมิด​ไป​นั้น, มา​ทำ​ให้​มัน​ตกใจ​กลัว</verse>
				<verse number="6">“ส่วน​คืน​วัน​นั้น, จง​ให้​ความ​มืด​ทึบ​กุม​เอา​ไว้. อย่า​ให้​กลับ​เข้า​ติดต่อ​กับ​วัน​เหล่านั้น​ใน​รอบ​ปี; อย่า​ให้​นับ​เข้า​เป็น​ส่วน​ของ​เดือน​ต่อไป​เลย.</verse>
				<verse number="7">เออ, ให้​คืน​วัน​นั้น​เป็น​หมัน, และ​อย่า​ให้​มี​เสียง​ยินดี​เกิด​ขึ้น​ใน​คืน​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="8">ให้​เขา​เหล่านั้น, ที่​มี​อำนาจ​สาป​วัน​ทั้ง​หลาย​ได้​นั้น. จง​สาป​คืน​นี้​เสีย​ด้วย, คือ​ผู้​ที่​มี​เวทมนตร์​เรียก​มังกร​มา​ใช้ได้.</verse>
				<verse number="9">ให้​ดาว​ประจำ​รุ่ง​ใน​คืน​นั้น​มืด​ไป; ให้​คืน​นั้น​คอย​แสงสว่าง, แต่​ไม่​รู้จัก​พบ. อย่า​ให้​มัน​เห็น​แสง​อรุณ​รุ่งเช้า​เลย.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​มัน​ไม่​ได้​ปิด​ประตู​ครรภ์​ซึ่ง​ก่อกำเนิด​ข้าฯ, และ​มิได้​ปิด​บังความ​ทุกข์​เวทนา​จาก​ตัว​ของ​ข้าฯ</verse>
				<verse number="11">“ไฉน​หนอ​ข้าฯ จึง​มิได้​ตาย​เสีย​เมื่อ​อยู่​ใน​ครรภ์? ไฉน​หนอ​ข้าฯ จึง​มิได้​ดับ​จิตต์​เสีย​เมื่อ​คลอด​ออก​มา​จาก​ครรภ์​แล้ว?</verse>
				<verse number="12">ไฉน​หนอ​จึง​ได้​มี​ตัก​คอย​รับ​ข้าฯ ไว้? หรือ​ไฉน​หนอ​ได้​มี​หัวนม​ไว้​สำหรับ​ข้าฯ ดูด?</verse>
				<verse number="13">ถ้า​หา​ไม่​แล้ว​ข้าฯ ก็​คงจะ​ได้​นอน​ไป​อย่าง​สบาย​เงียบ; ข้าฯ คงจะ​ได้​นอนหลับ​ไป. ข้าฯ ก็​คงจะ​ได้​ถึง​ที่​หยุดพัก​สบาย</verse>
				<verse number="14">ด้วย​กัน​กับ​เหล่า​กษัตริย์​และ​รัฐมนตรี​แห่ง​โลก, ผู้​ที่​ได้​กลับ​ก่อสร้าง​ตึก​ราม​สำหรับ​ตัว​ใน​ที่​ที่​ถูก​ทำลาย​ให้​ร้าง​เปล่า​ไป​แล้ว;</verse>
				<verse number="15">หรือ​อยู่​กับ​เจ้านาย​ผู้​ได้​ส่ำ​สม​ทองคำ​ไว้, และ​ผู้​ที่​ได้​รวบรวม​เนื้อ​เงิน​ไว้​จน​เต็ม​เรือน​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="16">ถ้า​หาก​ตัว​ข้าฯ ได้​เป็น​ไป​ใน​ลักษณะ​แท้ง​ลูก, คือ​เป็น​ลูก​ที่​มิได้​เห็น​แสงสว่าง​เลย, ก็​จะ​ดี.</verse>
				<verse number="17">ที่นั่น​แหละ​เหล่า​คน​ชั่ว​ได้​พ้น​จาก​การ​ระทมทุกข์, ผู้​อิดโรย​ได้​ถึง​ที่พัก​ผ่อน.</verse>
				<verse number="18">และ​เหล่า​ชะ​เลย​งาน​หนัก​ก็ได้​ไป​หยุดพัก​ด้วย​กัน, และ​จะ​มิ​ได้ยิน​เสียง​ขู่​ของ​นาย​ผู้​คุม​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="19">ผู้น้อย​และ​ผู้ใหญ่​ก็​รวม​กัน​อยู่​ที่นั่น, และ​ทาส​ก็​ไม่​ต้อง​เป็น​บ่าว​นาย​กัน​ต่อไป</verse>
				<verse number="20">“ไฉน​หนอ​ผู้​ที่​ทนทุกข์​เวทนา​ยัง​จะ​เห็น​แสง​เดือน​แสง​ตะวัน​อยู่​อีก? และ​ผู้​ที่​มี​ใจ​ระทมทุกข์​ขื่นขม​ยัง​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ได้?</verse>
				<verse number="21">คือ​ผู้​ที่​รอคอย​ความ​ตาย​ให้​มา​ถึง, แต่​ก็​หา​มา​ถึง​ไม่? เขา​ขุดค้น​หา​ความ​ตาย​เสีย​ยิ่ง​กว่า​คน​ที่​ขุดค้น​หา​สินทรัพย์.</verse>
				<verse number="22">ซึ่ง​เขา​มี​ความ​ชื่นใจ​ยินดี​มาก​เมื่อ​ได้​ไป​พบ​หลุม​ฝังศพ.</verse>
				<verse number="23">ไฉน​หนอ​คน​อย่าง​ที่​มี​ทางตัน, และ​ที่​พระเจ้า​ได้​ทรง​ทำ​รั้ว​กั้น​ทาง​ไว้, ยัง​จะ​มี​ชีวิต​ต่อไป?</verse>
				<verse number="24">การ​ถอนใจ​ใหญ่​ก็​เป็น​อาหาร​ประจำวัน​ของ​ข้าฯ, และ​การ​ครวญคราง​ได้​เท​ออก​มา​ดุจ​น้ำ​ไหล.</verse>
				<verse number="25">ด้วยว่า​สิ่งใด​ที่​ข้าฯ หวาด, สิ่ง​นั้น​ก็​มา​ทับถม​ข้าฯ; และ​สิ่ง​ที่​ข้าฯ กลัว, สิ่ง​นั้น​ก็​มา​ถึง​ข้าฯ แล้ว.</verse>
				<verse number="26">ข้าฯ ไม่​มี​ความ​สงบสุข, ไม่​มี​ความ​สงบ​ใจ, ไม่​มี​ความ​สงบเงียบ, --มีแต่​ความ​ทุกข์​เท่านั้น.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แล้ว​อะลีฟาศ​ชาว​เธ​มาน​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“ถ้า​เรา​บังอาจ​กล่าว​อะไรๆ แก่​ท่าน​บ้าง, จะ​ทำ​ให้​ท่าน​หมางใจ​หรือ​ไม่? แต่​ใคร​จะ​อด​พูด​ได้?</verse>
				<verse number="3">นี่แหละ​ท่าน​เคย​ได้​ให้​คำ​ตักเตือน​คน​เป็น​อัน​มาก​มา​แล้ว, และ​ได้​ทำ​ให้​มือ​ที่​อ่อนเพลีย​กลับ​มี​แรง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="4">ถ้อยคำ​ของ​ท่าน​เคย​ได้​หนุน​ใจ​ผู้​ที่​กำลัง​ล้ม​ลง, และ​ได้​ให้​เกิด​กำลัง​แก่​หัวเข่า​ที่​อ่อนเปลี้ย​มี​แรง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="5">บัดนี้​เรื่อง​นั้น​ก็​มา​โดน​เข้า​กับ​ตัว​ของ​ท่าน​เอง, แล้ว​ใจ​ของ​ท่าน​ก็​ห่อเหี่ยว; มัน​ก็​มา​ถูก​เข้า​กับ​ตัว​ของ​ท่าน​เอง, แล้ว​ท่าน​ก็​สิ้น​สม​ป​ฤดี.</verse>
				<verse number="6">ความ​เกรงกลัว​พระเจ้า​นั้น​เป็น​สิ่ง​ที่​ยึดเหนี่ยว​ของ​ท่าน​มิใช่​หรือ? และ​การ​ประพฤติ​ดี​รอบคอบ​ของ​ท่าน​นั้น​เป็น​ความ​หวัง​ใจ​ของ​ท่าน​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="7">ขอ​ท่าน​จง​ระลึก​จำ​ไว้​เถอะ​ว่า, ใคร​ที่​ไม่​มี​ผิด​และ​ได้​พินาศ​ไป​หรือ? และ​มี​ที่ไหน​ที่​คน​ชอบธรรม​ถูก​กำจัด​เสีย.</verse>
				<verse number="8">ตาม​ที่​ข้าฯ ได้​เคย​เห็น​มา​แล้ว, ผู้​ที่​ไถ​ด้วย​ความ​ชั่ว​และ​หว่าน​ด้วย​ความ​ร้าย, ก็​ย่อม​ได้​เกี่ยว​ผล​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​ลม​เป่า​จาก​พระโอษฐ์​ของ​พระเจ้า​เขา​ก็​พินาศ​ไป, และ​ลม​แห่ง​พระ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์​ก็​ไหม้​เขา​ให้​มอด​ไป.</verse>
				<verse number="10">เสียง​คำราม​แห่ง​สิงห์โต, แล​ะเสียง​สิงห์โต​ที่​แผด​อยู่, และ​ฟัน​ของ​สิงห์โต​หนุ่ม​นั้น​ได้​ถูก​ทำลาย​ให้​แหลก​ลาน​ไป.</verse>
				<verse number="11">สิงห์โต​แก่​นั้น​ก็​ตาย​ด้วย​ไม่​มี​อาหาร​กิน; และ​เหล่า​ลูก​ของ​แม่​สิงห์โต​ก็​กะ​เจิด​กะ​เจิง​ไป</verse>
				<verse number="12">“ครั้ง​หนึ่ง​ได้​มี​เสียง​บอก​ความลับ​แก่​ข้าฯ, และ​หู​ของ​ข้าฯ ได้​รับ​เสียง​กระซิบ​บอก​นั้น,</verse>
				<verse number="13">ขณะ​เมื่อ​ข้าฯ กำลัง​คิดถึง​นิมิตต์​ใน​เวลา​ค่ำคืน​เมื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​หลับ​สนิท.</verse>
				<verse number="14">ใน​เวลา​นั้น​ความ​กลัว​ก็​เกิด​แก่​ข้าฯ, และ​ข้าฯ ก็​ตัวสั่น, กระทำ​ให้​กะ​ดูก​ของ​ข้าฯ สะท้าน​สั่น​เทิ้ม​ไป.</verse>
				<verse number="15">เวลา​นั้น​มี​วิญญาณ​ดวง​หนึ่ง​ผ่าน​หน้า​ข้าฯ ไป; ขน​ของ​ข้าฯ ก็​ลุก​ชัน​ขึ้น.</verse>
				<verse number="16">วิญญาณ​นั้น​ก็​ไป​หยุดนิ่ง​อยู่, แต่​ข้าฯ สังเกต​ไม่​ได้​ว่า​รูปร่าง​เป็น​อย่างไร. มี​ลักษณะ​เป็น​เงา​อยู่​ต่อหน้า​ข้าฯ, และ​ใน​การ​เงียบ​สงัด​นั้น​ข้าฯ ได้ยิน​เสียงพูด​มา​ว่า,</verse>
				<verse number="17">มนุษย์​บุถุ​ชน​จะ​ยุ​ต​ติ​ธรรม​ยิ่ง​กว่า​พระเจ้า​หรือ? มนุษย์​จะ​บริสุทธิ์​ยิ่ง​กว่า​พระ​ผู้สร้าง​เขา​หรือ?</verse>
				<verse number="18">นี่แหละ​พระองค์​มิได้​ทรง​ไว้ใจ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์, และ​พระองค์​ยัง​ทรง​กล่าว​บ่ง​ว่า, ทูต​สวรรค์​ของ​พระองค์​ก็​บกพร่อง.</verse>
				<verse number="19">จะ​เลว​ยิ่งกว่านั้น​สัก​เท่าใด​สำหรับ​ผู้​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เรือน​ดิน, ซึ่ง​มี​กำเนิด​มา​แต่​ผงคลี​ดิน, ซึ่ง​อาจ​จะ​ถูก​ทำลาย​เสีย​ได้​ดุจ​แมลง​เม่า.</verse>
				<verse number="20">ชั่วเวลา​เช้า​ถึง​เย็น​มัน​ก็​ถูก​ทำลาย​เสียแล้ว; มัน​ศูนย์​ไป​โดย​ไม่​มี​ใคร​สังเกต.</verse>
				<verse number="21">อัน​คนเรา, เมื่อ​สาย​เชือก​แห่ง​ชีวิต​ได้​ถูก​กระตุก​ให้​ขาด, เขา​ก็​ตาย​ไป​โดย​ไม่​รู้ตัว​ดุจ​กัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">“บัดนี้​จะ​ร้องทุกข์​ก็​ร้อง​ไป​เถิด: มี​ใคร​จะ​ตอบ​ท่าน​เล่า? ท่าน​จะ​หัน​หน้า​ไป​หา​เทพเจ้า​องค์​ไหน?</verse>
				<verse number="2">เพราะว่า​การ​วิตก​เดือดร้อน​ไป​เปล่าๆ ก็​เป็น​เครื่อง​ประหาร​คน​โง่, และ​การ​เกรี้ยว​โกรธ​ก็​เป็น​เครื่อง​ฆ่า​คน​เขลา.</verse>
				<verse number="3">ข้าฯ เคย​ได้​เห็น​คน​โฉด​เขลา​ลงราก​เป็น​หลักแหล่ง, แล้ว, ใน​ชั่ว​พริบตาเดียว, กิ่งก้านสาขา​ของ​เขา​ก็​ผุ​เน่าเสีย​ไป.</verse>
				<verse number="4">ลูกหลาน​ของ​เขา​จึง​อยู่​ห่าง​จาก​การ​ปลอดภัย, และ​เขา​ก็​ถูก​บีบคั้น​เอา​จน​สิ้นเนื้อประดาตัว​ที่​ประตูเมือง; และ​ไม่​มี​ใคร​จะ​ช่วยเหลือ​เขา.</verse>
				<verse number="5">พืชผล​ใน​นา​ของ​เขา​คน​อด​โซ​ก็​มา​เอา​ไป​กิน​หมด; แม้แต่​ส่วน​ที่​เอา​หนาม​ล้อม​รั้ว​ไว้​ก็​เอา​ไป; บ้าง​ก็​วาง​อุบาย​ที่​จะ​เอา​ทรัพย์สิน​ของ​เขา​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">ภัยพิบัติ​มิได้​เกิด​ขึ้น​มา​จาก​ผงคลี​ดิน, หรือ​ความ​ยากเย็น​เข็ญใจ​มิได้​งอก​ขึ้น​มา​จาก​พื้นดิน;</verse>
				<verse number="7">แต่ว่า​มนุษย์​นั้น​เอง​ก่อ​ให้​เกิด​ความ​ยากลำบาก​นั้น, ดุจ​ลูกไฟ​ที่​พลุ่ง​ออก​จาก​กอง​ไฟ</verse>
				<verse number="8">“ถ้า​เป็น​ตัว​ข้าฯ, ข้าฯ จะ​เข้า​หา​พระเจ้า, และ​เสนอ​มอบ​เรื่อง​ของ​ข้าฯ ไว้​กับ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="9">ผู้​ทรง​กระทำ​การ​ใหญ่​ยิ่ง​เหลือ​ที่​จะ​เข้าใจ​ได้, และ​การ​มหัศจรรย์​เหลือ​ที่​จะ​คณ​นา​ได้.</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​ได้​ประทาน​ฝน​ให้​ตก​บน​พื้น​แผ่น​ดิน, และ​ทรง​ให้​น้ำ​ไหล​เข้า​มา​ใน​ทุ่งนา;</verse>
				<verse number="11">จึง​เป็น​เหตุ​ยก​ฐานะ​ของ​คน​ต่ำต้อย​ให้​สูง​ขึ้น, และ​ยก​คน​ที่​คร่ำ​ครวญ​ให้​ปลอดภัย.</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ได้​แก้​อุบาย​ของ​ผู้​ฉลาดแกมโกง​ให้​ไร้​ผล, เพื่อ​มือ​ของ​เขา​จะ​มิได้​ทำงาน​ให้​เสร็จ​สมหวัง.</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ได้​ทรง​ดัก​จับ​ผู้​อวด​ว่า​มี​ปัญญา​ด้วย​อุบาย​ของ​เขา​เอง. โครง​การณ์​ของ​ผู้​ฉลาดแกมโกง​จึง​ต้อง​ชิง​ทำ​ก่อนกำหนด.</verse>
				<verse number="14">ถึง​จะ​เป็น​เวลา​กลางวัน, เขา​ก็​ประ​เชิญ​ต่อ​ความ​มืด; และ​ใน​เวลา​เที่ยงวัน, เขา​ก็​คลำ​ไป​ดุจ​เวลา​เที่ยงคืน.</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​พระองค์​ได้​ทรง​ช่วย​คน​ไร้​ที่พึ่ง​ให้​รอด​จาก​คม​ดาบ, และ​คน​อนาถา​ให้​รอด​จาก​มือ​ของ​ผู้​ที่​ถือ​อำนาจ​เป็นธรรม.</verse>
				<verse number="16">โดย​เหตุ​นี้​คน​เข็ญใจ​ก็​มี​หวัง, และ​ตัว​ความ​ชั่ว​ก็​ถูก​ปิด​ปากเสีย</verse>
				<verse number="17">“นี่แหละ​คน​ที่​พระเจ้า​ได้​ทรง​ตี​สอน​ก็​เป็นสุข. เหตุ​ฉะนั้น​อย่า​ประมาท​การ​เฆี่ยน​สอน​แห่ง​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์.</verse>
				<verse number="18">ด้วยว่า​พระองค์​ทรง​กระทำ​ให้​เป็น​แผล, แล้ว​ก็​ทรง​แต่ง​แผล​ให้. พระองค์​ทรง​ตี​ให้​เจ็บ, แล้ว​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ก็​ทรง​รักษา​เขา​ให้​หาย.</verse>
				<verse number="19">ใน​ความ​ทุกข์ยาก​ถึง​หก​ประการ, พระองค์​ก็​จะ​ทรง​ช่วย​ให้​ท่าน​พ้น​ภัย, เออ, ถึง​จะ​ครบ​เจ็ด​ประการ, ท่าน​ก็​จะ​ไม่​เป็น​อันตราย​อะไร​เลย.</verse>
				<verse number="20">ใน​คราว​กันดาร​อาหาร​พระองค์​จะ​ทรง​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​ความ​ตาย; ใน​คราว​ศึก​สงคราม​จะ​ทรง​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​แห่ง​ดาบ.</verse>
				<verse number="21">ท่าน​จะ​ถูก​กีดกัน​ไว้​จาก​โรคระบาด; และ​เมื่อ​ความ​พินาศ​มี​มา, ท่าน​ก็​ไม่​ต้อง​กลัว.</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ความ​พินาศ​และ​การ​กันดาร​อาหาร​มี​มา, ท่าน​จะ​หัวเราะ​ได้: และ​สัตว์ร้าย​บน​พื้น​แผ่น​ดิน​ท่าน​ก็​จะ​ไม่​ต้อง​กลัว.</verse>
				<verse number="23">ด้วยว่า​ท่าน​จะ​เป็นมิตร​กับ​หิน​ใน​ทุ่งนา, และ​สัตว์ป่า​จะ​เป็นเพื่อน​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ท่าน​ก็​จะ​รู้​ว่า​ทับ​อาศัย​ของ​ท่าน​ตั้งอยู่​ใน​ที่​ปลอดภัย; และ​เมื่อ​ท่าน​ออก​ไป​ตรวจตรา​ใน​เนื้อที่​ไร่นา​ของ​ท่าน, จะ​ไม่​มี​อะไร​ขาด​หาย​ไป​เลย.</verse>
				<verse number="25">และ​ท่าน​จง​รู้​เถิด​ว่า​พงศ์พันธุ์​ของ​ท่าน​จะ​เจริญ​ใหญ่โต, และ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​จะ​มี​มากมาย​ดุจ​ต้น​หญ้า​ที่​ขึ้น​อยู่​บน​พื้น​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="26">ท่าน​จะ​มา​ยัง​หลุม​ฝังศพ​เมื่อ​อายุ​ชรา, ดุจดัง​เขา​เก็บ​ฟ่อน​ข้าว​เข้า​บ้าน​ใน​ฤดู​ของ​มัน.</verse>
				<verse number="27">เรื่อง​มัน​ก็​เป็น​ดังนี้​แหละ. เรา​ได้​สืบสวน​รู้​มา​แล้ว​ว่า​เป็น​ดังนั้น. จง​ฟัง​เอาเถอะ, และ​เก็บ​ความ​รู้​ไว้​เป็น​ประ​โยชน์สำหรับ​ตัวเอง.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">โยบ​จึง​ตอบ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“โอ, ขอ​ให้การ​วิตก​เดือดร้อน​ของ​ข้าฯ นั้น​ได้​ถูก​ชั่ง​ด้วย​ตราชู​เทียบ​กับ​ภัยพิบัติ​ที่​ข้าฯ ได้​รับ​ไว้​อย่าง​ละเอียด!</verse>
				<verse number="3">ด้วยว่า​ภัยพิบัติ​นั้น​มัน​หนัก​เสีย​ยิ่ง​กว่า​ทราย​ใน​ทะเล; เหตุ​ฉะนั้น​ข้าฯ จึง​ได้​พูด​ออก​มา​เพื่อ​บรรเทาทุกข์​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="4">เพราะว่า​ลูก​ธนู​ของ​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ปัก​อยู่​ใน​ตัว​ข้าฯ, แล​ยาพิษ​อาบ​ธนู​นั้น​ก็​ซา​บ​ซึม​เข้า​ไป​ใน​ดวง​จิตต์​ของ​ข้าฯ. สิ่ง​ที่​น่า​หวาดกลัว​ของ​พระเจ้า​ได้​ตั้ง​กอง​ไว้​ต่อสู้​ข้าฯ</verse>
				<verse number="5">“ลา​ป่า​นั้น​ร้อง​เมื่อ​มี​หญ้า​สด​กิน​หรือ? และ​โค​ร้อง​เมื่อ​มัน​อยู่​ที่​กอง​อาหาร​หรือ?</verse>
				<verse number="6">อาหาร​ซึ่ง​จืด​ไม่​มี​เกลือ​เจือ​จะ​กิน​ได้​หรือ? และ​ไข่ขาว​จะ​มี​รส​อะไร​หรือ?</verse>
				<verse number="7">สิ่ง​ซึ่ง​ดวง​จิตต์​ของ​ข้าฯ ไม่​ยอม​แตะต้อง​แต่ก่อน, บัดนี้​กลับ​มา​เป็น​อาหาร​อัน​น่า​เบื่อ​ของ​ข้าฯ</verse>
				<verse number="8">“โอ, ถ้าแม้​นข้าฯ จะ​ได้​สม​ดัง​ความ​ปรารถนา​ของ​ข้าฯ แล้ว, และ​พระเจ้า​จะ​ทรง​โปรด​ให้​ตาม​ที่​ข้าฯ อยาก​ได้:</verse>
				<verse number="9">คือ​พระเจ้า​จะ​ทรง​เห็นชอบ​ที่​จะ​ทำลาย​ข้าฯ เสีย, และ​พระองค์​จะ​ทรง​ละ​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ไป​จาก​ข้าฯ, และ​ปล่อย​ข้าฯ ไป​ตาม​ยถากรรม.</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ข้าฯ ยัง​จะ​มี​ความ​ชื่นใจ. เออ, ข้าฯ ยัง​จะ​มี​ความยินดี​ใน​ความ​เจ็บปวด​ซึ่ง​ไม่​มี​การ​พักผ่อน​เลย. ด้วยว่า​ข้าฯ มิได้​เคย​ละเมิด​คำสั่งสอน​ของ​ท่าน​ผู้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="11">“ข้าฯ จะ​เอา​กำลัง​ที่ไหน​มา​ไว้วางใจ? ปลาย​ทาง​ของ​ข้าฯ คือ​อะไร, ซึ่ง​ข้าฯ จะ​พากเพียร​คอย​อยู่​อย่าง​นี้?</verse>
				<verse number="12">กำลังกาย​ของ​ข้าฯ ทนทาน​ได้​อย่าง​ก้อน​หิน​หรือ? กล้ามเนื้อ​ของ​ข้าฯ เป็น​เช่น​ทองเหลือง​หรือ?</verse>
				<verse number="13">กำลังใจ​ของ​ข้าฯ ก็​หมด​ไป, ทั้ง​สิ่ง​ที่​จะ​ชู​ช่วย​ให้​เป็นปกติ​ก็​เสีย​ไป​หมด​แล้ว</verse>
				<verse number="14">“คน​ที่​กำลัง​ทน​ความ​ทุกข์​เวทนา​อยู่​ก็​ควร​ที่​จะ​ได้​รับ​ความ​สงสาร​จาก​มิตรสหาย​ของ​เขา, แม้แต่​เป็น​ผู้​ที่​ละเลย​ไม่​ยำเกรง​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์.</verse>
				<verse number="15">มิตรสหาย​ของ​ข้าฯ ประพฤติ​ตน​ไม่​สม​ชื่อ, ดุจ​ลำธาร​หรือ​ห้วย​ที่​ไหล​ล้น​ฝั่ง.</verse>
				<verse number="16">น้ำ​ก็​ขุ่น​เป็น​ตม​เต็มไปด้วย​น้ำแข็ง​และ​หิมะ​ซึ่ง​ละลาย​หาย​ไป:</verse>
				<verse number="17">แต่​เมื่อ​ถึงคราว​อากาศ​อุ่น​น้ำ​ก็​ค่อยๆ ลด​ลง, และ​ครั้น​ถึง​ฤดู​ร้อน​เข้า​มัน​ก็​เหือดแห้ง​ไป​ทีเดียว.</verse>
				<verse number="18">ทาง​ของ​พ่อค้า​ต่าง​ก็​มา​ถึง​ที่นั่น, แต่​ต้อง​เปลี่ยน​ทาง​เสีย, ซัดเซ​เข้า​ไป​ยัง​ที่​กันดาร, แล้ว​ก็​เลย​ศูนย์​หาย​ไป.</verse>
				<verse number="19">กอง​อูฐ​ต่าง​จาก​ตำบล​เธ​มา​ก็​แวะ​มา​ดู; หมู่​พ่อค้า​ต่าง​จาก​เมือง​ซะบา​ก็​มา​คอย​หา​น้ำ.</verse>
				<verse number="20">ต่าง​ก็​เก้อ​เพราะ​ไม่​สมประสงค์​เขา​พา​กัน​มา​ที่​นั้น​แล้ว​ก็​หน้า​จืด​ไป.</verse>
				<verse number="21">ท่าน​ทั้ง​สาม​ก็​ไม่​ดี​ดุจ​กัน​นั่นแหละ; พอ​ท่าน​มา​เห็น​ภัยพิบัติ​เข้า​เท่านั้น, ท่าน​ก็​ตกใจ​กลัว</verse>
				<verse number="22">“ข้าฯ ได้​ขอ​อะไร​จาก​ท่าน​หรือ? หรือ​ข้าฯ ได้​ขอ​ทรัพย์สิน​จาก​ท่าน​เพื่อ​ไป​เป็น​สินบน?</verse>
				<verse number="23">ข้าฯ ได้​ขอ​ให้​ท่าน​ช่วย​ข้าฯ ให้​พ้น​จาก​มือ​ศัตรู​หรือ? หรือ​ได้​ขอ​ให้​ท่าน​ใช้​ค่าไถ่​เพื่อให้​ข้าฯ พ้น​จาก​มือ​ของ​ผู้ร้าย?</verse>
				<verse number="24">ข้าฯ ขอ​ให้​สอน​เท่านั้น, และ​ข้าฯ จะ​นิ่ง​ฟัง, ขอ​ชี้แจง​ให้​ข้าฯ รู้​ว่า, ข้าฯ ได้​ทำ​ผิด​อะไร</verse>
				<verse number="25">“คำแนะนำ​ที่​ถูกต้อง​ก็​ย่อม​มี​น้ำหนัก​มาก; แต่​ข้อความ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​อ้าง​มา​แล้ว​นั้น​ไม่​เห็น​มี​ประโยชน์​อะไร.</verse>
				<verse number="26">ท่าน​ติ​คำ​เหล่านั้น​หรือ? อัน​เป็น​ถ้อยคำ​ที่​พูด​พ​ล่อ​ยๆ ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​ผู้​ที่​ย่อท้อ​หมด​ท่า​แล้ว?</verse>
				<verse number="27">เออ, ท่าน​นี้แหละ​เอา​ลูกกำพร้า​ใน​เรือน​เงิน​มา​จับสลาก​กัน, และ​ขาย​มิตร​ของ​ตัว​เสีย</verse>
				<verse number="28">“บัดนี้​ขอ​เชิญ​มา​ดู​หน้า​ข้าฯ ให้​เต็มตา; ก็​จะ​เห็น​ประจักษ์​ว่า​ข้าฯ มิได้​พูด​มุสา​เลย.</verse>
				<verse number="29">ขอ​ให้​ท่าน​กลับ​คิด​เสีย​ใหม่​อีก​เถอะ, อย่า​ให้​มี​กา​รอ​ยุ​ต​ติ​ธรรม​เลย. เออ, กลับ​คิด​เสีย​ใหม่​เถอะ, ด้วยว่า​คติ​ของ​ข้าฯ อยู่​ฝ่าย​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="30">มี​ความผิด​ร้าย​อะไร​อยู่​ที่​ลิ้น​ของ​ข้าฯ หรือ? หรือ​ข้าฯ หมด​ความรู้สึก​สิ่ง​ที่​ดี​และ​ชั่ว​ไป​เสียแล้ว?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">“อัน​ชีวิต​มนุษย์​เรา​ใน​โลก​นี้​เป็น​เหมือน​เวลา​เข้า​เกณฑ์​มิใช่​หรือ? และ​วัน​คืน​แห่ง​ชีวิต​ของ​เขา​ก็​เป็น​เหมือน​เวลา​ทำงาน​ของ​กรรมกร​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="2">ดุจ​เหล่า​ทาส​ผู้​มี​จิตต์​ใจ​จดจ่อ​คอย​เวลา​เย็น, และ​ดุจ​กรรมกร​ผู้​คอย​รับ​สินจ้าง​ของ​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="3">ส่วน​ข้าฯ ถูก​เกณฑ์​ให้​รับ​เดือน​ว่างงาน, และ​กลางคืน​ที่​กอบ​ไป​ด้วย​ความ​เบื่อหน่าย.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ข้าฯ เอนกาย​ลง​นอน, ข้าฯ ก็​รำพึง​ว่า, เมื่อไร​ที่​จะ​ถึง​เวลา​ที่จะ​ลุก​ขึ้น​หนอ? และ​เมื่อไร​หนอ​กลางคืน​จะ​สิ้น​ไป? ข้าฯ ก็​พลิก​ตัว​อยู่​ไป​มา​จน​รุ่งเช้า.</verse>
				<verse number="5">เนื้อหนัง​ของ​ข้าฯ ก็​หุ้ม​ห่อ​ไป​ด้วย​ตัว​หนอน​และ​ผงคลี​ดิน. หนัง​ของ​ข้าฯ ก็​แตกระแหง​และ​น่า​สะ​อิด​สะ​เอียน.</verse>
				<verse number="6">วัน​คืน​ทั้ง​หลาย​ของ​ข้าฯ กำลัง​ผ่าน​ไป​เร็ว​ยิ่ง​กว่า​กระสวย​ทอ​ผ้า, ทั้ง​กำลัง​หมดเปลือง​ไป​ด้วย​ไร้​ความ​หวัง​ใจ</verse>
				<verse number="7">“โอ ขอ​ทรง​ระลึก​ถึง​ว่า, ชีวิต​ของ​ข้าฯ เป็น​เหมือน​ลม; ตาขอ​งข้าฯ จะ​ไม่​เห็น​ความ​ดี​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="8">ตา​ของ​คน​ที่​เคย​เห็น​ข้าฯ จะ​ไม่​ได้​เห็น​ข้าฯ อีก​เลย; พระเนตร​ของ​พระองค์​จะ​ทรง​มองหา​ข้าฯ แต่​ข้าฯ ไป​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="9">ผู้​ที่​ได้​ลง​ไป​สู่​หลุม​ฝังศพ​จะ​ไม่​กลับ​ขึ้น​มา​อีก, ดุจ​เมฆ​จาง​และ​หาย​ไป.</verse>
				<verse number="10">เขา​จะ​ไม่​กลับ​มา​ยัง​เรือน​เขา​อีก, และ​สถานที่​ของ​เขา​จะ​ไม่​รู้จัก​เขา​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าฯ จะ​ไม่​ยอม​ปิด​ปาก, ข้าฯ จะ​พูด​ด้วย​ความ​ระทมทุกข์​แห่ง​ดวง​จิตต์​ของ​ข้าฯ; ข้าฯ จะ​บ่น​ต่อว่า​ด้วย​ความ​ขมขื่น​แห่ง​ดวงวิญญาณ​ของ​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="12">ข้าฯ เป็น​ทะเล​หรือ? หรือ​เป็น​มังกร​ทะเล? ซึ่ง​พระองค์​จะ​ทรง​ตั้ง​เขตต์​จำกัด​ข้าฯ ไว้?</verse>
				<verse number="13">ขณะที่​ข้าฯ คิด​ว่า, เตียงนอน​จะ​ให้​ข้า​ชื่นใจ, และ​ที่​นอน​จะ​ทำ​ให้​ข้าฯ คลาย​ทุกข์;</verse>
				<verse number="14">เมื่อนั้น​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ข้าฯ ตกใจ​ด้วย​ความ​ฝัน, และ​ทรง​กระทำ​ให้​ข้าฯ หวาดกลัว​โดย​นิมิตต์​ร้าย.</verse>
				<verse number="15">จน​จิตต์​ใจ​ข้าฯ สมัคร​เลือก​อัด​ใจ​ตาย, และ​วอด​วาย​ไป​เสีย​ดี​กว่า​ที่​จะ​มีแต่​หนัง​หุ้ม​กะ​ดูก​เช่นนี้.</verse>
				<verse number="16">ข้าฯ ไม่​อยาก​อยู่​ต่อไป​เลย, อย่า​ทรง​รังควาน​ข้าฯ นัก​เลย: ด้วยว่า​วัน​คืน​ของ​ข้าฯ ก็​ไม่​มี​อะไร​แล้ว.</verse>
				<verse number="17">มนุษย์​นะ​เป็น​อะไร​ที่​พระองค์​จะ​ทรง​ยกย่อง​ให้​เป็นใหญ่เป็นโต? ที่​พระองค์​จะ​เอา​พระทัย​มา​กังวล​กับ​เขา?</verse>
				<verse number="18">ที่​พระองค์​จะ​ทรง​มา​เยี่ยมเยียน​เขา​ทุก​เช้า, และ​ทรง​คอย​ลองใจ​เขา​ทุกเวลา?</verse>
				<verse number="19">พระองค์​จะ​ไม่​เสด็จ​ไป​จาก​ข้า​เป็น​เวลานาน​อีก​สัก​เท่าใด? ไฉน​ไม่​ปล่อย​ให้​ข้าฯ อยู่​ตาม​ลำพัง​พอ​ที่​จะ​กลืน​น้ำลาย​ได้?</verse>
				<verse number="20">หากว่า​ข้าฯ ได้​ทำ​ผิด, นั่น​จะ​เกี่ยว​ข้อง​อะไร​กับ​พระองค์? โอ, ท่าน​ผู้​ครอง​มนุษย์​ชาติ; เหตุ​ไฉน​พระองค์​จึง​ได้​เจาะจง​เอา​ตัว​ข้าฯ เป็น​ตัว​วิบัติ, เป็น​เหตุ​ไฉน​ข้าฯ เบื่อหน่าย​ต่อ​ตัว​ของ​ตนเอง?</verse>
				<verse number="21">เป็น​ไฉน​หนอ พระองค์​จึง​ไม่​ทรง​ยก​บาป​โทษ​ให้​ข้าฯ เสีย, และ​ปลดเปลื้อง​ความ​ชั่ว​ช้า​ของ​ข้าฯ ให้​พ้น​ไป​เสีย? ไม่​ช้า​ข้าฯ จะ​นอน​ตาย​อยู่​ใน​กอง​ผงคลี​ดิน, และ​พระองค์​จะ​ทรง​มองหา​ข้าฯ แต่​ข้าฯ ก็​จะ​ศูนย์​หาย​ไป​แล้ว.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เมื่อนั้น​บิล​ดัด​ชาว​ซู​ฮา​จึง​กล่าว​ตอบ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“ท่าน​จะ​พูด​ถึง​เรื่อง​นี้​นาน​เท่าใด? และ​ถ้อยคำ​ของ​ท่าน​จะ​พลุ่ง​ออก​มา​จาก​ปาก​ดุจ​พายุ​นาน​สัก​แค่​ไหน?</verse>
				<verse number="3">แปลก​จริง! พระเจ้า​จะ​ทรง​หันเห​ไป​จาก​ความ​ยุ​ต​ติ​ธรรม​หรือ? มี​อย่าง​หรือ, ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​จะ​ทรง​หันเห​ไป​จาก​ความ​ชอบธรรม?</verse>
				<verse number="4">เพราะ​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ได้​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์​นั่นแหละ, พระองค์​ก็ได้​ทรง​ปล่อย​เขา​ไว้​ใน​เงื้อมมือ​แห่ง​ความผิด​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="5">ส่วนตัว​ท่าน​เอง, ถ้า​ท่าน​จะ​แสวงหา​พระเจ้า​อยู่​ตลอดเวลา, และ​ร้องขอ​ต่อ​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์;</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ท่าน​บริสุทธิ์ใจ​และ​สัตย์​ซื่อ​จ​ริงๆ, แน่นอน​พระองค์​จะ​ทรง​ตอบ​คำอธิษฐาน​ของ​ท่าน, และ​ทรง​กระทำ​ให้​บ้าน​ที่​อาศัย​อัน​มี​ความ​ชอบธรรม​ของ​ท่าน​นั้น​รุ่งเรือง​เจริญ.</verse>
				<verse number="7">แม้ว่า​ตอน​ต้น​แห่ง​ชีวิต​ท่าน​มี​ฐานะ​เพียง​เล็กน้อย, ตอน​ปลาย​จะ​เจริญรุ่งเรือง​ใหญ่โต.</verse>
				<verse number="8">“ข้าฯ ขอ​ให้​ท่าน​ลอง​ถาม​คนใน​ยุค​โบราณ, และ​สืบสวน​ความ​รู้​ที่​บรรพบุรุษ​ได้​ค้นพบ.</verse>
				<verse number="9">เรา​เป็น​คน​ที่​เกิด​เมื่อ​วานซืน​นี้​เอง, จะ​ไม่​รู้​อะไร, เพราะ​อายุ​ของ​เรา​ใน​โลก​ก็​เปรียบ​เหมือน​เงา​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="10">เขา​จะ​ไม่​สอน​และ​บอก​และ​กล่าว​ข้อความ​ที่​เขา​รู้​ให้​ท่าน​ทราบ​หรือ?</verse>
				<verse number="11">คือ​ต้น​ทรง​กะ​เทียม​จะ​งอก​ขึ้น​ใน​ที่​ที่​ไม่​มี​โคลน​หรือ? ต้น​กก​จะ​งอก​งาม​ใน​ที่​ที่​ไม่​มี​น้ำ​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="12">ถึง​ว่า​มัน​ยัง​สดชื่น​อยู่​และ​ไม่​มี​ใคร​ตัด​มัน, มัน​ก็​เหี่ยวแห้ง​ไป​เร็ว​กว่า​ต้น​หญ้า​อื่นๆ.</verse>
				<verse number="13">ทาง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​คน​ที่​ลืม​พระเจ้า​เสีย​ก็​เป็น​ดังนั้น​แหละ; และ​ความ​หวัง​ใจ​แห่ง​คน​ที่​ไม่​มี​พระเจ้า​จะ​วอด​วาย​ไป.</verse>
				<verse number="14">ความ​หวัง​ของ​เขา​จะ​ขาด​สะบั้น​ไป, และ​ความ​ไว้วางใจ​ของ​เขา​เป็น​ดุจ​ใย​แมลง​มุม.</verse>
				<verse number="15">มัน​หวัง​พึ่ง​รัง​ของ​มัน, แต่​รัง​นั้น​ก็​ขาด​ไป. มัน​จับ​รัง​ยึด​ไว้​แต่​รัง​นั้น​ก็​ไม่​คงอยู่​ได้.</verse>
				<verse number="16">เขา​จะ​เป็น​เหมือน​ต้นไม้​เขียว​สด​เพราะ​ได้​รับ​แสง​อาทิตย์; หน่อ​ของ​มัน​จะ​แตก​ขึ้น​มา​ใน​สวน​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="17">ราก​ของ​มัน​เลื้อย​ไป​กอด​รอบ​บ่อน้ำพุ, และ​หยั่ง​ลง​ไป​ใน​ซอก​ก้อน​หิน.</verse>
				<verse number="18">แต่​เมื่อ​ต้นไม้​นั้น​ได้​ถูก​โค่น​ลง​เสียแล้ว​จาก​ที่​ของ​มัน, ที่นั่น​ไม่​แสดง​ว่า​เคย​ได้​มี​ต้นไม้​อยู่​ที่นั่น​แต่ก่อน​เลย.</verse>
				<verse number="19">นั่นแหละ​เป็น​ความ​เก​ษม​สุข​แห่ง​ทาง​ของ​เขา, และ​ผู้อื่น​ก็​งอก​งาม​ขึ้น ณ ที่​นั้น.”</verse>
				<verse number="20">“เออ! พระเจ้า​ท่าน​ไม่​ทรง​ละทิ้ง​คน​ดี​รอบคอบ; หรือ​พระองค์​ไม่​ทรง​ช่วย​พะ​ยุง​มือ​ของ​คน​ชั่ว.</verse>
				<verse number="21">ยัง​จะ​ทรง​บรรจุ​การ​หัวเราะ​ไว้​ใน​ปาก​ของ​ท่าน, และ​ริมฝีปาก​ของ​ท่าน​จะ​เปี่ยม​ด้วย​ความ​ชื่นใจ​ยินดี.</verse>
				<verse number="22">ผู้​ที่​เกลียดชัง​ท่าน​จะ​หุ้ม​ห่อ​ตัว​ด้วย​ความ​อาย, และ​ที่​อาศัย​ของ​คน​ชั่วร้าย​จะ​เสื่อม​ศูนย์​ไป.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">แล้ว​โยบ​จึง​ตอบ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“ข้าฯ รู้​แล้ว​ว่า, เป็น​ความจริง​เช่นนั้น; แต่​มนุษย์​จะ​แสดง​ว่า​เป็น​ผู้​ชอบธรรม​ฉะ​เพาะ​พระเจ้า​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="3">ถ้า​เขา​จะ​โต้เถียง​กับ​พระองค์, ใน​ปัญหา​ของ​พระองค์​พัน​ข้อ เขา​ก็​ตอบ​ไม่​ได้​แม้แต่​ข้อ​เดียว.</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ประกอบ​ด้วย​พระ​ปัญญา​สูงสุด, และ​ทรง​ฤทธิ์​ใหญ่​ยิ่ง. มี​ผู้ใด​ได้​เคย​ตั้ง​ตัว​ต่อสู้​กับ​พระองค์, แล้ว​ได้​รับ​ผลดี​บ้าง​หรือ?</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ทรง​ยก​ภูเขา​ให้​เคลื่อนที่​ไป, มัน​ก็​ไม่​รู้ตัว. พระองค์​ทรง​คว่ำ​มัน​เสีย​ได้, ด้วย​พระ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ทรง​เขย่า​โลก​ให้​เคลื่อนที่, และ​เสา​รอง​โลก​ให้​สนั่นหวั่นไหว​ไป.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ทรง​ห้าม​ดวงอาทิตย์, มัน​ก็​ไม่​ส่องแสง; และ​ทรง​ปิด​แสง​ดวง​ดาว​ไว้​เสีย​ด้วย.</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ผู้​เดียว​ทรง​คลี่​ท้อง​ฟ้า​ออก, และ​เสด็จ​ดำเนิน​ไป​บน​คลื่น​ใน​ทะเล.</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ทรง​สร้าง​ดาว​ไถ, ดาว​อา​ชา​ไน​ย, ดาว​ลูก​ไก่, และ​หมู่​ดาว​นักษัตร​ฝ่าย​ทิศใต้.</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ทรง​กระทำ​การ​ใหญ่​ยิ่ง​เหลือ​ที่​จะ​เข้าใจ​ได้, และ​การ​มหัศจรรย์​เหลือ​ที่​จะ​คณ​นา​ได้</verse>
				<verse number="11">“นี่​แน่ะ​พระองค์​เสด็จ​ผ่าน​ข้าฯ ไป, และ​ข้าฯ ไม่​เห็น​พระองค์. พระองค์​เสด็จ​เลย​ไป​เสีย​ด้วย, แต่​ข้าฯ ไม่​สังเกต​เห็น​พระองค์.</verse>
				<verse number="12">ดูเถอะ, พระองค์​ทรง​ฉวย​เอา​ไป; ใคร​จะ​ห้าม​พระองค์​ได้? ใคร​จะ​บังอาจ​ทูลถาม​พระองค์​ว่า, ‘พระองค์​ทรง​กระทำ​อะไร​อย่าง​นั้น.’</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​ไม่​ยับ​ยั้ง​พระ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์. เหล่า​บริวาร​ศัตรู​ของ​พระองค์​ก็​ถูก​ปราบ​ให้​หมอบ​ราบ​อยู่​ใต้​พระองค์.</verse>
				<verse number="14">ข้า​ต่ำต้อย​กว่า​นั้น​นัก, จะ​โต้เถียง​กับ​พระองค์​อย่างไร​ได้? และ​จะ​เลือก​ข้อความ​อะไร​มา​โต้ตอบ​กับ​พระองค์.</verse>
				<verse number="15">ถึง​ว่า​ข้าฯ เป็น​ผู้​ชอบธรรม​จ​ริงๆ, ข้าฯ ก็​ไม่​บังอาจ​ต่อล้อต่อเถียง​เอา​ชะ​นะ​พระองค์​ได้. มีแต่​จะ​เข้า​ไป​กราบไหว้​วิงวอน​ขอ​ความ​กรุณา​ต่อ​ท่าน​ผู้พิพากษา​คดี​ของ​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ข้าฯ ได้​ส่ง​หมาย​เกาะ​ตัว​เรียก​พระองค์​มา​สู้​ความ, และ​พระองค์​ก็​เสด็จ​มา, ข้าฯ ไม่​เชื่อ​ว่า​พระองค์​จะ​ทรง​ฟัง​เสียง​ของ​ข้าฯ เป็น​สาร​อะไร</verse>
				<verse number="17">“ด้วยว่า​พระองค์​ทรง​หักหาญ​ข้าฯ ด้วย​พายุ​กล้า, และ​ทรง​ให้​ข้าฯ มี​บาดแผล​เพิ่ม​ทบ​ทวีคูณ​ขึ้น​โดยใช่เหตุ.</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ไม่​ทรง​ผ่อนผัน​ให้​ข้าฯ หายใจ​ได้​เลย! แต่​ได้​ทรง​บรรจุ​ความ​ขื่นขม​ให้​ข้าฯ จน​เต็มเปี่ยม.</verse>
				<verse number="19">ถ้า​จะ​กล่าว​ว่า, ‘เออ, มา​ต่อสู้​กัน​ด้วย​กำลัง,’ พระองค์​เจ้า​ก็​ตรัส​ว่า, ‘มา​ซิ, เรา​รอ​อยู่​ที่นี่,’ ถ้า​จะ​กล่าว​ว่า, ‘มา​สู้​ความ​กัน’ พระองค์​ก็​ตรัส​ว่า, ‘ใคร​จะ​มา​นัด​สู้​ความ​กับ​เรา​เล่า?’</verse>
				<verse number="20">แม้ว่า​ข้าฯ อ้าง​พะ​ยาน​ว่า​ข้าฯ เป็น​คน​ดี, ปากขอ​งข้าฯ คงจะ​ส่อ​ให้​เห็น​พิรุธ​ปรักปรำ​ข้าฯ. ถ้า​ข้าฯ กล่าว​ว่า​ข้าฯ ดี​รอบคอบ, จะ​เป็น​เหตุ​พิศูจน์​ให้​เห็น​ว่า​ข้าฯ นั่นแหละ​เป็น​คน​ชั่วช้า</verse>
				<verse number="21">“แต่​ตัว​ข้าฯ นั้น​ดี​รอบคอบ!... ข้าฯ จะ​ไม่​ไยดี​ต่อ​วิญญาณ​ข้าฯ ละ; ข้าฯ ชัง​ชีวิต​ข้าฯ แล้ว. นั่น​ก็​มี​ทาง​เดียว​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​ข้าฯ จึง​กล่าว​ว่า​ถึง​จะ​เป็น​คน​ดี​หรือ​คน​ชั่ว, พระองค์​ก็​ทรง​ทำลาย​เสีย​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="23">“ถ้า​โรคระบาด​ฆ่า​คน​เสีย​โดย​ฉับพลัน, พระองค์​จะ​ทรง​พระ​สรวล​เยาะ​ความ​ทุกข์ทรมาน​แห่ง​ผู้​ที่​หา​ความผิด​มิได้.</verse>
				<verse number="24">แผ่น​ดิน​ก็​ถูก​มอบ​ให้​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​คน​ชั่วช้า. พระองค์​ได้​ทรง​ปิด​หน้า​ของ​คณะ​ตุลาการ​ของ​พวก​นั้น. ถ้า​ไม่​ใช่​พระองค์, จะ​เป็น​ใคร​เล่า​ที่​กระทำ​เช่นนั้น?</verse>
				<verse number="25">บัดนี้​วัน​คืน​ทั้ง​หลาย​ของ​ข้าฯ ละ​ล่วง​ไป​เร็ว​กว่า​ม้าเร็ว. มัน​ผ่านพ้น​ไป, และ​ไม่​เห็น​ของดี​อะไร​เลย.</verse>
				<verse number="26">มัน​ผ่านพ้น​ไป​โดยเร็ว​ดุจ​เรือ​กำปั่น​ฝีเท้า​เร็ว, และ​ดุจ​นก​อินทรีย์​ที่​โฉบ​ลง​มา​เฉี่ยว​อาหาร.</verse>
				<verse number="27">ถ้า​ข้าฯ จะ​คิด​ว่า​ข้าฯ จะ​ลืม​การ​บ่นว่า​ของ​ข้าฯ, ข้าฯ จะ​ทำ​ให้​หน้าตา​บูดบึ้ง​เลือน​หาย​ไป, และ​มี​หน้า​เบิกบาน;</verse>
				<verse number="28">ข้าฯ ก็​หวาดกลัว​ด้วย​เรื่อง​ความ​ทุกข์​เวทนา​ของ​ข้าฯ, และ​ข้าฯ รู้​ว่า​พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​ถือ​ว่า​ข้าฯ เป็น​คน​ไม่​มี​ผิด.</verse>
				<verse number="29">ข้าฯ ถูก​ปรับ​ให้​เป็น​คน​ชั่ว​อยู่​แล้ว, จะ​ไป​ทำ​อะไรๆ โดย​เปล่าประโยชน์​ทำไม?</verse>
				<verse number="30">แม้ว่า​ข้าฯ จะ​ชำระ​ตัว​ด้วย​หิมะ, และ​ล้าง​มือ​ให้​สะอาด​หมดจด,</verse>
				<verse number="31">พระองค์​ก็​ยัง​จะ​ทรง​จับ​ข้าฯ กด​ลง​ไป​ใน​คู; แม้แต่​เสื้อผ้า​ของ​ข้าฯ เอง​ก็​ขยะแขยง​ข้าฯ</verse>
				<verse number="32">“เพราะว่า​พระองค์​มิใช่​มนุษย์​เหมือน​อย่าง​ข้าฯ, ที่​ข้าฯ จะ​ไป​โต้เถียง​กับ​พระองค์, และ​ที่​ข้า​จะ​ไป​เป็น​คู่ความ​กับ​พระองค์;</verse>
				<verse number="33">ทั้ง​ไม่​มี​คนกลาง​ที่​จะ​ตัดสิน​ระหว่าง​สอง​ฝ่าย.</verse>
				<verse number="34">ให้​พระองค์​งด​ใช้​ไม้เรียว​ตี​ข้าฯ เสียที, อย่า​ให้การ​ขู่เข็ญ​ของ​พระองค์​ทำ​ให้​ข้าฯ ตกใจ​กลัว;</verse>
				<verse number="35">แล้ว​ข้าฯ จะ​พูด​และ​ไม่​กลัว​พระองค์, เพราะ​ใจจริง​ของ​ข้าฯ ไม่​เป็น​อย่าง​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">“ดวง​จิตต์​ของ​ข้าฯ เบื่อหน่าย​ต่อ​ชีวิต​ของ​ข้าฯ. ข้าฯ จะ​ปล่อยตัว​ของ​ข้าฯ ให้​บ่น​ไป​ตาม​เรื่อง; ข้าฯ จะ​พูด​ด้วย​ความ​ขมขื่น​แห่ง​ดวง​จิตต์​ของ​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="2">ข้าฯ จะ​กล่าว​แก่​พระองค์​ว่า, อย่า​ทรง​ลง​เอา​ว่า​ข้าฯ เป็น​คน​ผิด, แต่​ทรง​โปรด​แจ้ง​เหตุ​ให้​ข้าฯ เห็น​ว่า​พระองค์​ทรง​หักหาญ​ข้าฯ ทำไม.</verse>
				<verse number="3">เป็น​การ​ชอบ​หรือ​ที่​พระองค์​ทรง​ข่มเหง​เหยียดหยาม​ผลงาน​แห่ง​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์, และ​ทรง​โปรด​ให้​ความ​คิด​หารือ​ของ​คน​ชั่ว​รุ่งเรือง</verse>
				<verse number="4">“พระองค์​ทรง​มี​ลูก​นัยน์ตา​หรือ? พระองค์​ทรง​เห็น​อย่าง​คน​แลเห็น​หรือ?</verse>
				<verse number="5">วัน​คืน​แห่ง​ชีวิต​ของ​พระองค์​เหมือน​วัน​คืน​แห่ง​ชีวิต​ของ​มนุษย์​หรือ? ปี​เดือน​ของ​พระองค์​เหมือน​กับ​ปี​เดือน​ของ​มนุษย์​หรือ?</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จึง​ทรง​สนใจ​คอย​จับผิด​ข้าฯ, และ​ทรง​ค้นคว้า​หา​ความผิด​ของ​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ทรง​ทราบ​แล้ว​ว่า​ข้าฯ ไม่​ใช่​คน​ชั่วร้าย, และ​ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​เกียดกัน​ข้าฯ ให้​พ้น​จาก​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ได้.</verse>
				<verse number="8">พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​เอง​ได้​สร้าง​และ​ปั้น​ข้าฯ มา​ทุก​ส่วน. ถึงกระนั้น​พระองค์​ก็​ทรง​ทำลาย​ข้าฯ เสีย.</verse>
				<verse number="9">ขอ​ทรง​ระลึก​เถิด​ว่า, พระองค์​ได้​ทรง​ปั้น​ข้าฯ เหมือน​ทรง​ปั้น​ดินเหนียว, และ​พระองค์​จะ​ทรง​ยุบ​ข้า​ลง​เป็น​ละออง​ฝุ่น​อีก​หรือ?</verse>
				<verse number="10">พระองค์​มิได้​ทรง​เท​ข้าฯ ออก​มา​เช่น​อย่าง​น้ำนม, และ​ทรง​ทำ​ข้าฯ ให้​เปลี่ยน​รูป​ไป​เช่น​กับ​เนยแข็ง​หรือ?</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ได้​ทรง​หุ้ม​ห่อ​ข้าฯ ด้วย​เนื้อ​และ​หนัง, และ​ทรง​สาน​ข้าฯ ด้วย​กะ​ดูก​และ​เส้นเอ็น.</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ได้​ประทาน​ชีวิต​และ​ความ​เมตตากรุณา​แก่​ข้าฯ, และ​การ​คุ้มครอง​ของ​พระองค์​ก็​ทรง​ปกป้อง​วิญญาณ​ข้าฯ ไว้</verse>
				<verse number="13">“ส่วน​เหตุการณ์​เหล่านี้, พระองค์​ได้​ทรง​ซ่อน​ไว้​ใน​พระทัย​พระองค์. ข้าฯ รู้​แล้ว​ว่า​นั่น​ก็​อยู่​ใน​พระองค์.</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ข้าฯ ทำ​ผิด​พระองค์​ก็​ทรง​หมายหัว​ข้าฯ ไว้, และ​พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​สั่ง​ปล่อย​ข้าฯ ให้​พ้น​จาก​โทษ​แห่ง​ความผิด​ของ​ข้าฯ</verse>
				<verse number="15">“หาก​ข้าฯ เป็น​คน​ผิด, วิบัติ​ก็​ตก​อยู่​กับ​ข้าฯ. และ​หาก​ข้าฯ ชอบธรรม, ข้าฯ ก็​ไม่​อาจ​ชู​ศีรษะ​ข้าฯ ขึ้น. ด้วยว่า​ข้าฯ เต็มไปด้วย​ความ​ละอาย​อย่าง​เหลือล้น​ที่​ได้​เห็น​ความ​ไม่​สมประกอบ​ใน​ตัว​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="16">พอ​ข้าฯ ผงก​ศีรษะ​ขึ้น, พระองค์​ก็​ตะครุบ​จับ​ข้าฯ ดุจ​สิงห์โต​อัน​ดุร้าย, และ​พระองค์​ได้​ทรง​สำแดง​พระองค์​เอง​แก่​ข้าฯ อย่าง​น่า​มหัศจรรย์.</verse>
				<verse number="17">พระองค์​กลับ​นำ​พะ​ยาน​มา​เบิก​ปรักปรำ​ข้าฯ, และ​ทวี​ความ​กริ้ว​ของ​พระองค์​ต่อ​ข้าฯ ต่าง​ก็​เปลี่ยน​หน้า​มา​ต่อสู้​ข้าฯ​เป็น​กลุ่มก้อน</verse>
				<verse number="18">“ถ้า​อย่าง​นั้น, ไฉน​หนอ​พระองค์​ทรง​ให้​ข้าฯ คลอด​ออก​มา​จาก​ครรภ์, มิฉะนั้น​ข้าฯ ก็​คง​ไม่​มี​ชีวิต​อยู่​แล้ว, และ​คง​ไม่​มี​ตา​ที่​ได้​แลเห็น​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="19">ข้าฯ ก็​คงจะ​เป็น​เช่น​ไม่​ได้​เกิด​มา​เลย, และ​ข้าฯ คงจะ​ได้​ถูก​นำ​ออก​มา​จาก​ครรภ์​ไป​สู่​ที่​ฝัง​เสียแล้ว,</verse>
				<verse number="20">วัน​คืน​ของ​ข้าฯ เหลือ​น้อย​แล้ว​มิใช่​หรือ? โปรด​ทรง​เลิก​รบกวน​ข้าฯ เถิด, เพื่อ​ข้าฯ จะ​ได้​ชื่นใจ​สัก​เล็กน้อย,</verse>
				<verse number="21">ก่อน​ที่​ข้าฯ จะ​ไป​ใน​ที่​ซึ่ง​ข้าฯ จะ​ไม่​กลับ​มา​อีก; คือ​เมือง​อัน​มืดมิด, มี​เงา​แห่ง​ความ​ตาย,-</verse>
				<verse number="22">เมือง​ที่​มืดมน, มืด​ทึบ, มืด​ตื้อ​ทีเดียว, วุ่นวาย​กา​หล​ไม่​มี​ระเบียบ​อะไร​เลย, -​แม้​สว่าง​ใน​นั้น​ก็​คือ​ความ​มืด​นั้น​เอง.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">แล้ว​โซ​ฟาร์​ชาวนา​อา​มาน​จึง​กล่าว​ตอบ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“ถ้อยคำ​ยืดยาว​เช่นนี้​จะ​ปล่อย​ไป​โดย​ไม่​มี​ใคร​ตอบ​หรือ? คน​ช่างพูด​ก็​เป็น​ฝ่าย​ถูก​เสมอ​หรือ?</verse>
				<verse number="3">คำกล่าว​อวดอ้าง​ของ​ท่าน​จะ​ทำ​ให้​คน​นิ่ง​อั้น​หรือ? ถ้า​ท่าน​พูด​เยาะเย้ย​อย่าง​นี้, จะ​ไม่​มี​ใคร​ทำ​ให้​ท่าน​อาย​หรือ?</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ท่าน​ได้​กล่าว​ว่า, ‘คำสั่งสอน​ของ​ข้าฯ ก็​บริสุทธิ์​ฉะ​เพาะ​พระเนตร​ของ​พระองค์,’</verse>
				<verse number="5">โอ, ขอ​ให้​พระเจ้า​ตรัส, และ​ออก​พระโอษฐ์​โต้เถียง​ท่าน.</verse>
				<verse number="6">และ​ขอ​ให้​พระองค์​ทรง​ชี้แจง​ให้​ท่าน​ทราบ​ถึง​เคล็ดลับ​แห่ง​พระ​ปัญญา​ว่า พระ​ปัญญา​นั้น​ลึกซึ้ง​หลาย​เท่า​ทวีคูณ. จง​รู้​เถิด​ว่า, พระเจ้า​ทรง​เรียกร้อง​เอา​จาก​ท่าน​น้อย​กว่า​ที่​ท่าน​จะ​ได้​รับ​ตาม​ความ​ผิด​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="7">“ท่าน​จะ​หยั่งรู้​ใน​สภาพ​ของ​พระเจ้า​ได้​หรือ? ท่าน​จะ​เอื้อม​ไป​รู้​ถึง​สภาพ​แห่ง​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ให้​ถี่ถ้วน​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="8">เพราะ​นั่น​อยู่​สูง​เทียม​สวรรค์; ท่าน​จะ​ไป​ทำ​อะไร​ได้? ลึก​เสีย​ยิ่ง​กว่า​ขุมนรก; ท่าน​จะ​ไป​รู้ได้​อย่างไร?</verse>
				<verse number="9">ด้าน​ยาว​ก็​ยาว​กว่า​พิภพ​โลก, ด้าน​กว้าง​ก็​กว้าง​กว่า​สมุทร.</verse>
				<verse number="10">ถ้า​พระองค์​เสด็จ​มา, และ​ทรง​เกาะกุม​ผู้ใด, หรือ​เรียกประชุม​ให้​ตัดสิน. ใคร​จะ​มา​ห้ามปราม​พระองค์​ได้?</verse>
				<verse number="11">ด้วยว่า​พระองค์​ทรง​รู้จัก​คน​ไร้​ค่า, ทรง​เห็น​ความ​ชั่วช้า​ของ​เขา​ด้วย; พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​นำ​ขึ้น​มา​พิจารณา​หรือ?</verse>
				<verse number="12">คน​ไร้​ค่า​จะ​มี​ปัญญา​ขึ้น​ได้​ก็​ต่อเมื่อ​ลา​ป่า​ออก​ลูก​เป็น​คน</verse>
				<verse number="13">“แต่​ส่วน​ท่าน, ถ้า​จะ​ได้​ตรวจ​เตรียม​ใจ​ของ​ท่าน​ไว้, และ​ชูมือ​ขึ้น​ไป​ยัง​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="14">ถ้า​จะ​หยิบ​บาป​ของ​ท่าน​ขว้าง​ทิ้ง​เสีย, และ​ไม่​ให้​มี​บาป​คงเหลือ​อยู่​ใน​เรือน​ของ​ท่าน​อีก​ต่อไป.</verse>
				<verse number="15">เมื่อนั้น​ท่าน​จะ​เงย​หน้า​ขึ้น​ปราศ​จาก​ด่างพร้อย; เออ, ท่าน​จะ​มั่นคง, และ​ท่าน​จะ​ไม่​ตกใจ​กลัว​อะไร​เลย.</verse>
				<verse number="16">เพราะว่า​ท่าน​จะ​ลืม​ความ​ทุกข์​เวทนา​ของ​ท่าน, และ​ระลึก​ถึง​มัน​เหมือน​ดัง​น้ำ​ที่​ไหล​ผ่าน​ไป​แล้ว.</verse>
				<verse number="17">ชีวิต​ของ​ท่าน​จะ​สดใส​ยิ่ง​กว่า​เวลา​เที่ยงวัน. แม้​จะ​มี​ความ​มืด, มัน​ก็​กระจ่าง​ไป​ดุจ​รุ่งเช้า.</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ท่าน​จะ​มั่นใจ​เพราะ​มี​ความ​หวัง​ใจ. เออ, ท่าน​จะ​ตรวจตรา​ดู​ทั่วๆ ไป, แล้ว​จะ​เอนกาย​ลง​พักผ่อน​ด้วย​ความ​ปลอดภัย.</verse>
				<verse number="19">ทั้ง​ขณะ​ท่าน​นอน​ลง, จะ​ไม่​มี​อะไร​มา​ทำ​ให้​ท่าน​ตกใจ, เออ, จะ​มี​คน​เป็น​อัน​มาก​มา​ป้อยอ​ท่าน.</verse>
				<verse number="20">แต่​ตา​ของ​คน​ชั่ว​จะ​ฟ่า​ฟาง​ไป; จะ​หนี​ให้​พ้น​โทษ​ไม่​ได้. และ​ความ​หวัง​ใจ​ของ​เขา​ก็​คือ​ความ​ตาย​นั้น​เอง.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">โยบ​จึง​กล่าว​ตอบ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“ไม่​ต้องสงสัย​ละ, ท่าน​นะ​เป็น​คน​เลิศ​แล้ว; และ​ปัญญา​จะ​ตาย​ไป​ด้วย​กัน​กับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="3">แต่ว่า​ข้าฯ ก็​มี​ความคิด​เหมือน​กับ​ท่าน. ข้าฯ ไม่​เลว​ไป​กว่า​ท่าน. เออ, ใคร​เขา​จะ​ไม่​รู้​อย่าง​คำ​ที่​ท่าน​พูด?</verse>
				<verse number="4">ข้าฯ ที่​เคย​ได้​อธิษฐาน​ติดต่อ​กับ​พระเจ้า, และ​พระองค์​ก็ได้​ทรง​ตอบ, บัดนี้​กลับ​มา​ถูก​เพื่อนฝูง​เยาะเย้ย.</verse>
				<verse number="5">ส่วน​ผู้ดี​รอบคอบ​ก็​ย่อม​ถูก​เขา​หัวเราะ​เป็น​ธรรมดา. ผู้​ที่​กำลัง​อยู่​ใน​ฐานะ​ปกติ​ย่อม​มี​ความคิด​ดูถูก​คน​ที่​เท้า​ของ​เขา​กำ​ลัง​จะ​พลาด​ล้ม​ลง.</verse>
				<verse number="6">ที่​อาศัย​ของ​พวก​โจร​นั้น​มั่งมี​ศรี​สุข, และ​คน​ที่​ทำ​ให้​พระเจ้า​ทรง​ขัดเคือง​ก็​ยัง​ปลอดภัย, และ​พระเจ้า​ยัง​ได้​โปรด​ให้​เขา​อุดมสมบูรณ์</verse>
				<verse number="7">“แต่​ลอง​ถาม​สัตว์​เดียรัจฉาน​ดู: มัน​จะ​สอน​ท่าน​ได้. และ​ถาม​ฝูง​นก​ใน​อากาศ​ดู​เถิด; มัน​จะ​บอก​ท่าน​ให้​ทราบ.</verse>
				<verse number="8">หรือ​จะ​ถาม​สัตว์บก​ดู​ก็ได้; มัน​จะ​สอน​ท่าน​ให้​เข้าใจ. หรือ​จะ​ถาม​ปลา​ใน​ทะเล; มัน​ก็​จะ​ชี้แจง​ให้​ท่าน​รู้.</verse>
				<verse number="9">ใน​หมู่​สัตว์​เหล่านี้​จะ​ไม่​รู้​หรือว่า, พระ​หัตถ์​แห่ง​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​เป็น​ไป​อย่าง​นี้.</verse>
				<verse number="10">ด้วย​ความเป็นอยู่​ของ​ทุกสิ่ง​ที่​มี​ชีวิต, และ​ลมหายใจ​ของ​มนุษย์​ทั้ง​หลาย, ก็​อยู่​ใน​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">“หู​มี​สำหรับ​ฟัง​คำ​ไว้​ใคร่ครวญ, ดุจ​ปาก​มี​ไว้​สำหรับ​ชิม​ให้​รู้​รส​อาหาร​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="12">คน​โบราณ​ย่อม​มี​ปัญญา, และ​คน​อายุ​ยืน​ย่อม​มี​ความ​รู้, ดังนั้น​หรือ?</verse>
				<verse number="13">ปัญญา​และ​กำลัง​ฤทธิ์​อยู่​กับ​พระเจ้า​ต่างหาก! พระองค์​ทรง​มี​ความ​ดำริ​หารือ และ​ความ​รู้ความ​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="14">เออ, เมื่อ​พระองค์​ทรง​หัก​ทำลาย​เสีย, ไม่​มี​ใคร​จะ​กลับ​สร้าง​ขึ้น​ได้​อีก: เมื่อ​พระองค์​ทรง​ขัง​ใคร​ไว้, ไม่​มี​ช่องทาง​ที่​จะ​หนี​ออก​ไป​ได้.</verse>
				<verse number="15">เออ, เมื่อ​พระองค์​ทรง​กัก​น้ำ​ไว้, น้ำ​ก็​แห้งเหือด​ไป; เมื่อ​พระองค์​ทรง​ปล่อย​น้ำ​ออก​มา, มัน​ก็​ไหล​ท่วม​ทั่ว​พื้น​โลก</verse>
				<verse number="16">“กำลัง​ฤทธิ์​และ​ปัญญา​อยู่​กับ​พระองค์: ผู้​ที่​ถูก​ลวง​ก็​อยู่​ใน​เงื้อม​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ทรง​ทำ​ให้​เหล่า​รัฐมนตรี​เสื่อม​อำนาจ​ไป; ทรง​ทำ​ให้​ตุลาการ​กลับ​เป็น​คน​ต่ำต้อย.</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ทรง​ปลด​เครื่องทรง​ของ​กษัตริย์​, และ​ทรง​คาด​เอว​ให้​ด้วย​ผ้าขาวม้า.</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ทรง​ทำ​ให้​เหล่า​สังฆราช​เสื่อมเสีย​ไป, และ​ทรง​ทำลาย​ผู้​ทรง​อำนาจ​ราช​ศักดิ์.</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ทรง​เรียก​เอา​โวหาร​จาก​ผู้​มี​ฝีปาก​ทาง​โฆษณา, และ​ทรง​เอา​ความ​รู้ความ​เข้าใจ​ไป​เสีย​จาก​คน​มี​อาวุโส.</verse>
				<verse number="21">พระองค์​ได้​ทุ่มเท​ความ​เหยียดหยาม​ลง​มา​บน​คณะ​เจ้านาย, และ​ตัด​กำลัง​ของ​กองทัพ​ให้​กะปลกกะเปลี้ย​ไป</verse>
				<verse number="22">“พระองค์​ทรง​หยิบ​เอา​สิ่ง​ที่​ลับ​ลึก​ออก​มา​จาก​ความ​มืด, และ​ทรง​ยก​เงา​แห่ง​ความ​ตาย​ออก​มา​ให้​เห็นแจ้ง.</verse>
				<verse number="23">พระองค์​ทรง​ทำ​ให้​ประเทศ​ชาติ​ทั้ง​หลาย​ขยาย​ตัว​ออก​ไป, แล้ว​ทรง​ทำลาย​เสีย: พระองค์​ทรง​ทำ​ให้​ประชาชาติ​รุ่งเรือง​ขึ้น, แล้ว​ทรง​ทำ​ให้​ร่วงโรย​ลง​ไป​อีก.</verse>
				<verse number="24">พระองค์​ทรง​เรียก​เอา​สติ​จาก​ใจ​ของ​ผู้นำ​แห่ง​ประชาชน​ไป​เสีย, และ​ทรง​ทำ​ให้​เขา​ระ​เห​ระ​หน​ไป​ใน​ป่า​กันดาร​โดย​ไม่​รู้​ว่า​จะ​ไป​ทาง​ไหน.</verse>
				<verse number="25">เขา​สุ่ม​ไป​ใน​ความ​มืด​โดย​ไม่​มี​สว่าง​เสีย​เลย. และ​ทรง​ทำ​ให้​เขา​โซเซ​ไป​เหมือน​อย่าง​คน​ขี้เมา​หยำเป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">“เออ, สิ่ง​ทั้งหมด​เหล่านี้​ตาขอ​งข้าฯ ก็ได้​เห็น​แล้ว, และ​หู​ของ​ข้าฯ ก็​ได้ยิน​และ​เข้าใจ​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">อะไรๆ ที่​ท่าน​รู้, ข้าฯ ก็​รู้​ด้วย​ดุจ​กัน. ข้าฯ ก็​ไม่​เลว​ไป​กว่า​ท่าน,</verse>
				<verse number="3">แต่​ข้าฯ อยาก​จะ​พูด​กับ​พระเจ้า, ข้าฯ ปรารถนา​จะ​โต้ตอบ​กับ​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">ส่วน​ท่าน​เป็น​ผู้​แต่งคำ​มุสา. ท่าน​เป็น​แพทย์​ที่​ใช้ไม่ได้​ทั้งนั้น.</verse>
				<verse number="5">โอ, หาก​ท่าน​จะ​พา​กัน​นิ่ง​เสีย​ก็​จะ​ดี​กว่า! นั่นแหละ​จึง​จะ​แสดง​ว่า​ท่าน​มี​ปัญญา</verse>
				<verse number="6">“บัดนี้​จง​ฟัง​คำ​ต่อว่า​ของ​ข้าฯ บ้าง, และ​เอียงหู​ฟัง​คำ​ตัดพ้อ​แห่ง​ริมฝีปาก​ของ​ข้าฯ เถิด.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​จะ​พูด​ผิดๆ แก้ตัว​แทน​พระเจ้า​หรือ? และ​กล่าว​หลอกลวง​แทน​พระองค์​หรือ?</verse>
				<verse number="8">ท่าน​จะ​ทำ​ตัว​เข้าข้าง​พระองค์​หรือ? ท่าน​จะ​ตั้ง​ตัว​เป็น​ทนาย​ว่า​ต่าง​พระเจ้า​หรือ?</verse>
				<verse number="9">ถ้าหากว่า​พระเจ้า​จะ​ทรง​สอดส่อง​ตรวจ​ดู​ท่าน​จะ​เป็น​การ​ดี​สำหรับ​ท่าน​ไหม? ท่าน​จะ​หลอกลวง​พระองค์​ดุจ​มนุษย์​หลอก​กัน​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="10">พระองค์​คงจะ​ต่อว่า​ท่าน​เป็นแน่, และ​ถ้า​ท่าน​แอบ​ลำเอียง​เข้า​กับ​ฝ่าย​ใด​ก็ตาม.</verse>
				<verse number="11">ท่าน​จะ​ไม่​เกรง​เดชานุภาพ​ของ​พระองค์​หรือ? และ​ไม่​เกรง​ว่า​ภัยพิบัติ​ของ​พระองค์​จะ​ทับถม​ลง​มา​ยัง​ท่าน​หรือ?</verse>
				<verse number="12">ข้ออ้าง​ของ​ท่าน​เป็น​ดุจ​กอง​ขี้เถ้า, และ​ข้อ​โต้เถียง​ของ​ท่าน​ก็​เป็น​แต่เพียง​กอง​ฝุ่น</verse>
				<verse number="13">“นิ่ง! ปล่อย​ให้​ข้าฯ พูด​คน​เดียว​เถิด. จะ​มี​เหตุ​อะไร​เกิด​ขึ้น​แก่​ข้าฯ ก็ตาม​ที.</verse>
				<verse number="14">เหตุไร​ข้าฯ จึง​ยอม​กัด​เนื้อ​ด้วย​ฟัน​ของ​ข้าฯ เอง, และ​กำ​ดวงใจ​ไว้​ใน​มือ​ของ​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="15">แม้ว่า​พระองค์​ทรง​สังหาร​ข้าฯ เสีย, ข้าฯ ก็​ยัง​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์. แต่​ข้าฯ ก็​จะ​โต้เถียง​ตาม​ที่​ข้าฯ เห็นชอบ​ฉะ​เพาะ​พระองค์.</verse>
				<verse number="16">พระองค์​จะ​เป็น​พระ​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​ข้าฯ: ด้วยว่า​คน​ที่​ไม่​นับถือ​พระเจ้า​จะ​ไม่​มา​ปรากฏ​ตัว​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระองค์.</verse>
				<verse number="17">จง​สนใจ​ฟัง​คำพูด​และ​คำ​แถลงการณ์​ของ​ข้าฯ เถิด!</verse>
				<verse number="18">นี่​แน่ะ​บัดนี้​ข้าฯ ได้​เรียบเรียง​ข้อความ​แก้​คดี​ของ​ข้าฯ ไว้​เสร็จ​แล้ว: ข้าฯ รู้​แล้ว​ว่า​ข้าฯ จะ​เป็น​ฝ่าย​ถูก.</verse>
				<verse number="19">ใคร​เล่า​จะ​มา​กล่าวอ้าง​ว่า​ข้าฯ ผิด? ถ้า​ผิด​จริง, ข้าฯ ก็​ยอม​นิ่ง​และ​ยอม​ตาย​เลย​ทีเดียว</verse>
				<verse number="20">“เเต่​โอ​พระเจ้า​ข้า, ขอ​ทรง​เลิก​ทำ​สอง​อย่าง​แก่​ข้าฯ, แล้ว​ข้าฯ จะ​ไม่​ซ่อน​ตัว​จาก​พระ​พักตร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="21">คือ, ทรง​ยก​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ไป​เสีย​ให้​ไกล​จาก​ข้าฯ, และ​อย่า​ทรง​ทำ​ให้​ข้าฯ หวาดกลัว​ด้วย​ภัยพิบัติ​ของ​พระองค์​เลย.</verse>
				<verse number="22">แล้ว​พระองค์​ทรง​เรียก​ข้าฯ เถิด, ข้าฯ จะ​ทูล​ตอบ​พระองค์. หรือ​จะ​ทรง​ให้​ข้าฯ พูด, และ​พระองค์​จะ​ทรง​ตอบ​ก็ได้</verse>
				<verse number="23">“บาป​และ​ผิด​ของ​ข้าฯ มี​เท่า​ไหน? โปรด​ทรง​ชี้แจง​ให้​ข้าฯ ทราบ​ว่า​ข้าฯ ได้​ทำ​ผิด​และ​ทำบาป​อะไร​บ้าง.</verse>
				<verse number="24">ทำไม​ทรง​หัน​พระ​พักตร​ไป​เสีย​จาก​ข้าฯ? และ​ทรง​ถือ​เอา​ว่า​ข้าฯ เป็น​ศัตรู​ของ​พระองค์?</verse>
				<verse number="25">ทำไม​หนอ​พระองค์​จึง​ทรง​พัด​ใบไม้​แห้ง​ให้​ปลิว​ไป​ปลิว​มา, และ​ทรง​ไล่​ผจญ​เศษ​ฟาง​อัน​เหี่ยวแห้ง​เช่นนี้?</verse>
				<verse number="26">“เป็น​ไฉน​พระองค์​ทรง​บันทึก​สิ่ง​ที่​ขื่นขม อัน​เป็น​ปฏิปักข์​ต่อ​ข้าฯ? และ​ทรง​บังคับ​ให้​ข้าฯ รับโทษ​ผิด​บาป​ที่​ได้​กระทำ​มา​แล้วแต่​ยัง​หนุ่ม​อยู่​นั้น?</verse>
				<verse number="27">พระองค์​ทรง​ล่าม​เท้า​ของ​ข้า​กับ​ขอน​ไม้, ทรง​สะกด​รอย​ของ​ข้าฯ ไป​ทุกหนทุกแห่ง, และ​ทรง​ขีด​เส้น​จำกัด​เขตต์​ให้​ข้าฯ เดิน.</verse>
				<verse number="28">และ​เขา​ผู้​นั้น​ก็​เปื่อย​พัง​ไป​ดุจ​สิ่ง​ที่​ค่อยๆ เน่า​ไป, เช่นเดียวกับ​เสื้อผ้า​ที่​ถู​กม​อด​กิน.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">“อัน​มนุษย์​ซึ่ง​เกิด​จาก​เพศ​หญิง​ย่อม​มีแต่​วัน​เวลา​น้อย​นัก, และ​ประกอบ​ไป​ด้วย​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก.</verse>
				<verse number="2">เขา​เกิด​มา​เช่น​กับ​ดอกไม้​ดอก​หนึ่ง, แล้ว​ก็​เหี่ยวแห้ง​ไป; เขา​อันตรธาน​ไป​ดุจ​เงา, และ​ไม่​คงอยู่​ต่อไป​เลย.</verse>
				<verse number="3">ส่วน​พระองค์​ทรง​ลืม​พระเนตร​แลดู​มนุษย์​อย่างเช่น​นั้น, และ​ทรง​นำ​เขา​ไป​เป็น​คู่ความ​กับ​พระองค์​หรือ?</verse>
				<verse number="4">ใคร​จะ​นำ​ของ​สะอาด​ออก​จาก​ของ​สกปรก​ได้? ไม่​มี​ใคร​ทำ​ได้​เลย.</verse>
				<verse number="5">โดย​เหตุ​ที่​วัน​เวลา​ของ​เขา​ได้​ทรง​กำหนด​ไว้​แล้ว, และ​จำนวน​เดือน​แห่ง​ชีวิต​ของ​เขา​ก็​อยู่​ใน​พระ​ดำริ, และ​โดย​เหตุ​ที่​พระองค์​ทรง​ขีด​เส้น​คั่น​แดน​ไว้​ซึ่ง​เขา​จะ​ข้าม​ไม่​ได้;</verse>
				<verse number="6">ทรง​โปรด​หัน​พระ​พักตร​ไป​จาก​เขา, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​พักผ่อน, จนกว่า​จะ​ถึง​เวลา​เสร็จ​งาน​รับจ้าง​ของ​เขา​นั้น</verse>
				<verse number="7">“หากว่า​ต้นไม้​ถูก​โค่น​ลง​แล้ว, ยัง​มี​ความ​หวัง​ที่​จะ​งอก​เป็นต้น​ได้​อีก, และ​กิ่ง​อ่อน​นั้น​จะ​งอก​ขึ้น​เสมอ​ไป.</verse>
				<verse number="8">แม้นว่า​ราก​ของ​มัน​เน่า​ไป​ใน​ดิน, และ​ตอ​ของ​มัน​ผุ​ไป​ที่ดิน;</verse>
				<verse number="9">พอ​มัน​ได้​กลิ่น​น้ำมัน​ก็​งอก​ขึ้น​ใหม่, และ​แตก​กิ่ง​เหมือน​กับ​ต้นไม้​อ่อน.</verse>
				<verse number="10">แต่​เมื่อ​คนเรา​ตาย​ก็​ศูนย์​ไป​ทีเดียว; เออ, เมื่อ​มนุษย์​เรา​สิ้นชีวิต​เขา​หาย​ไป​ไหน​ก็​ไม่​รู้.</verse>
				<verse number="11">ดุจ​บึง​ที่​น้ำ​เหือดแห้ง​ไป​เสียแล้ว, และ​ดุจ​ห้วย​ที่​น้ำ​ไหล​จน​แห้ง​ไป​หมด;</verse>
				<verse number="12">ก็​เช่น​กับ​มนุษย์​เมื่อ​นอน​ลง​และ​ไม่​ลุก​ขึ้น​อีก: แม้​ท้อง​ฟ้า​จะ​สิ้น​ศูนย์​ไป, เขา​จะ​ไม่​ตื่น​ขึ้น, หรือ​จะ​ไม่​ถูก​ปลุก​ให้​ตื่น​จาก​หลับ</verse>
				<verse number="13">“โอ้ หากว่า​พระองค์​จะ​ทรง​ซ่อน​ข้าฯ ไว้​ใน​หลุม​ฝังศพ, จะ​ทรง​เก็บ​ข้าฯ ไว้​ใน​ที่​เร้นลับ​จนกว่า​พระ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์​จะ​หมดสิ้น​ไป, โดย​มี​เวลา​ที่​ทรง​กำหนด​ไว้​สำหรับ​ข้าฯ, แล้ว​จะ​ระลึก​ถึง​ข้าฯ อีก​ที​ก็​จะ​ดี.</verse>
				<verse number="14">ถ้า​มนุษย์​ตาย​แล้ว​จะ​เป็น​ขึ้น​มา​อีก​หรือ? ถ้า​เป็น​ได้​ข้าฯ สมัครใจ​คอย​ตลอดเวลา​กำหนด, จนกว่า​จะ​ทรง​ปล่อย​ข้าฯ ออก​มา.</verse>
				<verse number="15">พระองค์​จะ​ทรง​เรียก, และ​ข้าฯ จะ​ทูล​ตอบ, และ​พระองค์​จะ​ทรง​พอ​พระทัย​ใน​หัตถกรรม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">“แต่​เวลา​นี้​พระองค์​ทรง​นับ​ย่างก้าว​ของ​ข้าฯ, และ​ทรง​จ้อง​คอย​จับผิด​ข้าฯ ไม่​ใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ทรง​ใส่ความ​ผิด​บาป​ของ​ข้าฯ ใน​ถุง​และ​ตีตรา​ประทับ​ครั่ง​ไว้, และ​ทรง​ผนึก​ความ​ชั่ว​ของ​ข้าฯ ไว้​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="18">ภูเขา​ทะลาย​ลง​มา, แล้ว​ก็​สาป​ศูนย์​ไป; ศิลา​นั้น​ก็​ถูก​พัด​กวาด​ไป​จาก​ที่​ของ​มัน;</verse>
				<verse number="19">น้ำ​ก็​ซัด​ก้อน​หิน​ให้​สึก​เสีย​ไป, และ​น้ำท่วม​พัด​พา​ดินทราย​ไป​เสีย. ความ​หวัง​ของ​มนุษย์​ก็​ถูก​ทำลาย​เช่นกัน.</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ทรง​ปราบ​เขา​อยู่​ร่ำไป, เขา​จึง​ต้อง​ล่าถอย; พระองค์​ทรง​เปลี่ยนแปลง​รูปร่าง​เขา, และ​กำจัด​เขา​ไป​เสีย.</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​บุตร​ของ​เขา​มี​เกียรติ, เขา​ก็​ไม่​รู้; หรือ​จะ​ตกต่ำ​เลวทราม, เขา​ก็​หา​รู้เห็น​ไม่.</verse>
				<verse number="22">แต่​เนื้อหนัง​แห่ง​ตัว​เขา​ก็​เจ็บปวด, และ​จิตต์​วิญญาณ​ของ​เขา​ก็​โศกเศร้า.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">แล้ว​อา​ลีฟาศ​ชาว​เธ​มาน​จึง​กล่าว​ตอบ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“ควร​หรือ​ที่​คน​มี​ปัญญา​จะ​กล่าว​ความเห็น​ที่​ไร้​สาร​เช่นนี้, และ​บรรจุ​ลม​ตะวันออก​เข้า​ไว้​ใน​ท้อง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">ควร​หรือ​ที่​เขา​จะ​อ้าง​เหตุผล​ด้วย​คำพูด​อัน​ไร้​ประโยชน์, และ​ด้วย​คำกล่าว​ซึ่ง​ไม่​มี​ดี​อะไร​เลย.</verse>
				<verse number="4">เออ, ท่าน​ได้​ละทิ้ง​ความ​เกรงกลัว​พระเจ้า​เสีย​หมด, เป็น​เชิง​ชวน​ให้​คน​อื่น​ไม่​เคารพ​ต่อ​พระองค์​ด้วย.</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​ความ​ชั่ว​ของ​ท่าน​นั้นแหละ​ได้​สอน​ให้​ปาก​ของ​ท่านพูด​ออก​มา, และ​ท่าน​ก็​เลือก​ใช้​ลิ้น​ของ​คน​ฉลาดแกมโกง.</verse>
				<verse number="6">ปาก​ของ​ท่าน​เอง​จึง​ปรับโทษ​ตัว​ท่าน​เอง, มิใช่​ข้าพ​เจ้า​นะ, เออ, ริมฝีปาก​ของ​ท่าน​ก็​เป็น​พะ​ยาน​ปรักปรำ​ท่าน​เอง</verse>
				<verse number="7">“ท่าน​เป็น​คน​แรก​ที่​เกิด​มา​หรือ? หรือ​ท่าน​ได้​เกิด​มา​ก่อน​ภูเขา​เกิด?</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ได้ยิน​ข้อ​หารือ​ลับ​ของ​พระเจ้า​หรือ? และ​ท่าน​คิด​ว่า​ท่าน​รวม​เอา​ปัญญา​ไว้​ใน​ตัว​ท่าน​คน​เดียว​หรือ?</verse>
				<verse number="9">ท่าน​นะ​รู้​อะไร​ที่​พวกเรา​ไม่​รู้? ท่าน​นะ​เข้าใจ​อะไร​ที่​พวกเรา​ไม่​เข้าใจ​หรือ?</verse>
				<verse number="10">ทั้งคน​ศีรษะ​หงอก​และ​คน​มี​อาวุโส​สูง, แก่​กว่า​บิดา​ของ​ท่าน​อีก, ก็​อยู่​ใน​พวกเรา,</verse>
				<verse number="11">คำ​เล้าโลม​แห่ง​พระเจ้า​ท่าน​เห็น​เป็น​ของ​เล็กน้อย​ไป​หรือ? เป็น​คำสุภาพ​ที่มา​กล่าว​แก่​ท่าน​ด้วย.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​ปล่อยตัว​ไป​ตาม​ความรู้สึก​สะเทือนใจ, และ​ตา​ของ​ท่าน​ก็​ลุกเป็นไฟ.</verse>
				<verse number="13">จน​ท่าน​กลับ​หวน​จิตต์​มา​ต่อสู้​พระเจ้า, และ​ปล่อย​ให้​ปาก​ของ​ท่าน​พูด​คำ​เช่นนี้​ออก​มา?</verse>
				<verse number="14">มนุษย์​เป็น​อะไร​มา​จึง​จะ​เป็น​ผู้บริสุทธิ์​ได้? และ​เขา​ที่​เกิด​แต่​เพศ​หญิง​จะ​เป็น​ผู้​ชอบธรรม​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="15">นี่แหละ, พระเจ้า​ไม่​ทรง​ไว้​พระทัย​ใน​เหล่า​เทพ​ย​เจ้าของ​พระองค์​เลย. เออ, แม้​สวรรค์​นั้น​ก็​ยัง​ไม่​บริสุทธิ์​ใน​คลอง​พระเนตร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="16">มนุษย์​ผู้​เต็มไปด้วย​มลทิน​โสโครก, ผู้​ดื่ม​ความ​ชั่ว​ดุจ​ดื่ม​น้ำ, จะ​ไม่​เป็น​ที่​ไว้วางใจ​ต่อ​พระเจ้า​ยิ่งกว่านั้น​สัก​เท่าใด</verse>
				<verse number="17">“ข้าฯ จะ​ชี้แจง​ให้​ท่าน​ทราบ, จง​ฟัง​เถิด; ข้าฯ จะ​กล่าว​ตาม​ที่​ได้​รู้เห็น​มา:</verse>
				<verse number="18">ซึ่ง​เป็น​คำ​ผู้​มี​ปัญญา​ได้​กล่าว​สืบเนื่อง​กัน​มา​แต่​บรรพบุรุษ​ของ​เขา, มิได้​ปิด​บัง​ไว้​เลย;</verse>
				<verse number="19">เขา​เหล่า​เดียว​ได้​รับ​เป็น​ผู้ปกครอง​เมือง​นั้น​ไว้, ไม่​มี​คน​ต่างชาติ​เข้า​มา​ปะปน​เขา:</verse>
				<verse number="20">คน​ชั่ว​ย่อม​ทนทุกข์ทรมาน​ด้วย​ความ​เจ็บปวด​ตลอดเวลา​ใน​อายุ​ของ​เขา, และ​จำนวน​ปี​ของ​เขา​ทรง​กำหนด​ไว้​สำหรับ​ผู้​มา​ข่มเหง.</verse>
				<verse number="21">เสียง​อัน​น่ากลัว​ก้อง​อยู่​ใน​หู​ของ​เขา​ว่า, ขณะที่​กำลัง​จำเริญ​จะ​มี​ผู้​มา​ทำลาย​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="22">เขา​ไม่​เชื่อ​เลย​ว่า, เมื่อ​เขา​ไป​ใน​เวลา​ค่ำคืน, จะ​กลับ​มา​ได้. เขา​คิด​ว่า​มี​ดาบ​คอย​ฟัน​เขา​อยู่.</verse>
				<verse number="23">เขา​เห็น​ไป​ว่า, เขา​จะ​เที่ยว​ไป​หา​อาหาร​ใน​ที่​ต่างๆ ถาม​ว่า, ‘มี​อาหาร​ที่ไหน?’ เขา​รู้​ว่า, วัน​แห่ง​ความ​มืด​นั้น​เข้า​มา​ใกล้​จะ​ถึง​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="24">ความ​ทุกข์​และ​ความ​กลุ้มใจ​ก็​ทำ​ให้​เขา​กลัว​ไป​ต่างๆ มัน​จะ​มา​ผจญ​เอา​ชะ​นะ​เขา, ดุจ​กษัตริย์​ยก​ทัพ​มา​ตี​เขา.</verse>
				<verse number="25">เพราะว่า​เขา​ได้​เหยียด​มือ​ออก​ต่อสู้​พระเจ้า, และ​ได้​ตั้ง​ตัว​ท้าทาย​ต่อ​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์.</verse>
				<verse number="26">เขา​วิ่ง​ไป​ด้วย​คอแข็ง, หัน​โล่ห์​ด้าน​ปุ่ม​แหลม​ของ​เขา​เข้า​สู้​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="27">เพราะว่า​เขา​ละเลย​ปล่อย​ให้​หน้าตา​ของ​เขา​อ้วน​พี, และ​ทำ​ให้​พุง​ของ​เขา​พลุ้ย​เป็น​ลอนๆ.</verse>
				<verse number="28">เขา​ตั้ง​บ้านเรือน​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ร้าง, ใน​คฤหาสน์​ซึ่ง​ไม่​มี​คน​อยู่, และ​เกือบจะ​พัง​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="29">ที่สุด​เขา​จะ​ไม่​มั่งมี, ทรัพย์สิน​ของ​เขา​จะ​ไม่​คงอยู่, และ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา​ก็​จะ​ไม่​เพิ่มพูน​ขึ้น​ใน​ไร่นา.</verse>
				<verse number="30">ด้วย​ลม​แห่ง​พระโอษฐ์​ของ​พระเจ้า​เป่า​มา​เขา​ก็​เสียหาย​ไป.</verse>
				<verse number="31">อย่า​ให้​เขา​ผู้​นั้น​ไว้วางใจ​ใน​ความ​ชั่ว, อัน​เป็น​สิ่ง​ที่​ล่อลวง​ตัว​ของ​ตนเอง, ด้วยว่า​ความ​ชั่ว​นั้นแหละ​จะ​กลับ​มา​เป็น​บำเหน็จ​ตอบแทน​เขา;</verse>
				<verse number="32">ผลกรรม​นั้น​จะ​เกิด​ขึ้น​บั่นทอน​อายุ​ของ​เขา, และ​สาขา​ของ​เขา​จะ​ไม่​เขียว​สด.</verse>
				<verse number="33">เขา​จะ​ร่วงโรย​ไป​ดุจ​เถา​องุ่น​ที่​ผล​ของ​มัน​หล่น​เมื่อ​ยัง​ดิบๆ อยู่, และ​ดุจ​ต้น​มะกอก​เทศ​ที่​สลัด​ดอก​ให้​หล่น​ร่วง​เสีย​ไป.</verse>
				<verse number="34">ด้วยว่า​พวก​ที่​ไม่​มี​พระเจ้า​จะ​เป็น​หมัน, และ​ไฟ​ก็​จะ​เผาผลาญ​ทับ​อาศัย​แห่ง​สินบน.</verse>
				<verse number="35">เขา​ก็​กำเนิด​เล่ห์​ร้าย​ไว้​ใน​ตัว, และ​คลอ​ดอ​อก​มา​เป็น​ความ​ยากเข็ญ: คือ​ท้อง​ของ​เขา​ได้​เตรียม​อุบาย​ไว้​ล่อลวง​ตัว​เขา​เอง.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">แล้ว​โยบ​ได้​กล่าว​ตอบ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“เรื่อง​อย่าง​นี้​ข้าฯ ได้ยิน​มา​มาก​แล้ว. ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ผู้​เล้าโลม​อัน​ร้ายกาจ!</verse>
				<verse number="3">คำกล่าว​อย่าง​ลมๆ นั้น​จะ​จบ​สิ้น​กัน​เมื่อใด​หนอ? ท่าน​เป็น​อะไร​ไป​จึง​ให้​คำตอบ​อย่าง​นี้?</verse>
				<verse number="4">ข้าฯ ก็​พูด​อย่าง​ท่าน​ได้​เหมือน​กัน. หาก​จิตต์​ใจ​ของ​ท่าน​มา​เปลี่ยน​ร่างกาย​กับ​ข้าฯ, ข้าฯ อาจ​ประ​ติด​ประ​ต่อ​ถ้อยคำ​กล่าว​ว่า​ท่าน, และ​โคลง​ศีรษะ​เย้ย​ท่าน​ได้​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="5">ข้าฯ อาจ​กล่าว​หนุน​ใจ​ท่าน​แต่​ปาก, และ​อาจ​ใช้​ริมฝีปาก​เล้าโลม​บรรเทาทุกข์​ท่าน</verse>
				<verse number="6">“แต่​ถึง​จะ​พูด​ไป​ก็​ไม่​เห็นจะ​บรรเทาทุกข์​อะไร! ถึง​จะ​นิ่ง​ไว้​ก็​ไม่​เห็น​เบาใจ​อะไร!</verse>
				<verse number="7">บัดนี้​พระเจ้า​ได้​ทรง​ทำ​ให้​ข้าฯ อ่อน​ระอา, และ​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​เหล่า​เพื่อน​ของ​ข้าฯ ไม่​มี​ค่า​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="8">ที่​พระองค์​ได้​ทรง​บีบคั้น​ข้าฯ ก็​เป็น​พะ​ยาน​อย่างหนึ่ง; อาการ​ซูบ​ผอม​ของ​ข้าฯ ก็​ปรักปรำ​ข้าฯ อยู่, เป็น​การ​อ้าง​พะ​ยาน​เผชิญหน้า​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ทรง​ฉีก​ข้าฯ เสีย​ด้วย​พระ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์, และ​ข่มเหง​ข้าฯ, พระองค์​ทรง​กัด​ข้าฯ ด้วย​พระ​ทนต์​ของ​พระองค์. ศัตรู​ของ​ข้าฯ ได้​เขม็ง​ตา​จ้องดู​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="10">เขา​แยกเขี้ยว​อ้า​ปาก​จะ​ขม้ำ​ข้าฯ, เขา​ตบ​แก้ม​ประ​จารข้าฯ. เขา​รวม​หัว​ปอง​ร้าย​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​ทรง​ปล่อย​ให้​ข้าฯ อยู่​ในหมู่​คน​อธรรม; พระองค์​ทรง​โยนทิ้ง​ข้าฯ ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​ชั่ว.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ข้าฯ อยู่​ตาม​สบาย, พระองค์​ได้​ทำลาย​ข้าฯ เสีย. เออ, พระองค์​ทรง​จับ​คอ​ข้าฯ, ฟาด​ลง​เสียจน​ละเอียด. พระองค์​ได้​ตั้ง​ตัว​ข้าฯ ไว้​เป็น​เป้า.</verse>
				<verse number="13">นาย​ธนู​ของ​พระองค์​ตั้ง​กอง​อยู่​ล้อมรอบ​ข้าฯ. พระองค์​ทรง​ทิ่มแทง​ตับ​ไต ใส้​พุง​ของ​ข้าฯ เสีย​ยับเยิน, โดย​มิได้​ทรง​ปราณี​เลย. พระองค์​ทรง​ทำ​ให้​ดี​ของ​ข้าฯ ไหล​หยด​ลง​มา​ถึง​ดิน.</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ทรง​ทะลาย​ข้าฯ เป็น​ช่อง​แล้ว​เป็น​ช่อง​อีก. พระองค์​ทรง​วิ่ง​เข้า​มา​ต่อสู้​ข้าฯ อย่าง​นักรบ​กำยำ</verse>
				<verse number="15">“ข้าฯ ได้​เย็บผ้า​เนื้อ​หยาบ​แนบ​หนัง​ข้าฯ ไว้, และ​ได้​ซบ​เข่า​ของ​ข้าฯ ลง​คลุกเคล้า​กับ​ผงคลี​ดิน.</verse>
				<verse number="16">หน้าตา​ของ​ข้าฯ ก็​แดงก่ำ​เพราะ​การ​ร้องไห้, และ​เงา​แห่ง​ความ​ตาย​ก็​อยู่​ที่​เปลือก​ตาขอ​งข้าฯ.</verse>
				<verse number="17">ถึงกระนั้น​ความ​อสัตย์​อธรรม​ก็​ไม่​มี​อยู่​ที่​มือ​ของ​ข้าฯ, และ​การ​อธิษฐาน​ของ​ข้าฯ ก็​ใส​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="18">“แผ่น​ดิน​เอ๋ย, อย่า​กลบ​โลหิต​ของ​ข้าฯ ไว้. อย่า​ให้​คำร้อง​ทุกข์​ของ​ข้าฯ รู้จัก​ส่า​ง​ซา​เลย.</verse>
				<verse number="19">จง​ดู​เถิด​บัดนี้​ผู้​ทรง​อุปถัมภ์​ของ​ข้าฯ อยู่​ใน​สวรรค์, และ​ผู้​ที่​ทรง​สนับสนุน​รับรอง​ข้าฯ นั้น​อยู่​เบื้องบน.</verse>
				<verse number="20">บรรดา​เพื่อนฝูง​ของ​ข้าฯ ก็​เยาะเย้ย​ข้าฯ, แต่​หน่วย​ตาขอ​งข้าฯ ก็​หลั่ง​น้ำตา​ออก​มา​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระเจ้า,</verse>
				<verse number="21">เพื่อ​พระองค์​จะ​ทรง​ประสาท​ให้​มนุษย์​มี​ความ​ชอบธรรม​ต่อ​พระเจ้า​นั้น, เช่น​กับ​คนเรา​มี​คนกลาง​สมาน​ไมตรี​กับ​เพื่อนบ้าน.</verse>
				<verse number="22">ด้วยว่า​ใน​อีก​ไม่​กี่​ปี​ข้าฯ จะ​เดิน​ไป​ตาม​ทาง​ที่​ข้าฯ จะ​ไม่​กลับ​มา​อีก.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">“ชีวิต​ของ​ข้าฯ ก็​จะ​หมด​ไป, อัน​เวลา​ของ​ข้าฯ ก็​จะ​สาป​ศูนย์​ไป, หลุม​ฝังศพ​ก็​คอยท่า​ข้าฯ อยู่.</verse>
				<verse number="2">แท้จริง​ผู้​เยาะเย้ย​ก็​อยู่​กับ​ข้าฯ นี่เอง, และ​ตาขอ​งข้าฯ จำเป็น​ต้อง​ดู​การ​เย้ยหยัน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">“นี่แหละ, โปรด​ทรง​ให้​คำมั่นสัญญา​ไว้​เป็น​ที่​รับประกัน​ระหว่าง​ข้าฯ กับ​พระองค์. มี​ใคร​ไหม​ที่​จะ​มา​จับมือ​ตกลง​กับ​ข้าฯ?</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระองค์​ได้​ปิด​ใจ​พวก​นี้​ไว้​ไม่​ให้​เข้าใจ. ดังนั้น​พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​ยก​ชู​เขา​ขึ้น​เลย.</verse>
				<verse number="5">ผู้​ที่​ได้​เหยียด​เพื่อน​ของ​เขา​ลง​เป็น​เหยื่อ, และ​ทำ​ให้​ตา​ลูกหลาน​ของ​เขา​บอด​ไป.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ได้​ทรง​ทำ​ให้​ข้าฯ เป็น​ขี้ปาก​ของ​คน​ทั่วไป, และ​ใครๆ ก็​พา​กัน​ถ่ม​น้ำลาย​รด​หน้า​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="7">ตาขอ​งข้าฯ ก็​มืด​ไป​ด้วย​ความ​ทุกข์, และ​อาการ​กาย​ทั้ง​หลาย​ของ​ข้าฯ ก็​ผอม​ดุจ​เงา.</verse>
				<verse number="8">ผู้​ชอบธรรม​ก็​อัศจรรย์​ใจ​ด้วย​เหตุการณ์​นี้, และ​ผู้​หา​ผิด​มิได้​ตื่นเต้น​ใส่​โทษ​คน​ไม่​มี​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="9">ส่วน​ผู้​ชอบธรรม​นั้น​ก็​ยิ่ง​พยายาม​เดิน​ตาม​ทาง​ของ​เขา, และ​ผู้​ที่​มี​มือ​ปราศ​จาก​มลทิน​ก็​มี​กำลัง​ยิ่งๆ ขึ้น​ไป</verse>
				<verse number="10">“ส่วน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​มา​สนทนา​กัน​อีก​ก็​เชิญ. แต่​ใน​พวก​ท่าน​ข้าฯ คง​ไม่​พบ​ใคร​ที่​มี​ปัญญา​สัก​คน​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="11">อัน​เวลา​ของ​ข้าฯ ก็​หมด​ไป, และ​ความ​ตั้งใจ​ของ​ข้าฯ ก็​หัก​สะบั้น​ไป​เสียแล้ว, คือ​ความนึกคิด​แห่ง​ใจ​ของ​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="12">เขา​พา​กัน​มา​เปลี่ยน​กลางคืน​เป็น​กลางวัน, และ​กล่าว​ว่า​สว่าง​นั้น​อยู่​ไม่​ห่าง​จาก​ความ​มืด.</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ข้าฯ กำลัง​ตั้งหน้า​ไป​ยัง​หลุม​ฝังศพ​เพื่อ​ยึด​เอา​เป็น​บ้าน​อาศัย​ของ​ข้าฯ; เมื่อ​ข้าฯ ได้​ปู​ที่​นอน​ลง​ใน​ที่​มืด;</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ข้าฯ ได้​ว่า​แก่​ความ​เปื่อยเน่า​นั้น​ว่า, ‘ท่าน​เป็น​บิดา​ของ​ข้าฯ,’ และ​ว่า​แก่​หนอน​ว่า, ‘ท่าน​เป็น​มารดา​และ​พี่สาว​ของ​ข้าฯ’:</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เป็น​เช่นนี้​ความ​หวัง​ใจ​ของ​ข้าฯ นะ​อยู่​ไหน? ใน​เรื่อง​ความ​หวัง​ใจ​ของ​ข้าฯ ใคร​จะ​รู้เห็น​ได้?</verse>
				<verse number="16">ความ​หวัง​ใจ​จะ​ตาม​ลง​ไป​หลัง​ดาล​ใหญ่​แห่ง​หลุม​ฝังศพ; เมื่อนั้น​จะ​ถึง​ที่พัก​ผ่อน​ใต้ดิน.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">แล้ว​บิล​ดัด​ชาว​ซู​ฮา​จึง​ตอบ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“ท่าน​จะ​สรร​คำ​มา​พูด​นาน​สัก​เท่าใด? จง​คิด​ดู​เสีย​ให้​ดีก่อน​เถิด, แล้ว​เรา​จึง​ค่อย​พูด​กัน.</verse>
				<verse number="3">เหตุไร​ท่าน​จึง​เหยียด​เรา​เป็น​เช่น​สัตว์​เดียร​ฉาน, และ​มองดู​เรา​เป็น​เหมือน​สิ่งโสโครก?</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ผู้ทำ​ลาย​ตัว​ของ​ท่าน​เอง​ด้วย​โท​โส, โลก​จะ​ต้อง​ร้าง​ไป​เพราะ​เห็นแก่​ท่าน​หรือ? หรือ​ฐาน​ศิลา​จะ​ต้อง​ถูก​ย้าย​จาก​ที่​ของ​มัน​ไป​เสีย?</verse>
				<verse number="5">แน่​ละ, ความ​สว่าง​ของ​คน​ชั่ว​จะ​ถูก​ดับ​เสีย, เปลวไฟ​ของ​เขา​จะ​ไม่​ส่องแสง;</verse>
				<verse number="6">ดวง​สว่าง​ใน​ทับ​อาศัย​ของ​เขา​จะ​มืด​ไป, และ​ตะเกียง​ที่อยู่​เหนือ​เขา​นั้น​จะ​ถูก​ดับ​เสีย.</verse>
				<verse number="7">ย่างก้าว​อัน​เข้มแข็ง​ของ​เขา​จะ​ถูก​จำกัด​ทาง​ให้​แคบ​เข้า​ไป; และ​ความ​ดำริ​กะ​การ​ของ​เขา​จะ​ทำ​ให้​เขา​ล้ม​เสีย​ไป​เอง.</verse>
				<verse number="8">ด้วยว่า​เท้า​ของ​เขา​เดิน​เข้า​ไป​ติด​ตา​ข่าย, และ​เขา​เดิน​เข้า​ไป​เหยียบ​หลุมพราง;</verse>
				<verse number="9">กับ​จะ​งับ​ติด​ซ่น​เท้า​ของ​เขา, แร้ว​จะ​รัด​ติด​เขา;</verse>
				<verse number="10">บ่วง​บาด​จะ​วาง​ซ่อน​ดัก​เขา​ไว้​ตาม​ดิน, และ​จะ​มี​จั่น​เท้า​ขัด​ดัก​เขา​ไว้​กลาง​ทาง.</verse>
				<verse number="11">สิ่ง​ที่​น่า​หวาดกลัว​จะ​ทำ​ให้​เขา​ตระหนก​ตกใจ​อยู่​รอบ​ข้าง, และ​จะ​ไล่​ตาม​ติดๆ ซ่น​เท้า​เขา​ไป.</verse>
				<verse number="12">กำลัง​ของ​เขา​จะ​ร่อยหรอ​ไป​ด้วย​ความ​หิวโหย, และ​ภัยพิบัติ​จะ​มา​อยู่​ข้างๆ เขา.</verse>
				<verse number="13">อาการ​กาย​ของ​เขา​จะ​ถูก​กิน​เสีย; เออ, ลูก​หัวปี​แห่ง​ความ​ตาย​จะ​กิน​อาการ​กาย​ของ​เขา​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="14">เขา​จะ​ถูก​ถอน​รกราก​จาก​ทับ​อาศัย​อัน​เป็น​ที่​ไว้วางใจ​ของ​เขา; และ​เขา​จะ​ถูก​นำมา​ต่อหน้า​กษัตริย์​แห่ง​ความ​หวาดกลัว.</verse>
				<verse number="15">คนนอก​วงศ์​ตระกูล​จะ​มา​อยู่​ใน​ทับ​อาศัย​ของ​เขา. ไฟ​กำมะถัน​จะ​โปรย​ลง​มา​บน​บ้านเรือน​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="16">ราก​ของ​เขา​ภายใต้​จะ​แห้ง​ไป, และ​กิ่งก้าน​ของ​เขา​ข้างบน​จะ​ถูก​ตัด​เสีย.</verse>
				<verse number="17">เครื่อง​จดจำ​ถึง​ตัว​เขา​จะ​ศูนย์​สิ้น​ไป​จาก​พื้น​แผ่น​ดิน; และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​เอ่ย​ชื่อ​ของ​เขา​ตาม​ถนน.</verse>
				<verse number="18">เขา​จะ​ถูก​ไล่ออก​ไป​จาก​สว่าง, เข้า​ไป​ใน​ที่​มืด; และ​จะ​ถูก​ขับไล่​ออก​ไป​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="19">เขา​จะ​ไม่​มี​ลูกชาย​หรือ​หลาน​ชาย​อยู่​ใน​วงศ์​ตระกูล​ของ​เขา; หรือ​จะ​ไม่​มี​เผ่าพันธุ์​เหลือ​อยู่​ใน​ที่ๆ เขา​เวียน​ตั้ง​ทับ​อาศัย.</verse>
				<verse number="20">คน​ชั้น​หลัง​ก็​จะ​อัศจรรย์​ใจ​ใน​ประวัติ​ของ​เขา, เช่นเดียวกัน​กับ​คน​ที่อยู่​ชั้น​ก่อน​ได้​ตระหนกตกใจ.</verse>
				<verse number="21">เคหะ​สถาน​ของ​คน​อธรรม​ก็​เป็น​อย่าง​นี้​แน่นอน​ทีเดียว; และ​ที่​อาศัย​ของ​คน​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า​ก็​เป็น​อย่าง​นี้แหละ.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">แล้ว​โยบ​จึง​กล่าว​ตอบ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ยั่ว​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าฯ ให้​ขัดใจ​นาน​สัก​เท่าใด? และ​ทำ​ให้​ข้าฯ ชอกช้ำ​เป็นชิ้นๆ ด้วย​ถ้อยคำ!</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ได้​สรร​ว่า​ข้าฯ มา​ตั้ง​สิบ​หน​แล้ว. ช่าง​ไม่​ละอาย​เลย, ที่​ท่าน​มา​เคี่ยวเข็ญ​ข้าฯ อย่าง​หนัก.</verse>
				<verse number="4">ถ้า​ข้าฯ ได้​ทำ​ผิด​จริง, ความผิด​นั้น​ก็​เกี่ยวกับ​ตัว​ของ​ข้าฯ เอง.</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ท่าน​จะ​ยก​ตัว​ของ​ท่าน​เหยียดหยาม​ข้าฯ, และ​ถม​ทับ​ข้าฯ ด้วย​เคราะห์ร้าย​ของ​ข้าฯ เอง.</verse>
				<verse number="6">จง​รู้​เถิด​ว่า​คือ​พระเจ้า​เอง​ที่​ทรง​ประหาร​ข้าฯ, และ​ทรง​ตั้ง​เครื่อง​ดัก​ล้อม​ข้าฯ ไว้</verse>
				<verse number="7">“ดูเถอะ, ข้าฯ ตะโกน​ร้อง​บอกกล่าว​ว่า​ถูก​ทำร้าย, แต่​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน; ข้าฯ ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​แต่​ไม่​มี​ความ​ยุ​ต​ติ​ธรรม​ที่​ตรง​ไหน.</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ทรง​ปิดทาง​ช่อง​ข้าฯ เสียจน​ข้าฯ ไป​ไหน​ไม่​ได้; และ​พระองค์​ทรง​ทำ​ให้​ทางเดิน​ของ​ข้าฯ มืด​ไป​หมด.</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ทรง​ปลด​สง่า​ราศี​ของ​ข้าฯ ออก​เสีย​หมด; และ​ทรง​หยิบ​เอา​มงกุฎ​ไป​เสีย​จาก​ศีรษะ​ของ​ข้าฯ,</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ทรง​ทำลาย​ข้าฯ ลง​เสีย​ทุก​ด้าน, แล้ว​ข้าฯ ก็​หมด​เลย. พระองค์​ทรง​ถอน​ความ​หวัง​ของ​ข้าฯ เสีย​เหมือน​เขา​ถอน​ต้นไม้.</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ทรง​สุม​พระ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์​เผาผลาญ​ข้าฯ; และ​พระองค์​ทรง​นับ​ข้าฯ ว่า​เป็น​ศัตรู​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="12">กองทัพ​ของ​พระองค์​ยก​ดา​กัน​มา, สร้าง​เนิน​ขึ้น​เพื่อ​ต่อสู้​ข้าฯ, และ​ตั้ง​ค่าย​ล้อม​ทับ​อาศัย​ของ​ข้าฯ</verse>
				<verse number="13">“พระองค์​ได้​ทรง​แยก​พี่น้อง​ของ​ข้าฯ ออก​ไป​ให้​ห่างไกล; และ​คน​ที่​รู้จัก​คุ้นเคย​กับ​ข้าฯ ก็​ทรง​ให้​เป็น​คน​อื่น​ไป​สิ้น.</verse>
				<verse number="14">วงศ์​ญาติ​ของ​ข้าฯ ก็​ละทิ้ง​ข้าฯ เสีย; และ​มิตรสหาย​ที่​ชอบพอ​กัน​ก็​ลืม​ข้าฯ เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​เคย​อาศัย​ใน​บ้าน​ของ​ข้าฯ, และ​หญิง​คนใช้​ของ​ข้าฯ เอง, ก็​นับ​ข้าฯ เป็น​คน​ต่างถิ่น; ข้าฯ กลาย​เป็น​คนต่างด้าว​ใน​สายตา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="16">ข้าฯ เรียกหา​คนใช้​ของ​ข้าฯ, และ​เขา​ก็​ไม่​ขานรับ​เลย, -​แม้​ข้าฯ วิงวอน​เขา​ด้วย​ปากขอ​งข้าฯ.</verse>
				<verse number="17">ลมปาก​ของ​ข้าฯ เป็น​ที่​รังเกียจ​แก่​ภรรยา; ตัว​ของ​ข้าฯ ได้​เป็น​ที่​สะ​อิด​สะ​เอียน​แก่​พี่น้อง​ที่​คลาน​ตาม​กัน​ออก​มา.</verse>
				<verse number="18">แม้แต่​เด็ก​กลาง​ถนน​ก็​ดูถูก​ข้าฯ. เมื่อ​ข้า​ลุก​ขึ้น​จาก​ที่นั่ง, เขา​ก็​พา​กัน​ล้อเลียน​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="19">มิตรสหาย​รุ่น​เดียวกัน​ก็​ขยะแขยง​ข้าฯ: และ​คน​ที่​ข้าฯ รัก​มาก​ก็​หัน​หลัง​ให้​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="20">ข้าฯ มีแต่​หนัง​หุ้ม​กะ​ดูก, และ​ข้าฯ รอด​มา​อย่าง​เหลือ​แต่​ตัว​ล่อนจ้อน</verse>
				<verse number="21">“เมตตา​ข้าฯ เถิด! เมตตา​ข้าฯ เถิด! โอ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็นมิตร​สหาย​ของ​ข้าฯ. ด้วยว่า​พระ​หัตถ์​ของ​พระเจ้า​ได้​มา​กะ​ทบ​กะ​ทั่ง​ข้าฯ แล้ว.</verse>
				<verse number="22">ทำไม​พวก​ท่าน​มา​ข่มเหง​ข้าฯ เอาอย่าง​พระเจ้า​เล่า? ท่าน​กิน​เนื้อ​ของ​ข้าฯ ยัง​ไม่​อิ่ม​อีก​หรือ?</verse>
				<verse number="23">“ขอ​ให้​ถ้อยคำ​ของ​ข้าฯ ถูก​จด​ลง​ไว้; ขอ​ให้​ข้อความ​นั้น​บันทึก​ไว้​ใน​สมุด.</verse>
				<verse number="24">ด้วย​ใช้​เหล็ก​จาร​จารึก​ไว้​บน​แผ่น​ตะกั่ว. และ​สลัก​ไว้​บน​แผ่น​ศิลา​ให้​ถาวร​เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="25">“ตัว​ข้าฯ นั้น, ข้าฯ ทราบ​ว่า​ผู้อุปถัมภ์​ของ​ข้าฯ ทรง​พระชนม์​อยู่, และ​ใน​ที่สุด​พระองค์​จะ​ทรง​ยืน​ขึ้น​บน​พื้น​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="26">ภายหลัง​ที่​เนื้อหนัง​ของ​ข้าฯ ถูก​ทำลาย​เสียแล้ว, เมื่อนั้น, แม้​ข้าฯ ไม่​มี​ร่างกาย​ก็​ยัง​จะ​เห็น​พระเจ้า​ได้.</verse>
				<verse number="27">พระองค์​นั้นแหละ​ที่​ข้าฯ จะ​เห็น, -​คือ​ข้าฯ นี่แหละ​จะ​เห็น​พระองค์, -อยู่​ฝ่าย​ข้าฯ, และ​ตาขอ​งข้าฯ จะ​มองดู​พระองค์, และ​ไม่​ใช่​อย่าง​มองดู​คน​ที่​ไม่​รู้จัก​กัน</verse>
				<verse number="28">“ถ้า​ท่าน​จะ​กล่าว​ว่า, ‘เออ, เรา​จะ​ซักฟอก​เขา​อย่างไร​ดี, จึง​จะ​พบ​ส​มุ​ฎ​ฐาน​แห่ง​ความผิด​ใน​ตัว​ข้าฯ’</verse>
				<verse number="29">นี่แหละ, ท่าน​ไม่​กลัว​พระ​แสง​หรือ? เพราะว่า​พระ​พิ​โร​ธ​จะ​นำ​พระ​แสง​มา​ลงโทษ, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​รู้​ว่า, มี​ท่าน​ผู้​ทรง​พิพากษา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">แล้ว​โซ​ฟาร์​ชาวนา​อา​มาน​จึง​กล่าว​ตอบ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“เพราะเหตุนี้​ความคิด​นึก​ของ​ข้าฯ ก็​คิด​นึก​ไป​ต่างๆ นาๆ, และ​โดย​เหตุ​นี้​ทำ​ให้​ข้าฯ คิด​ผลุนผลัน​ไป,-</verse>
				<verse number="3">คือ​เมื่อ​ข้าฯ ได้ยิน​คำ​ติเตียน​ที่​ทำ​ให้​ข้าฯ ละอาย​ยิ่ง. แต่​ข้าฯ ยัง​มี​สติ​ที่​จะ​ทำ​ให้​ข้าฯ สำนึก​ตอบ​ได้</verse>
				<verse number="4">“ท่าน​ไม่​รู้​หรือว่า, ตั้งแต่​ดึกดำบรรพ์​มา, ตั้งแต่​มนุษย์​ได้​ถูก​สถาปนา​ไว้​บน​พื้น​พิภพ,</verse>
				<verse number="5">ความ​ราบรื่น​ของ​คน​ชั่ว​มี​ระยะ​เวลา​อัน​สั้น, และ​ความ​ชื่นบาน​แห่ง​คน​ไม่​มี​พระเจ้า​มี​อยู่​ชั่วเวลา​ประเดี๋ยวเดียว.</verse>
				<verse number="6">แม้​ความ​สูง​ของ​เขา​จะ​เด่น​ขึ้น​ไป​เทียม​ฟ้า, และ​หัว​ของ​เขา​สูง​ขึ้น​ไป​ถึง​เมฆ;</verse>
				<verse number="7">ถึงกระนั้น​เขา​จะ​พินาศ​ไป​เป็นนิตย์​ดุจ​อาจม​ของ​เขา​เอง. คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เคย​เห็น​เขา​มา​แต่ก่อน​จะ​ถาม​ว่า, ‘เขา​อยู่​ที่ไหน?’</verse>
				<verse number="8">เขา​จะ​เลื่อนลอย​ไป​ดุจ​ความ​ฝัน, และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​พบเห็น​เขา​อีก​เลย. เออ, เขา​จะ​ถูก​ขับไล่​เสีย​ดุจ​ความ​ฝัน​ใน​เวลา​กลางคืน.</verse>
				<verse number="9">ตา​ซึ่ง​เคย​เห็น​เขา​มา​นั้น​จะ​ไม่​เห็น​เขา​อีก​เลย; และ​ถิ่นฐาน​ของ​เขา​จะ​ไม่​เห็น​เขา​อีก​ต่อไป.</verse>
				<verse number="10">ลูกหลาน​ของ​เขา​จะ​ไป​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​คน​ยากจน; และ​มือ​ของ​เขา​จะ​ต้อง​ยื่น​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา​คืน​ไป.</verse>
				<verse number="11">กะ​ดูก​ของ​เขา​สมบูรณ์​ไป​ด้วย​ความ​หนุ่มแน่น, แต่​มัน​จะ​ต้อง​นอน​ลง​กับ​เขา​ใน​ดิน</verse>
				<verse number="12">“แม้​ความ​ชั่ว​มี​รส​หวาน​อยู่​ใน​ปาก​ของ​เขา; แม้​เขา​จะ​ซ่อน​มัน​ไว้​ใต้​ลิ้น​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="13">ถึงแม้ว่า​เขา​จะ​สงวน​มัน​ไว้, ไม่​ยอม​กลืน​ลง​ไป, แต่​อม​นิ่ง​ไว้​ใน​ปาก:</verse>
				<verse number="14">แต่​อาหาร​นั้น, เมื่อ​ตกลง​ไป​ใน​ท้อง, ก็​บูด; มัน​ก็​กลับ​เป็น​เหมือน​พิษงู​เข้า​ไป​อยู่​ใน​ตัว​เขา.</verse>
				<verse number="15">เขา​ได้​กลืน​ทรัพย์​สมบัติ​เข้า​ไป, และ​จะ​ต้อง​สำรอก​ออก​มา​อีก; พระเจ้า​จะ​ทรง​กำจัด​มัน​ออก​มา​จาก​ท้อง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="16">เขา​จะ​ดูด​กิน​พิษ​แห่ง​งู​ร้าย, และ​ลิ้น​ของ​งู​แม่​ตะ​งา​ว​จะ​ฆ่า​เขา​เสีย.</verse>
				<verse number="17">เขา​จะ​ไม่​ได้​พบเห็น​แม่น้ำ, -คือ​ลำธาร​ที่​ไหล​เปี่ยม​ไป​ด้วย​น้ำผึ้ง​และ​น้ำมัน​เนย.</verse>
				<verse number="18">สิ่ง​ที่​เขา​ขวนขวาย​หา​มา​ได้, ก็​จะ​ต้อง​จ่าย​คืน, และ​จะ​กลืน​กิน​เสีย​ไม่​ได้. เข้า​ของ​ที่​เขา​ได้​มา​จะ​ไม่​ทำ​ให้​เขา​ชื่นใจ.</verse>
				<verse number="19">เพราะว่า​เขา​ได้​รีด​เอา​มา​จาก​คนจน, แล้ว​ทอดทิ้ง​เขา​เสียที​เดียว; เขา​ได้​แย่งชิง​เอา​เรือน​ของ​เขา​มา, ซึ่ง​เขา​เอง​มิได้​ปลูกสร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="20">“ด้วยว่า​ความ​โลภ​ของ​เขา​ไม่​รู้จัก​สงบ​ลง​เลย​นั้น, เขา​จะ​เก็บ​สิ่ง​ที่​เขา​พอใจ​นั้น​ไว้​ไม่​ได้​เลย.</verse>
				<verse number="21">ไม่​มี​อะไร​เหลือ​อยู่​อีก​ที่​เขา​ไม่​ได้​เขมือบ​เข้า​ไป. เหตุ​ฉะนั้น​ความ​จำเริญ​ของ​เขา​จะ​ไม่​ถาวร.</verse>
				<verse number="22">ใน​ขณะที่​เขา​กำลัง​อิ่มหมีพีมัน, เขา​จะ​ตกลง​ไป​ใน​ระดับ​ขัดสน, มือ​ของ​คน​เข็ญใจ​ทุกคน​ก็​จะ​มา​ยื้อแย่ง​เอา​ไป​จาก​เขา.</verse>
				<verse number="23">เมื่อนั้น​แหละ​ท้อง​เขา​จะ​อิ่มหนำ, ด้วย​พระองค์​จะ​ทรง​ทุ่มเท​พระ​พิ​โร​ธ​อัน​น่า​สยดสยอง​มา​ยัง​เขา, และ​พระ​พิ​โร​ธ​นี้​จะ​โปรย​ลง​มา​ให้​เขา​กิน​เป็น​อาหาร.</verse>
				<verse number="24">เขา​จะ​หนี​จาก​อาวุธ​เหล็ก, และ​ธนู​ทองเหลือง​จะ​เสียบ​เข้า​ที่​ตัว​เขา.</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เขา​ถอน​มัน​ออก​มา, และ​มัน​ออก​มา​จาก​ร่าง​ของ​เขา​แล้ว; เออ, ปลาย​ลูกศร​อัน​เป็น​เงา​ปลา​บ​นั้น​ออก​มา​จาก​กะ​เพาะ​ดี​ของ​เขา: เมื่อนั้น​ความ​หวาดกลัว​ก็​เกิด​ขึ้น​แก่​เขา</verse>
				<verse number="26">“ความ​มืดมน​ก็​เข้า​มา​ปกคลุม​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา. ไฟ​ที่​ไม่​ใช่​มนุษย์​ได้​กระพือ​ขึ้น​จะ​เผาผลาญ​เขา​เสีย. มัน​ไหม้​สรรพ​สิ่ง​ที่​มี​อยู่​ใน​ทับ​อาศัย​ของ​เขา​ให้​มอด​ไป.</verse>
				<verse number="27">สวรรค์​จะ​สำแดง​ความ​ชั่ว​ของ​เขา​ให้​ปรากฏ​แจ้ง; และ​โลก​จะ​ลุก​ขึ้น​ต่อสู้​เขา.</verse>
				<verse number="28">ความ​รุ่งเรือง​แห่ง​ครัวเรือน​ของ​เขา​จะ​เสื่อมทราม​ลง; เข้า​ของๆ เขา​จะ​ถูก​กวาด​ไป​เสีย​ใน​วาระ​แห่ง​พระ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="29">นี่แหละ​เป็น​ส่วน​ที่​คน​ชั่ว​ได้​รับ​จาก​พระเจ้า, เป็น​ส่วนแบ่ง​ซึ่ง​พระเจ้า​ได้​ทรง​กำหนด​ไว้​ให้​เขา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">แล้ว​โยบ​จึง​กล่าว​ตอบ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​ตั้งใจ​ฟัง​คำพูด​ของ​ข้าฯ, และ​ให้​คำพูด​นี้​กลับ​เป็น​คำ​เล้าโลม​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="3">ขอ​ที​เถิด, ให้​ข้าฯ พูด​บ้าง, และ​เมื่อ​ข้าฯ พูด​จบ​แล้ว, เชิญ​ท่าน​เยาะเย้ย​ตาม​ชอบใจ.</verse>
				<verse number="4">ส่วน​ข้าฯ ได้​บ่นว่า​มนุษย์​หรือ? ทำไม​จึง​ไม่​ควร​จะ​ระเบิด​ออก​มา?</verse>
				<verse number="5">เออ, นี่แหละ​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​อัศจรรย์​ใจ, ถึง​กับ​เอา​มือ​ของ​ท่าน​ปิด​ปาก.</verse>
				<verse number="6">เพียงแต่​ข้าฯ ระลึก​ถึง, ข้าฯ ก็​ตระหนกตกใจ​เสียแล้ว, เนื้อตัว​สั่น​ไป​หมด</verse>
				<verse number="7">“เหตุ​ฉะนั้น​คน​ชั่ว​จึง​มี​ชีวิต​อยู่, อายุ​ก็​ยืน, เออ, ซ้ำ​มี​อำนาจ​ราช​ศักดิ์​เสีย​ด้วย.</verse>
				<verse number="8">เผ่าพันธุ์​ของ​เขา​ก็​ดำรง​คงอยู่​ใน​สายตา​ของ​เขา. และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​ก็​คงอยู่​เห็นแก่​ตา.</verse>
				<verse number="9">บ้านเรือน​ของ​เขา​ก็​อยู่​เย็น​เป็นสุข, ไม้เรียว​แห่ง​พระเจ้า​มิได้​แตะต้อง​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​โค​ตัวผู้​ของ​เขา​ขึ้น​ทับ​ก็​ไม่​ไร้​ผล; โค​ตัวเมีย​ตก​ลูก​ก็​ไม่​มี​แท้ง​เลย.</verse>
				<verse number="11">ลูกเต้า​เล็กๆ ของ​เขา​วิ่ง​ออก​มา​เป็น​ฝูงๆ, และ​ลูก​โตๆ ก็​ออก​มา​จับระบำ.</verse>
				<verse number="12">เขา​ร้องเพลง​เข้า​จังหวะ​รำมะนา​และ​เสียง​พิณ; เขา​รื่นเริง​ไป​กับ​เสียง​ปี่.</verse>
				<verse number="13">วัน​เวลา​แห่ง​ชีวิต​ของ​คน​ชั่ว​ก็​รุ่งเรือง​เจริญ; และ​เวลา​ที่​เขา​จะ​ไป​ยัง​หลุม​ฝังศพ​ก็​ไป​ใน​เวลา​ปัจจุบันทันด่วน.</verse>
				<verse number="14">ถึง​แม้​เขา​กล่าว​กับ​พระเจ้า​ไว้​ว่า, เชิญ​ไป​ข้างหน้า​เถิด, เรา​ไม่​มี​ความ​ปรารถนา​จะ​เรียนรู้​ใน​ทาง​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="15">ผู้​ทรง​ฤทธิ์​นั้น​เป็น​อะไร​มา, ซึ่ง​เรา​จะ​ต้อง​ปฏิบัติ​ท่าน? และ​เรา​จะ​ได้​ผลประโยชน์​อะไร​ที่​เรา​จะ​ไป​อธิษฐาน​ต่อ​ท่าน?</verse>
				<verse number="16">ถึงกระนั้น​ความ​จำเริญ​รุ่งเรือง​ของ​เขา​ก็​มิใช่​มี​มา​จาก​น้ำมือ​ของ​เขา​เอง. แต่​ความเห็น​อย่าง​คน​ชั่ว​นั้น, ขอ​ให้​อยู่​ห่างไกล​ข้าฯ เถิด!</verse>
				<verse number="17">ตะเกียง​ของ​คน​ชั่ว​ถูก​ดับ​บ่อยๆ กี่​ครั้ง​มา​แล้ว? ภัยพิบัติ​มา​ถึง​เขา​กี่​หน​กี่​ครั้ง​แล้ว? คือ​ที่​พระองค์​ทรง​แจกจ่าย​ความ​ทุกข์​เนื่องด้วย​พระ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์,</verse>
				<verse number="18">และ​เขา​เป็น​ดุจ​เศษ​ฟาง​ปลิว​ไป​ตาม​ลม, หรือ​ดุจ​แกลบ​ซึ่ง​พายุ​ได้​พัด​เอา​ไป?</verse>
				<verse number="19">ท่าน​อาจ​กล่าว​ว่า, ‘พระเจ้า​ทรง​ทบ​ความ​ชั่ว​ของ​เขา​ไป​ปรับโทษ​เอา​กับ​ลูกหลาน​ของ​เขา:’ ก็​พระองค์​ควร​จะ​ลงโทษ​เขา​ผู้​นั้น​เอง, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​รู้​รส​ความผิด​นั้น.</verse>
				<verse number="20">ให้​ตาของ​เขา​เห็น​ความ​พินาศ​ของ​ตนเอง, และ​ให้​เขา​ดื่ม​พระ​พิ​โร​ธ​อัน​มา​จาก​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์.</verse>
				<verse number="21">ด้วยว่า​เขา​จะ​เป็นทุกข์เป็นร้อน​อะไร​ถึง​ลูกหลาน​ที่อยู่​ภายหลัง​เขา? เมื่อ​วัน​เวลา​แห่ง​ชีวิต​ของ​เขา​หมดสิ้น​ไป​แล้ว?</verse>
				<verse number="22">ใคร​เล่า​จะ​ไป​สอน​พระเจ้า​ได้, ก็​เมื่อ​พระองค์​เป็น​ทั้ง​ผู้ปกครอง​ผู้​เหล่านั้น​ใน​เบื้อง​สูง?</verse>
				<verse number="23">“คน​หนึ่ง​ตาย​ไป​ใน​ขณะ​กำลัง​สมบูรณ์, กำลัง​มี​ความเป็นอยู่​ราบรื่น​และ​สุข​สงบ.</verse>
				<verse number="24">เต้านม​ของ​เขา​ก็​เต็ม​ปรี่, และ​ไข​ใน​กะ​ดูก​ของ​เขา​ก็​หยาด​เยิ้ม​อยู่.</verse>
				<verse number="25">ส่วน​อีก​คน​หนึ่ง​ตาย​ไป​ด้วย​ความ​ขื่นขม​ใน​ใจ, และ​ไม่​เคย​ชิม​รส​ความ​ดี​อะไรๆ เลย.</verse>
				<verse number="26">ทั้ง​สอง​คน​ก็​ต้อง​นอน​ใน​ดิน​เหมือน​กัน, และ​หนอน​ก็​ไต่​ตอม​เต็มตัว​เขา​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="27">“ดู​เถิด, ข้าฯ เข้าใจ​ใน​ความนึกคิด​ของ​ท่าน, และ​อุบาย​คำ​ที่​ท่าน​แต่ง​ใส่ร้าย​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="28">เพราะ​ท่าน​กล่าว​ว่า, ‘ราชสำนัก​แห่ง​เจ้า​อำมหิต​หาย​ไป​ไหน? และ​ทับ​อาศัย​ของ​คน​ชั่ว​หาย​ไป​ไหน?’</verse>
				<verse number="29">ท่าน​มิได้​ถาม​นักท่องเที่ยว​หรือ? ท่าน​มิได้​ทราบ​พะ​ยาน​หลักฐาน​จาก​เขา​หรือว่า,</verse>
				<verse number="30">‘คน​ชั่ว​มัก​รอด​อยู่​ได้​ใน​คราว​ที่​เกิด​ภัยพิบัติ, มักจะ​มี​อะไร​ชักจูง​เขา​ออก​ไป​ให้​พ้น​อันตราย​ใน​วัน​แห่ง​พระ​พิ​โร​ธ​นั้น,’</verse>
				<verse number="31">ใคร​จะ​กล่าว​ประกาศ​ความจริง​แห่ง​การ​ประพฤติ​ของ​เขา​ต่อหน้า​เขา? ใคร​จะ​กล้า​ทดแทน​ให้​สม​กับ​ความ​ชั่ว​ที่​เขา​ได้​กระทำ?</verse>
				<verse number="32">ถึงกระนั้น​ก็​ยัง​มี​คน​แห่แหน​เขา​ไป​ยัง​หลุม​ฝังศพ, และ​ยัง​มี​คน​เฝ้า​รักษา​อุโมงค์​ไว้.</verse>
				<verse number="33">เป็นอันว่า​เขา​นอน​ใต้​ก้อน​ดิน​แห่ง​หุบเขา​นั้น​อย่าง​สบาย: ใครๆ ต่าง​ก็​เอาอย่าง​เขา, และ​แบบ​นี้​มี​ตัวอย่าง​มากมาย​ก่อน​เขา​มา​แล้ว​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="34">ทำไม​ท่าน​จะ​มา​เล้าโลม​ข้าฯ ให้​เสียเวลา,​เมื่อ​เห็น​แล้ว​ว่า​คำตอบ​ของ​ท่าน​นั้น​ล้วนแต่​เท็จ​ทั้งสิ้น?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">แล้ว​อะลีฟาศ​ชาว​เธ​มาน​จึง​กล่าว​ตอบ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“คนเรา​นี่​จะ​เป็น​ประโยชน์​อะไร​แก่​พระเจ้า​บ้าง? แน่​ล่ะ​คน​ที่​มี​ปัญญา​ก็​เป็น​ประโยชน์​ฉะ​เพาะ​แก่​ตัว​เขา​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ทรง​พอ​พระทัย​นัก​หรือ​ที่​ท่าน​เป็น​คน​ชอบธรรม? พระองค์​มี​กำไร​อะไร​หรือ​ที่​ท่าน​ประพฤติ​เป็น​คน​ดี​รอบคอบ?</verse>
				<verse number="4">เป็น​เพราะ​ท่าน​เกรงกลัว​พระองค์​หรือ, พระองค์​จึง​ลงโทษ​ท่าน? และ​พระองค์​จึง​เข้า​มา​เป็น​คู่ความ​กับ​ท่าน?</verse>
				<verse number="5">เป็น​เพราะ​ความ​ชั่ว​มากมาย​ของ​ท่าน​มิใช่​หรือ? และ​เพราะ​ความผิด​ของ​ท่าน​ไม่​รู้จัก​จบ?</verse>
				<verse number="6">เพราะ​ท่าน​ได้​เอา​เข้า​ของๆ พี่น้อง​ไป​เสีย​เปล่าๆ; และ​ได้​แก้​เอา​เสื้อผ้า​ของ​เขา​ไป​จน​เหลือ​แต่​ตัว​ล่อนจ้อน.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ไม่​ยอม​ให้​น้ำ​แก่​ผู้​อิดโรย​ดื่ม; และ​ไม่​ยอม​ให้​อาหาร​แก่​ผู้​อดอยาก.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ถือ​ว่า​คน​มี​อำนาจ​จะ​ต้อง​เป็น​เจ้าของ​ที่ดิน; และ​ผู้​มี​ยศศักดิ์​จะ​ต้อง​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​อัน​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ไล่​หญิง​ม่าย​ไป​โดย​ไม่​มี​อะไร​ติด​มือ​ไป​เลย; และ​สิ่ง​ที่​ต่อ​มือ​ต่อ​ตีน​ของ​ลูกกำพร้า​พ่อ, ท่าน​ก็​ทำลาย​เสีย.</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​แหละ​เครื่อง​ดัก​ก็​รอ​ดัก​อยู่​รอบ​ข้าง​ท่าน; และ​ความ​หวาดกลัว​ก็​ทำ​ให้​ท่าน​ตกใจ​สะดุ้ง.</verse>
				<verse number="11">ความ​มืด​ก็ปกคลุม​ท่าน​ไม่​ให้​เห็น​อะไร; และ​น้ำ​ก็​ล้น​ท่วม​มิด​หัว​ท่าน</verse>
				<verse number="12">“พระเจ้า​ไม่​ทรง​สถิต​อยู่​ใน​สวรรค์​ชั้น​สูงสุด​หรือ? ท่าน​ก็​คิด. ดูเถอะ, ‘ความ​สูง​ของ​ดาว, มัน​สูง​มาก​เท่าใด?’</verse>
				<verse number="13">และ​ท่าน​ก็​ว่า. ‘พระเจ้า​จะ​ทรง​ทราบ​ได้​อย่างไร? พระองค์​จะ​ทรง​พิจารณา​ทะลุ​เมฆ​อัน​มืด​ทึบ​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="14">เมฆ​อัน​หนา​ทึบ​หุ้ม​ห่อ​พระองค์​ไว้, ดังนั้น​พระองค์​จะ​ทรง​เห็น​อะไร? พระองค์​ทรง​ดำเนิน​อยู่​บน​พื้น​ฟ้า​เท่านั้น.’</verse>
				<verse number="15">ท่าน​จะ​ประพฤติ​ตาม​ทาง​เก่า​ที่​คน​ชั่ว​ได้​ดำเนิน​ไป​แล้ว​ดังนั้น​หรือ?</verse>
				<verse number="16">ผู้​ที่​ได้​ถูก​กวาด​ไป​เสียก่อน​กำหนด​อายุ​ของ​เขา, และ​พื้น​พิภพ​ใน​สมัย​เขา​นั้น​ก็​ถูก​น้ำ​ไหล​เข้า​มา​ท่วม​จน​หมด?</verse>
				<verse number="17">ผู้​ได้​กล่าว​แก่​พระเจ้า​ว่า, ‘ไป​ให้​พ้น​จาก​เขา​เถิด; ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​นั้น​จะ​ทำ​อะไร​แก่​เรา​ได้?</verse>
				<verse number="18">ถึงกระนั้น​พระองค์​ก็​ยัง​ประทาน​ของดีๆ มี​อุดม​ใน​บ้านเรือน​ของ​เขา. แต่​ความเห็น​ของ​คน​ชั่ว​นั้น​ขอ​ให้​อยู่​ห่างไกล​จาก​ข้าฯ เถิด.</verse>
				<verse number="19">คน​ชอบธรรม​ก็ดี​ใจ​เมื่อ​เห็น​ความ​พินาศ​ของ​คน​ชั่ว​นั้น, และ​ผู้​ที่​ไม่​เจตนา​กระทำ​ผิด​ก็​หัวเราะเยาะ​เขา​ว่า,</verse>
				<verse number="20">แน่นอน​ทีเดียว, ผู้​ที่​คิด​ประทุษร้าย​ต่อ​เรา​นั้น​ก็​วอด​วาย​ไป, และ​พวก​ที่​เหลือ​ก็​ถูก​ไหม้​เป็น​จุ​ล​ไป</verse>
				<verse number="21">“บัดนี้​จง​คืนดี​กับ​พระเจ้า​และ​ตั้งอยู่​ใน​ความ​สงบ; ดังนั้น​สรรพ​สิ่ง​ที่​ดี​จะ​หลั่งไหล​มา​ยัง​ท่าน,</verse>
				<verse number="22">ข้าฯ ขอ​ให้​ท่าน​รับคำ​สั่งสอน​จาก​พระโอษฐ์​ของ​พระองค์, และ​จดจำ​พระ​คำ​นั้น​ไว้​ใน​ใจ,</verse>
				<verse number="23">ถ้า​ท่าน​หันกลับ​มา​ยัง​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์, ท่าน​จะ​ได้​รับ​การ​ก่อสร้าง​ขึ้น​ใหม่. คือ​ถ้า​ท่าน​ขว้าง​ทิ้ง​ความ​อสัตย์​อธรรม​ให้​ห่างไกล​ไป​จาก​ทับ​อาศัย​ของ​ท่าน,</verse>
				<verse number="24">แล้ว​จง​ละ​แร่​อัน​มี​ค่า​ไว้​ที่ดิน, และ​ละ​ทองคำ​โอ​พีร์​ไว้​ที่​พื้น​หิน​ใน​ลำธาร;</verse>
				<verse number="25">แล้ว​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​นั้น​จะ​เป็น​แร่​อัน​มี​ค่า​ของ​ท่าน,และ​พระองค์​จะ​เป็น​เงิน​เนื้อ​บริสุทธิ์​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="26">บัดนั้น​ท่าน​จะ​รู้สึก​ชื่นชมยินดี​ใน​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์, ท่าน​จะ​เงย​หน้า​ขึ้น​มองดู​ไป​ยัง​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="27">ท่าน​จะ​อธิษฐาน​ต่อ​พระองค์​และ​พระองค์​จะ​ทรง​สดับ​ฟัง. และ​ท่า​นก็​จะ​ได้​ประกอบ​พิธี​แก้​สินบน.</verse>
				<verse number="28">ท่าน​กำหนด​หมาย​จะ​ทำ​อะไร​ก็​สำเร็จ​สมประสงค์; และ​จะ​มี​แสงสว่าง​ส่อง​ทาง​ให้​ท่าน.</verse>
				<verse number="29">ผู้​ที่​ยก​ตัว​ขึ้น, พระองค์​จะ​ทรง​กด​ลง; และ​ผู้​ที่​ถ่อม​ใจ​ลง, พระองค์​ก็​จะ​ทรง​ช่วย​เขา​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="30">พระองค์​จะ​ทรง​ช่วย​คน​ที่​ไม่​เจตนา​กระทำ​ผิด​ให้​รอด​เออ, พระเจ้า​จะ​ทรง​ช่วย​เขา​ให้​รอด​เพราะ​เห็นแก่​มือ​อัน​สะอาด​หมดจด​ของ​เขา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">แล้ว​โยบ​จึง​กล่าว​ตอบ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“ถึง​วันนี้​คำร้อง​ทุกข์​ของ​ข้าฯ ก็​ยัง​เข้มแข็ง​เต็มที่. การ​ที่​พระเจ้า​ทรง​ทำ​แก่​ข้าฯ นั้น​หนัก​จน​ข้าฯ ร้อง​ครวญคราง.</verse>
				<verse number="3">ข้าฯ อยาก​ทราบ​นัก​ว่า, จะ​ไป​พบ​พระองค์​ได้​ที่ไหน! เพื่อ​ข้าฯ จะ​ได้​ไป​เฝ้า​ต่อหน้า​พระที่นั่ง​ของ​พระองค์!</verse>
				<verse number="4">ข้าฯ จะ​ได้​ลำดับ​เรื่อง​ทูล​พระองค์, และ​บรรจุ​ข้อ​โต้เถียง​ไว้​ใน​ปากขอ​งข้าฯ.</verse>
				<verse number="5">ข้าฯ จะ​ได้​ทราบ​ข้อความ​ซึ่ง​พระองค์​จะ​ได้​ตรัส​ตอบ​ข้าฯ, และ​เข้าใจ​คำ​ที่​พระองค์​จะ​ตรัส​แก่​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​ทรง​ต่อสู้​กับ​ข้าฯ ด้วย​ใช้อำนาจ​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​ของ​พระองค์​หรือ? หามิได้, แต่​พระองค์​จะ​ได้​ทรง​ฟัง​คำให้การ​ของ​ข้าฯ เป็นแน่.</verse>
				<verse number="7">ณ ที่นั่น​ผู้​ชอบธรรม​จะ​ไล่เลียง​กับ​พระองค์​ได้. เมื่อนั้น​ข้าฯ จะ​ได้​รับ​ความ​ช่วยเหลือ, ไม่​ต้อง​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​ตุลาการ​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="8">“เออ, ข้าฯ เที่ยวหา​พระองค์​ข้างหน้า, แต่​ไม่​พบ​พระองค์; ไป​ข้างหลัง​ก็​ไม่​เห็น​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ข้าฯ หัน​ไป​ข้าง​ซ้าย​ขณะที่​พระองค์​ทรง​ประกอบ​กิจ, ข้าฯ ก็​เห็น​พระองค์​ไม่​ได้. พระองค์​ทรง​หลบ​ไป​ข้าง​ขวา​เสีย, ก็​ไม่​เจอะ​พระองค์​เลย</verse>
				<verse number="10">“ส่วน​พระองค์​ทรง​ทราบ​ทางเดิน​ของ​ข้าฯ. เมื่อ​พระองค์​ทรง​หลอม​ข้าฯ เสร็จ​แล้ว, ข้าฯ จะ​ออก​มา​เป็น​ทองคำ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="11">เท้า​ของ​ข้าฯ ได้​เดิน​ตาม​รอย​พระบาท​ของ​พระองค์​ติดๆ ไป. ข้าฯ ได้​รักษา​แนวทาง​ของ​พระองค์​ไว้, และ​มิได้​หลีก​ออก​นอก​ทาง​เลย.</verse>
				<verse number="12">ข้าฯ มิได้​หัก​กฎ​คำสั่งสอน​แห่ง​พระโอษฐ์​ของ​พระองค์. ข้าฯ ตีราคา​พระ​คำ​แห่ง​พระโอษฐ์​ของ​พระองค์​ล้ำค่า​ยิ่ง​กว่า​อาหาร​ส่วน​จำเป็น​ของ​ข้าฯ</verse>
				<verse number="13">“พระ​ดำริ​ของ​พระองค์​มี​ทาง​เดียว; ไม่​มี​ใคร​จะ​เปลี่ยนแปลง​ได้. พระทัย​ของ​พระองค์​ประสงค์​ให้​เป็น​ไป​อย่างไร, พระองค์​ก็​ทรง​กระทำ​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ได้​ทรง​กำหนด​อะไร​ไว้​สำหรับ​ให้​เป็น​ไป​กับ​ข้าฯ, พระองค์​ก็​ทรง​กระทำ​การ​อย่าง​นั้น; และ​กิจการ​เช่นนี้​พระองค์​ก็​ทรง​ทำ​มา​มาก​แล้ว.</verse>
				<verse number="15">เพราะฉะนั้น​เมื่อ​ข้าฯ เข้า​มา​ใกล้​พระองค์​ก็​หวาดกลัว. เมื่อ​ใคร่ครวญ​ถึง​เรื่อง​นี้, ข้าฯ ก็​กลัว​พระองค์​นัก.</verse>
				<verse number="16">เพราะ​พระเจ้า​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ข้าฯ เสียขวัญ​ไป; และ​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​นั้น​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ข้าฯ หวาดกลัว.</verse>
				<verse number="17">ด้วยว่า​ความ​มืด​กระทำ​ให้​อัปราชัย; ด้วย​ความ​มืด​ทึบ​นั้น​ได้​หุ้ม​ห่อ​หน้า​ข้าฯ ไว้.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">“ไฉน​หนอ​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ไม่​ทรง​กำหนด​วัน​ให้​แน่นอน? ไฉน​หนอ​คน​ที่​รู้จัก​พระองค์​แล้ว​มิได้​เห็น​วัน​กำหนด​นั้น​ให้​จะแจ้ง?</verse>
				<verse number="2">มี​ลาง​คน​ลัก​ย้าย​หลัก​เขตต์​เสีย, และ​แย่ง​ต้อน​เอา​ฝูง​สัตว์​ไป​เลี้ยง​เสีย;</verse>
				<verse number="3">เขา​ไล่​ต้อน​เอา​ลา​ของ​ลูกกำพร้า​ไป, และ​ยึด​เอา​โค​ของ​แม่ม่าย​ใช้​แทน​หนี้.</verse>
				<verse number="4">เขา​ไล่​คนจน​เหล่านั้น​ให้​ไป​เสีย; คน​เข็ญใจ​ต่าง​ก็​หลบ​ลี้​ไป​ซ่อน​ตัว.</verse>
				<verse number="5">ดู​เถิด, เขา​ออก​ไป​ทำ​มา​หา​กิน​แสวงหา​อาหาร​ด้วย​ความ​ยากเย็น​ดุจ​ลา​ที่​ป่า​ทราย, เขา​เที่ยวหา​อาหาร​ตาม​ป่า​มา​ให้​ลูก​กิน.</verse>
				<verse number="6">เขา​เกี่ยว​ข้าว​ลีบ​ใน​นา, และ​เก็บ​เดน​ผล​องุ่น​ของ​คน​ชั่ว,</verse>
				<verse number="7">เขา​นอน​ไม่​มี​ผ้า​ปก​ปิด​ตัว​ตลอด​คืน, และ​ไม่​มี​ผ้าห่ม​กัน​หนาว.</verse>
				<verse number="8">เขา​เปียกปอน​ไป​ด้วย​ฝน​ภูเขา, และ​เขา​แนบ​ตัว​กับ​หิน​ยึด​เป็น​ที่​กำบัง</verse>
				<verse number="9">“มี​บาง​คน​พราก​ลูกกำพร้า​พ่อ​ไป​จาก​นม​แม่, และ​ยึด​เข้า​ของๆ คนจน​ไว้​แทน​หนี้​เขา.</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​เขา​ก็​ซัดเซ​ไป​ด้วย​ไม่​มี​ผ้า​ติด​ตัว​ไป​เลย. แม้ว่า​เขา​แบก​ฟ่อน​ข้าว​ไว้​บน​บ่า, เขา​ก็​ไม่​มี​อะไร​จะ​กิน.</verse>
				<verse number="11">แม้ว่า​เขา​ใช้​เครื่อง​หีบ​น้ำมัน​ภายใน​กำแพง​บ้าน​ของ​นาย​เหล่านี้, และ​ย่ำ​คั้น​น้ำ​องุ่น​ให้​เขา, แต่​ไม่​ได้​ดื่ม​ดับ​ความ​กระหาย.</verse>
				<verse number="12">คนงาน​ก็​ร้อง​โอดครวญ​ท่ามกลาง​เมือง​อัน​มี​พล​เมือง​หนาแน่น; และ​วิญญาณ​ของ​ผู้​เจ็บ​ชอกช้ำ​ก็​คร่ำ​ครวญ, ถึงกระนั้น​พระเจ้า​ก็​ไม่​เห็น​ทรง​เอา​พระทัย​ใส่​ใน​เรื่อง​ร้ายกาจ​เหล่านี้</verse>
				<verse number="13">“บาง​พวก​ก็​เกลียด​ความ​สว่าง​ยิ่ง​นัก; ไม่​รู้จัก​วิถี​แห่ง​ความ​สว่าง, และ​ไม่​ยอม​อยู่​ใน​ทาง​สว่าง​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="14">ผู้ร้าย​ฆาตกรรม​ลุก​ขึ้น​แต่เช้า​ตรู่, ออก​ไป​ฆ่า​คนจน​และ​คน​เข็ญใจ; และ​ใน​เวลา​กลางคืน​ก็​ทำ​ตน​เป็น​ขะ​โม​ย.</verse>
				<verse number="15">ตา​ของ​คน​มักมาก​ใน​กาม​ก็​คอย​เวลา​พลบค่ำ.</verse>
				<verse number="16">นึก​ว่า, ‘ไม่​มี​ใคร​จะ​เห็น​ข้าฯ;’ แล้ว​ก็​เอา​ผ้า​คลุม​หัว​ไป. บ้าง​ก็​ขุด​ช่องเขา​ไป​ใน​ตึก​ใน​เวลา​ค่ำคืน. แต่​เขา​ซุ่มซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​เวลา​กลางวัน. เขา​ไม่​เห็น​กลางวัน​เลย.</verse>
				<verse number="17">ด้วยว่า​เขา​ใช้​กลางคืน​เป็น​กลางวัน, เพราะ​เขา​เจน​ต่อ​ภัย​ใน​เวลา​กลางคืน​เสียแล้ว</verse>
				<verse number="18">“ท่าน​กล่าว​ไว้​ว่า, ‘คน​ชะ​นิด​นี้​ลอยลิ่ว​ไป​ตาม​น้ำ, ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา​บน​พื้น​แผ่น​ดิน​ถูก​สาป​ให้​ศูนย์​ไป. เขา​ไม่​ได้​กลับ​เข้า​ไป​ใน​ไร่​องุ่น​ของ​เขา​อีก.</verse>
				<verse number="19">ความ​แห้งแล้ง​และ​ความ​ร้อน​ทำ​ให้​น้ำ​หยาด​จาก​หิมะ​เหือดแห้ง​ไป​ฉันใด, หลุม​ฝังศพ​ก็​ทำ​ให้​คน​ชั่ว​หาย​ไป​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="20">ผู้​ให้​กำเนิด​จะ​หน่าย​ลืม​เขา​เสีย. ตัว​หนอน​จะ​กิน​เขา​เสีย​อย่าง​หวาน​อร่อย. ไม่​มี​ใคร​จะ​ระลึก​ถึง​เขา​อีก​ต่อไป​เลย.</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น​คน​ชั่ว​จะ​ถูก​โค่น​ลง​เสีย​ดุจ​ต้นไม้. เพราะ​เขา​ได้​กัด​กิน​หญิง​หมัน​ที่​ไม่​มี​ลูก​เป็น​ที่พึ่ง, และ​ได้​ทำร้าย​หญิง​ม่าย.’</verse>
				<verse number="22">“แต่​พระเจ้า​ทรง​ใช้​พระ​อำนาจ​ของ​พระองค์​สงวน​คนใหญ่คนโต​เหล่านี้​ไว้​ต่างหาก. เขา​กลับ​ลุก​ขึ้น​มา​ได้​เมื่อ​เขา​เจ็บ​ไม่​มี​หวัง​จะ​หาย.</verse>
				<verse number="23">พระเจ้า​ทรง​ให้​เขา​อยู่​เย็น​เป็นสุข, และ​เขา​ก็​เลย​ถือ​เอา​เป็น​ที่​ไว้วางใจ. พระเนตร​ของ​พระองค์​ทรง​เล็ง​แล​มา​ยัง​ทาง​ของ​เขา​เสมอ.</verse>
				<verse number="24">เขา​ถูก​ยก​ชู​ขึ้น, แล้ว​ก็​ตาย​ไป​โดย​ไม่​ทัน​รู้ตัว. เออ, เขา​ก็​ค่อยๆ ร่วงโรย​ไป, และ​เขา​ก็​ถูก​กำจัด​ไป​เสีย​เช่นเดียวกับ​คน​อื่นๆ. เขา​ถูก​เกี่ยว​ไป​ดุจ​รวง​ข้าว.</verse>
				<verse number="25">ถ้า​ไม่​เป็น​ไป​อย่าง​นั้น, ใคร​จะ​มา​พิศูจน์​ได้​ว่า​ข้าฯ กล่าวเท็จ? และ​ทำ​ให้​คำกล่าว​ของ​ข้าฯ นั้น​ไร้​สาร?’</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">แล้ว​บิล​ดัด​ชาว​ซู​ฮา​จึง​กล่าว​ตอบ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“เดชานุภาพ​และ​สง่า​เป็น​ที่​เกรงขาม​มี​อยู่​ใน​พระองค์​. พระองค์​ทรง​ปกครอง​สวรรค์​เบื้อง​สูง​ของ​พระองค์​ด้วย​สันติ​สุข.</verse>
				<verse number="3">พล​โยธา​ของ​พระองค์​มากมายก่ายกอง​เหลือ​ที่​จะ​นับ​มิใช่​หรือ? มี​ผู้ใด​บ้าง​หรือ​ที่​มิได้​รับ​แสงสว่าง​ของ​พระองค์​ที่​ส่อง​มา?</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เป็น​เช่นนั้น​คนเรา​จะ​เป็น​ผู้​ชอบธรรม​ต่อ​พระ​พักตร​พระเจ้า​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="5">นี่​แน่ะ​ใน​คลอง​พระเนตร​ของ​พระองค์. ดวงจันทร์ก็​อับ​แสง, และ​ดวง​ดาว​ก็​ไม่​หมด​ราคี.</verse>
				<verse number="6">ถ้า​อย่าง​นั้น​มนุษย์​อัน​เป็น​เหมือน​หนอน​จะ​เลว​ยิ่งกว่านั้น​สัก​เท่าใด?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">โยบ​จึง​กล่าว​ตอบ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“ท่าน​ได้​ช่วย​ผู้​ที่​ไม่​มี​กำลัง​อย่าง​มาก​จริง! ท่าน​ได้​ประคอง​แขน​อัน​ไม่​มี​แรง​อย่าง​มาก​เจียว​หนอ!</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ให้​คำเตือน​สติ​แก่​ผู้​อับ​ปัญญา​อย่าง​ดี​นัก! ท่าน​ได้​แถลง​ปัญญา​อย่าง​วิเศษ​ไว้​เสีย​อย่าง​ยืดยาว!</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ได้​เอา​ข้อความ​เหล่านี้​มา​สอน​ใคร​หนอ? ท่าน​กล่าว​ออก​มา​ด้วย​ฤทธิ์​วิญญาณ​อะไร​กัน?</verse>
				<verse number="5">“เหล่า​ผู้​ที่​ตาย​แล้ว, และ​ไป​อยู่​ยัง​โลก​ใต้​น้ำ​และ​อะไรๆ ที่อยู่​ใน​นั้น, ก็​ตระหนกตกใจ​จน​ตัวสั่น.</verse>
				<verse number="6">หลุม​ฝังศพ​เปิด​โล่ง​ฉะ​เพาะ​พระองค์; สังขาร​เปื่อยเน่า​นั้น​ก็​ไม่​มี​อะไร​ปกปิด.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ทรง​กาง​แผ่น​ฟ้า​เหนือ​ออก​ไป​ยัง​ที่​เวิ้​ง​ว้าง. และ​ทรง​ให้​โลก​ห้อย​อยู่​โดย​มิได้​ติด​กับ​อะไร.</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ทรง​ห่อ​น้ำ​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​เมฆ​อัน​หนา​ของ​พระองค์, และ​เมฆ​ก็​ไม่​ขาด​ปล่อย​ให้​น้ำ​รั่ว​ลง​มา.</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ทรง​บังหน้า​พระที่นั่ง​ของ​พระองค์, และ​ทรง​แผ่​เมฆ​ของ​พระองค์​บัง​ไว้.</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ทรง​สร้าง​เขตต์​จำกัด​ไว้​สำหรับ​น้ำ​ทั้งปวง​ต่อ​กับ​ขอบ​เขตต์​แห่ง​ความ​สว่าง​และ​ความ​มืด.</verse>
				<verse number="11">เสา​ค้ำฟ้า​ก็​สั่น​สะท้าน​และ​ประหลาดใจ​ด้วย​คำ​ตรัส​บ​ริ​ภาษณ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ทรง​ปราบ​ทะเล​ด้วย​อานุภาพ​ของ​พระองค์; และ​พระองค์​ทรง​ใช้​พระ​ปัญญา​ประหาร​มังกร​ทะเล​ให้​ย่อยยับ​ไป.</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ทรง​กวาด​ท้อง​ฟ้า​ให้​สดใส​ด้วย​อานุภาพ​แห่ง​พระ​วิญญาณ​ของ​พระองค์. พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ทรง​แทง​มังกร​ที่​กำลัง​หนี​ไป.</verse>
				<verse number="14">ดู​เถิด​กิจการ​เหล่านี้​เป็น​แต่เพียง​ผิว​นอก​แห่ง​ราช​กิจ​ของ​พระองค์. เรา​รู้​ถึง​เรื่อง​ของ​พระองค์​จาก​เสียง​กระซิบ​ที่​แผ่วเบา​เท่านั้น. ส่วน​เดชานุภาพ​อัน​กึกก้อง​ของ​พระองค์​นั้น​ใคร​จะ​เข้าใจ​ได้?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ฝ่าย​โยบ​ก็​ยก​คำ​เปรียบเทียบ​มา​กล่าว​อีก​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“พระเจ้า​ผู้​ที่​ทรง​ตัด​สิทธิ์​แห่ง​ความเป็นอยู่​ของ​ข้าฯ, และ​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ผู้​ได้​ทรง​ข่มเหง​ใจ​ข้าฯ ทรง​พระชนม์​อยู่​ฉันใด;</verse>
				<verse number="3">ข้าฯ ยัง​มี​สติ​สมบูรณ์​อยู่​นะ, และ​พระ​วิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ก็​ยัง​สถิต​อยู่​ใน​ตัว​ข้าฯ;</verse>
				<verse number="4">เป็น​ความจริง​ทีเดียว​ริมฝีปาก​ของ​ข้าฯ มิได้​พูด​อะไร​ที่​ผิด​ชั่ว, และ​ลิ้น​ของ​ข้าฯ มิได้​กล่าว​คำ​เท็จ​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="5">ที่​ข้าฯ จะ​ยอมแพ้​ท่าน​ใน​คดี​นี้​ก็​หามิได้. ถึงแม้ว่า​ข้าฯ จะ​ตาย, ก็​ยัง​ถือ​ว่า​ข้าฯ สุจริต​จ​ริงๆ.</verse>
				<verse number="6">ข้าฯ ยึดถือ​ความ​ชอบธรรม​ของ​ข้าฯ ไว้​อย่าง​แน่น, และ​จะ​ไม่​ยอม​ปล่อย​เสีย​เลย. จิตต์ใจ​ของ​ข้าฯ มิได้​เตือน​ติ​ว่า​ข้าฯ ตลอดชีวิต​ของ​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="7">ขอ​ให้​ศัตรู​ของ​ข้าฯ นี้​ได้​รับ​ผล​เหมือน​คน​ชั่ว, และ​ให้​คน​ที่​ตั้ง​ตัว​ต่อสู้​ข้าฯ ได้​รับ​ผล​เหมือน​อย่าง​คน​อสัตย์​อธรรม!</verse>
				<verse number="8">“ความ​หวัง​ใจ​ของ​คน​ไม่​มี​พระเจ้า​จะ​ได้​อะไร? แม้ว่า​เขา​ร่ำรวย​มาก, เมื่อ​พระเจ้า​ทรง​เอาชีวิต​เขา​ไป​เสีย,เมื่อ​ความ​ทุกข์​มา​ถึง​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​จะ​ทรง​ฟัง​คำร้อง​ทุกข์​ของ​เขา​หรือ?</verse>
				<verse number="10">คน​ชั่ว​นั้น​จะ​มี​ความ​ชื่นใจ​ใน​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์, และ​จะ​อธิษฐาน​ขอ​ให้​พระเจ้า​ทรง​โปรด​ใน​เวลา​ใด​หรือ?</verse>
				<verse number="11">ข้าฯ จะ​สอน​ท่าน​ถึง​เรื่อง​พระ​หัตถ์​ของ​พระเจ้า; พระ​ดำริ​แห่ง​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​นั้น​ข้าฯ จะ​ไม่​ปิด​บัง.</verse>
				<verse number="12">เออ, ข้อความ​เหล่านี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​เห็นแจ้ง​อยู่​แล้ว. เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​เป็น​คน​เหลวไหล​เช่นนี้?</verse>
				<verse number="13">“นี่แหละ​เป็น​ส่วน​ที่​คน​ชั่ว​ได้​รับ​จาก​พระเจ้า, เป็น​ผล​ธรรม​ของ​ผู้​กดขี่​ข่มเหง​ซึ่ง​เขา​ได้​รับ​จาก​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์:</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ลูกหลาน​ของ​เขา​จะ​ทวี​มาก​ขึ้น, ก็​มี​ไว้​สำหรับ​เป็น​เหยื่อ​แก่​คม​ดาบ. เผ่าพันธุ์​ของ​เขา​จะ​อดอยาก.</verse>
				<verse number="15">ที่​เหลือ​นอกนั้น​จะ​ตาย​ไป​ด้วย​โรคภัยไข้เจ็บ. และ​ภรรยา​ม่าย​ของ​เขา​จะ​ไม่​คร่ำ​ครวญ​อาลัย.</verse>
				<verse number="16">แม้​เขา​จะ​ส่ำ​สม​เงิน​ไว้​ดุจ​กอง​ดิน, และ​สะสม​เสื้อผ้า​ไว้​ดุจ​ก้อน​ดิน;</verse>
				<verse number="17">เขา​เป็น​ผู้​ตระเตรียม​มา​ไว้​ก็​จริง, แต่​คน​ชอบธรรม​จะ​เป็น​ผู้​สวมใส่, และ​ส่วน​เงิน​นั้น​คน​ดี​จะ​มา​แย่ง​เอา​ไป.</verse>
				<verse number="18">เขา​สร้าง​ที่​อาศัย​ของ​เขา​ไว้​เช่น​กับ​ตัว​ดักแด้, และ​เหมือน​กับ​ห้าง​ซึ่ง​คน​เฝ้า​สวน​ทำ​ไว้​ชั่ว​คราว.</verse>
				<verse number="19">ขณะ​เขา​นอน​ลง​นั้น​ก็​มี​สินทรัพย์; แต่​เขา​จะ​เก็บ​มัน​ไว้​ไม่​ได้. พอ​ลืมตา​ขึ้น, อะไรๆ ก็​หาย​ไป​หมด​แล้ว.</verse>
				<verse number="20">ภัยพิบัติ​มา​ทับ​เขา​ดุจ​น้ำท่วม. ใน​เวลา​กลางคืน​ลมพายุ​ก็​มา​หอบ​เขา​ไป.</verse>
				<verse number="21">ลม​ตะวันออก​พัด​มา​หอบ​เขา, และ​เขา​ก็​ศูนย์​หาย​ไป. มัน​กวาด​เขา​ไป​เสีย​จาก​ที่​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="22">เพราะว่า​พระองค์​จะ​ทรง​ทุ่มเท​ใส่​เขา, และ​ไม่​ทรง​ละ​เขา​ไว้​เลย. เขา​ปรารถนา​อย่างยิ่ง​จะ​หนี​ให้​พ้น​จาก​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="23">คน​ทั้ง​หลาย​จะ​ตบ​มือ​เยาะ​เขา, และ​จะ​เฉด​เขา​ออก​ไป​เสีย.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">“แน่นอน​ทีเดียว​มี​บ่อ​เงิน, และ​มี​บ่อ​ทอง​ซึ่ง​เขา​นำ​เอา​มา​ถลุง.</verse>
				<verse number="2">แร่​เหล็ก​เขา​เอา​มา​จาก​ดิน, และ​ทองแดง​เขา​หลอม​มา​จาก​ก้อน​หิน.</verse>
				<verse number="3">มนุษย์​กำจัด​ความ​มืด​ให้​กระจ่างแจ้ง, แล้ว​ลง​ไป​ค้นหา​จนถึง​ก้นบึ้ง​ใน​พวก​หิน​ที่​เร้นลับ​และ​ใน​ที่​มืด​ทึบ.</verse>
				<verse number="4">เขา​ก็​ขุด​เป็น​ปล่อง​ลึก​ลง​ไป​จาก​พื้นดิน, จน​คน​ที่​สัญจร​ไป​มา​ก็​ไม่​นึกถึง​เขา. เขา​ห้อยโหน​แกว่ง​ไป​มา​อยู่​ไกล​จาก​หมู่​มนุษย์.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​พื้น​โลก​เรา​นี้​เกิด​มี​ธัญญาหาร, และ​เบื้อง​ใต้​ยุ่งเหยิง​สับสน​ไป​หมด​ดุจ​ถูก​ไฟไหม้.</verse>
				<verse number="6">ใน​ก้อน​หิน​เหล่านั้น​เป็น​ที่อยู่​ของ​แก้ว​ไพ​ฑูรย์. และ​ที่​นั้น​ก็​มี​ผง​ทองคำ.</verse>
				<verse number="7">ที่นั่น​นก​แร้ง​ไม่​รู้จัก​เลย, และ​ตา​ของ​เหยี่ยว​ก็​มองไม่เห็น.</verse>
				<verse number="8">สัตว์ป่า​ไม่​เคย​เดิน​ที่นั่น, และ​สิงห์โต​ดุร้าย​ก็​ไม่​ได้​ผ่าน​ไป​ใน​ที่​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="9">คน​ขุด​ลงมือ​เจาะ​หิน​แข็ง​นั้น; เขา​ได้​ทำลาย​ภูเขา​นั้น​ลง​ไป​ถึง​ราก.</verse>
				<verse number="10">เขา​เจาะ​เป็น​ร่อง​ไป​ตาม​หิน, และ​ตา​ของ​เขา​ได้​เห็น​อะไรๆ ที่​มี​ค่า;</verse>
				<verse number="11">เขา​อุด​ตาน้ำ​ไม่​ให้​มัน​ไหล​ซึม​เข้า​มา, และ​สิ่ง​ที่​ซ่อน​ไว้​นั้น​เขา​ก็​นำ​ออก​มา​ให้​ปรากฏ​แจ้ง</verse>
				<verse number="12">“ส่วน​ปัญญา​นั้น​จะ​หา​พบ​ได้​ที่ไหน? และ​สำนัก​แห่ง​ความ​รู้​นั้น​อยู่​ที่ไหน?</verse>
				<verse number="13">มนุษย์​ไม่​รู้จัก​ทาง​ที่​จะ​ไป​ยัง​ที่นั่น; บน​พื้น​แผ่น​ดิน​ที่​คน​อาศัย​อยู่​ก็​หาไม่​พบ.</verse>
				<verse number="14">มหาสมุทร​กล่าว​ว่า, ‘ปัญญา​มิได้​อยู่​ใน​ข้าฯ’: ทะเล​ก็​กล่าว​ว่า, ‘ปัญญา​มิได้​อยู่​กับ​ข้าฯ ด้วย.’</verse>
				<verse number="15">จะ​ซื้อ​ปัญญา​ด้วย​ทองคำ​ก็​ไม่​ได้, จะ​เอา​เงิน​ไป​ชั่ง​ให้​สม​ค่า​ก็​ไม่​ได้​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="16">จะ​เอา​ไป​เปรียบ​กับ​ทองคำ​โอ​พีร์, หรือ​แก้ว​เพทาย, และ​แก้ว​ไพ​ฑูรย์​ก็​ไม่​มี​ค่า​เท่า.</verse>
				<verse number="17">ทองคำ​และ​แก้ว​มณี​โชติ​จะ​เอา​มา​เปรียบ​ก็​ไม่​เทียบเท่า: ถึง​จะ​เอา​มา​แลก​กับ​ภาชนะ​ทองคำ​เนื้อ​บริสุทธิ์​ก็​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="18">จะ​เอ่ยถึง​หิน​กรัง, และ​แก้ว​วิเศษ​มา​เปรียบเทียบ​ไม่​ได้​เลย: เออ, ปัญญา​นั้น​ล้ำค่า​เหนือ​แก้ว​มุกดา.</verse>
				<verse number="19">บุ​ศ​รา​คำ​แห่ง​อาย​ธิ​โอบ​จะ​มี​ค่า​เสมอ​กับ​ปัญญา​นั้น​ไม่​ได้, และ​จะ​ตีราคา​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์​ก็​ไม่​ถึง</verse>
				<verse number="20">“ดังนั้น​ปัญญา​มา​จาก​ไหน​เล่า? และ​สำนัก​แห่ง​ความ​รู้อยู่​ที่ไหน?</verse>
				<verse number="21">เห็นได้ว่า​มัน​เป็น​ของ​ซ่อน​จาก​ตา​ของ​คน​ที่​มี​ชีวิต​อยู่, และ​ปิด​ไว้​ไม่​ให้​ตา​ของ​นก​ใน​อากาศ​เห็น.</verse>
				<verse number="22">สังขาร​เปื่อยเน่า​และ​หลุม​ฝังศพ​กล่าว​ว่า, ‘เรา​ได้ยิน​คำเล่าลือ​ถึง​ปัญญา​เข้าหู​เรา​เท่านั้น.’</verse>
				<verse number="23">ส่วน​พระเจ้า​ทรง​ทราบ​วิถีทาง​แห่ง​ปัญญา​นั้น, พระองค์​ทรง​ทราบ​สำนัก​แห่ง​ปัญญา.</verse>
				<verse number="24">ด้วยว่า​พระองค์​ทรง​สามารถ​มองเห็น​เข้า​ไป​ตลอด​โลก, และ​ทรง​เห็น​ทั่วไป​ภายใต้​ท้อง​ฟ้า.</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ทรง​กำหนด​กำลัง​แรง​ไว้​ให้แก่​ลม. เออ, พระองค์​ทรง​ตวง​น้ำ​ด้วย​มี​กำหนดกฎเกณฑ์.</verse>
				<verse number="26">ขณะ​เมื่อ​พระองค์​ทรง​ตั้ง​กฎเกณฑ์​ไว้​สำหรับ​ฝน, และ​วิถีทาง​สำหรับ​ฟ้าแลบ​และ​ฟ้าร้อง:</verse>
				<verse number="27">ขณะนั้น​พระองค์​ได้​ทรง​เห็น​ปัญญา, ก็​ทรง​พิเคราะห์​ดู, และ​ทรง​ประกอบ​กิจ​ไป​ตาม​นั้น. เออ, พระองค์​ได้​ทรง​พิศูจน์​ให้​เห็น​แจ่มแจ้ง​แล้ว.</verse>
				<verse number="28">แล้ว​พระองค์​ตรัส​แก่​มนุษย์​ว่า, ‘ดู​เถิด, ความ​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้นแหละ​คือ​ปัญญา; และ​การ​ที่​ละทิ้ง​การ​ชั่ว​นั้นแหละ​คือ​ความ​รู้.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">แล้ว​โยบ​ได้​ยก​คำ​เปรียบเทียบ​มา​กล่าว​อีก​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“โอ​ถ้า​หาก​ข้าฯ มี​ความเป็นอยู่​อย่าง​ใน​เดือน​แต่​เก่า​ก่อน, อย่าง​ใน​วันที่​พระองค์​ทรง​ปกปักรักษา​ข้าฯ;</verse>
				<verse number="3">ขณะที่​ประทีป​ของ​พระองค์​ส่อง​สว่าง​เหนือ​ศีรษะ​ของ​ข้าฯ, และ​ข้าฯ ได้​เดิน​ผ่าน​ที่​มืด​ไป​ได้​ด้วย​อาศัย​แสงสว่าง​ของ​พระองค์​นั้น;</verse>
				<verse number="4">ขณะ​เมื่อ​ข้าฯ ได้​อยู่​ใน​ชีวิต​แห่ง​ความ​มั่ง​คั่ง​สมบูรณ์, เมื่อ​มิตรภาพ​ของ​พระเจ้า​ดำรง​อยู่​ใน​ทับ​อาศัย​ของ​ข้าฯ:</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ยัง​สถิต​อยู่​กับ​ข้าฯ; และ​ลูกหลาน​ของ​ข้าฯ ยัง​เเวด​ล้อม​ข้าฯ อยู่;</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​รอย​เท้า​ของ​ข้าฯ เปี่ยม​ไป​ด้วย​น้ำนม, และ​น้ำมัน​ก็​ไหล​เป็น​ธาร​ออก​มา​จาก​หิน​โม่.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ข้าฯ ได้​เดิน​มา​ถึง​ประตูเมือง, และ​เตรียม​ตัว​นั่งลง​ที่​ลาน​ถนน,</verse>
				<verse number="8">พอ​ยุวชน​เห็น​ข้าฯ ก็​แอบ​เลี่ยง​ไป, และ​คน​ที่​มี​อาวุโส​ก็​ยืน​ขึ้น​ต้อนรับ.</verse>
				<verse number="9">พวก​เจ้านาย​ก็​หยุด​พูด, และ​เอา​มือ​ปิด​ปาก​ไว้;</verse>
				<verse number="10">เสียงพูด​ของ​คณะ​ขุนนาง​ก็​เงียบ​ลง, และ​ลิ้น​ของ​เขา​ก็​แนบ​ติด​กับ​เพดานปาก.</verse>
				<verse number="11">ด้วยว่า​เมื่อ​หู​ได้​ฟัง​ข้าฯ พูด, ต่าง​ก็​เยินยอ​ข้าฯ; เมื่อ​ตาได้​มอง​มา​ยัง​ข้าฯ ก็​แสดง​อาการ​ยกย่อง​ข้าฯ:</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ข้าฯ ได้​ช่วย​คน​อนาถา​ที่​คร่ำ​ครวญ, และ​ได้​ช่วย​ลูกกำพร้า​ไร้​ผู้ช่วย​เหลือ.</verse>
				<verse number="13">คำ​อวยพร​ของ​คน​ที่​จวนเจียน​จะ​พินาศ​ก็หลั่งไหล​มา​ยัง​ข้าฯ, และ​ข้าฯ เป็น​เหตุ​ทำ​ให้​อก​ใจ​ของ​หญิง​ม่าย​ปลาบปลื้ม​ร้องเพลง.</verse>
				<verse number="14">ข้าฯ ได้​สอด​สวม​ความ​ชอบธรรม, และ​ความ​ชอบธรรม​ก็​หุ้ม​ห่อ​ข้าฯ ไว้. ความ​ยุ​ต​ติ​ธรรม​ของ​ข้าฯ เป็น​เหมือน​เสื้อคลุม​และ​มาลา.</verse>
				<verse number="15">ข้าฯ เป็น​ตา​ของ​คน​ตาบอด, และ​เป็น​เท้า​ของ​คน​ง่อย.</verse>
				<verse number="16">ทั้งเป็น​บิดา​ของ​คน​เข็ญใจ, และ​ข้าฯ ได้​สืบเสาะ​รับ​เป็น​ธุระ​ใน​เรื่อง​ของ​ใครๆ ที่​ข้าฯ ไม่​รู้จัก.</verse>
				<verse number="17">ข้าฯ กระแทก​ขากรรไกร​แห่ง​ผู้​อธรรม​ให้​หัก​ไป, และ​ดึง​เอา​เหยื่อ​ออก​มา​จาก​ฟัน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="18">เพราะฉะนั้น​ข้าฯ จึง​นึก​ว่า, ‘ข้าฯ คง​ได้​ตาย​ใน​ร่วม​รัง​ของ​ข้าฯ,’ และ​วัน​คืน​ของ​ข้าฯ จะ​ทวี​ขึ้น​ดุจ​เม็ด​ทราย.</verse>
				<verse number="19">ราก​ของ​ข้าฯ ก็​จะ​แผ่​ออก​ไป​ถึง​น้ำ, และ​น้ำค้าง​ก็​จะ​ชุ่ม​อยู่​ตาม​กิ่งก้าน​ของ​ข้าฯ ตลอด​คืน.</verse>
				<verse number="20">สง่า​ราศี​ของ​ข้าฯ ก็​จะ​ปรากฏ​สดใส, และ​ธนู​ซึ่ง​อยู่​ใน​มือ​ข้าฯ ก็​จะ​เข้มแข็ง​ยิ่ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="21">“คน​ทั้ง​หลาย​ได้​เอียงหู​คอย​ฟัง​ข้าฯ, และ​นิ่ง​ฟัง​คำแนะนำ​ของ​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ข้าฯ ได้​พูด​จบ​แล้ว​ก็​ไม่​มี​ใคร​ค้าน​ว่า​อะไร, และ​เมื่อ​คำ​ของ​ข้าฯ นี้​โปรย​ออก​มา​ก็ได้​ทำ​ให้​เขา​ชุ่มชื่น.</verse>
				<verse number="23">เขา​ได้​คอย​คำ​ข้าฯ ดุจ​คอยท่า​ฝน, และ​ได้​อ้า​ปากกว้าง​ต้อนรับ​คำ​ของ​ข้าฯ ดุจ​คน​คอย​รับ​ฝน​ปลาย​ฤดู.</verse>
				<verse number="24">ขณะ​เมื่อ​เขา​หมด​ความ​ไว้วางใจ, ข้าฯ ก็ได้​ยิ้มแย้ม​แก่​เขา; ความ​เปล่งปลั่ง​ใน​หน้าตา​ของ​ข้าฯ นั้น​ได้​ทำ​ให้​เขา​ชื่นใจ.</verse>
				<verse number="25">ข้าฯ ได้​นั่ง​เป็น​ประธาน, และ​เลือกเฟ้น​หนทาง​ให้​เขา. ข้าฯ ได้​ทำ​ตัว​เหมือน​กษัตริย์​นำ​ทัพ, และ​เหมือน​ผู้​ปลอบ​เอาใจ​ผู้​คร่ำ​ครวญ.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">“แต่​บัดนี้​คน​ที่​มี​อายุ​อ่อน​กว่า​ข้าฯ, ก็​เหยียดหยาม​ข้าฯ ซึ่ง​แต่ก่อน​แม้แต่​พ่อ​ของ​พวก​นี้​ข้าฯ ก็​ไม่​ยอม​ให้​มา​ปะปน​กับ​สุนัข​เลี้ยง​แกะ​ของ​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="2">เออ, กำลัง​แห่ง​น้ำมือ​ของ​เขา​หาได้​ทำ​ประโยชน์​อะไร​แก่​ข้าฯ ไม่.</verse>
				<verse number="3">เขา​เป็น​คน​ที่​มี​เรี่ยวแรง​กะปลกกะเปลี้ย, เป็น​คน​โซ​อดอยาก​อาหารการกิน. เขา​ขุด​ดิน​กิน​รากไม้​ใน​ที่​เปลี่ยว​รกร้าง​ซึ่ง​ไม่​น่า​มี​อะไร​ดี​เลย.</verse>
				<verse number="4">เขา​เก็บ​ผัก​ใต้​พุ่มไม้​และ​ราก​หญ้า​มา​กิน​เป็น​อาหาร.</verse>
				<verse number="5">เขา​ถูก​ขับไล่​ไม่​ให้​อยู่​ใน​เมือง. ใครๆ ก็​ตะโกน​ไล่​เขา​เหมือน​ไล่​ขะ​โม​ย.</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​เขา​ก็​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​หุบเขา​อัน​น่า​หวาดกลัว, ใน​โพรง​ดิน​และ​ตาม​ถ้ำ​ใน​หิน.</verse>
				<verse number="7">เขา​กู่​ก้อง​อยู่​ตาม​พุ่มไม้, และ​นอน​ยัดเยียด​กัน​ใต้​ซุ้ม​ไม้​หนาม.</verse>
				<verse number="8">เขา​เป็น​พวก​ลูก​แห่ง​คน​โฉด; เออ, เป็น​ลูก​ของ​คน​สาระ​เลว. เขา​ถูก​ไล่​ตะเพิด​ให้​ออก​ไป​อยู่​นอก​บ้านนอก​เมือง</verse>
				<verse number="9">“แต่​บัดนี้​ข้าฯ กลับ​เป็น​เนื้อเพลง​สำหรับ​เย้ยหยัน; เออ, ข้าฯ กลับ​เป็น​ขี้ปาก​ให้​พวก​นั้น​ด่า​ว่า.</verse>
				<verse number="10">เขา​ทำท่า​สะ​อิด​สะ​เอียน​ข้าฯ, และ​ยืน​ออกห่าง​จาก​ข้าฯ, และ​มิได้​ละลด​ที่​จะ​ถ่ม​น้ำลาย​รด​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระองค์​ทรง​ตัด​สาย​ธนู​ของ​ข้าฯ เสีย, และ​ทรง​ย่ำยี​ข้าฯ พวก​เขา​จึง​ไม่​มี​ที่​กีดขวาง​มิ​ให้​ทำ​อะไร​แก่​ข้าฯ ตาม​ชอบใจ.</verse>
				<verse number="12">เกิด​มี​คน​พาล​มา​ระราน​ข้าฯ. บ้าง​ก็​เข้า​มา​ปัด​เท้า​ของ​ข้าฯ; บ้าง​ก็​มา​ผลัก​ข้าฯ จะ​ให้​ล้มตาย;</verse>
				<verse number="13">บ้าง​ก็​สะ​กัด​กัน​ข้าฯ ไว้​ล้วนแต่​เจตนา​สังหาร​ข้าฯ เสีย, ไม่​มี​ใคร​จะ​มา​ห้ามปราม​เขา​ไว้​ได้​เลย.</verse>
				<verse number="14">เขา​ต​รู​เข้า​มา​ดุจ​ข้าศึก​พรู​เข้า​มา​ทาง​ช่อง​กำแพง​โหว่. เขา​ไหล​เข้า​มา​ใน​ระหว่าง​กำแพง​พัง​เพื่อ​จะ​สังหาร​ข้าฯ เสีย.</verse>
				<verse number="15">ภัยพิบัติ​ก็​เข้า​มา​ผจญ​ข้าฯ, สง่า​ราศี​ของ​ข้า​ก็​ล่าลี้​ไป​ดุจ​กระแส​ลม, และ​ความ​สุข​สำราญ​ของ​ข้าฯ ก็​เลื่อนลอย​หาย​ไป​ดุจ​ก้อน​เมฆ</verse>
				<verse number="16">“บัดนี้​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าฯ ก็​ละลาย​ไป​ด้วย​ความ​เศร้า​สลด; และ​วันที่​เต็มไปด้วย​ความ​ทุกข์​ก็​มา​ยึด​ข้าฯ ไว้.</verse>
				<verse number="17">ใน​เวลา​กลางคืน​กะ​ดูก​ใน​กาย​ของ​ข้าฯ ก็​เปื่อย​ผุ​ไป, และ​ความ​เจ็บปวด​ที่​แทะ​ข้าฯ อยู่​ไม่​รู้จัก​หยุด​รู้จัก​หย่อน.</verse>
				<verse number="18">อำนาจ​แห่ง​โรค​นั้น​ได้​ทำ​ให้​เนื้อหนัง​ของ​ข้าฯ ผิด​รูป​ไป. มัน​รัดรึง​ข้าฯ ไว้​ดุจดัง​คอเสื้อ​รัดรึง​คอ​ข้าฯ ไว้.</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ทรง​โยน​ข้าฯ ลง​ไป​ใน​ปลัก, แล้ว​ข้าฯ ก็​กลับกลาย​เป็น​เหมือน​ผงคลี​ดิน​และ​ขี้เถ้า.</verse>
				<verse number="20">ข้าฯ ทูล​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระองค์, แต่​พระองค์​ก็​ไม่​ทรง​ขาน​ตอบ​ข้าฯ. ข้าฯ ยืน​ขึ้น, แต่​พระองค์​ก็​ทรง​แล​เลย​จาก​ข้าฯ ไป.</verse>
				<verse number="21">พระองค์​ทรง​กลาย​เป็น​ผู้​อำมหิต​ต่อ​ข้าฯ. โดย​อานุภาพ​แห่ง​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์, พระองค์​ทรง​ประหาร​ข้าฯ เสีย.</verse>
				<verse number="22">พระองค์​ทรง​ให้​ลม​หอบ​ข้าฯ ขึ้น​ไป​เบื้องบน, และ​เป็น​เหตุ​ให้​ข้าฯ ล่องลอย​ไป​ตาม​กระแส​ลม, จน​ข้าฯ ถูก​ขยี้​เสีย​ให้​ยับเยิน.</verse>
				<verse number="23">เพราะ​ทั้ง​รู้ที​เดียว​ว่า, พระองค์​จะ​ทรง​สังหาร​ข้าฯ เสีย​ให้​ตาย, และ​จะ​ทรง​ส่ง​ข้าฯ ไป​แอ​อยู่​ยัง​สำนัก​ที่​มนุษย์​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ไป​นั้น</verse>
				<verse number="24">“อัน​บุคคล, เมื่อ​ล้ม​ลง, อด​ที่​จะ​กาง​มือ​ออกรับ​น้ำหนัก​ของ​ตน​ไม่​ได้​มิใช่​หรือ? และ​คน​ที่​ตก​อยู่​ใน​ภัยพิบัติ​ก็​อด​ที่​จะ​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ไม่​ได้​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="25">ข้าฯ มิได้​เคย​ร้องไห้​สงสาร​คน​ที่​มี​ความ​ลำบาก​ดอก​หรือ? จิตต์ใจ​ของ​ข้าฯ มิได้​โศก​สลด​สงสาร​คน​เข็ญใจ​ดอก​หรือ?</verse>
				<verse number="26">แต่​เมื่อ​ข้าฯ คอยท่า​สิ่ง​ที่​ดี, สิ่ง​ที่​ร้าย​ก็​เข้า​มา​ถึง. เมื่อ​ข้าฯ คอย​หา​แสงสว่าง, ความ​มืด​ก็​เข้า​มา.</verse>
				<verse number="27">อก​ใจ​ของ​ข้าฯ ก็​ปั่นป่วน​ไม่​สงบ​เลย. มวล​วัน​แห่ง​ความ​ทุกข์​มา​ครอบงำ​ข้าฯ อยู่.</verse>
				<verse number="28">ผิว​ของ​ข้าฯ คล้ำ​ไป​หมด, แต่​ไม่​ใช่​เพราะ​แดด​เผา. ข้าฯ ยืน​ขึ้น​ใน​ที่​ชุมนุมชน, และ​ร้องขอ​ให้​เขา​ช่วยเหลือ.</verse>
				<verse number="29">ข้าฯ กลาย​เป็น​พี่น้อง​กับ​หมาป่า, และ​เป็น​ผู้​อยู่​ร่วม​กัน​กับ​นกกระจอกเทศ.</verse>
				<verse number="30">ผิวหนัง​ของ​ข้าฯ ก็​ดำ​คล้ำ​และ​ลอก​หลุด​ไป. กะ​ดูก​ของ​ข้าฯ ก็​ถูก​เผา​ด้วย​ความ​ร้อน.</verse>
				<verse number="31">เพราะ​เหตุ​นั้น​สำเนียง​พิณ​ของ​ข้าฯ ก็​กลับ​เป็น​เสียง​โศก​ไป; และ​สำเนียง​ปี่​ของ​ข้าฯ ก็​กลาย​เป็น​เสียง​โหยหวน​ไป.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">“ข้าฯ ได้​ตั้ง​คำมั่นสัญญา​กับ​ตาขอ​งข้าฯ ไว้; ข้าฯ จะ​ไป​เหลือบ​ดู​หญิงสาว​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="2">เพราะ​อะไร​เล่า​เป็น​ส่วน​ที่​พระเจ้า​ทรง​ส่ง​ลง​มา​จาก​เบื้องบน? จะ​ได้​รับ​ผลกรรม​อัน​ใด​จาก​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ผู้​สถิต​อยู่​เบื้อง​สูง​นั้น?</verse>
				<verse number="3">นั่น​มิใช่​คือ​ภัยพิบัติ​สำหรับ​คน​อสัตย์​อธรรม​หรือ? และ​ภัยพิบัติ​แก่​ผู้​กระทำ​ชั่ว​หรือ?</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ไม่​ทรง​เห็น​ทาง​ประพฤติ​ของ​ข้าฯ หรือ? ไม่​ทรง​ทราบ​อิริยาบถ​ของ​ข้าฯ หรือ?</verse>
				<verse number="5">“ถ้า​ข้าฯ ได้​เดิน​ไป​ใน​ทาง​เท็จเทียม​และ​สาว​ก้าว​ตาม​มารยา​หลอกลวง​ไป.</verse>
				<verse number="6">ขอ​ให้​พระเจ้า​ทรง​ชั่ง​ข้าฯ ด้วย​ตราชู​อัน​เที่ยงตรง, เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ประจักษ์​ความ​เที่ยงตรง​ของ​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="7">ถ้า​เท้า​ของ​ข้าฯ ได้​ก้าว​ล้ำ​ออก​ไป​จาก​พระ​มร​คา, และ​ใจ​ของ​ข้าฯ เดิน​แน่ว​ตาม​ตาขอ​งข้าฯ ไป, และ​ถ้า​มี​มลทิน​อะไร​ติด​อยู่​ที่​มือ​ของ​ข้าฯ;</verse>
				<verse number="8">ถ้า​อย่าง​นั้น, สรรพ​พืช​ดี​ที่​ข้าฯ หว่าน​ไว้​นั้น, ขอ​ให้​คน​อื่น​มา​เก็บเกี่ยว​ไป​กิน​เถิด. เออ, ขอ​ให้​พืชผล​ใน​นา​ของ​ข้าฯ ถูก​ถอน​ทิ้ง​จน​สิ้นเชิง</verse>
				<verse number="9">“ถ้า​ดวงใจ​ของ​ข้าฯ ถูก​ผู้หญิง​ดึงดูด​ให้​เขา​ไป, และ​ข้าฯ แอบ​ด้อม​อยู่​ตาม​ประตูรั้ว​บ้าน​เพื่อนบ้าน​ข้าฯ;</verse>
				<verse number="10">ถ้าเช่นนั้น​จง​ให้​ภรรยา​ของ​ข้าฯ เป็น​ทาส​โม่​แป้ง​ให้​คน​อื่น, และ​จง​ให้​ชาย​อื่น​นอน​ร่วม​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="11">นั่นแหละ​เป็น​บาปหนา. เออ, เป็น​การ​ชั่ว​ที่​จะ​ต้อง​ถูก​ตุลาการ​ลงโทษ.</verse>
				<verse number="12">เพราะ​การ​นี้​เป็น​เหมือน​ไฟ​ที่​เผาผลาญ​ให้​พินาศ. และ​จะ​ถอน​ราก​ทุกสิ่ง​ที่​เป็น​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ข้าฯ ให้​เสีย​ไป</verse>
				<verse number="13">“ถ้า​ข้าฯ ได้​เหยียด​เรื่อง​อัน​เกิด​ขึ้น​กับ​คนใช้​ชาย​หญิง​ของ​ข้าฯ, เมื่อ​เขา​มา​แถลง​เรื่อง​ต่อ​ข้าฯ นั้น;</verse>
				<verse number="14">ข้าฯ จะ​แก้ตัว​อย่างไร​เมื่อ​พระเจ้า​เสด็จ​มา, และ​เมื่อ​พระองค์​ทรง​เหยียดหยาม​ข้าฯ เช่นนั้น? ข้าฯ จะ​มี​อะไร​ทูล​ตอบ​พระองค์​เล่า?</verse>
				<verse number="15">ผู้​ที่​ทรง​สร้าง​ข้าฯ ใน​ครรภ์, มิได้​ทรง​สร้าง​ผู้​นั้น​ด้วย​หรือ? และ​ท่าน​องค์​เดียว​มิได้​ทรง​สร้าง​เรา​ทั้ง​สอง​ใน​ครรภ์​หรือ?</verse>
				<verse number="16">“มี​หรือ, ข้าฯ ได้​ยับยั้ง​ให้​ทาน​แก่​คน​ยากจน, และ​เป็น​เหตุ​ให้​หญิง​ม่าย​มอง​ตาค้าง?</verse>
				<verse number="17">หรือ​กิน​อาหาร​เสีย​แต่​ลำพัง, ปล่อย​ให้​ลูกกำพร้า​อดอยาก? หามิได้​เลย!</verse>
				<verse number="18">ด้วยว่า​พระเจ้า​ได้​ทรง​เลี้ยงดู​ข้าฯ ตั้งแต่​เป็น​เด็ก​มา​ดุจ​บิดา​บังเกิด​เกล้า, และ​ทรง​ประคบประหงม​ข้าฯ ไว้​ตั้งแต่​ข้าฯ เกิด​มา</verse>
				<verse number="19">“มี​หรือ, ข้าฯ ได้​ดูดาย​เมื่อ​เห็น​คน​ขาด​เสื้อผ้า​และ​หนาว​สะท้าน, เมื่อ​เห็น​คน​ขัดสน​ไม่​มี​ผ้า​หุ้ม​ห่อ​ตัว?</verse>
				<verse number="20">มี​หรือ, ลำตัว​ของ​คน​เช่นนี้​มิได้​อวยพร​ให้​ข้าฯ? มี​หรือ, คน​ที่​มิได้​รับ​ความ​อบอุ่น​จาก​หนัง​แกะ​ของ​ข้าฯ?</verse>
				<verse number="21">ถ้า​ข้าฯ ได้​ยก​มือขึ้น​ประทุษร้าย​ลูกกำพร้า​เพราะ​เห็น​ว่า​ศาล​ประตูเมือง​จะ​สนับสนุน​ข้าฯ,-</verse>
				<verse number="22">ถ้า​เป็น​เช่นนั้น​แล้ว, ก็​จง​ให้​กะ​ดูก​ไหปลาร้า​ของ​ข้าฯ หัก​จาก​ไหล่, และ​ให้​กะ​ดูก​แขน​ของ​ข้าฯ หลุด​ออก​จาก​กะ​ดูก​เบ้า​เสีย​เถิด.</verse>
				<verse number="23">ด้วยว่า​ภัยพิบัติ​ซึ่ง​มา​จาก​พระเจ้า​นั้น​เป็น​ที่​หวาดกลัว​แก่​ข้าฯ นัก; และ​เนื่องด้วย​สง่า​น่า​เกรงขาม​ของ​พระองค์​ข้าฯ ไม่​อาจ​ทำ​อย่าง​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="24">“มี​หรือ, ข้าฯ ได้​ยึด​เอา​ทองคำ​เป็น​ที่พึ่ง​ของ​ข้าฯ, และ​ได้​กล่าว​แก่​ทองคำ​บริสุทธิ์​ว่า​นั่น​เป็น​ที่​ไว้วางใจ​ของ​ข้าฯ?</verse>
				<verse number="25">มี​หรือ, ข้าฯ ปลาบปลื้ม​เพราะ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ข้าฯ มี​มากมาย, และ​เพราะ​มือ​ของ​ข้าฯ ได้​กอบโกย​มา​เหลือหลาย</verse>
				<verse number="26">“มี​หรือ, ข้าฯ ได้​เพ่งดู​ดวงอาทิตย์​ส่องแสง​จ้า, และ​เพ่งดู​ดวงจันทร์​ส่องแสง​กระจ่าง​เลื่อนลอย​ไป,</verse>
				<verse number="27">และ​ดวง​จิตต์​ของ​ข้าฯ หมกมุ่น​เคารพ​อยู่​ใน​ใจ, และ​ปากขอ​งข้าฯ ก็​จูบ​มือ​ส่ง​ขึ้น​ไป​เป็น​การ​คำนับ?</verse>
				<verse number="28">อย่าง​นี้​ก็​เป็น​ความผิด​ด้วย​ที่​จะ​ต้อง​ถูก​ตุลาการ​ลงโทษ. เพราะ​ด้วย​อาการ​อย่าง​นั้น​เป็น​ที่​แสดง​ว่า​ข้าฯ ไม่​นับถือ​พระเจ้า​เบื้องบน</verse>
				<verse number="29">“มี​หรือ, ข้าฯ ได้​ชอบใจ​เมื่อ​คน​ที่​เกลียด​ข้าฯ วอด​วาย​ไป, หรือ​แสดง​อาการ​สมน้ำหน้า​เมื่อ​ทุกข์​ภัย​มา​ถึง​เขา? เปล่า​เลย!</verse>
				<verse number="30">ข้าฯ ไม่​เคย​ยอม​ให้​ปากขอ​งข้าฯ กล่าว​ชั่ว​โดย​แช่ง​สาป​ให้​เขา​มีอันเป็นไป</verse>
				<verse number="31">“มี​หรือ, ที่​คนใน​ทับ​อาศัย​ของ​ข้าฯ ไม่​ได้​กล่าว​ถาม​ว่า, ‘จะ​หา​ใคร​ได้​ไหม​ที่​ไม่​อิ่มหนำ​ด้วย​อาหาร​ของ​นาย​ท่าน?’</verse>
				<verse number="32">แม้ว่า​คนจร​ต่างถิ่น​ก็​ไม่​เคย​ต้อง​นอน​ค้าง​ที่​ถนน, แต่​ข้าฯ ย่อม​เปิด​ประตู​ต้อนรับ​คน​เดินทาง​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="33">“มี​หรือ, ข้าฯ ได้​เคย​ปิด​บังความ​ผิด​ของ​ข้าฯ ไว้​ไม่​ให้​ใคร​รู้, โดย​ซ่อน​ความ​ชั่ว​นั้น​ไว้​ใน​อก​ของ​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="34">เพราะ​เกรงกลัว​ต่อ​ประชาชน, และ​หวาดกลัว​ว่า​ตระกูล​อื่นๆ จะ​ดูหมิ่น​ข้าฯ? ดังนั้น​ข้าฯ ก็​เก็บ​ตัว​เงียบ​ไม่​ออก​ไป​จาก​ประตู​บ้าน</verse>
				<verse number="35">“โอ​ถ้า​ได้​มี​ท่าน​ผู้​หนึ่ง​ฟัง​เสียง​ของ​ข้าฯ ก็​จะ​ดี! เออ, เรื่องราว​ของ​ข้าฯ เป็น​ดังนี้​แหละ, ขอ​ให้​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ทรง​ดำริ​ให้​ข้าฯ เถิด, โอ​ถ้า​คู่ความ​ของ​ข้าฯ จะ​ได้​ยื่น​ถ้อยคำ​แถลงการณ์​เป็น​ลายลักษณ์อักษร​ก็​จะ​ดี!</verse>
				<verse number="36">แน่​ทีเดียว​ข้าฯ จะ​แบก​คำ​แถลงการณ์​นั้น​ไว้​บน​บ่า​ข้าฯ, และ​จะ​สวม​ไว้​ที่​ศีรษะ​ของ​ข้าฯ ดุจ​มงกุฎ.</verse>
				<verse number="37">ข้าฯ จะ​กล่าว​แถลงการณ์​กระทำ​ทุกอย่าง​ของ​ข้าฯ ต่อ​ท่าน, และ​จะ​เข้า​ไป​เฝ้า​ใกล้ชิด​ท่าน​อย่าง​เจ้านาย</verse>
				<verse number="38">“มี​หรือ, ไร่นา​ของ​ข้าฯ มี​ข้อความ​กล่าวโทษ​ข้าฯ, และ​รอย​ไถ​ใน​นา​นั้น​คร่ำ​ครวญ​ด้วย​เหตุใด?</verse>
				<verse number="39">ถ้า​หาก​ข้าฯ ได้​เคย​กิน​ผล​ที่​มิได้​ออก​เงิน​ซื้อ​มา, หรือ​เป็น​เหตุ​ให้​เจ้าของ​เดิม​ได้​เสียชีวิต,</verse>
				<verse number="40">ก็​จง​ให้​ต้น​หนาม​งอก​ขึ้น​แทน​ข้าวสาลี, และ​วัชช​พืช​งอก​ขึ้น​แทน​เข้า​ลูกเดือย.” ถ้อยคำ​ของ​โยบ​ก็​สิ้นสุด​ลง​แต่เพียง​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">ดังนั้น​แหละ​บุรุษ​ทั้ง​สาม​นั้น​ก็ได้​เลิก​โต้ตอบ​กับ​โยบ, เพราะ​โยบ​เห็น​ว่า​ตัว​ของ​ท่าน​เป็น​ผู้​ชอบธรรม​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="2">เพราะฉะนั้น​อะลีฮู, บุตร​ของ​บา​ระ​เคล, ชาว​บัศ, ตระกูล​ราม, ก็​มี​โท​โส​พลุ่ง​ขึ้น, คือ​โท​โส​ของ​ท่าน​ได้​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​โยบ, เพราะ​ท่าน​อ้าง​ตัว​ว่า​เป็น​ฝ่าย​ถูก​ยิ่ง​กว่า​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="3">โท​โส​ของ​ท่าน​ได้​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​มิตรสหาย​ทั้ง​สาม​ของ​ท่าน​ด้วย, เพราะ​เขา​เหล่านั้น​จำนน​ใน​คำ​โต้ตอบ, แต่​ถึงกระนั้น​ก็​ยัง​ปรักปรำ​โยบ​อยู่​นั่นเอง.</verse>
				<verse number="4">ด้วยว่า​อะลีฮู​ได้​คอย​โอกาส​จะ​พูด​กับ​โยบ, เพราะว่า​พวก​เหล่านั้น​มี​อาวุโส​แก่​กว่า​ท่าน.</verse>
				<verse number="5">แต่​เมื่อ​อะลีฮู​ได้​เห็น​ว่า, ไม่​มี​คำตอบ​อยู่​ใน​ปาก​ของ​คน​ทั้ง​สามนั้น​แล้ว, โท​โส​ของ​ท่าน​ก็​เดือด​พลุ่ง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="6">แล้ว​อะลีฮู, บุตร​บา​ระ​เคล, ชาว​บัศ, จึง​กล่าว​ตอบ​ไป​ว่า, “ข้าฯ เป็น​ผู้เยาว์, ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ผู้​มี​อาวุโส; เพราะฉะนั้น​ข้าฯ จึง​เกรง​และ​ไม่​กล้า​ออก​ความเห็น​ของ​ข้าฯ ต่อ​ท่าน.</verse>
				<verse number="7">ข้าฯ เห็น​ว่า​ผู้​ที่​เกิด​ก่อน​ควร​จะ​พูด​ก่อน, และ​ผู้​ที่​มี​อายุ​มาก​ปี​ควร​จะ​ให้​โอวาท​ตักเตือน,</verse>
				<verse number="8">แต่​คนเรา​ก็​มีด​วง​จิตต์​ด้วย​กัน​ทุกคน, และ​การ​ดลใจ​แห่ง​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ย่อม​กระทำ​ให้​เขา​เกิด​ความ​รู้ความ​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="9">มิใช่​คน​สำคัญๆ จะ​ฉลาด​เสมอ​ไป; หรือ​มิใช่​แต่​ผู้เฒ่า​ที่​เข้าใจ​ตัดสิน​ให้​ถูกต้อง.</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​ข้าฯ จึง​ว่า, ขอ​ให้​ฟัง​ข้าฯ บ้าง. ข้าฯ จะ​ออก​ความเห็น​ของ​ข้าฯ ด้วย</verse>
				<verse number="11">“นี่แหละ, ข้าฯ ได้​เฝ้า​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​ท่าน; ข้าฯ ได้​ฟัง​เหตุ​ผลต่างๆ ตาม​ที่​ท่าน​ได้​เลือกเฟ้น​ยก​มา​กล่าว.</verse>
				<verse number="12">เออ, ข้าฯ ได้​ตั้งใจ​ฟัง​ท่าน​จ​ริงๆ, และ​นี่แหละ, ไม่​มี​ใคร​ใน​พวก​ท่าน​อธิบาย​ให้​โยบ​เห็นด้วย, หรือ​ตอบ​ปัญหา​ของ​ท่าน​ได้.</verse>
				<verse number="13">อย่า​เพ่อ​ให้​พวก​ท่าน​กล่าว​ว่า, ‘เรา​รู้จัก​วิธี​แล้ว; ให้​พระเจ้า​เอา​ชะ​นะ​เขา​เถิด: มนุษย์​เอา​ชะ​นะ​เขา​ไม่​ได้​หรอก.’</verse>
				<verse number="14">ด้วยว่า​โยบ​ยัง​มิได้​กล่าว​ต่อปากต่อคำ​กับ​ข้าฯ, และ​ข้าฯ จะ​ไม่​ใช้​คำ​โต้ตอบ​กับ​ท่าน​โยบ​ตาม​ข้อความ​ที่​ท่าน​ได้​พูด​มา​แล้ว​นั้น</verse>
				<verse number="15">แน่ะ, เขา​ต่าง​ก็​จังงัง, มิได้​กล่าว​อะไร​อีก​เลย, เขา​ไม่​มี​อะไร​จะ​พูด.</verse>
				<verse number="16">เออ, ข้าฯ จะ​คอย​หรือ, เมื่อ​เขา​มิได้​พูด​ออก​มา, แต่​พา​กัน​ยืน​นิ่ง​อยู่, และ​มิได้​กล่าว​ตอบ​อะไร​อีก, มิได้​กล่าว​ตอบ​อะไร​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="17">ข้าฯ เอง​จะ​ตอบ, ข้าฯ จะ​กล่าว​ตาม​ความเห็น​ของ​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="18">เพราะว่า​ข้าฯ มี​ข้อความ​เปี่ยม​ล้น​อยู่​แล้ว; อก​ใจ​ของ​ข้าฯ ก็​จะ​แตก​ออก​มา.</verse>
				<verse number="19">นี่​แน่ะ, ท้อง​ของ​ข้าฯ เปรียบ​เหมือน​เหล้าองุ่น, ซึ่ง​ไม่​มี​ทาง​ระบาย​ออก, กำ​ลัง​จะ​ระเบิด​ออก​มา​จาก​ขวด​หนัง​ใหม่.</verse>
				<verse number="20">ข้าฯ จะ​ต้อง​พูด​ให้​ได้, เพื่อ​ข้าฯ จะ​ได้​หาย​อัด​ใจ, ข้า​จะ​เปิด​ริมฝีปาก​และ​ตอบ​ออก​ไป.</verse>
				<verse number="21">ขอ​อย่า​ให้​ข้าฯ เห็นแก่หน้า​บุคคล​เลย, และ​ขอ​อย่า​ให้​ข้าฯ ประจบ​ประ​แจง​คน.</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ข้าฯ ประจบ​ประ​แจง​คน​ไม่​เป็น. ถ้า​ข้าฯ ทำ​อย่าง​นั้น, ก็​ให้​พระ​ผู้สร้าง​ทรง​เอา​ข้าฯ ไป​เสีย​โดยเร็ว​พลัน.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">“เพราะเหตุนี้, ท่าน​โยบ​เจ้าข้า, ข้าฯ ขอ​วิงวอน​ให้​ท่าน​ฟัง​คำกล่าว​ของ​ข้าฯ, และ​สดับ​ฟัง​คำพูด​ของ​ข้าฯ ให้​ตลอด.</verse>
				<verse number="2">นี่แหละ, ข้าฯ อ้า​ปาก​จะ​พูด, และ​ลิ้น​ของ​ข้าฯ มี​ส่วน​พูด​อยู่​ใน​ปากขอ​งข้าฯ.</verse>
				<verse number="3">ถ้อยคำ​ของ​ข้าฯ แสดง​ความจริง​จาก​ใจ​ของ​ข้าฯ, และ​ริมฝีปาก​ของ​ข้าฯ ก็​จะ​เผย​ความคิด​นึก​อัน​แจ้ง​จริง​ออก​มา.</verse>
				<verse number="4">พระ​วิญญาณ​แห่ง​พระเจ้า​ได้​ทรง​สร้าง​ข้าฯ, และ​ลมหายใจ​แห่ง​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ทรง​กระทำ​ให้​ข้าฯ มี​ชีวิต.</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ท่าน​อาจ​ตอบ​ข้อความ​ของ​ข้าฯ ได้​ก็​เชิญ​ตอบ. ขอ​ให้​ท่าน​ยก​ข้อความ​กล่าว​เป็น​ลำดับ​ให้​ข้าฯ ฟัง</verse>
				<verse number="6">“นี่แหละ, ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​ของ​พระเจ้า, ข้าฯ ก็​เป็น​เช่นเดียวกัน​กับ​ท่าน; ข้าฯ ก็​ถูก​ทรง​สร้าง​มา​ด้วย​ดิน​ดุจ​กัน.</verse>
				<verse number="7">เออ, ไม่​มี​ความ​น่ากลัว​อะไร​ใน​ตัว​ข้าฯ ที่​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​กลัว, และ​ท่าน​จะ​ไม่​ได้​ถูก​ลงโทษ​หนัก​ด้วย​น้ำมือ​ของ​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="8">แน่​ล่ะ, ข้าฯ ได้ยิน​ข้อความ​ที่​ท่าน​ได้​กล่าว​ว่า,</verse>
				<verse number="9">‘ท่าน​บริสุทธิ์, ไม่​มี​มลทิน​เลย; ข้าฯ ไม่​มี​ความผิด, และ​ความ​ชั่ว​ไม่​มี​ใน​ตัว​ข้าฯ:</verse>
				<verse number="10">ก็​พระองค์​ต่างหาก​เป็น​ผู้​ทรง​หาเรื่อง​กับ​ข้าฯ, และ​ปัก​เอา​ว่า​ข้าฯ เป็น​ศัตรู​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ทรง​ล่าม​เท้า​ของ​ข้าฯ ไว้​กับ​ขอน​ไม้, พระองค์​ส​กด​รอย​ของ​ข้าฯ ไป​ทุกหนทุกแห่ง.’</verse>
				<verse number="12">“เออ, ข้าฯ จะ​ตอบ​ท่าน​ว่า, ใน​เรื่อง​นี้​ท่าน​กล่าว​ไม่​ยุ​ต​ติ​ธรรม​เลย, พระเจ้า​นั้น​เป็นใหญ่​ยิ่ง​กว่า​มนุษย์​นัก.</verse>
				<verse number="13">เป็น​ไฉน​ท่าน​จึง​บ่น​ต่อว่า​พระองค์​ว่า, ไม่​ทรง​บอก​ว่า​เป็น​เพราะ​เรื่อง​อะไร​จึง​ทรง​กระทำ​อย่าง​นั้น?</verse>
				<verse number="14">แต่ว่า​พระเจ้า​ก็​ตรัส​อยู่​ร่ำไป. เออ, หาก​คน​ไม่​รู้สึก, พระองค์​ก็​ตรัส​ซ้ำ​อีก​ทาง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="15">“คือ​ใน​ความ​ฝัน​และ​ใน​นิมิตต์​เวลา​กลางคืน​เป็นต้น, เมื่อ​คน​หลับ​สนิท, หลับไหล​อยู่​บน​ที่​นอน.</verse>
				<verse number="16">เมื่อนั้น​พระองค์​ทรง​เปิด​หู​คน​และ​ทรง​ผนึก​คำ​ตักเตือน​ไว้​ใน​ใจ​เขา,</verse>
				<verse number="17">เพื่อ​พระองค์​จะ​ทรง​เหนี่ยวรั้ง​คน​ไม่​ให้​กระทำ​ตาม​ความ​มุ่งหมาย​ของ​เขา, และ​เลิก​จาก​ความ​หยิ่ง​อวดดี​ของ​คน.</verse>
				<verse number="18">พระองค์​จึง​ทรง​ดึง​วิญญาณ​ของ​เขา​ไม่​ให้​ตก​เหว, และ​รั้ง​ชีวิต​ของ​เขา​ให้​ออก​มา​จาก​การ​ถูก​ประหาร​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="19">“อีก​อย่างหนึ่ง, เขา​ถูก​ปราบ​ด้วย​ความ​เจ็บปวด​ให้​อยู่​บน​ที่​นอน​ของ​เขา; และ​ปวดร้าว​ไป​ตาม​กะ​ดูก​ของ​เขา​ทุก​ชิ้น.</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​ตัว​เขา​ก็​เบื่อ​ข้าว; และ​ใจคอ​ของ​เขา​ก็​ไม่​อยาก​รับประทาน​อาหาร​ชั้น​เลิศ.</verse>
				<verse number="21">เนื้อ​ของ​เขา​ก็​แห้ง​หาย​ไป​ทุกที​จน​เหลือ​แต่​หนัง​หุ้ม​กะ​ดูก. และ​กะ​ดูก​ของ​เขา​ที่​ไม่​ปรากฏ​แต่ก่อน​ก็​ผุด​ขึ้น​มา​เป็น​ซี่ๆ.</verse>
				<verse number="22">เออ, จิตต์วิญญาณ​ของ​เขา​ก็​ก้าว​เข้า​มา​ใกล้​หลุม​ฝังศพ; และ​ตัว​ของ​เขา​ก็​จะ​มา​ถึง​ผู้ทำ​ลาย</verse>
				<verse number="23">“ถ้า​หาก​มี​เทวทูต​องค์​หนึ่ง​มา​ยัง​เขา​เป็น​ผู้​แถลงการณ์, คือ​องค์​หนึ่ง​ใน​พัน​องค์​นั้น, เพื่อ​จะ​บรรยาย​ให้​เขา​เห็น​หนทาง​ที่​ถูก;</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ท่าน​ก็​ทรง​เมตตา​แก่​เขา​ตรัส​ว่า, &lt;อย่า​ให้​เขา​ลง​ไป​อยู่​ใน​หลุม​นั้น​เลย, เรา​มี​ค่าไถ่​มา​ให้​แล้ว&gt;</verse>
				<verse number="25">เนื้อ​ของ​เขา​ก็​จะ​กลับ​เปล่งปลั่ง​ยิ่ง​กว่า​เนื้อ​ของ​เด็ก, และ​ความ​หนุ่มแน่น​ของ​เขา​ก็​จะ​กลับคืน​มา.</verse>
				<verse number="26">เขา​ก็ได้​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า, และ​พระองค์​ก็​ทรง​พระ​เมตตา​แก่​เขา. ดังนั้น​เขา​ก็​เห็น​พระ​พักตร​ของ​พระองค์​ด้วย​ความ​ชื่นใจ​ยินดี, และ​พระองค์​ก็​กลับ​ประทาน​คืน​ความ​ชอบธรรม​ให้แก่​เขา.</verse>
				<verse number="27">เขา​จึง​ร้องเพลง​สรรเสริญ​ต่อหน้า​ชุมนุมชน, และ​ได้​กล่าว​ว่า, ‘ข้าฯ ได้​ทำบาป​ไป​แล้ว, ได้​ถือ​ผิด​เป็น​ชอบ, และ​ไม่​เป็น​การ​คุณ​แก่​ข้าฯ เลย.</verse>
				<verse number="28">แล้ว​พระองค์​ได้​ทรง​ช่วย​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าฯ ให้​รอดพ้น​จาก​หลุม​นั้น, และ​ตัว​ข้าฯ จะ​มองเห็น​แสงสว่าง.’</verse>
				<verse number="29">“เออ, พระเจ้า​ได้​ทรง​กระทำ​อย่าง​นี้​แก่​มนุษย์​ซ้ำ​ซาก​อยู่​ร่ำไป,</verse>
				<verse number="30">เพื่อ​จะ​จูง​วิญญาณ​ของ​เขา​ออก​มา​จาก​หลุม, เพื่อ​เขา​จะ​เบิกบานใจ​ด้วย​แสงสว่าง​แห่ง​ชีวิต​ของ​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="31">ท่าน​โยบ​เจ้า​ข้าฯ, ขอ​จง​ตั้งใจ​ฟัง​ให้​ดี. ขอ​ให้​ท่าน​สงบ​อยู่​ก่อน, และ​ข้าฯ จะ​กล่าว.</verse>
				<verse number="32">เอาเถอะ, ถ้า​ท่าน​มี​อะไร​จะ​พูด​ก็​เชิญ​พูด​ออก​มา. เชิญ​พูด​ออก​มา​เพราะ​ข้าฯ มี​ความ​ประสงค์​จะ​แก้​คดี​ให้.</verse>
				<verse number="33">ก็​ถ้า​ไม่​มี​อะไร​จะ​กล่าว. ขอ​จง​นิ่ง​ฟัง​ข้าฯ ก่อน, และ​ข้าฯ จะ​กล่าว​เป็น​คติ​ให้​ท่าน​ฟัง.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">อะลีฮู​จึง​กล่าว​ต่อไป​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“ท่าน​ผู้​ทรง​ไว้​ซึ่ง​ปัญญา​ทั้ง​หลาย, ขอ​ให้​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​ข้าฯ; และ​ท่าน​ผู้​ทรง​ไว้​ซึ่ง​ความ​รู้, ขอ​จง​เงี่ยหู​ฟัง​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​หู​เป็น​เครื่อง​รับรู้​ถ้อยคำ​เช่นเดียวกับ​ปาก​เป็น​เครื่อง​รับรู้​รส​อาหาร.</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​ขอ​ให้​เรา​เป็น​ผู้​เลือก​ว่า​อะไร​ถูก, ให้​เรา​เป็น​ผู้รู้​ว่า​อะไร​ดี.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ท่าน​โยบ​ได้​กล่าว​ไว้​ว่า, ‘ข้าฯ เป็น​ผู้​ชอบธรรม, และ​พระเจ้า​ทรง​ริบ​สิทธิ์​อัน​ชอบธรรม​ของ​ข้าฯ ไป​เสีย.</verse>
				<verse number="6">แม้​ข้าฯ เป็น​คน​ซื่อ, พระเจ้า​ก็​ทรง​ปรับ​เอา​ว่า​ข้าฯ เป็น​คน​คด. แม้​ข้าฯ ไม่​มี​ผิด​เลย, ก็ได้​รับ​แผล​อัน​จะ​รักษา​ไม่​หาย.’</verse>
				<verse number="7">ท่าน​โยบ​นี้​เป็น​คน​อย่างไร​หนอ, ดูดดื่ม​ความ​เหยียดหยาม​เข้า​ไป​ราว​กับ​ดื่ม​น้ำ,</verse>
				<verse number="8">ชอบ​รวม​สมาคม​กับ​ผู้ทำ​ความ​ชั่ว, และ​คบค้า​กับ​คน​อสัตย์​อธรรม.</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ท่าน​ได้​พูด​ว่า, ‘ไม่​เห็นจะ​ได้ดิบได้ดี​อะไร​ที่​มนุษย์​จะ​ไป​คบค้า​สนิทสนม​กับ​พระเจ้า.’</verse>
				<verse number="10">“เหตุ​ฉะนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ผู้​ทรง​ไว้​ซึ่ง​ความ​รู้, ขอ​ฟัง​ข้าฯ เถิด. พระเจ้า​จะ​ทรง​กระทำ​การ​ชั่ว​นั้น​เป็น​ไป​ไม่​ได้; และ​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​จะ​ทรง​กระทำ​ผิด​ก็​เป็น​ไป​ไม่​ได้​เลย.</verse>
				<verse number="11">เพราะว่า​พระองค์​จะ​ประทาน​ตอบแทน​แก่​มนุษย์​ให้​เหมาะสม​กับ​กิจการ​ที่​เขา​กระทำ, และ​จะ​ทรง​ให้​ทุกคน​รับ​ผล​ตาม​แนวทาง​ปฏิบัติ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="12">เออ, แน่นอน​ทีเดียว​พระเจ้า​จะ​ไม่​ทรง​กระทำ​ชั่ว​เป็นอันขาด​, และ​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​นั้น​จะ​ทำ​ให้​ความ​ยุ​ต​ติ​ธรรม​เอนเอียง​ไป​มิได้​เลย.</verse>
				<verse number="13">ใคร​เล่า​เป็น​ผู้​แต่งตั้ง​ให้​พระองค์​ปกครอง​โลก? หรือ​ใคร​เล่า​เป็น​ผู้​มอบหมาย​ทั้ง​โลก​ไว้​กับ​พระองค์.</verse>
				<verse number="14">ถ้า​พระองค์​ทรง​สงวน​น้ำ​พระทัย​ของ​พระองค์​ไว้​ใน​พระองค์​เอง, หรือ​ถ้า​พระองค์​ทรง​เรียก​พระ​วิญญาณ​และ​พระ​อ​สุก​ลับ​คืน​ไป​สู่​พระองค์;</verse>
				<verse number="15">สัตว์​ทั้ง​หลาย​จะ​พินาศ​ไป​ทั้งสิ้น, และ​มนุษย์​จะ​กลับ​เป็น​ผงคลี​ดิน​ไป​อีก</verse>
				<verse number="16">“ถ้า​บัดนี้​ท่าน​เข้าใจ​ก็​จง​ฟัง​ต่อไป. ขอ​ให้​ฟัง​เสียงพูด​ของ​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="17">ผู้​ที่​เกลียด​ความ​ชอบธรรม​จะ​ปกครอง​ให้​เป็นสุข​ได้​หรือ? และ​ท่าน​จะ​ใส่ร้าย​พระองค์​ผู้​ยุ​ต​ติ​ธรรม​ที่สุด​ได้​หรือ?:</verse>
				<verse number="18">หรือ​ผู้ใด​อาจ​ทูล​แก่​กษัตริย์​ว่า, ‘เจ้า​เป็น​คน​ชั่ว;’ หรือ​กล่าว​แก่​คณะ​ขุนนาง​ว่า, ‘เจ้า​เป็น​คน​อธรรม,’</verse>
				<verse number="19">ผู้​ทรง​เห็นแก่หน้า​คณะ​เจ้านาย, หรือ​เห็นแก่หน้า​คน​มั่งมี​มาก​กว่า​คนจน. เพราะว่า​คน​เหล่านี้​ทั้งหมด​เป็น​กิจ​แห่ง​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="20">ต่าง​ก็​อาจ​ตาย​ได้​ใน​ชั่ว​พริบตาเดียว; ใครๆ ก็​อาจ​ชัก​ดิ้น​ตาย​ไป​ใน​เวลา​เที่ยงคืน; และ​คน​สำคัญๆ ก็​ถูก​พราก​ชีวิต​ไป​เสีย, โดย​มิใช่​การ​กระทำ​ของ​มือ​มนุษย์</verse>
				<verse number="21">“ด้วยว่า​พระเนตร​ของ​พระองค์​ทรง​มองดู​วิถีทาง​ของ​คน, และ​พระองค์​ทรง​เห็น​ทุก​ย่างก้าว​ที่​เขา​ดำเนิน​ไป.</verse>
				<verse number="22">ไม่​มี​ความ​มืด, หรือ​เงา​อัน​มืด​ทึบ, ใน​ที่​ซึ่ง​คน​กระทำ​บาป​จะ​ซ่อน​ตัว​ให้​พ้น​สาย​พระเนตร​ได้.</verse>
				<verse number="23">เพราะ​พระองค์​ไม่​ทรง​ต้อง​รอ​วัน​กำหนด​ใดๆ สำหรับ​ที่​คน​จะ​มา​ยืน​ต่อ​พระ​พักตร​พระเจ้า, ใน​การ​พิพากษา.</verse>
				<verse number="24">พระองค์​ทรง​สังหาร​คน​สำคัญๆ เสีย​โดย​มิ​จำ​ต้อง​พิจารณา, และ​ทรง​ตั้ง​คน​อื่น​ขึ้น​แทน​เขา.</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ทรง​ทราบ​การ​กระทำ​ของ​เขา, และ​ทรง​ประหาร​เขา​เสีย​ใน​เวลา​ค่ำคืน, เขา​จึง​ย่อยยับ​ไป.</verse>
				<verse number="26">เพราะ​เขา​เป็น​คน​ชั่ว, พระองค์​จึง​ทรง​หวด​เขา​ลง​ต่อหน้า​ประชาชน.</verse>
				<verse number="27">เนื่องด้วย​เขา​ได้​หัน​ไป​ไม่​ติดตาม​พระองค์, และ​ไม่​ยอม​ประพฤติ​ตาม​พระ​มร​คา​ของ​พระองค์​นั้น,</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น​จึง​เป็น​เหตุ​ให้​เสียงร้อง​ทุกข์​แห่ง​คน​ยากจน​มา​ถึง​พระองค์, และ​พระองค์​ได้​ทรง​ยิน​คำร้อง​ทุกข์​แห่ง​ผู้​ถูก​ข่มเหง​นั้น</verse>
				<verse number="29">“ถ้า​หาก​พระองค์​ทรง​นิ่งเฉย​เสีย, ใคร​เล่า​จะ​กล่าวโทษ​พระองค์​ได้? และ​หาก​พระองค์​ทรง​ซ่อน​พระ​พักตร​ของ​พระองค์​เสีย, ใคร​เล่า​จะ​มองเห็น​พระองค์​ได้? แต่​พระองค์​ทรง​เฝ้า​มอง​อยู่​เสมอ, จะ​เป็น​ประชาชาติ​หรือ​บุคคล​ก็ตาม,</verse>
				<verse number="30">ไม่​ยอม​ให้​คน​ชั่ว​เป็น​ผู้​ครอบครอง, ไม่​ยอม​ให้​ฝ่าย​ใด​นำ​ประชาชน​เข้า​ไป​ติด​กับ</verse>
				<verse number="31">“เพราะฉะนั้น​จง​ร้อง​ทูล​พระเจ้า​ว่า, ‘ข้าฯ ได้​รับ​ทุกข์ทรมาน​แล้ว, ข้าฯ จะ​ไม่​ทำ​ผิด​อีก.</verse>
				<verse number="32">ซึ่ง​ข้าฯ ไม่​สำนึก​เห็น​ขอ​พระองค์​ทรง​สอน​ข้าฯ. ถ้า​ข้าฯ ได้​กระทำ​ชั่ว, ข้าฯ จะ​ไม่​ทำ​ดังนั้น​อีก​ต่อไป.’</verse>
				<verse number="33">บำเหน็จ​ของ​พระองค์​ที่​ทรง​ประทาน​จะ​ต้อง​เป็น​อย่าง​ที่​ท่าน​ต้องการ​หรือ, ท่าน​จึง​ไม่​รับ? ท่าน​เอง​เป็น​ผู้​เลือก, ไม่​ใช่​ข้าฯ. เหตุ​ฉะนั้น, ท่าน​มี​ความคิดเห็น​อย่างไร​ก็​พูด​ไป​เถิด.</verse>
				<verse number="34">แต่​เหล่า​คน​ผู้​มี​ความคิด,- เออ, ทุกคน​ที่​มี​ปัญญา​ที่​ได้ยิน​ข้าฯ แล้ว,- จะ​ต้อง​กล่าว​แก่​ข้าฯ ว่า,</verse>
				<verse number="35">‘โยบ​นั้น​พูด​เหลว​ใหล, และ​ถ้อยคำ​ของ​ท่าน​ไม่​เป็น​สาร.</verse>
				<verse number="36">ข้าฯ อยาก​ให้​โย​บท​น​ทุกข์​ต่อไป​จนถึง​ที่สุด! เพราะ​คำ​โต้ตอบ​ของ​ท่าน​นั้น​ก็​เป็น​เช่นเดียวกับ​คำพูด​ของ​คน​ชั่ว.</verse>
				<verse number="37">ด้วยว่า​ท่าน​บวก​การ​ทรยศ​เข้า​กับ​ความผิด​บาป​ของ​ท่าน​เอง. ท่าน​ตบ​มือ​เย้ยหยัน​ใน​ท่ามกลาง​พวกเรา, ทั้ง​ทวี​คำพูด​ของ​ท่าน​กล่าว​ร้าย​ต่อ​พระเจ้า.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">แล้ว​อะลีฮู​จึง​กล่าว​ต่อไป​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“ท่าน​คิด​ว่า​นี่​เป็น​การ​ชอบ​หรือ, ที่​ท่าน​กล่าว​ว่า, ‘ข้าฯ มี​ความ​ชอบธรรม​มาก​กว่า​พระเจ้า.’</verse>
				<verse number="3">หรือ​ที่​ท่าน​ว่า​จะ​ได้​ผลประโยชน์​อะไร​ต่อ​ท่าน​คือ, ‘ข้าฯ จะ​ได้​กำไร​อะไร​ยิ่ง​ยอด​ขึ้น​ไป​หากว่า​ข้าฯ ไม่​ได้​ทำบาป?’</verse>
				<verse number="4">“ข้าฯ เอง​จะ​ตอบ​ท่าน, รวม​ทั้ง​มิตรสหาย​ของ​ท่าน​ด้วย.</verse>
				<verse number="5">จง​แหงนหน้า​มอง​เวหา, จง​ดู​ท้อง​ฟ้า​นั้น​ซึ่ง​อยู่​เหนือ​ศีรษะ​ท่าน.</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ท่าน​ได้​กระทำ​บาป, ท่าน​ได้​ทำ​อะไร​ให้​กระทบกระเทือน​ถึง​พระองค์? และ​ถ้า​การ​หัก​พระ​บัญญัติ​ของ​ท่าน​มากมาย​ยิ่ง​ขึ้น. ท่าน​ได้​ทำ​อะไร​ให้​เป็น​ภัย​แก่​พระองค์?</verse>
				<verse number="7">ถ้า​ท่าน​ชอบธรรม, ท่าน​ได้​ให้​สิ่ง​ดี​อะไร​แก่​พระองค์? หรือ​พระองค์​ได้​รับ​สิ่ง​วิเศษ​อะไร​จาก​มือ​ของ​ท่าน​เล่า?</verse>
				<verse number="8">ความ​ชั่วร้าย​ของ​ท่าน​ก็​จะ​เป็น​อันตราย​แก่​คน​เช่น​ตัว​ของ​ท่าน​เอง​ต่างหาก; และ​ความ​ชอบธรรม​ของ​ท่าน​ก็​เป็นคุณ​แก่​ลูกหลาน​มนุษย์.</verse>
				<verse number="9">โดย​เหตุ​ที่​มี​การ​ข่มเหง​มากมาย, เขา​ก็​ร้อง​คร่ำ​ครวญ; เขา​ก็​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​เนื่องด้วย​เห็นแก่​กำลัง​แขน​ของ​คน​ที่​มี​อำนาจ.</verse>
				<verse number="10">แต่​ไม่​มี​ใคร​ร้อง​หาว่า, ‘พระเจ้า, พระ​ผู้สร้าง​ของ​ข้าฯ, อยู่​ที่ไหน? ผู้​ประทาน​บทเพลง​สำหรับ​ร้อง​ใน​เวลา​ค่ำคืน.</verse>
				<verse number="11">ผู้​ทรง​สอน​เรา​ให้​เข้าใจ​ยิ่ง​กว่า​สัตว์​บน​พื้น​แผ่น​ดิน; และ​ทรง​อำนวย​ให้​เรา​มี​ปัญญา​ยิ่ง​กว่า​นก​ใน​อากาศ.’</verse>
				<verse number="12">เขา​คร่ำ​ครวญ​ขอ​อย่าง​นี้​อย่าง​นั้น, แต่​ไม่​ได้​รับ​ตอบ​อะไร​เลย, เพราะ​เนื่องจาก​ความ​เย่อหยิ่ง​เยี่ยง​คน​ชั่ว​ของ​เขา​นั้น​เอง.</verse>
				<verse number="13">แน่นอน​ทีเดียว​พระเจ้า​จะ​ไม่​ทรง​ฟัง​คำร้องขอ​ชะ​นิด​สุ่มๆ ไป​อย่าง​นั้น;</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​จะ​ไม่​ฟัง​คำร้องขอ​เช่นนั้น. จะ​ร้าย​ยิ่งกว่านั้น​นักหนา, เมื่อ​ท่าน​กล่าว​ว่า, ท่าน​มิได้​พบเห็น​พระองค์​เลย. คดี​ก็​ปรากฏ​อยู่​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระองค์​แล้ว. ท่าน​จง​คอยท่า​พระองค์​เถิด!</verse>
				<verse number="15">“แต่​บัดนี้​โดย​เหตุ​ที่​พระองค์​มิได้​ทรง​ลงโทษ​ด้วย​พระ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์, ท่าน​ก็​เลย​คิด​ไป​ว่า​พระองค์​ไม่​สน​พระทัย​ใน​ความ​เย่อหยิ่ง​เท่าไร​นัก.</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เหตุ​นั้น​โยบ​จึง​ได้​อ้า​ปาก​พูด​ล้วนแต่​คำ​เหลว​ใหล, และ​เพิ่มพูน​ถ้อยคำ​อัน​ไร้​ความคิด.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">แล้ว​อะลีฮู​ได้​กล่าว​ต่อไป​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“โปรด​รอ​ข้าฯ อีก​ประเดี๋ยว​เถิด, และ​ข้าฯ จะ​ชี้แจง​ให้​ท่าน​ฟัง; เพราะว่า​ข้าฯ ยัง​มี​ข้อความ​ที่​จะ​กล่าว​แทน​พระเจ้า​อีก​บ้าง.</verse>
				<verse number="3">ข้าฯ จะ​ประมวล​ความ​รู้​ของ​ข้าฯ มา​จาก​ทุก​ทิศ​ทุก​ทาง, และ​จะ​แสดง​ให้​เห็น​ว่า, พระ​ผู้สร้าง​ของ​ข้าฯ นั้น​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="4">เพราะ​เป็น​ความจริง​ที่​คำ​ของ​ข้าฯ นั้น​ไม่​เหลว​ใหล, คือ​เป็น​คำ​ของ​ผู้​ที่​มี​ปัญญา​รอบคอบ. ที่อยู่​กับ​ท่าน​นี่แหละ.</verse>
				<verse number="5">ดู​เถิด, พระเจ้า​ทรง​ไว้​ซึ่ง​เดช​ฤทธิ์, แต่​พระองค์​ไม่​ได้​ทรง​เหยียด​ผู้ใด​เลย. พระองค์​ทรง​ไว้​ซึ่ง​เดช​ฤทธิ์​ฝ่าย​พล​แห่ง​ความ​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ไม่​ทรง​สงวน​ชีวิต​แห่ง​คน​ชั่ว​ไว้, แต่​พระองค์​ประทาน​คืน​สิทธิ์​ให้​กับ​ผู้​ถูก​ราวี​เบียดเบียน.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ไม่​ทรง​เบือน​พระเนตร​ไป​จาก​ผู้​ชอบธรรม, แต่​ทรง​แต่งตั้ง​เขา​ไว้​ให้​อยู่​ใกล้​พระที่นั่ง​ของ​กษัตริย์​ชั่ว​กัลปาวสาน, และ​เขา​ได้​รับ​การ​ยกย่อง​ใหญ่โต.</verse>
				<verse number="8">แต่​ถ้า​เขา​ถูก​จำ​จอง​ด้วย​โซ่​ตรวน, และ​ถูก​มัด​ไว้​ด้วย​เชือก​แห่ง​การ​ทรมาน;</verse>
				<verse number="9">เมื่อนั้น​พระองค์​ก็​ทรง​สำแดง​ให้​เขา​เห็น​การงาน​ของ​เขา, และ​การ​ผิด​บาป​ของ​เขา​ที่​เขา​ได้​ประพฤติ​ตัว​มา​แล้ว​ด้วย​ความ​เย่อหยิ่ง.</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ได้​ทรง​เปิด​หู​ของ​เขา​ให้​ฟัง​คำ​ปัญญา, และ​รับสั่ง​ให้​เขา​หันกลับ​จาก​ความ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="11">ถ้า​เขา​ฟัง​พระ​สรุ​เสียง​และ​ปรนนิบัติ​ตาม, วัน​คืน​ของ​เขา​จะ​ดำเนิน​ไป​ด้วย​ความ​เจริญรุ่งเรือง. และ​ปี​ของ​เขา​จะ​ประกอบ​ไป​ด้วย​ความ​สุขสบาย.</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เขา​ไม่​ได้​ฟัง​พระ​สุรเสียง​ของ​พระองค์, เขา​จะ​พินาศ​ไป​ด้วย​คม​ดาบ, และ​เขา​จะ​ต้อง​ตาย​ไป​ใน​ขณะที่​ไม่​มี​พระเจ้า​เป็น​ที่พึ่ง.</verse>
				<verse number="13">ด้วยว่า​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ไม่​นับถือ​พระเจ้า​จะ​หมกมุ่น​อยู่​ใน​ความ​บึ้ง​โกรธ. เมื่อ​พระองค์​ทรง​ลงโทษ​เขา, เขา​ก็​มิได้​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ใดๆ.</verse>
				<verse number="14">เขา​ตาย​ใน​วัย​ยุวชน, และ​ชีวิต​ของ​เขา​ก็​ร่วงโรย​ไป​เช่นเดียวกับ​พวก​ที่​ลามก​ใน​ทาง​กรรม.</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ทรง​ช่วย​ผู้​มี​ความ​ทุกข์​ให้​รอด​ได้​โดย​การ​ทนทุกข์​ของ​เขา​นั่นเอง; และ​ทรง​เปิด​หู​ของ​เขา​ใน​คราว​ที่​เขา​ตก​อยู่​ใน​ความ​ทุกข์ยาก.</verse>
				<verse number="16">เออ, พระองค์​จะ​ได้​ทรง​ล่อ​ท่าน​ให้​ออก​มา​จาก​ที่​ยากเข็ญ​ไป​สู่​ที่​กว้างขวาง​อัน​เป็น​ที่​ไม่​คับแคบ​อึดอัด; และ​โต๊ะ​อาหาร​ของ​ท่าน​จะ​ได้​เต็มไปด้วย​อาหาร​อย่าง​ประณีต</verse>
				<verse number="17">“แต่​ฝ่าย​ท่าน​ต้อง​รับโทษ​เต็ม​ขนาด​อย่าง​คน​ชั่ว, พระ​อาชญา​และ​ความ​ยุ​ต​ติ​ธรรม​ได้​รวบรัด​ตัว​ท่าน​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="18">อย่า​ให้​ความ​โกรธ​ส่งเสริม​ท่าน​ให้​สู้​กับ​การ​เฆี่ยน​ของ​พระเจ้า, และ​อย่า​ให้การ​ทนทุกข์​หนัก​ทดแทน​โทษ ทำ​ให้​ท่าน​หันเห​ไป​ทาง​อื่น.</verse>
				<verse number="19">ความ​มั่ง​คั่ง​ของ​ท่าน​หรือ​อำนาจ​วาสนา​ของ​ท่าน​มี​พอ​สำหรับ​ชดเชย​ใช้หนี้​ให้​พ้น​จาก​การ​ทนทุกข์​นั้น​หรือ?</verse>
				<verse number="20">อย่า​ใฝ่หา​แต่​ค่ำคืน​มรณะ, อย่าง​คน​เมื่อ​หาย​ศูนย์​ไป​จาก​ถิ่น​ที่​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="21">ระวัง, จง​กำจัด​ความคิด​ชั่ว​เช่นนี้​ออก​ไป​เสีย, เพราะ​ท่าน​ย่อม​จะ​เลือก​สิ่ง​เหล่านี้​แทน​ที่​จะ​ยอมรับ​โทษ​นั้น</verse>
				<verse number="22">“นี่​แน่ะ, พระเจ้า​ทรง​กระทำ​ราช​กิจ​อัน​สูง​ยิ่ง​ด้วย​ฤทธิ์​ของ​พระองค์. ใคร​จะ​เป็น​ครูบาอาจารย์​เทียบ​เทียม​กับ​พระองค์​ได้?</verse>
				<verse number="23">ใคร​เล่า​จะ​เป็น​ผู้​บงการ​พระองค์​ให้​ทำ​อย่าง​นี้​อย่าง​นั้น? ใคร​เล่า​จะ​บังอาจ​กล่าว​ว่า​พระองค์​ทรง​กระทำ​กิจ​ไม่​ชอบธรรม?</verse>
				<verse number="24">จง​จำ​ไว้​ว่า​ท่าน​จะ​ต้อง​ยกย่อง​พระราช​กิจ​ของ​พระองค์​, ซึ่ง​มนุษย์​ก็​ร้อง​สาธุการ​อยู่​แล้ว,</verse>
				<verse number="25">มนุษย์​ทั้งปวง​มองเห็น​สิ่ง​นั้น​อยู่​แล้ว; เขา​มองเห็น​เพียงแต่​ไกลๆ</verse>
				<verse number="26">เออ, แน่, พระเจ้า​ผู้​เป็นใหญ่​สูงสุด​และ​เรา​ก็​หา​รู้จัก​พระองค์​ไม่. จำนวน​ปี​ของ​พระองค์​ไม่​มี​ใคร​คำนวณ​ได้.</verse>
				<verse number="27">ดู​ซี, พระองค์​ทรง​ดึงดูด​หยาด​น้ำขึ้น​ไป​ซึ่ง​ถูก​กลับ​ให้​เป็น​ฝน​จาก​ไอน้ำ​อัน​นั้น,</verse>
				<verse number="28">แล้ว​ฟ้า​ก็ได้​โปรย​ฝน​ให้​ตกลง​มา​มากมาย​เหนือ​มนุษย์.</verse>
				<verse number="29">เออ, ใคร​เล่า​จะ​เข้าใจ​ได้​ว่า​เมฆ​นั้น​ขยาย​ตัว​แผ่​ออก​ไป​ได้​อย่างไร, ใน​เรื่อง​ฟ้า​คน​อง​ที่​ออก​มา​จาก​วิมาน​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="30">นี่​แน่ะ, พระองค์​เปล่งแสง​รัศมี​ออก​รอบ​พระองค์, และ​ทรง​ส่อง​ซึ้ง​ลง​ไป​ยัง​ก้น​ทะเล​ลึก.</verse>
				<verse number="31">ด้วย​ราช​กิจ​เหล่านี้​พระองค์​ทรง​ทำนุบำรุง​มนุษย์​ทั้งปวง; พระองค์​ประทาน​อาหาร​ให้​อย่าง​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="32">พระองค์​ทรง​ซ่อน​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ใน​กลุ่ม​ฟ้าแลบ​และ​บัญชา​ให้​มัน​ฟาด​ลง​มา​ยัง​ที่หมาย.</verse>
				<verse number="33">เสียง​สนั่นหวั่นไหว​นั้น​บอก​ให้​รู้​ว่า​พระ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์​กำลัง​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​ความ​ชั่ว.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">“เออ, เหตุการณ์​นี้​ทำ​ให้​หัวใจ​ของ​ข้าฯ สั่น​เทิ้ม​ไป​อย่างใจ​หายใจ​คว่ำ.</verse>
				<verse number="2">ฟัง​ซิ, โอ​ฟัง​พระ​สุรเสียง​กึกก้อง​ของ​พระองค์, คือ​เสียง​กระหึ่ม​ซึ่ง​ออก​มา​จาก​พระโอษฐ์​ของ​พระองค์!</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ทรง​กระจาย​มัน​ออก​ไป​ทั่ว​ใต้​ฟ้า, และ​แสง​แปลบ​ปลา​บ​ของ​พระองค์​ก็​พุ่ง​ออก​ไป​ยัง​ที่สุด​ของ​จักร​วา​ฬ.</verse>
				<verse number="4">ต่อ​นั้น​ไป​ก็​มี​เสียง​คำราม; พระองค์​ทรง​ประกาศ​ก้อง​ด้วย​พระ​สุรเสียง​อัน​ทรง​ไว้​ซึ่ง​เดชานุภาพ; และ​พระองค์​มิได้​ทรง​ยับยั้ง​แสง​แปลบ​ปลา​บ​นั้น​ไว้, เมื่อ​ใครๆ ได้ยิน​พระ​สุรเสียง​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​ทรง​กู่​ตะโกน​อย่าง​น่า​มหัศจรรย์​ด้วย​พระ​สุรเสียง​ของ​พระองค์. พระองค์​ทรง​กระทำ​การ​ใหญ่​ยิ่ง​ซึ่ง​เรา​เข้าใจ​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="6">ด้วยว่า​พระองค์​ตรัส​แก่​หิมะ​ว่า​ให้​ตกลง​ไป​บน​พื้น​พิภพ, และ​ก็ได้​ตรัส​แก่​ห่า​ฝน​เช่นเดียวกัน, คือ​แก่​ฝน​ห่า​ใหญ่​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">เป็น​การ​ทรง​มัด​มือ​มนุษย์​เสีย​ทุกคน. คน​ทั้งปวง​ที่​พระองค์​ทรง​สร้าง​จึง​ได้​รู้​ถึง​กิจการ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">เมื่อนั้น​สัตว์​ทั้ง​หลาย​ก็​หนี​เข้า​ไป​อยู่​ใน​ที่​กำบัง, และ​ซุ่ม​อยู่​ใน​ถ้ำ​ของ​มัน.</verse>
				<verse number="9">พายุ​พัด​ออก​มา​จาก​สำนัก​ฝ่าย​ทิศใต้, และ​ความ​หนาว​ก็​ออก​มา​จาก​ทิศเหนือ.</verse>
				<verse number="10">ด้วย​พระ​วา​ตะ​อัน​ระบาย​มา​ของ​พระเจ้า​ก็​เกิด​มี​น้ำแข็ง​ขึ้น, และ​ทุ่ง​น้ำ​อัน​กว้างใหญ่​ก็​แข็ง​ไป.</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ทรง​บรรจุ​เมฆ​อัน​หนา​ทึบ​ไว้​ด้วย​น้ำ, และ​ทรง​กระจาย​แสง​ฟ้าแลบ​ออก​ไป​จาก​เมฆ​นั้น.</verse>
				<verse number="12">มัน​ก็​หันเห​ไป​ยัง​ทิศ​ต่างๆ ตาม​พระ​บัญชา​ของ​พระองค์, เพื่อ​มัน​จะ​ได้​กระทำ​ตาม​ราช​กิจ​ที่​บัญชา​ไว้ ณ ที่​ต่างๆ ซึ่ง​มนุษย์​อาศัย​ทั่ว​โลก.</verse>
				<verse number="13">ที่​ทรง​ให้​เกิด​เป็น​เช่นนี้​ก็​เพื่อ​เป็น​การ​สาป​สรร​หรือ​อวยพร​แก่​แผ่น​ดิน​โลก</verse>
				<verse number="14">“ท่าน​โยบ​เจ้าข้า, ขอ​ให้​ท่าน​ฟัง​ข้อความ​นี้. ให้​ท่าน​ยืน​สงบ​นิ่ง​อยู่, และ​ตรึกตรอง​ราช​กิจ​อัน​น่า​มหัศจรรย์​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="15">ท่าน​ทราบ​หรือว่า​พระเจ้า​ทรง​บริหาร​การ​เหล่านี้​อย่างไร, และ​เป็น​เหตุ​ให้​ฟ้าแลบ​ส่อง​ออก​มา​จาก​เมฆ?</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ทราบ​หรือว่า​เมฆ​ทั้ง​หลาย​นั้น​ลอย​เลื่อน​อยู่​ได้​อย่างไร, อัน​เป็น​ราช​กิจ​มหัศจรรย์​แห่ง​พระองค์​ผู้​ทรง​ไว้​ซึ่ง​สรรพ​พัญญู?</verse>
				<verse number="17">ท่าน​เข้า​ใจ​หรือ​ทำไม​เสื้อผ้า​ของ​ท่าน​ร้อน​ขณะที่​โลก​เงียบเหงา​เมื่อ​ลม​ทิศใต้​พัด​มา?</verse>
				<verse number="18">ท่าน​จะ​คลี่​ท้อง​ฟ้า​ซึ่ง​เป็น​วัตถุ​แข็ง​เช่น​กับ​แผ่น​แร่​ขัด​เงา​อย่าง​พระองค์​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="19">ขอ​สอน​ให้​พวกเรา​เข้าใจ​ว่า​จะ​ทูล​ข้อความ​อะไร​กับ​พระองค์​ได้, เพราะ​เนื่องจาก​ปัญญา​มืด​ทึบ​เรา​จึง​ไม่​อาจ​ลำดับ​ข้อความ​ใดๆ ได้.</verse>
				<verse number="20">จะ​ให้​ใคร​ไป​ทูล​พระองค์​ว่า, ข้าฯ อยาก​โต้ตอบ​กับ​พระองค์​หรือ? ถ้า​ผู้ใด​อาจ​ทำ​เช่นนั้น, เขา​ก็​จะ​อัปราชัย​ตาย​ไป.</verse>
				<verse number="21">คน​ทน​เพ่งมอง​ดวงอาทิตย์​ซึ่ง​ส่อง​จ้า​อยู่​ใน​ท้อง​ฟ้า​ไม่​ไหว. เพราะ​ดู​ซิ​ลม​พัด​กวาด​เอา​เมฆ​ไป​หมด​แล้ว,</verse>
				<verse number="22">ก็​เกิด​มี​แสงทอง​ส่อง​ขึ้น​มา​ทาง​ทิศเหนือ. เดช​รัศมี​ของ​พระเจ้า​เปล่ง​กล้า​น่า​สยดสยอง;</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ไป​เพ่ง​พิจารณา​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ไหว​หรือ? พระองค์​ทรง​ไว้​ซึ่ง​เดชานุภาพ​สูงสุด, ประกอบ​ไป​ด้วย​ความ​ยุ​ต​ติ​ธรรม​และ​ความ​ชอบธรรม​เหลือหลาย. พระองค์​ไม่​ทรง​ข่มเหง​ผู้ใด​เลย.</verse>
				<verse number="24">เพราะเหตุนี้​แหละ​คน​จึง​ยำเกรง​พระองค์. พระองค์​ไม่​ทรง​แยแส​กับ​คน​ที่​ถือตัว​ว่า​มี​ปัญญา​”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ตอบ​โยบ​ออก​มา​จาก​กลุ่ม​พายุ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“นี่​ใคร​หนอ​เป็น​ผู้​ให้​คำแนะนำ​ไขว้​เขว​ไป, ด้วย​ถ้อยคำ​อัน​โฉด​เขลา?</verse>
				<verse number="3">จง​คาด​เอว​ให้​ทะมัดทะแมง​อย่าง​ลูก​ผู้ชาย, ด้วยว่า​เรา​จะ​ซักถาม​เจ้า, และ​เจ้า​จะ​ต้อง​ตอบ​เรา.</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ห​นะ​อยู่​ที่ไหน​เมื่อ​เรา​ได้​วาง​ราก​แห่ง​พิภพ​โลก? บรรยาย​ไป​เถิด​ถ้า​เจ้า​มี​ความ​รู้.</verse>
				<verse number="5">ใคร​เป็น​ผู้​กะ​กำหนด​กว้าง​ยาว​ของ​โลก, เจ้า​รู้​ไหม? หรือ​ใคร​เป็น​ผู้​ขึง​เชือก​วัด​สอบ?</verse>
				<verse number="6">ราก​พิภพ​นั้น​ตั้ง​ติดต่อ​ไว้​บน​อะไร, หรือ​ใคร​เป็น​ผู้​ฝัง​หิน​หัวมุม,</verse>
				<verse number="7">ขณะ​เมื่อ​หมู่​ดาว​ประจำ​รุ่ง​แซ่​ซ​ร้อง​สรรเสริญ, และ​เหล่า​บุตร​ของ​พระเจ้า​ส่ง​เสียง​แสดง​ความยินดี?</verse>
				<verse number="8">ใคร​ปิด​ประตู​กันน้ำ​ทะเล​ไว้, เมื่อ​มัน​พัง​ออก​มา​ดุจ​อาการ​ที่​คลอด​ออก​มา​จาก​ครรภ์,</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เรา​ได้​สร้าง​เมฆ​เป็น​เช่น​เสื้อผ้า​ของ​มัน, และ​สร้าง​เมฆ​ทึบ​เป็น​เช่น​ผ้าอ้อม​สำหรับ​มัน,-</verse>
				<verse number="10">และ​จำกัด​เขตต์​ให้​มัน, ทำ​รั้ว​และ​ประตู​กั้น​มัน​ไว้,</verse>
				<verse number="11">ทั้ง​กำชับ​ไว้​ว่า, ‘เจ้า​มา​ได้แต่​เพียง​เขตต์​นี้, แต่​จะ​ล้ำ​ออก​ไป​อีก​ไม่​ได้; คลื่น​อัน​ทน​งอ​ง​อาจ​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​หยุด​อยู่​ที่นี่​แหละ.’</verse>
				<verse number="12">“เจ้า​เป็น​ผู้​บัญชา​อรุณ​รุ่ง​ตั้งแต่​เจ้า​เกิด​มา​หรือ? และ​เป็น​ผู้​กำหนด​วัน​ใหม่​ให้​รู้จัก​ตำแหน่ง​แห่ง​ที่​ของ​มัน​หรือ?</verse>
				<verse number="13">เพื่อ​มัน​จะ​หยิบยก​มุม​ทั้ง​หลาย​ของ​พื้น​พิภพ, และ​ฝัด​เอา​คน​ชั่ว​ออก​ไป​เสีย?</verse>
				<verse number="14">อะไรๆ ก็​เปลี่ยน​รูป​เช่น​กับ​ดินเหนียว​ที่​ถูก​ประทับ​ให้​เป็น​รูป​ต่างๆ ไป, และ​ปรากฏ​เด่น​ออก​มา​ราว​กับ​ถูก​ตกแต่ง​ด้วย​เสื้​อ​ชุด.</verse>
				<verse number="15">สว่าง​ชะ​นิด​ของ​คน​ชั่ว​จะ​ถู​ก​ริบ​เอา​ไป​เสีย, แขน​ที่​เงื้อ​ขึ้น​ก็​จะ​ถูก​พับ​ลง</verse>
				<verse number="16">“เจ้า​ได้​เข้า​ไป​ถึง​ปล่อง​น้ำพุ​ทะเล​หรือ? เจ้า​ได้​เดิน​ไป​ถึง​ห้อง​สุด​ลึก​ของ​มหาสมุทร​หรือ?</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ได้​ไป​เห็น​ประตูเมือง​ผี​แล้ว​หรือ, หรือ​เจ้า​ได้​เคย​เห็น​ประตู​อัน​นำ​ไป​ถึง​เงา​แห่ง​ความ​ตาย?</verse>
				<verse number="18">เจ้า​เห็นแจ้ง​ถึง​ความ​กว้าง​ของ​โลก​นั้น​หรือ? ถ้า​เจ้า​รู้​ตลอด​แล้ว​ก็​จง​กล่าว​ออก​มา</verse>
				<verse number="19">“ทาง​ที่​จะ​เดิน​ไป​ถึง​สำนัก​ของ​ความ​สว่าง​อยู่​ที่ไหน? ความ​มืด​มี​สำนัก​อยู่​ที่ไหน​รู้​ไหม?</verse>
				<verse number="20">เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​นำ​มัน​ออก​ไป​ยัง​ขอบ​เขตต์​ของ​มัน, แล้ว​หัน​ทาง​นำ​มัน​กลับ​มา​ยัง​สำนัก​ของ​มัน​อีก?</verse>
				<verse number="21">ไม่​ต้องสงสัย​เลย​เจ้า​รู้​เพราะ​เจ้า​ได้​เกิด​มา​แต่​ครั้งนั้น, และ​อายุ​ของ​เจ้า​นั้น​ยั่ง​ยืน​เหลือหลาย.</verse>
				<verse number="22">เจ้า​ได้​เข้า​ไป​ใน​คลัง​หิมะ​แล้ว​หรือ, หรือ​เจ้า​ได้​เห็น​คลัง​ของ​ลูกเห็บ​แล้ว,</verse>
				<verse number="23">ซึ่ง​เรา​ได้​สะสม​ไว้​สำหรับ​เวลา​ฉุกเฉิน, เช่น​ใน​เวลา​รบ​ศึก​และ​สงคราม?</verse>
				<verse number="24">แสงสว่าง​นั้น​จาง​หาย​ไป​เสีย​ทาง​ไหน, หรือ​ลม​ตะวันออก​พัด​กระจาย​ไป​ทั่ว​พื้น​พิภพ​ได้​อย่างไร?</verse>
				<verse number="25">“ใคร​ได้​เปิด​ช่อง​ให้​น้ำ​เขา​ลง​มา, และ​ใคร​ได้​เปิด​ช่อง​ให้​เกิด​ฟ้าผ่า?</verse>
				<verse number="26">เพื่อให้​มี​ฝน​ตกลง​มา​บน​แผ่น​ดิน​ที่​ไม่​มี​มนุษย์​อยู่, และ​ตก​บน​ป่า​กันดาร​ที่​ไม่​มี​คน​อาศัย,</verse>
				<verse number="27">เป็น​ที่​ทำ​ให้​ที่​ร้าง​และ​ดิน​แห้ง​แล้ง​ชุ่มชื่น, อัน​เป็น​เหตุ​ให้​หญ้า​ผลิ​ใบ​อ่อน​ขึ้น​มา?</verse>
				<verse number="28">ฝน​นั้น​มี​พ่อ​อย่าง​เรา​หรือ, หรือ​ใคร​เป็น​ผู้​ให้​กำเนิด​แก่​หยาด​น้ำค้าง?</verse>
				<verse number="29">น้ำแข็ง​นั้น​คลอด​มา​จาก​ครรภ์​ผู้ใด​เล่า? ปุย​น้ำค้างแข็ง​ใน​อากาศ​ผู้ใด​ทำ​ให้​เกิด​มา,</verse>
				<verse number="30">น้ำ​จึง​เยือกเย็น​รัดตัว​เข้า​เป็น​เหมือน​หิน, และ​พื้น​ทะเล​ก็​หนาว​จน​แข็ง​ไป?</verse>
				<verse number="31">“เจ้า​เป็น​ผู้​รวบรวม​ดาว​ลูก​ไก่​ให้​เป็น​กลุ่ม​ได้​หรือ? เจ้า​จะ​แก้​เครื่อง​จองจำ​ของ​ดาว​ราก​โษส​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="32">เจ้า​จะ​บงการ​ให้​ดาว​นักษัตร​ปรากฏ​ออก​มา​ตาม​ฤดูกาล​ได้​หรือ? เจ้า​จะ​รุน​ดาว​ไถ​ให้​เวียน​ไป​พร้อมกับ​บริวาร​ของ​มัน​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="33">เจ้า​รู้จัก​กฎธรรมชาติ​แห่ง​ท้อง​ฟ้า​แล้ว​หรือ? เจ้า​ตั้ง​กฎ​เกณฑ์​ดาว​ทั้ง​หลาย​อัน​เกี่ยว​ข้อง​กับ​โลก​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="34">“เจ้า​จะ​ร้อง​สั่ง​เมฆ​ให้​หลั่ง​น้ำ​มากมาย​ลง​มา​ยัง​เจ้า​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="35">เจ้า​จะ​ใช้​อสนีบาต​นั้น​ให้​ออก​ไป​ทำ​อะไรๆ ได้​หรือ, และ​มัน​จะ​กล่าว​ตอบ​เจ้า​ว่า, ‘ข้าฯ คอย​รับใช้​ท่าน​อยู่​นี่​แล้ว?’</verse>
				<verse number="36">ใคร​เป็น​ผู้​วาง​ระเบียบ​อัน​แยบคาย​ไว้​ใน​เมฆ​มืด, หรือ​ใคร​เป็น​ผู้​กะเกณฑ์​ความหมาย​ให้​มี​แก่​ดาวตก?</verse>
				<verse number="37">ใคร​มี​ปัญญา​ที่​จะ​นับ​เมฆ​ให้​ถ้วน, หรือ​ใคร​สามารถ​เอียง​ขวด​แห่ง​ท้อง​ฟ้า​ให้​น้ำ​เท​ออก​มา​ได้,</verse>
				<verse number="38">เป็น​เหตุ​ให้​ฝุ่นจับ​กัน​เป็น​ก้อน, และ​ทำ​ให้​ดิน​ที่​แตกระแหง​กลับ​เข้า​ติด​กัน?</verse>
				<verse number="39">“เจ้า​จะ​เสาะ​ภักษาหาร​มา​เลี้ยง​สิงห์โต​ได้​หรือ, หรือ​อาจ​เลี้ยง​ลูก​ของ​สิงห์โต​ให้​อิ่มหนำ,</verse>
				<verse number="40">ขณะที่​มัน​นอน​อยู่​ใน​ถ้ำ​ของ​มัน, หรือ​หมอบ​จ้อง​คอย​ตะครุบ​อยู่​ตาม​พุ่มไม้?</verse>
				<verse number="41">ใคร​เป็น​ผู้​จัด​อาหาร​ไว้​ให้​นก​กา​กิน​เมื่อ​ลูกอ่อน​ของ​มัน​ร้องขอ​ต่อ​พระเจ้า, และ​บิน​ไป​ใน​ที่​ต่างๆ เพราะ​ขาด​อาหาร?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">“เจ้า​รู้​เวลา​กำหนด​ที่​เลียง​ผา​ซึ่ง​อยู่​ตาม​ซอก​เขา​ตก​ลูก​ของ​มัน​หรือ? เจ้า​รู้​กำหนด​ที่นา​งก​วาง​จะ​ตก​ลูก​หรือ?</verse>
				<verse number="2">เจ้า​รู้​กำหนด​เดือน​ที่​มัน​จะ​ตก​ลูก​หรือ, หรือ​จะ​รู้​เวลา​ที่​มัน​จะ​เกิด?</verse>
				<verse number="3">มัน​ฟุบ​ตัว​ลง, และ​ผ่าน​ลูกอ่อน​ออก​มา​และ​ผ่านพ้น​จาก​ความ​เจ็บปวด​ของ​มัน.</verse>
				<verse number="4">ลูก​ของ​มัน​ก็​แข็งแรง​ขึ้น​และ​โต​ขึ้น​ใน​ทุ่ง​อัน​อ้างว้าง. มัน​ก็​ออก​ไป​ใน​ที่​ต่างๆ และ​ไม่​กลับ​มา​อีก​เลย</verse>
				<verse number="5">“ใคร​ได้​ให้​ความ​อิส​สระ​แก่​ลา​ป่า? ใคร​เป็น​ผู้​ปล่อย​ปละ​ลา​เปลี่ยว​ให้​ท่องเที่ยว​อยู่​ใน​ป่า,</verse>
				<verse number="6">และ​อาศัย​อยู่​ตาม​ดินโป่ง​ที่​เรา​ยก​ให้​เป็น​ถิ่น​ที่​ของ​มัน?</verse>
				<verse number="7">มัน​เกลียด​เสียง​อึกทึก​ของ​เมือง, และ​ไม่​อยาก​ได้ยิน​เสียงตะโกน​ของ​ผู้​ขับไล่.</verse>
				<verse number="8">ทิวเขา​เป็น​ที่​หากิน​ของ​มัน​และ​มัน​เสาะหา​ผัก​หญ้า​เขียว​สด​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="9">“วัว​ป่า​จะ​ยอมรับ​ใช้​เจ้า​หรือ, หรือ​มัน​จะ​ยอม​อยู่​ข้าง​ราง​หญ้า​ของ​เจ้า?</verse>
				<verse number="10">เจ้า​จะ​ใช้​เชือก​ล่าม​วัว​ป่า​ให้​ลาก​คันไถ​ได้​หรือ? มัน​จะ​ยอม​ลาก​คราด​ใน​ทุ่ง​ตาม​เจ้า​ไป​หรือ?</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​มัน​มี​กำลัง​แข็งแรง​มากมาย​เช่นนี้​เจ้า​จะ​ไว้ใจ​มัน​ได้​หรือ, จะ​ปล่อย​ให้​มัน​ทำงาน​ให้​เจ้า​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="12">เจ้า​จะ​ไว้ใจ​ให้​มัน​ลาก​ข้าว​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​เจ้า, และ​ขน​มา​ไว้​ที่​ลาน​ข้าวของ​เจ้า​หรือ?</verse>
				<verse number="13">“นกกระจอกเทศ​กระพือ​ปีก​อย่าง​เข้มแข็ง​จะ​บิน, แต่​ปีก​ของ​มัน​จะ​บิน​ได้​เหมือน​ปีก​และ​ขน​กระสา​หรือ?</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​มัน​จึง​ต้อง​ละ​ไข่​ที่ดิน, และ​อบ​ไข่​นั้น​ไว้​ใน​ทราย,</verse>
				<verse number="15">และ​มัน​ไม่​พะวง​ว่า​จะ​มี​เท้า​มา​เหยียบ​ไข่​ให้​แตก​เสีย, หรือ​สัตว์ป่า​จะ​มา​ย่ำ.</verse>
				<verse number="16">มัน​ไม่​ใย​ดี​ต่อ​ลูก​ของ​มัน, ราว​กับว่า​ไม่​ใช่​ลูก​ของ​มัน​เอง. แม้ว่า​การ​ออก​ไข่​ของ​มัน​จะ​ไร้​ผล, มัน​ก็​ไม่​แยแส​อะไร.</verse>
				<verse number="17">เพราะว่า​พระเจ้า​ทรง​สร้าง​ให้​มัน​อ​ปัญญา​อย่าง​นั้น​, ได้​ประทาน​ความ​รู้​ให้​มัน​เลย.</verse>
				<verse number="18">ขณะ​เมื่อ​มัน​ยืด​ตัว​ขึ้น​สูง​จะ​ออก​วิ่ง, มัน​ก็​เย้ย​ฝีเท้า​ม้า​และ​คน​ขี่</verse>
				<verse number="19">“เจ้า​ประสิทธิ์​แรง​ให้แก่​ม้า​หรือ, หรือ​เจ้า​ได้​ตกแต่ง​คอ​ของ​มัน​ด้วย​ขน​ปลิว​ไสว?</verse>
				<verse number="20">เจ้า​ได้​สร้าง​มัน​ให้​กะ​โดด​ราว​กับ​ตั๊ก​แตน​หรือ? สง่า​แห่ง​เสียง​คำ​รน​ของ​มัน​เป็น​ที่​น่า​เกรงขาม.</verse>
				<verse number="21">มัน​ใช้​กีบ​คุ้ย​โขก​ตาม​ดิน​ใน​หุบเขา, และ​เริง​คะนอง​ด้วย​กำลัง​แรง​ของ​มัน. มัน​โผน​เข้าใส่​ข้าศึก.</verse>
				<verse number="22">มัน​เย้ย​ความ​กลัว, และ​มิได้​ย่นย่อ​ต่อ​อะไร​เลย​แม้แต่​คม​ดาบ​มัน​ก็​ไม่​ถอย​หนี.</verse>
				<verse number="23">ซอง​ลูก​ธนู​แกว่ง​กะ​ทบ​กะ​แทก​มัน, ทั้ง​หอก​และ​หอกซัด​เป็น​เงา​แปลบ​ปลา​บ.</verse>
				<verse number="24">มัน​รุก​เข้าใส่​ข้าศึก​อย่าง​ดุร้าย, และ​เมื่อ​มี​เสียง​แตร​เป่า​ขึ้น​มัน​ก็​โลดโผน​ไป​มา.</verse>
				<verse number="25">พอ​มี​เสียง​แตร​ศึก​เป่า​ขึ้น​มัน​ก็​ร้อง​รับ ‘อี​แฮ่’. มัน​ได้​กลิ่น​ข้าศึก​แต่ไกล, ทั้ง​ได้ยิน​เสียง​ตะโกนสั่ง​ของ​นายทหาร, และ​เสียง​โห่ร้อง</verse>
				<verse number="26">“เป็น​ด้วย​สติปัญญา​ของ​เจ้า​หรือ​ที่​ทำ​ให้​นก​เหยี่ยว​บิน​ร่อน, และ​กาง​ปีก​ของ​มัน​บิน​ไป​ทาง​ทิศใต้?</verse>
				<verse number="27">เป็น​ด้วย​คำสั่ง​ของ​เจ้า​หรือ​ที่​นก​อินทรีย์​บิน​ขึ้น​ไป, และ​ทำ​รัง​ของ​มัน​ไว้​บน​ที่​สูง?</verse>
				<verse number="28">มัน​อาศัย​อยู่​บน​หน้าผา, ทำ​เป็น​ที่อยู่​บน​ยอด​เขา​สูงชัน, เป็น​ที่​คุ้ม​ภัย​ของ​มัน.</verse>
				<verse number="29">จาก ณ ที่นั่น​มัน​แล​หา​เหยื่อ. ตา​ของ​มัน​มองเห็น​ใน​ระยะ​ทางไกล.</verse>
				<verse number="30">ลูก​ของ​มัน​ชอบ​ดูด​กิน​เลือด; มี​การ​ฆ่า​กัน​ตาย​ที่ไหน​มัน​ก็​ไป​อยู่​ที่นั่น.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โยบ​ต่อไป​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“นัก​ติ​จะ​มา​โต้แย้ง​กับ​ท่าน​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ได้​หรือ? ผู้​ที่​โต้แย้ง​กับ​พระเจ้า​ก็​ให้​เขา​มา​ตอบ​ข้อความ​นี้.”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​โยบ​ได้​ทูล​ตอบ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า,</verse>
				<verse number="4">“นี่แหละ​พระเจ้า​ข้า, ข้าฯ มี​ค่า​แต่เพียง​เล็กน้อย, ข้าฯ จะ​ไป​โต้ตอบ​กับ​พระองค์​อย่างไร​ได้? ข้าฯ จำ​ต้อง​เอา​มือ​ปิดปาก​ไว้.</verse>
				<verse number="5">ข้าฯ ได้​พูด​ไป​ครั้ง​หนึ่ง​เเล้ว; ข้าฯ เข็ด​แล้ว​จะ​ไม่​ตอบ​อีก. พระเจ้า​ค่ะ, ข้าฯ ได้​พูด​แล้ว​สอง​ครั้ง, แต่​บัดนี้​ข้าฯ จะ​ไม่​พูด​อีก​ละ.”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โยบ​ออก​มา​จาก​กลุ่ม​พายุ​ว่า,</verse>
				<verse number="7">“จง​คาด​เอว​ของ​เจ้า​ให้​ทะมัดทะแมง​อย่าง​ลูก​ผู้ชาย, ด้วยว่า​เรา​จะ​ซักถาม​เจ้า​และ​เจ้า​จะ​ต้อง​ตอบ​เรา​นะ.</verse>
				<verse number="8">เจ้า​จะ​ลบล้าง​คำ​ตัดสิน​ของ​เรา​หรือ? เจ้า​หาว่า​เรา​ผิด​เพื่อ​เจ้า​จะ​เป็น​ฝ่าย​ถูก​หรือ?</verse>
				<verse number="9">เจ้า​มี​แขน​อย่าง​พระ​กร​ของ​พระเจ้า​หรือ? เจ้า​เปล่ง​เสียง​อย่าง​พระ​สิงหนาท​ของ​พระเจ้า​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="10">เอาละ​จง​สอด​สวม​ตัว​ของ​เจ้า​ด้วย​ยศ​ถา​บรรดาศักดิ์​และ​สง่า​ราศี, จง​ประดับ​ตัว​ของ​เจ้า​ด้วย​เกียรติยศ​และ​สง่า​ผ่า​เผย.</verse>
				<verse number="11">จง​ทุ่มเท​ความ​โกรธ​อัน​ล้นหลาม​ของ​เจ้า​ออก​มา, และ​เหยียดหยาม​ทุกคน​ที่​หยิ่งยะโส​ให้​ได้​อาย,</verse>
				<verse number="12">จง​เหยียดหยาม​ทุกคน​ที่​เย่อหยิ่ง, และ​ปราบ​เขา​ให้​ต่ำต้อย, และ​เหยียบย่ำ​คน​ชั่ว​ให้​แหลก​ลาน​อยู่​กับ​ที่​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="13">จง​ฝัง​พวก​นั้น​ไว้​ใต้ดิน, ซ่อน​หน้า​ของ​เขา​ไว้​ใน​หลุม​ฝังศพ.</verse>
				<verse number="14">เมื่อนั้น​แหละ​เรา​จึง​จะ​ยอมรับ​ว่า​มือขวา​ของ​เจ้า​อาจ​ช่วย​ตัว​เจ้า​ได้</verse>
				<verse number="15">“จง​ดู​ช้าง​เถิด, เป็น​สัตว์​ที่​เรา​ได้​สร้าง​เช่นเดียวกับ​ตัว​เจ้า. มัน​กิน​หญ้า​เหมือน​วัว.</verse>
				<verse number="16">เออ, กำลัง​ของ​มัน​อยู่​ที่​บั้นเอว​ของ​มัน, แล้ว​แรง​ของ​มัน​อยู่​ที่​เนื้อ​กล้าม​ท้อง​ของ​มัน.</verse>
				<verse number="17">มัน​แกว่ง​หาง​เหมือน​กับ​กิ่ง​สน. เส้นเอ็น​ที่​ลำ​ขา​ของ​มัน​ขมวด​ติด​กัน​แน่น.</verse>
				<verse number="18">ท่อน​กะ​ดูก​ของ​มัน​เป็น​เหมือน​แท่ง​ทองเหลือง, ซี่โครง​ของ​มัน​คล้าย​กับ​ซี่​เหล็ก.</verse>
				<verse number="19">มัน​เป็น​ราช​กิจ​ชิ้นเอก​ของ​พระเจ้า. ท่าน​ผู้​ทรง​สร้าง​ได้​ทรง​มอบ​ดาบ​ประจำตัว​มัน​ไว้.</verse>
				<verse number="20">เป็น​ความจริง​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​ที่​เกิด​แห่ง​อาหาร​ของ​มัน, เป็น​ที่​ซึ่ง​สัตว์ป่า​ทั้ง​หลาย​เริง​เล่น.</verse>
				<verse number="21">มัน​นอน​ใต้​ต้นกร่าง​ใน​พง​ต้น​กก​และ​ใน​หนอง.</verse>
				<verse number="22">ต้นกร่าง​ก็​แผ่​เงา​มา​บัง​ให้​มัน, และ​ต้น​ลำ​พู​ตาม​ริม​ลำธาร​เกลื่อนกลาด​อยู่​รอบ​ตัว​มัน.</verse>
				<verse number="23">นี่​แน่ะ, แม้ว่า​แม่น้ำ​เต็ม​ฝั่ง​ไหล​เชี่ยว, มัน​ก็​ไม่​หวั่นไหว; แม้​น้ำ​จะ​ท่วม​เช่น​อย่าง​ใน​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ขึ้น​มา​แค่​ปากขอ​งมันๆ ก็​ไม่​สะทกสะท้าน.</verse>
				<verse number="24">ใคร​เล่า​จะ​ไป​จับ​มัน​ได้​เมื่อ​มัน​กำลัง​ระวัง​ตัว​ของ​มัน? ใคร​เล่า​จะ​เอา​อะไร​ไป​ดัก​ให้​ติด​งวง​มัน​ได้?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">“เจ้า​จะ​ลาก​จร​เข้​ขึ้น​มา​ด้วย​เบ็ด​ได้​หรือ, หรือ​เจ้า​จะ​เอา​เส้น​ป่าน​ไป​ผูก​ลิ้น​มัน​ไว้​ได้?</verse>
				<verse number="2">เจ้า​จะ​เอา​เชือก​ปอ​ไป​ร้อย​จมูก​มัน​ได้​หรือ, หรือ​เจ้า​จะ​เอา​ฉมวก​พุ่ง​ให้​ทะลุ​ขากรรไกร​มัน​ได้?</verse>
				<verse number="3">มัน​จะ​มา​วอน​ขอ​สิ่ง​นี้​สิ่ง​นั้น​แก่​เจ้า​หรือ? มัน​จะ​มา​พูด​อ่อนหวาน​แก่​เจ้า​หรือ?</verse>
				<verse number="4">มัน​จะ​มา​ผูก​มิตร​ไมตรี​แก่​เจ้า​หรือ? แล้ว​เจ้า​จะ​พา​มัน​ไป​ใช้​อย่าง​ทาส​เสมอ​ไป?</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จะ​ไป​เล่น​กับ​มัน​เหมือน​เล่น​กับ​นก​หรือ? เจ้า​จะ​เลี้ยง​มัน​ไว้​ให้​ลูก​เมีย​เล่น​หรือ?</verse>
				<verse number="6">พวก​ชาวประมง​จะ​เอา​มัน​ไป​ซื้อขาย​กัน​หรือ, เขา​จะ​เอา​มัน​ไป​แบ่ง​ให้​พ่อค้า​แม่ค้า​หรือ?</verse>
				<verse number="7">เจ้า​จะ​เอา​ฉมวก​ไป​ทิ่มแทง​ให้​เต็มตัว​มัน​ได้​หรือ, หรือ​จะ​เอา​แหลน​ไป​แทง​หัว​มัน​ได้?</verse>
				<verse number="8">ลอง​เอา​มือ​ไป​จับ​มัน​ดู​ซิ,- คงจะ​จำ​การ​ประจัญ​นั้น​ไว้, และ​ไม่​กล้า​ทำ​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="9">เออ, ที่​จะ​ไป​หวัง​จับ​มัน​ก็​ไร้​ผล. พอ​เห็น​มัน​เข้า​เท่านั้น​ก็​จะ​ตก​ตลิ่ง​ไป​เสีย​อีก​กระมัง.</verse>
				<verse number="10">ไม่​มี​ใคร​จะ​หาญ​กล้า​เข้า​ไป​แหย่​ยั่ว​มัน. ใคร​เล่า​จะ​ไป​ต่อสู้​กับ​มัน​ได้?</verse>
				<verse number="11">“ใคร​เล่า​เป็น​ผู้​ได้​ให้​อะไร​แก่​เรา​ไว้​ก่อน​ที่​เรา​จะ​ต้อง​ทดแทน​บุญคุณ​เขา? สิ่ง​สาร​พัตร​ที่อยู่​ใต้​ฟ้า​ก็​เป็น​ของ​เรา​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="12">“เราจะ​ไม่​ยอม​นิ่ง​ที่​จะ​กล่าว​ถึง​ขา​ของ​มัน, ถึง​กำลัง​เรี่ยวแรง​ของ​มัน, และ​ร่าง​อัน​สมส่วน​ของ​มัน.</verse>
				<verse number="13">ใคร​จะ​กล้า​เข้า​ไป​ลอก​หนัง​ของ​มัน? ใคร​จะ​แทง​แผ่น​กัน​ชีพ​ของ​มัน​ให้​ทะลุ​ได้?</verse>
				<verse number="14">ใคร​จะ​กล้า​เข้า​ไป​ฉีก​ปาก​ของ​มัน​เล่า? มัน​มี​ฟัน​ออก​เต็ม​ไป​น่ากลัว​จ​ริงๆ.</verse>
				<verse number="15">มัน​มี​แผ่น​เกราะ​ติด​อยู่​เป็น​แถว​บน​หลัง​มัน, ชิด​สนิท​ผนึก​แน่น,</verse>
				<verse number="16">ติด​ตัว​เป็นเนื้อเดียวกัน​จน​อากาศ​จะ​ผ่าน​เข้า​ไป​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="17">ต่าง​ก็​เชื่อม​กัน​เข้า​ติดต่อ​สนิท​กัน​จน​จะ​แยก​ออก​จาก​กัน​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="18">ลม​จมูก​ของ​มัน​พ่น​แสง​วาบ​ออก​มา, และ​ตา​ของ​มัน​ก็​มี​แสง​ดุจ​อรุณ​รุ่ง;</verse>
				<verse number="19">มี​ไฟ​ลุก​ราว​กับ​ใต้​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​มัน, และ​มี​ประกายไฟ​พุ่ง​ออก​มา.</verse>
				<verse number="20">มี​ควัน​พลุ่ง​ออก​มา​จาก​รูจมูก​ของ​มัน​ราว​กับ​หม้อน้ำ​เดือด.</verse>
				<verse number="21">ลมหายใจ​ของ​มัน​ไหม้​ถ่าน​ให้​ลุกเป็นไฟ; มี​เปลวไฟ​พลุ่ง​ออก​มา​จาก​ปาก</verse>
				<verse number="22">“ใน​ลำคอ​ของ​มัน​มี​อานุภาพ​มาก, ทำ​ให้​ใครๆ ตื่นเต้น​ตกใจ​เมื่อ​พบ​มัน​เข้า.</verse>
				<verse number="23">เนื้อ​หน้าท้อง​ของ​มัน​เป็น​เกล็ด​ติดต่อ​กัน​อย่าง​สนิท​แข็ง​มาก, จะ​ทำ​ให้​มัน​ย่น​ยู่​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="24">เนื้อ​ข้างใน​ก็​แข็ง​ปาน​หิน; เออ, แข็ง​ราว​กับ​แท่น​หิน​โม่,</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​มัน​โผล่​ขึ้น​มา, ถึง​คน​กล้า​ก็​ต้อง​กลัว. แม้แต่​เห็น​น้ำวน​เข้า​ก็​ขวัญ​หนี​ดี​ฝ่อ​ไป​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="26">ถ้า​ใคร​เอา​ดาบ​มา​ฟัน​มัน​ก็​ไม่​เข้า; หรือ​จะ​ใช้​หอก, หอกซัด, หรือ​เกาทัณฑ์​มือ​ก็​ไร้​ผล.</verse>
				<verse number="27">สำหรับ​มัน​เหล็ก​ก็​ไม่​ผิด​อะไร​กับ​ฟาง; ทองเหลือง​ก็​ไม่​ผิด​อะไร​กับ​ไม้​ผุ.</verse>
				<verse number="28">ลูก​ธนู​จะ​ขับ​ให้​มัน​หนี​ไป​ก็​ไม่​ได้; และ​ลูก​ส​ลิง​ก็​ไม่​ผิด​อะไร​กับ​ตอ​ข้าว.</verse>
				<verse number="29">ไม้​พลอง​ก็​ไม่​ต่าง​อะไร​กับ​ตอ​ข้าว; มัน​ยิ้มเยาะ​หอกซัด​ที่​พุ่ง​มา.</verse>
				<verse number="30">เบื้อง​ล่าง​ของ​มัน​คม​ราว​กับ​กระเบื้อง​แตก. มัน​ทำ​รอย​เลื้อย​ไป​เหมือน​รอย​เลื่อนที่​เขา​ลาก​ไป​บน​โคลน.</verse>
				<verse number="31">มัน​ทำ​ให้​ห้วงน้ำ​ลึก​ปั่นป่วน​เหมือน​น้ำ​ร้อน​ใน​หม้อ; มัน​ทำ​ให้​น้ำ​ใน​ทะเล​เดือด​ปุดๆ เหมือน​เคี่ยว​ขี้ผึ้ง.</verse>
				<verse number="32">มัน​ทำ​ให้​เกิด​เป็น​ทาง​ขาว​โพลง​ตาม​หลัง​มัน​ไป, ทำ​ให้​ใครๆ คิดเห็น​ไป​ว่า​ทะเล​สี​ขาว​ไป​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="33">ใน​พื้น​โลก​ไม่​มี​สัตว์​อะไร​เสมอ​เหมือน​มัน, ที่​มี​สัญชาติ​ญาณ​ไม่​กลัว​อะไร​เลย.</verse>
				<verse number="34">มัน​มองดู​สัตว์​สูง​ทุก​ชะ​นิด​นั้น​ต่ำต้อย​ไป; มัน​เป็น​สัตว์​เหนือ​สัตว์​ทั้ง​หลาย​ที่​ยะโส.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">แล้ว​โยบ​จึง​ทูล​ตอบ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“ข้าพ​เจ้า​ทราบ​แล้ว​ว่า​พระองค์​ทรง​กระทำ​อะไร​ได้​สาร​พัตร, และ​ไม่​มี​อะไร​จะ​มา​ขัดขวาง​พระ​ดำ​ริ​ของ​พระองค์​นั้น​ได้​เลย.</verse>
				<verse number="3">ใคร​เล่า​เป็น​ผู้​ให้​คำแนะนำ​ไขว้เขว​ไป​ด้วย​ถ้อยคำ​อัน​โฉด​เขลา? ก็​คือ​ข้าพ​เจ้า​นี่เอง​แหละ​ซึ่ง​ได้​พูด​สิ่ง​ซึ่ง​ข้าฯ ไม่​เข้าใจ​เลย, สิ่ง​อัน​น่า​มหัศจรรย์​เกิน​ไป​ซึ่ง​ข้าฯ เอง​ก็​ไม่​รู้​ได้.</verse>
				<verse number="4">ข้าฯ วิงวอน​ขอ​พระองค์​ให้​ทรง​สดับ​ฟัง​แล้ว​ข้าฯ จะ​ทูล​ความ. ข้าฯ จะ​ทูล​ร้องขอ​พระองค์​โปรด​สั่งสอน​ให้​ข้าฯ เข้าใจ.</verse>
				<verse number="5">แต่ก่อน​ข้าฯ ได้ยิน​ถึง​เรื่อง​พระองค์​ด้วย​หู​ฟัง​เรื่องราว​มา, แต่​บัดนี้​ข้าฯ เห็น​พระองค์​ด้วย​ตาขอ​งข้าฯ แล้ว.</verse>
				<verse number="6">เพราะฉะนั้น​ข้าฯ จึง​ชัง​ตัว​ของ​ข้าฯ เอง​อย่างยิ่ง, และ​กลับใจ​รับผิด​ด้วย​อาการ​เกลือก​ลง​ใน​ฝุ่น​และ​ขี้เถ้า.”</verse>
				<verse number="7">อยู่​มา​เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​คำ​เหล่านี้​แก่​โยบ​แล้ว, ก็ได้​ตรัส​ต่อไป​แก่​อะลีฟาศ​ชาว​เธ​มาน​ว่า, “โท​โส​ของ​เรา​ได้​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​เจ้า​แล้ว, และ​ต่อ​มิตรสหาย​สอง​คน​ของ​เจ้า​ด้วย, เพราะ​เจ้า​ได้​พูด​อะไรๆ ถึง​เรา​นั้น​ไม่​เป็น​ความจริง ดัง​โยบ​ผู้​ทาส​ของ​เรา​ได้​กล่าว​แล้ว.</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​จง​จัด​โค​ตัวผู้​เจ็ด​ตัว, และ​แกะ​ตัวผู้​เจ็ด​ตัว, ไป​ขมา​โยบ​ผู้​ทาส​ของ​เรา; และ​จง​ถวาย​บูชา​เพลิง​สำหรับ​ตัว​เจ้า. และ​โยบ​ผู้​ทาส​ของ​เรา​จะ​อธิษฐาน​เพื่อ​เจ้า. เพราะ​เห็นแก่​โยบ​นั้น, เรา​จะ​ไม่​ทำโทษ​เจ้าที่​สม​กับ​ความ​โฉด​เขลา​ของ​เจ้า​นั้น. ด้วยว่า​เจ้า​มิได้​กล่าว​ถึง​ฝ่าย​เรา​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​เหมือน​โยบ​ผู้​ทาส​ของ​เรา​ได้​กล่าว​แล้ว​นั้น,”</verse>
				<verse number="9">และ​อะลีฟาศ​ชาว​เธ​มาน, และ​บิล​ดัด​ชาว​ซู​ฮา​และ​โซ​ฟาร์​ชาวนา​อา​มาน​ก็ได้​ไป, และ​ได้​กระทำ​กิจ​ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​บัญชา​แก่​เขา. ดังนั้น​แหละ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​รับรอง​ท่าน​โยบ</verse>
				<verse number="10">แล้ว​เมื่อ​ท่าน​โยบ​ได้​ลงมือ​อธิษฐาน​เผื่อ​เหล่า​มิตรสหาย​ของ​ท่าน, พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็ได้​ทรง​เปลี่ยน​โชค​ของ​โยบ, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ประทาน​อะไรๆ ให้แก่​โยบ​สอง​เท่า​ของ​ที่​ท่าน​มีแต่​ก่อน.</verse>
				<verse number="11">บัดนั้น​เหล่า​พี่น้อง​ชาย​หญิง, และ​บรรดา​เพื่อนฝูง​มิตรสหาย​แต่​เก่า​ก่อน, ได้​มา​เยี่ยม​ท่าน​และ​รับประทาน​อาหาร​ใน​บ้านเรือน​ของ​ท่าน. ต่าง​คน​ก็​ร่วมทุกข์ร่วมสุข​กับ​ท่าน, และ​พูดจา​ปลอบโยน​ท่าน​ใน​เรื่อง​ร้ายๆ ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ปล่อย​ให้​เกิด​แก่​ท่าน. ต่าง​ก็​เอา​เงิน​มา​ให้​ท่าน​คน​ละ​แท่งๆ, และ​แหวน​ทองคำ​คน​ละ​วงๆ</verse>
				<verse number="12">ดังนี้​แหละ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​อวยพร​ชีวิต​บั้นปลาย​ของ​โยบ​ให้​รุ่งเรือง​ยิ่ง​กว่า​ชีวิต​ใน​บั้น​ต้น​ของ​ท่าน. และ​ท่าน​ก็​มี​เเกะ​ถึง​หมื่น​สี่​พัน, และ​อูฐ​ห้า​พัน, และ​โค​พัน​คู่​, และ​ลา​ตัวเมีย​พัน​ตัว.</verse>
				<verse number="13">และ​ท่าน​กลับ​มี​บุตรชาย​เจ็ด​คน​และ​บุตรหญิง​สาม​คน.</verse>
				<verse number="14">และ​บุตรหญิง​คน​หัวปี​นั้น​ท่าน​ตั้ง​ชื่อ​ว่า​ยะ​มี​มา, คน​ที่​สอง​ชื่อ​ว่า​คะ​ซี​ฮา, และ​คน​ที่​สาม​ชื่อ​เคเรน​ฮะ​ฟูด.</verse>
				<verse number="15">ใน​ถิ่น​ที่​นั้น​ไม่​มี​หญิง​ใด​รูป​งาม​ราว​ลูกสาว​ของ​ท่าน​โยบ​เลย. และ​บิดา​ของ​เขา​ได้​แบ่ง​ทรัพย์​มฤ​ดก​ให้​ดัง​ลูกชาย​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="16">ต่อ​นั้น​ไป​ท่าน​โยบ​ก็​มี​อายุ​ยืน​อยู่​อีก​ร้อย​สี่​สิบ​ปี, และ​ท่าน​ได้​เห็น​ลูก​เห็น​หลาน​ต่อๆ ไป​จน​สี่​ชั่วคน.</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​ท่าน​โยบ​ก็ได้​ถึงแก่​ความ​ตาย​เป็น​ผู้​มี​อายุ​ชรา​แก่​หง่อม​เต็ม​ขนาด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="19">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ความ​สุข​ย่อม​มี​แก่​ผู้​ที่​ไม่​ดำเนิน​ตาม​คำ​ชักชวน​ของ​คน​ชั่ว​และ​ไม่​ได้​ยืน​อยู่​ใน​ทาง​ของ​คน​กระทำ​ผิด, หรือ​นั่ง​อยู่​ใน​ที่นั่ง​ของ​คน​หมิ่นประมาท:</verse>
				<verse number="2">ความยินดี​ของ​ผู้​นั้น​อยู่​ใน​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​เขา​คิด​รำพึง​อยู่​ใน​พระธรรม​ของ​พระองค์​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน.</verse>
				<verse number="3">เขา​เป็น​ดุจดัง​ต้นไม้​ที่​ปลูก​ไว้​ริม​ทาง​น้ำ, ซึ่ง​เกิด​ผล​ตาม​ฤดู, ใบ​ก็​ไม่​รู้​เหี่ยวแห้ง; และ​บรรดา​กิจการ​ที่​เขา​กระทำ​นั้น​ก็​เจริญ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​คน​ชั่ว​หา​เป็น​เช่นนั้น​ไม่, แต่​เป็น​เหมือน​แกลบ​ที่​ลม​พัด​กระจาย​ปลิว​ฟุ้ง​ไป.</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ฉะนั้น​คน​ชั่ว​จะ​ตั้ง​ยั่งยืน​อยู่​ใน​วัน​พิพากษา​ไม่​ได้​, หรือ​คน​ที่​กระทำ​ผิด​จะ​ยั่งยืน​อยู่​ใน​ที่ประชุม​ของ​ผู้​ชอบธรรม​ไม่​ได้​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ทราบ​ทาง​ของ​คน​ชอบธรรม; แต่​ทาง​ของ​คน​อธรรม​นั้น​จะ​พินาศ​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เหตุ​ไฉน​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​จึง​กระทำ​โกลาหล​ขึ้น, และ​ชน​ประเทศ​ต่างๆ คิดอ่าน​ใน​การ​เปล่าๆ?</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​ตั้งใจ​ขัดขืน, และ​เจ้านาย​ปรึกษา​กัน, ขัดขวาง​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​ต่อสู้​ผู้​ถูก​เจิม​ของ​พระองค์​, ว่า,</verse>
				<verse number="3">ให้​รา​ทั้ง​หลาย​หัก​เครื่อง​จำ​จอง​ของ​เขา​เสีย และ​จง​ทิ้ง​เชือก​มัด​ของ​เขา​เสีย​จาก​เรา​เถิด.</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ผู้​ทรง​ประทับ​บน​ฟ้า​สวรรค์​จะ​ทรง​พระ​สรวล: และ​พระเจ้า​จะ​ทรง​เย้ยหยัน​เขา​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="5">พระองค์​จะ​ตรัส​แก่​เขา​โดย​ความ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์, และ​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​เขา​แตกตื่น​ไป​ด้วย​ความ​กริ้ว​อัน​ใหญ่หลวง:</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​เรา​ได้​ตั้ง​กษัตริย์​ของ​เรา​ไว้​ที่​ซี​โอน​ภูเขา​บริสุทธิ์​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ประกาศ​พระ​ดำริ: ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​เรา​ว่า​ท่าน​เป็น​บุตร​ของ​เรา; เรา​ได้​ให้​กำเนิด​ท่าน​ใน​วันนี้​เป็น​พระ​บุตร.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​จง​ขอ​แต่​เรา​และ​เรา​จะ​มอบ​ชน​ต่าง​ประเทศ​ให้​เป็น​มฤ​ดก​ทั้ง​ชน​ที่สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="9">ท่าน​จะ​ไป​ทำลาย​ชน​เหล่านั้น​ด้วย​กระ​บอง​เหล็ก; จะ​ตี​เขา​ให้​แตก​แหลก​ไป​ดุจ​ภาชนะ​ของ​ช่าง​หม้อ</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนั้น ดูกร​ท่าน​ผู้​เป็น​กษัตริย์​: จง​มี​ปัญญา​เถิด, แน่ะ​ท่าน​ผู้พิพากษา​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​จง​รับคำ​เตือนสติ​ไว้.</verse>
				<verse number="11">จง​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วยใจ​เกรงกลัว, และ​จง​ยินดี​ด้วย​ตัวสั่น​เถิด.</verse>
				<verse number="12">จง​ถวาย​คำนับ​ด้วย​จุบ​พระ​บุตร​นั้น, เกลือก​ว่า​พระองค์​จะ​ทรง​พระ​พิ​โรธ​ขึ้น, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​จะ​ถึงแก่​พินาศ​ใน​ทาง​นั้น. ด้วย​อีก​สัก​หน่อย​หนึ่ง​ความ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์​จะ​พลุ่ง​ขึ้น. ฝ่าย​บรรดา​คน​ที่​วางใจ​ใน​พระองค์​ก็​เป็นสุข</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, คน​ที่​ข่มเหง​ข้าพ​เจ้า​ก็​ทวี​ขึ้น​จริง​! ผู้​ที่​ลุก​ขึ้น​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า​มี​มากมาย.</verse>
				<verse number="2">มี​คน​มาก​หลาย​กล่าว​ถึง​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ความ​รอด​ใน​พระเจ้า​เขา​ไม่​มี​เลย.</verse>
				<verse number="3">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, แต่​พระองค์​เป็น​โล่ห์​ของ​ข้าพ​เจ้า; เป็น​เกียรติยศ, และ​เป็น​ผู้​ทรง​ยก​ศีรษะ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น.</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​เปล่ง​เสียงร้อง​ทูล​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​พระองค์​ทรง​สดับ​ฟัง​ข้าพ​เจ้า จาก​ภูเขา​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">ข้าพ​เจ้า​ได้​นอนหลับ​ไป, แล้ว​ก็​ตื่น​ขึ้น​อีก; เพราะ​พระ​ยะโฮ​วา​ทรง​อุปถัมภ์​ไว้.</verse>
				<verse number="6">ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ครั่นคร้าม คน​ตั้ง​หมื่น​ซึ่ง​ตั้ง​ล้อมรอบ​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​เสด็จ​มา​ช่วย​ข้าพ​เจ้า: พระองค์​ทรง​ตี​บรรดา​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า​ที่​กะ​ดูก​แก้ม; และ​ทรง​หัก​ฟัน​ของ​คน​ชั่วร้าย​แล้ว.</verse>
				<verse number="8">ความ​รอด​ย่อม​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา: ขอ​อวย​พระ​พร​แก่​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, พระเจ้า​แห่ง​ความ​ชอบธรรม​ของ​ข้าพ​เจ้า; โปรด​ตอบ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ร้อง​ทูล, เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ตก​อยู่​ใน​ความ​ทุกข์; พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​ให้​หลุดพ้น​ไป, โปรด​เมตตา​ข้าพ​เจ้า​และ​ขอ​พระองค์​ทรง​สดับ​ฟัง​คำ​ทูล​อธิ​ษฐาน​ของ​ข้าพ​เจ้า,</verse>
				<verse number="2">แน่ะ​มนุษย์​ชาติ, ยศศักดิ์​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​กลาย​เป็น​อัปยศ​นานสัก​เท่าใด? ท่าน​จะ​รัก​การ​อัน​ไร้​สาร​และ​แสวงหา​ความ​มุสาวาท​นาน​สัก​เพียง​ไหน?</verse>
				<verse number="3">จง​รู้​เถิด​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เลือก​คน​ธรรม​ไว้​เป็น​ของ​พระองค์​แล้ว: พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​สดับ​ฟัง, เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​อธิษฐาน​ทูล​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">จง​เกรงกลัว, และ​อย่า​กระทำ​ผิด: ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​รำพึง​ใน​ใจ​เวลา​อยู่​บน​ที่​นอน​ของ​ตน, และ​ให้​มี​ใจ​สงบเงียบ.</verse>
				<verse number="5">จง​ถวาย​เครื่องบูชา​แห่ง​ความ​ชอบธรรม, และ​จง​วางใจ​พึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="6">มี​คน​เป็น​อัน​มาก​มัก​ถาม​ว่า, ผู้ใด​จะ​แสดง​ความ​ดี​ให้แก่​พวกเรา? ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​โปรด​ให้​รัศมี​แห่ง​พระ​พักตร​ของ​พระองค์​ส่อง​บน​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ได้​ทรง​ประทาน​ความ​ชื่นใจ​ให้​ข้าพ​เจ้า, ชื่นใจ​มาก​กว่า​คน​ที่​ได้​ข้าว​มาก​น้ำ​องุ่น​มาก.</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​จะ​ทอด​กาย​ลง​นอนหลับ​ใน​ความ​สงบสุข. โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​เท่านั้น​ที่​ทรง​บันดาล​ให้​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ใน​ความ​ปลอดภัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​เอียง​พระ​โสต​สดับ​ฟัง​คำ​ทูล​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​โปรด​ทรง​ใคร่ครวญ​การ​รำพึง​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">ข้า​แต่​พระบรมมหา​กษัตริย์​, และ​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​ทรง​สดับ​ฟัง​เสียงร้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า, ด้วย​ข้าพ​เจ้า​อธิษฐาน​ทูล​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใน​เวลา​เช้า​พระองค์​คงจะ​ได้ยิน​เสียง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ใน​เวลา​เช้า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ถวาย​คำอธิษฐาน​และ​จะ​เฝ้าคอย​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ที่​ไม่​พอ​พระทัย​ใน​ความ​ชั่ว: การ​ชั่วร้าย​จะ​อยู่​กับ​พระองค์​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="5">คน​เย่อหยิ่ง​จะ​ยืน​อยู่​ฉะ​เพาะ​พระเนตร​ของ​พระองค์​มิได้ พระองค์​ทรง​เกลียดชัง​บรรดา​คน​ที่​กระทำ​ความ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​ทรง​ทำลาย​คน​พูด​มุสา​เสีย: พระองค์​ทรง​เกลียด​คน​หน้าเลือด​และ​คน​คดโกง.</verse>
				<verse number="7">ส่วน​ข้าพ​เจ้า​เอง โดย​พระ​กรุณา​อัน​บริบูรณ์​ของ​พระองค์ จะ​เข้า​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระองค์. ข้าพ​เจ้า​จะ​นมัสการ​ตรง​พระ​วิหาร​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​ด้วย​ใจ​เกรง​กลัว.</verse>
				<verse number="8">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​, เนื่อง​ด้วย​พวก​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า​, ข้าพ​เจ้า​จึง​ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​นำ​ข้าพ​เจ้า​ไป​ตาม​ทาง​ชอบ​ธรรม​ของ​พระองค์​; ขอ​พระองค์​ทรง​ทำทาง​ของ​พระองค์​ให้​ราบรื่น​ไว้​ตรงหน้า​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ไม่​มี​ความ​สัตย์​ซื่อ​ใน​ปาก​ของ​คน​ชั่ว​; ภายใน​ใจ​ของ​เขา​มี​แต่​ความ​ชั่ว​ร้าย​นัก​; ลำคอ​ของ​เขา​เป็น​หลุม​ฝัง​ศพ​ที่​เปิด​อยู่​; ลิ้น​ของ​เขา​พูดสอพลอ.</verse>
				<verse number="10">ข้า​แต่​พระ​เจ้า​, ขอ​พระองค์​ทรง​ปรับ​โทษ​เขา​, ให้​เขา​ล้ม​ลง​ด้วย​ความคิด​ของ​เขา​เอง​; ขอ​พระองค์​ทรง​ผลัก​ไส​เขา​เสีย​เพราะ​การ​ล่วง​ละเมิด​ของ​เขา​มาก​นัก​; เพราะ​เขา​ได้​คิด​กบฏ​ต่อ​พระองค์​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">แต่​ขอให้​บรรดา​ผู้​ที่​อยู่​ใน​ความ​อารักขา​ของ​พระองค์​มี​ใจ​ชื่น​ชม​ยินดี​, ให้​เขา​โห่​ร้อง​เป็น​นิตย์​ด้วย​ใจ​ร่า​เริง​, เพราะ​พระองค์​ทรง​ป้องกัน​เขา​ไว้​: ให้​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​รัก​พระ​นาม​ของ​พระองค์​มี​ใจ​เบิก​บาน​ใน​พระ​องค์​ด้วย.</verse>
				<verse number="12">เพราะ​พระองค์​จะ​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​ผู้​ชอบ​ธรรม​; ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​, พระองค์​จะ​ทรง​คุ้มครอง​รักษา​เขา​ไว้​ด้วย​พระ​กรุณา​เหมือน​ดัง​โล่ห์​ใหญ่.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​, ขอ​อย่า​ทรง​ตัก​เตือน​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​ความ​พิ​โรธ, ขอ​อย่า​ทรง​โบย​ตี​ข้าพ​เจ้า​อย่าง​กราดเกรี้ยว.</verse>
				<verse number="2">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​พระ​กรุณา​แก่​ข้าพ​เจ้า; ด้วย​ข้าพ​เจ้า​มี​ใจ​เหี่ยวแห้ง​ไป: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โปรด​รักษา​ข้าพ​เจ้า​ให้​หาย; เพราะ​กะ​ดูก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ปวดร้าว​อยู่.</verse>
				<verse number="3">จิตต์ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็นทุกข์​นัก​ด้วย: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​จะ​ทรง​ให้​เวลา​ช้า​ไป​นาน​สัก​เท่าใด?</verse>
				<verse number="4">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​เสด็จ​กลับ​มา​ช่วย จิตต์ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด: ขอ​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​รอด​เพราะ​เห็นแก่​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​เถิด.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ใน​ความ​มรณภาพ​ไม่​มี​ที่​จะ​ระลึก​ถึง​พระองค์: ใน​เมือง​ผี​ผู้ใด​จะ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระองค์​ได้​เล่า?</verse>
				<verse number="6">ข้าพ​เจ้า​ร้อง​ครวญคราง​จน​อ่อนอกอ่อนใจ; ข้าพ​เจ้า​กระทำ​ให้​เตียงนอน​ของ​ข้าพ​เจ้า​เปียก​โชก​ไป​ตลอด​คืน; ที่​นอน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ชุ่ม​อาบ​ไป​ด้วย​น้ำตา.</verse>
				<verse number="7">ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​มัว​มืด​ไป​เพราะ​ความ​ทุกข์; ตา​ก็​แก่​ลง​ไป​แล้ว​เพราะ​บรรดา​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">แน่ะ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​กระทำ​ชั่ว, จง​ไป​เสีย​ให้​พ้น​จาก​ข้าพ​เจ้า; เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สดับ​ฟัง​เสียงร้อง​ไห้​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ฟัง​คำ​ขอ​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว; จะ​ทรง​รับคำ​ทูล​ขอ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="10">บรรดา​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​รับ​ความ​อาย​และ​ความ​ทุกข์​มาก; เขา​จะ​ถอย​กลับ​ไป, เขา​จะ​ได้​รับ​ความ​อับอาย​ทันที</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้าๆ พึ่ง​อาศัย​ใน​พระองค์: ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​บรรดา​คน​ที่​ไล่​ตาม​นั้น,</verse>
				<verse number="2">เกลือก​ว่า​เขา​จะ​ฉีก​ข้าพ​เจ้า​เหมือน​อย่าง​สิงห์โต, ฉีก​ให้​เป็นชิ้นๆ, และ​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​ให้​พ้น​ได้.</verse>
				<verse number="3">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​เช่นนี้​แล้ว; คือ​ถ้า​มี​ความ​ชั่ว​ติด​มือ​ข้าพ​เจ้า​มา;</verse>
				<verse number="4">ถ้า​ได้​ตอบแทน​คุณ​แก่​มิตรสหาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​การ​ร้าย, แท้ที่จริง, ข้าพ​เจ้า​กลับ​ได้​ช่วยเหลือ​เหล่า​คน​ที่​ข่มเหง​ข้าพ​เจ้า​โดยใช่เหตุ.</verse>
				<verse number="5">ถ้า​อย่าง​นั้น​ให้​ศัตรู​ไล่​ตาม​ข้าพ​เจ้า​มา​ให้​ทัน, ให้​เหยียบย่ำ​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​ลง​ถึง​ดิน​เสีย​เถิด, และ​ให้​เปลื้อง​ยศศักดิ์​ของ​ข้าพ​เจ้า​ลง​ไว้​ที่​ผงคลี​ดิน​เสีย​เถิด.</verse>
				<verse number="6">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​เสด็จ​มา​โดย​ความ​พิ​โรธ; และ​ทรง​แสดง​ฤทธิ์​ต่อสู้​ความ​โท​โส​ของ​เหล่า​ศัตรู​ข้าพ​เจ้า, กับ​ทรง​รีบเร่ง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า; ด้วย​พระองค์​ทรง​ตั้ง​คำพิพากษา​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">ให้​ชน​ประเทศ​ต่างๆ มา​ประชุม​ล้อมรอบ​พระองค์; และ​ขอ​พระองค์​เสด็จ​มา​ยัง​ที่​สูง​เหนือ​เขา​ทั้ง​หลาย​เถิด.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะโฮ​วา​ทรง​พิพากษา​ชน​ประเทศ​ต่างๆ: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​ตัดสิน​ตาม​ความ​ซื่อตรง​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ความ​สุจริต​ที่​มี​อยู่​ใน​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="9">ขอ​ให้​ความ​ชั่วร้าย​ของ​คน​ชั่ว​เสื่อม​ศูนย์​ไป, แต่​ให้​คน​ชอบธรรม​ยั่งยืน​อยู่​: ด้วย​พระเจ้า​ผู้​ทรง​เที่ยงธรรม​ทรง​สอบสวน​จิตต์​ใจ.</verse>
				<verse number="10">โล่ห์​ของ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​กับ​พระเจ้า, พระ​ผู้​ทรง​ช่วย​คน​ซื่อตรง​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​เป็น​ตุลาการ​เที่ยงตรง, และ​พระองค์​ทรง​พระ​พิ​โรธ​คน​ชั่ว​ทุกขณะ.</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เขา​ไม่​กลับ​เสีย​ใหม่, พระองค์​จะ​ทรง​รับ​พระ​แสง​กระบี่; พระองค์​ทรง​โก่ง​คันธนู, และ​เตรียม​ไว้​พร้อม​แล้ว;</verse>
				<verse number="13">ทรง​จัด​เครื่อง​สา​ตรา​วุธ​แห่ง​ความ​ตาย​ไว้​ให้​เขา​แล้ว​ด้วย; ทรง​กระทำ​ลูก​ธนู​ของ​พระองค์​ให้​เป็น​ธนู​ไฟ.</verse>
				<verse number="14">นี่​แน่ะ, เขา​ปวด​ครรภ์​คลอด​ความ​ชั่ว; พระเจ้า​ค่ะ, ความ​ชั่วร้าย​ปฏิสนธิ​แล้ว, และ​คลอด​มุสาวาท​ออก​มา.</verse>
				<verse number="15">เขา​ได้​ขุด​บ่อ​ไว้​แล้ว, แล้ว​ตนเอง​ตกลง​ใน​บ่อ​ซึ่ง​ตน​ได้​ขุด​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="16">การ​ชั่วร้าย​จะ​กลับ​มา​ตกลง​บน​หัว​ของ​เขา​เอง, ความ​ร้ายกาจ​ของ​เขา​จะ​ลง​มา​บน​กบาล​ของ​เขา​เอง.</verse>
				<verse number="17">ข้าพ​เจ้า​จะ​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​สม​กับ​ความ​สัตย์​ธรรม​ของ​พระองค์, และ​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​สูง​สุด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, พระ​นาม​ของ​พระองค์​ประเสริฐ​ยิ่ง​ทั่ว​โลก​สัก​เท่าใด, พระองค์​ทรง​เปล่ง​รัศมี​ใน​ฟ้า​สวรรค์​ให้​ปรากฏ​แจ้ง.</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ทรง​เตรียม​กำลัง​ไว้​ใน​ปาก​ทารก, เพราะว่า​เป็น​พวก​ศัตรู​ของ​พระองค์, พระองค์​จึง​จะ​กำจัด​ศัตรู​และ​ผู้​พยาบาท​เสีย.</verse>
				<verse number="3">ครั้น​ข้าพ​เจ้า​พิจารณา​ท้อง​ฟ้า, ที่​เป็น​พระ​หัตถ​กิจ​ของ​พระองค์, คือ​ดวงจันทร์​กับ​ดวง​ดาว​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ประดิษฐาน​ไว้;</verse>
				<verse number="4">มนุษย์​เป็น​ผู้ใด​เล่า​ที่​พระองค์​ทรง​ระลึก​ถึง​เขา? หรือ​พงศ์พันธุ์​ของ​มนุษย์​เป็น​ผู้ใด​เล่า​ที่​พระองค์​เสด็จ​มา​เยี่ยม​เขา?</verse>
				<verse number="5">แท้จริง​พระองค์​ทรง​สร้าง​มนุษย์ ให้​ต่ำ​กว่า​พระเจ้า​แต่​หน่อย​เดียว, แล้ว​ทรง​สวม​มงกุฎ​แห่ง​สง่า​รา​ศี​และ​เกียรติยศ.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ทรง​มอบอำนาจ​ให้​ครอบครอง​บรรดา​พระ​หัตถ​กิจ​ของ​พระองค์; พระองค์​ทรง​ให้​สรรพ​สิ่ง​อยู่​ใต้เท้า​ของ​มนุษย์​นั้น:</verse>
				<verse number="7">คือ​บรรดา​ฝูง​แกะ​ฝูง​โค, และ​ฝูง​สัตว์​ตาม​ทุ่งนา,</verse>
				<verse number="8">ทั้ง​นก​ใน​อากาศ, และ​ปลา​ใน​ทะเล, และ​สรรพ​สิ่ง​ที่​ไป​มา​ทาง​ทะเล.</verse>
				<verse number="9">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, พระ​นาม​ของ​พระองค์​ประเสริฐ​ยิ่ง​ทั่ว​โลก​สัก​เท่าใด!</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​จะ​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​สุดใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า; ข้าพ​เจ้า​จะ​ประกาศ​การ​มหัศจรรย์​ต่างๆ ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​จะ​โสม​นัสส์​ยินดี​ใน​พระองค์; จะ​เยินยอ​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ผู้​สูงสุด.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​พวก​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า​ถอยหลัง. เขา​สะดุด​ล้ม​ลง​ถึง​ความ​พินาศ​ต่อ​พระ​พักตร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​พะ​ยุง​เหตุการณ์​และ​ความ​สัตย์​ธรรม​ของ​ข้าพ​เจ้า; พระองค์​ทรง​ประทับ​บน​พระที่นั่ง​ทรง​พิพากษา​โดย​ยุตติ​ธรรม.</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ทรง​ปราบปราม​พวก​ต่าง​ประเทศ, และ​ทำลาย​คน​ชั่ว​เสียแล้ว; ชื่อเสียง​ของ​เขา​พระองค์​ทรง​ลบล้าง​เสียแล้ว​เป็นนิตย์​นิรันดร์.</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​ศัตรู​ก็​วิ​นา​ศ​สาป​ศูนย์​เป็นนิตย์; พระองค์​ทรง​ทำลาย​เมือง​ของ​เขา​เสีย, การ​ระลึก​ถึง​เขา​ก็​เสื่อม​ศูนย์​ไป​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประทับ​บน​พระที่นั่ง​อยู่​เป็นนิตย์: ทรง​ตั้ง​พระที่นั่ง​ของ​พระองค์​ไว้​สำหรับ​การ​พิพากษา;</verse>
				<verse number="8">พระองค์​จะ​ทรง​พิพากษา​มนุษย์​โลก​โดย​ยุตติ​ธรรม, พระองค์​จะ​ทรง​ตัดสิน​ความ​ของ​มนุษย์​โดย​สัตย์​ธรรม.</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เป็น​ป้อม​อัน​สูง​สำหรับ​ผู้​ที่​ถูก​ข่มเหง​ด้วย, เป็น​ป้อม​อัน​สูง​ใน​เวลา​ยากลำบาก;</verse>
				<verse number="10">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​รู้จัก​พระ​นาม​ของ​พระองค์​แล้ว​จะ​วางใจ​ใน​พระองค์; ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ทรง​ละทิ้ง​คน​เหล่านั้น​ที่​แสวงหา​พระองค์.</verse>
				<verse number="11">จง​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​สถิต​อยู่​ใน​เมือง​ซี​โอน: จง​ประกาศ​กิจการ​ของ​พระองค์​แก่​คน​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="12">เพราะ​พระองค์​ผู้​ทรง​แก้แค้น​โลหิต​ได้​ทรง​ระลึก​ถึง​เขา; มิได้​ลืม​คำร้อง​ทุกข์​ของ​คน​อนาถา.</verse>
				<verse number="13">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​พระ​กรุณา​แก่​ข้าพ​เจ้า; ขอ​ทรง​พิจารณา​ดู​ความ​ทุกข์​ซึ่ง​ได้​มา​แต่​คน​เหล่านั้น​ที่​เกลียดชัง​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​ผู้​ทรง​พะ​ยุง​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​จาก​ประตู​แห่ง​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="14">เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​กล่าว​คำ​เพลง​สรรเสริญ​พระองค์. ใน​ประตู​ของ​บุตรี​แห่ง​เมือง​ซี​โอน ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ชื่นชมยินดี​ใน​ความ​รอด​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="15">ชน​ประเทศ​ทั้งปวง​จม​ลง​ใน​บ่อ​ที่​เขา​เอง​ได้​ขุด​ไว้​นั้น: เท้า​ของ​เขา​ติด​อยู่​ใน​บ่วง​แร้ว​ที่​เขา​เอง​ได้​ดัก​ซ่อน​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ปรากฏ​โดย​แจ่มแจ้ง​ใน​การ​ชอบธรรม​ที่​พระองค์​ทรง​กระทำ​นั้น; คน​ชั่ว​ก็​ติด​บ่วง​ซึ่ง​ทำ​ขึ้น​ด้วย​มือ​ของ​เขา​เอง.</verse>
				<verse number="17">คน​ชั่ว​ต้อง​กลับ​ไป​ยัง​เมือง​ผี, คือ​บรรดา​ชนชาติ​ที่​ละ​ลืม​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="18">ด้วย​จะ​ทรง​ลืม​คน​อนาถา​เป็นนิตย์​ก็​หามิได้, ความ​ไว้ใจ​ของ​คน​ยากจน​จะ​ขาด​ไป​เป็นนิตย์​ก็​หาไม่.</verse>
				<verse number="19">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​เสด็จ​มา​อย่า​ให้​มนุษย์​มี​ชัย​ชะ​นะ: ขอ​ให้​ชน​ต่าง​ประเทศ​ถูก​พิพากษา​ต่อ​พระ​หัตถ์​พระองค์.</verse>
				<verse number="20">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​กระทำ​ให้​เขา​มี​ความ​หวาดกลัว: ขอ​ให้​ชน​ชาว​ประเทศ​เหล่านั้น​รู้สึกตัว​ว่า​เขา​เป็น​แต่​มนุษย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ทำไม​พระองค์​จึง​ทรง​ยืน​อยู่​ห่างไกล? ทำไม​จึง​ทรง​ซ่อน​พระองค์​เสีย​ในเมื่อ​เกิด​ความ​ทุกข์ยาก?</verse>
				<verse number="2">คน​อนาถา​ถูก​คน​ชั่ว​เย่อหยิ่ง​ไล่​กวด​อย่าง​ดุเดือด; ขอ​ให้​คน​ชั่ว​ตกใน​อุบาย​ที่​เขา​คิด​ขึ้น​นั้น.</verse>
				<verse number="3">ด้วย​คน​ชั่ว​อวด​ถึง​ความ​ปรารถนา​ใน​ใจ​ของ​เขา, คน​โลภ​ก็​ละทิ้ง​และ​ประมาท​หมิ่น​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="4">คน​ชั่ว​เพราะ​ใจ​อหังการ​นึก​ว่า, พระองค์​ไม่​ทรง​แก้แค้น. เขา​เคย​คิด​นึก​เสมอ​ว่า, พระเจ้า​ไม่​มี.</verse>
				<verse number="5">ทาง​ของ​เขา​มั่นคง​ทุกเวลา; การ​พิพากษา​ของ​พระองค์​อยู่​สูง​พ้น​ตา​เขา: เขา​บุ้ยปาก​เยาะเย้ย​ต่อ​พวก​ศัตรู​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="6">คน​ชั่ว​นึกในใจ​ของ​ตน​ว่า, เรา​จะ​ไม่​หวั่นไหว; ไม่​เป็น​อันตราย​ทุก​ชั่ว​อายุ.</verse>
				<verse number="7">ปาก​ของ​คน​ชั่ว​เต็มไปด้วย​คำ​แช่ง, คำ​ล่อลวง​และ​คำ​ร้าย: ความ​ชั่วร้าย​และ​ความ​มุสาวาท​อยู่​ใต้​ลิ้น​เขา.</verse>
				<verse number="8">เขา​นั่ง​ซุ่ม​อยู่​ใน​ที่​กำบัง​ใกล้​บ้านเมือง; ใน​ที่​ลับ​นั้น​เขา​ฆ่า​คน​ที่​ไม่​มี​ความผิด; ตา​ของ​เขา​จ้อง​ปอง​ร้าย​คน​อนาถา.</verse>
				<verse number="9">เขา​ซุ่มซ่อน​อยู่​ใน​ที่​กำบัง​เหมือน​สิงห์โต​อยู่​ใน​ถ้ำ; เขา​หมอบ​ตัว​คอย​จับ​คน​ที่​มี​กำลัง​อ่อน, เมื่อ​เข้า​ใกล้​เครื่อง​ดัก​ของ​เขา เขา​ก็​จับตัว​เอา​ไว้.</verse>
				<verse number="10">เขา​ก้ม​หมอบ​ตัว​ลง, คน​ทุกข์ยาก​ต้อง​ล้ม​ตัว​ลง​เพราะ​พวก​นั้น​มี​กำลัง​มาก.</verse>
				<verse number="11">คน​ชั่ว​นึกในใจ​ว่า: พระเจ้า​ทรง​ลืม​เสียแล้ว, พระองค์​ทรง​เมิน​พระ​พักตร​เสียแล้ว, จะ​ไม่​ทรง​ทอด​พระเนตร​ต่อไป​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="12">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา,ขอ​พระองค์​เสด็จ​มา, ข้า​แต่​พระเจ้า​ขอ​ทรง​เหยียด​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ออก, ขอ​อย่า​ทรง​ลืม​คน​ยากจน​เลย.</verse>
				<verse number="13">เหตุไร​คน​ชั่ว​จึง​ได้​ประมาท​หมิ่น​พระเจ้า, นึกในใจ​ของ​ตน​ว่า, พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​ไต่สวน?</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ทรง​เห็น​แล้ว; โดย​ได้​ทรง​ตรวจ​ดู​ความ​ทุกข์ยาก​และ​การ​ข่มเหง, เพื่อ​จะ​ได้​ทรง​ตอบแทน​ด้วย​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์: คน​ที่​ต้อง​ทุกข์ยาก​ก็​มอบ​ธุระ​ไว้​กับ​พระองค์; พระองค์​เป็น​ผู้​ทรง​ช่วย​คน​กำพร้า.</verse>
				<verse number="15">ขอ​พระองค์​ทรง​หัก​แขน​คน​ชั่วร้าย; ส่วน​คน​พาล​นั้น, ขอ​ทรง​ไต่สวน​การ​ชั่วร้าย​ของ​เขา​จน​ไม่​มี​เหลือ​สัก​สิ่ง.</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระบรม​มหา​กษัตริย์​ทรง​ดำรง​อยู่​ตลอด​อนาคตกาล: ชนชาติ​อื่นๆ ก็​ศูนย์​หาย​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​ของ​พระองค์​แล้ว.</verse>
				<verse number="17">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ได้​ทรง​สดับ​ฟัง​ความ​ปรารถนา​ของ​พวก​ที่​ถ่อม​ใจ​ลง: พระองค์​จะ​ทรง​ตระเตรียม​ใจ​เขา​และ​จะ​ทรง​เอียง​พระ​โสต​สดับ​ฟัง;</verse>
				<verse number="18">ประสงค์​จะ​ทรง​พิพากษา​แก้แค้น​แทน​ลูกกำพร้า​กับ​ผู้​ถูก​ข่มเหง, เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​ต้อง​กลัว​มนุษย์​ที่​เกิด​แก่​ดิน​อีก​ต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​ขอ​พึ่ง​อาศัย​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา: เหตุ​ไฉน​เล่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​กล่าว​แก่​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, จง​หนี​ไป​ยัง​ภูเขา​เหมือน​นก?</verse>
				<verse number="2">จง​ดู​เถิด, คน​ชั่ว​โก่ง​คันธนู​ไว้, เขา​ทั้ง​หลาย​สอดใส่​ลูก​ธนู​ไว้​ที่​สาย​ของ​เขา​แล้ว, หวัง​จะ​ยิง​ไป​ใน​ที่​มืด​ให้​ถูก​หัวใจ​คน​ซื่อตรง;</verse>
				<verse number="3">ถ้า​ราก​ต้อง​รื้อ​เสียแล้ว, คน​ชอบธรรม​จะ​ทำ​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="4">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​ใน​พระ​วิหาร​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์; พระที่นั่ง​ของ​พระองค์​ประดิษฐาน​อยู่​ใน​สวรรค์; พระเนตร​ของ​พระองค์​ทรง​เพ่งดู, และ​ทรง​พิจารณา​ดู​บุตร​มนุษย์.</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ทดลอง​ดู​คน​ชอบธรรม; แต่​พระทัย​ของ​พระองค์​ทรง​เกลียดชัง​คน​ชั่ว​ที่​นิยม​ใน​การ​ร้าย.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​บ่วง​แร้ว​ตก​ทับ​คน​ดุจ​ฝน; ไฟ​กำมะถัน​กับ​ลมพายุ​อัน​เผา​ร้อน​จะ​เป็น​ส่วน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้​ทรง​ธรรม; พระองค์​ทรง​รัก​ความ​ชอบธรรม: ผู้​ที่​ซื่อตรง​จะ​ได้​แลเห็น​พระ​พักตร​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​โปรด​ช่วย; เพราะ​คน​เลื่อมใส​ศูนย์​เสีย​ไป; และ​คน​เที่ยงธรรม​ขาด​ไป​จาก​ท่ามกลาง​เผ่าพันธุ์​มนุษย์.</verse>
				<verse number="2">เขา​ทุกคน​พูด​มุสาวาท​แก่​เพื่อนบ้าน​ของ​ตน: เขา​พูด​ด้วย​ริมฝีปาก​อัน​เกลี้ยงเกลา, กับ​ใจ​กลับกลอก.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ตัก​ริมฝีปาก​ที่​ป้อยอ​นั้น​ออก​เสีย​ทั้งหมด; รวม​ทั้ง​ลิ้น​ที่​คุยโต​ด้วย;</verse>
				<verse number="4">คือ​คน​ที่​พูด​ว่า, เรา​จะ​เอา​ชะ​นะ​ด้วย​ลิ้น​ของ​เรา​เอง; ริมฝีปาก​เป็น​ของ​เรา, ใคร​จะ​มา​เป็น​เจ้า​เรา?</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, บัดนี้​เรา​จะ​ลุก​ขึ้น, เพราะ​เหตุ​การ​ข่มเหง​คน​อนาถา; และ​เพราะ​การ​ซึ่ง​คนจน​ถอนใจ​ใหญ่​นั้น: เรา​จะ​ตั้ง​เขา​ไว้​ใน​ที่​ปลอดภัย​ซึ่ง​เขา​แสวงหา​นั้น,</verse>
				<verse number="6">คำ​ตรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​คำ​บริสุทธิ์; ดุจ​เงิน​ที่​เผา​ชำระ​ใน​เบ้า​ถึง​เจ็ด​ครั้ง​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​จะ​ทรง​บำรุง​คน​เหล่านั้น​ไว้, และ​จะ​ทรง​ป้องกัน​ให้​พ้น​จาก​ชนชาติ​นี้​จน​ตลอด​อนาคตกาล.</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ความ​อุ​ลามก​ถูก​เชิดชู​อยู่​เหนือ​พงศ์พันธุ์​ของ​มนุษย์, คน​ชั่ว​ก็​เดิน​กรุย​กราย​ไป​รอบ​ด้าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​จะ​ทรง​ละ​ลืม​ข้าพ​เจ้า​นาน​เพียงใด? จะ​ทรง​ลืม​เสีย​เป็นนิตย์​หรือ? พระองค์​จะ​ทรง​ซ่อน​พระ​พักตร​ของ​พระองค์​ไว้​จาก​ข้าพ​เจ้า​นาน​สัก​เพียงใด?</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​จำ​ต้อง​ตรึกตรอง​ใน​ใจ​ทน​ความ​โศกเศร้า​ตลอด​ทุก​วัน​นาน​เท่าใด, พวก​ศัตรู​จะ​ตั้ง​ตัว​ขึ้น​เหนือ​ข้าพ​เจ้า​นาน​สัก​เท่าไร?</verse>
				<verse number="3">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​พระองค์​ทรง​พินิจ​ดู​และ​โปรด​ตอบ​ข้าพ​เจ้า​เถิด, ขอ​พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​สว่าง​ขึ้น, เกลือก​ว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​หลับ​ไป​ใน​ความ​ตาย;</verse>
				<verse number="4">เกลือก​ว่า​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ว่า, เรา​มี​ชัย​ชะ​นะ​แก่​เขา​แล้ว; เกลือก​ว่า​พวก​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ชื่นใจ​ยินดี​ขณะ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​หวาดหวั่น​ไหว.</verse>
				<verse number="5">แต่​ข้าพ​เจ้า​ได้​วางใจ​ใน​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์; ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ชื่นชมยินดี​ใน​ความ​รอด​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="6">ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​แสดง​พระ​กรุณาคุณ​อย่างยิ่ง​แก่​ข้าพ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">คน​โฉด​เขลา​กล่าว​ใน​ใจ​ของ​ตน​แล้ว​ว่า, พระเจ้า​ไม่​มี. เขา​ทั้ง​หลาย​ประพฤติ​ชั่วช้า​ลามก, กระทำ​การ​น่าเกลียด; หา​มี​คน​ใด​ที่​ประพฤติ​ดี​ไม่.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ทอด​พระเนตร​จาก​สวรรค์​ดู​บุตร​มนุษย์, ประสงค์​จะ​เห็น​ว่า​มี​ผู้ใด​ได้​ประพฤติ​การ​ดี​รอบคอบ, คือ​ได้​แสวงหา​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="3">เขา​ทั้งปวง​หลง​ไป: ประพฤติ​ใน​ทาง​ลามก​ทั้งนั้น; ไม่​มี​ผู้ใด​ประพฤติ​ดี, ไม่​มี, จะ​หา​สัก​คน​เดียว​ก็​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="4">คน​ทั้งปวง​ที่​ประพฤติ​ชั่วร้าย​เป็น​ผู้​ที่​ไม่​มี​ปัญญา​หรือ? คือ​บรรดา​ผู้​ที่​กิน​พล​ไพร่​ของ​เรา​เหมือน​กิน​อาหาร, และ​มิได้​อธิษฐาน​ทูล​ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="5">เขา​มี​ความ​วิตก​อัน​ใหญ่​ยิ่ง ณ ที่​นั้น, เพราะ​พระเจ้า​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​เชื้อสาย​ของ​คน​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ประมาท​หมิ่น​ต่อ​ความคิด​ของ​คน​อนาถา, แต่ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ที่พึ่ง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="7">ขอ​โปรด​ให้​ความ​รอด​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอลออ​ก​มา​จาก​เมือง​ซี​โอน! ขณะ​เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​พา​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ซึ่ง​เป็น​ชะ​เลย​ให้​กลับ​มา, เมื่อนั้น​พวก​ยา​โค​บ​จะ​ชื่นชม, พวก​ยิศ​รา​เอล​จะ​ยินดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้ใด​จะ​พัก​อยู่​ใน​พลับพลา​ของ​พระองค์? ใคร​จะ​อาศัย​อยู่​ที่​ภูเขา​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์?</verse>
				<verse number="2">คือ​คน​ที่​ประพฤติ​เที่ยงตรง, ที่​กระทำ​การ​ยุตติ​ธรรม, และ​พูด​แต่​คำ​จริง​จาก​ใจ​ของ​ตน;</verse>
				<verse number="3">คน​ที่​มิได้​พูด​นินทา​ด้วย​ลิ้น​ของ​ตน, คน​ที่​ไม่​กระทำ​ชั่วร้าย​แก่​เพื่อน; และ​ไม่​นำ​ความ​ชั่วร้าย​มา​กล่าว​ส่อเสียด​เพื่อนบ้าน;</verse>
				<verse number="4">เขา​ประมาท​หมิ่น​ผู้​ประพฤติ​ใน​ทาง​ชั่ว, แต่​นับถือ​ผู้​ที่​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา; เมื่อ​ให้​สัตย์​สาบาน​แล้ว​ถึง​จะ​เสีย​ประโยชน์​ก็​ไม่​กลับ​ถ้อย​คืนคำ;</verse>
				<verse number="5">เงิน​ที่​ให้​เขา​กู้​ไป​นั้น​ก็​ไม่​คิด​ดอกเบี้ย, หรือ​รับ​สินบน​ลงโทษ​ผู้​ที่​ปราศ​จาก​ความผิด. คน​ที่​ประพฤติ​เช่นนั้น​จะ​ไม่​หวาดหวั่น​ไหว​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​รักษา​ข้าพ​เจ้า​ไว้; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​พึ่ง​อาศัย​ใน​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอ๋ย, เจ้า​ได้​เคย​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​แล้ว​ว่า, พระองค์​เป็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า: นอกจาก​พระองค์​ข้าพ​เจ้า​หา​ใคร​ดี​ไม่​ได้​แล้ว.</verse>
				<verse number="3">ส่วน​พวก​ผู้​ชอบธรรม​ที่​แผ่น​ดิน​โลก, ก็​เป็น​ผู้​ประเสริฐ, ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ชื่นชม​ใน​พวก​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ความ​ทุกข์​จะ​ทวี​มี​แก่​คน​ที่​ถวาย​บูชา​พระ​อื่น: เลือด​ที่​เป็น​เครื่องบูชา​ของ​พวก​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ยอม​เอา​มา​ถวาย, และ​ริมฝีปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​เอ่ย​ชื่อ​พระ​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ส่วน​มฤ​ดก​และ​เป็น​เครื่อง​ดื่ม​อัน​วิเศษ​ของ​ข้าพ​เจ้า; พระองค์​ทรง​โปรด​ให้​ส่วน​มฤ​ดก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ถาวร​มั่นคง​อยู่.</verse>
				<verse number="6">เครื่องวัด​เขตต์​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ตกใน​ที่​อัน​เหมาะ; แท้จริง, ส่วน​มฤ​ดก​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ที่​ดี​ยิ่ง.</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า​จะ​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​ได้​ทรง​ประทาน​คำปรึกษา​แก่​ข้าพ​เจ้า; และ​ใน​เวลา​กลางคืน​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ให้​สติ​แก่​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​ได้​ตั้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไว้​ตรงหน้า​ข้าพ​เจ้า​เสมอ: เพราะ​พระองค์​ทรง​สถิต​อยู่​ข้าง​มือขวา​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​แปรปรวน​ไป.</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้น​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​จึง​ปิติ​ยินดี, และ​วิญญาณ​จิตต์​ก็​ชื่นชม: เนื้อหนัง​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ดำรง​อยู่​ใน​ที่​ปลอดภัย​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​สละ​ทิ้ง​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​เมือง​ผี; ทั้ง​จะ​ไม่​ทรง​ยอม​ให้​ผู้บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​ถึง​ซึ่ง​เปื่อยเน่า.</verse>
				<verse number="11">พระองค์​จะ​ทรง​แสดง​ให้​ข้าพ​เจ้า​เห็น​หนทาง​ดำเนินชีวิต: ความยินดี​อัน​บริบูรณ์​มี​อยู่​ตรง​พระ​พักตร​พระองค์: ความ​สุข​สำราญ​มี​อยู่​ข้าง​เบื้องขวา​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​เป็น​นิจ​กาล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​ทรง​สดับ​ฟัง​ความ​สัตย์​ธรรม, และ​คำร้อง​ทุกข์​ของ​ข้าพ​เจ้า; ขอ​เงี่ย​พระ​โสต​สดับ​คำอธิษฐาน​ของ​ข้าพ​เจ้า, ที่​ร้องขอ​ด้วย​ฝีปาก​อัน​สุจริต.</verse>
				<verse number="2">การ​ทรง​ตัดสิน​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ขอ​ให้​ออก​มา​แต่​พระ​พักตร​พระองค์; และ​ให้​พระเนตร​ของ​พระองค์​แลดู​ความ​ยุตติ​ธรรม.</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ได้​ทรง​ทดลอง​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ดู​แล้ว; ทั้ง​ได้​เสด็จ​มา​เยี่ยม​ข้าพ​เจ้า​ใน​เวลา​กลางคืน; พระองค์​ได้​ทรง​ชันสูตร​ข้าพ​เจ้า​แล้ว. แต่​หา​ได้​พบ​ความผิด​ไม่: ข้าพ​เจ้า​ตั้งใจ​ไว้​แล้ว​ว่า​จะ​ไม่​ให้​ปาก​พูด​ล่วงเกิน.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​การ​ประพฤติ​ของ​มนุษย์​นั้น, ข้าพ​เจ้า​ได้​ระวัง​ตัว​ให้​พ้น​จาก​การ​ร้าย​โดย​พระ​ดำรัส​แห่ง​พระโอษฐ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">ย่างก้าว​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ดำเนิน​ตาม​ทาง​ของ​พระองค์​อย่าง​เคร่งครัด, เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​หา​ได้​พลาด​ไถล​ไป​ไม่.</verse>
				<verse number="6">ข้า​แต่​พระเจ้า, ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้อง​ทูล​ต่อ​พระองค์, เพราะ​พระองค์​จะ​ทรง​ตอบ​ข้าพ​เจ้า: ขอ​ทรง​โปรด​เงี่ย​พระ​กรรณ​สดับ​ฟัง​คำ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">ขอ​ทรง​โปรด​ให้​พระ​กรุณาคุณ​อย่าง​มหัศจรรย์​ของ​พระองค์​ปรากฏ, ข้า​แต่​พระองค์​ผู้​ทรง​ใช้​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ช่วย​คน​ที่พึ่ง​อา​ศัยใน​พระองค์​ให้​รอดพ้น​จาก​คน​ทั้งปวง​ที่​ลุก​ขึ้น​จะ​ต่อสู้​นั้น.</verse>
				<verse number="8">ขอ​พระองค์​ทรง​ป้องกัน​รักษา​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ดุจ​ดวงตา; และ​ทรง​กก​ซ่อน​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใต้​ร่ม​ปีก​ของ​พระองค์,</verse>
				<verse number="9">ให้​พ้น​จาก​คน​ชั่ว​ที่​ข่มเหง​ข้าพ​เจ้า​และ​จาก​ศัตรู​อัน​ร้ายกาจ, ที่​ล้อม​ข้าพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="10">ศัตรู​เหล่านั้น​อุดม​อยู่​ใน​ความ​มั่งคั่ง​ของ​ตน: ปาก​ของ​เขา​พูด​คำ​อหังการ.</verse>
				<verse number="11">บัดนี้​เขา​ล้อม​ทาง​พวกเรา​ไว้: ตา​ของ​เขา​เพ่งดู​หวัง​จะ​กด​ข้าพ​เจ้า​ลง​ถึง​ดิน.</verse>
				<verse number="12">เขา​เป็น​เหมือน​สิงห์โต​ที่​หิว​อยาก​ฉีก​เนื้อ​กิน​เสีย, ดุจ​สิงห์โต​หนุ่มๆ ซุ่ม​อยู่​ใน​ที่​กำบัง.</verse>
				<verse number="13">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​เสด็จ​มา, ขวาง​หน้า​เขา​ไว้, ฟาด​เขา​ลง: ขอ​ทรง​ช่วย​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​พระ​แสง​ของ​พระองค์​ให้​พ้น​จาก​คน​ชั่ว.</verse>
				<verse number="14">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, โดย​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์, ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​พ้น​จาก​มนุษย์, คือ​มนุษย์​ที่รับ​สิ่งของ​ใน​โลก​นี้​เป็น​ส่วน​ของ​ตน: ผู้​ที่​พระองค์​ทรง​ประทาน​ให้​อิ่มหนำ​ด้วย​ทรัพย์​สิ่งของๆ พระองค์​เขา​มี​บุตร​บริบูรณ์, ส่วน​ทรัพย์​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น, เขา​มอบ​ไว้​กับ​ลูกอ่อน​เป็น​มรดก.</verse>
				<verse number="15">ส่วน​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​เห็น​พระ​พักตร​พระองค์​ประกอบ​ด้วย​ความ​ยุตติ​ธรรม; เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ตื่น​ขึ้น, จะ​อิ่มใจ​ด้วย​การ​เฝ้า​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​เป็นกำลัง​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​รัก​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ศิลา, เป็น​ป้อม, และ​ผู้ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด; เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, เป็น​ศิลา​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​พึ่ง​ใน​พระองค์; เป็น​โล่ห์, และ​เสียง​แห่ง​ความ​รอด, และ​เป็น​หอคอย​อัน​สูง​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้อง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​สมควร​จะ​ได้​ความ​สรรเสริญ: ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​รอดพ้น​จาก​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">เชือก​แห่ง​ความ​ตาย​มัด​รอบ​ข้าพ​เจ้า​ไว้, กระแส​แห่ง​ความ​ชั่ว​ได้​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​สะดุ้ง​ตกใจ​กลัว.</verse>
				<verse number="5">เชือก​แห่ง​เมือง​ผี​รัด​รอบ​ข้าพ​เจ้า; บ่วง​แร้ว​แห่ง​ความ​มรณา​มา​คล้อง​ข้าพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="6">ขณะ​มี​ความ​ทุกข์ร้อน, ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้อง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ได้​อธิษฐาน​ทูล​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า: พระองค์​ทรง​สดับ​ฟัง​เสียงร้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า​แต่​พระ​วิหาร​ของ​พระองค์, และ​คำอธิษฐาน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ต่อ​พระ​พักตร​ก็ได้​เข้า​พระ​โสต ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">ครั้งนั้น​แผ่น​ดิน​โลก​ก็​สั่นสะเทือน​หวั่นไหว; ราก​ภูเขา​ก็​สั่น​สะท้าน​และ​หวั่นไหว​เพราะ​พระองค์​ทรง​พระ​พิ​โรธ.</verse>
				<verse number="8">มี​ควัน​พลุ่ง​ออก​จาก​พระ​นา​สิ​ก​ของ​พระองค์, มี​เปลวไฟ​พลุ่ง​ออก​จาก​พระโอษฐ์​มา​เผาผลาญ​เสีย; ถ่านหิน​ก็​ติด​เปลวไฟ​นั้น.</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ทรง​โน้ม​ฟ้า​สวรรค์​ลง, แล้ว​จึง​เสด็จ​มา; ความ​มืด​ทึบ​อยู่​ใต้​พระบาท​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ทรง​คะ​รู​บ, เหาะ​ไป; พระองค์​ทรง​ร่อง​ลอย​ไป​บน​ปีก​ลม.</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​ความ​มืด​เป็น​พลับพลา​ปกคลุม​พระองค์​ไว้, ดุจ​เมฆฝน​อัน​ทึบ​ใน​ท้อง​ฟ้า.</verse>
				<verse number="12">เมฆ​ของ​พระองค์​ก็​เลื่อน​ไป​ตรง​รัศมี​พระ​พักตร​ของ​พระองค์, ทั้ง​ลูกเห็บ​และ​ลูกไฟ.</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​ฟ้าร้อง, พระองค์​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​สูงสุด​ก็​ทรง​เปล่ง​พระ​สุรเสียง, มี​ลูกเห็บ​ลูกไฟ.</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ทรง​ปล่อย​ลูก​ธนู​ไป, ทำ​ให้​เขา​กระจัดกระจาย; ทรง​ปล่อย​ไฟฟ้า, ให้​เขา​พ่ายแพ้,</verse>
				<verse number="15">ขณะ​นั้น​ร่อง​น้ำ​ก็​ปรากฏ​แจ้ง, ราก​เง่า​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก​ก็​เปิด​ออก​เห็นชัด, พระองค์​เจ้าข้า, เพราะ​พระองค์​ทรง​ตรัส​ห้ามปราม​ไว้​โดย​ลม​พ่น​ออก​จาก​พระ​นา​สิ​ก​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ทรง​ใช้​แต่​เบื้องบน​มา​รับ​ข้าพ​เจ้า​ไป; พระองค์​ทรง​พะ​ยุง​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​จาก​น้ำ​ใหญ่.</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​ศัตรู​อัน​มี​กำลัง, และ​จาก​ผู้​ที่​ชัง​ข้าพ​เจ้า; ด้วย​เขา​มี​กำลัง​มาก​กว่า​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="18">เขา​มา​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า​ใน​วันที่​ข้าพ​เจ้า​ถูก​ภัย; แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เป็น​ที่พึ่ง​ของ​ข้า​พ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ได้​ทรง​นำ​ข้าพ​เจ้า​ออก​มา​ถึง​ที่​กว้างขวาง​ด้วย; และ​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด, เพราะ​ทรง​พอ​พระทัย​ใน​ข้าพ​เจ้า,</verse>
				<verse number="20">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​รางวัล​ข้าพ​เจ้า​ตาม​ความ​สัตย์​ธรรม​ของ​ข้าพ​เจ้า; และ​ทรง​ตอบแทน​ตาม​มือ​หมดจด​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​รักษา​มร​คา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​มิได้​ทิ้ง​พระองค์​ไป​ทำชั่ว.</verse>
				<verse number="22">ด้วย​บรรดา​คำพิพากษา​ของ​พระองค์​อยู่​ตรงหน้า​ข้าพ​เจ้า, และ​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​เปลื้อง​จาก​ตัว​เลย.</verse>
				<verse number="23">ข้าพ​เจ้า​ได้​ประพฤติ​ดี​รอบคอบ​ฉะ​เพาะ​พระองค์, และ​ได้​รักษา​ตัว​ไว้​ให้​ปราศ​จาก​ความ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="24">เพราะ​เหตุ​ฉะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ทรง​ประทาน​บำเหน็จ​ตาม​ความ​สัตย์​ธรรม​ของ​ข้าพ​เจ้า​, และ​ตาม​มือ​หมดจด​ของ​ข้าพ​เจ้า​ต่อ​พระเนตร​พระองค์.</verse>
				<verse number="25">พระองค์​จะ​ทรง​แสดง​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์​ต่อ​คน​ที่​มี​ใจ​กรุณา; พระองค์​จะ​ทรง​แสดง​ความ​ดี​รอบคอบ​ต่อ​คน​ที่​เป็น​ดี​รอบคอบ;</verse>
				<verse number="26">พระองค์​จะ​ทรง​แสดง​พระองค์​เป็น​ผู้บริสุทธิ์​ต่อ​คน​บริสุทธิ์; และ​คน​ที่​ดื้อดึง​พระองค์​จะ​ทรง​แสดง​ความ​ดื้อดึง​เช่นเดียวกัน.</verse>
				<verse number="27">เพราะ​พระองค์​จะ​ทรง​ช่วย​ผู้​ที่​ต้อง​ทนทุกข์​ยาก​ให้​รอด; แต่​ดวงตา​อัน​เย่อหยิ่ง​นั้น​พระองค์​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​ตกต่ำ​ลง​ไป.</verse>
				<verse number="28">ด้วย​พระองค์​จะ​ทรง​จุด​ประทีป​ของ​ข้าพ​เจ้า: พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​กระทำ​ให้​ความ​มืด​ของ​ข้าพ​เจ้า​สว่าง​ไป.</verse>
				<verse number="29">โดย​ฤทธิ์​ของ​พระองค์​ข้าพ​เจ้า​อาจ​ฝ่า​เข้า​ไป​ใน​กองทัพ; เพราะ​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้าๆ กะ​โดด​ข้าม​กำแพง​ได้.</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​พระเจ้า, มรคา​ของ​พระองค์​ก็ดี​รอบคอบ: คำ​โอวาท​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ชันสูตร​ดู​แล้ว; พระองค์​เป็น​โล่ห์​ของ​คน​ทั้งปวง​ที่พึ่ง​อาศัย​ใน​พระองค์.</verse>
				<verse number="31">ด้วย​ผู้ใด​เล่า​เป็น​พระเจ้า? นอกจาก​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ใคร​เป็น​ภูเขา​ศิลา​เล่า​นอกจาก​พระเจ้า​ของ​พวกเรา.</verse>
				<verse number="32">พระเจ้า​ทรง​บันดาล​ให้​มี​กำ​ลัง​รัด​รอบ​ตัว​ข้าพ​เจ้า​ไว้, และ​ทรง​กระทำ​ให้​มร​คา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ดี​รอบคอบ.</verse>
				<verse number="33">พระองค์​ทรง​ยัง​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​เร็ว​คล้าย​เท้า​แม่​เนื้อ: และ​ทรง​ตั้ง​ข้าพ​เจ้า​ไว้​บน​ที่​สูง​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="34">พระองค์​ทรง​ฝึกหัด​มือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​ชำนาญ​ใน​การ​สงคราม; จน​แขน​ของ​ข้าพ​เจ้า​โก่ง​คันธนู​ทองเหลือง​ได้.</verse>
				<verse number="35">พระองค์​ได้​ทรง​ประทาน​ความ​รอด​ของ​พระองค์​ให้​เป็น​โล่ห์​แก่​ข้าพ​เจ้า​ด้วย; พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระองค์​ทรง​ประคอง​ข้าพ​เจ้า​ไว้, และ​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​น้อม​พระทัย​ลง​นั้น​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​เป็นใหญ่​ขึ้น​แล้ว.</verse>
				<verse number="36">พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​ก้าว​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​กว้าง​ออก​ไป, และ​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ลื่น​พลาด​เลย.</verse>
				<verse number="37">ข้าพ​เจ้า​จะ​ไล่​ตาม​พวก​ศัตรู​ให้​ทัน, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​หันกลับ​มา​จนกว่า​เขา​จะ​พินาศ.</verse>
				<verse number="38">ข้าพ​เจ้า​จะ​ตี​ผลาญ​เขา​จน​เขา​ไม่​สามารถ​ลุก​ขึ้น​ได้; เขา​จะ​ล้ม​ลง​ใต้เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="39">เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​รัด​รอบ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ให้​มี​กำลัง​ทำ​การ​ศึก: และ​ทรง​กระทำ​ให้​ศัตรู​ที่​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า​นั้น​หมอบ​ราบ​อยู่​ใต้​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="40">พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ข้าศึก​กลับ​หลัง​ให้​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ประหาร​พวก​ที่​ชัง​ข้าพ​เจ้า​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="41">เขา​ร้อง​อธิษฐาน, แต่​หา​มี​ผู้ใด​ช่วย​เขา​ให้​รอด​ไม่; แม้แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เขา​ก็ได้​ร้อง​ทูล, แต่​พระองค์​ไม่​ทรง​ตอบ​เขา.</verse>
				<verse number="42">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ทุบตี​เขา ให้​แหลก​เหลว​เหมือน​ผงคลี​ดิน​ที่​ลม​พัด​ไป; ข้าพ​เจ้า​เท​ทิ้ง​เขา​เสีย​ดุจ​โคลน​ที่​ถนน.</verse>
				<verse number="43">พระองค์​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​แล้ว​ให้​พ้น​จาก​การ​ยื้อแย่ง​แห่ง​ชนชาติ​ต่างๆ: และ​ทรง​ตั้ง​ข้าพ​เจ้า​ไว้​เป็น​หัวหน้า​ของ​ชน​ต่าง​ประเทศ: ชนชาติ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ยัง​ไม่​รู้จัก​ก็​มา​ปฏิบัติ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="44">พอ​หู​เขา​ได้ยิน​เขา​เชื่อฟัง​ข้าพ​เจ้า​ใน​ทันใดนั้น; ชน​ต่างชาติ​ก็​ยอม​ตัว​ลง​นอบน้อม​ต่อ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="45">ชน​ต่างชาติ​ก็​ย่อยยับ​ไป, และ​ตัว​เนื้อ​สั่น​เทิ้ม​ออก​มา​จาก​ค่าย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="46">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่; ศิลา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​เป็น​ที่​รับ​พร; จง​ให้​พระเจ้า​แห่ง​ความ​รอด​ของ​ข้าพ​เจ้า​สูง​ยิ่ง​ขึ้น​ไป.</verse>
				<verse number="47">คือ​พระเจ้า​ทรง​แก้แค้น​ให้​ข้าพ​เจ้า, และ​ทรง​ปราบ​ชนชาติ​ต่างๆ ให้​หมอบ​ราบ​อยู่​ใต้​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="48">พระองค์​ทรง​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า; แท้จริง, พระองค์​ทรง​ยก​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​เหนือ​ศัตรู​ที่​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า; พระองค์​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​คนร้าย.</verse>
				<verse number="49">เหตุ​ฉะนั้น, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระองค์​ใน​ท่ามกลาง​นานา​ประเทศ, และ​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="50">พระองค์​ทรง​ประทาน​ความ​รอด​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​แก่​กษัตริย์​ของ​พระองค์, และ​ทรง​แสดง​พระ​กรุณา​แก่​ผู้​ถูก​เจิม​ของ​พระองค์, คือ​ดา​วิด​และ​พงศ์พันธุ์​ของ​ท่าน​สืบๆ ไป​เป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ฟ้า​สวรรค์​แสดง​พระ​รัศมี​ของ​พระเจ้า; และ​ท้อง​ฟ้า​ประกาศ​พระ​หัตถ์​กิจ.</verse>
				<verse number="2">วัน​ต่อ​วัน​กล่าว​วาจา, และ​คืน​ต่อ​คืน​สำแดง​ความ​รู้.</verse>
				<verse number="3">คำพูด​หรือ​ภาษา​ไม่​มี​เลย; เสียงพูด​ของ​ฟ้า​นั้น​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน.</verse>
				<verse number="4">เครื่องวัด​ของ​ฟ้า​ทอด​ออก​ไป​ทั่ว​แผ่น​ดิน, ถ้อยคำ​ของ​ฟ้า​นั้น​ไป​ถึง​ปลาย​พิภพ​โลก. ใน​ท้อง​ฟ้า​นั้น​พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​พลับพลา​ไว้​สำหรับ​ดวงอาทิตย์,</verse>
				<verse number="5">ดวงอาทิตย์​เป็น​เหมือน​เจ้าบ่าว​กำลัง​ออก​มา​จาก​ห้องนอน, และ​โสมนัส​ส์ยินดี​เหมือน​ชาย​ที่​มี​กำลัง​มาก​จะ​วิ่ง​แข่ง​กัน.</verse>
				<verse number="6">ดวงอาทิตย์​ออก​มา​จาก​ที่สุด​ปลาย​ฟ้า​ข้าง​หนึ่ง, เวียน​รอบ​ไป​ถึง​ที่สุด​ปลาย​ฟ้า​อีก​ข้าง​หนึ่ง; และ​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​ที่​ปิดบัง​ไว้​ให้​พ้น​จาก​ความ​ร้อน​ไม่​มี​เลย</verse>
				<verse number="7">กฎหมาย​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ดี​รอบคอบ, เป็น​ที่​ให้​จิตต์​วิญญาณ​ฟื้น​ตื่น​ขึ้น; คำ​โอวาท​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​แน่นอน, เตือนสติ​คน​รู้​น้อย​ให้​มี​ปัญญา.</verse>
				<verse number="8">ข้อ​สั่งสอน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​เที่ยงตรง, ทำ​ให้​จิตต์​วิญญาณ​ได้​ความ​ชื่นบาน ข้อบัญญัติ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​บริสุทธิ์, กระทำ​ให้​ดวงตา​กระจ่าง​สว่าง​ไป.</verse>
				<verse number="9">ความ​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา​สะอาด​หมดจด, ยั่งยืน​อยู่​เป็นนิตย์: ข้อ​พิพากษา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​สัตย์จริง​และ​ยุตติ​ธรรม​ทั้งนั้น.</verse>
				<verse number="10">น่า​ปรารถนา​มาก​กว่า​ทองคำ; หรือ​ยิ่ง​กว่า​ทองนพคุณ; หวาน​ยิ่ง​กว่า​น้ำผึ้ง​คือ​น้ำผึ้ง​ที่​หยด​จาก​รวง.</verse>
				<verse number="11">อนึ่ง​ข้อความ​เหล่านั้น​เป็น​ที่​ตักเตือน​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์: การ​รักษา​ข้อความ​เหล่านั้น​ไว้​จะ​มี​บำเหน็จ​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="12">ความผิด​พลั้งของ​ตน​ใคร​อาจ​จะ​รู้​ได้? ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​ชำระ​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​ความผิด​อัน​ลับลี้.</verse>
				<verse number="13">อนึ่ง​ขอ​ทรง​ยึด​หน่วง​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​ไว้​ให้​พ้น​จาก​การ​ผิด​โดย​ประมาท; อย่า​ให้​ความผิด​นั้น​ครอบงำ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​เลย: ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​ปราศ​จาก​บาป, และ​พ้น​จาก​การ​ล่วงละเมิด​อัน​ใหญ่.</verse>
				<verse number="14">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​เป็น​ศิลา, และ​เป็น​ผู้​ทรง​ไถ่​โทษ​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​ให้​วาจา​ที่​ออก​มา​จาก​ปาก​กับ​ความคิด​ใน​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ที่​ชอบ​ต่อ​พระเนตร​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​ตอบ​คำ​ทูล​ของ​ท่าน​ใน​วันที่​ต้อง​ทุกข์ยาก​นั้น; ขอ​ให้​พระ​นาม​พระเจ้า​แห่ง​ยา​โค​บ​ยก​ชู​ท่าน​ไว้;</verse>
				<verse number="2">ขอ​ทรง​โปรด​ให้การ​ช่วย​ท่าน​นั้น​มา​แต่​พระ​วิหาร, และ​ขอ​ให้การ​ชู​กำลัง​ท่าน​ออก​มา​แต่​เมือง​ซี​โอน;</verse>
				<verse number="3">ขอ​ทรง​ระลึก​ถึง​บรรดา​เครื่อง​ถวาย, และ​ทรง​รับ​เครื่องบูชา​ยัญ​ของ​ท่าน;</verse>
				<verse number="4">ขอ​ทรง​โปรด​อนุญาต​ตามใจ​ปรารถนา​ของ​ท่าน, และ​ให้​ได้​สม​ตาม​ความคิด​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="5">เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ชื่นชม​ใน​ความ​รอด​ของ​พระองค์, จะ​ยก​ธง​ขึ้น​ใน​พระ​นาม​พระเจ้า​ของ​พวกเรา; ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​ให้​คำ​ทูล​ขอ​ทั้งสิ้น​ของ​ท่าน​สำเร็จ​เถิด.</verse>
				<verse number="6">บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​รู้​แล้ว​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ช่วย​ผู้​ถูก​เจิม​ของ​พระองค์; พระองค์​ทรง​โปรด​ตอบ​ท่าน​มา​แต่​สวรรค์​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​จะ​ทรง​ช่วย​ด้วย​ฤทธิ์​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">มี​ลาง​คน​กล่าว​ถึง​รถ​รบ, ลาง​คน​กล่าว​ถึง​พล​ม้า; แต่​ฝ่าย​พวกเรา​จะ​กล่าว​ถึง​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="8">เขา​ทั้ง​หลาย​โน้มตัว​และ​ล้ม​ลง​แล้ว; แต่​พวกเรา​ลุก​ขึ้น, ยืน​ตรง​อยู่.</verse>
				<verse number="9">ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​ช่วย​ให้​รอด​เถิด, ข้า​แต่​พระบรมมหา​กษัตริย์​: เมื่อ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ร้อง​ทูล​ขอ​ทรง​โปรด​ตอบ​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, กษัตริย์​จะ​ยินดี​ใน​ฤทธิ์​ของ​พระองค์; จะ​ชื่นชม​มาก​ยิ่ง​ใน​ความ​รอด​ของ​พระองค์!</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ทรง​โปรด​ให้​สม​พระ​ประสงค์​แล้ว, และ​ไม่​ทรง​ขัด​คำ​ทูล​ขอ​แต่​ริมฝีปาก​ของ​ท่าน​เลย.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​พระองค์​ทรง​ให้​ท่าน​ประสพ​พระ​พร​อัน​ประกอบ​ไป​ด้วย​พระ​กรุณาคุณ: พระองค์​ทรง​สวม​มงกุฎ​ทองคำ​นพคุณ​บน​ศีรษะ​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ท่าน​ทูล​ขอ​ชีวิต​แต่​พระองค์, พระองค์​ได้​โปรด​ประทาน​ให้​มี​อายุ​ยืน​นาน​เป็นนิตย์​และ​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="5">โดย​ความ​รอด​ของ​พระองค์​ฤทธานุ​ภาพ​ของ​ท่าน​จึง​เป็นใหญ่: พระองค์​ทรง​ประทาน​อานุภาพ​และ​ยศศักดิ์​ให้​ท่าน.</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พระองค์​บันดาล​ให้​ท่าน​ได้​พระ​พร​เป็นนิตย์: ทรง​กระทำ​ให้​ท่าน​โสม​นัสส์​ยินดี​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">ด้วย​กษัตริย์​ได้​วางใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​โดย​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​สูงสุด​ท่าน​จะ​ไม่​หวั่นไหว.</verse>
				<verse number="8">พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​จะ​ค้นพบ​บรรดา​ศัตรู​ของ​พระองค์; พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​จะ​ค้นพบ​เหล่า​ผู้​เกลียดชัง​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">พระองค์​จะ​ทรง​กระทำ​เขา​ให้​ร้อน​เหมือน​เตาไฟ​ใน​เวลา​ทรง​พระ​พิ​โรธ: พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ประหาร​เขา​เสีย​ด้วย​ความ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์, และ​เปลวไฟ​จะ​ไหม้​ผลาญ​เขา​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="10">พระองค์​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​เชื้อ​วงศ์​ของ​เขา​อันตรธาน​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​โลก, และ​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา​ศูนย์​หาย​ไป​จาก​ท่ามกลาง​มนุษย์​ชาติ.</verse>
				<verse number="11">เพราะ​เขา​คิด​ปอง​ร้าย​ต่อ​พระองค์; เขา​คิด​กลอุบาย​แต่​จะ​ให้​สำเร็จ​ไม่​ไหว.</verse>
				<verse number="12">พระองค์​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​เขา​กลับ​หลัง​หัน; พระองค์​จะ​ทรง​น้าว​สาย​ธนู​ของ​พระองค์​ให้​ตรงหน้า​เขา.</verse>
				<verse number="13">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ให้​พระองค์​เป็น​ที่​ยกยอ​ขึ้น​โดย​พ​ลา​นุ​ภาพ​ของ​พระองค์. พวก​ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​ได้​ร้องเพลง​สรรเสริญ​ฤทธานุ​ภาพ​ของ​พระองค์:</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้า​แต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, เหตุ​ไฉน​พระองค์​ทรง​ละทิ้ง​ข้าพ​เจ้า​เสีย? ไฉน​ทรง​อยู่​ห่างไกล​หา​ได้​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ไม่, และ​ไฉน​อยู่​ไกล​จาก​คำร้อง​ครวญคราง​ของ​ข้าพ​เจ้า?</verse>
				<verse number="2">ข้า​แต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​ร้อง​ทูล​พระองค์​ใน​เวลา​กลางวัน, ทั้ง​ร้อง​ใน​เวลา​กลางคืน​ไม่​ได้​นิ่งเงียบ​เลย แต่​พระองค์​ก็​มิได้​ทรง​ตอบ.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​พระองค์​เป็น​ผู้บริสุทธิ์, ทรง​สถิต​อยู่​เหนือ​คำ​เพลง​สรรเสริญ​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="4">บรรพบุรุษ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​วางใจ​ใน​พระองค์: เมื่อ​วางใจ​แล้ว, พระองค์​ทรง​ช่วย​เขา​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ร้องทุกข์​ต่อ​พระองค์, แล้ว​ทรง​ช่วย​เขา​ให้​รอด​เขา​วางใจ​ใน​พระองค์; จึง​ไม่​ต้อง​รับ​ความ​ละอาย.</verse>
				<verse number="6">แต่​ข้าพ​เจ้า​ดุจ​ตัว​หนอน, มิใช่​คน; จึง​เป็น​ที่​เยาะเย้ย​ของ​คน​ทั้งปวง, และ​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​ของ​พล​เมือง.</verse>
				<verse number="7">ทุกคน​ที่​เห็น​ข้าพ​เจ้า​ก็​เยาะเย้ย: เขา​บุ้ยปาก​และ​สั่น​ศีรษะ, แล้ว​กล่าว​ว่า,</verse>
				<verse number="8">จง​มอบ​กาย​ไว้​ให้​เป็น​ธุระ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; ให้​พระองค์​ทรง​ช่วย​เขา​เถอะ; ให้​พระองค์​สงเคราะห์​เขา​ให้​รอด​เถอะ, ด้วย​เขา​เป็น​ที่​พอ​พระทัย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​พระองค์​ทรง​เป็น​ผู้​ทรง​นำ​ข้าพ​เจ้า​ออก​มา​จาก​ครรภ์​ได้​ทรง​ให้​ข้าพ​เจ้า​วางใจ​ใน​พระองค์​แต่​ยัง; เมื่อ​รับประทาน นม​มารดา​อยู่.</verse>
				<verse number="10">จำเดิม​แต่​ครรภ์​มารดา​มา​ข้าพ​เจ้า​ต้อง​มอบ​ไว้​แก่​พระองค์​แล้ว; พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ตั้งแต่​มารดา​ตั้ง​ครรภ์​ข้าพ​เจ้า​มา.</verse>
				<verse number="11">ขอ​พระองค์​อย่า​ทรง​สถิต​อยู่​ห่างไกล​ข้าพ​เจ้า: เพราะ​ความ​ทุกข์​มา​ใกล้​แล้ว; ด้วย​หา​มี​ผู้ใด​ช่วย​สงเคราะห์​ไม่.</verse>
				<verse number="12">โค​ผู้​หลาย​ตัว​ล้อม​ข้าพ​เจ้า​แล้ว โค​ผู้​แห่ง​ตำบล​เบ​ซาน​หลาย​ตัว​มา​สะกัด​ข้าพ​เจ้า​ไว้​รอบ;</verse>
				<verse number="13">มัน​อ้า​ปาก​จะ​งับ​ข้าพ​เจ้า, ดุจ​สิงห์โต​กำ​ลัง​จะ​ฉีก​กัด​และ​แผดเสียง​ร้อง.</verse>
				<verse number="14">ข้าพ​เจ้า​ต้อง​ถูก​เท​ออก​เสีย​ดุจ​น้ำ, กะ​ดูก​ของ​ข้าพ​เจ้า​เคลื่อน​ออก​จาก​ที่แล้ว: หัวใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​อ่อน​ดุจ​ขี้ผึ้ง; ที่​ละลาย​อยู่​ใน​ตัว​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">กำลัง​ของ​ข้าพ​เจ้า​เหี่ยวแห้ง​ไป​ดุจ​กระเบื้อง​หม้อ; และ​ลิ้น​ก็​ติด​อยู่​ที่​ขากรรไกร​ขอ​งข้าพ​เจ้า; พระองค์​ทรง​พา​ข้าพ​เจ้า​ไป​ถึง​ผงคลี​แห่ง​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="16">เพราะว่า​สุนัข​ล้อมรอบ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว: พวก​คน​ชั่วร้าย​มา​กั้นกาง​ข้าพ​เจ้า​ไว้; เขา​แทง​มือ​และ​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="17">กะ​ดูก​ใน​ร่างกาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​นับ​ได้​ทั้งสิ้น. เขา​ทั้ง​หลาย​เพ่ง​ตา​ดู​ข้าพ​เจ้า,</verse>
				<verse number="18">เสื้อผ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า เขา​แบ่ง​ซึ่งกันและกัน, ส่วน​เสื้อชั้นใน​ของ​ข้าพ​เจ้า เขา​จับ​ฉลาก​กัน.</verse>
				<verse number="19">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​อย่า​ทรง​สถิต​อยู่​ห่าง​จาก​ข้าพ​เจ้า: ข้า​แต่​พระองค์​ผู้​เป็น​ที่พึ่ง​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​โปรด​รีบ​เสด็จ​มา​ช่วย​เถิด.</verse>
				<verse number="20">ขอ​พระองค์​ทรง​ช่วย​จิตต์​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​คม​ดาบ, ขอ​โปรด​ให้​ชีวิต​อัน​ประเสริฐ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอดพ้น​กำลัง​แห่ง​สุนัข.</verse>
				<verse number="21">ขอ​พระองค์​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​ปาก​สิงห์โต; แม้ว่า​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ตรง​เขา​ของ​โค​ป่า​พระองค์​ยัง​ทรง​โปรด​ช่วย​ให้​พ้น​แล้ว</verse>
				<verse number="22">ข้าพ​เจ้า​จะ​ประกาศ​พระ​นาม​พระองค์​แก่​พวก​พี่น้อง: จะ​ถวาย​คำสรรเสริญ​พระองค์​ใน​ท่ามกลาง​ชุมนุมชน​นั้น.</verse>
				<verse number="23">ดูกร​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา; จง​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระองค์, บรรดา​พงศ์พันธุ์​ของ​ยา​โค​บเอ๋ย, จง​ยกยอ​พระองค์; เชื้อ​วงศ์​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย, จง​เกรงกลัว​พระองค์.</verse>
				<verse number="24">เพราะว่า​พระองค์​ไม่​ได้​ทรง​ประมาท​หรือ​เบื่อหน่าย​ความ​ยากแค้น​แห่ง​ผู้​ต้อง​ทุกข์ยาก​นั้น; และ​ไม่​ได้​ซ่อน​พระ​พักตร​จาก​เขา; แต่​เมื่อ​เขา​ร้อง​ทูล​ต่อ​พระองค์ๆ ได้​ทรง​สดับ​ฟัง.</verse>
				<verse number="25">พระองค์​เป็นต้น​เหตุ​แห่ง​การ​ที่​ข้าพ​เจ้า​จะ​ยกยอ​สรรเสริญ​ใน​มหา​สันนิบาต: คำ​บนบาน​ของ​ข้าพ​เจ้าๆ จะ​กระทำ​ให้​สำเร็จ​ต่อหน้า​คน​ที่​เกรงกลัว​พระองค์.</verse>
				<verse number="26">คน​ทั้งปวง​ที่​มี​ใจ​ถ่อม​ลง​ก็​จะ​ได้​รับประทาน​อิ่ม; ผู้​ที่​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระองค์: ขอ​ให้​จิตต์​ใจ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เจริญ​เป็นนิตย์​เถิด.</verse>
				<verse number="27">บรรดา​คน​ที่สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​ระลึก​ถึง​และ​กลับ​มา​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา; บรรดา​พงศ์พันธุ์​ทุก​ชาติ​จะ​เฝ้า​นมัสการ​พระองค์.</verse>
				<verse number="28">เพราะ​แผ่น​ดิน​โลก​เป็น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; พระองค์​เป็น​ผู้​ครอบครอง​ชนชาติ​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="29">คน​มั่งมี​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​รับ​ประทาน​อิ่ม​และ​นมัสการ: คน​ทั้งปวง​ที่​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​ดิน​จำ​ต้อง​น้อม​ตัว​ลง​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์, คือ​ผู้​ที่​รักษา​ชีวิต​ของ​ตน​ให้​รอด​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="30">จะ​มี​พงศ์พันธุ์​ปฏิบัติ​พระองค์; จะ​ได้​เล่าเรื่อง​ราว​ถึง​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​แก่​มนุษย์​ชั่ว​อายุ​สืบๆ ไป.</verse>
				<verse number="31">เขา​จะ​มา​แสดง​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​แก่​พล​ไพร่​ที่​ยัง​ไม่​ได้​บังเกิด​มา, ว่า​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​การ​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้​ทรง​บำรุงเลี้ยง​ข้าพ​เจ้า; ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ขัดสน.</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​นอน​ลง​ใน​ที่​มี​หญ้า​เขียว​สด; ทรง​นำ​ข้าพ​เจ้า​ไป​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​ที่​สงบเงียบ.</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ทรง​โปรด​ให้​จิตต์​ใจ​ข้าพ​เจ้า​ฟื้น​ชื่น​ขึ้น: ทรง​พา​ข้าพ​เจ้า​ไป​ตาม​ทาง​ชอบธรรม​เพราะ​เห็นแก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">แม้ว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ดำเนิน​ไป​ตาม​หว่าง​เขา​อัน​มัว​มืด​แห่ง​ความ​ตาย, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​กลัว​อันตราย​เลย; เพราะ​พระองค์​ทรง​สถิต​อยู่​ด้วย​ข้าพ​เจ้า; ไม้​ทัณฑ​กร, และ​ทาน​พระ​กร​ของ​พระองค์​ทรง​ประเล้า​ประโลม​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ทรง​จัดเตรียม​โต๊ะ​ไว้​ต่อหน้า​พวก​ศัตรู​สำหรับ​ข้าพ​เจ้า; พระองค์​ได้​ทรง​ชะ​โลม​ศีรษะ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​น้ำมัน; จอก​ดื่ม​ของ​ข้าพ​เจ้า​เต็ม​ล้น​อยู่.</verse>
				<verse number="6">พระ​เมตตา​และ​พระ​กรุณาคุณ​คงจะ​ติดตาม​ข้าพ​เจ้า​ไป​ตลอด​วัน​คืน​แห่ง​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า; และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​พระบรมมหาราชวัง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​นิจ​กาล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">แผ่น​ดิน​โลก​กับ​สรรพ​สิ่ง​ทั่ว​โลก​นั้น​เป็น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; ทั้ง​พิภพ​กับ​บรรดา​ผู้​ที่อยู่​ใน​พิภพ​นั้น.</verse>
				<verse number="2">ด้วย​พระองค์​ทรง​ประดิษฐาน​แผ่น​ดิน​ไว้​บน​ทะเล, และ​ทรง​ตั้ง​มัน​ไว้​เหนือ​น้ำ​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="3">ผู้ใด​จะ​ขึ้น​ไป​ยัง​ภูเขา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา? ใคร​จะ​ยืน​อยู่​ใน​ที่​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์?</verse>
				<verse number="4">คือ​ผู้​ที่มี​มือ​สะอาด​หมดจด, และ​มี​ใจ​บริสุทธิ์; ผู้​ซึ่ง​มิได้​ปลง​จิตต์​ใจ​ใน​การ​มุสาวาท, และ​ไม่​ได้​สาบาน​ตัว​เป็น​คำ​เท็จ.</verse>
				<verse number="5">ผู้​นั้นแหละ​จะ​ได้​รับประทาน​พระ​พร​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ความ​ชอบธรรม​จาก​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ช่วย​เขา​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="6">เขา​เหล่านั้น​แหละ​เป็น​ชาติ​ที่​แสวงหา​พระองค์, ที่​แสวงหา​พระ​พักตร​พระองค์, คือ​พวก​ยา​โค​บ</verse>
				<verse number="7">แน่ะ​ประตู​ทั้ง​หลาย​จง​เปิดเผย​ขึ้น; และ​บาน​ประตู​ที่มั่น​คง​เป็นนิตย์, จง​เผย​ขึ้น​เถิด: พระบรมมหา​กษัตริย์​ผู้​ทรง​รัศมี​จึง​จะ​เสด็จ​เข้า​มา.</verse>
				<verse number="8">พระบรมมหา​กษัตริย์​ผู้​ทรง​รัศมี​นั้น​เป็น​ผู้ใด? คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​มหิทธิ​ฤทธิ์, พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ใน​การ​สงคราม?</verse>
				<verse number="9">แน่ะ​ประตู​ทั้ง​หลาย, จง​เปิดเผย​ขึ้น, และ​บาน​ประตู​ที่มั่น​คง​เป็นนิตย์​จง​เผย​ขึ้น​เถิด: พระบรมมหา​กษัตริย์​ผู้​ทรง​รัศมี​จึง​จะ​เสด็จ​เข้า​มา.</verse>
				<verse number="10">พระบรมมหา​กษัตริย์​ผู้​ทรง​รัศมี​นั้น​เป็น​ผู้ใด? คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา, พระองค์​เป็น​พระบรมมหา​กษัตริย์​ผู้​ทรง​รัศมี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ขอ​ยก​จิตต์​วิญญาณ​ขึ้น​ถวาย​แด่​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">ข้า​แต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​วางใจ​ใน​พระองค์, ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​ต้อง​ความ​ละอาย; ขอ​อย่า​ให้​พวก​ศัตรู​มี​ชัย​ชะ​นะ​ต่อ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">แท้จริง, ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ที่พึ่ง​พระองค์​ไม่​ต้อง​ละอาย: แต่​เหล่า​ผู้​ที่​ปอง​ร้าย​โดยใช่เหตุ​ต้อง​อัปยศ.</verse>
				<verse number="4">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​รู้​ทาง​ของ​พระองค์, ขอ​ทรง​ฝึกสอน​ข้าพ​เจ้า​ให้​ดำเนิน​ใน​พระ​มร​คา​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">ขอ​ทรง​แนะนำ​สอน​ข้าพ​เจ้า​ตาม​ความ​สัตย์จริง​ของ​พระองค์; เพราะ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​ความ​รอด​ของ​ข้าพ​เจ้า; ข้าพ​เจ้า​คอยท่า​พระองค์​อยู่​ตลอด​วัน.</verse>
				<verse number="6">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​ทรง​ระลึก​ถึง​พระ​เมตตากรุณา​ของ​พระองค์; ด้วย​สิ่ง​เหล่านั้น​เป็น​มา​แต่​อดีตกาล.</verse>
				<verse number="7">การ​บาป​ล่วงละเมิด​ที่​ได้​กระทำ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​หนุ่ม​อยู่​นั้น​ขอ​พระองค์​อย่า​ทรง​ระลึก​ถึง​เลย: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​ระลึก​ถึง​ข้าพ​เจ้า​โดย​พระ​เมตตา​เพราะ​ทรง​เห็นแก่​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้ดี​ประเสริฐ​และ​ซื่อตรง: เหตุ​ฉะนั้น​พระองค์​ทรง​แนะนำ​คน​ผิด​ให้​รู้​ใน​ทาง​ดี.</verse>
				<verse number="9">พระองค์​จะ​ทรง​พา​คน​ที่​มี​ใจ​ถ่อม​ลง​ให้​ประพฤติ​ตาม​ความ​ยุตติ​ธรรม; พระองค์​จะ​ทรง​ฝึกสอน​เขา​ให้​รู้​ทาง​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="10">บรรดา​ทาง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ประกอบ​ไป​ด้วย​ความ​เมตตา​และ​ความจริง​ต่อ​คน​ทั้งปวง​ที่​รักษา​คำสัญญา​ไมตรี​และ​คำ​พะ​ยาน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โปรด​ยก​บาป​อัน​อุกฤษฏ์​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​เห็นแก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="12">ผู้ใด​เป็น​คน​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา? พระองค์​จะ​ทรง​นำพา​พวก​นั้น​ไป​ตาม​ทาง​ที่​ทรง​เลือก​ไว้.</verse>
				<verse number="13">จิตต์​ใจ​ของ​ผู้​นั้น​ย่อม​มี​ความ​สงบสุข; และ​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา​จะ​ได้​แผ่น​ดิน​เป็น​มฤ​ดก.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เป็น​ไมตรี​กับ​ผู้​ที่​เกรงกลัว​พระองค์; และ​พระองค์​จะ​ทรง​โปรด​ให้​ผู้​นั้น​รู้จัก​คำสัญญา​ไมตรี​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="15">ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​เพ่งดู​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสมอ; เพราะ​พระองค์​จะ​ทรง​นำ​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ออก​จาก​บ่วง​แร้ว, ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​หันกลับ​มา​ทรง​พระ​เมตตา​เถิด:</verse>
				<verse number="16">ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ว้าเหว่​และ​เป็นทุกข์​อยู่.</verse>
				<verse number="17">ความ​ทุกข์​ใน​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทวี​มาก​ขึ้น​แล้ว: ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​พา​ข้าพ​เจ้า​ออก​จาก​ความ​ทุกข์ยาก​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="18">ขอ​ทรง​พิจารณา​ดู​ความ​ทุกข์ยาก​และ​ความ​ลำบาก​กราก​กรำ​ของ​ข้าพ​เจ้า; และ​โปรด​ยก​บาป​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="19">ขอ​พระองค์​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดู​พวก​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า เพราะว่า​มี​มากมาย; เขา​เกลียดชัง​ข้าพ​เจ้า​อย่าง​ร้ายกาจ​นัก.</verse>
				<verse number="20">ขอ​พระองค์​ทรง​รักษา​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​โปรด​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด; ขอ​อย่า​ให้​ได้​อาย, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​วางใจ​ใน​พระองค์.</verse>
				<verse number="21">ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ความ​สุจริต​และ​ความ​ซื่อตรง​ป้องกัน​ข้าพ​เจ้า​ไว้, ด้วย​ข้าพ​เจ้า​คอยท่า​พระองค์​อยู่.</verse>
				<verse number="22">ข้า​แต่​พระเจ้า, พระองค์​เจ้าข้า, ขอ​ทรง​ไถ่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​พ้น​จาก​ความ​ทุกข์ยาก​ของ​เขา​ทั้งสิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​พิพากษา​ตัดสิน​ให้​ข้าพ​เจ้า เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประพฤติ​ตาม​ความ​สุจริต: ข้าพ​เจ้า​ได้​วางใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​โดย​ปราศ​จาก​ความ​วอ​กแวก,</verse>
				<verse number="2">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​ทรง​สอบสวน​และ​ชันสูตร​ดู​ข้าพ​เจ้า ขอ​ทรง​หล่อ​หลอม​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ความ​กรุณา​ของ​พระองค์​อยู่​ตรง​ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า; ข้าพ​เจ้า​เคย​ดำเนิน​ตาม​ความ​เที่ยงธรรม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​เคย​นั่ง​ร่วม​กับ​ผู้พูด​มุสา; และ​จะ​ไม่​สมาคม​กับ​คน​ทำ​กล​มารยา.</verse>
				<verse number="5">ข้าพ​เจ้า​เกลียดชัง​ที่​ชุม​นุม​ของ​คน​คิด​การ​ร้าย, และ​จะ​ไม่​นั่ง​ร่วม​กับ​คน​ชั่ว.</verse>
				<verse number="6">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​จะ​ล้าง​มือ​เป็น​สำคัญ​ว่า​บริสุทธิ์: แล้ว​จะ​เดิน​เวียน​รอบ​พระ​แท่น​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ร้อง​ประกาศ​ขอบ​พระ​คุณ​ให้​เขา​ฟัง, และ​บอก​เล่า​การ​อัศจรรย์​ทั้งปวง​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​รัก​พระราช​สถาน​ของ​พระองค์​กับ​ตำบล​ที่​รัศมี​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ขอ​อย่า​รวม​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​กับ​ผู้​ที่​กระทำ​ผิด, หรือ​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​กับ​ผู้​ที่​ฆ่า​คน​ให้​เลือด​ตก;</verse>
				<verse number="10">คือ​ผู้​ที่​มี​การ​ทุจ​จริต​ติด​มือ​อยู่ และ​มือขวา​ของ​เขา​เต็มไปด้วย​สินบน.</verse>
				<verse number="11">แต่​ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​เอง, ข้าพ​เจ้า​จะ​ประพฤติ​ตาม​ความ​สุจริต​ของ​ข้าพ​เจ้า: ขอ​ทรง​ไถ่​โทษ​และ​ทรง​พระ​เมตตา​แก่​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="12">เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​กำลัง​ยืน​อยู่​ใน​ที่ราบ: ข้าพ​เจ้า​จะ​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​ที่ประชุม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​สว่าง​และ​ความ​รอด​ของ​ข้าพ​เจ้า; ข้าพ​เจ้า​จะ​ต้อง​กลัว​ผู้ใด​เล่า? พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​กำลังวังชา​แห่ง​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า; ข้าพ​เจ้า​จะ​ต้อง​ไป​กลัว​ใคร?</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​คน​ชั่ว​พา​กัน​เข้า​มา​จะ​กิน​เนื้อ​ของ​ข้าพ​เจ้า, คือ ข้าศึก​และ​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า, เขา​ก็​ต้อง​สะดุด​แล้ว​ล้ม​ลง.</verse>
				<verse number="3">ถึง​ว่า​กองทัพ​จะ​มา​ตั้ง​ค่าย​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า, ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​หวั่น: แม้​จะ​ประกาศสงคราม​ต่อ​ข้าพ​เจ้า, ถึงกระนั้น​แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ยัง​จะ​ไว้ใจ​ได้.</verse>
				<verse number="4">สิ่ง​เดียว​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​ขอ​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จะ​เสาะหา; สิ่ง​นั้น​คือ​ที่​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระองค์​ตลอด​ชั่ว​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​จะ​ได้​เห็น​ความ​สง่างาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​จะ​ได้​พินิจ​พิจารณา​พระ​วิหาร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ใน​ยามยาก​ลำบาก​พระองค์​จะ​ได้​เก็บ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​ที่​เร้น​ใน​พลับพลา​ของ​พระองค์: จะ​ทรง​ซ่อน​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​ที่​กำบัง​ของ​พระองค์; จะ​ทรง​ยก​ตั้ง​ข้าพ​เจ้า​ไว้​บน​ศิลา.</verse>
				<verse number="6">เมื่อนั้น​ศีรษะ​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ต้อง​ยก​สูง​ขึ้น​ไป​อยู่​เหนือ​พวก​ศัตรู​ที่​ล้อม​ข้าพ​เจ้า​ไว้; แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จะ​ถวาย​เครื่องบูชา​แห่ง​ความยินดี​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระองค์; ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องเพลง​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="7">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​ทรง​สดับ​ฟัง​เสียงร้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า: ขอ​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​ตอบ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​พระองค์​ทรง​รับสั่ง​ว่า, จง​แสวงหา​พักตร​ของ​เรา; จิตต์ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทูล​ตอบ​ว่า, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​จะ​แสวงหา​พระ​พักตร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">ขอ​พระองค์​อย่า​ซ่อน​พระ​พักตร​เสีย​จาก​ข้าพ​เจ้า; ขอ​อย่า​ผลัก​ทาส​ของ​พระ​องค์​ออก​ไป​ด้วย​ความ​พิ​โรธ: พระองค์​เคย​เป็น​ที่พึ่ง​แห่ง​ข้าพ​เจ้า​แล้ว; ข้า​แต่​พระเจ้า​แห่ง​ความ​รอด, ขอ​อย่า​ได้​ทอดทิ้ง​ข้าพ​เจ้า​เสีย.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​บิดา​มารดา​ละทิ้ง​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​รับ​ข้าพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="11">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​โปรด​สอน​มร​คา​ของ​พระองค์​แก่​ข้าพ​เจ้า; เพราะ​มี​ศัตรู​จึง​ขอ​พา​ข้าพ​เจ้า​ไป​ตาม​ทาง​ราบ​เตียน.</verse>
				<verse number="12">ขอ​อย่า​ทรง​มอบ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ตามใจ​พวก​ศัตรู; เพราะ​มี​พะ​ยาน​เท็จ​ขึ้น​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า​และ​คิดร้าย​ทุก​ชั่ว​ลมหายใจ.</verse>
				<verse number="13">ข้าพ​เจ้า​คง​ได้​สลบ​ไป​แล้ว, ถ้า​หาก​ไม่​ได้​เชื่อ​ว่า​จะ​ได้​เห็น​พระ​กรุณา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​ชั่ว​ชีวิต​โลก​นี้.</verse>
				<verse number="14">จง​คอยท่า​พระ​ยะ​โฮ​วา: จง​ตั้ง​ข้อ​ให้​แข็ง​และ​ทำใจ​ไว้​ให้​กล้าหาญ; จง​คอยท่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้อง​ทูล​ต่อ​พระองค์: ข้า​แต่​ผู้​เป็น​ศิลา​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​พระองค์​อย่า​ทรง​นิ่งเฉย​ต่อ​ข้าพ​เจ้า​เกลือก​ว่า​ถ้า​พระองค์​ทรง​เพิกเฉย​ต่อ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​กลาย​เป็น​เหมือน​คน​ที่​ลง​ไป​ยัง​หลุม​ฝังศพ.</verse>
				<verse number="2">ขอ​ทรง​สดับ​ฟัง​คำ​วิงวอน​ของ​ข้าพ​เจ้า, เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ร้อง​ทูล​ต่อ​พระองค์, และ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ชูมือ​ชี้​ตรง​ไป​ยัง​สถาน​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">ขอ​พระองค์​อย่า​ทรง​ฉุดลาก​ข้าพ​เจ้า​ไป​ด้วย​กัน​กับ​คน​ชั่ว, และ​ไป​กับ​คน​ที่​กระทำ​การ​อสัตย์​อธรรม; ซึ่ง​เคย​พูด​คำหวาน​ดี​แก่​เพื่อนบ้าน, แต่​ส่วน​ใน​ใจ​เขา​มีแต่​ความ​ชั่วร้าย.</verse>
				<verse number="4">ขอ​ทรง​ตอบแทน​เขา​ตาม​การ​ประพฤติ​และ​การ​ร้าย​ที่​เขา​กระทำ​นั้น: ทรง​ประทาน​ตาม​การ​ที่​มือ​เขา​กระทำ; ทรง​ตอบแทน​เขา​ให้​สม​กับ​การ.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​เขา​ไม่​ได้​เห็นแก่​กิจการ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, หรือ​การ​ที่​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ทรง​กระทำ​นั้น, พระองค์​จะ​ทรง​รื้อ​มัน​ลง​เสีย​และ​ไม่​ทรง​สร้าง​ขึ้น​อีก​เลย</verse>
				<verse number="6">สาธุ, พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​สดับ​ฟัง​เสียง​ทูล​วิงวอน​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็นกำลัง​และ​เป็น​โล่ห์​ของ​ข้าพ​เจ้า; ข้าพ​เจ้า​ได้​วางใจ​ใน​พระองค์​แล้ว, พระองค์​จึง​ได้​ทรง​ช่วย: เพราะ​เหตุ​นั้น​จิตต์​ใจ​ข้าพ​เจ้า​จึง​ชื่นชมยินดี​อย่างยิ่ง; ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องเพลง​ถวาย​สรรเสริญ​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็นกำลัง​ของ​พล​ไพร่, และ​เป็น​ป้อม​ที่​รอด​แก่​ผู้​ถูก​เจิม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">ขอ​พระองค์​ทรง​ช่วย​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, และ​ทรง​อวยพร​แก่​คน​ที่​เป็น​มฤ​ดก​ของ​พระองค์: ขอ​ทรง​เป็น​ผู้​บำรุงเลี้ยง​เขา​ด้วย, และ​พะ​ยุง​เขา​ไว้​ตลอด​อนาคตกาล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">ดูกร​ท่าน​ทั้ง​หลาย, บุตร​ของ​ผู้​ที่​มี​อำนาจ​จง​ถวาย​สาธุการ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​ถวาย​รัศมี​และ​ฤทธิ์เดช​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="2">จง​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​สม​กับ​พระ​นาม​ของ​พระองค์; จง​สวม​เครื่องประดับ​อัน​บริสุทธิ์​นมัสการ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="3">พระ​สุรเสียง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​เหนือ​น้ำ: พระเจ้า​ผู้​ทรง​รัศมี​ทรง​บันดาล​ให้​ฟ้าร้อง, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เปล่ง​พระ​สุรเสียง​เหนือ​น้ำ​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="4">พระ​สุรเสียง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​ฤทธิ์​อำนาจ; พระ​สุรเสียง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ประกอบ​ด้วย​เดชานุภาพ.</verse>
				<verse number="5">พระ​สุรเสียง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กระทำ​ให้​ต้นสน​หัก; พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​หัก​ต้นสน​ที่​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​ให้​สะบั้น.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​ต้นสน​นั้น​คะนอง​เต้น​ดุจ​ลูก​วัว; ให้​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​และ​ซิ​ระ​โยน​โลดเต้น​เหมือน​ลูก​โค​ป่า.</verse>
				<verse number="7">พระ​สุรเสียง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ผ่า​เปลวไฟ​เป็น​แฉกๆ.</verse>
				<verse number="8">พระ​สุรเสียง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กระทำ​ให้​ป่าดง​หวั่นไหว; พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บันดาล​ให้​ป่า​คา​เด็ศสะ​เทื้อ​น​สะท้าน​ไป.</verse>
				<verse number="9">พระ​สุรเสียง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กระทำ​ให้​กวาง​ตัวเมีย​คลอด​ลูก, และ​ทรง​กระทำ​ให้​ป่าดง​หัก​ระเนระนาด​ไป: ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระองค์​สิ่ง​สาร​พัตร​ก็​ร้อง​ว่า, พระ​รัศมี.</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​ประทับ​อยู่​ที่​น้ำท่วม​โลก; ประทับ​บน​พระที่นั่ง​เป็น​พระบรมมหา​กษัตริย์​ชั่ว​นิรันดร์.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​ประทาน​กำลัง​แก่​พล​ไพร่​ของ​พระองค์; พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ให้​มี​ความ​สงบสุข</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​จะ​ยกยอ​สรรเสริญ​พระองค์; เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​ชู​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น, และ​ไม่​ได้​ทรง​ปล่อย​ให้​พวก​ศัตรู​ยิ้มเยาะ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ร้อง​ทูล​พระองค์, พระองค์​ได้​ทรง​รักษา​ข้าพ​เจ้า​ให้​หาย.</verse>
				<verse number="3">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ได้​ทรง​นำ​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​มา​จาก​เมือง​ผี; และ​ได้​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​ชีวิต​เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​ลง​ไป​ยัง​อุโมงค์​ฝังศพ.</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ผู้​เป็น​คน​ชอบธรรม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์, และ​จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ให้​เป็น​ที่​ระลึก​ถึง​พระ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ความ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์​เป็น​แต่​เวลา​พ​ลิบ​ตาเดียว; แต่​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์​มี​อยู่​ชั่ว​อายุ: การ​ร้องไห้​ร่ำไร​อาจ​มี​อยู่​ตลอด​คืน, แต่​ใน​เวลา​เช้า​คงจะ​มี​ความ​โสม​นัสส์​ยินดี.</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับ​ความ​จำเริญ​อยู่​จึง​กล่าว​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​แปรปรวน​ไป​เลย​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="7">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, โดย​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​ภูเขา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ให้​มั่นคง: เมื่อ​พระองค์​ได้​ทรง​ซ่อน​พระ​พักตร​ของ​พระ​องค์: ข้าพ​เจ้า​จึง​ตื่นตกใจ.</verse>
				<verse number="8">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้องทุกข์​ต่อ​พระองค์; ข้าพ​เจ้า​ได้​วิงวอน​อธิษฐาน​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา:</verse>
				<verse number="9">เลือด​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​มี​ประโยชน์​อะไร​เล่า, เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ลง​ไป​ยัง​อุโมงค์​ฝังศพ​แล้ว? ผงคลี​ดิน​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​หรือ? และ​มัน​จะ​แสดง​ความ​สัตย์​ธรรม​ของ​พระองค์​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="10">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​สดับ​ฟัง, และ​ทรง​พระ​กรุณา​แก่​ข้าพ​เจ้า: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​เป็น​ผู้อุปถัมภ์​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ทรง​โปรด​บันดาล​ให้การ​ร้องไห้​ร่ำไร​ของ​ข้าพ​เจ้า​กลับกลาย​เป็น​การ​เต้นรำ​แล้ว; พระองค์​ได้​ทรง​เปลื้องผ้า​หยาบ​สำหรับ​ไว้ทุกข์​ให้​แล้ว, ทรง​คาด​เอว​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ด้วย​ความยินดี;</verse>
				<verse number="12">ประสงค์​จะ​ให้​สง่า​ราศี​เปล่ง​เสียง​สรรเสริญ​พระองค์​ไม่​นิ่ง​อยู่​เลย. ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระองค์​เป็น​นิจ​กาล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ขอ​พึ่ง​อาศัย​ใน​พระองค์​แล้ว; ขอ​อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​ขายหน้า​เลย; ขอ​พระองค์​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด​ตาม​ความ​ยุตติ​ธรรม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">ขอ​พระองค์​ทรง​เงี่ย​พระ​กรรณ​ฟัง​ข้าพ​เจ้า; ขอ​ทรง​โปรด​รีบ​มา​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น: ขอ​พระองค์​เป็น​ศิลา​มั่นคง​สำหรับ​ข้าพ​เจ้า, คือ​เป็น​ป้อ​มที่​อาศัย​รักษา​ให้​ข้าพ​เจ้า​พ้น​ภัย.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​พระองค์​เป็น​ศิลา​และ​เป็น​ป้อม​ของ​ข้าพ​เจ้า; เหตุ​ฉะนั้น​เพื่อ​เห็นแก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์, ขอ​พระองค์​ทรง​นำ​และ​ชี้ช่อง​ทาง​ให้​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">ขอ​ทรง​ฉุด​ข้าพ​เจ้า​ออก​มา​จาก​บ่วง​แร้ว​ที่​เขา​ซ่อน​ไว้​เพื่อ​ดัก​ข้าพ​เจ้า; เพราะ​พระองค์​เป็น​ป้อม​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">ข้าพ​เจ้า​ขอม​อบ​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​แห่ง​ความ​สัตย์จริง, พระองค์​ทรง​ไถ่​ข้าพ​เจ้า​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="6">ข้าพ​เจ้า​เกลียดชัง​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ถือ​พระ​เทียม​เท็จ; ส่วน​ข้าพ​เจ้า​วางใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า​จะ​ชื่นใจ​ยินดี​ใน​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์; ด้วย​พระองค์​ได้​ทรง​เห็น​ความ​ทุกข์​ของ​ข้าพ​เจ้า; และ​ทรง​ทราบ​ความ​ยาก​ใน​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว;</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ไม่​ได้​ทรง​กักขัง​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​มือ​ศัตรู; แต่​ได้​ทรง​โปรด​ให้​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ยืน​อยู่​ใน​ที่​กว้างขวาง.</verse>
				<verse number="9">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​ทรง​พระ​กรุณา​ต่อ​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ทุกข์ร้อน​: ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​จิตต์​ใจ​และ​ร่างกาย​ทุ​รด​โทรม​เสีย​ไป เพราะ​ความ​ทุกข์.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ทรุดโทรม​ไป​เพราะ​ความ​ทุกข์, และ​ปี​เดือน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ล่วง​ไป​ด้วย​การ​ถอนใจ​ใหญ่: กำลัง​ก็​อ่อน​ไป​เพราะ​บาป​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​กะ​ดูก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​เสีย​ไป​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">ข้าพ​เจ้า​เป็น​ที่​เยาะเย้ย​แก่​บรรดา​ศัตรู​แห่ง​ข้าพ​เจ้า, ทั้งเป็น​ที่​ประมาท​หมิ่น​อย่างยิ่ง​แก่​เพื่อนบ้าน, และ​เป็น​ที่​น่ากลัว​แก่​คน​ที่​คุ้นเคย​กับ​ข้าพ​เจ้า. เมื่อ​ผู้ใด​เห็น​ข้าพ​เจ้า​ก็​หนี​ไป.</verse>
				<verse number="12">เขา​ลืม​ข้าพ​เจ้า​เสีย​เหมือน​คน​สิ้นชีวิต​แล้ว: ข้าพ​เจ้า​เป็น​เหมือน​เครื่อง​ภาชนะ​ที่​แตก​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="13">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​คน​ติฉินนินทา​ข้าพ​เจ้า​มากมาย! ความ​หวาดหวั่น​มี​อยู่​ล้อมรอบ​ข้าพ​เจ้า​ทุก​ด้าน: ขณะ​เมื่อ​เขา​ปรึกษา​กัน​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า, เขา​ได้​คิดอ่าน​จะ​ผลาญ​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​เสีย.</verse>
				<verse number="14">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ฝ่าย​ตัว​ข้าพ​เจ้า​ได้​วางใจ​ใน​พระองค์: จน​ได้​กล่าว​ไว้​ว่า, พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">วัน​เวลา​ของ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ใน​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์: ขอ​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​มือ​ศัตรู, และ​ให้​พ้น​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ข่มเหง​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="16">ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​ให้​พระ​พักตร​ของ​พระองค์​ส่อง​รัศมี​มา​สู่​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์: ขอ​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด​โดย​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์​เถิด.</verse>
				<verse number="17">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​ได้​อับอาย; ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้อง​ทูล​ต่อ​พระองค์​แล้ว: ขอ​ให้​คน​ชั่วร้าย​ได้​อับอาย, ให้​เขา​เงียบเสียง​อยู่​ใน​เมือง​ผี.</verse>
				<verse number="18">ให้​ริมฝีปาก​ที่​พูด​มุสา​เป็น​ใบ้​เสีย, คือ​ริมฝีปาก​ที่​พูด​หยาบคาย​อหังการ​ต่อ​คน​ชอบธรรม​และ​ด้วยใจ​จองหอง​และ​ดูหมิ่น.</verse>
				<verse number="19">พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​มาก​ยิ่ง​เท่าใด, ที่​ได้​ทรง​จัดเตรียม​ไว้​สำหรับ​เหล่า​คน​ที่​เกรงกลัว​พระองค์, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​เพื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่พึ่ง​อาศัย​ใน​พระองค์, ต่อหน้า​พงศ์พันธุ์​มนุษย์!</verse>
				<verse number="20">พระองค์​จะ​ทรง​ซ่อน​เขา​ไว้​ใน​ที่​ลับลี้​ตรง​พระ​พักตร​พระองค์​ไว้​จาก​อุบาย​ของ​มนุษย์: พระองค์​จะ​ทรง​เก็บ​ตัว​เขา​ไว้​ใน​ที่​เร้นลับ​ใน​พลับพลา​ของ​พระองค์​ให้​พ้น​จาก​ลิ้น​ที่​วิวาท​กัน.</verse>
				<verse number="21">ความ​สุข​สวัสดิ์​มงคล​จง​มี​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา; เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​สำแดง​พระ​กรุณา​อย่าง​มหัศจรรย์​ของ​พระองค์​แก่​ข้าพ​เจ้า​ที่​ใน​เมือง​มั่นคง.</verse>
				<verse number="22">ส่วน​ข้าพ​เจ้า, ขณะ​เมื่อ​กำ​กำลัง​มี​ใจ​วิตก​อยู่​ได้​กล่าว​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ต้อง​ถูก​ตัดขาด​จาก​พระเนตร​ของ​พระองค์​แล้ว; ถึงกระนั้น​พระองค์​ยัง​ได้​ทรง​สดับ​ฟัง​เสียง​วิงวอน​ของ​ข้าพ​เจ้า, เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้อง​ทูล​พระองค์.</verse>
				<verse number="23">ดูกร​ท่าน​ผู้​ชอบธรรม​ทั้ง​หลาย, จงรัก​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​รักษา​คน​ที่​สัตย์​ซื่อ, แต่​คน​อหังการ​พระองค์​ทรง​ทดแทน​ให้​เต็ม​ขนาด.</verse>
				<verse number="24">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​คอยท่า​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​ตั้ง​ข้อ​ให้​แข็ง, และ​ทำใจ​ไว้​ให้​กล้าหาญ​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">ความ​สุข​ย่อม​มี​แก่​ผู้​ซึ่ง​พระเจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ยก​การ​ล่วงละเมิด, และ​ได้​ทรง​กลบเกลื่อน​ความ​บาป​ของ​เขา​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">ความ​สุข​ย่อม​มี​แก่​ผู้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ทรง​ถือโทษ, และ​ใน​ใจ​ของ​เขา​ไม่​มี​กลอุบาย.</verse>
				<verse number="3">ครั้น​ข้าพ​เจ้า​นิ่ง​อยู่, กะ​ดูก​ก็​เหี่ยวแห้ง​ไป​โดย​ข้าพ​เจ้า​คราง​อยู่​ตลอด​วัน.</verse>
				<verse number="4">พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ทรง​พาด​ลง​ถ่วง​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​กลางวัน​กลางคืน, อา​โป​ธาตุ​ของ​ข้าพ​เจ้า​แห้ง​ไป​ดุจ​หน้า​แล้ง​ใน​ฤดู​ร้อน.</verse>
				<verse number="5">บาป​ของ​ข้าพ​เจ้าๆ ทูล​รับสารภาพ​ต่อ​พระองค์, และ​ไม่​ได้​ปิดบัง​ซ่อน​การ​อสัตย์​อธรรม​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้: ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​ว่า, การ​ล่วงละเมิด​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​รับสารภาพ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​ยก​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​ข้าพ​เจ้า​เสีย.</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เหตุ​ฉะนั้น​ให้​ทุกคน​ที่​มี​ใจ​เลื่อมใส​ทูล​อ้อนวอน​ใน​เวลา​ที่​ทรง​โปรด​ให้​ประสพ​พระองค์: แม้ว่า​เวลา​น้ำท่วม​มาก​จะ​ไม่​ท่วม​คน​เหล่านั้น​เป็นแน่แท้.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​เป็น​ที่​ซ่อนเร้น​ของ​ข้าพ​เจ้า; พระองค์​จะ​ทรง​รักษา​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ให้​พ้น​ทุกข์; พระองค์​จะ​ทรง​แวดล้อม​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ด้วย​เพลง​สรรเสริญ​แห่ง​ความ​รอด.</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​สั่งสอน​และ​แนะนำ​ท่าน​ตาม​ทาง​ที่​ท่าน​จะ​ไป: ข้าพ​เจ้า​จะ​เตือนสติ​ท่าน​โดย​ทอด​พระเนตร​ดู​ท่าน.</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​เป็น​เหมือน​ม้า, หรือ​ลา, ที่​หา​ปัญญา​มิได้; ต้อง​คอย​ชัก​บังเหียน​และ​เอา​สาย​ผ่า​ปาก​ไว้, มิฉะนั้น​มัน​จะ​ไม่​ตาม​ท่าน.</verse>
				<verse number="10">คน​ชั่ว​ย่อม​มี​ความ​ทุกข์​ต่างๆ; แต่​ฝ่าย​ผู้​ที่​วางใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​กรุณา​จะ​แวดล้อม​เขา​ไว้.</verse>
				<verse number="11">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ผู้​ชอบธรรม, จง​ชื่นชมยินดี​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​บรรดา​ผู้​ที่​มี​ใจ​เที่ยงตรง​จง​โห่ร้อง​ยินดี​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ผู้​ชอบธรรม, จง​ชื่นใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา: การ​สรรเสริญ​สมควร​แก่​คน​ซื่อตรง.</verse>
				<verse number="2">จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​ดีด​กะ​จับ​ปี่: จง​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​ดีด​พิณ​สิบ​สาย.</verse>
				<verse number="3">จง​ร้องเพลง​ใหม่​สรรเสริญ​พระองค์; จง​ดีด​ให้​ไพเราะ​และ​เสียง​ดัง.</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระ​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซื่อตรง; และ​บรรดา​กิจการ​ของ​พระองค์​ล้วน​ไป​ด้วย​ความ​สัตย์จริง.</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ทรง​รัก​ความ​ชอบธรรม​และ​ความ​ยุตติ​ธรรม: พระ​กรุณา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ย่อม​มี​เต็ม​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สร้าง​ท้อง​ฟ้า​ด้วย​คำ​ตรัส, ด้วย​ลม​พระโอษฐ์​ของ​พระองค์​หมู่​ดาว​ทั้งปวง​ก็​เกิด​ขึ้น.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ทรง​ประมวล​น้ำทะเล​ไว้​เป็น​กอง: ทรง​รวบรวม​มหาสมุทร​อัน​ลึก​ไว้​ดุจ​อยู่​ใน​คลัง.</verse>
				<verse number="8">ให้​บรรดา​มนุษย์​ทั่ว​พิภพ​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา: ให้​ชาว​แผ่น​ดิน​โลก​ทั่วไป​เกรงกลัว​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">เพราะ​พระองค์​ตรัส​แล้ว​ก็​เป็น​ไป​ตาม​คำ​ตรัส​นั้น, พระองค์​ทรง​สั่ง​แล้ว​ก็​ยั่งยืน​มั่นคง​อยู่.</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กระทำ​ให้​ข้อ​ปรึกษา​ของ​ชน​นานา​ประเทศ​ล้มละลาย; ทรง​ให้​ความคิด​อ่าน​ของ​ชนชาติ​ต่างๆ ไร้​ผล.</verse>
				<verse number="11">พระ​ดำ​ริ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยั่งยืน​อยู่​เป็น​นิจ, พระ​ดำริ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​ตลอด​ชั่ว​อายุ.</verse>
				<verse number="12">ชน​ประเทศ​ที่​ถือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​ของ​ตน​ก็​เป็นสุข, คือ​ชน​ที่​พระองค์​ทรง​เลือก​ไว้​เป็น​พล​ไพร่​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ทอด​พระเนตร​แต่​สวรรค์; พระองค์​ทรง​ดู​มนุษย์​ทั้งปวง;</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ทรง​เพ่งดู​จาก​ที่​พระองค์​ทรง​สถิต​อยู่. ทรง​แลเห็น​ชาว​พิภพ​โลก.</verse>
				<verse number="15">พระองค์​เป็น​ผู้​ทรง​สร้าง​ใจ​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​ทรง​พิจารณา​ดู​กิจการ​ทั้งปวง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​องค์​หนึ่ง​องค์​ใด​จะ​พ้น​ภัย​เพราะ​มี​กองทัพ​ใหญ่​ก็​หามิได้: บุรุษ​คน​ใด​จะ​รอด​จาก​อันตราย​เพราะ​มี​กำลัง​มาก​ก็​หาไม่.</verse>
				<verse number="17">ซึ่ง​จะ​พึ่ง​ม้า​เพื่อให้​รอด​ก็​เป็น​การ​เปล่า; หรือ​จะ​ให้​รอดพ้น​เพราะ​มี​แรง​มาก​ก็​หามิได้.</verse>
				<verse number="18">จง​ดู​เถิด, พระเนตร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทอด​ดู​อยู่​บน​คน​ทั้งปวง​ที่​เกรงกลัว​พระองค์, และ​ผู้​ที่​คอยท่า​ใน​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์;</verse>
				<verse number="19">ทรง​ประสงค์​จะ​ช่วย​ดวง​จิตต์​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ให้​พ้น​จาก​ความ​ตาย, และ​จะ​ทรง​รักษา​ชีวิต​ของ​เขา​ไว้​ให้​ดำรง​อยู่​เมื่อ​เวลา​กันดาร​อาหาร.</verse>
				<verse number="20">จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​คอยท่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่: พระองค์​เป็น​ผู้ช่วย​และ​เป็น​โล่ห์​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="21">เพราะ​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ยินดี​ใน​พระองค์, ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ได้​วางใจ​ใน​พระ​นาม​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​แล้ว.</verse>
				<verse number="22">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ให้​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​กับ​พวก​ข้าพ​เจ้า, ตาม​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​หวัง​ใจ​ใน​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​จะ​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทุกเวลา: คำ​เพลง​สรรเสริญ​พระองค์​จะ​ติด​ปาก​ข้าพ​เจ้า​อยู่​เสมอ.</verse>
				<verse number="2">จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​อวดอ้าง​ถึง​พระ​ยะ​โฮ​วา: ผู้​ที่​ถ่อม​ใจ​ลง​จะ​ได้ยิน, และ​ชื่นชม.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​มา​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​กัน​กับ​ข้าพ​เจ้า, ให้​เรา​พร้อมใจ​กัน​เยินยอ​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​แส​วง​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ได้​ทรง​ตอบ​ข้าพ​เจ้า, และ​ได้​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​ความ​หวาดกลัว​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​เพ่งดู​พระองค์, หน้า​ของ​เขา​ก็​ชื่นบาน; และ​เขา​มิได้​มี​หน้า​ยุ่ง​เลย.</verse>
				<verse number="6">คน​อนาถา​ผู้​นี้​ได้​ร้อง​ทูล​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​พระองค์​ก็ได้​ทรง​สดับ​ฟัง, และ​ได้​ช่วย​เขา​ให้​พ้น​จาก​บรรดา​ความ​ทุกข์ยาก​นั้น.</verse>
				<verse number="7">ทูต​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แวดล้อม​เหล่า​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์, และ​ทรง​ช่วย​เขา​ให้​พ้น​จาก​ภัย​อันตราย.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ชิม​ดู​จึง​จะ​รู้​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้​ประเสริฐ; ผู้ใด​ที่พึ่ง​อาศัย​ใน​พระองค์​ก็​เป็นสุข.</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ผู้​ชอบธรรม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​ยำเกรง​พระองค์; เพราะ​ผู้​ที่​ยำเกรง​พระองค์​จะ​ไม่​ขัดสน​สิ่งใด​เลย.</verse>
				<verse number="10">สิงห์โต​หนุ่มๆ​ยัง​เคย​ต้อง​ขัดสน, และ​แสบ​ท้อง; แต่​ส่วน​เหล่า​คน​ที่​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ไม่​ขัดสน​สิ่ง​ที่​ดี​เลย.</verse>
				<verse number="11">บุตร​ทั้ง​หลาย​เอ๋ย, จง​มา​ฟัง​คำ​ข้า​เถิด: ข้า​จะ​สอน​ให้​เจ้า​รู้​ถึง​ความ​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="12">ใคร​ผู้ใด​อยาก​ได้​ชีวิต​จำเริญ, และ​ปรารถนา​มี​อายุ​ยั่งยืน​เพื่อ​จะ​ได้​เห็น​ลาภ​อัน​ดี?</verse>
				<verse number="13">จง​ระวัง​ลิ้น​ของ​ตน​ให้​ปราศ​จาก​คำ​ชั่ว, และ​จง​ระวัง​ริมฝีปาก​อย่า​ให้​พูด​คำ​มารยา​อุบาย.</verse>
				<verse number="14">จง​ทิ้ง​การ​ชั่ว​และ​ประพฤติ​การ​ดี; จง​แสวงหา​ความ​สงบสุข​และ​ติดตาม​ไป​เถิด.</verse>
				<verse number="15">พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​เพ่งดู​ผู้​ชอบธรรม, และ​พระ​กรรณ​ของ​พระองค์​ทรง​สดับ​ฟัง​คำ​ทูล​ร้อง​ทุกข์​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="16">พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ผิน​ไป​จาก​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​กระทำ​ชั่ว, เพื่อ​จะ​ทรง​ล้าง​ผลาญ​สิ่ง​ซึ่ง​เป็น​ที่​ระลึก​ถึง​เขา​ให้​ศูนย์​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ร้อง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สดับ​ฟัง, และ​ได้​ทรง​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​ทุกข์ยาก​ของ​เขา​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="18">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​ใกล้​ผู้​ที่​มี​ใจ​ชอกช้ำ, และ​คน​ที่​มี​ใจ​สุภาพ​พระองค์​จะ​ทรง​ช่วย​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="19">เหตุ​อันตราย​มาก​หลาย​ย่อม​เกิด​แก่​ผู้​สัตย์​ธรรม; แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ช่วย​เขา​ให้​พ้น​จาก​เหตุ​ทั้งปวง​เหล่า​นั้น.</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ทรง​รักษา​บรรดา​กะ​ดูก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้: ไม่​ให้​หัก​สัก​ซี่​หนึ่ง​เลย.</verse>
				<verse number="21">ความ​ชั่ว​จะ​ประหาร​คน​ชั่ว; และ​คน​ที่​ชัง​ผู้​สัตย์​ธรรม​จะ​มี​โทษ?</verse>
				<verse number="22">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ไถ่​จิตต์​วิญญาณ​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์; และ​ผู้​ที่​วางใจ​ใน​พระองค์​ไม่​ต้อง​ถูก​ปรับโทษ​สัก​คน​เดียว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​ทรง​ผจญ​คน​ที่​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า: และ​ขอ​ทรง​หักหาญ​คน​ทั้งปวง​ที่​สู้รบ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">ขอ​พระองค์​ทรง​ถือ​โล่ห์​และ​ดั้ง, แล้ว​ยืน​ขึ้น​ช่วย​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">ขอ​ทรง​ชัก​ทวน​กั้น​ทาง​คน​ทั้งปวง​ที่​ไล่​ตาม​ข้าพ​เจ้า: และ​ขอ​ให้​ตรัส​แก่​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, เรา​เป็น​ความ​รอด​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">ขอ​ให้​คน​ทั้งปวง​ที่​ปอง​ร้าย​ต่อ​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​อับอาย​และ​อัปยศ​ไป: ขอ​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​คิด​ประทุษร้าย​แก่​ข้าพ​เจ้า​พ่ายแพ้​ถึงแก่​อับอาย.</verse>
				<verse number="5">โปรด​ให้​เขา​เป็น​เหมือน​แกลบ​ถู​ก​ลม​ปลิว​ไป, และ​ให้​ทูต​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผลัก​ไล่​เขา​ไป.</verse>
				<verse number="6">ขอ​ให้​ทาง​ของ​เขา​มืด​และ​ลื่น, และ​ให้​ทูต​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไล่​ติดตาม​เขา​ไป.</verse>
				<verse number="7">เพราะ​เขา​ได้​ซ่อน​บ่วง​แร้ว​ไว้​ดัก​ข้าพ​เจ้า​โดยใช่เหตุ; เขา​ขุด​บ่อ​ดัก​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​โดย​หาเหตุ​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="8">ขอ​ให้​ความ​พินาศ​มา​ถึง​เขา​โดย​ไม่​ทัน​รู้ตัว; และ​ขอ​ให้​บ่วง​แร้ว​ที่​เขา​ดัก​ซ่อน​ไว้​นั้น​ติด​ตัว​เขา​เอง: ขอ​ให้​เขา​ติด​ใน​บ่วง​แร้ว​นั้น​ถึงแก่​ความ​พินาศ.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​โสม​นัสส์​ชื่นชม​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา. จะ​มี​ความยินดี​ใน​ความ​รอด​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="10">กะ​ดูก​ทั้ง​หลาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​กล่าว​ว่า, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​ทรง​ช่วย​คน​ที่​อ่อนกำลัง​ให้​พ้น​จาก​คน​ที่​มี​กำลัง​มาก​กว่า​ตน, และ​ทรง​ช่วย​คน​ยากไร้​อนาถา​ให้​พ้น​จาก​ผู้ร้าย. มี​ผู้ใด​จะ​เสมอ​เหมือน​พระองค์?</verse>
				<verse number="11">มี​พะ​ยาน​เท็จ​ยืน​ขึ้น; เขา​ซักถาม​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​ข้อความ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ไม่​รู้​เลย.</verse>
				<verse number="12">เขา​เอา​ความ​ร้าย​สนองคุณ​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพื่อให้​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​นิราศ​ไป​จาก​ความ​สุข.</verse>
				<verse number="13">แต่​ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า, เมื่อ​เขา​ป่วย​นั้น, ข้าพ​เจ้า​ได้​นุ่ง​ผ้า​เนื้อ​หยาบ: ได้​แสดง​ความ​ทุกข์​ด้วย​อด​อาหาร; และ​คำอธิษฐาน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​กลับคืน​เข้า​ใน​อก​ของ​ตนเอง.</verse>
				<verse number="14">ข้าพ​เจ้า​ได้​แสดง​กิริยา​ต่อ​เขา​เหมือน​เขา​เป็นมิตร​สหาย​หรือ​พี่น้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า: ข้าพ​เจ้า​ได้​น้อม​กาย​ลง​มี​ใจ​เศร้าหมอง​เหมือน​คน​ที่​ไว้ทุกข์​ให้​มารดา​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="15">แต่​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​โศกเศร้า​เขา​ก็​พา​กัน​ชื่นใจ, คน​พาล​ได้​ประชุม​กัน​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า​และ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ทัน​รู้ตัว; พวกเขา​ได้​ฉีก​ข้าพ​เจ้า​ไม่​หยุด:</verse>
				<verse number="16">ดุจ​พวก​หมิ่นประมาท​ทำ​หยาบช้า​เยาะเย้ย​เล่น​ใน​การ​เลี้ยง, เขา​ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน​ใส่​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="17">ข้า​แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า, พระองค์​จะ​ทรง​ดู​ไป​นาน​สัก​เท่าใด? ขอ​พระองค์​ทรง​ช่วย​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​การ​ร้ายกาจ​ของ​เขา, ขอ​ทรง​ช่วย​ชีวิต​ดวง​เดียว​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​สิงห์โต​เถิด.</verse>
				<verse number="18">ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระองค์​ใน​มหา​สันนิบาต: จะ​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระองค์​ท่ามกลาง​มหาชน.</verse>
				<verse number="19">ขอ​พระองค์​อย่า​ให้​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า​ยินดี​เย้ย​ต่อ​ข้าพ​เจ้า; อย่า​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ชัง​ข้าพ​เจ้า​โดย​ไม่​มี​เหตุ​ขยิบตา​ได้​เลย.</verse>
				<verse number="20">เพราะ​เขา​ไม่​พูด​ถึง​ความ​ไมตรี; เขา​คิดอ่าน​กัน​พูด​แต่​คำ​อุบาย​ต่อ​คน​ที่อยู่​อย่าง​สงบ​ใน​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="21">เขา​ได้​อ้า​ปากกว้าง​ใส่​ข้าพ​เจ้า; และ​ได้​กล่าว​ว่า, ชิๆ, ตา​ของ​พวกเรา​ได้​เห็น​แล้ว.</verse>
				<verse number="22">ข้า​แต่​พระ​ยะโฮ​วา, พระองค์​ทรง​เห็น​แล้ว; ขอ​อย่า​ทรง​นิ่ง​อยู่​เลย: ข้า​แต่​องค์​พระ​ผู้​ทรง​เห็น, ขอ​อย่า​ทรง​ประทับ​อยู่​ห่างไกล​จาก​ข้าพ​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="23">ข้า​แต่​พระเจ้า, องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ขอ​พระองค์​ทรง​ร้อน​พระทัย​ตัดสิน​ความ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="24">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​ทรง​พิพากษา​ข้าพ​เจ้า​โดย​ความ​ยุตติ​ธรรม​ของ​พระองค์; อย่า​ให้​เขา​ทั้งปวง​ยินดี​เย้ย​ต่อ​ข้าพ​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="25">อย่า​ให้​เขา​นึกในใจ​ว่า, ชิๆ, สม​ความ​ปรารถนา​ของ​เรา​แล้ว: อย่า​ให้​เขา​ว่า, เรา​กลืน​เขา​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="26">ขอ​ให้​คน​เหล่านั้น​ที่​มี​ใจ​ยินดี​เพราะ​ความ​อันตราย​ของ​ข้าพ​เจ้า​พา​กัน​อับอายขายหน้า: ขอ​ให้​พวก​ที่​คุยโต​ต่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​หุ้ม​ห่อ​ด้วย​ความ​ละอาย​และ​อัปยศ.</verse>
				<verse number="27">ขอ​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เห็นชอบ​ใน​ความ​สัตย์​ธรรม​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​โห่ร้อง​แสดง​ความยินดี: ขอ​ให้​เขา​กล่าว​ร่ำไป​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ที่​สรรเสริญ, พระ​ผู้​ทรง​พอ​พระทัย​ด้วย​ความ​สุข​แห่ง​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="28">แล้ว​ลิ้น​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​กล่าว​ถึง​ความ​ยุตติ​ธรรม​ของ​พระองค์​และ​จะ​ถวาย​คำสรรเสริญ​แก่​พระองค์​ตลอด​วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">การ​ล่วงละเมิด​แห่ง​คน​ชั่ว​ทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​คิด​ใน​ใจ​ว่า, ความ​ยำเกรง​พระเจ้า​ไม่​มี​ใน​แววตา​ของ​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="2">เพราะ​เขา​อวด​ยกย่อง​ใน​แววตา​ของ​ตนเอง​ว่า, การ​ชั่ว​ของ​เขา​จะ​ไม่​ปรากฏ​ขึ้น​และ​ไม่​เป็น​ที่​เกลียดชัง.</verse>
				<verse number="3">ถ้อยคำ​ใน​ปาก​เขา​เป็น​ความ​ชั่ว​และ​มารยา: การ​ประพฤติ​ใน​ทาง​ปัญญา​และ​ทาง​ดี​นั้น​เขา​งดเว้น​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="4">เขา​คิดอ่าน​การ​ชั่ว​บน​เตียงนอน​ของ​ตน; เขา​ตั้ง​ตัว​เดิน​ตาม​ทาง​ที่​ไม่​ดี. การ​ชั่วร้าย​เขา​ไม่​เกลียดชัง​เลย</verse>
				<verse number="5">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​กรุณา​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​สวรรค์; และ​ความ​สัตย์​ซื่อ​ของ​พระองค์​สูง​เสมอ​ฟ้า.</verse>
				<verse number="6">ความ​ยุตติ​ธรรม​ของ​พระองค์​เหมือน​ภูเขา​แห่ง​พระเจ้า; การ​พิพากษา​ของ​พระองค์​ดุจ​มหาสมุทร​อัน​ลึก: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ทรง​รักษา​บำรุง​ไว้​ทั้ง​มนุษย์​และ​สัตว์​เดียร​ฉาน.</verse>
				<verse number="7">ข้า​แต่​พระเจ้า​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์​ประเสริฐ​มาก​ยิ่ง​จริง! และ​มนุษย์​ย่อม​วางใจ​ใน​ร่ม​ปีก​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​อิ่มหมีพีมัน​ด้วย​ของ​อัน​บริบูรณ์ ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระองค์; พระองค์​จะ​ทรง​โปรด​ให้​เขา​ดื่ม​แต่​แม่น้ำ​แห่ง​ความ​สุข​เก​ษม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​น้ำพุ​แห่ง​ชีวิต​ดำรง​อยู่​กับ​พระองค์: ใน​รัศมี​ของ​พระองค์​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เห็น​สว่าง.</verse>
				<verse number="10">ขอ​ทรง​โปรด​ให้​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เรื่อย​ไป​กับ​คน​ที่​รู้จัก​พระองค์, และ​ให้​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​กับ​ผู้​ซื่อตรง.</verse>
				<verse number="11">ขอ​อย่า​ให้​เท้า​ของ​ผู้​จองหอง​ย่าง​มา​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า, และ​อย่า​ให้​มือ​คน​ชั่ว​ผลัก​ไล่​ข้าพ​เจ้า​เสีย​เลย.</verse>
				<verse number="12">ที่นั่น​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​กระทำ​การ​ชั่ว​ก็​ล้ม​ลง: เขา​ถูก​ผลัก​ลง​แล้ว​จะ​ลุก​ขึ้น​อีก​ไม่​ไหว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">อย่า​ให้​ใจ​เดือดร้อน​เพราะ​คน​ที่​กระทำ​ชั่ว, หรือ​อิจฉา​คน​ที่​กระทำ​การ​อธรรม.</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ไม่​ช้า​เขา​จะ​ต้อง​ถูก​หวด​ลง​เหมือน​ต้น​หญ้า, และ​เขา​จะ​ต้อง​เหี่ยวแห้ง​ไป​ดุจ​ต้น​ผัก​ที่​เขียว​สด.</verse>
				<verse number="3">จง​วางใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​ประพฤติ​การ​ดี; จง​อาศัย​อยู่​ที่​แผ่น​ดิน, หาเลี้ยงชีพ​ด้วย​ความ​ซื่อสัตย์.</verse>
				<verse number="4">จง​ยัง​ใจ​ให้​ชื่นชม​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​พระองค์​จะ​ทรง​โปรด​ประทาน​ให้​ตาม​ที่​ใจ​ปรารถนา​นั้น.</verse>
				<verse number="5">จง​มอบ​ทาง​ประพฤติ​ของ​ตน​ไว้​กับ​พระ​ยะ​โฮ​วา; แถม​จง​วางใจ​ใน​พระองค์​ด้วย, และ​พระองค์​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​สำเร็จ​ดัง​ประสงค์.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​ความ​ชอบธรรม​ของ​ท่าน​ปรากฏ​แจ้ง​ออก​ไป​ดุจ​แสงสว่าง, และ​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​ความ​ซื่อตรง​ของ​ท่าน​เห็นแจ้ง​ดุจ​เวลา​เที่ยงวัน.</verse>
				<verse number="7">จง​พึ่ง​พำนัก​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​เพียร​คอยท่า​พระองค์​อยู่: อย่า​ให้​ใจ​เดือดร้อน​เพราะ​คน​ที่​เจริญ​ใน​ทาง​ของ​เขา, หรือ​เพราะ​คน​ที่​คิดอ่าน​การ​ชั่ว​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="8">จง​อดกลั้น​ความ​โกรธ​ไว้, และ​ระงับ​ความ​โท​โส​เสีย: อย่า​ให้​ใจ​เดือดร้อน, มีแต่​จะ​เป็น​เหตุ​ให้​ทำ​การ​ชั่ว​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​คน​ที่​กระทำ​ชั่ว​จะ​ต้อง​ถูก​ตัดขาด; แต่ว่า​เหล่า​คน​ที่​คอยท่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่ เขา​จะ​ได้​แผ่น​ดิน​เป็น​มฤดก.</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​ยัง​อีก​หน่อย​หนึ่ง, คน​ชั่ว​จะ​ไม่​มี: ท่าน​จง​เพ่ง​ตา​หา​ที่​ของ​เขา, แต่​ไม่​มี​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">แต่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​ใจ​ถ่อม​ลง​จะ​ได้​แผ่น​ดิน​เป็น​มฤ​ดก, และ​เขา​จะ​ชื่นชมยินดี​ด้วย​ความ​สงบสุข​อัน​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="12">คน​ชั่ว​ปอง​ร้าย​คน​ชอบธรรม, และ​ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน​ใส่​เขา.</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​จะ​ทรง​พระ​สรวล​เย้ย​คน​ชั่ว; เพราะ​พระองค์​ทรง​ทราบ​ว่า​วัน​ร้าย​จะ​มา​ถึง​เขา.</verse>
				<verse number="14">คน​ชั่ว​ได้​ชัก​กระบี่​ออก, และ​โก่ง​คันธนู​ไว้​แล้ว,หวัง​จะ​กระทำ​ให้​คน​ทุกข์ยาก​ล้ม​ลง, และ​หวัง​จะ​ประหาร​คน​ที่​ดำเนิน​ใน​ทาง​ซื่อตรง.</verse>
				<verse number="15">กระบี่​ของ​เขา​จะ​กลับ​แทง​หัวใจ​เขา​เอง, และ​คันธนู​ของ​เขา​จะ​ต้อง​ถูก​หัก​เสีย.</verse>
				<verse number="16">สิ่งของ​เล็กน้อย​ที่​คน​สัตย์​ธรรม​มี​อยู่​นั้น​ก็ดี​กว่า​ทรัพย์​อัน​บริบูรณ์​ของ​คน​ชั่ว​มากมาย.</verse>
				<verse number="17">เพราะ​แขน​ของ​คน​ชั่ว​จะ​ต้อง​ถูก​หัก​เสีย; แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​อุปถัมภ์​คน​สัตย์​ธรรม.</verse>
				<verse number="18">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ทราบ​วัน​ทั้ง​หลาย​ของ​คน​ที่​ดี​รอบคอบ; และ​มฤ​ดก​ของ​เขา​จะ​ยั่งยืน​อยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="19">เขา​ไม่​ต้อง​มี​ความ​ละอาย​ใน​เวลา​เคราะห์ร้าย; และ​ใน​คราว​กันดาร​อาหารเขา​จะ​ได้​กิน​อิ่ม.</verse>
				<verse number="20">แต่​คน​ชั่ว​จะ​ต้อง​วิ​นา​ศ​ไป, และ​เหล่า​ศัตรู​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เป็น​ดุจ​มัน​ลูก​แกะ, เขา​จะ​ศูนย์​หาย​ไป; จะ​ศูนย์​หาย​ไป​ใน​ควันไฟ.</verse>
				<verse number="21">คน​ชั่ว​เมื่อ​ยืม​ของ​และ​ไม่​คืน​ให้​อีก; แต่​คน​สัตย์​ธรรม​เคย​ทำคุณ, และ​ให้​ทาน.</verse>
				<verse number="22">เพราะ​คน​ที่​ได้​พระ​พร​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ได้​แผ่น​ดิน​เป็น​มฤ​ดก; แต่​เหล่า​คน​ที่​ถูก​พระองค์​สาปแช่ง​จะ​ต้อง​ถูก​ตัดขาด​เสีย.</verse>
				<verse number="23">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บำรุง​กิจการ​ของ​คน​ใด; ก็​ทรง​พอ​พระทัย​ใน​ทาง​ของ​คน​นั้น.</verse>
				<verse number="24">ส่วน​ผู้​นั้น​แม้ว่า​พลาด​ลง, ก็​จะ​ไม่​ถึงแก่​ล้ม​ทีเดียว; เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พะ​ยุง​เขา​ไว้​ด้วย​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="25">ตั้งแต่​ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​หนุ่ม, จน​บัดนี้​เป็น​คนชรา​แล้ว; ข้าพ​เจ้า​ก็​ยัง​ไม่​เคย​เห็น​คน​สัตย์​ธรรม​ต้อง​ถูก​ละทิ้ง​เสีย, ไม่​เคย​เห็น​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา​ขอทาน.</verse>
				<verse number="26">ผู้​นั้น​ย่อม​กระทำ​การ​คุณ​ตลอด​วัน​ทั้ง​ยอม​ให้​เขา​ยืม; และ​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา​ได้​รับ​พร.</verse>
				<verse number="27">จง​หลบหลีก​ไป​จาก​ความ​ชั่ว, และ​ประพฤติ​การ​ดี; จึง​จะ​ตั้ง​ยั่งยืน​อยู่​เสมอ​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="28">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​รัก​ความ​ยุตติ​ธรรม, และ​ไม่​ทรง​ละทิ้ง​พวก​ผู้​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​เลย; ทรง​รักษา​เขา​ไว้​เป็น​นิจ​กาล: แต่​เผ่าพันธุ์​ของ​คน​ชั่ว​จะ​ต้อง​ถูก​ตัดขาด​เสีย.</verse>
				<verse number="29">คน​สัตย์​ธรรม​จะ​ได้​แผ่น​ดิน​เป็น​มฤ​ดก, และ​จะ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​ต่อไป​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="30">ปาก​ของ​คน​สัตย์​ธรรม​กล่าว​ใน​ทาง​สติปัญญา, และ​ลิ้น​ของ​เขา​พูด​คำ​ซื่อตรง.</verse>
				<verse number="31">พระ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า​อยู่​ใน​ใจ​ของ​ผู้​สัตย์​ธรรม​นั้น; ย่าง​เท้า​ของ​เขา​จะ​ไม่​พลั้งพลาด​เลย.</verse>
				<verse number="32">คน​ชั่ว​คอย​จ้องดู​ผู้​สัตย์​ธรรม,ทั้ง​หา​ช่อง​จะ​ฆ่า​เขา​เสีย.</verse>
				<verse number="33">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ไม่​ทรง​ละทิ้ง​เขา​ไว้​ใน​มือ​คน​ชั่ว, เมื่อ​ทรง​พิพากษา​พระองค์​จะ​ไม่ทรง​ปรับโทษ​เขา.</verse>
				<verse number="34">จง​คอยท่า​พระ​ยะ​โฮ​วา. และ​รักษา​ทาง​ของ​พระองค์​ไว้, แล้ว​พระองค์​จะ​ทรง​โปรด​ให้​ท่าน​เลื่อน​ขึ้น​ได้​มฤ​ดก​ที่​แผ่น​ดิน​นั้น: ท่าน​คงจะ​ได้​เห็น, เมื่อ​คน​ชั่ว​ต้อง​ถูก​ตัดขาด​เสีย.</verse>
				<verse number="35">ข้าพ​เจ้า​ได้​เคย​เห็น​คน​ชั่วร้าย​มี​อำนาจ​มาก​ยิ่ง, และ​กำลัง​ยัง​ตัว​ให้​พอง​ออก​ไป​เหมือน​ต้นไม้​ใบ​เขียว​สด​อัน​จำเริญ​อยู่​ใน​ดิน​ที่​งอก​แต่เดิม.</verse>
				<verse number="36">ถึงกระนั้น​เขา​ยัง​ได้​ล่วงลับ​ศูนย์​ไป, และ​ดูเถอะ​ไม่​มี​เขา​แล้ว: เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​แสวงหา​เขา​ก็​มิได้​พบ.</verse>
				<verse number="37">จง​พิเคราะห์​คน​ที่​ดี​รอบคอบ, และ​จง​พิจารณา​ดู​คน​ซื่อตรง​เถิด; เพราะ​ใน​เบื้องหน้า​คน​นั้น​จะ​เป็น​ผา​สุข.</verse>
				<verse number="38">แต่​คน​ที่​ล่วงละเมิด, ต้อง​พินาศ​ไป​ด้วย​กัน: และ​ที่สุด​ปลาย​ของ​คน​ชั่ว​นั้น​ก็​ต้อง​ถูก​ตัดขาด​เสีย.</verse>
				<verse number="39">ความ​รอด​ของ​คน​สัตย์​ธรรม​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​เป็น​ป้อม​ของ​เขา​ใน​ยามยาก​ลำบาก.</verse>
				<verse number="40">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ช่วย​เขา, และ​ทรง​ช่วย​เขา​ให้​พ้น​ภัย: พระองค์​ได้​ช่วย​เขา​ให้​รอด​จาก​คน​ชั่ว, เพราะ​เขา​ได้​พึ่ง​พำนัก​ใน​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​อย่า​ทรง​ตักเตือน​ข้าพ​เจ้า​โดย​ทรง​พระ​พิ​โรธ; ขอ​อย่า​ลงโทษ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​พระทัย​เดือด.</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ลูก​ธนู​ของ​พระองค์​ติด​แน่น​อยู่​ใน​ตัว​ข้าพ​เจ้า, และ​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​บีบ​ข้าพ​เจ้า​จน​เจ็บ.</verse>
				<verse number="3">ใน​เนื้อหนัง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ปกติ​เลย​เพราะ​เหตุ​ความ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์; ทั้ง​ใน​กะ​ดูก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ไม่​เป็นสุข​เพราะ​บาป​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">ด้วย​การ​ผิด​ของ​ข้าพ​เจ้า​ท่วม​ศีรษะ​ข้าพ​เจ้า; ดุจ​ภาระ​อัน​หนัก​เกิน​ที่​ข้าพ​เจ้า​จะ​ทน​ได้​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">แผล​ของ​ข้าพ​เจ้า​เปื่อยเน่า​เป็น​ที่​น่าเกลียด​, เพราะ​ความ​โฉด​เขลา​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">ข้าพ​เจ้า​ปวด​จน​ต้อง​ก้ม​ตัว​ลง; ข้าพ​เจ้า​คร่ำ​ครวญ​ไป​วันยังค่ำ.</verse>
				<verse number="7">เพราะ​บั้นเอว​ของ​ข้าพ​เจ้า​ร้าว​ไป; และ​เนื้อหนัง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ปกติ​เลย.</verse>
				<verse number="8">ตัว​ข้าพ​เจ้า​อ่อนกำลัง​ฟกช้ำ​มาก: ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้อง​ครวญคราง​เพราะ​ความ​ทุกข์​ลำบาก​ใจ.</verse>
				<verse number="9">ข้า​แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า, บรรดา​ความ​ปรารถนา​ของ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ตรง​พระ​พักตร​พระองค์; และ​ความ​ครวญคราง​ของ​ข้าพ​เจ้า​หา​ได้​ปิดบัง​จาก​พระองค์​ไม่.</verse>
				<verse number="10">หัว​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เต้น​แรง, กำลัง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ถอย​ลง: ความ​สว่าง​ใน​ดวงตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​มืด​ไป​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">ผู้​ที่รัก​ใคร่​และ​มิตรสหาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ยืน​อยู่​ห่าง​จาก​โรค​ร้าย​ของ​ข้าพ​เจ้า; ทั้ง​ญาติพี่น้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ห่างไกล​จาก​ข้าพ​เจ้า​ด้วย.</verse>
				<verse number="12">คน​ทั้งปวง​ที่​คอย​หา​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​วาง​บ่วง​แร้ว​ดัก​ข้าพ​เจ้า; คน​ทั้ง​หลาย​ที่​สืบเสาะ​จะ​กระทำ​ร้าย​ข้าพ​เจ้า​ก็​พูด​ใส่ร้าย, และ​คิด​อุบาย​ต่อ​ข้าพ​เจ้า​วันยังค่ำ.</verse>
				<verse number="13">แต่​ข้าพ​เจ้า, เหมือน​คน​หูหนวก, ไม่​ได้ยิน; และ​เหมือน​คน​ใบ้​ที่​ไม่​อ้า​ปาก​พูด.</verse>
				<verse number="14">แท้จริง​ข้าพ​เจ้า​เป็น​เหมือน​คน​ที่​ไม่​ได้ยิน, และ​ใน​ปาก​หา​มี​คำตอบ​ไม่.</verse>
				<verse number="15">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​หวัง​ใจ​ใน​พระองค์: ข้า​แต่​พระเจ้า, ผู้​เป็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​คง​โปรด​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ว่า​ไว้​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​นึก​กลัว​ว่า​เขา​จะ​ยินดี, และ​จะ​อวด​ตัว, เมื่อ​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​พลาด​ไป.</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​เกือบจะ​ล้ม​ลง, และ​มี​ความ​ทุกข์​ของ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ต่อหน้า​ข้าพ​เจ้า​เสมอ.</verse>
				<verse number="18">ข้าพ​เจ้า​จะ​แสดง​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​แจ้ง; และ​จะ​เสียใจ​เพราะ​บาป​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">แต่​พวก​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า​มี​กำลัง​และ​ว่องไว; ผู้​ที่​เกลียดชัง​ข้าพ​เจ้า​โดยใช่เหตุ​ก็​ทวี​ขึ้น.</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​ผู้​ที่​เอา​ความ​ร้าย​มา​ตอบแทน​การ​ดี​ก็​เป็น​ศัตรู​ต่อ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ประพฤติ​ตาม​การ​ดี.</verse>
				<verse number="21">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​อย่า​ละทิ้ง​ข้าพ​เจ้า: ขอ​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, อย่า​อยู่​ห่างไกล​จาก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="22">ข้า​แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า, ผู้​เป็น​ที่​รอด​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​พระองค์​รีบ​เสด็จ​มา​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​ได้​ออก​วาจา​ว่า, จะ​ระวัง​ทาง​ประพฤติ​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​จะ​ไม่​กระทำ​ผิด​ด้วย​ลิ้น​ของ​ข้าพ​เจ้า: ข้าพ​เจ้า​จะ​เอา​ปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ใส่​บังเหียน​ขณะ​เมื่อ​คน​ชั่ว​อยู่​ตรงหน้า​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​ได้​นิ่ง​อยู่​เหมือน​เป็น​ใบ้, ไม่​อาจ​พูด​ถึง​ความ​ดี​ได้; ความ​ทุกข์​ของ​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​พลุ่ง​ขึ้น;</verse>
				<verse number="3">ใจ​ข้าพ​เจ้า​ก็​เผ่า​ร้อน; เมื่อ​กำลัง​ตรึกตรอง​อยู่ไฟ​ก็​พลุ่ง​ขึ้น; ลิ้น​ของ​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ทูล​ว่า;</verse>
				<verse number="4">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​รู้​ที่สุด​ปลาย​อายุ​ของ​ข้าพ​เจ้า, วัน​ปี​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​นาน​สัก​เท่าใด; ขอ​ให้​รู้​ว่า​กำลัง​ของ​ข้าพ​เจ้า​อ่อนเพลีย​เพียงไร.</verse>
				<verse number="5">ดู​เถิด, พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​วัน​คืน​ทั้ง​หลาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​สั้น​เข้า​เท่า​ฝ่ามือ; และ​ชั่ว​อายุ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​เท่าไร​เลย​ฉะ​เพาะ​พระองค์; แม้ว่า​อย่าง​ถาวร​ของ​มนุษย์​ชาติ​ก็​ยัง​เป็น​เหมือน​ลมหายใจ​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="6">แท้จริง​มนุษย์​ทุกคน​ค่อย​เลือน​ไป​ดุจ​เงา; เขา​ทั้ง​หลาย​อึกทึก​ไป​เปล่าๆ เขา​สะสม​สมบัติ​แต่​ไม่​รู้​ว่า​ใคร​จะ​เก็บ​ทรัพย์​สมบัติ​นั้น​ไว้.</verse>
				<verse number="7">ข้า​แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า, บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​คอยท่า​อะไร​เล่า? ความ​หวัง​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​อยู่​ใน​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">ขอ​โปรด​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​บรรดา​การ​ล่วงละเมิด​ของ​ข้าพ​เจ้า: ขอ​อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ที่​เยาะเย้ย​ของ​พวก​โฉด​เขลา.</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​พูด​ไม่​ออก, ไม่​ได้​อ้า​ปาก​เลย; เพราะ​พระองค์​ทรง​กระทำ​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="10">ขอ​พระองค์​ทรง​งด​การ​ประหัตประหาร​ข้าพ​เจ้า: ข้าพ​เจ้า​ซูบ​ผอม​ไป​ด้วย​ถูก​ตี​ด้วย​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พระองค์​ทรง​ลงโทษ​ปราบปราม​มนุษย์​เพราะ​การ​อสัตย์​อธรรม, พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​สิ่ง​ซึ่ง​เขา​นิยม​นั้น​เสื่อม​ศูนย์​ไป​ดุจ​ตัว​มอด: แท้จริง​มนุษย์​ทุกคน​อุปมา​เหมือน​ลมหายใจ.</verse>
				<verse number="12">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​ทรง​ฟัง​คำอธิษฐาน​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ทรง​เงี่ย​พระ​โสต​สดับ​เสียงร้อง​ทุกข์​ของ​ข้าพ​เจ้า; เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ร้องไห้​น้ำตาไหล ขอ​พระองค์​อย่า​ทรง​นิ่งเฉย: ด้วย​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์​เหมือน​แขกเมือง, ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​สัญจร​เช่น​บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">ขอ​พระองค์​ทรง​บ่าย​พระ​พักตร​จาก​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ชื่นใจ​ขึ้น, ก่อน​ข้าพ​เจ้า​จะ​ล่วงลับ​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​ได้​คอยท่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​ความ​อดทน​นาน; พระองค์​ได้​ทรง​เงี่ย​พระ​โสต​ลง​สดับ​ฟัง​คำร้อง​ทูล​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ทรง​นำ​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​มา​จาก​เหว​เลน​ตม​อัน​น่ากลัว​พิลึก; และ​ได้​ทรง​ตั้ง​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​บน​ศิลา, กระทำ​ให้​ย่าง​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​มั่นคง.</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ทรง​ประทาน​บทเพลง​ใหม่, ให้​ร้อง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า: จึง​คน​มาก​หลาย​จะ​เห็นจะ​เกรงกลัว, และ​วางใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="4">ความ​สุข​ย่อม​มี​แก่​ผู้​ซึ่ง​ไว้ใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา, เขา​ไม่​นับถือ​คน​จองหอง​และ​คน​ที่​หลง​ไป​ตาม​ความ​เท็จ.</verse>
				<verse number="5">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​ทรง​กระทำ​การ​อัศจรรย์​มาก, พระ​ดำริ​ของ​พระองค์​มี​ต่อ​พวก​ข้าพ​เจ้า​มากมาย: จะ​หา​ผู้ใด​เทียม​พระองค์​บ่​มิ​ได้; ถ้า​ข้าพ​เจ้า​จะ​สำแดง​หรือ​พูด​ถึง​การ​เหล่านั้น​ก็​เหลือ​ที่​จะ​นับ​ได้.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ไม่​ทรง​ยินดี​ใน​บูชายัญ​หรือ​บูชา​ถวาย; แต่​พระองค์​ได้​ทรง​เจาะ​หู​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้: เครื่อง​เผา​บูชา​ถวาย​ไถ่​โทษ​นั้น​ไม่​ทรง​พระ​ประสงค์.</verse>
				<verse number="7">ขณะนั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​ว่า, ข้าพ​เจ้า​มา​แล้ว; ตาม​ใน​คัมภีร์​ม้วน​นั้น​มี​คำ​เขียน​ไว้​กล่าว​ถึง​ข้าพ​เจ้า:</verse>
				<verse number="8">ข้า​แต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​ยินดี​ที่​จะ​ประพฤติ​ตาม​น้ำ​พระทัย​ของ​พระองค์; แท้จริง​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​ได้​ประกาศ​ข่าว​ให้​ชื่นชมยินดี​ถึง​ความ​ชอบธรรม​ใน​ที่​ชุมนุม​ใหญ่; ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ทรง​ทราบ​แล้ว​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ปิด​ริมฝีปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="10">ความ​ยุตติ​ธรรม​ของ​พระองค์​ข้าพ​เจ้า​ได้​ซ่อน​ไว้​ใน​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า; ความ​สัตย์​ซื่อ​และ​ความ​รอด​ของ​พระองค์​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประกาศ​แล้ว; พระ​กรุณา​และ​ความ​สัตย์​ธรรม​ของ​พระองค์​ข้าพ​เจ้า​ก็​ไม่​ปิดบัง​ไว้​จาก​ที่​ชุมนุม​ใหญ่.</verse>
				<verse number="11">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​อย่า​งดเว้น​พระ​เมตตา​อัน​ละมุนละม่อม​จาก​ข้าพ​เจ้า​เลย; ขอ​โปรด​ให้​พระ​กรุณา​และ​ความ​สัตย์​ซื่อ​ของ​พระองค์​บำรุงรักษา​ข้าพ​เจ้า​ไว้​เป็น​เนืองนิตย์.</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ความ​ชั่ว​เหลือ​ที่​จะ​คณ​นา​ได้​ล้อม​ข้าพ​เจ้า​ไว้​รอบ, การ​ผิด​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไล่​ตาม​ข้าพ​เจ้า​ทัน​แล้ว, จน​ข้าพ​เจ้า​ไม่​อาจ​แหงน​ตา​ดู; การ​ผิด​นั้น​ก็​มาก​กว่า​เส้น​ผม​บน​ศีรษะ​ของ​ข้าพ​เจ้า; และ​ทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​ใจ​โท​มนัสส์​แล้ว.</verse>
				<verse number="13">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โปรด​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​รีบ​เสด็จ​มา​สงเคราะห์​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">ขอ​ให้​เหล่า​คน​ที่​เสาะหา​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​เพื่อ​จะ​ประหาร​นั้น,ได้​รับ​ความ​อับอาย​และ​แตก​กระจัดกระจาย​ไป: ฝ่าย​คน​ที่​ยินดี​ใน​เหตุร้าย​ซึ่ง​เกิด​แก่​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ขอ​ให้​เขา​กลับ​ได้ ความ​อัปยศ.</verse>
				<verse number="15">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เยาะเย้ย​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ฮะ​ฮ้าๆ นั้น, ขอ​ให้​เขา​ต้อง​อยู่​เปลี่ยว​เปล่า​เพราะ​การ​อัปยศ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="16">ขอ​ให้​บรรดา​คน​ที่​แสวงหา​พระองค์​มี​ใจ​ชื่นชมยินดี​ใน​พระองค์: ให้​คน​ทั้งปวง​ที่​รับ​ความ​รอด​ของ​พระองค์​ถวาย​สรรเสริญ​เสมอ​ว่า​ขอ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็นใหญ่.</verse>
				<verse number="17">ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​ทุกข์ยาก​และ​ขัดสน; ถึงกระนั้น​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ยัง​ทรง​ระลึก​ถึง​ข้าพ​เจ้า​อยู่: พระองค์​เป็น​ผู้อุปถัมภ์​และ​พระ​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​ข้าพ​เจ้า; ข้า​แต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ขอ​พระองค์​อย่า​ทรง​เนิ่น​ช้า​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">ผู้ใด​ที่​ใส่ใจ​ใน​พวก​คนจน​ก็​เป็นสุข: พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ช่วย​ผู้​นั้น​ให้​พ้น​ใน​วัน​ร้าย.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​รักษา​เขา​ไว้​ให้​เขา​คง​ชีพ​อยู่, เขา​จะ​รอ​รับ​พระ​พร​บน​แผ่น​ดิน; และ​ขอ​พระองค์​อย่า​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ตามใจ​พวก​ศัตรู.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เป็นไข้​นอน​อยู่​บน​เตียง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​อุปถัมภ์​เขา​ไว้: เมื่อ​เขา​ป่วย​อยู่​นั้น​พระองค์​จะ​ทรง​จัด​เตียงนอน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​พระ​เมตตา​แก่​ข้าพ​เจ้า: ขอ​ทรง​รักษา​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​หาย; เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">พวก​ศัตรู​กล่าวร้าย​ต่อ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, เมื่อไร​เขา​จะ​ตาย​เสีย, และ​ชื่อเสียง​ของ​เขา​จะ​ได้​ศูนย์​หาย​ไป?</verse>
				<verse number="6">ศัตรู​นั้น​เข้า​มา​ดู​ข้าพ​เจ้า​ทีไร, ก็​มัก​พูด​เท็จ; จิตต์ใจ​เขา​ผะ​สม​ความ​ร้าย​ไว้: พอ​ออก​ไป​ภายนอก​แล้ว, เขา​ก็​พูด​ประจาน​ความ​ร้าย​นั้น.</verse>
				<verse number="7">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เกลียดชัง​ข้าพ​เจ้า​ก็​พา​กัน​ซุบซิบ​ให้​ร้าย​ข้าพ​เจ้า; เขา​ก็​ปอง​ร้าย​ต่อ​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">เขา​มี​โรค​ร้าย​ติด​ตัว​เขา​แน่น; พอ​เขา​นอน​ลง​เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​อีก​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="9">แม้​สหาย​สนิท​ซึ่ง​เป็น​ที่​ไว้ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอง, และ​ได้​รับประทาน​อาหาร​ของ​ข้าพ​เจ้า, แล้ว​ก็​ยัง​ทรยศ​ยก​ส้นเท้า​ขึ้น​ให้​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​เจริญ​ขึ้น, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ตอบแทน​เขา.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนี้​ข้าพ​เจ้า​ทราบ​ว่า​พระองค์​ทรง​พอ​พระทัย​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, เพราะ​ศัตรู​มิได้​มี​ชัย​ชะ​นะ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">ส่วน​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​ทรง​ยก​ชู​ขึ้น​ใน​ความ​สุจริต​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ทรง​โปรด​ให้​ดำรง​อยู่​ตรง​พระ​พักตร​พระองค์​เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="13">ขอ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทรง​พระ​เจริญ​ตลอด​อนาคตกาล​อา​เมน​และ​อา​เมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​หอบ​กระหาย​หา​พระองค์, เหมือน​กวาง​หอบ​กระหาย​หา​น้ำ​ใน​ลำธาร.</verse>
				<verse number="2">วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​กระหาย​หา​พระเจ้า, ผู้​ทรง​พระชนม์​อยู่: เมื่อไร​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​มา​ปรากฏ​ต่อ​พระ​พักตร​พระเจ้า?</verse>
				<verse number="3">ข้าพ​เจ้า​ต้อง​กิน​น้ำตา​ต่าง​อาหาร​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน, ขณะ​เมื่อ​เขา​พูด​เยาะ​ว่า, พระเจ้า​ของ​เจ้า​อยู่​ที่ไหน?</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​ปลงใจ​ระลึก​ถึง​เหตุการณ์, ที่​ข้าพ​เจ้า​นำ​กระบวนแห่​ไป​กับ​คน​ทั้งปวง​ยัง​พระ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ด้วย​เสียง​โห่ร้อง​สรรเสริญ​และ​สมโภช​เพราะ​มี​ใจ​ยินดี.</verse>
				<verse number="5">จิตต์​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอ๋ย, เหตุ​ไฉน​จิตต์​ต้อง​ฝ่อ​ลง? เหตุไร​จิตต์​ต้อง​กระสับกระส่าย​อยู่​ใน​ตัว​ของ​ข้าพ​เจ้า? จง​คอยท่า​พระเจ้า; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ยัง​ถวาย​สรรเสริญ​พระองค์​ต่อไป​เพราะ​รัศมี​พระ​พักตร​พระองค์​เป็น​ที่​ชูกำลัง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="6">ข้า​แต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า จิตต์​ของ​ข้าพ​เจ้า​ฝ่อ​ลง​อยู่​ใน​ตัว​ข้าพ​เจ้า​แล้ว: เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​ระลึก​ถึง​พระองค์​เรื่อง​แผ่น​ดิน​ที่​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, และ​เทือกเขา​เฮ​ระ​โม​น​ที่​มองเห็น​ได้​จาก​เนิน​มิ​ศ​อา​ร.</verse>
				<verse number="7">น้ำ​ใต้​บาดาล​ส่ง​เสียง​เรียกร้อง​น้ำ​ใต้​บาดาล​ด้วย​กัน​นั่น​คือ​เสียง​ของ​น้ำตก: บรรดา​คลื่น​และ​ลูก​ละลอก​ของ​พระองค์​ซัด​มา​ท่วม​ข้าพ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="8">ถึงกระนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​มี​รับสั่ง​ประทาน​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์​ให้​ดำรง​อยู่​ใน​เวลา​กลางวัน; และ​บทเพลง​ของ​พระองค์​จะ​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า​ใน​เวลา​กลางคืน ทั้ง​จะ​ทูล​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​ผู้​เป็น​เจ้าของ​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย.</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​จะ​ทูล​พระเจ้า​ผู้​เป็น​ศิลา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, เหตุ​ไฉน​พระองค์​ได้​ทรง​ลืม​ข้าพ​เจ้า​เสีย? เหตุ​ไฉน​ข้าพ​เจ้า​จึง​ตรอมใจ​ไป​เพราะ​การ​ข่มเหง​แห่ง​ศัตรู?</verse>
				<verse number="10">พวก​ศัตรู​เยาะเย้ย​ข้าพ​เจ้า​เหมือน​มา​บด​กะ​ดูก​ของ​ข้าพ​เจ้า, เขา​เคย​ว่า​แก่​ข้าพ​เจ้า​เสมอ​ว่า, พระเจ้า​ของ​เจ้า​อยู่​ที่ไหน?</verse>
				<verse number="11">จิตต์​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอ๋ย เหตุ​ไฉน​จิตต์​ต้อง​ฝ่อ​ลง? เห​ต​ไฉน​จิตต์​ต้อง​กระสับกระส่าย​อยู่​ใน​ตัว​ของ​ข้าพ​เจ้า? จง​คอยท่า​พระเจ้า; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ยัง​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​พระองค์​ต่อไป, ค่า​ที่​พระองค์​ทรง​ยก​ชู​หน้า​ข้าพ​เจ้า​ให้​ชื่นบาน​และ​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​พระองค์​ทรง​พิพากษา​ข้าพ​เจ้า​และ​เสนอ​ความ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ต่อ​พวก​มิจฉา​ทิฎฐิ, ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​คน​มารยา​และ​คน​อสัตย์​อธรรม.</verse>
				<verse number="2">เพราะ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ประทาน​กำลัง​แก่​ข้าพ​เจ้า; เหตุ​ประการ​ใด​พระองค์​จึง​ได้​ละทิ้ง​ข้าพ​เจ้า​เสีย? เหตุไร​ข้าพ​เจ้า​ต้อง​โศกเศร้า​ไป​เพราะ​การ​ข่มเหง​ของ​ศัตรู?</verse>
				<verse number="3">ขอ​พระ​องค์​ทรง​ใช้​แสงสว่าง​และ​ความ​สัตย์​ซื่อ​ของ​พระองค์; ให้​นำหน้า​ข้าพ​เจ้า: ให้​นำ​ไป​ยัง​ภูเขา​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์, และ​ถึง​พลับพลา​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​มา​ยัง​แท่น​บูชา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้, มา​ถึง​พระเจ้า​ผู้​เป็น​ที่​โสม​นัสส์​ยินดี​อย่างยิ่ง​ของ​ข้าพ​เจ้า; ข้า​แต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​เครื่องสาย.</verse>
				<verse number="5">จิตต์​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอ๋ย, เหตุ​ไฉน​จิตต์​ต้อง​ฝ่อ​ลง? เหตุไร​จิตต์​ต้อง​กระสับกระส่าย​อยู่​ใน​ตัว​ของ​ข้าพ​เจ้า? จง​คอยท่า​พระเจ้า; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ยัง​ถวาย​สรรเสริญ​พระองค์​ต่อไป, ค่า​ที่​พระองค์​ทรง​ยก​ชู​หน้า ข้าพ​เจ้า​ให้​ชื่นบาน​และ​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เล่า​ให้​ฟัง​ถึง​กิจการ​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​เมื่อ​สมัยโบราณ​ว่า,</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ได้​ขับไล่​ชาว​ประเทศ​ต่างๆ นั้น​ออก​โดย​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์; แต่​ได้​ทรง​ตั้ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไว้: ได้​กระทำ​ให้​พล​เมือง​นั้น​แหลก​เป็น​จุณณ์​ไป; แต่​ทรง​บันดาล​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​แผ่​แพร่หลาย​มาก​ออก​ไป.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไม่​ได้​ตี​เอา​เมือง​นั้น​ด้วย​ดาบ​ของ​ตน, หรือ​ช่วย​ตน​ให้​รอด​ด้วย​ลำแขน​ของ​ตนเอง; แต่​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​และ​พระ​กร​กับ​รัศมี​พระ​พักตร​ของ​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ, เพราะ​พระองค์​โปรด​เขา.</verse>
				<verse number="4">ข้า​แต่​พระเจ้า พระองค์​เป็น​พระบรมมหา​กษัตริย์​ของ​ข้าพ​เจ้า; ขอ​พระองค์​รับสั่ง​ให้​ความ​รอด​มี​แก่​พวก​ยา​โค​บ.</verse>
				<verse number="5">พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ผลัก​เหล่า​ศัตรู​แห่ง​ข้าพ​เจ้า​ไป​โดย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์: และ​เหยียบ​คน​ที่​ลุก​ขึ้น​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า​ลง​ใต้เท้า​โดย​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="6">ด้วยว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​วางใจ​ใน​คันธนู​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​กระบี่​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ช่วย​ให้​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="7">แต่​พระองค์​ได้​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​พ้น​จาก​พวก​ศัตรู; และ​คน​ทั้งปวง​ที่​เกลียดชัง​ข้าพ​เจ้า​พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​ได้​ความ​อาย.</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อวด​ถึง​พระเจ้า​ได้​วันยังค่ำ​และ​จะ​ขอบ​พระ​คุณ​ต่อ​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ตลอด​อนาคตกาล</verse>
				<verse number="9">แต่ว่า​บัดนี้​พระองค์​ทรง​ทิ้ง​ข้าพ​เจ้า​และ​ทรง​ให้​ข้าพ​เจ้า​ได้​ความ​อัปยศ​เสียแล้ว, และ​พระองค์​ไม่​ได้​เสด็จ​นำหน้า​กองทัพ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​กลับ​ถอยหลัง​หนี​พวก​ศัตรู; และ​คน​ที่​เกลียดชัง​พวก​ข้าพ​เจ้า​ก็​ปล้น​ริบ​เอา​ทรัพย์​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไป​เป็น​ของ​ตัวเอง.</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ทรง​มอบ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไว้​เหมือน​ฝูง​แกะ สำหรับ​กิน​เป็น​อาหาร, และ​ทรง​บันดาล​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​กระจัดกระจาย​ไป​ใน​นานา​ประเทศ.</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ทรง​ช่วย​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​โดย​ไม่​คิด​ค่า, และ​ไม่​ได้​รับ​ประโยชน์​เพราะ​ค่าตัว​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ทรง​กระทำ​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​แก่​เพื่อนบ้าน, เป็น​ที่​เยาะเย้ย​หยาบหยาม​แก่​คน​ทั้งปวง​ที่อยู่​รอบ​พวก​ข้าพ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ทรง​กระทำ​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ขี้ปาก​ใน​ท่ามกลาง​ชน​ต่าง​ประเทศ, เป็น​ที่​น่า​สั่น​ศีรษะ​ใน​ท่ามกลาง​พล​เมือง,</verse>
				<verse number="15">ความ​อัปยศ​ของ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ตรงหน้า​ข้าพ​เจ้า​วันยังค่ำ, และ​ความ​ขายหน้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ท่วม​ข้าพ​เจ้า​อยู่,</verse>
				<verse number="16">ด้วย​เสียง​ของ​คน​ที่​ดูหมิ่น​ดู​ถู​กก​ล่าว​หยาบช้า​ก็​เพราะ​เป็น​ศัตรู​และ​ผู้​กระทำ​แก้แค้น.</verse>
				<verse number="17">แม้ว่า​เหตุการณ์​ทั้งปวง​นั้น​ทับถม​พวก​ข้าพ​เจ้า, พวก​ข้าพ​เจ้า​ก็​ยัง​หา​ได้​ลืม​พระองค์​ไม่, หรือ​ทำ​ผิด​คำสัญญา​ไมตรี​ของ​พระองค์​ก็​หาไม่.</verse>
				<verse number="18">จิตต์​ของ​ข้าพ​เจ้า​หา​ได้​หันกลับ​ไม่, หรือ​ย่าง​เท้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ก็​หา​ได้​หลีกเลี่ยง​ไป​จาก​ทาง​ของ​พระองค์​ไม่.</verse>
				<verse number="19">ใน​ที่​หมาป่า​อยู่​พระองค์​ยัง​ทรง​กระทำ​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​แหลก​เหลว, และ​ทรง​คลุม​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ด้วย​เงา​แห่ง​ความ​มรณา​ภัย.</verse>
				<verse number="20">ถ้าแม้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ลืม​พระ​นาม​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, หรือ​ถ้า​ยื่น​มือ​ออก​ไหว้​พระ​ต่าง​ประเทศ;</verse>
				<verse number="21">พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​สืบเสาะ​พิจารณา​การ​นั้น​หรือ? เพราะ​พระองค์​ทรง​ทราบ​ข้อความ​ลับ​ลึก​ใน​ใจ​มนุษย์.</verse>
				<verse number="22">เพราะ​พระองค์​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ถูก​ประหาร​ชีวิต​อยู่​วันยังค่ำ; เขา​ถือ​ว่า​พวก​ข้าพ​เจ้า​เหมือน​ฝูง​แกะ​สำหรับ​จะ​ฆ่า.</verse>
				<verse number="23">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​พระองค์​ทรง​ตื่น​ขึ้น​เถิด​ไฉน​ทรง​บรรทม​หลับ​อยู่? ขอ​ทรง​ลุก​ขึ้น​เถิด, ขอ​อย่า​ทรง​ละทิ้ง​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไว้​เป็นนิตย์,</verse>
				<verse number="24">ไฉน​พระองค์​ทรง​ซ่อน​พระ​พักตร? เหตุ​ไฉน​ทรง​ลืม​การ​ทุกข์ยาก​และ​การ​ถูก​ข่มเหง​พวก​ข้าพ​เจ้า​เสีย?</verse>
				<verse number="25">ด้วยว่า​จิตต์​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ต้อง​ซุ​ดล​ง​ถึง​ผงคลี​ดิน: ท้อง​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ติด​กับ​พื้นดิน​แล้ว.</verse>
				<verse number="26">ขอ​พระองค์​ทรง​ลุก​ขึ้น​ช่วย​พวก​ข้าพ​เจ้า, และ​โปรด​ไถ่​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไว้​เพราะ​เห็นแก่​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เต็ม​ล้น​ด้วย​ข้อความ​อัน​ดี​แล้ว; ข้าพ​เจ้า​จะ​กล่าว​เรื่อง​พระบรมมหา​กษัตริย์​ที่​แต่ง​ไว้​แล้ว, ลิ้น​ของ​ข้าพ​เจ้า​ดุจ​ปากกา​ของ​ผู้ชำนาญ​เขียน​หนังสือ.</verse>
				<verse number="2">พระองค์​งาม​เลิศ​ยิ่ง​กว่า​บุตร​ของ​มนุษย์, พระโอษฐ์​ของ​พระองค์​ประกอบ​ด้วย​พระ​คุณ: เหตุ​ฉะนั้น​พระเจ้า​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​พระองค์​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="3">ข้า​แต่​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์, ขอ​ทรง​เหน็บ​กระบี่​ไว้​ที่​พระ​เพลา​ของ​พระองค์, ขอ​ทรง​ยศศักดิ์​พร้อมด้วย​อานุภาพ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">ขอ​พระองค์​ทรง​อานุภาพ​เสด็จ​ด้วย​สง่า​ราศี, เพราะ​ทรง​เห็น​ความจริง​ความ​สุภาพ​และ​ความ​ชอบธรรม: และ​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระองค์​จะ​นำ​ให้​คุ้นเคย​กับ​กิจการ​อัน​น่ากลัว.</verse>
				<verse number="5">ลูก​ธนู​ของ​พระบรมมหา​กษัตริย์​แหลม​เสียบ​หัว​ใจ​พวก​ศัตรู​ของ​พระองค์; ชน​ประเทศ​ทั้งปวง​จะ​ล้ม​ลง​ใต้​พระองค์.</verse>
				<verse number="6">ข้า​แต่​พระเจ้า, พระที่นั่ง​ของ​พระองค์​ตั้งอยู่​เป็นนิตย์​และ​เป็นนิตย์: ทัณฑกร​แห่ง​ราชสมบัติ​ของ​พระองค์​เป็น​ทัณฑ​กร​อัน​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ได้​ทรง​รัก​ความ​ยุตติ​ธรรม​และ​ทรง​เกลียด​ความ​อสัตย์​อธรรม: เหตุ​ฉะนั้น​พระเจ้า​ของ​พระองค์​ได้​ทรง​เจิม​พระองค์​ด้วย​น้ำมัน​แห่ง​ความยินดี​ทรง​โปรด​ให้​ยิ่ง​กว่า​พวก​เพื่อน​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">บรรดา​เครื่องทรง​ของ​พระองค์​ฟุ้ง​ไป​ด้วย​กลิ่น​มด​ยอบ​และ​กำยาน; เสียง​เครื่องสาย​ดัง​ออก​มา​จาก​พระราช​วัง​สร้าง​ด้วย​งาช้าง เพื่อ​ทำ​ให้​พระ​โสต​ของ​พระองค์​ชื่นชม.</verse>
				<verse number="9">มี​เหล่า​ราชธิดา​อยู่​ท่ามกลาง​หมู่​สตรี​ผู้มีเกียรติ​ของ​พระองค์: อัครมเหษี​ยืน​อยู่​เบื้องขวา​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ประดับ​ด้วย​เครื่องทอง​คำ​ที่มา​แต่​ตำบล​โอ​ฟี​ร.</verse>
				<verse number="10">บุตรหญิง​เอ๋ย, จง​เงี่ยหู​ฟัง, และ​พินิจ​ดู; จง​ลืม​พรรคพวก​กับ​พงศ์พันธุ์​ของ​บิดา​ของ​เธอ​เสีย:</verse>
				<verse number="11">พระบรมมหา​กษัตริย์​นั้น​จึง​จะ​พอ​พระทัย​ด้วย​ความ​งดงาม​ของ​เธอ; ด้วย​พระองค์​เป็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เธอ; จง​น้อม​ตัว​ลง​กราบไหว้​พระองค์.</verse>
				<verse number="12">บุตรี​แห่ง​เมือง​ตุ​โร​จะ​นำ​เครื่องบรรณาการ​มา​ถวาย; ทั้ง​ชน​ชาวเมือง​ที่​มั่งมี​จะ​ขอ​พึ่ง​บารมี.</verse>
				<verse number="13">ราชธิดา​ใน​พระราช​วัง​นั้น​มี​สง่า​ราศี: พระ​ภูษา​เครื่องทรง​ล้วน​แล้ว​ด้วย​ทองคำ,</verse>
				<verse number="14">ราชธิดา​นั้น​ทรงเครื่อง​ลูกไม้​ถัก​เข้าเฝ้า​พระบรมมหา​กษัตริย์​: พวก​พรหมจารี​ท​เป็นเพื่อน​ของ​ราชธิดา​ที่​ตาม​เสด็จ​นั้น​จะ​เข้าเฝ้า​พระองค์​ด้วย.</verse>
				<verse number="15">จะ​มี​ผู้นำ​เธอ​เข้า​ใน​พระราช​วัง​ของ​พระบรมมหา​กษัตริย์​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี.</verse>
				<verse number="16">แทน​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​เธอ​จะ​ได้​ถูก​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​เจ้า​เป็น​นาย​ทั่ว​พื้น​พิภพ​ความ​กับ​กลับกลาย​ไป​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​บุตร​หลาน​เสีย.</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​กระทำ​ให้​นาม​ของ​ท่าน​เป็น​ที่​ระลึก​ตลอด​ชั่ว​อายุ: เหตุ​ฉะนั้น​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง​จะ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​ท่าน​เป็นนิตย์​และ​เป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">พระเจ้า​เป็น​ที่พึ่ง​พำนัก​และ​เป็นกำลัง​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​เป็น​ผู้​ทรง​ช่วย​อัน​เลิศ​สถิต​อยู่​ใกล้​ใน​เวลา​ลำบาก.</verse>
				<verse number="2">เหตุ​ฉะนั้น​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​หวาดหวั่น, แม้น​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​แปรปรวน​ไป, และ​แม้​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เลื่อน​ลง​สู่​สะดือ​ทะเล;</verse>
				<verse number="3">แม้ว่า​น้ำทะเล​กำเริบ​เสียง​กึกก้อง​และ​ฟอง​ฟู​ขึ้น, และ​แม้​ภูเขา​หวั่นไหว​เนื่องด้วย​น้ำทะเล​กำเริบ​นั้น,</verse>
				<verse number="4">ก็​ยัง​มี​แม่น้ำ, ลำธาร​ที่​ทำ​ให้​พระ​มหานคร​ของ​พระเจ้า​งดงาม​เป็น​สถาน​บริสุทธิ์​ที่​ตั้ง​พลับพลา​ของ​พระองค์​ผู้ใหญ่​ยิ่ง.</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​ทรง​สถิต​อยู่​ท่ามกลาง​พระ​มหานคร; พระนคร​นั้น​จะ​ไม่​สั่นสะเทือน: พระเจ้า​จะ​ป้องกัน​พระ​มหา​นคร​นั้น​ไว้​แต่เช้า​ตรู่.</verse>
				<verse number="6">ชาติ​ต่างๆ ได้​ก่อการ​จลาจล, อาณาจักร​ก็​ปั่นป่วน​พอ​พระองค์​เอื้อน​พระโอษฐ์ แผ่น​ดิน​โลก​ก็​ละลาย​ไป.</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​สถิต​อยู่​กับ​พวก​ข้าพ​เจ้า; พระเจ้า​ของ​พวก​ยา​โค​บ​เป็น​ที่พึ่ง​พำนัก​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="8">เชิญ​มา​ดู​พระ​กิจจานุกิจ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด, พระองค์​ให้​มี​การ​เริศร้าง​ใน​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ทรง​ปราบปราม​การ​สงคราม​ให้​สงบเงียบ​ตลอด​ถึง​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก; ทรง​หัก​คันธนู​ทรง​ฟาดฟัน​ทวน​เสีย​เป็น​ท่อนๆ: ทรง​เผา​รถ​รบ​เสีย​ใน​ไฟ</verse>
				<verse number="10">จงสงบเงียบ​เถิด, พึง​รู้​ว่า​เรา​เป็น​พระเจ้า: เรา​จะ​ได้​ยศศักดิ์​ท่ามกลาง​ชน​นานา​ประเทศ​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​สถิต​อยู่​กับ​พวก​ข้าพ​เจ้า; พระเจ้า​ของ​ยา​โค​บ​เป็น​ที่พึ่ง​พำนัก​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">ดูกร​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง, จง​ตบ​มือ​กัน; จง​โห่ร้อง​เปล่ง​เสียง​สำแดง​ชัย​ชะ​นะ​ถวาย​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="2">เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​เป็น​ที่​พึง​กลัว; พระองค์​เป็น​พระบรมมหา​กษัตริย์​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ทรง​ปราบปราม​ชน​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​ให้​อยู่​ใต้​อำนาจ​พวก​ข้าพ​เจ้า, และ​จะ​ทรง​บำราบ​พล​ไพร่​ไว้​ใต้เท้า​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ทรง​เลือก​ที่​ประทาน​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็น​มฤ​ดก​เป็น​เกียรติยศ​อัน​รุ่งเรือง​ของ​ยา​โค​บ​ซึ่ง​เป็น​ที่​ทรง​รัก.</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​ได้​เสด็จ​ขึ้น​ด้วย​เสียง​โห่ร้อง, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เสด็จ​ขึ้น​ด้วย​เสียง​แตร.</verse>
				<verse number="6">จง​ร้องเพลง​ถวาย​สรรเสริญ​แด่​พระเจ้า, จง​ร้องเพลง​ถวาย​สรรเสริญ: จง​ร้องเพลง​ถวาย​สรรเสริญ​แด่​พระบรมมหา​กษัตริย์​ของ​พวกเรา, จง​ร้องเพลง​ถวาย​สรรเสริญ.</verse>
				<verse number="7">ด้วย​พระเจ้า​เป็น​พระบรมมหา​กษัตริย์​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก: จง​ร้องเพลง​ไพเราะ​สรร​เส​ริ​ญ​พระองค์,</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​ทรง​ครอบครอง​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง: พระองค์​ทรง​ประทับ​บน​พระที่นั่ง​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">เจ้านาย​แห่ง​ชน​ประเทศ​ประชุม​กัน​เป็น​พล​ไพร่​แห่ง​พระเจ้า​ของ​อับ​รา​ฮาม; เพราะ​บรรดา​โล่ห์ใน​แผ่น​ดิน​โลก​เป็น​ของ​พระองค์: พระองค์​ได้​รับ​ความ​ยกย่อง​อัน​ใหญ่หลวง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็นใหญ่​เลิศ, เป็น​ผู้​ที่​สมควร​จะ​ได้​ความ​สรรเสริญ​ยิ่ง, ใน​พระ​มหานคร​ของ​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ข้าพ​เจ้า, ใน​ภูเขา​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">เนิน​สูง​อัน​งดงาม, เป็น​ที่​ชื่น​ตา​ของ​คน​ทั้ง​โลก, นั่น​คือ​ภูเขา​ซี​โอน, และ​เมือง​ของ​พระบรมมหา​กษัตริย์​ตั้งอยู่​ด้าน​เหนือ​ภูเขา.</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​แสดง​พระองค์​ว่า​เป็น​ที่พึ่ง​ของ​พระราช​วัง​แห่ง​พระ​มหานคร​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ดู​เถิด​เหล่า​กษัตริย์​ได้​ชุมนุม​และ​พา​กัน​เสด็จ​ผ่าน​ไป.</verse>
				<verse number="5">ครั้น​เห็น, ก็​พา​กัน​ประหลาดใจ; มี​ความ​สะดุ้ง​หวาดหวั่น, แล้ว​ก็​แตกตื่น​หนี​ไป.</verse>
				<verse number="6">ความ​กลัว​ตัวสั่น​ก็​เข้า​ครอบงำ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ที่​ตรง​นั้น, เจ็บปวด​เหมือน​หญิง​กำ​ลัง​จะ​คลอด​บุตร.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ทรง​ทำลาย​กำปั่น​แห่ง​เมือง​ทา​ระ​ซี​ศ​ให้​แตก​ด้วย​ลม​ตะวันออก.</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​ข่าว​อย่างไร, ก็​เห็น​เป็นจริง​อย่าง​นั้น​ใน​พระ​มหานคร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา, คือ​ใน​พระ​มหานคร​แห่ง​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า: พระเจ้า​จะ​ทรง​ตั้ง​พระ​มหานคร​นั้น​ไว้​ให้​ถาวร.</verse>
				<verse number="9">ข้า​แต่​พระเจ้า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ระลึก​ถึง​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ใน​ท่ามกลาง​พระ​วิหาร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="10">ข้า​แต่​พระเจ้า, พระ​นาม​ของ​พระองค์​เลื่องลือ​ไป​มาก​เท่าใด, ความ​สรรเสริญ​ย่อม​มี​แก่​พระองค์​ถึง​ที่สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก​มาก​เท่านั้น: พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระองค์​บริบูรณ์​ไป​ด้วย​ความ​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="11">ให้​ภูเขา​ซี​โอน​ปิติยินดี, ให้​บุตรี​แห่ง​ต​ระ​กู​ลยูดา​ชื่นชมยินดี, ใน​การ​พิพากษา​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="12">จง​เดิน​ดู​เมือง​ซี​โอน, จง​เดิน​ไป​ให้​รอบ​เมือง; แล้ว​นับ​ดู​ป้อม​ของ​เมือง​นั้น;</verse>
				<verse number="13">จง​สังเกต​ดู​กำแพง​ทั้ง​หลาย​ไว้​ให้​ดี; จง​พิจารณา​ดู​พระราช​วัง​ทั้ง​หลาย: เพื่อ​จะ​บอกเล่า​ให้​ลูกหลาน​เหลน​รุ่น​หลัง​ฟัง​ได้.</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พระองค์​นี้​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็นนิตย์​และ​เป็นนิตย์: พระองค์​จะ​ทรง​นำ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ตลอดชีวิต</verse>
			</chapter>
			<chapter number="49">
				<verse number="1">บรรดา​ชน​ประเทศ, จง​ฟัง​ข้อความ​นี้; บรรดา​ชาว​แผ่น​ดิน​โลก จง​เงี่ยหู​ฟัง.</verse>
				<verse number="2">ทั้ง​ผู้ใหญ่​และ​ผู้น้อย ทั้งคน​มั่งมี​และ​คนจน​ทั่วหน้า.</verse>
				<verse number="3">ปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​กล่าว​ด้วย​สติปัญญา; และ​ความ​ตริตรอง​ใน​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​เป็น​ที่​เข้าใจ​ได้.</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​จะ​เอียงหู​ฟัง​คำอุปมา; จะ​ตั้ง​ตน​แฉ​ปริศนา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​กะ​จับ​ปี่.</verse>
				<verse number="5">ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป​กลัว​วัน​คืน​อัน​ร้ายกาจ​นั้น​ทำไม, คือ​เมื่อ​ความ​อสัตย์​อธรรม​ติด​ซ่น​เท้า​ตาม​ล้อมรอบ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">คน​ที่​วางใจ​ใน​ทรัพย์​สมบัติ​และ​อวด​อ้าง​ทรัพย์​สมบัติ​อัน​บริบูรณ์​ของ​ตน;</verse>
				<verse number="7">ไม่​มี​ใคร​สัก​คน​เดียว ไม่ว่า​จะ​ทำ​ด้วย​วิธี​ใดๆ ก็​ไถ่​ชีวิต​น้อง​ชาย​ของ​เขา​ไม่​ได้, หรือ​จะ​เอา​ทรัพย์​ถวาย​พระเจ้า​เพื่อ​ไถ่​ชีวิต​น้อง​ก็​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="8">เพราะ​การ​ไถ่​ชีวิต​ของ​เขา​นั้น​มี​ค่า​มาก, ไม่​มี​วัน​สำเร็จ​เลย,</verse>
				<verse number="9">เขา​จะ​ไถ่​ชีวิต​ไว้​ให้​ยั่งยืน​เป็น​นิจ​ไม่​ให้​เห็น​ความ​เปื่อยเน่า​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เขา​ก็​เห็น​แล้ว​ว่า​ปราชญ์​ยัง​ตาย; ทั้งคน​โฉด​เขลา​คน​โง่เง่า​ดุจ​สัตว์​เดียรัจฉาน​ก็​ยัง​ตาย​เหมือน​กัน​แล้ว​ต้อง​ละทิ้ง​สิ่งของๆ ตน​ไว้​แก่​คน​อื่น.</verse>
				<verse number="11">ความคิด​ภายใน​ใจ​ของ​เขา​คือ​จะ​ให้​เผ่าพันธุ์​ดำรง​อยู่​เป็น​นิจ, และ​ที่พำนัก​อาศัย​ของ​เขา​จะ​ตั้งอยู่​ตลอด​ทุก​ชั่ว​อายุ. เขา​มัก​เอาชื่อ​ของ​เขา​ไป​ตั้ง​ให้​เป็น​ชื่อ​ของ​เรือกสวน​ไร่นา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="12">แต่​มนุษย์​แม้ว่า​มี​ตำแหน่ง​สูง​ก็​ยัง​ตาย: เขา​ตาย​เหมือน​สัตว์​เดียรัจฉาน​ตาย.</verse>
				<verse number="13">นั้นแหละ​ทาง​ของ​เขา​คือ​ทาง​ของ​คน​โฉด​เขลา: ถึงกระนั้น​ก็ดี​คน​ที่​เกิด​มา​ภายหลัง​ก็​ยัง​พา​กัน​รับรอง​ใน​ถ้อยคำ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="14">เขา​เหล่านั้น​เหมือน​ฝูง​สัตว์​ที่หมาย​หัว​ไว้​แล้ว​ว่า​จะ​ต้อง​ลง​ไป​ยัง​เมือง​ผี; ความ​ตาย​จะ​เป็น​ผู้​คุม​ของ​เขา; และ​พวก​คน​ซื่อตรง​จะ​ครอบครอง​เขา​เมื่อ​เวลา​รุ่งเช้า; รูป​สวยงาม​ของ​เขา​จะ​ศูนย์​ไป​ใน​เมือง​ผี, ความ​ตาย​จะ​เป็น​ผู้​คุม​ของ​เขา; และ​พวก​คน​ซื่อตรง​จะ​ครอบครอง​เขา​เมื่อ​เวลา​รุ่งเช้า; รูป​สวยงาม​ของ​เขา​จะ​ศูนย์​ไป​ใน​เมือง​ผี, ไม่​มี​ที่​อาศัย.</verse>
				<verse number="15">แต่​พระเจ้า​จะ​ทรง​ไถ่​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​อำนาจ​เมือง​ผี; เพราะ​พระองค์​จะ​ทรง​ต้อนรับ​ข้าพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="16">อย่า​กลัว​เมื่อ​คน​หนึ่ง​คน​ใด​มั่งมี​ขึ้น, อย่า​กลัว, เมื่อ​เกียรติยศ​ของ​พงศ์พันธุ์​ของ​ใคร​รุ่งเรือง​เจริญ​ขึ้น:</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พอ​เมื่อ​เขา​สิ้นชีพ​แล้ว​เขา​จะ​เก็บ​อะไรๆ ไป​ด้วย​ไม่​ได้; เกียรติยศ​ของ​เขา​จะ​ไม่​ติดตาม​ตัว​เขา​ไป​ได้​หรอก;</verse>
				<verse number="18">แม้ว่า​เมื่อ​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​เขา​จะ​ได้​อวด​ตัว​และ​ถึงแม้ว่า​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​พา​กัน​สรรเสริญ​เขา​เมื่อ​เขา​ได้​ลาภ​ดี,</verse>
				<verse number="19">เขา​ก็​ยัง​ต้อง​ตาย​ไป​ตาม​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ที่​ล่วงลับ​ไป​แล้ว​ก่อนๆ นั้น; เขา​ทั้งปวง​จะ​ไม่​แลเห็น​ว่า​สว่าง​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="20">มนุษย์​ที่​ได้​ยศศักดิ์​แต่​หา​ปัญญา​บ่​มิได้​ก็​เป็น​เหมือน​สัตว์​เดียรัจฉาน​ที่​นอน​ตาย.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="50">
				<verse number="1">พระเจ้า​ผู้​ทรง​สรรพ​ฤทธิ์​คือ พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, ทรง​เรียก​มนุษย์​โลก​แล้ว​ตั้งแต่​ทิศตะวันออก​จด​ทิศตะวันตก.</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​ได้​ทรง​เปล่ง​รัศมี​อัน​รุ่งเรือง​ออก​จาก​ซี​โอน​ที่​เป็น​เมือง​งดงาม​หมดจด.</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​เสด็จ​มา​ไม่​ทรง​นิ่งเฉย: ตรง​พระ​พักตร​พระองค์​มี​เปลวเพลิง​ลุก​อยู่​ทั้ง​มี​ลมพายุ​ใหญ่​ล้อม​พระองค์​ไว้.</verse>
				<verse number="4">พระองค์​จะ​ตรัส​สั่ง​ฟ้า​สวรรค์​เบื้องบน​และ​แผ่น​ดิน​โลก (เบื้อง​ต่ำ) เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​พิพากษา​พล​ไพร่​ของ​พระองค์;</verse>
				<verse number="5">ให้​พวก​ผู้​ชอบธรรม​เข้า​มา​ประชุม คือ​พวก​ที่​ได้​ทำ​สัญญา​ไมตรี​กับ​เรา​โดย​ถวาย​เครื่องบูชา.</verse>
				<verse number="6">ฟ้า​สวรรค์​จะ​ได้​ประกาศ​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์; เพราะ​พระเจ้า​พระองค์​เอง​เป็น​ผู้พิพากษา.</verse>
				<verse number="7">ดูกร​พล​ไพร่​ของ​เรา, จง​ฟัง​เรา​กล่าว, นี่​แน่ะ​พวก​ยิศ​รา​เอล, เรา​จะ​เป็น​พะยาน​ให้​เจ้า: เรา​เป็น​พระเจ้า​คือ​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ไม่​ติเตียน​เจ้า​เรื่อง​เครื่องบูชา​หรือ​เรื่อง​เครื่องบูชา​ยัญ​ซึ่ง​ตั้งอยู่​เสมอ​ต่อ​พักตร​เรา.</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ไม่​เอา​โค​ผู้​ไป​จาก​บ้าน​ของ​เจ้า, หรือ​แพะ​ตัวผู้​จาก​คอก​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​สัตว์ป่า​ทุก​ตัว​เป็น​ของ​เรา, ทั้ง​ฝูง​วัว​ฝูง​ควาย​ที่อยู่​บน​ภูเขา​หลาย​พัน​ยอด​ก็​เป็น​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="11">เรา​รู้จัก​นก​ที่​ภูเขา​ทุก​ตัว; และ​สัตว์​เดียรัจฉาน​เปลี่ยว​ที่อยู่​ตาม​ทุ่ง​ก็​เป็น​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เรา​หิว, เรา​จะ​ไม่​บอก​เจ้า; เพราะ​โลก​กับ​ทั้ง​สิ่งของ​อัน​อุดมสมบูรณ์​ใน​โลก​เป็น​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​กิน​เนื้อ​โค​ผู้​หรือ​จะ​ดื่ม​เลือด​แพะ​หรือ?</verse>
				<verse number="14">จง​ถวาย​เครื่องบูชา​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระเจ้า; และ​แก้บน​ของ​เจ้า​แก่​พระองค์​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​ให้​สำเร็จ;</verse>
				<verse number="15">จง​ทูล​แก่​เรา​ใน​ยามยาก​ลำบาก: เรา​จะ​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น, และ​เจ้า​จง​ถวาย​สรรเสริญ​แก่​เรา</verse>
				<verse number="16">แต่​พระเจ้า​ตรัส​แก่​คน​ชั่ว​ว่า, ธุระ​อะไร​ของ​เจ้าที่​จะ​ประกาศ​ข้อบัญญัติ​ของ​เรา, และ​เอา​คำสัญญา​ไมตรี​ของ​เรา​ไป​ติด​ปาก​ของ​เจ้า​ไว้​ทำไม?</verse>
				<verse number="17">ก็​เห็น​อยู่​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือว่า​พวก​เจ้า​เกลียดชัง​คำสั่งสอน, และ​ได้​ละทิ้ง​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ไว้​เสียแล้ว​ข้างหลัง​เจ้า?</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เจ้า​เห็น​ขะ​โม​ย​เจ้า​ก็​เอออวย​กับ​มัน, และ​เจ้าเข้า​กับ​ส่วน​คน​ที่​ล่วง​ประเวณี​ผัวเมีย​เขา.</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ปล่อย​ปาก​ไว้​แก่​ความ​ชั่ว, และ​ลิ้น​ของ​เจ้า​ปั้น​กล​มารยา.</verse>
				<verse number="20">เจ้า​ก็​นั่ง​กล่าวร้าย​พี่น้อง​ของ​เจ้า; เจ้า​พูด​ดูหมิ่น​พี่น้อง​ร่วม​ท้อง​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="21">การ​เหล่านั้น​เจ้า​ได้​กระทำ​แล้ว, แต่​เรา​ได้​อดกลั้น​ไว้; เจ้า​คิด​ใน​ใจ​ว่า​เรา​เป็น​เหมือน​ตัว​เจ้า​เอง: บัดนี้​เรา​จะ​กล่าวโทษ​เจ้า​และ​จะ​ลำดับ​ความผิด​ของ​เจ้า​ไว้​ตำตา​เจ้า</verse>
				<verse number="22">เจ้า​ผู้​ลืม​พระเจ้า, จง​ตรึกตรอง​ข้อความ​นี้​เถิด, หาไม่​เรา​จะ​ฉีก​ตัว​เจ้า​เสีย​เป็นชิ้นๆ, แล้ว​ไม่​มี​ใคร​จะ​ช่วย​เจ้า​หรอก:</verse>
				<verse number="23">ผู้ใด​ถวาย​เครื่องบูชา​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ผู้​นั้น​ก็​ถวาย​เกีย​รต​ยศ​แก่​เรา; และ​ผู้ใด​ที่​ได้​จัดเตรียม​ทาง​ประพฤติ​ของ​ตน​ไว้​ดี เรา​จะ​สำแดง​ความ​รอด​ของ​พระเจ้า​แก่​ผู้​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="51">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​พระองค์​ทรง​พระ​เมตตา​แก่​ข้าพ​เจ้า​ให้​สม​กับ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์: ขอ​ทรง​ลบล้าง​การ​ล่วงละเมิด​ของ​ข้าพ​เจ้า​ตาม​พระทัย​บริบูรณ์​ด้วย​พระ​เมตตา​ปราณี​อัน​อ่อน​ละมุน​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">ขอ​พระองค์​ทรง​ล้าง​ข้าพ​เจ้า​ให้​หมดจด​จาก​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ทรง​ชำระ​ข้าพ​เจ้า​ให้​ปราศ​จาก​ความผิด.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​รู้​สำนึก​การ​ล่วงละเมิด​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว; และ​การ​บาป​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​อยู่​ต่อหน้า​ข้าพ​เจ้า​เสมอ.</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์, ต่อ​พระองค์​แต่​ผู้​เดียว, และ​ได้​กระทำ​ชั่ว​ต่อ​พระเนตร​พระองค์; เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​เป็น​ยุตติ​ธรรม​เมื่อ​ทรง​ตรัส, และ​เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ชอบธรรม​เมื่อ​พระองค์​ทรง​พิพากษา.</verse>
				<verse number="5">จง​ดู​เถิด, ข้าพ​เจ้า​ได้​เกิด​มา​ใน​ความ​อสัตย์​อธรรม, และ​มารดา​ได้​ตั้ง​ครรภ์​คลอด​ข้าพ​เจ้า​ใน​ความ​บาป.</verse>
				<verse number="6">ดู​เถิด, พระองค์​ประสงค์​ความ​สัตย์​ซื่อ​ภายใน; และ​ใน​ที่​อัน​ลับลี้​พระองค์​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​สติปัญญา.</verse>
				<verse number="7">ขอ​ทรง​ชำระ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​ต้น​หุ​สบ, แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จะ​สะอาด: ขอ​ทรง​ฟอก​ล้าง​ข้าพ​เจ้า, และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ขาว​กว่า​หิมะ.</verse>
				<verse number="8">ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​ซึ่ง​จะ​ให้​มี​ความ​โสม​นัสส์​ยินดี, กะ​ดูก​ที่​พระองค์​ทรง​หัก​เสียแล้ว​นั้น​จะ​ชุ่มชื่น.</verse>
				<verse number="9">ขอ​ทรง​เมิน​พระ​พักตร​จาก​ความผิด​ต่างๆ ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ทรง​ลบล้าง​บรรดา​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​ข้าพ​เจ้า​เสีย​ให้​หมด.</verse>
				<verse number="10">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​พระองค์​ทรง​เนรมิต​ใจ​สะอาด​ให้แก่​ข้าพ​เจ้า; และ​ขอ​ทรง​ชุบย้อม​น้ำใจ​ภายใน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​เป็น​ของ​ใหม่.</verse>
				<verse number="11">ขอ​พระองค์​อย่า​ทรง​ผลักไส​ข้าพ​เจ้า​ไป​เสีย​ให้​พ้น​พระ​พักตร​ของ​พระองค์; และ​ขอ​อย่า​ทรง​นำ​พระ​จิตต์​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​ไป​จาก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">ขอ​พระองค์​ทรง​คืน​ความยินดี​ใน​ความ​รอด​ของ​พระองค์​กลับ​มา​ให้​ข้าพ​เจ้า; ขอ​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ยังคง​มี​ความ​สมัครใจ,</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จะ​สอน​เหล่า​คน​ที่​ล่วงละเมิด​ให้​รู้​ทาง​ประพฤติ​ของ​พระองค์; และ​คน​ที่​กระทำ​ผิด​จะ​ได้​หันกลับ​มา​หา​พระองค์.</verse>
				<verse number="14">ข้า​แต่​พระเจ้า, พระ​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​พ้น​จาก​บาป​โทษ​ฐาน​ที่​ได้​กระทำ​ให้​เลือด​เขา​ตก​นั้น; แล้ว​ลิ้น​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​เปล่ง​เสียงร้อง​เพลง​สรรเสริญ​ถึง​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="15">ข้า​แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า, ขอ​ทรง​โปรด​เปิด​ริมฝีปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า; แล้ว​ปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ประกาศ​ความ​สรรเสริญ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เครื่องบูชา​พระองค์​ไม่​ทรง​พอ​พระทัย; ถ้า​พอ​พระทัย​แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จะ​นำมา​ถวาย: เครื่องบูชา​ยัญ​พระองค์​ไม่​โปรดปราน.</verse>
				<verse number="17">เครื่องบูชา​ที่​สมควร​แก่​พระเจ้า​คือ​จิตต์​วิญญาณ​ที่​ชอกช้ำ​แล้ว: ข้า​แต่​พระเจ้า, ใจแตก​และ​ฟกช้ำ​แล้ว​นั้น​พระองค์​ไม่​ดูถูก​ดูหมิ่น​เลย.</verse>
				<verse number="18">ขอ​พระองค์​ทรง​บำรุง​เมือง​ซี​โอน​ตาม​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์: และ​ขอ​ทรง​ก่อ​กำแพง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="19">เมื่อนั้น​พระองค์​จึง​ทรง​พอ​พระทัย​ด้วย​เครื่องบูชา​แห่ง​ความ​ชอบธรรม, คือ​เครื่องบูชา​ยัญ​และ​เครื่องบูชา​เผา; ขณะนั้น​เขา​จะ​พา​ฝูง​โค​ผู้​มา​ถวาย​บน​แท่น​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="52">
				<verse number="1">ดูกร​บุรุษ​ผู้​เป็นใหญ่เป็นโต, เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​เอาการ​มิดีมิร้าย​มา​อวดอ้าง​เล่า? พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระเจ้า​ดำรง​อยู่​เสมอ​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="2">ลิ้น​ของ​เจ้า​คิด​อุบาย​การ​ชั่ว​ร้ายกาจ​นัก, ทำ​มารยา​สา​ไฐย, เหมือน​มีดโกน​คมกริบ.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ชอบ​การ​ชั่ว​มาก​กว่า​การ​ดี, ชอบ​พูด​มุสา​มาก​กว่า​พูด​จริง.</verse>
				<verse number="4">แน่ะ​เจ้า​ลิ้น​ที่​กะล่อน, เอ็ง​ชอบ​บรรดา​วาจา​ที่​ล้าง​ผลาญ.</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​จะ​ทรง​ทำลาย​เจ้า​เป็น​นิจ​กาล​เสีย​ด้วย​เหมือน​กัน: พระองค์​จะ​ทรง​จับ​กะ​ชา​ก​เจ้า​ออก, และ​โยน​เจ้า​ทิ้ง​ไป​นอก​กะ​โจม​ของ​เจ้า, และ​จะ​ทรง​ถอน​เจ้า​ขึ้น​จาก​แผ่น​ดิน​ที่​อาศัย.</verse>
				<verse number="6">ผู้​ชอบธรรม​จะ​มองเห็น​ด้วย​และ​จะ​ได้​เกรงกลัว, และ​จะ​ได้​หัว​เราะ​เยาะ​เขา, แล้ว​พูด​ว่า,</verse>
				<verse number="7">นี่​แน่ะ​จง​ดู​บุรุษ, ที่​ไม่​พึ่ง​พระเจ้า​เป็นกำลัง, แต่​ได้​วางใจ​ใน​ทรัพย์​สมบัติ​อัน​อุดมสมบูรณ์​ของ​ตน, และ​ทำชั่ว​เป็น​การ​หนุน​ใจ​ของ​เขา​ให้​เกิด​กำลัง.</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​เหมือน​ต้น​มะกอก​เทศ​เขียว​สดขึ้นอยู่​ใน​พระราช​วัง​ของ​พระองค์: ข้าพ​เจ้า​วางใจ​ใน​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระเจ้า​เป็นนิตย์​และ​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอบ​พระ​คุณ​พระองค์​สืบๆ ไป​ตลอด​อนาคตกาล, เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​การ​นั้น; เพราะ​เป็น​การ​สมควร​ที่​ข้าพ​เจ้า​จะ​หวัง​ใจ​ใน​พระ​นาม​ของ​พระองค์. ต่อหน้า​พวก​ผู้​ชอบธรรม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="53">
				<verse number="1">คน​โฉด​เขลา​ได้​นึกในใจ​ของ​ตน​ว่า, พระเจ้า​ไม่​มี. เขา​เป็น​พวก​ชั่วช้า​อุ​ลามก, พา​กัน​กระทำ​บาป​อัน​น่าเกลียด​นัก; ไม่​มี​ผู้ใด​ประพฤติ​ดี​เลย​สัก​คน​เดียว.</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​ได้​ทอด​พระเนตร​ลง​มา​จาก​สวรรค์​ดู​มนุษย์​ชาติ, ประสงค์​จะ​เห็น​ว่า​มีผู้ใด​ประพฤติ​แยบคาย, คือ​แสวงหา​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="3">ทุกคน​ได้​ถอยหลัง; พา​กัน​เป็น​คน​อุ​ลามก​ไป​หมด, ไม่​มี​ผู้ใด​ประพฤติ​ดี, ไม่​มี, สัก​คน​เดียว​ก็​ไม่​มี.</verse>
				<verse number="4">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ประพฤติ​ชั่ว, กิน​พล​ไพร่​ของ​เรา​เหมือน​กิน​ข้าว, และ​ไม่​เข้า​หา​พระเจ้า, เป็น​เพราะ​ไม่​มี​ความ​รู้​เลย​หรือ?</verse>
				<verse number="5">เขา​ทั้ง​หลาย​มี​ความ​กลัว​มาก, ใน​ที่​ซึ่ง​ไม่​มี​ความ​น่ากลัว​เลย: เพราะ​พระเจ้า​ทรง​บันดาล​ให้​กะ​ดูก​ของ​ศัตรู​ที่​ตั้ง​ค่าย​ล้อมรอบ​พวก​ท่าน​กระจัดกระจาย​ไป: เขา​ต้อง​อับอาย​เพราะ​พระเจ้า​ทรง​ละทิ้ง​เขา​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="6">โอ, ขอ​อำนวย​ความ​รอด​ที่​จะ​ให้แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ออก​มา​จาก​เมือง​ซี​โอน! เมื่อครั้ง​พระเจ้า​โปรด​นำ​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ที่​ได้​ตก​ไป​เป็น​ชะ​เลย, แล้ว​ยา​โค​บ​จะ​ชื่นชม, และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​จะ​ยินดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="54">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​โดย​พระ​นาม​ของ​พระองค์, ขอ​ทรง​ตัดสิน​ความ​ของ​ข้าพ​เจ้า​โดย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​คำอธิษฐาน​ของ​ข้าพ​เจ้า; ขอ​พระองค์​เงี่ย​พระ​กรรณ​ลง​ฟัง​วาจา​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​แขกเมือง​ลุก​ขึ้น​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า, คน​โหดร้าย​แสวงหา​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า: เขา​ทั้ง​หลาย​ไม่​ยก​พระเจ้า​ไว้​ต่อหน้า​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="4">ดู​เถิด, พระเจ้า​เป็น​ผู้​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า: พระองค์​ป้องกัน​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="5">พระองค์​จะ​ให้การ​ร้าย​ของ​พวก​ศัตรู​กลับ​ไป​ถูก​เขา​เอง: ขอ​ทรง​ประหาร​เขา​เสีย​ตาม​ความ​ยุตติ​ธรรม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="6">ข้าพ​เจ้า​จะ​นำ​เครื่องบูชา​มา​ถวาย​พระองค์​ด้วย​ความ​เต็มใจ: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​เป็น​การ​สมควร​ที่​ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอบ​พระ​คุณ​ต่อ​พระ​นาม​ของ​พระองค์,</verse>
				<verse number="7">ด้วย​พระองค์​ได้​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​บรรดา​การ​ทุกข์ยาก; และ​ตา​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​เหตุร้าย​นั้น​มา​ถึง​พวก​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="55">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​พระองค์​ทรง​เงี่ย​พระ​กรรณ​สดับ​ฟัง​คำอธิษฐาน​ของ​ข้าพ​เจ้า; และ​อย่า​ซ่อน​พระองค์​จาก​คำ​วิงวอน​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">ขอ​พระองค์​ทรง​ฟัง, และ​ทรง​ตอบ​ข้าพ​เจ้า: ข้าพ​เจ้า​กำลัง​ทุกข์​ไม่​สร่าง​ครวญคราง​อยู่.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​การ​ส่ง​เสียง​ของ​พวก​ศัตรู, และ​เพราะ​การ​ข่มเหง​ของ​คน​ชั่ว; ด้วย​เขา​สลัด​ความ​ชั่วร้าย​ให้​มา​ลง​บน​ข้าพ​เจ้า, และ​เขา​ข่มเหง​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​ความ​โท​โส.</verse>
				<verse number="4">ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ปวดร้าว​อยู่​ภายใน: และ​ความ​หวาดเสียว​ต่อ​ความ​ตาย​ครอบงำ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">ความ​กลัว, ความ​หวาด​สะดุ้ง​เข้า​มา​สวม​ทับ​ข้าพ​เจ้า, และ​ความ​มหันต​ทุกข์​มา​ท่วม​ทับ​ข้าพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="6">ข้าพ​เจ้า​จึง​กล่าว​ว่า, ไฉน​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​มี​ปีก​เหมือน​นก​พิลาป! ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​บิน​หนี​ไป​เป็น​ผาสุก.</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​ได้​เร่ร่อน​ไป​ให้​ไกล, ไป​พักอาศัย​อยู่​ใน​ป่า.</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​รีบ​หนี​ไป​ยัง​ที่​กำบัง​พ้น​จาก​ลม​กล้า​และ​พายุ​ใหญ่.</verse>
				<verse number="9">ข้า​แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​, ขอ​ทรง​ทำลาย​และ​ฉีก​ลิ้น​ของ​เขา​ให้​แยกกัน; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​การ​ร้าย​และ​การ​จลาจล​ใน​เมือง​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน​เขา​เที่ยว​ไป​รอบ​บน​กำแพง: การ​อสัตย์​อธรรม​กับ​การ​ทุจ​จริต​มี​อยู่​ใน​เมือง.</verse>
				<verse number="11">การ​ร้าย​ต่างๆ มี​อยู่​ใน​เมือง: การ​กดขี่​และ​การ​ฉ้อโกง​ไม่​ขาด​จาก​ถนน​เมือง​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="12">เพราะ​หาใช่​พวก​ศัตรู​ที่​ติฉินนินทา​ข้าพ​เจ้า; ถ้า​เท่านั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​อดทน​ได้: และ​ก็​หาใช่​คน​ที่​เกลียดชัง​ข้าพ​เจ้า​มา​จองหองพองขน​เอา​กับ​ข้าพ​เจ้า; ถ้า​เป็น​เช่นนั้น​ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​ซ่อน​ตัว​เสีย​ให้​พ้น​ได้:</verse>
				<verse number="13">แต่​นี่​เป็น​คน​ที่​เสมอบ่าเสมอไหล่​กับ​ข้าพ​เจ้า, เป็นเพื่อน​และ​เป็นเพื่อน​สนิท​เสีย​ด้วย​ซ้ำ.</verse>
				<verse number="14">เรา​เคย​พูดจา​ปราศรัย​เป็น​คำหวานๆ ด้วย​กัน; เรา​เคย​เดิน​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ด้วย​กัน​พร้อมกับ​ประชาชน.</verse>
				<verse number="15">ขอ​ให้​ความ​พินาศ​มี​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​โดย​ฉับพลัน, ขอ​ให้​เขา​ลง​ไป​ยัง​เมือง​ผี​ทั้งเป็น; เพราะ​ความ​ชั่วร้าย​ต่างๆ อยู่​ใน​หมู่บ้าน​ของ​เขา, อยู่​ภายใน​พวก​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้อง​ทูล​พระเจ้า; และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="17">ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องทุกข์​ครวญคราง​อยู่​ทั้ง​เวลา​หัวค่ำ​เวลา​เช้า​และ​เที่ยงวัน; และ​พระองค์​จะ​ทรง​สดับ​เสียง​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ได้​ทรง​ไถ่​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​เป็น​สงบสุข​พ้น​จาก​สงคราม​ที่​ยก​มา​สู้​ข้าพ​เจ้า; เพราะ​คน​ที่​รบ​สู้​ข้าพ​เจ้า​มี​มาก.</verse>
				<verse number="19">พระองค์, คือ​พระเจ้า​องค์​ที่​ทรง​ประทับ​อยู่​บน​พระที่นั่ง​แต่​กาล​โบราณ, จะ​ทรง​ฟัง, และ​ทรง​แก้แค้น​เขา​เหล่านั้น, คือ​เหล่า​คน​ที่​ไม่​รู้​เปลี่ยนใจ, และ​ไม่​เกรงกลัว​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="20">เขา​ได้​ยื่น​มือ​ออก​ต่อสู้​คน​ที่​เป็นมิตร​กับ​เขา: เขา​ได้​บิด​คำสัญญา​ไมตรี​ของ​ตน​แล้ว.</verse>
				<verse number="21">ปาก​เขา​ปราศรัย​แต่​น้ำใจ​เขา​เชือด​คอ: วาจา​ของ​เขา​อ่อนโยน​กว่า​น้ำมัน, แต่ว่า​คม​เหมือน​ดาบ​ที่​ชัก​ออก​จาก​ฝัก.</verse>
				<verse number="22">จง​ทอด​ภาระ​ของ​ท่าน​ไว้​กับ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​พระองค์​จะ​ทรง​เป็น​ธุระ​ให้: พระองค์​จะ​ไม่​ยอม​ให้​คน​ชอบธรรม​แตกฉานซ่านเซ็น​ไป.</verse>
				<verse number="23">ข้า​แต่​พระเจ้า​. ขอ​นำ​คน​เหล่านั้น​ลง​ไป​ยัง​เหว​แห่ง​ความ​พินาศ: คน​ที่​ชอบ​ทำ​ให้​เขา​เลือด​ตก​ยาง​ออก​และ​คน​ทำ​กล​มารยา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ไม่​ถึง​กึ่ง​อายุ; แต่​ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​จะ​วางใจ​ใน​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="56">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​ทรง​พระ​เมตตา​ข้าพ​เจ้า; เพราะ​มนุษย์​อ้า​ปาก​จะ​กลืน​ข้าพ​เจ้า​แล้ว; เขา​ต่อสู้​เบียด​เบียฬ​ข่มเหง​ข้าพ​เจ้า​ทุกเวลา.</verse>
				<verse number="2">พวก​ศัตรู​อ้า​ปาก​จะ​กลืน​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ทุก​วัน; เพราะ​คน​ที่​สู้รบ​ข้าพ​เจ้า​อย่าง​ทน​งอ​ง​อาจ​นั้น​มี​มาก​หลาย.</verse>
				<verse number="3">วัน​ใด​ที่​ข้าพ​เจ้า​ตกใจ​กลัว, วัน​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​วางใจ​ใน​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">ใน​พระเจ้า​-​ข้าพ​เจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์​-ข้าพ​เจ้า​จะ​วางใจ​ใน​พระเจ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​หวั่นกลัว; เนื้อหนัง​จะ​ทำ​อะไร​แก่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เล่า?</verse>
				<verse number="5">เขา​ทั้ง​หลาย​คัดค้าน​ถ้อยคำ​ของ​ข้าพ​เจ้า​วัน​ยัง​ค่ำ: ความคิด​ของ​เขา​ล้วนแต่​จะ​ปอง​ร้าย​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">เขา​กำบัง​กาย, เขา​มั่วสุม​ชุมนุม​กัน, เขา​คอย​สะกด​รอย​ข้าพ​เจ้า, คอย​ตะครุบ​ชีวิต​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">โดย​ทำ​การ​ชั่ว​เขา​จะ​หลบ​ไป​ได้​หรือ? ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​ทรง​พระ​พิ​โรธ​ทำลาย​พล​ไพร่​เหล่านั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ทรง​นับ​การ​ซัดเซ​พเนจร​ของ​ข้าพ​เจ้า: พระองค์​ทรง​เก็บ​น้ำตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​ขวด​ของ​พระองค์; น้ำตา​นั้น​ก็​จด​ไว้​ใน​บัญชี​ของ​พระองค์​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="9">ใน​วันที่​ข้าพ​เจ้า​ร้อง​ทูล​พระองค์​วัน​นั้น​พวก​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ต้อง​หัน​หลัง​หนี​ไป: พระเจ้า​ทรง​ดำรง​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า, ข้อ​นี้​ข้าพ​เจ้า​รู้​แน่.</verse>
				<verse number="10">ใน​พระเจ้า​-ข้าพ​เจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์-ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​-ข้าพ​เจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์,</verse>
				<verse number="11">ข้าพ​เจ้า​ได้​วางใจ​ใน​พระเจ้า​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​หวั่นกลัว; มนุษย์​จะ​ทำ​อะไร​แก่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เล่า?</verse>
				<verse number="12">ข้า​แต่​พระเจ้า, คำ​บน​ตัว​ที่​ปฏิญาณ​ไว้​แก่​พระองค์, ข้าพ​เจ้า​จะ​สนอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระองค์​แก้​ให้​เสร็จ.</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​ช่วย​ชีวิต​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ไม่​ให้​ตาย: เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ดำเนิน​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระเจ้า ใน​ที่​สว่าง​กับ​ผู้​ที่​มี​ชีวิต​อยู่; แล้ว​พระองค์​ไม่ได้​ทรง​ช่วย​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ไม่​ให้​ลื่น​ล้ม​ลง​ดอก​หรือ?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="57">
				<verse number="1">ทรง​พระ​เมตตา​แก่​ข้าพ​เจ้า, โอ้​ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​ทรง​พระ​เมตตา​แก่​ข้าพ​เจ้า; เพราะ​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​พึ่ง​พำนัก​ใน​พระองค์: ข้าพ​เจ้า​จะ​อาศัย​ใต้​ร่ม​ปีก​ของ​พระองค์, กว่า​ภัยอันตราย​เหล่านี้​จะ​ล่วง​พ้น​ไป.</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้อง​ทูล​ต่อ​พระเจ้า​ผู้ใหญ่​ยิ่ง, คือ​พระเจ้า​ผู้​ทรง​บันดาล​ให้​กิจการ​ของ​ข้าพ​เจ้า​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="3">พระองค์​จะ​อำนวย​การ​ช่วย​เหลือ​ข้าพ​เจ้า ให้​มา​แต่​สวรรค์, เมื่อ​คน​ที่​คอย​กลืน​ข้าพ​เจ้า​ติฉินนินทา; พระองค์​จะ​ทรง​ประทาน​พระ​กรุณา​และ​ความ​สัตย์จริง​ของ​พระองค์​ลง​มา.</verse>
				<verse number="4">ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ท่ามกลาง​หมู่​สิงห์โต; ข้าพ​เจ้า​นอน​ท่ามกลาง​หมู่​คน​ใจร้าย​ดัง​ไฟ, คือ​มนุษย์​ที่​มี​ฟัน​ดุจ​ทวน​และ​ลูก​ธนู, ลิ้น​ของ​เขา​เป็น​ดุจ​กระบี่​คม.</verse>
				<verse number="5">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​ให้​พระองค์​เป็น​ที่​ยกย่อง​เหนือ​ฟ้า​สวรรค์; ให้​พระ​รัศมี​ของ​พระองค์​ส่อง​ทั่วไป​เหนือ​แผ่น​ดิน​โลก</verse>
				<verse number="6">เขา​เหล่านั้น​ได้​เตรียม​บ่วง​แร้ว​ไว้​สำหรับ​ย่าง​เท้า​ข้าพ​เจ้า; จิตต์วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ฝ่อ​ลง; เขา​ได้​ขุด​บ่อ​ไว้​ตรงหน้า​ข้าพ​เจ้า; แต่​เขา​เอง​ได้​ตก​บ่อ​นั้น.</verse>
				<verse number="7">จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ตั้งมั่น​คงอยู่, แน่นอน, ข้าพ​เจ้า​จะ​ถวาย​เพลง​สรรเสริญ;</verse>
				<verse number="8">จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอ๋ย, จง​ตื่น​เถิด, ปี่​และ​พิณ​เอ๋ย, จง​ตื่น​เถิด, ตัว​ข้าพ​เจ้า​เอง​ก็​จะ​ตื่น​แต่เช้า​ตรู่,</verse>
				<verse number="9">ข้า​แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระองค์​ท่ามกลาง​ชาว​ประเทศ​ต่างๆ; ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์​ท่ามกลาง​ชน​ประเทศ​ต่างๆ.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​มาก​เทียม​สวรรค์, และ​ความ​สัตย์จริง​ของ​พระองค์​เทียม​ท้อง​ฟ้า.</verse>
				<verse number="11">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​ให้​พระองค์​เป็น​ที่​ยกย่อง​สูง​ขึ้น​ไป​เหนือ​ฟ้า​สวรรค์; ให้​พระ​รัศมี​ของ​พระองค์​ส่อง​ทั่วไป​เหนือ​แผ่น​ดิน​โลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="58">
				<verse number="1">แท้จริง​พวก​เจ้า​กล่าว​ความ​ชอบธรรม​ใน​ที่​เงียบ​หรือ? ดูกร​มนุษย์​ชาติ, เจ้า​ตัดสิน​โดย​สัตย์​ซื่อ​หรือ?</verse>
				<verse number="2">เปล่า, แท้จริง, เจ้า​กระทำ​การ​อสัตย์​อธรรม​ต่างๆ ใน​ใจ; แล้ว​ชั่ง​การ​ร้าย​ซึ่ง​มือ​เจ้า​กระทำ​ให้​ปรากฏ​ที่​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="3">คน​ชั่ว​ย่อม​หลง​ไป​ตั้งแต่​ครรภ์​มารดา: พอ​เกิด​มา​เขา​ก็​หลงผิด, และ​พูด​มุสา.</verse>
				<verse number="4">พิษ​ของ​เขา​เหมือน​พิษงู​ร้าย: เขา​เหมือน​งูเห่า​ชะ​นิด​หูหนวก​ที่​ได้​อุด​หู​ของ​มัน​เสียแล้ว,</verse>
				<verse number="5">จึง​ไม่​ยิน​เสียง​ของ​หมอ​งู, ถึง​เสียง​จะ​เพราะ​ปานใด​มัน​ก็​ยิน​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="6">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​ทรง​ถอน​ฟัน​ใน​ปาก​ของ​เขา​เหล่านั้น: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา. ขอ​ทรง​ถอน​กราม​ของ​สิงห์โต​หนุ่มๆ.</verse>
				<verse number="7">ขอ​ให้​เขา​อันตรธาน​ไป​เหมือน​น้ำ​ที่​ไหล​เชี่ยว: เมื่อ​เขา​เล็ง​ธนู​ก็​ขอ​ให้​เหมือน​ลูก​ธนู​หัก.</verse>
				<verse number="8">ให้​เขา​เป็น​เหมือน​หอยโข่ง​ที่​อันตรธาน​ไป​ตาม​ทาง, ขอ​ให้​เขา​เหมือน​ทารก​แท้ง​ไม่​ทัน​เห็น​ดวงอาทิตย์​เลย.</verse>
				<verse number="9">ก่อน​ที่​หม้อ​ของ​เจ้า​จะ​เผา​ไฟ​สุก, พระองค์​จะ​ให้​ลมบ้าหมู​พัดมัน​ปลิว​ไป​เสีย, ทั้ง​หม้อ​ดิบ​และ​หม้อ​สุก.</verse>
				<verse number="10">ผู้​ชอบธรรม​จะ​ชื่นใจ​เมื่อ​เขา​เห็น​การ​แก้แค้น​นั้น​แล้ว: และ​จะ​ล้าง​เท้า​ด้วย​เลือด​ของ​คน​ชั่ว;</verse>
				<verse number="11">เพื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​พูด​ออก​ได้​ว่า, จริงๆ นา, คน​ชอบธรรม​ย่อม​ได้​บำเหน็จ: จริงๆ นะ, มี​พระเจ้า​ผู้​ทรง​พิพากษา​แผ่น​ดิน​โลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="59">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​พ้น​จาก​พวก​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ขอ​ทรง​ตั้ง​ข้าพ​เจ้า​ไว้​เสีย​ใน​ที่​สูง​ให้​พ้น​เขา​ทั้งปวง​ที่​ลุก​ขึ้น​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​พ้น​จาก​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​กระทำ​ชั่วร้าย, และ​ขอ​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​คน​ที่​กระทำ​ให้​เลือด​ตก​ยาง​ออก.</verse>
				<verse number="3">ดู​เถิด, คน​เช่นนั้น​พา​กัน​ซุ่ม​ตัว​คอย​ประหาร​ชีวิต​ข้าพ​เจ้า; ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, คนใหญ่คนโต​มั่วสุม​กัน​จะ​กระทำ​ร้าย​ข้าพ​เจ้า: ไม่​ใช่​เพราะ​การ​ล่วงละเมิด​หรือ​ความผิด​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">ข้า​พ​เจ้า​ไม่​ได้​กระทำ​ผิด​เลย​แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​วิ่ง​วุ่น​ตระเตรียม​ตัว​ไว้: ขอ​พระองค์​ทรง​ตื่น​ขึ้น​เพื่อ​จะ​ได้​ทอด​พระเนตร​ดู, และ​ช่วย​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​พล​โยธา, พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ขอ​เสด็จ​มา​เยี่ยมเยียน​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง; ขอ​อย่า​ทรง​เมตตา​แก่​คนชั่ว​ใดๆ ที่​ล่วง​พระ​บัญญัติ​เลย.</verse>
				<verse number="6">เขา​ทั้ง​หลาย​กลับ​มา​เวลา​พลบค่ำ, เห่าหอน​เหมือน​สุนัข, และ​เที่ยว​ไป​รอบ​บ้าน​รอบ​เมือง.</verse>
				<verse number="7">ดู​เถิด ปาก​ของ​เขา​คำราม​ออก; ดาบ​อยู่​ใน​ริมฝีปาก​ของ​เขา; แล้ว​ใคร​จะ​ได้ยิน?</verse>
				<verse number="8">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​จะ​ทรง​พระ​สรวล​เยาะเขา; พระองค์​จะ​ทรง​ให้​บรรดา​ประเทศ​ถูก​ล้อเลียน.</verse>
				<verse number="9">เพราะ​พ​ลา​นุ​ภาพ​ของ​พระองค์​ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​คอยท่า​เฝ้า​พระองค์​เพราะ​พระองค์​เป็น​ป้อม​อัน​สูง​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​เสด็จ​มา​พบ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​พระ​กรุณาคุณ: พระองค์​จะ​ทรง​โปรด​ให้​พวก​ศัตรู​เป็น​ไป​ตาม​ความ​ปรารถนา​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="11">ขอ​พระองค์​อย่า​ทรง​ประหาร​เขา​เสีย​เกลือก​ว่า​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​จะ​หลงลืม​ไป: ข้า​แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า; ผู้​เป็น​โล่ห์​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, ขอ​พระองค์​ทรง​ให้​เขา​เที่ยว​ตุหรัดตุเหร่​และ​ปราบ​เขา​ให้​หมอบ​ลง​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="12">เพราะ​เหตุ​บาป​ใน​ปาก, และ​วาจา​ที่​ริมฝีปาก​ของ​เขา​ให้​เขา​ถูก​จับ​โดย​ความ​อหังการ​ของ​เขา, เพราะ​คำ​แช่ง​ด่า​และ​คำ​เท็จ​ที่​เขา​พูด.</verse>
				<verse number="13">ขอ​ทรง​ทำลาย​เขา​เสีย​ด้วย​ความ​พิ​โรธ, ขอ​ทำลาย​เขา​เสีย​ให้​ศูนย์, เพื่อ​ว่า​จะ​ได้​ไม่​มี​เหลือ​อยู่​อีก​ต่อไป; และ​ให้​เขาทั้งปวง​รู้​ว่า​พระเจ้า​ทรง​ครอบครอง​พวก​ยา​โค​บ, จนกระทั่ง​ถึง​ที่สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="14">ให้​เขาทั้ง​หลาย​กลับ​มา​เวลา​พลบค่ำ, เห่าหอน​เหมือน​สุนัข, และ​เที่ยว​ไป​รอบ​บ้าน​รอบ​เมือง,</verse>
				<verse number="15">เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เที่ยว​ไป​มา​หา​อาหาร​กิน, ถ้า​ไม่​อิ่ม​ก็​จะ​ท่องเที่ยว​อยู่​ตลอด​คืน.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์; เป็นแน่, พอ​เวลา​รุ่งเช้า​ข้าพ​เจ้า​จะ​เปล่ง​เสียงร้อง​สรรเสริญ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์: เพราะ​พระองค์​เป็น​ป้อม​อัน​สูง​ของ​ข้าพ​เจ้า. เป็น​ที่พึ่ง​พำนัก​ใน​เวลา​ทุกข์ยาก​ของ​ข้า​พ​เจ้า.</verse>
				<verse number="17">ข้า​แต่​พระองค์​ผู้​เป็นกำลัง​ของ​ข้าพ​เจ้าๆ จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์: เพราะ​พระเจ้า​เป็น​ป้อม​สูง​ของ​ข้าพ​เจ้า​และ​เป็น​พระเจ้า​ประกอบ​ไป​ด้วย​พระ​กรุณา​ต่อ​ข้าพ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="60">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า​, พระองค์​ทรง​ละทิ้ง​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เสียแล้ว, ทรง​บันดาล​ให้​แตก​ย่อยยับ​ไป; พระองค์​ทรง​พิ​โรธ​แล้ว; ขอ​ทรง​โปรด​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​กลับคืน​ดี​อีก​เถิด.</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​แผ่น​ดิน​สะท้าน​หวั่นไหว; และ​ทรง​แยก​ออก​เป็น​ช่องๆ แล้ว: ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ช่อง​ที่​แยก​นั้น​กลับ​คืน​ดี​อีก: ด้วย​แผ่น​ดิน​ยัง​สะเทือน​หวั่นไหว​อยู่.</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ทรง​สำแดง​ให้​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​เห็น​เหตุการณ์​ที่​ยากลำบาก​แล้ว: พระองค์​ได้​ทรง​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ดื่ม​น้ำ​องุ่น​เมา​เซ​ซวน​ไป.</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ทรง​ประทาน​ธง​แล้ว​แก่​พวก​ที่​เกรงกลัว​พระองค์, สำหรับ​ชัก​ขึ้น​เพราะ​เห็นแก่​ความ​สัตย์จริง</verse>
				<verse number="5">ขอ​ทรง​สดับ, และ​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระองค์, เพื่อ​พวก​ที่รัก​ของ​พระองค์​จะ​ได้​ความ​รอด.</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​ตรัส​โดย​ความ​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​ว่า: เรา​จะ​โสม​นัสส์; เรา​จะ​แบ่ง​เมือง​เซ​เค็ม, และ​จะ​ปัน​เขตต์​หุบเขา​แห่ง​เมือง​สุโฆธ.</verse>
				<verse number="7">ฆีละ​อาด​และ​มะ​นา​เซ​เป็น​ของ​เรา​แล้ว; เอ็ฟ​รา​ยิมเป็น​ทหาร​รักษา​องค์​ของ​เรา​ด้วย; ยูดา​เป็น​ทัณฑ​กร​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="8">โม​อาบ​เป็น​อ่า​ง​ล้าง​ชำระ​ของ​เรา; เรา​จะ​โยน​รองเท้า​ลง​ที่​เมือง​อะ​โดม: แน่ะ​เมือง​ฟะลิศ​ติ​ม​จง​เปล่ง​เสียงร้อง​เพราะ​เหตุ​เรา.</verse>
				<verse number="9">ผู้ใด​จะ​นำ​เรา​ไป​ถึง​เมือง​ที่​เข้มแข็ง? ใคร​จะ​พา​เรา​ไป​ยัง​เมือง​อะ​โดม?</verse>
				<verse number="10">ข้า​แต่​พระเจ้า, พระองค์​ทรง​ละทิ้ง​พวก​ข้าพ​เจ้า​เสียแล้ว​หรือ? ข้า​แต่​พระเจ้า, พระองค์​ไม่​เสด็จ​ออก​ไป​กับ​พล​โยธา​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="11">ขอ​ทรง​โปรด​ช่วย​พวก​ข้าพ​เจ้า​ต่อสู้​พวก​ศัตรู​เพราะ​ไร้​ผล​ที่​จะ​ให้​มนุษย์​ช่วย.</verse>
				<verse number="12">โดย​พึ่ง​ใน​พระเจ้า​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ต่อสู้​อย่าง​แข็งแรง; และ​พระองค์​เอง​ที่​จะ​ทรง​เหยียบย่ำ​ศัตรู​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="61">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​พระองค์​ทรง​ฟัง​คำร้อง​ทูล​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ทรง​เงี่ย​พระ​กรรณ​สดับ​คำอธิษฐาน​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้อง​ทูล​พระองค์​จาก​ที่สุด​ปลาย​โลก, เมื่อ​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​อ่อนเพลีย​ไป: ขอ​ทรง​นำ​ไป​ถึง​ศิลา​อัน​สูง​กว่า​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​พระองค์​เป็น​ที่พึ่ง​พำนัก​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, เป็น​ป้อม​อัน​เข้มแข็ง​ป้องกัน​พวก​ศัตรู.</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​พลับพลา​ของ​พระองค์​เป็นนิตย์: ข้าพ​เจ้า​จะ​พึ่ง​ร่ม​ปีก​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">ข้า​แต่​พระเจ้า, พระองค์​ได้ยิน​คำ​บน​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว: และ​ทรง​ประทาน​ส่วน​มฤ​ดก​ให้แก่​ผู้​ที่​เกรงกลัว​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​ยืด​พระ​ชันษา​ของ​กษัตริย์​ให้​ยืนยาว; พระ​พรรษา​ของ​ท่าน​จะ​ยืน​นาน​หลาย​ชั่ว​อายุ​คน.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​จะ​ดำรง​ฉะ​เพาะ​พระเจ้า​เป็นนิตย์: ขอ​ทรง​โปรด​ตระเตรียม​พระ​กรุณาคุณ​และ​ความ​สัตย์จริง​ไว้​ให้​รักษา​ท่าน.</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระองค์​เป็นนิตย์​เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​แก้บน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​สำเร็จ​ได้​ทุก​วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="62">
				<verse number="1">จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​สงบ​คอยท่า​พระเจ้า​แต่​พระองค์​เดียว​เท่านั้น: ความ​รอด​ของ​ข้าพ​เจ้า​มา​จาก​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">พระองค์​แต่​ผู้​เดียว​เป็น​ศิลา​และ​ความ​รอด​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​เป็น​ป้อม​สูง​ของ​ข้าพ​เจ้า: ข้าพ​เจ้า​ไม่​ต้อง​หวั่นไหว.</verse>
				<verse number="3">นาน​สัก​เท่าใด​พวก​เจ้า​จึง​จะ​ออก​มา​ต่อสู้​กับ​คนๆ เดียว, จะ​ได้​พา​กัน​ว่า​เมา​เสีย​ให้​หมด, ดุจ​กำแพง​เอนเอียง, ดุจ​รั้ว​กำลัง​พัง​อยู่​แล้ว?</verse>
				<verse number="4">เขา​คิด​กัน​ฉะ​เพาะ​แต่​จะ​ผลัก​ลง​จาก​ยศ​ของ​ท่าน; เขา​มี​ใจ​ยินดี​ใน​คำ​เท็จ; ปาก​เขา​ให้​พร, แต่​เขา​แช่ง​ด่า​อยู่​ภายใน.</verse>
				<verse number="5">จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้า​ฯ​เอ๋ย, จง​สงบ​ใจ​คอยท่า​พระเจ้า​แต่​องค์​เดียว​เถิด; เพราะ​ความ​มุ่งหมาย​นั้น​จะ​มา​แต่​พระองค์.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ผู้​เดียว​ทรง​เป็น​ศิลา​และ​เป็น​ความ​รอด​ของ​ข้าฯ: พระองค์​เป็น​ป้อม​สูง​ของ​ข้าฯ; ข้าฯ จะ​ไม่​หวาดหวั่น​ไหว.</verse>
				<verse number="7">ความ​รอด​และ​สง่า​ราศี​ของ​ข้าพ​เจ้า​มี​อยู่​ใน​พระองค์​ศิลา​เข้มแข็ง​ซึ่ง​เป็น​ที่พึ่ง​ของ​ข้าพ​เจ้า​คือ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="8">พล​เมือง​เอ๋ย, จง​วางใจ​ใน​พระองค์​เสมอ​ทุกเวลา; จง​พา​กัน​รีบ​ตั้ง​จิตต์​ใจ​ทูล​ฉะ​เพาะ​พระองค์​เถิด: ด้วย​พระเจ้า​เป็น​ที่พึ่ง​พำนัก​ของ​พวกเรา.</verse>
				<verse number="9">แน่นอน​ทีเดียว​คน​ชั้นต่ำ​ก็​เย่อหยิ่ง​จองหอง, และ​คน​ชั้น​สูง​ก็​เป็น​คน​มุสา: เมื่อ​ขึ้น​คันชั่ง​เขา​ก็​เบา; เขา​ทั้งหมด​รวม​กัน​ยัง​เบา​กว่า​ลมหายใจ.</verse>
				<verse number="10">อย่า​วางใจ​ใน​การ​ข่มเหง, อย่า​กลาย​ไป​เป็น​คน​อวดดี​ใน​การ​ปล้น​สดมภ์; ถ้า​มั่งมี​ขึ้น, อย่า​วางใจ​ใน​สิ่ง​นั้น.</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​ได้​ตรัส​ครั้ง​หนึ่ง​แล้ว, ข้อ​นี้​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​ถึง​สอง​ครั้ง​แล้ว, คือ​ว่า​ฤทธานุ​ภาพ​สิทธิ์ขาด​อยู่​ที่​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="12">ข้า​แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า, พระ​กรุณาคุณ​ก็​สิทธิ์ขาด​อยู่​ที่​พระองค์​ด้วย; เพราะ​พระองค์​ทรง​ตอบแทน​แก่​ทุกคน​ตาม​ที่​เขา​ประพฤติ​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="63">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า; ข้าพ​เจ้า​จะ​แสวงหา​พระองค์​ด้วยใจ​ร้อนรน: จิตต์วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​กระหาย​หา​พระองค์, เนื้อหนัง​ของ​ข้าพ​เจ้า​อยาก​ประสพ​พระองค์, ณ ที่​แผ่น​ดิน​กันดาร​แห้งแล้ง, ที่​ซึ่ง​ปราศ​จาก​น้ำ.</verse>
				<verse number="2">เช่นนั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​เฝ้า​พระองค์​ใน​พระ​วิหาร, เพื่อ​จะ​ได้​เห็น​ฤทธิ์เดช​และ​รัศมี​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ประเสริฐ​ยิ่ง​กว่า​ชีวิต, ริมฝีปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ถวาย​สรรเสริญ​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​ถวาย​สรรเสริญ​พระองค์​ขณะ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​มี​ชีวิต: ข้าพ​เจ้า​จะ​ยก​มือ​ทั้ง​สอง​ขึ้น​ใน​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​อิ่มหนำ​ดุจ​กิน​เนื้อ​มัน​และ​ไข​ใน​กะ​ดูก. ปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​ริมฝีปาก​อัน​ชื่นชมยินดี;</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ระลึก​ถึง​พระองค์​บน​เตียงนอน, เมื่อ​ภาวนา​ถึง​พระองค์​ทุก​ทุ่ม​ยาม.</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระองค์​ทรง​เป็น​ผู้ช่วย​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ชื่นชม​ใน​ใต้​ร่ม​ปีก​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ตาม​พระองค์​ไป​ติดๆ: พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระองค์​ทรง​พะ​ยุง​ข้าพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​เหล่า​คน​ที่​แสวงหา​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​เพื่อ​จะ​ล้าง​ผลาญ, จะ​พา​กัน​ลง​ไป​ใน​เบื้อง​ต่ำ​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="10">เขา​ต้อง​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​อำนาจ​กระบี่: เขา​จะ​เป็น​อาหาร​ของ​สุนัข​จิ้งจอก.</verse>
				<verse number="11">แต่​กษัตริย์​จะ​ชื่นชม​ใน​พระเจ้า: คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ตั้ง​สัตย์​สาบาน​ไว้​ใน​พระ​นาม​ของ​พระองค์, จะ​ได้​เกียรติยศ; เพราะ​ปาก​ของ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​พูด​เท็จ​จะ​ต้อง​ถูก​ปิด​มิด.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="64">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​ทรง​โปรด​สดับ​ฟัง​เสียง​ทูล​ร้องทุกข์​ของ​ข้าพ​เจ้า: โปรด​รักษา​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ให้​พ้น​จาก​การ​กลัว​ศัตรู.</verse>
				<verse number="2">ขอ​ทรง​โปรด​ซ่อน​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ให้​พ้น​จาก​ความ​ปรึกษา​คิดร้าย​ของ​คน​ชั่ว, ให้​พ้น​จาก​การ​จลาจล​ของ​พวกที่​กระทำ​การ​อสัตย์​อธรรม;</verse>
				<verse number="3">คือ​พวก​ที่​ลับ​ลิ้น​ของ​เขา​ให้​คม​เหมือน​ดาบ, และ​ได้​สอด​ลูก​ธนู​เล็ง​ไว้​แล้ว, คือ​คำ​ขื่นขม,</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​จะ​ยิง​ออก​มา​จาก​ที่​ลับ​ให้​ถูก​คน​ชอบธรรม: เขา​ยิง​ทันที​โดย​ไม่​กลัว.</verse>
				<verse number="5">เขา​หนุน​ใจ​กัน​ให้​มุ่ง​ทำร้าย; เขา​คิดอ่าน​กัน​จะ​วาง​บ่วง​แร้ว​ไว้​ใน​ที่​มิดชิด; เขา​พูด​กัน​ว่า, ผู้ใด​จะ​เห็น​บ่วง​แร้ว​นั้น​ได้​เล่า?</verse>
				<verse number="6">เขา​สืบเสาะ​หา​การ​อสัตย์​อธรรม; พา​กัน​พูด​ว่า, พวกเรา​ได้​ตระเตรียม​ไว้​พร้อม​แล้ว​อย่าง​เรี่ยม​นัก: ความคิด​ภายใน​และ​น้ำใจ​ของ​เขา​ทุกคน​ลึกลับ​อยู่.</verse>
				<verse number="7">แต่​พระเจ้า​จะ​ทรง​ยิง​เขา​ด้วย​ธนู; ใน​ทันใดนั้น​เขา​จะ​มี​บาดแผล.</verse>
				<verse number="8">เขา​จึง​ถูก​ทำ​ให้​สะดุด​ล้ม​ลง, ลิ้น​ของ​เขา​กลับ​กล่าวร้าย​แก่​ตนเอง: ทุกๆ คน​ที่​เห็น​เขา​จะ​พา​กัน​สั่น​เศียร.</verse>
				<verse number="9">คน​ทั้งปวง​จะ​พา​กัน​เกรงกลัว; และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ประกาศ​กิจการ​ของ​พระเจ้า, และ​จะ​ตริตรอง​ด้วย​ความ​สุขุม​ถึง​กิจการ​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="10">คน​สัตย์​ธรรม​จะ​ชื่นชม​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​พึ่ง​พำนัก​ใน​พระองค์; และ​บรรดา​ผู้​เที่ยงธรรม​จะ​ได้​เกียรติ​ยศ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="65">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, ความ​สรรเสริญ​มี​แก่​พระองค์​ใน​เมือง​ซี​โอน; และ​คำ​ที่​บน​ไว้​นั้น​จะ​แก้​ให้​สำเร็จ​ต่อ​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">ข้า​แต่​พระองค์​ผู้​สดับ​คำอธิษฐาน, บรรดา​มนุษย์​โลก​จะ​ได้​เข้า​มา​เฝ้า​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">การ​อสัตย์​อธรรม​ชะ​นะ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว: แต่​ส่วน​การ​ล่วงละเมิด​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​นั้น, พระองค์​จะ​ทรง​อภัย​ให้.</verse>
				<verse number="4">ความ​สุข​ย่อม​มี​แก่​คน​นั้น​ที่​ถูก​เลือก​ไว้​ให้​เข้า​ใกล้​พระองค์, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ภายใน​บริเวณ​ของ​พระองค์: ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​อิ่มหนำ​ด้วย​สิ่งของ​อัน​ประ​เส​ริ​ฐ​ใน​พระ​มหา​มณเฑียร, คือ​พระ​วิหาร​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">ข้า​แต่​พระเจ้า​แห่ง​ความ​รอด​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, พระ​ผู้​เป็น​ที่​ไว้เนื้อเชื่อใจ​ของ​คน​ทุก​มุม​โลก, และ​ของ​คน​ที่อยู่​ไกล​พ้น​ทะเล​ไป:</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​ทรง​ตอบ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​เหตุการณ์​อัน​น่ากลัว​โดย​ยุตติ​ธรรม: ทรง​สวม​พระองค์​ไว้​ด้วย​ฤทธานุ​ภาพ, ทรง​ตั้ง​ภูเขา​ไว้​แน่น​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์;</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ทรง​ห้าม​เสียง​คำราม​ของ​มหาสมุทร,คือ​เสียง​คลื่น​ใน​ทะเล, และ​เสียง​โกลาหล​แห่ง​พล​ไพร่​ให้​เงียบสงบ​ไป.</verse>
				<verse number="8">คน​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก​ด้วย ก็​จะ​ตกใจ​กลัว​เพราะ​การ​กระทำ​ของ​พระองค์: พระองค์​ทรง​กระทำ​ให้​อรุโณทัย​และ​ราตรีกาล​ชื่นชมยินดี.</verse>
				<verse number="9">พระองค์​เสด็จ​มา​เยี่ยมเยียน​แผ่น​ดิน​โลก, และ​บันดาล​ให้​ฝน​ตก​รด​แผ่น​ดิน​นั้น, และ​ทรง​บันดาล​ให้​แผ่น​ดิน​อุดมสมบูรณ์; แม่​น้ำ​ของ​พระเจ้า​ก็​เต็ม​ฝั่ง: เมื่อ​ทรง​จัดแจง​แผ่น​ดิน​อย่าง​นั้น​แล้ว​พระองค์​จึง​ทรง​จัดหา​ธัญญาหาร​ให้​คน​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ทรง​รด​รอย​ระแหง​ให้​เปียก​ชุ่ม​โชก​ด้วย​น้ำ; และ​ทรง​ปราบ​ดิน​ที่​สูง​ให้​ราบ​ลง: ทรง​บันดาล​ให้​แผ่น​ดิน​อ่อน​ละมุน​ด้วย​ฝน; และ​ทรง​อวยพร​แก่​พืช​ที่​แผ่น​ดิน​ให้​งอก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ทรง​ประทาน​ของดี​ของ​พระองค์​ตลอด​ปี; และ​ตาม​มร​คา​ของ​พระองค์​ก็​เกลื่อนกลาด​ด้วย​ความ​อิ่มหมีพีมัน:</verse>
				<verse number="12">ที่​ป่า​ดอน​มี​ฝน​อุดม; และ​บรรดา​ดอย​ก็​เขียว​ชื่น​ตา.</verse>
				<verse number="13">ทุ่งนา​ก็​ประดับ​ไป​ด้วย​ฝูง​สัตว์; หุบเขา​ก็​มี​ต้น​ข้าว​คลุม​อยู่​ด้วย; สิ่งของ​เหล่านั้น​เปล่ง​เสียง​ยินดี​และ​ร้องเพลง​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="66">
				<verse number="1">แน่ะ​มนุษย์​โลก​ทั้งสิ้น, จง​บรรเลง​เพลง​ไพเราะ​สรรเสริญ​พระเจ้า;</verse>
				<verse number="2">จง​ร้องเพลง​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์: ให้​ความ​สรรเสริญ​นั้น​เป็น​สง่า​ราศี​แก่​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">จง​ทูล​พระเจ้า​ว่า, กิจการ​ที่​พระองค์​ทรง​กระทำ​นั้น​น่ากลัว​จริง, เพราะ​ฤทธิ์เดช​ใหญ่หลวง​ของ​พระองค์​พวก​ศัตรู​จึง​ยอม​อ่อนน้อม​ต่อ​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">บรรดา​มนุษย์​โลก​จะ​นมัสการ​พระองค์, และ​จะ​ร้อง​เพลง​ถวาย​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">มา​ซิ, มา​ดู​กิจการ​ของ​พระเจ้า; ที่​พระองค์​ได้​กระทำ​กิจการ​อัน​น่ากลัว​ต่อ​เผ่าพันธุ์​ของ​มนุษย์.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​ทะเล​กลับ​เป็น​ดิน​แห้ง; เขา​เดิน​เท้า​ข้าม​แม่น้ำ​ไป​ได้: ที่​ตำบล​นั้นแหละ​พวกเรา​ได้​ชื่นชมยินดี​ใน​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ทรง​ครอบครอง​โดย​ฤทธิ์​ของ​พระองค์​เป็น​นิจ​กาล; พระเนตร​ของ​พระองค์​ทรง​พิจารณา​ดู​ชน​นานา​ประเทศ: อย่า​ให้​พวก​ขบถ​ยก​ตัว​ขึ้น.</verse>
				<verse number="8">ดูกร​ชาว​ประเทศ​ทั้ง​หลาย, จง​ถวาย​สรรเสริญ​พระเจ้า​ของ​พวกเรา, จง​เปล่ง​เสียง​สรรเสริญ​พระองค์​ให้​เขา​ได้ยิน​ทั่วไป;</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ทรง​รักษา​ชีวิต​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ไม่​ให้​ตาย, และ​ไม่​ปล่อย​ให้​เท้า​พลาดพลั้ง​ไป.</verse>
				<verse number="10">ข้า​แต่​พระเจ้า, พระองค์​ทรง​ชันสูตร​พวก​ข้าพ​เจ้า​แล้ว​พระองค์​ได้​ทรง​ทดลอง​พวก​ข้าพ​เจ้า​ดุจ​ทดลอง​เงิน.</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ได้​ทรง​นำ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เข้า​ติดตา​ข่าย; และ​ทรง​ทำ​บั้นเอว​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​เจ็บปวด.</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ได้​ทรง​ยอม​ให้​คน​ขี่​ข้าม​ศีรษะ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไป; ข้าพ​เจ้า​ได้​เดิน​ลุย​ไฟ​และ​ลุย​น้ำ​ไป; แต่​พระองค์​ได้​ทรง​นำ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ออก​มา​ถึง​ที่​อุดม.</verse>
				<verse number="13">ข้าพ​เจ้า​จะ​นำ​เครื่องบูชา​ยัญ​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ของ​พระองค์; ข้าพ​เจ้า​จะ​แก้บน,</verse>
				<verse number="14">ซึ่ง​ริมฝีปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​บน​ไว้, และ​ตาม​ซึ่ง​ปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​บน​ไว้​คราว​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ทุกข์.</verse>
				<verse number="15">ข้าพ​เจ้า​จะ​ถวาย​สัตว์​อ้วน​พี​เป็น​บูชายัญ, พร้อมกับ​กลิ่น​หอม​ของ​แกะ​ผู้; ข้าพ​เจ้า​จะ​ถวาย​โค​ผู้​พร้อมกับ​แพะ​ด้วย.</verse>
				<verse number="16">มา​ซิ, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เกรงกลัว​พระเจ้า, เชิญ​เข้า​มา​ฟัง​เถิด, ข้าพ​เจ้า​จะ​แสดง​เหตุการณ์​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​สำหรับ​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="17">ปาก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้อง​ทูล​พระองค์, และ​ลิ้น​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยกย่อง​สรรเสริญ​พระองค์.</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ข้าพ​เจ้า​คิด​นึก​ตรึกตรอง​ความ​ชั่ว​ใน​ใจ, พระเจ้า​จะ​ไม่​ทรง​ฟัง​ข้าพ​เจ้า​เลย:</verse>
				<verse number="19">แต่​จ​ริงๆ นะ, พระเจ้า​จะ​สดับ​คำ​ของ​ข้าพ​เจ้า; พระองค์​ทรง​ฟัง​คำอธิษฐาน​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="20">สาธุ​แก่​พระเจ้า, ผู้​ไม่​เมิน​พระ​พักตร​ไป​จาก​คำอธิษฐาน​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ไม่​ลด​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​จาก​ข้าพ​เจ้า​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="67">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​ทรง​พระ​กรุณา, และ​อวยพร​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า, และ​ทรง​โปรด​ให้​รัศมี​พระ​พักตร​ส่องแสง​สว่าง​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า;</verse>
				<verse number="2">เพื่อมนุษย์​โลก​จะ​ได้​รู้​ทาง​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​ดำเนิน​นั้น, ชน​ทุก​ชาติ​จะ​ได้​รู้ความ​รอด​ที่มา​แต่​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">ข้า​แต่​พระเจ้า, ให้​ชน​นานา​ประเทศ​สรรเสริญ​พระองค์; ให้​ชน​ประเทศ​ทั้งสิ้น​ยกย่อง​สรรเสริญ​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">ให้​ชน​นานา​ประเทศ​ชื่นชม​และ​ร้องเพลง​ด้วย​ความ​ร่าเริง​บรรเทิง​ใจ; เพราะ​พระองค์​จะ​ทรง​พิพากษา​ชน​นานา​ประเทศ​โดย​ยุตติ​ธรรม, จะ​ทรง​ปกครอง​ชน​ประเทศ​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="5">ข้า​แต่​พระเจ้า, ให้​ชน​นานา​ประเทศ​สรรเสริญ​พระองค์; ให้​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง​ยกย่อง​สรรเสริญ​พระองค์.</verse>
				<verse number="6">แผ่น​ดิน​ให้​พืชพันธุ์​งอก​ผล​ทวี​ขึ้น​แล้ว: พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เอง​จะ​ทรง​อวย​พระ​พร​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​จะ​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า; และ​คน​ทั้งปวง​ตลอด​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​ยำเกรง​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="68">
				<verse number="1">ขอ​เชิญ​พระเจ้า​เสด็จ​มา, ขอ​ให้​พวก​ศัตรู​ของ​พระองค์​กระจัดกระจาย​ไป; และ​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เกลียดชัง​พระองค์​หนี​ไป​จาก​พระ​พักตร​แห่ง​พระองค์​ด้วย,</verse>
				<verse number="2">ขอ​ทรง​ขับไล่​เขา​เสีย​ดุจ​ควันไฟ​ที่​ลอย​ไป​นั้น: ขี้ผึ้ง​ถูก​ไฟ​ละลาย​ไป​ฉันใด, ก็​ขอ​ให้​คน​ชั่ว​ละลาย​ไป​จาก​พระ​พักตร​พระเจ้า​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="3">แต่​ขอ​ให้​คน​ชอบธรรม​ทั้ง​หลาย​ชื่นชมยินดี: ขอ​ให้​เขา​เป็น​ที่​เชิดชู​ต่อ​พระ​พักตร​พระเจ้า: แน่นอน​พระองค์​เจ้า​ค่ะ, ขอ​ให้​เขา​โสม​นัสส์​ยินดี.</verse>
				<verse number="4">จง​ร้องเพลง​ทูล​พระเจ้า, และ​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระองค์: จง​พูนดิน​ขึ้น​ทำ​มร​คา​สำหรับ​พระองค์​ผู้​เสด็จ​ไป​ตาม​ทะเลทราย; พระ​นาม​ของ​พระองค์​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา; จง​ชื่นใจ​ยินดี​ตรง​พระ​พักตร​พระองค์​เถิด.</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า, ผู้​ทรง​สถิต ณ ที่​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์, เป็น​บิดา​ของ​ลูกกำพร้า, และ​เป็น​ผู้​แก้​แค้น​ของ​พวก​แม่ม่าย.</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​ทรง​ให้​คน​โสด​เปลี่ยว​ใจ​ได้​มี​ครอบครัว; พระองค์​ทรง​นำ​พวก​ชะ​เลย​ให้​ออก​มา​ถึง​ความ​เจริญ; แต่​พวก​กบฏ​ต้อง​อาศัย​อยู่ ณ ที่​แห้ง​กันดาร</verse>
				<verse number="7">ข้า​แต่​พระเจ้า, เมื่อ​พระองค์​ได้​เสด็จ​นำหน้า​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ออก​ไป, ครั้น​เสด็จ​ตาม​ป่า​ดอน​นั้น;</verse>
				<verse number="8">แผ่น​ดิน​ก็​หวั่นหวาด​ท้อง​ฟ้า​โปรย​ฝน​ลง​มา​ต่อ​พระ​พักตร​พระเจ้าด้วย; ภูเขา​ซี​นาย​ด้าน​โน้น​ก็ได้​หวั่นไหว​ต่อ​พระ​พักตร​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="9">ข้า​แต่​พระเจ้า, พระองค์​ได้​ทรง​ประทาน​ฝน​อย่าง​บริบูรณ์, เมื่อ​ทายาท​ของ​พระองค์​หิวโหย​อ่อนกำลัง​ไป, พระองค์​ได้​ทรง​บำรุง​เขา​ไว้.</verse>
				<verse number="10">พวก​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ได้​อาศัย​อยู่​ที่นั่น: ข้า​แต่​พระเจ้า, พระองค์​ได้​ทรง​เตรียม​ของดี​ของ​พระองค์​ไว้​สำหรับ​เหล่า​คน​อนาถา.</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​ทรง​ประทาน​พระ​วจ​นะ: สตรี​ที่​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​นั้น​เป็น​พวก​ใหญ่.</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​ที่​เป็น​แม่ทัพ​ก็​หนี, เขา​หนี​ไป​แล้ว, ฝ่าย​หญิง​ที่อยู่​บ้าน​ก็​แบ่ง​ของ​ที่​ริบ​เอา​มา​นั้น.</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​นอน​ใน​คอก​แกะ, ก็​ดุจ​ปีก​นก​พิลาป​ที่​อาบ​ด้วย​เงิน, และ​ขน​เหลือง​ดัง​ทอง​ทา.</verse>
				<verse number="14">ครั้น​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ใหญ่​ยิ่ง​บันดาล​ให้​กษัตริย์​ที่​นั้น​กระจัดกระจาย​ไป, ก็​ดุจ​หิมะ​ตก​ที่​ภูเขา​ซัล​โม​น.</verse>
				<verse number="15">ภูเขา​บา​ซาน​เป็น​ภูเขา​แห่ง​พระเจ้า; ภูเขา​บา​ซาน​เป็น​ภูเขา​ยอด​สูง.</verse>
				<verse number="16">ภูเขา​ยอด​สูง​ทั้ง​หลาย​เอ๋ย, เหตุ​ไฉน​จึง​ชำเลืองตา, คือ​ภูเขา​ที่​พระเจ้า​พอ​พระทัย​สถิต​อยู่? แท้จริง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​สถิต​อยู่​ที่นั่น​เป็น​นิจ​กาล.</verse>
				<verse number="17">ราชรถ​ของ​พระเจ้า​สอง​หมื่น: จริงๆ นับ​เป็น​เรือน​พัน; พระเจ้า​ทรง​สถิต​อยู่​ท่ามกลาง​เขา​ดุจ​สถิต​อยู่​กับ​เขา​ที่​ซี​นาย, คือ​ภูเขา​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ได้​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ยัง​ที่​สูง, พระองค์​ทรง​นำ​เอา​พวก​ชะ​เลย​ไป; พระองค์​ได้​ทรง​รับ​เครื่องบรรณาการ​แต่​มนุษย์, แท้จริง​ได้​ทรง​รับ​จาก​พวก​กบฏ​ด้วย, เพื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​จะ​ได้​สถิต​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="19">ความ​บรม​สุข​จง​มี​แก่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า, ผู้​ทรง​แบกภาระ​ของ​พวกเรา​ทุกๆ วัน, ทจริง​ก็​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​ความ​รอด​ของ​พวกเรา.</verse>
				<verse number="20">พระเจ้า​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ช่วย​ให้​เรา​รอด; และ​ทาง​ที่​ให้​พ้น​จาก​ความ​ตาย​นั้น​เป็น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า.</verse>
				<verse number="21">พระเจ้า​คงจะ​ทรง​ตี​ศีรษะ​พวก​ศัตรู​ของ​พระองค์​ให้​แหก​ออก​ไป, คือ​ทั้ง​ผม​และ​หนัง​ที่​บน​ศีรษะ​ของ​คน​ที่​ขืน​ประพฤติ​การ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="22">องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​นำ​เขา​กลับ​มา​อีก​จาก​เมือง​บา​ซาน, เรา​จะ​พา​เขา​ขึ้น​มา​อีก​จาก​ก้น​ทะเล;</verse>
				<verse number="23">เพื่อ​พระองค์​จะ​เหยียบย่ำ​เขา​และ​จุ่ม​เท้า​ของ​พระองค์​ลง​ใน​เลือด, เพื่อ​ลิ้น​สุนัข​ของ​พระองค์​จะ​เลีย​เลือด​ของ​พวก​ศัตรู​นั้น.</verse>
				<verse number="24">ข้า​แต่​พระเจ้า, เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​การ​เสด็จ​ของ​พระองค์, กระ​ทั่ง​การ​เสด็จ​แห่ง​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระบรมมหา​กษัตริย์​ของ​ข้าพ​เจ้า​เข้า​ไป​ใน​ที่​บริสุทธิ์,</verse>
				<verse number="25">เขา​ก็​เห็น​พวก​นักร้อง​นำหน้า, พวก​นักดนตรี​เดิน​ตาม​หลัง. การ​บรรเลง​โทน​รำมะนา​ก็​มี​ใน​ท่ามกลาง​สตรี​สาว.</verse>
				<verse number="26">ท่าน​ทั้ง​หลาย, ที่​เป็น​ประดุจ​บ่อน้ำพุ​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, จง​สรรเสริญ​พระเจ้า, คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใน​ที่ประชุม.</verse>
				<verse number="27">ใน​ที่ประชุม​นั้น​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น​น้อย​เป็น​ผู้ปกครอง​เขา​ทั้ง​หลาย, กับ​เจ้านาย​ใน​ตระกูล​ยูดา​ทั้ง​พรรคพวก​เขา, และ​เจ้านาย​ใน​ตระกูล​ซะบู​โลน, ทั้ง​ตระกูล​นัฟธาลี​ด้วย.</verse>
				<verse number="28">พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ทรง​ประธาน​กำลัง​ท่าน: ข้า​แต่​พระเจ้า, กิจการ​ใหญ่​ยิ่ง​ซึ่ง​ทรง​กระทำ​สำหรับ​พวก​ข้าพ​เจ้า​แล้ว​ขอ​ทรง​บำรุง​ไว้​ให้​มั่นคง.</verse>
				<verse number="29">เพราะ​เห็นแก่​พระ​วิหาร​ของ​พระองค์​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​จะ​มี​กษัตริย์​หลาย​องค์​ทรง​นำ​เครื่องบรรณาการ​มา​ถวาย​พระองค์.</verse>
				<verse number="30">ขอ​พระองค์​ทรง​ห้ามปราม​เหล่า​สัตว์​ที่อยู่​ใน​พง​อ้อ, ฝูง​โค​ผู้, กับ​ลูก​ของ​มัน​คือ​พล​เมือง​ให้​อ่อนน้อม​ตัว​กราบ​ลง​นำ​เงิน​มา​ถวาย: พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​ชน​ประเทศ​ต่างๆ ที่​ชอบ​การ​ศึก​สงคราม​ให้​กระจัดกระจาย​ไป.</verse>
				<verse number="31">เจ้านาย​จะ​พา​กัน​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต; ชาว​อาย​ธิ​โอบ​ก็​จะ​รีบ​ยื่น​มือ​ออก​ต่อ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="32">แน่ะ​ชาว​แผ่น​ดิน​ทั้ง​หลาย​ทั่ว​โลก, จง​ร้องเพลง​ถวาย​พระเจ้า; จง​ร้องเพลง​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แด่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​คือ​แก่​องค์​ผู้​เสด็จ​เหนือ​ฟ้า​สวรรค์​ที่​สูง​ซึ่ง​มี​มา​แต่​โบราณ;</verse>
				<verse number="33">ดู​เถิด​พระองค์​ทรง​เปล่ง​พระ​สุรเสียง. สำเนียง​อิทธิฤทธิ์.</verse>
				<verse number="34">จง​กล่าว​คำสรรเสริญ​พ​ลา​นุ​ภาพ​ของ​พระเจ้า: อานุภาพ​ของ​พระองค์​ครอบครอง​อยู่​เหนือ​พวก​ยิศ​รา​เอล, พ​ลา​นุ​ภาพ​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​ท้อง​ฟ้า.</verse>
				<verse number="35">ข้า​แต่​พระเจ้า, พระองค์​เสด็จ​ออก​มา​จาก​ที่​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​ด้วย​การ​น่า​หวาดกลัว: ข้า​แต่​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, พระองค์​ทรง​ประทาน​กำลัง​และ​ฤทธิ์​แก่​พล​ไพร่​ของ​พระองค์. ความ​บรม​สุข​จง​มี​แด่​พระเจ้า​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="69">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​โปรด​ช่วย​ข้าพ​เจ้า; เพราะ​น้ำ​เข้า​มา​ถึง​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​จม​ลง​ใน​เลน​ตม​อัน​ลึก, หา​ที่​จะ​ยืน​ไม่​ได้: ข้าพ​เจ้า​ตกลง​ใน​น้ำ​ลึก, น้ำท่วม​ข้าพ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="3">ข้าพ​เจ้า​ร้องไห้​จน​อ่อนกำลัง; ลำคอ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอง​แห้ง​ไป​แล้ว: ขณะ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​คอยท่า​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​อยู่ ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ผิดหวัง.</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​เกลียดชัง​ข้าพ​เจ้า​โดยใช่เหตุ​มี​มาก​กว่า​เส้น​ผม​บน​ศีรษะ​ข้าพ​เจ้า: คน​ที่​คิด​จะ​ทำลาย​ข้าพ​เจ้า​นั้น, คือ​ที่​เป็น​ศัตรู​โดยใช่เหตุ, มี​กำลัง​เข้มแข็ง​มาก: ข้าพ​เจ้า​ต้อง​เอา​สิ่งของ​ที่​มิได้​ริบ​มา​นั้น​คืน​ให้​เขา.</verse>
				<verse number="5">ข้า​แต่​พระเจ้า, พระองค์​ทรง​ทราบ​ความ​โฉด​เขลา​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว; และ​การ​ผิด​ของ​ข้าพ​เจ้า​มิได้​ปิดบัง​ไว้​จาก​พระองค์​เลย.</verse>
				<verse number="6">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา, ขอ​อย่า​ให้​คน​เหล่านั้น​ที่​คอยท่า​พระองค์​มี​ความ​ละอาย​เพราะ​ข้าพ​เจ้า: ข้า​แต่​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ขอ​อย่า​ให้​คน​เหล่านั้น​ที่​แสวงหา​พระองค์​ต้อง​อัปยศ​เพราะ​ข้าพ​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า​ได้​ทน​การ​เยาะเย้ย​เพราะ​เห็นแก่​พระองค์; ความ​ขายหน้า​คลุม​หน้า​ข้าพ​เจ้า​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​กลับ​เป็น​เหมือน​แขกเมือง​ต่อหน้า​พวก​พี่น้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า, เป็น​เหมือน​คน​ต่าง​ประเทศ​ต่อหน้า​พวก​พี่น้อง​ร่วม​มารดา​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="9">ด้วยใจ​เร่าร้อน​รัก​พระ​วิหาร​ของ​พระองค์​นั้น​เผา​ข้าพ​เจ้า​จน​เกรียม​ไป; และ​คำ​เยาะ​ของ​ผู้​ที่​เย้ย​พระองค์​นั้น​ได้​ถูก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ร้องไห้​และ​ชำระใจ​ด้วย​การ​ถือศีล​อด​อาหาร, กลับ​เป็น​เหตุ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ถูก​เยาะเย้ย.</verse>
				<verse number="11">ครั้น​ข้าพ​เจ้า​นุ่งห่ม​ด้วย​เสื้อผ้า​เนื้อ​หยาบ, ข้าพ​เจ้า​กลับ​ถูก​เขา​นินทา.</verse>
				<verse number="12">คน​ทั้งปวง​ที่นั่ง​อยู่​ใน​ประตูเมือง​พูด​กัน​ถึง​เรื่อง​ข้าพ​เจ้า; และ​พวก​นักเลง​สุรา​ก็​ร้องเพลง​เยาะเย้ย​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​จะ​อธิษฐาน​ทูล​ใน​เวลา​ที่​พระองค์​จะ​ทรง​โปรด; ข้า​แต่​พระเจ้า, ผู้​ประกอบ​ไป​ด้วย​พระ​กรุณาคุณ​เหลือล้น, ขอ​โปรด​ตอบ​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด​ตาม​ความ​สัตย์จริง​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="14">ขอ​ทรง​โปรด​ฉุดลาก​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​จาก​ตม​เลน, ขอ​อย่า​ปล่อย​ให้​จม​มิด​ลง​ไป; แต่​โปรด​ให้​พ้น​จาก​คน​ที่​ชัง​ข้าพ​เจ้า, และ​พ้น​จาก​น้ำ​ลึก.</verse>
				<verse number="15">อย่า​ให้​อุทกภัย​ทำลายล้าง​ข้าพ​เจ้า, หรือ​อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​สำลัก​ใน​น้ำ​ลึก; อย่า​ให้​บ่อ​หุบ​เอา​ปาก​ข้าพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="16">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​สดับ​ฟัง​ข้าพ​เจ้า; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ประเสริฐ​ยิ่ง: ขอ​ทรง​หัน​มา​หา​ข้าพ​เจ้า​ตาม​พระ​เมตตา​อัน​อ่อน​ละมุน​มาก​หลาย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="17">ขอ​พระองค์​อย่า​ซ่อน​พระ​พักตร​จาก​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ตก​อยู่​ใน​ความ​ทุกข์ยาก; ขอ​รีบ​ตอบ​โดยเร็ว.</verse>
				<verse number="18">ขอ​พระองค์​โปรด​เสด็จ​มา​ใกล้​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว​ทรง​ไถ่​เอา​ไว้: ขอ​ทรง​ช่วย​ให้​ข้าพ​เจ้า​รอดพ้น​พวก​ศัตรู.</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ทรง​ทราบ​การ​ถูก​เยาะเย้ย​ของ​ข้าพ​เจ้า, ความ​ละอาย, และ​ความ​อัปยศ: บรรดา​ผู้​ข่มเหง​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ตรง​พักตร​พระองค์.</verse>
				<verse number="20">การ​เยาะเย้ย​นั้น​ทำใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ช้ำชอก​แล้ว; และ​ข้าพ​เจ้า​ก็​เต็มไปด้วย​ความ​หนักใจ: แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ได้​มองหา​คน​ที่​จะ​สงสาร​ข้าพ​เจ้า, แต่​ไม่​มี​ใคร. และ​ได้​มองหา​ผู้​เล้าโลม, แต่​ก็​มองหา​พบ​ไม่.</verse>
				<verse number="21">เขา​ทั้ง​หลาย​เอาดี​สัตว์​ด้วย​มา​ให้​ข้าพ​เจ้า​กิน​ต่าง​อาหาร; และ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​กระหายน้ำ​เขา​เอา​น้ำส้มสายชู​มา​ให้​ข้าพ​เจ้า​ดื่ม,</verse>
				<verse number="22">ขอ​ให้​โต๊ะ​ที่อยู่​ตรงหน้า​เขา​กลาย​เป็น​เครื่อง​ดัก; และ​เวลา​ปกติ​ของ​เขา​ให้​กลาย​เป็น​บ่วง​แร้ว.</verse>
				<verse number="23">ขอ​ให้​ตา​เขา​มืด​ไป​จน​มองเห็น​ไม่​ได้; และ​ให้​บั้นเอว​เขา​สั่น​เสมอ​ไป.</verse>
				<verse number="24">ขอ​พระองค์​ทรง​พระ​พิ​โรธ​เขา, และ​ขอ​ให้​ความ​น่ากลัว​แห่ง​พระ​พิ​โรธ​ตาม​สนอง​เขา​ทัน.</verse>
				<verse number="25">ขอ​ให้​หมู่บ้าน​ของ​เขา​ร้าง​ไป; และ​ขอ​อย่า​ให้​มี​ใคร​อยู่​ใน​กะ​โจม​ของ​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="26">ด้วย​เขา​ได้​ข่มเหง​คน​ที่​พระองค์​ทรง​เฆี่ยน​สอน​แล้ว; เขา​เล่า​ถึง​ความ​เจ็บปวด​ของ​คน​ที่​พระองค์​ทรง​กระทำ​ให้​เขา​เป็น​บาดแผล​นั้น.</verse>
				<verse number="27">ขอ​พระองค์​ทรง​เอา​บาป​เพิ่ม​ลง​ไป​กับ​บาป​ของ​เขา​เข้า​อีก, และ​อย่า​ให้​เขา​ได้​เข้า​มา​ใน​ข่าย​แห่ง​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="28">ขอ​ทรง​ลบ​ชื่อ​เขา​ออก​เสีย​จาก​ทะเบียน​ของ​มติ​ชน และ​อย่า​จด​ปน​ไว้​กับ​ชื่อ​ของ​คน​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​อนาถา​และ​ทุกข์​ลำบาก: ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​โปรด​ให้​ความ​รอด​ของ​พระองค์​ชู​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ให้​สูง.</verse>
				<verse number="30">ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องเพลง​ถวาย​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระเจ้า, และ​จะ​ยกย่อง​พระองค์​โดย​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ.</verse>
				<verse number="31">การ​นั้น​จะ​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยิ่ง​กว่า​การ​ถวาย​วัว​เป็น​เครื่องบูชา​ยัญ, หรือ​โค​ผู้​ที่​มี​เขา​และ​กีบ</verse>
				<verse number="32">คน​มี​ใจ​ถ่อม​ลง​เห็น​แล้ว, ก็​พา​กัน​ยินดี; ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​แสวงหา​พระเจ้า​ก็​ขอ​ให้​ชีวิต​ของ​ท่าน​เจริญ​เถิด.</verse>
				<verse number="33">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​สดับ​ฟัง​คน​ขัดสน, และ​ไม่​ดูหมิ่น​พวก​นักโทษ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="34">ให้​ฟ้า​สวรรค์​และ​แผ่น​ดิน​โลก​ถวาย​สรรเสริญ​พระองค์, กับ​ทั้ง​ให้​ทะเล​และ​สรรพสัตว์​ที่​ว่าย​อยู่​ใน​น้ำ​สรรเสริญ​ด้วย.</verse>
				<verse number="35">เพราะ​พระเจ้า​จะ​ทรง​ช่วย​กรุง​ซี​โอน​ไว้​ให้​รอด, และ​จะ​ทรง​สร้าง​หัว​เมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​ตระกูล​ยูดา; เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ที่นั่น, และ​ได้​ไว้​เป็น​กรรมสิทธิ์.</verse>
				<verse number="36">พงศ์พันธุ์​ของ​พวก​ทาส​ของ​พระองค์​กลับ​จะ​ได้​แผ่น​ดิน​เป็น​มฤ​ดก; และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่รัก​พระ​นาม​ของ​พระองค์ จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="70">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​ทรง​โปรด​รีบ​มา​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด; ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โปรด​รีบ​เสด็จ​มา​สงเคราะห์​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">ขอ​ให้​คน​ที่​แสวงหา​ชีวิต​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ได้​อับอาย​และ​แตก​กระจัดกระจาย​ไป: ขอ​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ยินดี​ใน​เหตุร้าย​ซึ่ง​เกิด​แก่​ข้าพ​เจ้า​นั้น​กลับ​ถอยหลัง​และ​ได้​รับ​อัปยศ.</verse>
				<verse number="3">ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ร้อง​เย้ย​ว่า, ฮะ​ฮาๆ นั้น, หันกลับ​ไป​เพราะ​ความ​ละอาย​อดสู​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="4">ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​แสวงหา​พระองค์​มี​ความยินดี​ปรีดา​ใน​พระองค์; และ​ให้​ผู้​ที่รัก​ความ​รอด​ของ​พระองค์​กล่าว​เสมอ​ว่า, ขอ​ให้​พระเจ้า​เป็นใหญ่​ยิ่ง.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​อนาถา​และ​ขัดสน, พระองค์​เจ้าข้า, ขอ​โปรด​รีบ​เสด็จ​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า: พระองค์​เป็น​ผู้อุปถัมภ์​และ​เป็น​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​ข้าพ​เจ้า; ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​อย่า​ทรง​เนิ่น​ช้า​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="71">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ขอ​พึ่ง​พำนัก​ใน​พระองค์; ขอ​อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​ได้​อับอาย​เลย.</verse>
				<verse number="2">ขอ​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​โดย​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์, ขอ​ทรง​ช่วย​ปลดเปลื้อง; ขอ​ทรง​เงี่ย​พระ​กรรณ​และ​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="3">ขอ​พร​ะองค์​เป็น​ศิลา​ที่พำนัก​ให้​ข้าพ​เจ้า, ที่​ข้าพ​เจ้า​จะ​พึ่ง​อาศัย​ได้​เสมอ: พระองค์​รับสั่ง​แล้ว​ให้​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด; เพราะ​พระองค์​เป็น​ศิลา​และ​เป็น​ป้อม​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">ข้า​แต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​เงื้อมมือ​คน​ชั่วร้าย, ให้​พ้น​เงื้อมมือ​ของ​คน​อสัตย์​อธรรม​และ​คน​ดุร้าย.</verse>
				<verse number="5">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, เพราะ​พระองค์​เป็น​ที่​หวัง​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า: พระองค์​เป็น​ที่​วางใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ตั้งแต่​เด็กๆ มา.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ได้​ทรง​อุปถัมภ์​ข้าพ​เจ้า​มา​ตั้งแต่​ครรภ์​มารดา, พระองค์​ได้​ทรง​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ให้​คลอด​จาก​ท้อง​มารดา: ข้าพ​เจ้า​จะ​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​พระองค์​เสมอ.</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า​เป็น​ที่​พิศวง​แก่​คน​เป็น​อัน​มาก; แต่​พระองค์​เป็น​ที่พึ่ง​มั่นคง​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">ปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​เต็มไปด้วย​คำสรรเสริญ​ถวาย​พระองค์, และ​จะ​กล่าว​ถึง​พระ​เกียรติ​ของ​พระองค์​ตลอด​วันยังค่ำ.</verse>
				<verse number="9">เวลา​ชรา​แล้ว​ขอ​อย่า​ทรง​สลัด​ข้าพ​เจ้า​เสีย; เมื่อ​กำลัง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ถอย​ขอ​อย่า​ทรง​ละทิ้ง​ข้าพ​เจ้า​เสีย​เลย.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​พวก​ศัตรู​พูด​ถึง​ข้าพ​เจ้า; คน​ทั้ง​หลาย​ที่​คอย​หา​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​กำลัง​ปรึกษา​กัน,</verse>
				<verse number="11">พา​กัน​พูด​ว่า, พระองค์​ทรง​สละ​ทิ้ง​เขา​เสียแล้ว: ให้​เรา​ไล่​ตาม​จับ​เขา​ให้​ทัน, เพราะ​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​อย่า​ทรง​สถิต​อยู่​ห่างไกล​จาก​ข้าพ​เจ้า; โอ้​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​ทรง​รีบ​เสด็จ​มา​ช่วย​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">ขอ​ให้​ผู้​ที่​เป็น​ศัตรู​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ความ​ละอาย​และ​เสื่อมทราม​ไป; ขอ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​คิด​ปอง​ร้าย​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ได้​ความ​เยาะเย้ย​และ​อัปยศ.</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​จะ​หวัง​ใจ​ใน​พระองค์​อยู่​เสมอ​และ​จะ​ยัง​สรรเสริญ​พระองค์​ยิ่งๆ ขึ้น​ไป.</verse>
				<verse number="15">ปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​พร​รณา​ถึง​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์, และ​ความ​รอด​ของ​พระองค์​วันยังค่ำ; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​รู้​ว่า​จะ​นับ​ประมาณ​ได้​เท่าใด.</verse>
				<verse number="16">ข้าพ​เจ้า​จะ​ดำเนิน​ไป​ใน​ฤทธิ์เดช​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า; และ​จะ​กล่าว​ถึง​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์, ของ​พระองค์​แต่​ผู้​เดียว​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="17">ข้า​แต่​พระเจ้า, พระองค์​ได้​ทรง​ฝึกสอน​ข้าพ​เจ้า​ตั้งแต่​เด็กๆ มา; และ​ข้าพ​เจ้า​เคย​พรรณนา​ถึง​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์​จน​บัดนี้.</verse>
				<verse number="18">ข้า​แต่​พระเจ้า, แม้ว่า​ข้าพ​เจ้า​ชรา​ผมหงอก​แล้ว, ขอ​อย่า​ทรง​ละทิ้ง​ข้าพ​เจ้า​จนกว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​พรรณนา​ถึง​พ​ลา​นุ​ภาพ​ของ​พระองค์​แก่​คน​ชั่ว​อายุ​ต่อๆ มา, ให้​ทุกๆ คน​ที่​จะ​บังเกิด​มา​นั้น​รู้​ถึง​ฤทธานุ​ภาพ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="19">ข้า​แต่​พระเจ้า, ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​ยิ่งใหญ่​ไพศาล​นัก​ด้วย; พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​กิจ​ใหญ่​ยิ่ง, ข้า​แต่​พระเจ้า, มี​ผู้ใด​เล่า​จะ​เหมือน​กับ​พระองค์?</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ผู้​ทรง​สำแดง​ความ​ลำบากยากเย็น​ให้​เห็น​มา​มาก​แล้ว, จะ​ทรง​โปรด​ให้ข้าพ​เจ้า​มี​ชีวิต​เจริญ​ขึ้น​อีก, และ​จะ​ทรง​นำ​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​มา​จาก​เหว​ลึก​ที่​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="21">ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​เลื่อน​ยศ​ขึ้น, ขอ​เสด็จ​กลับ​มา​เล้าโลม​ข้าพ​เจ้า​อีก.</verse>
				<verse number="22">ข้าพ​เจ้า​จะ​ถวาย​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​ปี่, ข้า​แต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ถึง​ความ​สัตย์จริง​ของ​พระองค์​ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​สรรเสริญ​ด้วย: ข้า​แต่​พระองค์​ผู้บริสุทธิ์​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​กะ​จับ​ปี่.</verse>
				<verse number="23">ริมฝีปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​และ​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า, ที่​พระองค์​ทรง​ไถ่​ไว้​แล้ว​นั้น, จะ​เปล่ง​เสียง​ยินดี​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ร้องเพลง​สรร​เส​ริญพระองค์.</verse>
				<verse number="24">ลิ้น​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​เล่า​ถึง​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​ตลอด​วันยังค่ำ​ด้วย; เพราะว่า​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ปอง​ร้าย​ข้าพ​เจ้า​ต้อง​อาย​อดสู, ต้อง​หก​คะ​เมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="72">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​ทรง​ประทาน​คำพิพากษา​ของ​พระองค์​ให้แก่​พระบรมมหา​กษัตริย์​, และ​ทรง​ประทาน​ความ​ยุตติ​ธรรม​แก่​พระราช​บุตร.</verse>
				<verse number="2">พระราช​บุตร​นั้น​จะ​ทรง​พิพากษา​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ด้วย​ความ​ยุตติ​ธรรม​และ​จะ​ทรง​พิพากษา​คน​อนาถา​ของ​พระองค์​ด้วย​ความ​เที่ยงตรง.</verse>
				<verse number="3">ภูเขา​จะ​นำ​ความ​สงบสุข​มา​ยัง​พล​ไพร่, เนินเขา​จะ​นำ​ความ​ยุตติ​ธรรม​มา.</verse>
				<verse number="4">พระองค์​จะ​ทรง​พิพากษา​พล​เมือง​ที่​เป็น​คน​อนาถา, พระองค์​จะ​ทรง​ช่วย​บุตร​ของ​คน​ขัดสน, และ​จะ​ทรง​ทำลาย​ผู้​ข่มเหง​ให้​ย่อยยับ​ไป.</verse>
				<verse number="5">คน​ทั้งปวง​จะ​เกรงกลัว​พระเจ้า​ตลอดเวลา​ที่​ดวงอาทิตย์​และ​ดวงจันทร์​ยัง​มี​อยู่, ตลอดไป​ทุกๆ ชั่วอายุคน.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​เสร็จ​ลง​มา​ดุจ​ฝน​ตก​บน​หญ้า​ที่​หวด​แล้ว, ดุจ​ห่า​ฝน​ที่​ตก​รด​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="7">ใน​สมัย​ของ​พระองค์​นั้น​ผู้​ชอบธรรม​จะ​เจริญ​ขึ้น, และ​ความ​สงบสุข​จะ​มี​บริบูรณ์​จน​ดวงจันทร์​จะ​ดับ​ศูนย์.</verse>
				<verse number="8">พระ​องค์​จะ​ทรง​ครอบครอง​ตั้งแต่​มหาสมุทร​ข้าง​นี้​ถึง​มหาสมุทร​ข้าง​โน้น, และ​ตั้งแต่​แม่น้ำ​จนถึง​ที่สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="9">ผู้​ที่​มี​ภูมิลำเนา​ใน​ป่า​จะ​มาก​ราบ​ลง​ตรง​พักตร​พระองค์; และ​พวก​ศัตรู​ของ​พระองค์​จะ​ต้อง​เลีย​ผงคลี​ดิน.</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​แห่ง​เมือง​ธา​ระ​ซี​ศ​และ​แห่ง​เกาะ​ทั้ง​หลาย​จะ​ส่ง​ส่วย: กษัตริย์​แห่ง​เมือง​ชี​บา​และ​แห่ง​เมือง​ซะบา​จะ​นำ​เครื่องบรรณาการ​มา​ถวาย.</verse>
				<verse number="11">แน่นอน, บรรดา​กษัตริย์​จะ​กราบ​ลง​นมัสการ​พระองค์; ชน​ประเทศ​ทั้งปวง​จะ​ปฏิบัติ​พระองค์.</verse>
				<verse number="12">เพราะ​พระองค์​จะ​ทรง​ช่วย​คน​ขัดสน​เมื่อ​เขา​ร้องทุกข์, และ​จะ​ทรง​ช่วย​คน​อนาถา, ที่​ไม่​มี​ผู้อุปถัมภ์.</verse>
				<verse number="13">พระองค์​จะ​สงสาร​คน​อนาถา​และ​คน​ขัดสน, ชีวิต​ของ​คน​ขัดสน​พระองค์​จะ​ช่วย​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="14">พระองค์​จะ​ไถ่​ชีวิต​ของ​เขา​ให้​พ้น​จาก​การ​ข่มเหง​และ​การ​ร้ายกาจ; เลือด​ของ​เขา​จะ​ประเสริฐ​ต่อ​พระเนตร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="15">เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่; และ​เขา​จะ​นำ​ทองคำ​จาก​เมือง​ชี​บา​มา​ถวาย: คน​ทั้ง​หลาย​จะ​อธิษฐาน​เผื่อ​พระองค์​เสมอ; และ​จะ​ถวาย​พร​แด่​พระองค์​ตลอด​วันยังค่ำ.</verse>
				<verse number="16">จะ​มี​ธัญญาหาร​บริบูรณ์​บน​พื้น​แผ่น​ดิน​บน​ยอด​ภูเขา; ผลไม้​จะ​ดก​จน​ต้น​โอนเอน​ไป​มา​เหมือน​ต้นไม้​ที่​ภูเขา​ละ​บา​โน​น: และ​ชาวเมือง​จะ​ชื่นบาน​เหมือน​ต้น​หญ้า​ที่​งอก​จาก​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="17">นาม​ของ​พระองค์​จะ​ดำรง​ชั่ว​นิรันดร์: นาม​ของ​พระองค์​จะ​เจริญ​อยู่​จน​ดวงอาทิตย์​ดับ: คน​ทั้งปวง​จะ​รับ​พร​โดย​ท่าน; และ​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง​จะ​ขนานนาม​พระองค์​ว่า​ผาสุก</verse>
				<verse number="18">ความ​บรม​สุข​จง​มี​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, พระองค์​ผู้​เดียว​ทรง​กระทำ​การ​อัศจรรย์:</verse>
				<verse number="19">ความ​บรม​สุข​จง​มี​แก่​พระ​นาม​อัน​รุ่ง​เรือง​ของ​พระองค์​เป็นนิตย์; ให้​แผ่น​ดิน​โลก​ทั้งสิ้น​เต็ม​ด้วย​รัศมี​ของ​พระองค์. อา​เมน​และ​อา​เมน</verse>
				<verse number="20">เพลง​อธิษฐาน​ของ​ดา​วิด​บุตร​ยิซัย​จบ​เท่านี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="73">
				<verse number="1">แท้จริง​พระเจ้า​ดี​ต่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล, คือ​ดี​ต่อ​ผู้​ที่​มี​ใจ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​เล่า, เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​แทบ​หลุด​แล้ว; ย่าง​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​แทบ​จะ​พลาดพลั้ง​ลง​ไป​แล้ว.</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​ริษยา​คน​อหังการ​ในเมื่อ​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ความ​จำเริญ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ความ​ตาย​ของ​เขา​ไม่​เจ็บปวด; แต่​กำลัง​ของ​เขา​มั่นคง​แข็งแรง.</verse>
				<verse number="5">เขา​ไม่​มี​ความ​ยากลำบาก หรือ​รับความ​ทุกข์​เหมือน​คน​อื่นๆ</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนั้น​ความ​จองหอง​เป็น​เหมือน​สายสร้อย​ประดับ​รอบ​คอ​เขา; และ​การ​ร้ายก็​ปกคลุม​เขา​ไว้​ดุจ​เครื่องนุ่งห่ม.</verse>
				<verse number="7">ดวงตา​เขา​เยิ้ม​ด้วย​ความ​อิ่มหมีพีมัน, เขา​มั่งมี​มาก​เกิน​กว่า​ที่​ใจ​เขา​จะ​ปรารถนา.</verse>
				<verse number="8">เขา​เยาะเย้ย​เที่ยว​ข่มเหง​ด้วยใจ​ชั่วร้าย: เขา​พูด​มักใหญ่ใฝ่สูง.</verse>
				<verse number="9">เขา​อ้า​ปาก​กล่าว​หยาบช้า​ต่อ​ฟ้า​สวรรค์, และ​ลิ้น​ของ​เขา​ร้อง​ป่าว​ไป​ทั่วแผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนั้น​พวก​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​จึง​กลับ​มา: และ​ดื่ม​น้ำใน​จอก​เต็ม​จน​หมด.</verse>
				<verse number="11">เขา​ทั้งปวง​กล่าว​ว่า, พระเจ้า​ทรง​ทราบ​อย่างไร​ได้? ผู้ใหญ่​ยิ่ง​นั้น​ทรง​ประกอบ​ไป​ด้วย​ความ​รู้​หรือ?</verse>
				<verse number="12">ดู​เถิด​คน​เหล่านี้​เป็น​คน​ชั่ว; เขา​ร่ำรวย​ขึ้น​อย่าง​ง่ายดาย​เสมอ,</verse>
				<verse number="13">การ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ชำระใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ได้​ล้าง​มือ​ให้​หมดจด, ก็​เสียเวลา​เปล่าๆ:</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ต้อง​รับ​ความ​ทุกข์​ลำบาก​วันยังค่ำ, และ​ถูก​ตี​ทุกๆ เวลา​เช้า.</verse>
				<verse number="15">ถ้า​หาก​ข้าพ​เจ้า​ได้​พูด, ข้าพ​เจ้า​จะ​พูด​ดังนี้; ดู​เถิด, ข้าพ​เจ้า​ได้​ฉ้อโกง​ลูกหลาน​ของ​พระองค์​แล้ว.</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ตริตรอง​ว่า​จะ​เข้าใจ​ข้อความ​นี้​ได้​อย่างไร, ก็​เจ็บใจ​เหลือเกิน;</verse>
				<verse number="17">จน​ข้าพ​เจ้า​ได้​เข้า​ไป​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระเจ้า, และ​พิจารณา​ปลาย​ชีวิต​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="18">แท้ที่จริง​พระองค์​ทรง​ให้​เขา​ยืน​อยู่​ใน​ที่​ลื่น: พระองค์​ทรง​ผลัก​เขา​ลง​ให้​ถึง​ความ​พินาศ.</verse>
				<verse number="19">เขา​อันตรธาน​ไป​เร็ว​จริง! เขา​ต้อง​เสื่อม​ศูนย์​ไป​ด้วย​เหตุ​อัน​น่ากลัว​พิลึก.</verse>
				<verse number="20">ดุจ​ความ​ฝัน​เมื่อ​ตื่น​จาก​หลับ​ฉันใด, ข้า​แต่​พระเจ้า, เมื่อ​พระองค์​ทรง​ตื่น​บรรทม, จะ​ทรง​ดูหมิ่น​รูปร่าง​ของ​เขา​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="21">ส่วน​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เศร้า​สลด​ไป, และ​ข้าพ​เจ้า​แปลบ​เสียว​ถึง​หัวใจ;</verse>
				<verse number="22">ข้าพ​เจ้า​นี้​เป็น​คน​หยาบคาย, และ​โง่เขลา​นัก; ข้าพ​เจ้า​เป็น​เหมือน​สัตว์​เดียรัจฉาน​ต่อ​พักตร​พระองค์.</verse>
				<verse number="23">ถึงกระนั้น​ก็ดี​ข้าพ​เจ้า​ยัง​อยู่​กับ​พระองค์​เสมอ: พระองค์​ได้​ทรง​ยึด​มือขวา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="24">พระองค์​จะ​ทรง​นำ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​คำแนะนำ​ของ​พระองค์, และ​ภายหลัง​จะ​ทรง​รับ​ข้าพ​เจ้า​ไป​สู่​พระ​รัศมี,</verse>
				<verse number="25">บน​สวรรค์​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​มี​ผู้ใด​เล่า​นอกจาก​พระองค์? และ​ที่​แผ่น​ดิน​โลก​ไม่​มี​ผู้ใด​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​จะ​ประสงค์​นอกจาก​พระองค์.</verse>
				<verse number="26">เนื้อหนัง​และ​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เลื่อย​ล้า​ไป; แต่​พระเจ้า​เป็น​พล​แห่ง​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​และ​เป็น​ส่วน​มฤ​ดก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ชั่ว​นิรันดร์.</verse>
				<verse number="27">เพราะ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​ห่างไกล​จาก​พระองค์​จะ​ต้อง​พินาศ: พระองค์​ได้​ทรง​ล้าง​ผลาญ​บรรดา​คน​ที่​เล่น​หญิง​โสเภณี​เสียแล้ว, คือ​คน​ที่​ละทิ้ง​พระองค์​ไป.</verse>
				<verse number="28">แต่​เป็น​การ​ดี​ที่​ข้าพ​เจ้า​เข้า​มา​ใกล้​พระองค์; ข้าพ​เจ้า​รับ​เอา​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​มา​เป็น​ผู้​อารักขา​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​กล่าว​ถึง​กิจการ​ทั้งปวง​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="74">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, เหตุ​ไฉน​พระองค์​ทรง​ละทิ้ง​พวก​ข้าพ​เจ้า​เสีย​เป็นนิตย์? และ​เหตุ​ไฉน​ความ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์​ทรง​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​ฝูง​แกะ​ที่​พระองค์​ทรง​เลี้ยง​ไว้?</verse>
				<verse number="2">ขอ​ทรง​ระลึก​ถึง​ที่ประชุม​ชน, ที่​พระองค์​ทรง​ได้​มา​แล้วแต่​โบราณ​นั้น, และ​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​ไถ่​ไว้​แล้ว​ให้​มา​เป็น​ทายาท​ของ​พระองค์; และ​ภูเขา​ซี​โอน​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​สถิต​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="3">ขอ​พระองค์​ทรง​ย่าง​พระบาท​ลง​ยัง​ที่​ร้าง​มา​นมนาน​แล้ว​นั้น, เป็น​การ​ร้าย​ทั้งสิ้น​ที่​พวก​ศัตรู​ได้​กระทำ​ใน​ที่​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="4">พวก​ศัตรู​ของ​พระองค์​ได้​โห่ร้อง​ใน​ท่ามกลาง​ที่​ชุมนุม​ของ​พระองค์; เขา​ได้​ยก​ธง​ของ​เขา​ตั้ง​ไว้​เป็น​สำคัญ​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">พวก​นั้น​ทำ​อาการ​เหมือน​คน​ที่​ยก​ขวาน​ขึ้น​ฟัน​ดง​ต้นไม้,</verse>
				<verse number="6">บัดนี้​บรรดา​ของ​ที่​แกะสลัก​ไว้​ใน​ที่​บริสุทธิ์ พวก​นั้น​ใช้​ขวาน​และ​ค้อน​ฟัน​ทุบ​ทำลาย​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="7">เขา​ได้​เอา​ไฟ​เผา​ที่​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​เสียแล้ว; กระทำ​ให้​สถาน​ซึ่ง​พระ​นาม​ของ​พระองค์​สถิต​อยู่​นั้น​ราบ​ลง​เสมอ​กับ​พื้นดิน​เป็น​การ​ประมาท​หมิ่น.</verse>
				<verse number="8">เขา​ได้​คิด​ใน​ใจ​ว่า, ให้​เรา​ทำลาย​เสีย​ให้​สิ้น; เขา​จึง​ได้​เผาผลาญ​บรรดา​ธรรม​ศาลา​แห่ง​พระเจ้า​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="9">พวก​ข้าพ​เจ้า​ไม่​เห็น​มี​หมาย​เป็น​สำคัญ​ว่า​เป็น​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เลย: ไม่​มี​ศาสดาพยากรณ์​อีก​เลย; ไม่​มี​ผู้ใด​ใน​พวก​ข้าพ​เจ้า​รู้ว่า เหตุ​การณ์​นั้น​จะ​เป็น​ไป​นาน​สัก​เท่าใด.</verse>
				<verse number="10">ข้า​แต่​พระเจ้า, ศัตรู​นั้น​จะ​หยาบหยาม​ไป​ถึง​ไหน? ศัตรู​นั้น​จะ​ประมาท​ดูหมิ่น​ใน​พระ​นาม​ของ​พระองค์​เป็นนิตย์​หรือ?</verse>
				<verse number="11">เหตุไร​พระองค์​จึง​ทรง​หด, แม้แต่​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระองค์​ไว้? ขอ​ทรง​ชัก​พระ​หัตถ์​ออก​จาก​พระ​ทรวง​ของ​พระองค์​และ​ทรง​ล้าง​ผลาญ​พวก​ศัตรู​เสีย​เถิด</verse>
				<verse number="12">แต่​พระเจ้า​ยัง​เป็น​พระบรมมหา​กษัตริย์​ของ​ข้าพ​เจ้า​ตั้งแต่​กาล​โบราณ​มา, ทรง​ประทาน​ความ​รอด​ท่ามกลาง​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ได้​ทรง​แหวก​ให้​เป็น​ทะเล​ด้วย​ฤทธิ์​ของ​พระองค์: พระองค์​ได้​ทรง​ตี​หัว​สัตว์​ใหญ่​มหึมา​ใน​ทะเล​ให้​แตก.</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ได้​ทรง​ตี​หัว​จร​เข้​ใหญ่​ให้​แตก​เป็น​เสี่ยงๆ; ได้​ทรง​ประทาน​เนื้อ​มัน​ให้​เป็น​อาหาร​ของ​คน​ที่​มี​ภูมิลำเนา​อยู่​ใน​ป่า.</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ได้​ทรง​เปิดน้ำ​พุ​และ​ลำธาร​ให้​ไหล​ท่วม: ทรง​บันดาล​ให้​แม่น้ำ​ใหญ่​แห้ง.</verse>
				<verse number="16">เวลา​กลางวัน​เป็น​ของ​พระองค์, เวลา​กลางคืน​ก็​เป็น​ของ​พระองค์​ด้วย: พระองค์​ได้​ทรง​ตระเตรียม​แสงสว่าง​และ​แสง​แดด.</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​เขตต์​แดน​ทั้งปวง​ของ​แผ่น​ดิน​โลก: พระองค์​ทรง​กำหนด​ตั้ง​ฤดู​ร้อน​และ​ฤดู​หนาว​ไว้.</verse>
				<verse number="18">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​จำ​ไว้​ว่า​ศัตรู​ได้​เยาะเย้ย​พระองค์, และ​คน​โฉด​เขลา​ได้​หยาม​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="19">ขอ​พระองค์​อย่า​ได้​ทรง​ยอม​ให้​นกเขา​ของ​พระองค์​แก่​สัตว์ร้าย: ขอ​อย่า​ลืม​ชีวิต​คน​ทุกข์ยาก​ของ​พระองค์​เสีย​เป็น​นิจ.</verse>
				<verse number="20">ขอ​พระ​องค์​ทรง​เห็นแก่​คำสัญญา​ไมตรี​ของ​พระองค์; เพราะ​ตาม​ที่​มืด​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก​เต็มไปด้วย​บ้านเรือน​ผู้ร้าย​ใจ​ฉกรรจ์.</verse>
				<verse number="21">ขอ​อย่า​ให้​เหล่า​คน​ที่​ถูก​ข่มเหง​นั้น​ได้​รับ​ความ​อดสู​กลับ​ไป: ขอ​ให้​คน​อนาถา​และ​คน​ขัดสน​ยกยอ​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="22">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​พระองค์​ทรง​เสด็จ​มา​ผจญ​ต่อ​เหตุการณ์​ของ​พระองค์: ขอ​ทรง​ระลึก​ว่า​คน​โฉด​เขลา​ติเตียน​พระองค์​อยู่​วันยังค่ำ</verse>
				<verse number="23">ขอ​อย่า​ทรง​ลืม​เสียง​พวก​ปัจจามิตร​ของ​พระองค์, เสียง​กึกก้อง​เอิกเกริก​ของ​คน​ที่​ผจญ​ต่อสู้​พระองค์​นั้น​กำเริบ​ขึ้น​เสมอ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="75">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ขอ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระองค์; พวก​ข้าพ​เจ้า​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​นั้น​เพราะ​พระ​นาม​ของ​พระองค์​อยู่​ใกล้: คน​ทั้ง​หลาย​พา​กัน​กล่าว​ถึง​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​พบ​เวลา​ที่​กำ​หน​ด​ไว้​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​จะ​พิพากษา​ตัดสิน​โดย​ยุตติ​ธรรม.</verse>
				<verse number="3">แผ่น​ดิน​กับ​บรรดา​มนุษย์​โลก​ก็​ละลาย​เสียแล้ว: ข้าพ​เจ้า​ได้​ตั้ง​เสา​ขึ้น​หนุน​โลก​ไว้.</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​แก่​คน​อหังการ​ว่า​อย่า​จองหอง​พอง​หัว; และ​ได้​ว่า​แก่​คน​ชั่ว​ว่า, อย่า​ยก​สิงค์​ขึ้น:</verse>
				<verse number="5">อย่า​ยก​สิงค์​ของ​ตน​ขึ้น​ให้​สูง; อย่า​พูด​ด้วย​ลำคอ​แข็ง.</verse>
				<verse number="6">เพราะ​การ​ที่​เขยิบ​เลื่อน​ขึ้น​นั้น​มิได้​มา​จาก​ทิศ​ตะ​วัน​ออก, หรือ​ทิศ​ตะ​วัน​ตก, หรือ​ทิศใต้.</verse>
				<verse number="7">แต่​พระเจ้า​เป็น​ตุลาการ: พระองค์​ทรง​ถอด​คน​นั้น​และ​ทรง​โปรด​เลื่อน​คน​นี้​ขึ้น,</verse>
				<verse number="8">เพราะ​มี​จอก​อยู่​ใน​พระ​หัตถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใบ​หนึ่ง, น้ำ​องุ่น​ใน​จอก​นั้น​กำลัง​ฟู​ขึ้น; เป็น​น้ำ​องุ่น​ประสม, และ​ทรง​เท​น้ำ​นั้น​ออก​มา: กาก​ตะกอน​ที่​ก้น​จอก​นั้น คน​ชั่ว​ที่​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​ต้อง​ริน​กิน​กาก​ใน​ถ้วย​นั้น​เป็นแน่​นอน.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​จะ​ประกาศ​เป็น​เนืองนิตย์, จะ​ร้องเพลง​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระเจ้า​ของ​ยา​โค​บ.</verse>
				<verse number="10">ข้าพ​เจ้า​จะ​ตัด​สิงค์​ทั้ง​หลาย​ของ​คน​ชั่ว​เสีย​ให้​ขาด; แต่​สิงค์​ของ​ผู้​ชอบธรรม​จะ​ได้​ยก​ตั้ง​ขึ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="76">
				<verse number="1">พวก​ตระกูล​ยูดา​รู้จัก​พระองค์​แล้ว: พระ​นาม​ของ​พระองค์​ขึ้นชื่อ​ลือ​ชา​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="2">พลับพลา​ของ​พระองค์​ทรง​ตั้ง​ไว้​ใน​เมือง​ซา​เล็ม, และ​ที่​ประทับ​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​มือ​ง​ซี​โอน.</verse>
				<verse number="3">ที่นั่น​แหละ พระองค์​ได้​ทรง​หัก​ลูก​ธนู; ทุบ​โล่ห์​เขน, และ​หัก​กระบี่, และ​ทรง​กำจัด​ศึก​สงคราม​เสีย.</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ทรง​สง่า, และ​ประเสริฐ, ยิ่ง​กว่า​ภูเขา ซึ่ง​เป็น​ที่​เก็บ​ของ​ที่​ริบ​มา​นั้น.</verse>
				<verse number="5">คน​ใจป้ำ​ถูก​จับเป็น​ชะ​เลย​เสียแล้ว, เคลิ้ม​หลับ​เสียแล้ว; และ​ใน​พวก​ที่​มี​กำลัง​มาก​นั้น​ไม่​มี​ผู้ใด​อาจ​ยก​มือ​ของ​ตน​ขึ้น​ได้.</verse>
				<verse number="6">ข้า​แต่​พระเจ้า​ของ​ยา​โค​บ, เพราะ​พระองค์​ทรง​ปราบปราม, ทั้ง​รถ​รบ​กับ​ม้า​ก็​หลับ​เหมือน​ตาย,</verse>
				<verse number="7">พระองค์, คือ​พระองค์​ผู้​เดียว, เป็น​ที่​พึง​กลัว; และ​ขณะ​เมื่อ​พระองค์​ทรง​พิ​โรธ​ผู้ใด​อาจ​ยืน​ตรง​พระ​พักตร​พระองค์​ได้?</verse>
				<verse number="8">พระองค์​รับสั่ง​ให้​คำพิพากษา​ดัง​มา​จาก​สวรรค์; แผ่น​ดิน​โลก​จึง​ได้​กลัว, และ​เงียบกริบ​อยู่.</verse>
				<verse number="9">ขณะ​เมื่อ​พระเจ้า​เสด็จ​มา​พิพากษา, เพื่อ​จะ​ทรง​ช่วย​บรรดา​คน​เจียมตัว​ใน​โลก​นี้​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="10">ความ​โท​โส​ของ​มนุษย์​จะ​กลับ​เป็น​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระองค์​เป็น​แท้; และ​ความ​โท​โส​ที่​นอกเหนือ​ไป​กว่า​นั้น พระองค์​จะ​ทรง​ปราบปราม​เสีย.</verse>
				<verse number="11">จง​ปฏิญาณ​ทาน​บน​ไว้, และ​จง​แก้บน​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ตาม​ที่​ปฏิญาณ​ไว้​นั้น: ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​ล้อมรอบ​พระองค์​เชิญ​เครื่องบรรณาการ​มา​ถวาย​พระองค์​ซึ่ง​เป็น​ผู้​ที่​ควร​จะ​เกรงกลัว​นั้น.</verse>
				<verse number="12">พระองค์​จะ​ทรง​ตัด​ชีวิต​เจ้านาย​ให้​ขาด: พระองค์​เป็น​น่า​ที่​หวาดหวั่น​กลัวเกรง​แก่​กษัตริย์​ทั่ว​โลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="77">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​จะ​เปล่ง​เสียง​ทูล​ต่อ​พระเจ้า​จ​ริงๆ, จะ​เปล่ง​เสียง​ทูล​ต่อ​พระเจ้า; และ​พระองค์​จะ​ทรง​เงี่ย​พระ​กรรณ​ฟัง.</verse>
				<verse number="2">ใน​ยาม​ทุกข์ยาก​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​แสวงหา​องค์​พระผู้เป็นเจ้า: มือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยื่น​ออก​เวลา​กลางคืน, มิได้​ย่อ​หย่อน; จิตต์วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​มิได้​รับ​ความ​ประเล้า​ประโลม​เลย.</verse>
				<verse number="3">ข้าพ​เจ้า​ระลึก​ถึง​พระเจ้า, แล้ว​ก็​มี​ใจ​ทุรนทุราย: ข้าพ​เจ้า​ร้อง​บ่น​ไป, และ​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​จม​ใน​ความ​ทุกข์.</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ทรง​ถ่างตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​มิ​ให้​หลับ: ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ทุกข์​ลำบาก​มาก​ยิ่ง​จน​พูด​ไม่​ออก.</verse>
				<verse number="5">ข้าพ​เจ้า​ได้​คิด​ระลึก​ถึง​วัน​คืน​แต่ก่อนๆ, และ​ปี​เดือน​ใน​กาล​โบราณ​นั้น.</verse>
				<verse number="6">ข้าพ​เจ้า​ระลึก​ถึง​เพลง​ที่​เคย​ร้อง​ใน​เวลา​กลางคืน: ข้าพ​เจ้า​ตรึกตรอง​อยู่​ใน​ใจ; และ​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ยิ่ง​คิด​มาก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="7">องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​ทรง​ละทิ้ง​เป็นนิตย์​หรือ? พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​โปรดปราน​ต่อไป​อีก​หรือ?</verse>
				<verse number="8">พระ​กรุณา​ของ​พระองค์​สิ้น​ศูนย์​เสียแล้ว​หรือ? คำสัญญา​ของ​พระองค์​จะ​ขาด​เป็น​นิจ​กาล​หรือ?</verse>
				<verse number="9">พระ​เจ้า​ทรง​ลืม​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์​แล้ว​หรือ? พระองค์​ทรง​พระ​พิ​โรธ​แล้ว​ทรง​งด​ความ​เมตตา​อัน​อ่อน​ละมุน​ของ​พระองค์​ไว้​หรือ?</verse>
				<verse number="10">ข้าพ​เจ้า​รำพึง​ว่า, นั่นแหละ​เป็น​ความ​ทุกข์​ของ​ข้าพ​เจ้า; ซึ่ง​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระองค์​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​ทรง​บันดาล​ให้​เป็น​ไป​ตาม​กาล.</verse>
				<verse number="11">ข้าพ​เจ้า​จะ​ประกาศ​กิจการ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ระลึก​ถึง​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์​ตั้งแต่​กาล​โบราณ​มา.</verse>
				<verse number="12">ข้าพ​เจ้า​จะ​ใคร่ครวญ​ดู​บรรดา​กิจการ​ของ​พระองค์​ด้วย, และ​จะ​รำพึง​ถึง​กิจการ​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ข้า​แต่​พระเจ้า, ทาง​ของ​พระองค์​เป็น​ทาง​บริสุทธิ์: ใคร​เป็น​พระ​ใหญ่​ยิ่ง​เหมือน​พระเจ้า​เล่า?</verse>
				<verse number="14">พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ทรง​กระทำ​การ​อัศจรรย์: พระองค์​ได้​ทรง​สำแดง​พ​ลา​นุ​ภาพ​ของ​พระองค์​ให้​ปรากฏ​แจ้ง​ใน​ท่ามกลาง​ชน​นานา​ประเทศ.</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ได้​ทรง​ไถ่​พล​ไพร่​ด้วย​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์, คือ​ลูกหลาน​ของ​ยา​โค​บ​และ​โย​เซฟ.</verse>
				<verse number="16">ข้า​แต่​พระเจ้า, น้ำ​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​พระองค์; น้ำ​เห็น​พระองค์​แล้ว​ก็​สะเทือน​หวั่นไหว: ทั้ง​น้ำ​ลึก​ก็​สะท้าน​ไป​ด้วย,</verse>
				<verse number="17">เมฆ​เท​น้ำ​ให้​ตกลง​มา; ท้อง​ฟ้า​ได้​ส่ง​เสียงร้อง: ลูก​ธนู​ของ​พระองค์​ได้​พุ่ง​ออก​ไป.</verse>
				<verse number="18">เสียง​ฟ้าร้อง​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​ลมพายุ; แสง​ฟ้าแลบ​กระทำ​ให้​แผ่น​ดิน​โลก​สว่าง​ไป: และ​พิภพ​ก็​สั่น​เทิ้ม​และ​หวั่นไหว.</verse>
				<verse number="19">ทาง​ดำเนิน​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​ทะเล, มรคา​ของ​พระองค์​อยู่​ที่​มหาสมุทร, และ​รอย​พระบาท​ของ​พระองค์​หา​มี​ผู้ใด​เห็น​ไม่.</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ได้​ทรง​นำ​พล​ไพร่​ของ​พระ​องค์​เหมือน​ฝูง​แกะ, โดย​มือ​ของ​โม​เซ​และ​อา​โร​น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="78">
				<verse number="1">ดูกร​พล​ไพร่​ของ​เรา, จง​เอียงหู​ฟัง​บทบัญญัติ​ของ​เรา; จง​เอียงหู​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ฟัง​ถ้อยคำ​จาก​ปาก​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​อ้า​ปาก​ออก​กล่าว​เป็น​คำอุปมา; เรา​จะ​กล่าว​คำ​ปริศนา​โบราณ,</verse>
				<verse number="3">ซึ่ง​พวกเรา​เคย​ได้ยิน​ได้​รู้​แล้ว, ปู่ย่าตายาย​เคย​เล่า​ให้​เรา​ฟัง.</verse>
				<verse number="4">ข้อความ​เหล่านั้น​พวกเรา​จะ​ไม่​ซ่อน​ไว้​จาก​ลูกหลาน​ของ​เรา, จะ​ประกาศ​เรื่อง​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้แก่​คนใน​ชั่ว​อายุ​สืบไป​ฟัง, ทั้ง​พ​ลา​นุ​ภาพ, และ​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์​ที่​ได้​ทรง​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​คำ​ปฏิญาณ​ไว้​แก่​พวก​ยา​โค​บ, และ​ทรง​ตั้ง​ข้อบัญญัติ​ให้แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ตรัส​สั่ง​ไว้​แก่​บรรพบุรุษ​ของ​เรา ให้​บอกเล่า​แก่​ลูกหลาน​ของ​เขา​ต่อๆ ไป.</verse>
				<verse number="6">เพื่อ​คนใน​ยุค​หลัง​และ​ลูกหลาน​ของ​เรา​ด้วย​จะ​ได้​รู้, และ​เมื่อ​เขา​โต​ขึ้น​แล้ว​จะ​ได้​บอกเล่า​ให้​ลูกหลาน​ของ​เขา​ฟัง​ต่อๆ ไป,</verse>
				<verse number="7">เพื่อ​จะ​ไว้วางใจ​ใน​พระเจ้า, และ​ไม่​ลืม​กิจการ​ของ​พระองค์, แต่​จะ​รักษา​บัญญัติ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">และ​จะ​ไม่​ได้​เป็น​เช่น​บรรพ​บุ​รษ​ของ​เขา. คือ​ดื้อด้าน​และ​กบฏ, เป็น​ชาติ​ที่​ไม่​ปลงใจ​ให้ซื่อตรง, จิตต์ใจ​ของ​เขา​หา​ได้​ตั้ง​ให้​แน่วแน่​ต่อ​พระเจ้า​ไม่.</verse>
				<verse number="9">ส่วน​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม​แม้​ได้​เตรียม​เครื่อง​อาวุธ​ไวัพร้​อม​ทั้ง​ถือ​คัน​ธนู​กลับ​ถอยหลัง​ใน​ยาม​สงคราม.</verse>
				<verse number="10">เขา​มิได้​รักษา​คำสัญญา​ไมตรี​แห่ง​พระเจ้า, ไม่​ยอม​ประพฤติ​ตาม​บัญญัติ​ของ​พระองค์,</verse>
				<verse number="11">เขา​ได้​ลืม​กิจการ​ของ​พระองค์​เสีย; ทั้ง​การ​อัศจรรย์​ที่​พระองค์​ทรง​สำแดง​แก่​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​การ​อัศจรรย์​ต่อหน้า​บรรพบุรุษ​ของ​เขา, ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ใน​ที่ราบ​เตียน​โซ​อาน.</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ได้​ทรง​แหวก​น้ำ​ใน​ทะเล, ให้​เขา​เดิน​ข้าม​ไป; ได้​ทรง​บันดาล​ให้​น้ำ​รวม​เข้า​ดุจ​เป็น​กอง.</verse>
				<verse number="14">เวลา​กลางวัน​พระองค์​ได้​ทรง​นำ​เขา​ด้วย​เสา​เมฆ และ​คืน​ยังรุ่ง​ให้​มี​แสง​ไฟ​นำ​เขา.</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ได้​ทรง​ผ่า​ศิลา​ใน​ป่า, และ​ทรง​ประทาน​น้ำ​ให้​เขา​ดื่ม​อิ่ม​บริบูรณ์ เหมือน​ดัง​ว่า​น้ำ​นั้น​ได้​ไหล​ออก​มา​จาก​ที่​ลึก.</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​เกิด​ลำธาร​ออก​จาก​ศิลา, และ​ให้​น้ำ​ไหล​ลง​เหมือน​แม่น้ำ.</verse>
				<verse number="17">ถึงกระนั้น​เขา​ยัง​ได้​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์​เนืองๆ, และ​ได้​กบฏ​ต่อ​พระองค์​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​ใน​ป่า.</verse>
				<verse number="18">ใจ​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ทดลอง​พระเจ้า โดย​ทูล​ขอ​อาหาร​ตาม​ชอบใจ.</verse>
				<verse number="19">จริงๆ นา เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​กล่าว​ติเตียน​พระเจ้า; เขา​ว่า, พระองค์​จะ​จัด​โต๊ะ​ไว้​ใน​ป่า​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="20">ดู​เถิด, พระองค์​ได้​ทรง​ตี​ศิลา, เพื่อให้​น้ำ​ไหล​พรั่ง​ออก​มา, และ​ลำธาร​ก็​เต็ม​ท่วม​ล้น​ตลิ่ง; พระองค์​จะ​ทรง​ประทาน​อาหาร​ด้วย​ได้​หรือ? พระองค์​จะ​ทรง​จัดหา​เนื้อ​ให้​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​หรือ?</verse>
				<verse number="21">เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ยิน, แล้ว​ก็​ทรง​พระ​พิ​โรธ; มี​ไฟ​ลุก​โพลง​ขึ้น​ต่อ​พวก​ยา​โค​บ, และ​ความ​พิ​โรธ​ก็​ลุก​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="22">เพราะ​เขา​มิได้​เชื่อ​ใน​พระเจ้า, และ​ไม่​ได้​วางใจ​ใน​ความ​รอด​แห่ง​พระองค์.</verse>
				<verse number="23">ถึงกระนั้น​ก็ดี​พระองค์​ยัง​ได้​ทรง​บังคับบัญชา​ท้อง​ฟ้า​เบื้องบน, และ​ได้​ทรง​เปิด​ประตู​แห่ง​ฟ้า​สวรรค์;</verse>
				<verse number="24">พระองค์​ทรง​ประทาน​มา​นา​ลง​มา​เหมือน​ห่า​ฝน​ให้​เขา​กิน, คือ​ทรง​ประทาน​อาหาร​ให้​เขา​จาก​ฟ้า​สวรรค์,</verse>
				<verse number="25">มนุษย์​ได้​รับประทาน​อาหาร​วิเศษ. พระองค์​ทรง​ประทาน​ให้​เขา​มี​อาหาร​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="26">พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​ลม​ตะวันออก​พัด​ไป​ใน​ท้อง​ฟ้า; และ​ได้​ทรง​นำ​ลม​มา​แต่​ทิศใต้​โดย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="27">พระองค์​ไว้​ทรง​บันดาล​เนื้อ​นก​ตกลง​ท่ามกลาง​เขา​บริบูรณ์​ดุจ​ผงคลี​ดิน, คือ​นก​มี​ปีก​มา​ตก​มากมาย​ดุจ​ทราย​ที่​ชายทะเล.</verse>
				<verse number="28">ให้​ตกลง​มา​ใน​ท่ามกลาง​ค่าย​ของ​เขา, ตกลง​มาร​อบ​ที่​อาศัย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="29">เขา​จึง​ได้​รับประทาน, จน​อิ่มหนำ; พระองค์​ได้​ทรง​ประทาน​ให้​สม​ความ​ปรารถนา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="30">เขา​ยัง​ไม่​ทัน​จะ​เบื่อหน่าย​อาหาร​ซึ่ง​เขา​โลภ; อาหาร​นั้น​ยัง​อยู่​ใน​ปาก​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="31">ใน​ทันใดนั้น ความ​พิ​โรธ​ของ​พระเจ้า​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​เขา, ทรง​ประหาร​ชีวิต​คน​ที่​ฉกรรจ์​ใน​ท่ามกลาง​เขา, กับ​ทรง​ประหาร​ชายหนุ่ม​ทั้ง​หลาย​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​เสีย.</verse>
				<verse number="32">ถึงกระนั้น​ก็ดี​เขา​ยังคง​กระทำ​ผิด, และ​มิได้​เชื่อ​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="33">เหตุ​ฉะนั้น​พระองค์​จึง​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​วัน​คืน​ของ​เขา​ล่วง​ไป​เป็น​การ​เปล่าๆ, และ​ให้​ปี​เดือน​ของ​เขา​ล่วง​ไป​โดย​มี​ความ​ตกใจ​กลัว.</verse>
				<verse number="34">ขณะ​เมื่อ​พระองค์​กำลัง​ประหาร​เขา, เขา​จึง​ได้​กลับ​สืบถาม​ถึง​พระองค์; คือ​ได้​กลับ​มา​แสวงหา​พระเจ้า​ด้วยใจ​ร้อนรน.</verse>
				<verse number="35">เขา​ระลึก​ขึ้น​ได้​ว่า​พระเจ้า​เป็น​ศิลา​ของ​เขา และ​พระเจ้า​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​สูงสุด​นั้น​เป็น​ผู้​ทรง​ไถ่​เขา.</verse>
				<verse number="36">เขา​ได้​ยกย่อง​พระองค์​ด้วย​ปาก, แต่​ลิ้น​ของ​เขา​ได้​มุสา​พระองค์.</verse>
				<verse number="37">เพราะ​จิตต์​ใจ​ของ​เขา​มิได้​แน่วแน่​อยู่​กับ​พระองค์, และ​เขา​ไม่​ได้​รักษา​คำสัญญา​ไมตรี​ของ​พระองค์​ด้วยใจ​สุจริต.</verse>
				<verse number="38">แต่ว่า​พระองค์​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​ยกโทษ​ไม่​ทรง​ประหารเขา​เสีย: จริงๆ นา, พระ​องค์​ทรง​งด​พิ​โรธ​เขา​เป็น​หลาย​ครั้ง​หลาย​หน​แล้ว, มิได้​ให้​พระ​พิ​โรธ​ทั้งหมด​พลุ่ง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="39">พระองค์​ทรง​ระลึก​อยู่​ว่า​เขา​เป็น​แต่​มนุษย์​ดุจ​ลม​พัด​เลย​ไป, และ​หา​ได้​กลับ​มา​อีก​ไม่.</verse>
				<verse number="40">เขา​เคย​กบฏ​ต่อ​พระองค์​ใน​ป่า​เนืองๆ รู้จัก​กี่​ครั้ง, และ​ได้​ทำ​ให้​พระองค์​เศร้า​พระทัย​ใน​ทะล​ทราย!</verse>
				<verse number="41">เขา​ได้​ท้อถอย​และ​ทดลอง​พระเจ้า​อีก, และ​ได้​ขัด​พระทัย​พระองค์​ผู้บริสุทธิ์​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="42">เขา​มิได้​ระลึก​ถึง​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์, หรือ​ถึง​วัน​เมื่อ​พระองค์​ได้​ทรง​ช่วย​เขา​ให้​พ้น​จาก​ผู้​ข่มเหง;</verse>
				<verse number="43">คราว​เมื่อ​พระองค์​ได้​ทรง​สำแดง​เครื่อง​หมาย​สำคัญ​ของ​พระองค์​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์​ที่ราบ​เตียน​โซ​อาน​นั้น,</verse>
				<verse number="44">พระองค์​ได้​ทรง​ทำ​ให้​แม่น้ำ​ของ​เขา​กลาย​เป็น​โลหิต, และ​น้ำ​ที่​ลำธาร​ของ​เขา​นั้น​กิน​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="45">พระองค์​ได้​ทรง​ใช้​ฝูง​เหลือบ, ให้​มา​กัด​กิน​เขา; ทั้ง​ฝูง​เขียด​ให้​มา​ทำลาย​เขา​เสีย.</verse>
				<verse number="46">พระองค์​ได้​ทรง​มอบ​พืชผล​ของ​เขา​เป็น​อาหาร​ของ​หนอน​บุ้ง, และ​ทรง​มอบ​ผล​แห่ง​น้ำพักน้ำแรง​ของ​เขา​ให้​เป็น​อาหาร​แก่​ตั๊กแตน.</verse>
				<verse number="47">พระองค์​ได้​ทรง​ทำลาย​เถา​องุ่น​ของ​เขา​ด้วย​ลูกเห็บ, และ​ต้น​ซุ​กะ​โม​ร​ของ​เขา​ด้วย​หยาด​น้ำแข็ง.</verse>
				<verse number="48">พระองค์​ได้​ทรง​มอบ​ฝูง​วัว​ของ​เขา​ไว้​แก่​ลูกเห็บ​ด้วย และ​ให้​ไฟฟ้า​ประหาร​ฝูง​สัตว์​ต่างๆ เสีย.</verse>
				<verse number="49">พระ​องค์​ได้​ทรง​ยัง​ความ​พิ​โรธ​เกรี้ยวกราด​ให้​ตก​ต้อง​เขา, ความ​พิ​โรธ, ความ​แค้น​เคือง​และ​ความ​ทุกข์​ลำบาก, ใช้​ต่าง​ทูต​ลง​พระราช​อาชญา.</verse>
				<verse number="50">พระองค์​ได้​ทรง​ปราบ​หนทาง​ไว้​สำหรับ​ความ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์; มิได้​ทรง​ยึด​หน่วง​จิตต์​วิญญาณ​ของ​เขา​ไว้​ให้​พ้น​ความ​ตาย, แต่​ชีวิต​ของ​เขา​พระองค์​ได้​ทรง​มอบ​ไว้​แก่​โรค​ห่า,</verse>
				<verse number="51">อนึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ประหาร​บรรดา​บุตร​หัวปี​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, คือ​ที่​เป็นกำลัง​ใน​กะ​ท่อม​ของ​ชนชาติ​ฮาม.</verse>
				<verse number="52">แต่​พระองค์​ได้​ทรง​นำ​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ออก​มา​เหมือน​ฝูง​แกะ, และ​ทรง​นำ​เขา​ใน​ป่า​เหมือน​ฝูง​สัตว์.</verse>
				<verse number="53">พระองค์​ได้​ทรง​นำ​เขา​ทั้ง​หลาย​ไป​ปลอดภัย, เพื่อ​ว่า​เขา​จะ​ไม่​ได้​หวาดกลัว; แต่​น้ำทะเล​ได้​ท่วม​พวก​ศัตรู​ของ​เขา​ให้​มิด.</verse>
				<verse number="54">พระองค์​ได้​ทรง​นำ​เขา​ไป​ถึง​เขตต์​แห่ง​ที่​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์, คือ​ถึง​ภูเขา​นี้​ซึ่ง​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระองค์​ทรง​ตี​ได้​นั้น.</verse>
				<verse number="55">พระองค์​ทรง​ขับไล่​ชน​ประเทศ​นั้น​ไป​เสีย​ต่อหน้า​เขา​ด้วย, ทรง​วัด​ที่​ประทาน​ให้​เขาเป็น​มฤ​ดก, และ​ทรง​โปรด​ให้​ตระกูล​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​อาศัย​อยู่​ใน​บ้านเรือน​ของ​คน​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="56">ถึงกระนั้น​แล้ว​ก็ดี เขา​ทั้งปวง​ยัง​ทดลอง​และ​ได้​กบฏ​ต่อ​พระเจ้า​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​สูงสุด, หา​ได้​รักษา​คำ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์​ไม่;</verse>
				<verse number="57">เขา​ได้​หันกลับ​ไป​กระทำ​การ​อสัตย์​อธรรม​เหมือน​บรรพบุรุษ​ของ​เขา: เขา​ได้​กลับกลอก​เหมือน​คันธนู​บิด.</verse>
				<verse number="58">เขา​ได้​กระทำ​ให้​พระองค์​ทรง​เคือง​พระทัย​ใน​เรื่อง​ที่​นมัสการ​อัน​สูง​ของ​เขา, ได้​กระทำ​ให้​พระองค์​ทรง​หึงหวง​ใน​เรื่อง​รูป​เคารพ​ของ​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="59">เมื่อ​พระองค์​ทรง​ทราบ​แล้ว, ก็​ทรง​พระ​พิ​โรธ, และ​ทรง​เบื่อหน่าย​พวก​ยิศ​รา​เอล​อย่างยิ่ง;</verse>
				<verse number="60">พระองค์​จึง​ได้​ทรง​ทอดทิ้ง​ที่​สถิต​ใน​เมือง​ซี​โล, คือ​พลับพลา​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​ไว้​ใน​ท่ามกลาง​มนุษย์;</verse>
				<verse number="61">และ​ทรง​มอบ​พวก​ที่​เป็นกำลัง​ของ​พระองค์​ไว้​ให้​เป็น​ชะ​เลย; และ​ทรง​มอบ​เกียรติยศ​ของ​พระองค์​ไว้​ใน​มือ​ศัตรู.</verse>
				<verse number="62">พระองค์​ได้​ทรง​ปล่อย​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ให้​ต้อง​กระบี่, และ​ทรง​พระ​พิ​โรธ​ต่อม​ฤ​ดก​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="63">ไฟ​ได้​เผาผลาญ​ชายหนุ่ม​ของเขาเสีย; และ​หญิงสาว​ของ​เขา​นั้น​หา​มี​การ​ขับร้อง​สำหรับ​งาน​วิ​วา​หะ​ไม่.</verse>
				<verse number="64">พวก​ปุโรหิต​ของ​เขา​ได้​ถูก​คม​กระบี่​ตาย; และ​พวก​แม่ม่าย​ของ​เขา​มิได้​ร้อง​ร่ำไร​ไว้ทุกข์.</verse>
				<verse number="65">ขณะนั้น​พระเจ้า​ทรง​เสด็จ​มา​ดุจ​ผู้​ที่​ตื่น​ขึ้น​จาก​หลับ, เช่นเดียวกับ​ชายฉกรรจ์​ที่​โห่ร้อง​เพราะ​ฤทธิ์​น้ำ​องุ่น.</verse>
				<verse number="66">พระองค์​ทรง​ตี​พวก​ศัตรู​ขอ​พระองค์​ให้​ถอยหลัง: และ​ทรง​กระทำ​ให้​เขา​ได้​ความ​อัปยศ​เป็น​นิจ​กาล.</verse>
				<verse number="67">ยิ่งกว่านั้น​อีก​พระองค์​ไม่​พอ​พระทัย​ใน​ที่​อาศัย​ของ​โย​เซฟ, ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม​นั้น​พระองค์​หา​ทรง​เลือก​ไว้​ไม่.</verse>
				<verse number="68">แต่​พระองค์​ทรง​เลือก​ตระกูล​ยูดา, และ​ภูเขา​ซี​โอน​ที่​พระองค์​ทรง​รัก.</verse>
				<verse number="69">พระองค์​ทรง​สร้าง​ที่​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​ไว้​ดุจ​ยอด​เขา​สูง, เช่น​กับ​พิภพ​โลก​ทรง​ประดิษฐาน​ไว้​เป็น​นิจ​กาล.</verse>
				<verse number="70">พระองค์​ทรง​เลือก​ดา​วิด​มา​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์, แล้ว​ทรง​นำ​ท่าน​มา​จาก​คอก​แกะ:</verse>
				<verse number="71">ได้​ทรง​นำ​ดา​วิด​ให้​มา​เสีย​จาก​การ​ดูแล​ฝูง​แกะ​ที่​มี​ลูก, เพื่อให้​มา​เป็น​ผู้​อภิบาล​พงศ์พันธุ์​ของ​ยา​โค​บ ซึ่ง​เป็น​พล​ไพร่​ของ​พระเจ้า, คือ​ยิศ​รา​เอลม​ฤ​ดก​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="72">ท่าน​จึง​ได้​อภิบาล​เขา​ไว้​ด้วยใจ​สุจริต, และ​ได้​นำ​เขา​ด้วย​ฝีมือ​อัน​ชำนิชำนาญ​ของ​ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="79">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, ชน​ชาวนา​นา​ประเทศ​ได้​ยก​เข้า​มา​ใน​สถาน​ส่วน​มฤ​ดก​ของ​พระองค์​แล้ว; และ​กระทำ​ให้​พระ​วิหาร​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​เป็น​มลทิน​ไป; เขา​ได้​ทำลาย​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ให้​ย่อยยับ​เป็น​กองๆ.</verse>
				<verse number="2">เขา​ได้​ทิ้ง​ศพ​พวก​ทาส​ของ​พระองค์​ให้​เป็น​อาหาร​ของ​นก​ใน​อากาศ, และ​เนื้อ​ของ​ผู้​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​ให้​เป็น​อาหาร​ของ​สัตว์ป่า.</verse>
				<verse number="3">เขา​กระทำ​ให้​โลหิต​ของ​พวก​นั้น​ไหล​ออก​ดุจ​น้ำ​ไหล​ล้อมรอบ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม; จน​ไม่​มี​ผู้ใด​ฝังศพ.</verse>
				<verse number="4">พวก​ข้าพ​เจ้า​กลาย​เป็น​คน​ให้​เพื่อนบ้าน​ดูหมิ่น​ดูถูก, เป็น​ที่​ให้​คน​ทั้งปวง​ที่อยู่​รอบ​พวก​ข้าพ​เจ้า​หยาบหยาม​เยาะเย้ย.</verse>
				<verse number="5">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​จะ​ทรง​พระ​พิ​โรธ​นาน​สัก​เท่าใด. เป็นนิตย์​หรือ? ความ​หึงหวง​ของ​พระองค์​จะ​เผา​เหมือน​ไฟ​หรือ?</verse>
				<verse number="6">ขอ​เท​ความ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์​ลง​มา​ยัง​ชน​ประเทศ​ที่​มิได้​รู้จัก​พระองค์, และ​ลง​มา​ยัง​อาณาจักร​ที่​ไม่​ออก​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">เพราะ​เขา​กัด​กิน​พวก​ยา​โค​บ​เสียแล้ว, และ​กระทำ​ให้​ที่​อาศัย​ของ​พวก​เหล่านั้น​ร้าง​ไป.</verse>
				<verse number="8">ขอ​อย่า​ทรง​ถือโทษ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เมื่อ​ทรง​ระลึก​ถึง​การ​อสัตย์​อธรรม​ของ​บรรพบุรุษ​นั้น; ขอ​ให้​พระ​กรุณา​อัน​อ่อน​ละมุน​ของ​พระองค์​มา​ประสพ​พวก​ข้าพ​เจ้า​โดยเร็ว​เถิด; เพราะ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เสื่อมถอย​น้อย​ลง​ไป​มาก​แล้ว.</verse>
				<verse number="9">ข้า​แต่​พระเจ้า​ผู้​เป็น​เหตุ​แห่ง​ความ​รอด, ขอ​ทรง​โปรด​ช่วย​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​เห็นแก่​พระ​เกียรติยศ​แห่ง​พระ​นาม​ของ​พระองค์; ทรง​โปรด​ช่วย​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด, และ​ลบล้าง​ความผิด​เพราะ​เห็นแก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ไฉน​ชน​ต่าง​ประเทศ​จะ​ประมาท​ถาม​ว่า, พระเจ้า​ของ​เขา​อยู่​ที่ไหน​เล่า? การ​ทรง​ลงโทษ​แก้แค้น​โลหิต​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​ที่​ไหล​ออก​แล้ว​นั้น ขอ​ให้​ปรากฏ​ใน​ท่ามกลาง​ชน​ประเทศ​เหล่านั้น​ต่อหน้า​พวก​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="11">ขอ​ให้การ​ถอนใจ​ใหญ่​ของ​คน​ที่​ถูก​กัก​ขัง​อยู่​นั้น​ขึ้น​มา​ปรากฏ​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์: โดย​ฤทธิ์​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​ของ​พระองค์ ขอ​ทรง​โปรด​ช่วย​คน​ที่​เกือบ​ตาย​แล้ว;</verse>
				<verse number="12">ข้า​แต่​พระเจ้า, การ​ที่​เขา​ติเตียน​พระองค์​นั้น​ขอ​ทรง​ตอบแทน​ถึง​เจ็ด​เท่า​ลง​ไป​ใน​อก​ของ​คน​ที่อยู่​ล้อมรอบ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​พวก​ข้าพ​เจ้า​ผู้​เป็น​พล​ไพร่​ประดุจ​สัตว์เลี้ยง​ของ​พระองค์​จะ​สนอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​เป็นนิตย์: จะ​กล่าว​สรรเสริญ​พระองค์​ทุก​ชั่ว​อายุ​ต่อๆ ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="80">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระองค์​ผู้​อภิบาล​พวก​ยิศ​รา​เอล, ขอ​ทรง​เงี่ย​พระ​กรรณ​ฟัง, พระองค์​เป็น​ผู้​ทรง​นำ​พวก​โย​เซฟ​เหมือน​นำ​ฝูง​แกะ; เป็น​ผู้​ทรง​ประทับ​อยู่​เหนือ​ครู​บิ​ม, ขอ​ทรง​โปรด​ส่องแสง​สว่าง​ออก​มา.</verse>
				<verse number="2">ขอ​พระองค์​ทรง​แสดง​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์​ให้​ปรากฏ​ขึ้น​ตรงหน้า​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม, เบ็นยา​มิ​น, และ​มะ​นา​เซ, เชิญ​เสด็จ​มา​ทรง​ช่วย​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="3">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​กลับคืน​อีก; ขอ​ให้​พระ​พักตร​ของ​พระองค์​ส่องแสง​ออก​มา, พวก​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​รอด.</verse>
				<verse number="4">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​พล​โยธา, พระองค์​จะ​ทรง​พระ​พิ​โรธ​ต่อ​คำอธิษฐาน​ของ​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​นาน​สัก​เท่าใด?</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​เขา​กิน​น้ำตา​ต่าง​อาหาร, และ​ให้​เขา​ดื่ม​น้ำตา​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ทรง​กระทำ​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็น​เหตุ​ให้​เพื่อนบ้าน​ยื้อแย่ง​กัน; พวก​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า​พา​กัน​หัวเราะเยาะ​เล่น.</verse>
				<verse number="7">ข้า​แต่​พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​กลับคืน​อีก, ขอ​ให้​พระ​พักตร​ของ​พระองค์​ส่องแสง​ออก​มา, พวก​ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​ได้​รอด.</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ได้​ทรง​นำ​เถา​องุ่น​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต: ได้​ทรง​ขับไล่​ชน​ต่าง​ประเทศ​ไป​เสีย, แล้ว​ทรง​ปลูก​เถา​องุ่น​นั้น​ไว้.</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ได้​ทรง​ปราบ​ที่​ตรงหน้า​เถา​องุ่น​นั้น, และ​เถา​นั้น​ก็​ลงราก​ลึก​แผ่​ไป​จน​เต็ม​ทั่ว​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="10">ร่ม​เถา​องุ่น​นั้น​ได้​ปกคลุม​ภูเขา​ไว้, และ​กิ่ง​ก็​เหมือน​ต้นสน​อัน​สูง​งดงาม.</verse>
				<verse number="11">มัน​ยื่น​กิ่ง​ออก​ไป​จด​ทะเล, และ​ยอด​อ่อน​ก็​งอก​ยาว​ไป​จด​แม่น้ำ.</verse>
				<verse number="12">เหตุไร​พระองค์​ทรง​ทำลาย​รั้ว​เสีย, จน​คน​ทั้งปวง​ที่​ผ่าน​ทาง​นั้น​ได้​ทิ้ง​เถา​เสีย?</verse>
				<verse number="13">หมูป่า​ก็​เข้า​มา​เหยียบย่ำ, และ​สัตว์ป่า​ใน​ทุ่ง​ก็​มา​กัด​กิน​เสีย.</verse>
				<verse number="14">ข้า​แต่​พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา, ข้าพ​เจ้า​ขอ​วิงวอน​พระองค์, ขอ​พระองค์​ทรง​กลับ​พระทัย: ทอด​พระเนตร​จาก​สวรรค์​พิจารณา​ดู, และ​โปรด​เสด็จ​มา​เยี่ยมเยียน​เถา​องุ่น​นี้,</verse>
				<verse number="15">ขอ​ป้องกัน​เถา​ซึ่ง​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระองค์​ได้​ทรง​ปลูก​ไว้, และ​ขอ​ทรง​บำรุงเลี้ยง​ให้​มี​กำลัง​มาก​ไว้​สำหรับ​พระองค์.</verse>
				<verse number="16">เถา​นั้น​ถูก​ไฟ​เผา, และ​ถูก​ฟัน​ลง​เสีย: เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​พินาศ​ไป​ต่อ​พระ​พักตร​ของ​พระองค์​โดย​ถูก​ปราบปราม.</verse>
				<verse number="17">ขอ​ทรง​โปรด​ให้​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​อยู่​ฝ่าย​บุรุษ​ที่อยู่​ข้าง​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระองค์, คือ​อยู่​ฝ่าย​บุตร​มนุษย์​นั้น​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​บำรุง​ให้​มี​กำลัง​มาก​ไว้​สำหรับ​พระองค์.</verse>
				<verse number="18">เพื่อ​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ถอย​ไป​จาก​พระองค์: ขอ​ทรง​โปรด​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ตื่น​ฟื้น​ขึ้น, พวก​ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​ได้​ร้อง​ทูล​ออก​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="19">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​กลับคืน​อีก; ขอ​ให้​พระ​พักตร​ของ​พระองค์​ส่องแสง​ออก​มา, พวก​ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​ได้​รอด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="81">
				<verse number="1">จง​เปล่ง​เสียงร้อง​เพลง​ถวาย​แก่​พระเจ้า​ผู้​เป็นกำลัง​ของ​พวกเรา: จง​ส่ง​เสียงร้อง​แสดง​ความยินดี​ต่อ​พระเจ้า​ของ​พวก​ยา​โค​บ.</verse>
				<verse number="2">จง​ร้องเพลง, และ​ตี​กลอง, ดีด​พิณ​เสียง​เพราะ​กับ​เป่าปี่.</verse>
				<verse number="3">จง​เป่า​แตร​ใน​วัน​ต้น​เดือน, และ​ใน​คืน​วันเพ็ญ, ซึ่ง​เป็น​วัน​ถือ​รื่นเริง​ของ​พวกเรา.</verse>
				<verse number="4">เพราะ​เป็น​ข้อบังคับ​สำหรับ​พวก​ยิศ​รา​เอล, และ​เป็น​กฎหมาย​ของ​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยา​โค​บ.</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ทรง​ตั้ง​ไว้​ให้​เป็น​ข้อ​ปฏิญาณ​ใน​ตระกูล​โย​เซฟ, ครั้ง​เมื่อ​เสด็จ​ไป​ตลอด​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​คำ​ตรัส​ที่​ข้าพ​เจ้า​ยัง​ไม่​เคย​ได้ยิน​แต่ก่อน​เลย.</verse>
				<verse number="6">เรา​ได้​เปลื้อง​ภาระ​อัน​หนัก​ออก​จาก​บ่า​ของ​เขา: และ​มือ​ของ​เขา​ให้​พ้น​จาก​กะ​บุ​ง.</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ได้​ร้อง​ถึง​เรา​ขณะ​เมื่อ​มี​ความ​ทุกข์ยาก, และ​เรา​ได้​ช่วย​เจ้า; เรา​ได้​ตอบ​เจ้า​ด้วย​ฟ้าร้อง​จาก​ที่​กำบัง; เรา​ได้​ลองใจ​พวก​เจ้าที่​บ่อน้ำ​มะ​รี​บา.</verse>
				<verse number="8">ดูกร พล​ไพร่​ของ​เรา, จง​ฟัง​เถิด, เรา​จะ​เป็น​พะ​ยาน​ให้​พวก​เจ้า: แน่ะ​พวก​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย, ถ้า​เจ้า​จะ​ได้​ฟัง​เรา!</verse>
				<verse number="9">พระ​อื่น​ก็​จะ​ไม่​ได้​มี​ใน​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า; หรือ​เจ้า​ก็​จะ​ไม่​ได้​ไหว้​พระ​ต่าง​ประเทศ​เลย.</verse>
				<verse number="10">เรา​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า, ผู้​ได้​นำ​พวก​เจ้า​ขึ้น​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต: จง​อ้า​ปาก​ให้​กว้าง, และ​เรา​จะ​ป้อน​ให้​เต็ม.</verse>
				<verse number="11">แต่​พล​ไพร่​ของ​เรา​มิได้​ฟัง​เสียง​ของ​เรา; พวก​ยิศ​รา​เอล​ไม่​มี​สัก​คน​เดียว​ฟัง​เรา.</verse>
				<verse number="12">เรา​จึง​ได้​ปล่อย​เขา​ไป​ตามใจ​ดื้อด้าน​ของ​เขา, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ประพฤติ​ตาม​ความคิดเห็น​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="13">โอ ถ้า​พล​ไพร่​ของ​เรา​จะ​ได้​ฟัง​คำ​เรา, พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​คงจะ​ประพฤติ​ตาม​ทาง​ของ​เรา​แล้ว!</verse>
				<verse number="14">เรา​คง​ได้​กระทำ​ให้​พวก​ศัตรู​แห่ง​เขา​อ่อนน้อม​เสีย​ใน​ไม่​ช้า, มือ​ของ​เรา​คง​ได้​กลับ​ต่อสู้​ผู้​ข่มเหง​เขา​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​เกลียดชัง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ควร​จะ​มอบ​ถวายตัว​ต่อ​พระองค์: แต่​พล​ไพร่​แห่ง​พระองค์​จะ​ได้​ตั้ง​ยั่งยืน​อยู่​เป็น​นิจ​กาล.</verse>
				<verse number="16">พระองค์​จะ​ทรง​เลี้ยง​เขา​ไว้​ด้วย​ข้าวสาลี​อย่าง​ดี; และ​จะ​ให้​เจ้า​อิ่มหนำ​ด้วย​น้ำผึ้ง​ซึ่ง​ออก​มา​จาก​ศิลา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="82">
				<verse number="1">พระเจ้า​ทรง​ยืน​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ชุมนุมชน​ของ​พระองค์; พระองค์​ทรง​พิพากษา​ท่ามกลาง​พระ (ผู้ตัดสิน).</verse>
				<verse number="2">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​พิพากษา​โดย​อ​ยุตติ​ธรรม, และ​เห็นแก่หน้า​เหล่า​คน​ชั่ว​นาน​สัก​เท่าใด?</verse>
				<verse number="3">จง​พิพากษา​ความ​ของ​ผู้​มี​กำลัง​น้อย​ของ​ลูกกำพร้า; คน​มี​ทุกข์ยาก​และ​คนจน​ตาม​ยุตติ​ธรรม.</verse>
				<verse number="4">จง​สงเคราะห์​คน​ที่​มี​กำลัง​น้อย​และ​คน​ขัดสน: ให้​รอดพ้น​จาก​มือ​คน​ชั่ว.</verse>
				<verse number="5">เขา​เหล่านั้น​ไม่​รู้, ไม่​เข้าใจ; ดำเนิน​ไป​มา​ใน​ที่​มืด: บรรดา​ราก​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก​จึง​สะ​เทื้อ​น​สะท้าน​ไป​แล้ว.</verse>
				<verse number="6">เรา​ได้​กล่าว​ไว้​แล้ว​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​พระ, และ​เป็น​บุตร​ของ​พระเจ้า​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​สูงสุด.</verse>
				<verse number="7">ถึงกระนั้น​ก็ดี​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ตาย​เหมือน​มนุษย์​สามัญ, และ​จะ​ต้อง​ด้อย​ไป​เหมือน​เจ้านาย​องค์​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="8">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​พระองค์​ทรง​เสด็จ​มา​พิพากษา​แผ่น​ดิน​โลก; พระองค์​คงจะ​ได้​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง​เป็น​มฤ​ดก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="83">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​อย่า​ทรง​นิ่งเฉย​เสีย; ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​อย่า​ทรง​เงียบ​งด​พระ​ดำรัส​เลย.</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ดู​เถิด, พวก​ปัจจามิตร​แห่ง​พระองค์​ขู่​คำราม​อยู่; และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เกลียดชัง​พระองค์​ก็​ผงก​หัว​ขึ้น.</verse>
				<verse number="3">เขา​ปรึกษา​กัน​ออก​อุบาย​ปอง​ร้าย​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, เขา​คิดอ่าน​กัน​จะ​ต่อสู้​พวก​ที่​พระองค์​ทรง​ซ่อน​ไว้.</verse>
				<verse number="4">เขา​กล่าว​ว่า, มา​เถิด, ให้​เรา​ผลาญ​พวก​นั้น​เสีย​อย่า​ให้​ตั้ง​เป็น​ประเทศ​ได้; เพื่อ​ชื่อเสียง​พวก​ยิศ​รา​เอล​จะ​ไม่​เป็น​ที่​ระลึก​ถึง​ต่อไป​อีก.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​เขา​ปรึกษา​พร้อมใจ​กัน​แล้ว; สัญญา​กัน​ไว้​ว่า​จะ​ขัดขืน​พระองค์;</verse>
				<verse number="6">พวก​ที่​อาศัย​กะ​ท่อม​ใน​เมือง​อะ​โดม​และ​ชาติ​ยิศ​มา​เอ็ล; ชาติ​โม​อาบ, และ​ชาติ​นาง​ฮา​ฆาร;</verse>
				<verse number="7">พวก​ฆะบา​ละ, พวก​อำ​โม​น, พวก​อะ​มา​เล็ก; พวก​ฟะลิศ​ตีม และ​ชาวเมือง​ตุ​โร:</verse>
				<verse number="8">ชน​ประเทศ​อา​ซูเรีย​ก็​เข้า​พวก​ด้วย; เขา​เหล่านี้​ก็​เป็นกำลัง​แก่​เผ่าพันธุ์​ของ​โลต.</verse>
				<verse number="9">ขอ​ทรง​กระทำ​แก่​เขา​เหมือน​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​พวก​มิด​ยาน, พวก​ซี​ซะ​รา, พวก​ยา​บิน​ที่​ลำธาร​คี​โซน;</verse>
				<verse number="10">ซึ่ง​ต้อง​พินาศ​ที่​ตำบล​เอน​โดร, กลาย​เป็น​เหมือน​หยากเยื่อ​ที่​พื้น​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="11">ขอ​ทรง​บันดาล​ให้​พวก​ขุนนาง​ของ​เขา​เป็น​เหมือน​โอ​เรบ​และ​ซะเอบ; พระองค์​เจ้า​ค่ะ, ให้​เจ้านาย​ทั้งปวง​ของ​เขา​เป็น​เช่น​ซี​บา​และ​เช่น​เจ้า​ซัล​มุ​นา;</verse>
				<verse number="12">เขา​ได้​กล่าว​ว่า, ให้​เรา​ยื้อแย่ง​ที่​ประทับ​ของ​พระเจ้า​ไว้​เป็น​ที่​ของ​เรา​เถิด.</verse>
				<verse number="13">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​ให้​เขา​เป็น​ดุจ​ผงคลี​ดิน​ปลิว​เวียน​ไป​ตาม​ลมบ้าหมู; เป็น​เหมือน​ซังข้าว​ที่​ลม​กล้า​พัด​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="14">ให้​เป็น​เหมือน​ไฟไหม้​ป่าดง, เหมือน​เพลิง​ติด​ลุก​โพลง​ขึ้น​ที่​ภูเขา.</verse>
				<verse number="15">และ​ขอ​ทรง​ขับไล่​เขา​ด้วย​ลมพายุ​ของ​พระองค์, และ​ทรง​กระทำ​ให้​เขา​ตกใจ​กลัว​ด้วย​ลมพายุ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="16">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​บันดาล​ให้​หน้า​เขา​ยุ่ง, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​แสวงหา​พระ​นาม​ของ​พระองค์;</verse>
				<verse number="17">ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​อับอาย​และ​สะดุ้ง​กลัว​อยู่​เป็นนิตย์; พระองค์​เจ้า​ค่ะ, ขอ​ให้​เขา​เกิด​อลหม่าน​และ​วิ​นา​ศ​ไป;</verse>
				<verse number="18">เพื่อให้​เขา​รู้​ว่า​พระองค์​ผู้​เดียว, ผู้​ทรง​พระ​นาม​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา. เป็น​พระเจ้า​ใหญ่​ยิ่ง​ทรง​ครอบครอง​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="84">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา, สถานที่​พระองค์​ทรง​สถิต​นั้น​เป็น​ที่​น่า​ชม​จริง!</verse>
				<verse number="2">จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​คำนึง​ถึง​นิเวศน์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จน​สลบ​ไส​ล​ไป; จิตต์ใจ​และ​เนื้อหนัง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ร้อง​อาลัย​ถึง​พระเจ้า​ผู้​ทรง​พระชนม์​อยู่.</verse>
				<verse number="3">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา, ผู้​เป็น​พระบรมมหา​กษัตริย์​, และ​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, แท้จริง​พระองค์​เจ้า​ค่ะ, นกกระจอก​หา​ที่อยู่​ได้​แล้ว, และ​นกนางแอ่น​หา​รัง​ที่​จะ​ไว้​ลูก​ของ​มัน​ได้​แล้ว, คือ​ที่​พระ​แท่น​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">คน​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระองค์​ก็​เป็นสุข: เขา​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​พระองค์​เสมอ.</verse>
				<verse number="5">คน​ที่พึ่ง​พระองค์​เป็นกำลัง​ของ​ตน​ก็​ผาสุก; ผู้​ซึ่ง​ใส่ใจ​ชอบ​ใน​พระ​มร​คา​ไป​ซี​โอน.</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เดิน​ไป​ตาม​หว่าง​เขา​น้ำตก เขา​กระทำ​ให้​กลาย​เป็น​ที่​น้ำพุ​พลุ่ง​ขึ้น; พระเจ้า​ค่ะ, และ​ฝน​ต้น​ฤดู​ก็​ตกแต่ง​ที่​นั้น​ด้วย​พร.</verse>
				<verse number="7">คน​เหล่านั้น​มี​กำลัง​ทวี​ขึ้น; เขา​ทุกคน​ก็​ปรากฏ​ตัว​ฉะ​เพาะ​พระเจ้า​ใน​เมือง​ซี​โอน.</verse>
				<verse number="8">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา, ขอ​ทรง​สดับ​ฟัง​คำอธิษฐาน​ของ​ข้าพ​เจ้า; ข้า​แต่​พระเจ้า​ของ​พวก​ยา​โค​บ, ขอ​ทรง​เงี่ย​พระ​กรรณ​สดับ​ฟัง.</verse>
				<verse number="9">ข้า​แต่​พระเจ้า​ผู้​เป็น​โล่ห์​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, ขอ​ทรง​ทอด​พระเนตร​แลดู​พักตร​ของ​ผู้​ถูก​เจิม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​วันหนึ่ง​ใน​บริเวณ​พระ​วิหาร​ก็ดี​กว่า​พัน​วัน. ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​เฝ้า​ประตู​พระ​วิหาร​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า ยัง​ดี​กว่า​อยู่​ใน​กะ​โจม​แห่ง​ความ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​เป็น​ดวงอาทิตย์​และ​เป็น​โล่ห์: พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ประทาน​พระ​คุณ​กับ​เกียรติยศ; พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​กีดกัน​ของดี​ไว้​จาก​เหล่า​คน​ที่​ประพฤติ​ใน​ทาง​ซื่อตรง​เลย.</verse>
				<verse number="12">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา, คน​ที่​วางใจ​พระองค์​ก็​เป็น​ผาสุก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="85">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ได้​ทรง​พระ​กรุณา​แก่​ประเทศ​ของ​พระองค์, และ​ได้​ทรง​พา​พวก​ยา​โค​บ​ที่​เป็น​ชะ​เลย​นั้น​ให้​กลับ​มา.</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ได้​ทรง​ลบล้าง​ความ​ชั่ว​แห่ง​พล​ไพร่​ของ​พระองค์; พระองค์​ได้​กลบเกลื่อน​ความผิด​ของ​เขา​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ทรง​งด​พระ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์​ไว้​หมดสิ้น; และ​ทรง​หัน​จาก​ความ​กริ้ว​อัน​กราดเกรี้ยว​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">ข้า​แต่​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ช่วย​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด, ขอ​ทรง​บันดาล​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​กลับ​มา​อีก, และ​ขอ​ทรง​งด​พระ​พิ​โรธ​ต่อ​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">พระองค์​จะ​ทรง​พระ​พิ​โรธ​ต่อ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็นนิตย์​หรือ? พระองค์​จะ​ทรง​ถือ​ความ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์​ให้​คง​ตลอด​ทุก​ชั่ว​อายุ​หรือ?</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​โปรด​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​ฟื้น​ขึ้น​อีก, เพื่อ​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​จะ​ได้​ชื่นใจ​ยินดี​ใน​พระองค์​หรือ?</verse>
				<verse number="7">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​เห็น​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์, และ​ทรง​ประทาน​ความ​รอด​ของ​พระองค์​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​จะ​คอย​ฟัง​คำ​ตรัส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า; เพราะ​พระองค์​จะ​ตรัส​ถึง​ความ​สุข​แก่​ไพร่พล, และ​แก่​พวก​ผู้​ชอบธรรม​ของ​พระองค์: แต่​อย่า​ให้​เขา​กลับ​ไป​หา​การ​โฉด​เขลา​อีก.</verse>
				<verse number="9">ความ​รอด​จาก​พระองค์​คงอยู่​ใกล้​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เกรงกลัว​พระองค์​เป็น​แน่แท้, เพื่อ​ความ​รุ่งเรือง​จะ​ได้​ดำรง​อยู่​ที่​แผ่น​ดิน​ของ​พวกเรา.</verse>
				<verse number="10">ความ​กรุณา​และ​ความ​สัตย์​ซื่อ​ได้​พบปะ​กัน; ความ​ชอบธรรม​และ​ความ​สงบสุข​จุบ​กัน​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">ความ​สัตย์จริง​งอก​ขึ้น​จาก​พื้นดิน; และ​ความ​ชอบธรรม​ทอด​ตา​แล​ลง​มา​จาก​สวรรค์.</verse>
				<verse number="12">พระ​ยะ​โฮ​วา​คงจะ​ประทาน​สิ่ง​ซึ่ง​ดี​พระเจ้า​ค่ะ; และ​แผ่น​ดิน​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​เกิด​ผล.</verse>
				<verse number="13">ความ​ชอบธรรม​จะ​นำ​พระองค์​ไป, จะ​กระทำ​ให้​รอย​พระบาท​ของ​พระองค์​เป็น​มร​คา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="86">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​ทรง​เงี่ย​พระ​กรรณ​ลง​ทรง​ตอบ​ข้าพ​เจ้า; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​คนจน​และ​ขัดสน.</verse>
				<verse number="2">ขอ​ทรง​โปรด​รักษา​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​เพราะ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ผู้​เลื่อมใส: ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​ทรง​ช่วย​ผู้​ทาส​ที่​วางใจ​ใน​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​ทรง​พระ​กรุณา​แก่​ข้าพ​เจ้า; ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ร้อง​ทูล​พระองค์​ตลอด​วันยังค่ำ.</verse>
				<verse number="4">ขอ​ทรง​โปรด​กระทำ​จิตต์​ใจ​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​ให้​ชื่นชมยินดี; ข้า​แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ยก​จิตต์​ใจ​ถวาย​แก่​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">ข้า​แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า, พระองค์​ทรง​ประกอบ​ไป​ด้วย​พระ​คุณ​พร้อม​ที่​จะ​ทรง​ยก​ความผิด, และ​ทรง​พระ​กรุณาคุณ​เหลือล้น​แก่​บรรดา​ผู้​ที่​ร้อง​ทูล​พระองค์.</verse>
				<verse number="6">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​เงี่ย​พระ​กรรณ​สดับ​คำ​ทูล​อธิษฐาน: และ​เสียง​วิงวอน​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">ใน​ยาม​ทุกข์ยาก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้อง​ทูล​พระองค์; เพราะ​พระองค์​คงจะ​ทรง​โปรด​ตอบ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">ข้า​แต่​พระเจ้า, ใน​ท่ามกลาง​พระ​ทั้ง​หลาย​หา​มี​องค์​ใด​จะ​เหมือน​พระองค์​ไม่; หรือ​จะ​หา​กิจ​ใดๆ เหมือน​กิจ​ของ​พระองค์​ก็​หาไม่.</verse>
				<verse number="9">ข้า​แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า, บรรดา​ชน​ประเทศ​ที่​พระองค์​ทรง​สร้าง​แล้ว​จะ​มา​เฝ้า​นมัสการ​ต่อ​พระองค์; และ​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​พระองค์​เป็นใหญ่, และ​ทรง​กระทำ​การ​อัศจรรย์: พระองค์​ผู้​เดียว​เป็น​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="11">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โปรด​สั่งสอน​ข้าพ​เจ้า​ให้​รู้​ทาง​ปฏิบัติ​พระองค์, ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ประพฤติ​ตาม​ความ​สัตย์จริง​ของ​พระองค์: ขอ​ทรง​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ให้​เกรงกลัว​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="12">ข้า​แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ยกย่อง​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​สุดใจ; และ​จะ​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พระองค์​ทรง​พระ​กรุณาคุณ​อัน​ใหญ่หลวง​แก่​ข้าพ​เจ้า; และ​ได้​ทรง​ช่วย​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​พัน​จาก​เมือง​ผี​อัน​ลึก​ที่สุด.</verse>
				<verse number="14">ข้า​แต่​พระเจ้า, คน​อหังการ​ลุก​ขึ้น​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, และ​พรรคพวก​ของ​ผู้ร้าย​ได้​แสวงหา​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า เขา​มิได้​ตั้ง​พระองค์​ไว้ต่อหน้า​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="15">ข้า​แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า, พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ประกอบ​ไป​ด้วย​พระ​เมตตากรุณา, ทรง​พระ​พิ​โรธช้าๆ, ความ​กรุณาคุณ​และ​ความ​สัตย์จริง​มี​เหลือล้น.</verse>
				<verse number="16">ขอ​ทรง​หัน​พระ​พักตร​และ​ทรง​พระ​กรุณา​แก่​ข้าพ​เจ้า; ขอ​ทรง​โปรด​ประทาน​กำลัง​แก่​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, และ​ขอ​ทรง​ช่วย​บุตรชาย​แห่ง​ทาสี​ของ​พระองค์​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="17">ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​สำคัญ​ไว้​เป็น​พะ​ยาน​ว่า​ได้​ประสพ​พระ​กรุณา, เพื่อ​เหล่า​คน​ที่​เกลียดชัง​ข้าพ​เจ้า​จะ​เห็น​ได้​แล้ว​เกิด​อับอาย. โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​สงเคราะห์​และ​ทรง​ประเล้า​ประโลม​ข้าพ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="87">
				<verse number="1">รกราก​ของ​พระองค์​ทรง​ตั้งอยู่​ใน​หมู่​ภูเขา​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​รัก​ประตู​แห่ง​เมือง​ซี​โอน​ยิ่ง​กว่า​บรรดา​ที่​อาศัย​ของ​พวก​ยา​โค​บ.</verse>
				<verse number="3">โอ้​เมือง​แห่ง​พระเจ้า, มี​ผู้​กล่าว​ถึง​สิ่ง​ที่​เป็น​สง่า​ผ่า​เผย​ของ​เมือง​นี้.</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​กล่าว​ถึง​รา​ฮา​บ (อาย​ฆุบ​โต) และ​บาบู​โลน​ว่า​เป็น​เมือง​ที่​รู้จัก​เรา: ดู​เถิด, ฟะลิศ​ตีม, และ​ตุ​โร, กับ​อาย​ธิ​โอบ: ชน​พวก​นี้​ได้​บังเกิด​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="5">เออ, จะ​มี​คน​กล่าว​ถึง​ซี​โอน​ว่า, ชาย​ผู้​นั้น​ผู้​นี้​ได้​บังเกิด​ใน​เมือง​ซี​โอน; และ​พระองค์​ผู้ใหญ่​ยิ่ง, พระองค์​เอง​จะ​ทรง​ตั้ง​เมือง​นั้น​ไว้​ให้​มั่นคง.</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ทรง​จด​บัญชี​ชาติ​ต่างๆ, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​จด​ไว้​ว่า, ผู้​นี้​ได้​บังเกิด​ใน​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="7">ทั้ง​พวก​นักร้อง​กับ​พวก​ระบำ​จะ​กล่าว​ว่า บรรดา​น้ำพุ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ใน​ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="88">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ผู้​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด, ข้าพ​เจ้า​ทูล​ร้องทุกข์​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน​ฉะ​เพาะ​พระ​พักตร​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">ขอ​พระองค์​ทรง​โปรด​ให้​คำอธิษฐาน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​ไป​ตรง​พระ​พักตร​ของ​พระองค์; และ​ขอ​ทรง​โปรด​เงี่ย​พระ​กรรณ​สดับ​ฟัง​เสียงร้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เต็มเปี่ยม​ไป​ด้วย​ความ​ทุกข์, และ​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​เลื่อน​เข้า​ไป​ใกล้​เมือง​ผี,</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​ต้อง​ถูก​นับ​รวม​เข้า​กับ​คน​ที่​ลง​ไป​ยัง​อุโมงค์; ข้าพ​เจ้า​เป็น​เหมือน​คน​ซึ่ง​ไม่​มี​ใคร​ช่วยเหลือ.</verse>
				<verse number="5">ต้อง​ทิ้ง​ไว้​กับ​พวก​ที่​ตาย​แล้ว, เหมือน​คน​ที่​ถูก​ฆ่า​ซึ่ง​นอน​อยู่​ใน​อุโมงค์, ผู้​ซึ่ง​พระองค์​ไม่​ทรง​ระลึก​ถึง​อีก​เลย, และ​เขา​ถูก​ตัด​ทิ้ง​จาก​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ได้​ทรง​วาง​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​หลุม​อัน​ลึก​ที่สุด, ใน​เหว​อัน​ลึก​และ​มัว​มืด.</verse>
				<verse number="7">ความ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์​กำลัง​บีบคั้น​ข้าพ​เจ้า​ไว้, และ​ทรง​กระทำ​ให้​มี​ความ​ทุกข์​ด้วย​คลื่น​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ทรง​ยัง​เพื่อน​ให้​อยู่​ห่างไกล​จาก​ข้าพ​เจ้า​แล้ว; พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ที่​น่าเกลียด​แก่​พวก​เพื่อน​นั้น. ข้าพ​เจ้า​ต้อง​กักขัง​อยู่, จึง​ออก​มา​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="9">ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​เสีย​ไป​เพราะ​เหตุ​ความ​ทุกข์: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้อง​ทูล​พระองค์​ทุก​วัน​เวลา; ข้าพ​เจ้า​ยื่น​มือ​ออก​ฉะ​เพาะ​พระองค์.</verse>
				<verse number="10">พระองค์​จะ​ทรง​สำแดง​การ​อัศจรรย์​แก่​ผู้​ที่​ตาย​แล้ว​หรือ? ผู้​ที่​ตาย​แล้ว​จะ​ลุก​ขึ้น​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระองค์​หรือ?</verse>
				<verse number="11">ใน​หลุม​ฝังศพ​จะ​มี​ผู้ใด​กล่าว​ถึง​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์​หรือ?</verse>
				<verse number="12">ใน​ที่​มืด​เขา​จะ​ทราบ​ถึง​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์​หรือ? ใน​สถานที่​หลงลืม​นั้น​เขา​จะ​รู้​ถึง​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​หรือ?</verse>
				<verse number="13">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้อง​ทูล​พระองค์; และ​คำอธิษฐาน​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ขึ้น​ไป​ฉะ​เพาะ​พระองค์​ใน​เวลา​เช้า.</verse>
				<verse number="14">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เหตุ​ไฉน​พระองค์​ทรง​ละทิ้ง​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า? ไฉน​ทรง​เมิน​พระ​พักตร​จาก​ข้าพ​เจ้า?</verse>
				<verse number="15">ตั้งแต่​หนุ่ม​มา​ข้าพ​เจ้า​เป็นทุกข์​เพียง​ชีวิต​จะ​ออก​จาก​ร่างกาย: ข้าพ​เจ้า​ทน​รับ​ความ​สะดุ้ง​น่ากลัว​จาก​พระองค์​จน​อัดอั้น​ใจ​อยู่.</verse>
				<verse number="16">ความ​กริ้ว​อัน​กราดเกรี้ยว​ของ​พระองค์​ได้​มา​ทับ​ข้าพ​เจ้า; และ​ความ​สะดุ้ง​ซึ่ง​มา​แต่​พระองค์​ได้​ทำลาย​ข้าพ​เจ้า​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="17">ความ​สะดุ้ง​เหล่านั้น​ได้​ล้อมรอบ​ข้าพ​เจ้า​เหมือน​น้ำ​ล้อม​ตลอด​วัน; พา​กัน​ล้อม​ข้าพ​เจ้า​ไว้​แน่นหนา.</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ทรง​กระทำ​ให้​คน​ที่รัก​ใคร่​และ​มิตรสหาย​อยู่​ห่างไกล​จาก​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​คุ้น​กับ​ความ​มัว​มืด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="89">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็นนิตย์: ปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​กล่าว​ความ​สัตย์​ซื่อ​ของ​พระองค์​แก่​ชน​ทุกๆ ชั่ว​อายุ.</verse>
				<verse number="2">ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​ไว้​แล้ว​ว่า, ความ​เมตตา​จะ​ต้อง​เจริญ​ขึ้น​เป็นนิตย์; พระองค์​จะ​ทรง​ตั้ง​ความ​สัตย์​ซื่อ​ของ​พระองค์​ไว้​ใน​สวรรค์​ชั้น​ฟ้า​ทีเดียว</verse>
				<verse number="3">เรา​ได้​ตั้ง​คำสัญญา​ไว้​กับ​ผู้​เลือก​สรร​ของ​เรา, เรา​ได้​ปฏิญาณ​แก่​ดา​วิด​ผู้​ทาส​ของ​เรา​ว่า:</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ตั้ง​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​ไว้​เป็นนิตย์, และ​จะ​สร้าง​บัลลังก์​ของ​เจ้า​ขึ้น​ไว้​ให้​ถาวร​ทุก​ชั่ว​อายุ.</verse>
				<verse number="5">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ฟ้า​สวรรค์​ก็​สรรเสริญ​การ​อัศจรรย์​และ​ความ​สัตย์​ซื่อ​ของ​พระองค์​ใน​ที่​ชุมนุม​แห่ง​พวก​บริสุทธิ์,</verse>
				<verse number="6">เพราะ​ใน​ฟ้า​สวรรค์​มี​ผู้ใด​เล่า​ที่​จะ​เปรียบ​กับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้? และ​ใน​ท่ามกลาง​เผ่าพันธุ์​ของ​ผู้​มี​ฤทธิ์​ใหญ่​มี​ผู้ใด​เล่า​จะ​เสมอ​กับ​พระ​ยะ​โฮ​วา?</verse>
				<verse number="7">เป็น​พระเจ้า​ที่​ต้อง​เกรงกลัว​มาก​ใน​ที่ประชุม​หารือ​แห่ง​พวก​บริสุทธิ์, และ​เป็น​ที่​ยำเกรง​ยิ่ง​กว่า​บริวาร​ทั้งปวง​ที่​ล้อมรอบ​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา, ผู้ใด​เล่า​มี​ฤทธิ์​เสมอ​กับ​พระองค์, ผู้​ทรง​พระ​นาม​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา? และ​ความ​สัตย์​ซื่อ​ของ​พระองค์​อยู่​ล้อมรอบ​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ทรง​ครอบครอง​ความ​คะนอง​ของ​ทะเล: เมื่อ​คลื่น​ทะเล​กำเริบ​ขึ้น, พระองค์​ทรง​ปราบปราม​ให้​เงียบ​ไป.</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ได้​ทรง​ขยี้​ชาว​รา​ฮา​บ​ให้​ยับเยิน, ดุจ​คน​ที่​ถูก​ประหาร​แล้ว; พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​พวก​ศัตรู​ของ​พระองค์​กระจัดกระจาย​ไป​ด้วย​พระ​กร​อัน​ทรง​ฤทธิ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="11">ฟ้า​สวรรค์​ก็​เป็น​ของ​พระองค์, ทั้ง​แผ่น​ดิน​โลก​ด้วย; พระองค์​ได้​ทรง​สร้าง​พิภพ, กับ​สรรพ​สิ่ง​ที่​มี​อยู่​ทั่ว​พิภพ.</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ได้​ทรง​เนร​มิ​ต​ทิศเหนือ​ทิศใต้: ภูเขา​ธา​โบ​ร​กับ​ภูเขา​เฮ​ระ​โม​น​ก็​ชื่นชมยินดี​ใน​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="13">พระองค์​มี​พระ​กร​ทรง​ฤทธิ์​ใหญ่​ยิ่ง; พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ทรง​ฤทธิ์​ใหญ่, พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระองค์​ทรง​เหยียด​ให้​สูง.</verse>
				<verse number="14">ความ​ซื่อตรง​และ​ความ​ยุตติ​ธรรม​เป็น​ราก​พระที่นั่ง​ของ​พระองค์: พระ​กรุณาคุณ​และ​ความ​สัตย์จริง​ตั้งอยู่​ฉะ​เพาะ​พระองค์.</verse>
				<verse number="15">ความ​สุข​ย่อม​มี​แก่​พล​ไพร่​ที่​รู้จัก​เสียง​ชื่นใจ​นั้น: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เขา​ดำเนิน​ไป​ใน​แสงสว่าง​แห่ง​พระ​พักตร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="16">เขา​ทั้ง​หลาย​ชื่นใจ​ยินดี​ใน​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ตลอด​วัน; และ​เขา​ถูก​สถาปนา​ขึ้น​ใน​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระองค์​เป็น​สง่า​ราศี​แห่ง​กำลัง​ของ​เขา; และ​สิงค์​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ถูก​สถาปนา​ขึ้น​ใน​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="18">ด้วย​โล่ห์​ของ​เขา​เป็น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​ผู้บริสุทธิ์​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​เป็น​พระบรมมหา​กษัตริย์​ของ​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="19">เมื่อนั้น​พระองค์​จะ​ทรง​ตรัส​แก่​ผู้​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​ทาง​นิมิตต์​ว่า, เรา​ได้​ตั้ง​ผู้​ซึ่ง​มี​ฤทธิ์​ไว้​แล้ว​ให้​เป็น​ผู้อุปถัมภ์; เรา​ได้​เลือก​เอา​คน​หนึ่ง​มา​จาก​พล​ไพร่​และ​ได้​สถาปนา​ขึ้น​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="20">เรา​ได้​พบ​ดา​วิด​ผู้​ทาส​ของ​เรา; เรา​ได้​เจิม​ท่าน​ไว้​แล้ว​ด้วย​น้ำมัน​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา:</verse>
				<verse number="21">มือ​ของ​เรา​จะ​ประคับประคอง​ท่าน​เป็น​เนืองนิตย์; และ​แขน​ของ​เรา​จะ​ชู​กำลัง​ของ​ท่าน​ไว้​ด้วย.</verse>
				<verse number="22">พวก​ศัตรู​จะ​ไม่​ทำร้าย​ท่าน, หรือ​คน​อสัตย์​อธรรม​จะ​ไม่​เบียด​เบียฬ.</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ตี​พวก​ศัตรู​ให้​ล้ม​ลง​ตรงหน้า​ท่าน และ​จะ​ประหาร​คน​ทั้งปวง​ที่​เกลียดชัง​ท่าน.</verse>
				<verse number="24">แต่​ความ​สัตย์​ซื่อ​และ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​เรา​จะ​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน; และ​สิงค์​ของ​ท่าน​จะ​ถูก​สถาปนา​ขึ้น​ใน​นาม​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​ตั้ง​มือ​ของ​ท่าน​ไว้​เหนือ​ทะเล, และ​มือขวา​ของ​ท่าน​ไว้​เหนือ​แม่น้ำ​ต่างๆ.</verse>
				<verse number="26">ท่าน​จะ​ร้อง​ทูล​เรา​ว่า, พระองค์​เป็น​พระ​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า, เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​เป็น​ศิลา​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ความ​รอด.</verse>
				<verse number="27">เรา​จะ​ตั้ง​ท่าน​ให้​เป็น​บุตร​หัวปี​ของ​เรา, ให้​เป็น​พระมหา​กษัตริย์​องค์​สูงสุด​ของ​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​ประทาน​พระ​กรุณาคุณ​ของ​เรา​ให้​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​เป็นนิตย์; และ​คำสัญญา​ของ​เรา​จะ​มั่นคง​อยู่​กับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="29">เรา​จะ​ให้​พงศ์พันธุ์​ของ​ท่าน​คงอยู่​ชั่ว​นิรันดร์, และ​พระที่นั่ง​ของ​ท่าน เรา​จะ​ให้​ดำรง​อยู่​นาน​เช่น​ฟ้า​สวรรค์.</verse>
				<verse number="30">ถ้า​แม้น​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​จะ​ละทิ้ง​กฎหมาย​ของ​เรา, และ​ไม่​ประพฤติ​ตาม​ข้อบัญญัติ​ของ​เรา;</verse>
				<verse number="31">ถ้า​เขา​ทั้งปวง​จะ​หัก​ข้อปฏิบัติ​ของ​เรา, และ​จะ​ไม่​รักษา​ข้อบัญญัติ​ของ​เรา​ไว้;</verse>
				<verse number="32">ขณะ​นั้น​เรา​จะ​ชำระ​การ​ล่วงละเมิด​ของ​เขา​ด้วย​ไม้เรียว, และ​จะ​ชำระ​การ​ชั่ว​ของ​เขา​ด้วย​เฆี่ยน​ให้​เป็น​ริ้ว​รอย.</verse>
				<verse number="33">แต่ว่า​ความ​กรุณาคุณ​ของ​เรา​จะ​ไม่​งด​จาก​ท่าน​เสียที​เดียว และ​ความ​สัตย์​ซื่อ​ของ​เรา ๆ จะ​ไม่​ให้​ขาด​ไป.</verse>
				<verse number="34">เรา​จะ​ไม่​หัก​คำสัญญา​ของ​เรา, หรือ​วจ​นะ​ที่​ออก​จาก​ริมฝีปาก​ของ​เรา​แล้ว​เรา​จะ​ไม่​เปลี่ยนแปลง​เลย.</verse>
				<verse number="35">เรา​ปฏิญาณ​ไว้​โดย​ความ​บริสุทธิ์​ของ​เรา​ครั้ง​หนึ่ง​แล้ว: เรา​จะ​ไม่​กล่าว​คำ​มุสา​แก่​ดา​วิด:</verse>
				<verse number="36">พงศ์พันธุ์​ของ​ท่าน​จะ​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์, และ​พระที่นั่ง​ของ​ท่าน​จะ​ดำรง​อยู่​ตรงหน้า​เรา​เหมือน​ดวงอาทิตย์.</verse>
				<verse number="37">จะ​ตั้งอยู่​ดุจ​ดวงจันทร์​เป็น​นิจ​กาล, เป็น​พะ​ยาน​แน่นอน​ดัง​ใน​ท้อง​ฟ้า</verse>
				<verse number="38">แต่​ถึงกระนั้น​แล้ว พระองค์​ยัง​ทรง​สละ​ทิ้ง​และ​เบื่อหน่าย​เสีย​ได้​และ​ทรง​พระ​พิ​โรธ​ต่อ​ผู้​ถูก​เจิม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="39">พระองค์​ได้​ทรง​เกลียด​คำสัญญา​แห่ง​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์: และ​ทรง​ดูหมิ่น​มงกุฎ​ของ​ท่าน​โดย​ทิ้ง​ลง​ที่​พื้นดิน.</verse>
				<verse number="40">พระองค์​ได้​ทรง​หัก​ทำลาย​รั้ว​ของ​ท่าน​ลง​เสีย​หมด​แล้ว; และ​ทรง​กระทำ​ป้อม​ของ​ท่าน​ให้​ย่อยยับ​ไป.</verse>
				<verse number="41">คน​ทั้งปวง​ที่​ผ่าน​ไป​ตาม​ทาง​ก็​ปล้น​ท่าน: ท่าน​กลาย​เป็น​ที่​ดูถูก​ดูหมิ่น​แก่​เพื่อนบ้าน​แล้ว.</verse>
				<verse number="42">พระองค์​ได้​ทรง​ชูมือ​ขวา​แห่ง​พวก​ศัตรู​ของ​ท่าน​ขึ้น; ให้​บรรดา​พวก​ปัจจามิตร​ของ​ท่าน​มี​ความ​ชื่นใจ.</verse>
				<verse number="43">พระองค์​ทรง​กระทำ​ให้​คม​กระบี่​ของ​ท่าน​เสีย​ไป​แล้ว​นะ​พระเจ้า​ค่ะ, ไม่​ให้​ท่าน​ยั่งยืน​ใน​การ​ศึก,</verse>
				<verse number="44">พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ความ​เฉียบแหลม​ของ​ท่าน​เสื่อม​ศูนย์​ไป, และ​ทรง​โค่น​พระที่นั่ง​ของ​ท่าน​ลง​เสีย​ที่ดิน.</verse>
				<verse number="45">วัย​หนุ่ม​ของ​ท่าน พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​สั้น​เข้า: และ​ทรง​ปกคลุม​ท่าน​ไว้​ด้วย​ความ​อดสู.</verse>
				<verse number="46">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, จะ​ทรง​ซ่อน​พระองค์​ไว้​นาน​เป็นนิตย์​หรือ? ความ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์​จะ​ลุก​เหมือน​ไฟ​ไป​นาน​สัก​เท่าใด?</verse>
				<verse number="47">ขอ​ทรง​ระลึก​ว่า​อายุ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​สั้น​จริง: พระองค์​ได้​ทรง​สร้าง​บรรดา​มนุษย์​ชาติ​ให้​เป็น​อนิจจัง​อะไร​อย่าง​นี้!</verse>
				<verse number="48">ใคร​ผู้ใด​จะ​อยู่​ค้ำฟ้า​ไม่​เห็น​ความ​ตาย, เพื่อ​จะ​ช่วย​ชีวิต​ของ​ตน​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​ของ​เมือง​ผี?</verse>
				<verse number="49">ข้า​แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า, พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ครั้ง​ก่อนๆ, ที่​พระองค์​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​แก่​ดา​วิด​โดย​ความ​สัตย์​ซื่อ​นั้น, บัดนี้​ความ​กรุณาคุณ​นั้น​อยู่​ที่ไหน?</verse>
				<verse number="50">องค์​พระผู้เป็นเจ้า, ขอ​ทรง​ระลึก​ถึง​ความ​อัปยศ​แห่ง​พวก​ทาส​ของ​พระองค์; ซึ่ง​อก​ข้าพ​เจ้า​ต้อง​ทน​ความ​อัปยศ​จาก​ชน​หลาย​ประเทศ,</verse>
				<verse number="51">โอ้ พระ​ยะ​โฮ​วา, นั่นแหละ​พวก​ศัตรู​ของ​พระองค์​ได้​ติเตียน, และ​ได้​กล่าว​หยาบช้า​ต่อ​รอย​พระบาท​แห่ง​ผู้​ถูก​เจิม​ของ​พระองค์,</verse>
				<verse number="52">ความ​บรม​สุข​จง​มี​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตลอด​อนาคตกาล อา​เมน​และ​อา​เมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="90">
				<verse number="1">ข้า​แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า, พระองค์​เป็น​ที่​อาศัย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทุก​ชั่ว​อายุ​ต่อๆ กัน​มา.</verse>
				<verse number="2">ก่อน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​ได้​บังเกิด​ขึ้น​และ​ก่อน​พระองค์​ได้​ทรง​สร้าง​แผ่น​ดิน​กับ​พิภพ​โลก, พระองค์​ทรง​เป็น​พระเจ้า​อยู่​ตั้งแต่​อดีตกาล​จน​ตลอด​อนาคตกาล.</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​มนุษย์​โลก​กลับ​เป็น​ผง​คลีดิน, และ​ตรัส​ว่า, ลูกหลาน​มนุษย์​เอ๋ย, จง​กลับคืน​เถิด.</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ใน​พระ​เนตร​ของ​พระองค์​พัน​ปี​ก็​เหมือน​เวลา​วานนี้​ที่​ล่วง​ไป​แล้ว​และ​เหมือน​ยาม​เดียว​ใน​เวลา​กลางคืน.</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ทรง​กวาด​เขา​ไป​เสีย​เช่น​น้ำท่วม​กวาด​ไป; เหมือน​นอนหลับ​ไป​งีบ​เดียว: ครั้น​เวลา​เช้า​เขา​ก็​เหมือน​ต้น​หญ้า​ที่​งอก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="6">ใน​เวลา​เช้า​มัน​ก็​สดใส​เบิกบาน; ครั้น​เวลา​เย็น​ก็​ถูก​หวด​ลง, เหี่ยวแห้ง​ไป.</verse>
				<verse number="7">ด้วย​พวก​ข้าพ​เจ้า​เสื่อมเสีย​ไป​เพราะ​ความ​กริ้ว​ของ​พระองค์, และ​เพราะ​ความ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์​ข้าพ​เจ้า​ก็​เดือดร้อน.</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​การ​อสัตย์​อธรรม​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์, และ​ทรง​ตั้ง​การ​ผิด​อัน​ลับ​ลึก​นั้น​ให้​แจ้ง​อยู่​ใน​แสง​ส​ว่าง​แห่ง​พระ​พักตร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">เพราะ​วัน​คืน​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ล่วง​ไป​หมด​โดย​ถูก​ความ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์: ปี​เดือน​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ย่อม​สิ้น​ไป​ดุจ​เสียง​ถอนใจ.</verse>
				<verse number="10">ใน​ชั่ว​อายุ​ของ​ข้าพ​เจ้า​มี​สัก​เจ็ด​ปี​เท่านั้น, ถ้าแม้​ว่า​มี​กำลัง​มาก​ก็​จะ​ยืน​ได้​ถึง​แปดสิบ​ปี; กำลัง​ที่​ตน​อวด​นั้น​ย่อม​ประกอบ​ไป​ด้วย​การ​ลำบาก​และ​ความ​ทุกข์; เพราะ​ไม่​ช้า​ก็​จะ​เสีย​ไป และ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ล่วงลับ​ไป.</verse>
				<verse number="11">ใคร​จะ​รู้​อำนาจ​แห่ง​ความ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์, และ​ความ​กริ้ว​ของ​พระองค์​พอ​เป็น​ที่​ให้​เกรงกลัว​พระองค์​ตาม​สมควร?</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้น​ขอ​ทรง​โปรด​สอน​ให้​ข้าพ​เจ้า​นับ​วัน​คืน​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็น, เพื่อ​จะ​ได้​มี​ใจ​ประกอบ​ไป​ด้วย​สติปัญญา.</verse>
				<verse number="13">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​เสด็จ​กลับ​มา, นาน​อีก​สัก​เท่าไร​พระองค์​จึง​จะ​เสด็จ​มา? ขอ​ทรง​กลับ​พระทัย​เพื่อ​พวก​ทาส​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="14">ขอ​ทรง​โปรด​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​อิ่มใจ​ใน​เวลา​เช้า​ด้วย​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์, เพื่อ​จะ​ได้​ชื่นชมยินดี​ตลอด​วัน​คืน​แห่ง​อายุ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">ขอ​ทรง​โปรด​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​มี​ใจ​ยินดี​เท่า​วัน​คืน​ทั้ง​หลาย​ที่​พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​มี​ความ​ทุกข์ยาก​แล้ว, และ​เท่า​กับ​ปี​เดือน​ที่​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​การ​ร้าย​นั้น.</verse>
				<verse number="16">ขอ​ทรง​โปรด​ให้​กิจการ​ของ​พระองค์​ปรากฏ​แจ้ง​แก่​พวก​ทาส​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="17">ขอ​ให้​คุณงามความดี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า; ขอ​ทรง​บำรุง​การ​หัตถกรรม​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​ตั้งมั่น​คงอยู่; ขอ​โปรด​ทั้ง​การฝีมือ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​ถาวร​ด้วย​เถิด​พระเจ้า​ค่ะ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="91">
				<verse number="1">ผู้ใด​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​อัน​ลับ​แห่ง​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​สูงสุด ผู้​นั้น​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ร่ม​ของ​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ใหญ่​ยิ่ง.</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​จะ​กล่าว​ถึง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, พระองค์​เป็น​ที่พึ่ง​พำนัก​และ​เป็น​ป้อม​ของ​ข้าพ​เจ้า; พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า ๆ วางใจ​ใน​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">ด้วย​พระองค์​จะ​ทรง​ช่วย​ท่าน​ให้​พ้น​จาก​บ่วง​แร้ว​ของ​นายพราน, และ​ให้​พ้น​จาก​โรค​ร้าย​นั้น.</verse>
				<verse number="4">พระองค์​จะ​ทรง​ปกคลุม​ท่าน​ไว้​ด้วย​ปีก​ของ​พระองค์, และ​ท่าน​จะ​อาศัย​อยู่​ใต้​ปีก​ของ​พระองค์: ความ​สัตย์​ธรรม​ของ​พระองค์​เป็น​โล่ห์​และ​เป็น​ดั้ง.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ไม่​ต้อง​มี​ความ​กลัว​สะดุ้ง​ใน​กลางคืน, ไม่​ต้อง​กลัว​ลูก​ธนู​ที่​ปลิว​ไป​ใน​เวลา​กลางวัน.</verse>
				<verse number="6">ไม่​ต้อง​กลัว​โรค​ห่า​ที่​ระบาด​ไป​ใน​เวลา​มืด, หรือ​โรค​พิษ​ที่​ล้าง​ผลาญ​ใน​เวลา​ตะวัน​เที่ยง.</verse>
				<verse number="7">เขา​จะ​ล้ม​ลง​ตาย​ริมๆ ท่าน​พัน​คน, และ​ที่​มือ​ข้าง​ขวา​ของ​ท่าน​สัก​หมื่น​คน; แต่​ภัย​นั้น​จะ​ไม่​เข้า​มา​ใกล้​ท่าน​เลย.</verse>
				<verse number="8">ตา​ของ​ท่าน​จะ​แลดู​เท่านั้น, และ​จะ​ได้​เห็น​การ​ตอบแทน​ต่อ​คน​ชั่ว.</verse>
				<verse number="9">โอ พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​พระองค์​เป็น​ที่พึ่ง​พำนัก​ของ​ข้าพ​เจ้า! ท่าน​ได้​รับ​พระองค์​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​ที่สุด​ให้​เป็น​ที่​พึ่งพาอาศัย​ของ​ท่าน;</verse>
				<verse number="10">เหตุร้าย​สิ่งใด​จะ​ไม่​บังเกิด​แก่​ท่าน, และ​ภัย​อัน​ใด​จะ​เข้า​มา​ใกล้​กะ​โจม​ของ​ท่าน​ก็​หามิได้.</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระองค์​จะ​ให้​พวก​ทูต​ของ​พระองค์​คุ้มครอง​ท่าน, ให้​ระวังรักษา​ท่าน​ตาม​มร​คา​ของ​ท่าน​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="12">พวก​ทูต​นั้น​จะ​ประคอง​รับ​ท่าน​ไว้​ด้วย​มือ, เพื่อ​เท้า​ของ​ท่าน​จะ​ไม่​ได้​กะ​ทบ​หิน.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​จะ​เหยียบ​สิงห์โต​และ​งู​ร้าย: จะ​เหยียบย่ำ​สิงห์โต​หนุ่มๆ และ​งู​ลง​ใต้เท้า.</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ผู้​นั้น​ได้​รัก​เรา, เรา​จึง​จะ​ช่วย​เขา​ให้​รอด:</verse>
				<verse number="15">เขา​จะ​ร้องเรียก​เรา​เมื่อไร, เรา​จะ​ตอบ​เขา​เมื่อนั้น; เรา​จะ​อยู่​กับ​เขา​ใน​ยาม​ทุกข์ยาก: เรา​จะ​ช่วย​เขา​ให้​รอด​และ​จะ​ให้​เกียรติยศ​แก่​เขา,</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​ให้​เขา​อายุ​ยืน​เป็น​ที่​พอใจ​เขา, และ​จะ​สำแดง​ความ​รอด​ของ​เรา​ให้​เขา​เห็น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="92">
				<verse number="1">เป็น​การ​ดี​ที่​จะ​สนอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​ที่สุด;</verse>
				<verse number="2">จง​สำแดง​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ใน​เวลา​เช้า, และ​ความ​สัตย์​ซื่อ​ของ​พระองค์​ทุก​คืน,</verse>
				<verse number="3">ประกอบ​ด้วย​พิณ​สิบ​สาย, และ​ด้วย​ขลุ่ย; และ​กะ​จับ​ปี่​ที่​มี​เสียง​วังเวง.</verse>
				<verse number="4">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​ใจ​ยินดี​เพราะ​กิจการ​ของ​พระองค์: ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ชัย​ชะ​นะ​โดย​พระ​หัตถ​กิจ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, กิจการ​ของ​พระองค์​ก็​ใหญ่​ยิ่ง​จริง! และ​พระ​ดำริ​ของ​พระองค์​ก็​ลึกซึ้ง​มาก.</verse>
				<verse number="6">คน​ที่​โง่​เหมือน​สัตว์​เดียรัจฉาน​ย่อม​ไม่​รู้; และ​คน​ที่​โฉด​เขลา​ไม่​เข้าใจ​ใน​ข้อความ​นี้:</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​คน​ชั่ว​จำเริญ​ดุจ​ต้น​หญ้า​และ​เมื่อ​บรรดา​คน​ที่​กระทำ​การ​อสัตย์​อธรรม​รุ่งเรือง; ก็​เป็น​ไป​เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​พินาศ​เสีย​ไป​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="8">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​เป็น​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​ตลอด​อนาคตกาล.</verse>
				<verse number="9">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เหตุ​ฉะนั้น​พวก​ศัตรู​ของ​พระองค์​จึง​ต้อง​พินาศ; คน​ทั้งปวง​ที่​กระทำ​การ​อสัตย์​อธรรม​จะ​ต้อง​กระจัดกระจาย​ไป.</verse>
				<verse number="10">แต่​พระองค์​ได้​ทรง​สถาปนา​สิงค์​ของ​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​เหมือน​สิงค์​ของ​วัว​ป่า: ข้าพ​เจ้า​ได้​ถูก​เจิม​ด้วย​น้ำมัน​ใหม่​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ความ​ปรารถนา​ที่​จะ​ให้​มีอันเป็นไป​ต่อ​พวก​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​แล้ว, และ​หู​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​ความ​ปรารถนา​ที่​จะ​ให้​มีอันเป็นไป​ต่อ​คน​ชั่ว​ที่​ลุก​ขึ้น​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า​นั้น​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">คน​ชอบธรรม​จะ​เจริญ​ดุจ​ต้นตาล: จะ​งอก​ขึ้น​เหมือน​ต้นสน​ที่​ภูเขา​ละ​บา​โน​น.</verse>
				<verse number="13">เขา​ถูก​ปลูก​ไว้​ใน​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เขา​จะ​เบิกบาน​ออก​ใน​บริเวณ​แห่ง​พระเจ้า​ของ​พวกเรา.</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ผู้​นั้น​แก่​แล้ว​ยัง​จะ​เกิด​ผล; จะ​ประกอบ​ไป​ด้วย​น้ำเลี้ยง​และ​ยัง​เขียว​สด​อยู่:</verse>
				<verse number="15">เพื่อ​แสดง​ให้​เห็น​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้​สัตย์​ซื่อ; พระองค์​เป็น​ศิลา​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ความ​อสัตย์​อธรรม​ใน​พระองค์​ไม่​มี​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="93">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ครอบครอง​อยู่; ทรง​ประกอบ​ได้​ด้วย​เดชานุภาพ; พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประกอบ​ด้วย​พ​ลา​นุ​ภาพ; พระองค์​ทรง​รัดพระองค์​ไว้​ด้วย​พ​ลา​นุ​ภาพ​นี้แหละ; พิภพ​นี้​ตั้งมั่น​คงอยู่, จะ​ไม่​หวั่นไหว​ไป.</verse>
				<verse number="2">พระที่นั่ง​ของ​พระองค์​ตั้งมั่น​คงอยู่​แต่​กาล​โบราณ; พระองค์​ไม่​มี​เบื้องต้น​ทรง​พระชนม์​อยู่​ตั้งแต่​อดีตกาล.</verse>
				<verse number="3">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, น้ำ​ทั้ง​หลาย​ได้​กำเริบ​ขึ้น, น้ำ​ทั้ง​หลาย​ได้​แผดเสียง​ออก; น้ำ​ทั้ง​หลาย​ซัด​สูง​ขึ้น​ไป​เป็น​คลื่น​ใหญ่​แล้ว.</verse>
				<verse number="4">พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​สถิต​อยู่​ใน​ที่​สูงสุด, ทรง​ฤทธิ์​ใหญ่​ยิ่ง​กว่า​น้ำ​ที่​มี​เสียง​ดัง, และ​ยิ่ง​กว่า​คลื่น​ใหญ่​ที่​เป็นกำลัง​ของ​มหาสมุทร​นั้น.</verse>
				<verse number="5">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา คำ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์​เป็น​คำ​แน่นอน​นัก: ความ​บริสุทธิ์​สมควร​แก่​พระ​วิหาร​ของ​พระองค์​สืบไป​เป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="94">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​เป็น​เจ้าของ​การ​แก้แค้น, ข้า​แต่​พระเจ้า​ผู้​เป็น​เจ้าของ​การ​แก้แค้น, ขอ​ทรง​ส่องแสง​สว่าง.</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ผู้​ทรง​พิพากษา​แผ่น​ดิน​โลก, เชิญ​เสด็จ​มา, มา​ตอบแทน​ตาม​ควร​แก่​คน​ที่​มี​ใจ​อหังการ.</verse>
				<verse number="3">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, คน​ชั่ว​จะ​มี​อยู่​ไป​นาน​เท่าใด? คน​ชั่ว​จะ​ได้​ชัย​ชะ​นะ​นาน​เพียงไร?</verse>
				<verse number="4">เขา​ทั้ง​หลาย​พูด​พล่าม, เขา​ทั้ง​หลาย​พูด​โอหัง, คน​ทั้งปวง​ที่​กระทำ​การ​อสัตย์​อธรรม​ก็​อวด​ตัว,</verse>
				<verse number="5">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เขา​ย่ำยี​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, และ​เบียด​เบียฬ​พวก​ที่​เป็น​มฤ​ดก​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="6">เขา​ฆ่าหญิง​ม่าย​และ​แขก​บ้าน, ทั้ง​ประหาร​ชีวิต​ของ​เด็ก​กำพร้า.</verse>
				<verse number="7">เขา​พูด​กัน​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ไม่​ทอด​พระเนตร, และ​พระเจ้า​ของ​พวก​ยา​โค​บ​จะ​ไม่​ทรง​พิจารณา​ดู.</verse>
				<verse number="8">แน่ะ คน​โง่​ดุจ​สัตว์​เดียรัจฉาน​ใน​ท่ามกลาง​พล​ไพร่​นั้น​จง​ไตร่ตรอง; แน่ะ คน​โฉด​เขลา เมื่อไร​พวก​เจ้า​จะ​มี​สติปัญญา​ขึ้น?</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ผู้​ทรง​สร้าง​หู, พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​ยิน​หรือ? พระองค์​ผู้​ทรง​สร้าง​ตา, พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​เห็น​หรือ?</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ผู้​ทรง​ตี​สอน​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง พระองค์​จะ​ไม่​ลง​พระ​อาชญา​หรือ? คือ​พระองค์​นี้​ผู้​ทรง​สั่งสอน​มนุษย์​ชาติ​ให้​มี​ความ​รู้.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ทราบ​ความคิด​ของ​มนุษย์​นั้น, ว่า​หาประโยชน์​มิได้.</verse>
				<verse number="12">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ความ​สุข​ย่อม​มี​แก่​ผู้​ที่​พระองค์​ทรง​เฆี่ยน​สอน, และ​ทรง​สั่งสอน​ให้​เขา​รู้​คำ​โอวาท​ของ​พระองค์;</verse>
				<verse number="13">เพื่อ​เขา​จะ​ได้​อยู่​เป็น​สงบ​ใน​วัน​คืน​แห่ง​การ​ร้าย, กว่า​จะ​ได้​ทรง​ขุด​บ่อ​ไว้​ดัก​คน​ชั่ว.</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ไม่​ทรง​ละทิ้ง​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, เหล่า​คน​ที่​เป็น​มฤ​ดก​ของ​พระองค์​นั้น พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​ละ​ไว้.</verse>
				<verse number="15">ด้วย​ความ​พิพากษา​จะ​กลับ​เป็น​ความ​ชอบธรรม; และ​บรรดา​คน​ที่​มี​ใจ​สัตย์​ซื่อ​จะ​ประพฤติ​ตาม​ความ​ชอบธรรม​นั้น.</verse>
				<verse number="16">ผู้ใด​จะ​ลุก​ขึ้น​ต่อสู้​คนร้าย​ให้​ข้าพ​เจ้า? ใคร​จะ​ยืน​ขึ้น​ต้านทาน​คน​อสัตย์​อธรรม​ให้​ข้าพ​เจ้า?</verse>
				<verse number="17">จะ​ไป​มี​ใคร​นอกจาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ช่วยเหลือ​ข้าพ​เจ้า ไม่ช้าไม่นาน​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้เ​ข้า​อยู่​ใน​ที่​สงัด​เงียบ.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​พูด​ว่า, เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​พลาดพลั้ง​ไป; โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ก็​ทรง​ประคอง​ข้าพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="19">ครั้น​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​สาละวน​ใน​ใจ​เป็น​อัน​มาก ความ​ประเล้า​ประโลม​ของ​พระองค์​ก็​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ชื่นบาน.</verse>
				<verse number="20">ที่นั่ง​ของ​คน​อสัตย์​อธรรม​จะ​เป็น​ไมตรี​กับ​พระองค์​ได้​หรือ? คือ​คน​ที่​ออก​กฎหมาย​ประกอบ​การ​ชั่วร้าย.</verse>
				<verse number="21">เขา​กลุ้มรุม​กัน​มา​ต่อสู้​จิตต์​ใจ​ของ​ผู้​ชอบธรรม, และ​ปรับโทษ​แก่​คน​ที่​ไม่​มี​ความผิด.</verse>
				<verse number="22">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เป็น​ป้อม​อัน​สูง​สำหรับ​ข้าพ​เจ้า, และ​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ศิลา​ที่​ข้าพ​เจ้า​พึ่ง​พำนัก.</verse>
				<verse number="23">พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้การ​อสัต​ย์อ​ธรรม​ของ​เขา​กลับ​ตก​แก่​เขา​อีก, และ​จะ​ทรง​ประหาร​เขา​ใน​การ​ชั่วร้าย​ของ​เขา​นั้น พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​คงจะ​ทรง​ตัด​ให้​เด็ดขาด​ออก​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="95">
				<verse number="1">มา​เถิด, ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ร้องเพลง​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ให้​พวกเรา​โห่ร้อง​ถึง​ศิลา​แห่ง​ความ​รอด​ของ​พวกเรา.</verse>
				<verse number="2">ให้​พวกเรา​เข้า​มา​เฝ้า​พระองค์​ด้วย​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ; ให้​โห่ร้อง​ด้วย​เสียง​ชื่นบาน​ถวาย​พระองค์​เป็น​บทเพลง.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​ใหญ่​ยิ่ง, เป็น​พระ​บรม​มหา​กษัตริย์​เหนือ​พระ​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="4">ที่​ลับ​ลึก​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก​อยู่​ใน​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์: ยอด​ภูเขา​ทั้งปวง​ก็​เป็น​ของ​พระองค์​ด้วย.</verse>
				<verse number="5">มหาสมุทร​ก็​เป็น​ของ​พระองค์, และ​พระองค์​ได้​ทรง​สร้าง​ไว้; และ​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ได้​ทรง​สร้าง​แผ่น​ดิน​แห้ง.</verse>
				<verse number="6">มา​เถิด, ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​อ่อนน้อม​กาย​ลง​นมัสการ; ให้​คุกเข่า​ลง​ตรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​สร้าง​พวกเรา:</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​เรา, พวกเรา​เป็น​พล​ไพร่​ที่​พระองค์​ทรง​เลี้ยง​ไว้, และ​เป็น​ประดุจ​ฝูง​แกะ​อยู่​ใน​เงื้อม​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์. วันนี้, จะ​ใคร่​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ฟัง​พระ​สุรเสียง​ของ​พระองค์!</verse>
				<verse number="8">ขอ​อย่า​กระทำ​ให้​ใจแข็ง​กะ​ด้าง​ไป​อย่าง​ที่​ตำบล​มา​รี​บา, และ​อย่าง​ใน​วัน​นั้น​ที่​ใน​ป่า​ตำบล​มา​ซา;</verse>
				<verse number="9">ครั้น​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ได้​ทดลอง​เรา, เมื่อ​ชันสูตร​แล้ว, เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​เห็น​กิจการ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="10">เรา​ได้​เจ็บใจ​ด้วย​คน​ชาติ​ชั่ว​นั้น​ถึง​สี่​สิบ​ปี, จึง​ได้​กล่าว​ว่า, เขา​เป็น​พวก​ที่​มี​ใจ​มัก​หลงผิด, และ​เขา​ไม่​รู้จัก​มร​คา​ของ​เรา​เลย:</verse>
				<verse number="11">เรา​จึง​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​ด้วย​ความ​พิ​โรธ​ของ​เรา​ว่า, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เข้า​ใน​ที่​หยุดพัก​ของ​เรา​ไม่​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="96">
				<verse number="1">จง​ร้องเพลง​บท​ใหม่​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา: ให้​ชน​ชาว​แผ่น​ดิน​โลก​ทั้งสิ้น​ร้องเพลง​ถวาย​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="2">จง​ร้องเพลง​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​ถวาย​ชัย​แก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์; จง​ประกาศ​ความ​รอด​ของ​พระองค์​ทุกๆ วัน​ต่อไป.</verse>
				<verse number="3">จง​ประกาศ​พระ​เกียรติ​ของ​พระองค์​ใน​ท่ามกลาง​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง, และ​ประกาศ​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์​ใน​ท่ามกลาง​บรรดา​มนุษย์​โลก.</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็นใหญ่, สมควร​จะ​ได้​ความ​สรรเสริญ​มาก​ยิ่ง: พระองค์​เป็น​ที่​เกรงขาม​ยิ่ง​กว่า​พระ​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​บรรดา​พระ​ของ​ชน​ชาว​ประเทศ​ต่างๆ เป็น​รูป​เคารพ​ทั้งนั้น; แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สร้าง​ฟ้า​สวรรค์.</verse>
				<verse number="6">เกียรติยศ​และ​เดชานุภาพ​อยู่​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์: ฤทธิ์เดช​และ​สง่า​ราศี​ย่อม​อยู่​ใน​สถาน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">ดูกร พงศ์พันธุ์​ของ​ชน​ประเทศ​ต่างๆ, จง​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​ถวาย​รัศมี​และ​เดชานุภาพ​แก่​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">จง​ถวาย​รัศมี​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้​สม​กับ​พระ​นาม​ของ​พระองค์: จง​นำ​เครื่องบูชา, จง​เข้า​มาใน​บริเวณ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">จง​นมัสการ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​สวม​เครื่องประดับ​อัน​บริสุทธิ์​งดงาม: ให้​คน​ทั้ง​โลก​เกรงกลัว​ตัวสั่น​ฉะ​เพาะ​พระองค์.</verse>
				<verse number="10">จง​กล่าว​ใน​ท่ามกลาง​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ครอบครอง​อยู่: พิภพ​โลก​นี้​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​จะ​ไม่​หวั่นไหว​เลย; พระองค์​จะ​ทรง​พิพากษา​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง​โดย​ยุตติ​ธรรม.</verse>
				<verse number="11">ให้​ฟ้า​สวรรค์​ชื่นชม, ให้​แผ่น​ดิน​โลก​ยินดี; ให้​ทะเล​กับ​สรรพ​สิ่ง​ที่​มี​อยู่​ใน​ทะเล​นั้น​คะนอง​เสียง;</verse>
				<verse number="12">ให้​ทุ่งนา​กับ​สิ่ง​ทั้งปวง​ที่​มี​อยู่​ใน​ทุ่งนา​นั้น​ชื่นชมยินดี; ขณะนั้น​ต้นไม้​ทั้งปวง​ที่​ป่า​คงจะ​ออก​เสียง​แสดง​ความยินดี.</verse>
				<verse number="13">ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา; ด้วย​พระองค์​เสด็จ​มา, พระองค์​เสด็จ​มา​จะ​ทรง​พิพากษา​โลก: พระองค์​จะ​ทรง​พิพากษา​พิภพ​โลก​โดย​ยุตติ​ธรรม, จะ​ทรง​พิพากษา​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง​ด้วย​ความ​สัตย์​ซื่อ​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="97">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ครอบครอง​อยู่; ให้​แผ่น​ดิน​โลก​ชื่นชม; และ​ให้​หมู่เกาะ​มาก​หลาย​มี​ความยินดี.</verse>
				<verse number="2">เมฆ​และ​ความ​มืดมัว​ล้อม​พระองค์​ไว้​รอบ: ความ​ชอบธรรม​และ​ความ​ยุตติ​ธรรม​เป็น​ราก​แห่ง​พระที่นั่ง​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">มี​เปลวไฟ​พุ่ง​ออก​ไป​ตรง​พระ​พักตร​พระองค์, และ​เผาผลาญ​พวก​ศัตรู​ของ​พระองค์​ที่อยู่​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="4">ไฟฟ้า​ของ​พระองค์​ได้​ส่อง​พิภพ​ให้​สว่าง: แผ่น​ดิน​โลก​เห็น​แล้ว​จึง​หวั่นไหว​ไป.</verse>
				<verse number="5">ภูเขา​ได้​ละลาย​ไป​ดัง​ขี้ผึ้ง​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, คือ​ต่อ​พระ​พักตร​แห่ง​เจ้าของ​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="6">ฟ้า​สวรรค์​ประกาศ​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์, และ​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง​ได้​เห็น​รัศมี​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">ให้​บรรดา​คน​ที่​ไหว้​รูปแกะสลัก​ได้​ความ​อัปยศ, คือ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อวดอ้าง​รูป​เคารพ: แน่ะ พระ​ทั้ง​หลาย, จง​นมัสการ​พระองค์​นี้​เถิด.</verse>
				<verse number="8">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เมือง​ซี​โอน​ได้ยิน​จึง​มี​ความ​ชื่นใจ, เหล่า​บุตร​แห่ง​ตระกูล​ยูดา​มี​ใจ​โสม​นัสส์, เพราะ​เหตุ​คำพิพากษา​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​พระองค์​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา, สถิต​อยู่​ใน​ที่​สูงสุด​เหนือ​แผ่น​ดิน​โลก: พระองค์​เป็น​ที่​ยกย่อง​เหนือ​พระ​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่รัก​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​เกลียด​การ​ชั่ว; พระองค์​ทรง​บำรุงรักษา​จิตต์​วิญญาณ​แห่ง​พวก​ผู้​ชอบธรรม​ของ​พระองค์; พระองค์​ทรง​ช่วย​เขา​ให้​พ้น​จาก​มือ​คน​ชั่ว.</verse>
				<verse number="11">แสงสว่าง​ส่อง​มา​สำหรับ​คน​ชอบธรรม, และ​ความยินดี​สำหรับ​คน​ที่​มี​ใจ​ซื่อตรง.</verse>
				<verse number="12">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​คน​ชอบธรรม, จง​ยินดี​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​สรรเสริญ​ให้​เป็น​ที่​ระลึก​ถึง​พระ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="98">
				<verse number="1">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ร้องเพลง​บท​ใหม่​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา; เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​การ​อัศจรรย์​มาก​หลาย: พระ​หัตถ์​เบื้องขวา, และ​พระ​พาหุ​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์, ได้​ทรง​กระทำ​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สำแดง​ความ​รอด​ของ​พระองค์​ให้​ประจักษ์: ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​ปรากฏ​แจ้ง​ต่อตา​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ได้​ทรง​ระลึก​ถึง​พระ​กรุณาคุณ​และ​ความ​สัตย์จริง​ของ​พระองค์​ต่อ​วงศ์​ยิศ​รา​เอล: บรรดา​คน​ที่สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก​ได้​เห็น​ความ​รอด​ซึ่ง​มา​แต่​พระเจ้า​ของ​พวกเรา.</verse>
				<verse number="4">บรรดา​ชาว​แผ่น​ดิน​โลก​จง​โห่ร้อง​แสดง​ความ​ชื่นชม​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา: จง​เปล่ง​เสียง​สรรเสริญ​ด้วย​ความยินดี​เถิด.</verse>
				<verse number="5">จง​ร้องเพลง​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​เครื่อง​กะ​จับ​ปี่; ด้วย​เครื่อง​กะ​จับ​ปี่​และ​เสียงร้อง​อัน​ไพเราะ.</verse>
				<verse number="6">ด้วย​เสียง​แตร​และ​เสียง​สังข์, จง​โห่ร้อง​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, บรม​มหา​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="7">ให้​มหาสมุทร​กับ​บรรดา​ที่อยู่​ใน​มหาสมุทร​นั้น​ร้อง​ก้อง​สนั่น; กับ​ทั้ง​พิภพ​และ​ชาว​พิภพ​ทั้งสิ้น;</verse>
				<verse number="8">ให้​แม่น้ำ​ตบ​มือ; ให้​ภูเขา​เปล่ง​เสียง​ชื่นชม​ด้วย​กัน.</verse>
				<verse number="9">ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เพราะ​พระองค์​เสด็จ​มา​จะ​ทรง​พิพากษา​โลก: พระองค์​จะ​ทรง​พิพากษา​โลก​ด้วย​ความ​ยุตติ​ธรรม, จะ​ทรง​พิพากษา​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง​โดย​เที่ยงตรง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="99">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ครอบครอง​อยู่; ให้​ชน​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​กลัว​ตัวสั่น: พระองค์​ทรง​ประทับ​เหนือ​คะ​รู​บ; ให้​แผ่น​ดิน​โลก​หวั่นไหว.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็นใหญ่​ใน​เมือง​ซี​โอน; พระองค์​เป็น​ผู้​สูง​เหนือ​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="3">ให้​คน​ทั้งปวง​สรรเสริญ​พระ​นาม​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​และ​น่า​เกรงกลัว​ของ​พระองค์: พระองค์​เป็น​ผู้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="4">พระมหา​กษัตริย์​ผู้​ทรง​ฤทธานุ​ภาพ​ย่อม​นิยม​ใน​ความ​ยุตติ​ธรรม; พระองค์​ทรง​ตั้ง​ความ​เที่ยงธรรม​ไว้​ให้​มั่นคง; พระองค์​ทรง​กระทำ​ให้​คำพิพากษา​และ​ความ​ชอบธรรม​สำเร็จ​ใน​พวก​ยา​โค​บ.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ทั้ง​หลาย, จง​ยก​ยอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา, และ​จง​น้อม​กาย​ลง​นมัสการ​ที่​รอง​พระบาท​ของ​พระองค์, พระองค์​เป็น​ผู้บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="6">โม​เซ​กับ​อา​โร​น​ใน​พวก​ปุโรหิต​ของ​พระองค์, และ​ซา​มูเอล​ใน​พวก​ผู้​ที่​ออก​พระ​นาม​ของ​พระองค์; ท่าน​เหล่านั้น​ได้​ร้อง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​พระองค์​ได้​ทรง​ตอบ.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ตรัส​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ออก​มา​แต่​เสา​เมฆ: เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​รักษา​คำ​ทรง​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์​ไว้, กับ​ข้อ​พระ​บัญญัติ​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​ประทาน​แก่​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="8">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา, พระองค์​ได้​ตรัส​ตอบ​เขา: พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ได้​ทรง​โปรด​ยก​ความผิด​ให้​เขา. แม้ว่า​พระองค์​ลง​พระ​อาชญา​เพราะ​การ​ประพฤติ​ของ​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ทั้งปวง​จะ​ยกยอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา, และ​จง​น้อม​กาย​ลง​นมัสการ​ที่​ภูเขา​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์; เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​เป็น​ผู้บริสุทธิ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="100">
				<verse number="1">ดูกร​บรรดา​ชาว​แผ่น​ดิน​โลก, จง​ชื่นใจ​โห่​ร้อง​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="2">จง​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วยใจ​ชื่นชม: จง​เข้า​มา​เฝ้า​พระองค์​ด้วย​ร้องเพลง.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​รู้​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า: พระองค์​ได้​ทรง​สร้าง​เรา, เรา​จึง​เป็น​พรรคพวก​ของ​พระองค์; เรา​เป็น​ไพร่พล​ของ​พระองค์, และ​เป็น​ฝูง​แกะ​ที่​พระองค์​ทรง​บำรุงเลี้ยง.</verse>
				<verse number="4">จง​พา​กัน​เข้า​ประตู​ของ​พระองค์​โดย​สนอง​พระ​เดช​พระ​คุณ, จง​เข้า​ใน​บริเวณ​ของ​พระองค์​โดย​ร้องเพลง​สรรเสริญ: จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​และ​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ประกอบ​ไป​ด้วย​พระ​เมตตา; พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ยั่งยืน​ถาวร​เป็นนิตย์, และ​ความ​สัตย์​ซื่อ​ของ​พระองค์​ถาวร​ตลอด​ทุกๆ ชั่วอายุคน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="101">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องเพลง​กล่าว​ถึง​พระ​กรุณาคุณ​และ​ความ​ยุตติ​ธรรม: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​จะ​ประพฤติ​โดย​สติปัญญา​ตาม​ทาง​ดี​รอบคอบ; เมื่อไร​พระองค์​จะ​เสด็จ​มา​หา​ข้าพ​เจ้า? ข้าพ​เจ้า​จะ​ประพฤติ​ด้วยใจ​สุจริต​ภายใน​เค​หา​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ตั้ง​สิ่ง​เลวทราม​ไว้​ต่อตา​ข้าพ​เจ้า: ข้าพ​เจ้า​เกลียดชัง​กิจการ​ของ​ผู้​ที่​ไม่​ซื่อตรง; กิจการ​นั้น​จะ​ไม่​ติด​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="4">ใจ​คดโกง​จะ​ต้อง​ไป​จาก​ข้าพ​เจ้า: ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ยอม​รู้เห็นเป็นใจ​กับ​สิ่ง​ที่​ชั่ว.</verse>
				<verse number="5">ผู้ใด​ที่​กล่าว​ส่อเสียด​เพื่อนบ้าน​ของ​ตน​ลับหลัง ข้าพ​เจ้า​จะ​กำจัด​ผู้​นั้น​เสีย ผู้ใด​ที่หัวสูง​และ​จองหอง ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​อดกลั้น​ไว้​เลย.</verse>
				<verse number="6">ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​คอย​เพ่งดู​ข้าแผ่น​ดิน​ที่​สัตย์​ซื่อ, เพื่อให้​เขา​อาศัย​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า: ผู้ใด​ที่​ประพฤติ​ทาง​ดี​รอบคอบ​ผู้​นั้น​จะ​ปฏิบัติ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">ผู้ใด​ที่​ประพฤติ​ฉ้อ​โกง​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​เค​หา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้: ผู้ใด​ที่​พูด​มุสา​จะ​ดำรง​อยู่​ต่อตา​ข้าพ​เจ้า​ก็​หามิได้.</verse>
				<verse number="8">เวลา​เช้า​ทุก​วัน ข้าพ​เจ้า​ทำลาย​บรรดา​ข้าแผ่น​ดิน​ที่​ชั่ว: เพื่อ​จะ​ตัด​บรรดา​คน​ที่​กระทำ​ความ​อสัตย์​อธรรม​ให้​ขาด​จาก​เมือง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="102">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​สดับ​ฟัง​คำอธิษฐาน​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ทรง​โปรด​ให้​คำร้อง​ทุกข์​ของ​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​ไป​ถึง​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">ใน​วันที่​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ทุกข์ยาก ขอ​อย่า​ทรง​เมิน​พระ​พักตร​จาก​ข้าพ​เจ้า: ขอ​ทรง​เงี่ย​พระ​กรรณ​ฟัง; ใน​วันที่​ข้าพ​เจ้า​ร้อง​ทูล พระองค์​ขอ​ทรง​รีบ​ตอบ.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​วัน​คืน​ของ​ข้าพ​เจ้า​เลื่อนลอย​ไป​ดุจ​ควัน, และ​กะ​ดูก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ร้อน​ดุจ​เพลิง.</verse>
				<verse number="4">จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ถูก​ดาย​เสีย​เหมือน​ต้น​หญ้า, แล้ว​เหี่ยวแห้ง​ไป; จน​ข้าพ​เจ้า​ลืม​การ​รับประทาน​อาหาร.</verse>
				<verse number="5">หนัง​ข้าพ​เจ้า​หุ้ม​กะ​ดูก​แล้ว เนื่องด้วย​เหตุ​เสียงร้อง​ครวญคราง​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">ข้าพ​เจ้า​เป็น​เหมือน​นก​กะ​ทุง​ใน​ป่า​เปลี่ยว; ดุจ​นกเค้าแมว​ที่อยู่​ใน​ที่​ชำรุดทรุดโทรม​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า​อด​หลับ​อด​นอน, และ​คล้าย​กับ​นกกระจอก​เอ้​กา​จับ​อยู่​บน​หลังคา​เรือน.</verse>
				<verse number="8">พวก​ศัตรู​พูด​หยาบหยาม​ต่อ​ข้าพ​เจ้า​เสมอ​วันยังค่ำ; และ​คน​ที่​คลั่ง​ต่อ​ข้าพ​เจ้า​มัก​ออม​ชื่อ​ข้าพ​เจ้า​แช่ง​ด่า​ผู้อื่น.</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​กิน​มูล​เถ้า​ต่าง​อาหาร, และ​ของ​ดื่ม​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​เจือ​ด้วย​น้ำตา,</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เหตุ​ความ​ขัดเคือง​และ​ความ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์; ด้วย​พระองค์​ได้​ทรง​ยก​ชู​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น, แล้ว​ก็​ทิ้ง​ข้าพ​เจ้า​เสีย.</verse>
				<verse number="11">วัน​คืน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​เหมือน​เงา​ที่​ค่อย​ยาว​ไป​ใน​เวลา​เย็น; และ​ตัว​ข้าพ​เจ้าก็​เหี่ยวแห้ง​ไป​ดุจ​ผัก​หญ้า</verse>
				<verse number="12">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ฝ่าย​พระองค์​จะ​ทรง​ประทับ​บน​พระที่นั่ง​ตลอด​อนาคตกาล; และ​ความ​ระลึก​ถึง​พระ​นาม​พระองค์​คง​ถาวร​ตลอด​ทุกๆ ชั่ว​อายุ.</verse>
				<verse number="13">พระองค์​จะ​เสด็จ​มา​ทรง​พระ​เมตตา​แก่​เมือง​ซี​โอน; เพราะ​ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​จะ​ทรง​โปรด​เมือง​นั้น, เวลา​ทรง​กำหนด​ก็​มา​ถึง​แล้ว​พระเจ้า​ค่ะ.</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พวก​ทาส​ของ​พระองค์​อาลัย​ถึง​ศิลา, และ​สงสาร​ผงคลี​ดิน​ของ​พล​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="15">ชน​ประเทศ​ทั้งปวง​จึง​จะ​เกรง​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​กลัว​พระ​รัศมี​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="16">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สร้าง​เมือง​ซี​โอน; ให้​พระ​รัศมี​ของ​พระองค์​ปรากฏ​แจ้ง,</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ได้​ทรง​สดับ​ฟัง​คำอธิษฐาน​ของ​คน​อนาถา, และ​ไม่​ทรง​ประมาท​คำอธิษฐาน​ของ​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="18">ข้อความ​นี้​จะ​ต้อง​เขียน​ไว้​สำหรับ​ชน​ซึ่ง​จะ​เกิด​มา​ใน​เวลา​เบื้องหน้า; และ​พวก​ที่​จะ​ถูก​ทรง​สร้าง​ขึ้น​ภายหลัง​จะ​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="19">เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​ทอด​พระเนตร​จาก​ที่​สูง​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์; พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ทอด​พระเนตร​ลง​มา​จาก​สวรรค์​พิจารณา​ดู​แผ่น​ดิน​โลก;</verse>
				<verse number="20">เพื่อ​จะ​ทรง​ฟัง​คำ​ครวญคราง​ของ​คน​ที่​ถูก​จำ​จอง​อยู่; และ​จะ​ทรง​ปล่อย​คน​ที่​คอย​กำหนด​ให้​ประหาร​ชีวิต;</verse>
				<verse number="21">เพื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ประกาศ​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​เมือง​ซี​โอน, และ​สรรเสริญ​พระองค์​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม;</verse>
				<verse number="22">ขณะ​เมื่อ​ชนชาติ​ต่างๆ ประชุม​พร้อมกัน, ทั้ง​ชาว​แผ่น​ดิน​ทั้ง​หลาย, จะ​ปฏิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="23">พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​กำลัง​ของ​ข้าพ​เจ้า​อ่อน​ไป​ใน​กลาง​หนทาง; และ​ให้​วัน​คืน​ของ​ข้าพ​เจ้า​สั้น​เข้า.</verse>
				<verse number="24">ข้าพ​เจ้า​ได้​ทูล​ว่า, ข้า​แต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​อย่า​ทรง​พา​ข้าพ​เจ้า​ไป​เสีย​ใน​เวลา​กลาง​อายุ​ของ​ข้าพ​เจ้า; พระ​พรรษา​ของ​พระองค์​ยั่งยืน​อยู่​ตลอด​บรรดา​ชั่ว​อายุ​ของ​มนุษย์.</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เดิม​พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​ราก​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก​ไว้; และ​ฟ้า​สวรรค์​เป็น​พระ​หัตถ​กิจ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="26">สิ่ง​เหล่านั้น​จะ​เสื่อม​ศูนย์​ไป, แต่​พระองค์​ทรง​ดำรง​ยั่งยืน​อยู่จริง, พระเจ้า​ค่ะ, สิ่ง​สาร​พัตร​เหล่านั้น​จะ​เก่า​ไป​ดุจ​เสื้อผ้า; พระองค์​คงจะ​ทรง​ผลัดเปลี่ยน​สิ่ง​เหล่านั้น​เหมือน​เปลี่ยน​เสื้อ:</verse>
				<verse number="27">แต่​พระองค์​ไม่​ทรง​แปรปรวน​ไป, และ​พระ​พรรษา​ของ​พระองค์​ไม่​รู้​สิ้นสุด​เลย.</verse>
				<verse number="28">ลูกหลาน​แห่ง​พวก​ทาส​ของ​พระองค์​จะ​ดำรง​อยู่, และ​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา​จะ​ตั้งอยู่​ตรง​พระ​พักตร​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="103">
				<verse number="1">จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอ๋ย, จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​บรรดา​ผู้​ที่อยู่​ร่วม​ข้าพ​เจ้า, จง​สรรเสริญ​พระ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">จิตต์วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอ๋ย, จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​อย่า​ลืม​บรรดา​พระ​คุณ​ของ​พระองค์:</verse>
				<verse number="3">ผู้​ทรง​โปรด​ยก​ความผิด​ทั้งหมด​ของ​เจ้า; ผู้​ทรง​รักษา​บรรดา​โรค​ของ​เจ้า​ให้​หาย;</verse>
				<verse number="4">ผู้​ทรง​ไถ่​ชีวิต​ของ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​หลุม​ฝังศพ; ผู้​ทรง​ครอบ​พระ​เมตตา​และ​พระ​กรุณาคุณ​อัน​อ่อน​ละมุน​ให้​เป็น​มงกุฎ​เจ้า;</verse>
				<verse number="5">ผู้​ทรง​ประทาน​ของดี​ให้​เกิด​อิ่มใจ​สม​ปรารถนา​เจ้า, จน​วัย​หนุ่ม​ของ​เจ้า​กลับคืน​มา​ใหม่​ดุจ​นก​อินทรีย์.</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กระทำ​การ​สัตย์​ธรรม, และ​ทรง​พิพากษา​แก้แค้น​แทน​คน​ที่​ถูก​ข่มเหง.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ได้​ทรง​แสดง​มร​คา​ของ​พระองค์​แก่​โม​เซ, ทั้ง​พระราช​กิจ​แก่​เผ่าพันธุ์​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระ​เมตตากรุณา, พระองค์​ทรง​พระ​พิ​โรธช้าๆ, และ​ทรง​พระ​เมตตา​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="9">พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​ติเตียน​เป็นนิตย์; หรือ​ทรง​พระ​พิ​โรธ​ตลอด​ชั่ว​นิรันดร์.</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ไม่​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า​ตาม​การ​ผิด, และ​มิได้​ทรง​ปรับโทษ​ตาม​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="11">ด้วย​ฟ้า​สวรรค์​สูง​จาก​พื้นดิน​มาก​เท่าใด, พระองค์​ทรง​พระ​กรุณา​แก่​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์​มาก​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="12">ทิศตะวันออก​ไกล​จาก​ทิศตะวันตก​มาก​เท่าใด, พระองค์​ได้​ทรง​ถอน​เอาการ​ล่วงละเมิด​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไป​ให้​ห่างไกล​มาก​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="13">บิดา​เมตตา​บุตร​ของ​ตน​มาก​ฉันใด, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระ​เมตตา​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์​มาก​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พระองค์​ทรง​ทราบ​ร่างกาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​แล้ว; พระองค์​ทรง​ระลึก​อยู่​ว่า​พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็น​แต่​ผงคลี​ดิน.</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​มนุษย์​เล่า, วัน​คืน​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ก็​เหมือน​ต้น​หญ้า; วัฒนา​ดุจ​ดอกไม้​เบิกบาน​ที่​ทุ่งนา.</verse>
				<verse number="16">พอ​ลม​พัด​โดน​ดอก​นั้น​มัน​ก็​ศูนย์​เสีย​ไป; และ​สถานที่​ของ​ดอก​นั้น​จะ​ไม่​รู้จัก​มัน​ต่อไป​อีก.</verse>
				<verse number="17">แต่ว่า​พระ​กรุณาคุณ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​แก่​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์​นั้น​ก็​มั่นคง​อยู่​ตั้งแต่​อดีตกาล​ตลอด​อนาคตกาล, และ​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​คง​ถาวร​แก่​ลูกหลาน​สืบๆ ไป:</verse>
				<verse number="18">คือ​แก่​คน​ทั้งปวง​ที่​รักษา​คำสัญญา​ไมตรี​ของ​พระองค์, และ​แก่​คน​ที่​จดจำ​ข้อ​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ไว้​และ​ประพฤติ​ตาม.</verse>
				<verse number="19">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตั้ง​พระที่นั่ง​ของ​พระองค์​ไว้​บน​สวรรค์; และ​พระ​อาณาจักร​ของ​พระองค์​ครอบครอง​สรรพ​สิ่ง​สรรพสัตว์.</verse>
				<verse number="20">ดูกร​ทูต​สวรรค์​ทั้ง​หลาย, จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด, คือ​ทูต​ผู้​มี​กำลัง​มาก, ผู้ปฏิบัติ​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์, ผู้​ที่​คอย​ฟัง​พระ​สุรเสียง​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="21">ดูกร​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ที่​รับใช้, และ​ปฏิบัติ​ตาม​พระทัย.</verse>
				<verse number="22">จง​สรรเสริญ​พระองค์​เถิด, ให้​พระราช​กิจ​ทั้งปวง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ที่​ยกยอ​สรรเสริญ​พระองค์ จน​ทั่ว​อา​ณาเขตต์​ของ​พระองค์​ทุกแห่ง​ทุก​ตำบล: จิตต์ของ​ข้าพ​เจ้า​เอ๋ย, จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="104">
				<verse number="1">จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอ๋ย, จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา. ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​เป็นใหญ่​ยิ่ง​นัก; ทรง​ฉลอง​พระองค์​ด้วย​ยศศักดิ์​และ​เดชานุภาพ:</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ทรง​คลุม​พระองค์​ด้วย​แสงสว่าง​ดุจ​ห่ม​พระ​ภูษา; และ​ทรง​คลี่​ท้อง​ฟ้า​ออก​ดุจ​คลี่​ผ้า​ม่าน;</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ทรง​วาง​ขื่อ​พลับพลา​ของ​พระองค์​ไว้​ใน​น้ำ; ทรง​กระทำ​เมฆ​ให้​เป็น​ราชรถ​ของ​พระองค์; และ​เสด็จ​ดำเนิน​ไป​บน​ปีก​ลม;</verse>
				<verse number="4">ทรง​กระทำ​ให้​ลม​เป็น​ผู้​ส่ง​ข่าว​ของ​พระองค์​; และ​ให้​เปลวไฟ​เป็น​ทูต​ของ​พระองค์;</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ทรง​ประดิษฐาน​ราก​แผ่น​ดิน​โลก​ไว้, เพื่อ​จะ​ให้​มั่นคง​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ได้​ทรง​คลุม​โลก​ไว้​ด้วย​น้ำ​ลึก​ดุจ​คลุม​ด้วย​เสื้อ; น้ำ​จึง​ได้​นูน​อยู่​สูง​เหนือ​ภูเขา.</verse>
				<verse number="7">ครั้น​เมื่อ​พระองค์​ทรง​ห้ามปราม​น้ำ​นั้น​ก็​หนี​ไป; รีบเร่ง​หนี​ไป​เพราะ​เสียง​ฟ้าร้อง​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">ภูเขา​ก็​สูง​ขึ้น, หว่าง​เขา​ก็​ซุ​ดล​ง​ไป​ยัง​ตำแหน่ง​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​จัด​ไว้​ให้​มัน.</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​เขื่อน​ไว้​เพื่อ​ไม่​ให้​น้ำ​ข้าม​พ้น​ไป; เพื่อ​ไม่​ให้​กลับ​มา​ท่วม​แผ่น​ดิน​โลก​อีก.</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ส่ง​น้ำพุ​ให้​ไหล​ลง​ไป​ใน​หุบเขา; มัน​ไหล​ลง​ไป​ท่ามกลาง​ภูเขา.</verse>
				<verse number="11">ให้​สัตว์​ทั้งปวง​ที่​ทุ่งนา​กิน​น้ำ​นั้น; ลา​เถื่อน​ได้​ดับ​ความ​กระหาย​ของ​มัน.</verse>
				<verse number="12">ฝูง​นก​ใน​อากาศ​ได้​อาศัย​อยู่​ที่​ริมน้ำ​นั้น; แล้ว​ร้องเพลง​อยู่​ท่ามกลาง​กิ่งไม้.</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ประทาน​น้ำ​แต่​ที่​สถิต​ของ​พระองค์​มา​รด​ภูเขา: แผ่น​ดิน​โลก​เต็ม​บริบูรณ์​ด้วย​ผล​แห่ง​ราช​กิจ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="14">ทรง​บันดาล​ให้​ต้น​หญ้า​งอก​ขึ้น​สำหรับ​สัตว์​เดียรัจฉาน, กับ​ต้น​ผัก​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​มนุษย์; เพื่อ​พระองค์​จะ​ให้​อาหาร​เกิด​ขึ้น​จาก​พื้น​แผ่น​ดิน,</verse>
				<verse number="15">และ​น้ำ​องุ่น​ซึ่ง​ทำ​ให้​ใจ​มนุษย์​ชื่นบาน, และ​น้ำมัน​ทำ​ให้​หน้า​เขา​ผ่องใส, กัน​ขนม​ชู​กำลังใจ​มนุษย์.</verse>
				<verse number="16">ต้นไม้​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​อิ่ม​ชุ่มชื่น, คือ​ต้นสน​ที่​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​ปลูก​ไว้;</verse>
				<verse number="17">นก​ได้​ทำ​รัง​อยู่​ที่​ต้นไม้​นั้น: ฝ่าย​นก​ตะกรุม, ได้​ต้นสน​ใหญ่​เป็น​ที่​อาศัย.</verse>
				<verse number="18">ภูเขา​สูง​เป็น​ที่​อาศัย​ของ​แพะ​เถื่อน; ช่อง​ศิลา​เป็น​ที่พึ่ง​พำนัก​ของ​ตัวตุ่น.</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ทรง​ตั้ง​ดวงจันทร์​ไว้​เป็น​ที่​กำหนด​ฤดู: ฝ่าย​ดวงอาทิตย์​ก็​รู้​เวลา​ตก.</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ได้​สร้าง​ความ​มืด, นั้นแหละ​คือ​กลางคืน, ใน​เวลา​นั้น​สัตว์ป่า​ทั้งปวง​ย่อม​คลาน​ออก​มา.</verse>
				<verse number="21">สิงห์โต​หนุ่มๆ ร้อง​คำราม​หา​จับ​สัตว์​กิน, และ​เสาะหา​อาหาร​ของ​มัน​ที่​พระเจ้า​ทรง​ประทาน​ให้.</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ดวงอาทิตย์​ขึ้น​แล้ว, มัน​ก็​หนี​ไป, แล้ว​นอน​หมอบ​อยู่​ใน​ถ้ำ.</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​มนุษย์​ก็​ออก​ไป​ทำ​กิจธุระ​กระทำ​การงาน​ของ​ตน​จน​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="24">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระราช​กิจ​ของ​พระองค์​มี​เป็น​เอน​ก​ประการ​จริง! พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​การ​นั้น​ทั้งสิ้น​โดย​พระ​สติปัญญา: แผ่น​ดิน​โลก​เต็ม​บริบูรณ์​ไป​ด้วย​ทรัพย์​อัน​มั่งคั่ง​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="25">ข้างหน้า​โน้น​คือ​มหาสมุทร, กว้าง​และ​ใหญ่, ใน​มหาสมุทร​นั้น​มี​สัตว์เลื้อยคลาน​นับไม่ถ้วน, ทั้ง​สัตว์​เล็ก​สัตว์​ใหญ่.</verse>
				<verse number="26">ที่นั่น​มี​กำปั่น​แล่น​ไป​มา; มี​ทั้ง​จร​เข้​ใหญ่, ที่​พระองค์​ทรง​สร้าง​ไว้​ให้​ว่าย​คะนอง​เล่น​อยู่.</verse>
				<verse number="27">บรรดา​สัตว์​เหล่านั้น​คอยท่า​พระองค์, เพื่อ​พระองค์​จะ​ทรง​ประทาน​อาหาร​ตาม​เวลา.</verse>
				<verse number="28">สัตว์​เหล่านั้น​ได้​รับ, ตาม​ที่​พระองค์​ทรง​ประทาน; เมื่อ​พระองค์​ทรง​แบ​พระ​หัตถ์. มัน​ก็​อิ่ม​ด้วย​ของดี.</verse>
				<verse number="29">ขณะ​พระองค์​ทรง​เมิน​พระ​พักตร, มัน​ก็​เดือดร้อน; ขณะ​พระองค์​ทรง​ดับลม​หายใจ, มัน​ก็​ตาย, แล้ว​กลับ​เป็น​ผงคลี​ดิน​อีก.</verse>
				<verse number="30">พระองค์​ทรง​ประทาน​พระ​วิญญาณ​ของ​พระองค์​สร้าง, แล้ว​สัตว์​ก็​เป็น​ขึ้น; และ​พระองค์​ทรง​กระทำ​พื้น​แผ่น​ดิน​โลก​ขึ้น​ใหม่.</verse>
				<verse number="31">ขอ​ให้​พระ​รัศมี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์; ขอ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ยินดี​ด้วย​ราช​กิจ​แห่ง​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์:</verse>
				<verse number="32">พระองค์​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดู​โลก, โลก​จึง​หวั่นไหว​ไป; พระองค์​ทรง​แตะต้อง​ภูเขา, ภูเขา​จึง​มี​ควัน​พลุ่ง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="33">ข้าพ​เจ้า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​นาน​เพียงใด จะ​ร้องเพลง​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​นาน​เพียงนั้น: ขณะ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​เป็น​อยู่ ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="34">ขอ​ให้การ​ภาวนา​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ที่​หวาน​หู​พระองค์: ข้าพ​เจ้า​จะ​ยินดี​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="35">ขอ​ให้​คน​ที่​กระทำ​ผิด​เสื่อม​ศูนย์​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​โลก. และ​อย่า​ให้​มี​คน​ชั่ว​อยู่​ต่อไป​อีก. จิตต์วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอ๋ย, จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา. ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="105">
				<verse number="1">จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ทูล​ออก​พระ​นาม​ของ​พระองค์; จง​แสดง​พระราช​กิจ​ของ​พระองค์​ใน​ท่ามกลาง​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="2">จง​เปล่ง​เสียงร้อง​ทูล​พระองค์, จง​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์; จง​กล่าว​ถึง​บรรดา​พระราช​กิจ​และ​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์​เถิด.</verse>
				<verse number="3">จง​อวด​ใน​พระ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์: ให้​ใจ​ของ​เหล่า​คน​ที่​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พึง​ชื่นชมยินดี.</verse>
				<verse number="4">จง​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​พึ่ง​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์; จง​แสวงหา​พระ​พักตร​ของ​พระองค์​เป็นนิตย์​นิรันดร์.</verse>
				<verse number="5">จง​ระลึก​ถึง​พระราช​กิจ​อัน​ประหลาด​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​นั้น, คือ​การ​อัศจรรย์ และ​คำพิพากษา​ที่​ออก​มา​จาก​พระโอษฐ์​ของ​พระองค์,</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​พงศ์พันธุ์​ของ​อับ​รา​ฮาม​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์. และ​ลูกหลาน​ของ​ยา​โค​บ, ซึ่ง​เป็น​พวก​ที่​ถูก​เลือกสรร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา; คำ​ทรง​พิพากษา​ได้​ประกาศ​แจ้ง​อยู่​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ทรง​ระลึก​ถึง​คำสัญญา​ไมตรี​ของ​พระองค์​เป็นนิตย์, คือ​พระ​คำ​ที่​ได้​ตรัส​สั่ง​กับ​คน​หลาย​พัน​ชั่ว​อายุ,</verse>
				<verse number="9">ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​ไว้​แก่​อับ​รา​ฮาม. กับ​คำ​ปฏิญาณ​ที่​ให้​ไว้​แก่​ยิศ​ฮา​ค,</verse>
				<verse number="10">พระ​คำ​นั้นแหละ​พระองค์​ได้​ทรง​รับรอง​ไว้​กับ​ยา​โค​บ​ให้​เป็น​กฎ คือ​ทรง​ตั้ง​ไว้​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็น​คำสัญญา​ไมตรี​ไม่​รู้​สิ้นสุด​เลย,</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​มอบ​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​ไว้​แก่​พวก​ท่าน, ให้​เป็น​ส่วน​มรดก​ของ​ท่าน;</verse>
				<verse number="12">ใน​คราว​เมื่อ​เขา​ยัง​มี​จำนวน​คน​ไม่​กี่​คน, น้อย​คน​แท้, พระเจ้า​ค่ะ, และ​ยัง​เป็น​แขกเมือง​ใน​ที่​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="13">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​เที่ยว​จาก​ประเทศ​นี้​ไป​ประเทศ​โน้น, และ​จาก​แผ่น​ดิน​โน้น​มา​แผ่น​ดิน​นี้.</verse>
				<verse number="14">พระองค์​มิได้​ทรง​ยอม​ให้​คน​ใด​ข่มเหง​เขา; จริง​พระเจ้า​ค่ะ, พระองค์​ได้​ทรง​ทัดทาน​เหล่า​กษัตริย์​เพราะ​เห็นแก่​เขา.</verse>
				<verse number="15">ตรัส​ว่า​อย่า​แตะต้อง​ผู้​ถูก​เจิม​ของ​เรา, และ​อย่า​ทำร้าย​แก่​พวก​ศาสดาพยากรณ์​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​เกิด​กันดาร​อาหาร​ที่​แผ่น​ดิน​นั้น; และ​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​ขาด​สะเบียง​อาหาร.</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ได้​ทรง​ใช้​บุรุษ​ผู้​หนึ่ง​ล่วงหน้า​ไป​ก่อน; คือ​โย​เซฟ​ถูก​ขาย​ไป​เป็น​ทาส:</verse>
				<verse number="18">เขา​ได้​กระทำ​เท้า​ของ​ผู้​นั้น​ให้​ระบม​ไป​ด้วย​ตรวน: ท่าน​ต้อง​ติด​ตรวน​เหล็ก​อยู่,</verse>
				<verse number="19">พระ​วจ​นะ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ลองใจ​ท่าน, จนถึง​เวลา​กำหนด​ที่​คำ​ของ​พระองค์​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์​จึง​ทรง​ใช้​คน​ไป​ถอด​ตรวน​ให้​หลุด​จาก​ท่าน; พระเจ้าแผ่น​ดิน​ก็​ปล่อย​ท่าน​ไป, ได้​ทรง​ตั้ง​ท่าน​ให้​เป็น​ถึง​อุปราช.</verse>
				<verse number="21">พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​ท่าน​ให้​เป็น​ผู้ดู​แล​พระราช​สถาน​และ​ปกครอง​พระราช​สมบัติ​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="22">มี​อำนาจ​จำ​จอง​เจ้านาย​ได้​ตาม​ชอบใจ, และ​สั่งสอน​ผู้เฒ่า​แก่​ให้​มี​สติปัญญา​ขึ้น.</verse>
				<verse number="23">พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​เข้า​ไป​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต; ยา​โค​บ​ได้​เข้า​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​แผ่น​ดิน​แห่ง​พงศ์​พันธุ์​ของ​ฮาม.</verse>
				<verse number="24">พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ทวี​ขึ้น​มาก, และ​ให้​มี​กำลัง​มาก​กว่า​พวก​ศัตรู​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ใจ​ชน​ประเทศ​นั้น​เกลียดชัง​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, จน​เขา​ได้​กระทำ​กลอุบาย​ต่อ​พวก​ทาส​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="26">พระองค์​ได้​ทรง​ใช้​โม​เซ​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, กับ​อา​โร​น​ผู้​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​เลือก​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="27">ท่าน​ทั้ง​สอง​ได้​สำแดง​การ​สำคัญ​ของ​พระองค์​ใน​ท่ามกลาง​ชน​ประเทศ​นั้น, และ​การ​อัศจรรย์​ที่​แผ่น​ดิน​แห่ง​พงศ์พันธุ์​ของ​ฮาม.</verse>
				<verse number="28">พระองค์​ได้​ทรง​ใช้​ความ​มืด, และ​บันดาล​ให้​มืด​ไป; พวก​นั้น​จะ​ขัดขืน​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​ก็​หามิได้,</verse>
				<verse number="29">พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​น้ำ​ของ​เขา​กลาย​เป็น​โลหิต, และ​ทรง​ฆ่า​ฝูง​ปลา​ของ​เขา​เสีย.</verse>
				<verse number="30">แผ่น​ดิน​ของ​เขา​ก็​ดาดาษ​ไป​ด้วย​กบ​เขียด จน​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​บรรทม​ของ​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="31">พระองค์​ตรัส​แล้ว​ก็​มี​ฝูง​เหลือบ​ทั้ง​ฝูง​ริ้น​เต็ม​ไป​ทั่ว​ตลอด​เขตต์​แดน​ของ​เขา:</verse>
				<verse number="32">พระองค์​ได้​ทรง​ประทาน​ลูกเห็บ​ต่าง​ฝน, และ​เปลวไฟ​ตลอด​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="33">พระองค์​ได้​ทรง​ทำลาย​เถา​องุ่น​และ​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​ของ​เขา​เสีย​ด้วย, และ​ทรง​หัก​โค่น​ต้นไม้​ทั้งปวง​ใน​เขตต์​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="34">พระองค์​ทรง​ตรัส​แล้ว, ก็​มี​ฝูง​จักจั่น​บิน​เข้า​มา​และ​มี​ฝูง​ตั๊กแตน, เหลือ​ที่​จะ​นับ​ประมาณ​ได้,</verse>
				<verse number="35">แมลง​เหล่านั้น​ได้​กิน​ต้น​ผัก​ทุกอย่าง​ที่​แผ่น​ดิน, ทั้ง​กัด​กิน​พืชผล​ที่​พื้นดิน​ของ​เขา​เสีย.</verse>
				<verse number="36">พระองค์​ได้​ทรง​ประหาร​ลูก​หัวปี​ของ​เขา​ทั่ว​ทั้ง​แผ่น​ดิน​ด้วย, ซึ่ง​เป็น​หัวเรี่ยวหัวแรง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="37">พระองค์​ได้​ทรง​นำ​พวก​ของ​พระองค์​ออก​มา มี​เงินทอง​ติด​มือ​มา​ด้วย; และ​ใน​ตระกูล​ของ​พระองค์​นั้น​ไม่​มี​คน​กะ​ปรก​กะ​เปรี้ย​สัก​คน​เดียว.</verse>
				<verse number="38">เมื่อ​พวกเขา​ออก​ไป​นั้น ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ก็​พา​กัน​ยินดี; เพราะ​เขา​กลัว​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็น​ที่​ยิ่ง.</verse>
				<verse number="39">พระองค์​ได้​ทรง​แผ่​เมฆ​ออก​เป็น​เพดาน​สำหรับ​พวกเขา, และ​แสง​ไฟ​ให้​ส่อง​สว่าง​แก่​เขา​ใน​กลางคืน.</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​เขา​ทูล​ขอ, พระองค์​ได้​ทรง​ประทาน​ฝูง​นก​กะ​ทา, ทั้ง​ทรง​โปรด​ให้​เขา​อิ่ม​ด้วย​อาหาร​ที่มา​จาก​สวรรค์.</verse>
				<verse number="41">พระองค์​ได้​ทรง​ผ่า​ศิลา​ให้​เป็น​ช่อง, และ​น้ำ​ก็​พลุ่ง​ออก​มา; ไหล​เข้า​ไป​ใน​ป่า​ดอน​ดุจ​แม่น้ำ.</verse>
				<verse number="42">เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​ระลึก​ถึง​พระ​คำ​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์, และ​อับ​รา​ฮาม​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="43">พระองค์​ได้​ทรง​นำ​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ออก​ไป​ด้วย​ความยินดี, และ​ทรง​พา​พวก​ที่​เลือกสรร​ของ​พระองค์​นั้น​ร้องเพลง​ออก​ไป.</verse>
				<verse number="44">ได้​ทรง​ประทาน​แผ่น​ดิน​ของ​ชน​ต่าง​ประเทศ​ให้​เขา; และ​เขา​ได้​เก็บ​ผล​ซึ่ง​ชาว​ประเทศ​เหล่านั้น​ทำ​ไว้:</verse>
				<verse number="45">เพื่อ​เขา​ทั้งปวง​จะ​ได้​รักษา​พระ​บัญญัติ, และ​ประพฤติ​ตาม​กฎหมาย​ของ​พระองค์. ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="106">
				<verse number="1">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เพราะ​พระองค์​เป็น​ผู้​ประเสริฐ; เหตุ​ว่า​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="2">ผู้ใด​อาจ​พรรณนา​พระราช​กิจ​อัน​แสดง​ฤทธิ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้, หรือ​กล่าว​ถึง​ความ​สรรเสริญ​ของ​พระองค์​จน​หมด​เรื่อง​ได้?</verse>
				<verse number="3">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​รักษา​ความ​สัตย์​ธรรม​ก็​เป็นสุข, คือ​ผู้​ที่​ประพฤติ​ตาม​ความ​ชอบธรรม​ทุกเวลา.</verse>
				<verse number="4">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​ระลึก​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ตาม​อย่าง​ที่​เคย​ทรง​โปรด​แก่​พล​ไพร่​ของ​พระองค์; ขอ​โปรด​เสด็จ​มา​ประทาน​ความ​รอด​ของ​พระองค์​แก่​ข้าพ​เจ้า,</verse>
				<verse number="5">เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​เห็น​ความ​เจริญ​ของ​พวก​ที่​พระองค์​ทรง​เลือกสรร​ไว้, และ​เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ชื่นชม​ใน​ความยินดี​ของ​ชน​ประเทศ​แห่ง​พระองค์, และ​เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​มี​เกียรติยศ​ด้วย​กัน​กับ​ชน​ที่​เป็น​มฤ​ดก​ของ​พระองค์​นั้น.</verse>
				<verse number="6">พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​ผิด​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพ​เจ้า, พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประพฤติ​การ​อสัตย์​อธรรม​ได้​กระทำ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="7">บรรพบุรุษ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า เมื่อ​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต ไม่ได้​เข้าใจ​ใน​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์; เขา​ไม่ได้​จดจำ​พระ​กรุณา​คุณ​อัน​เหลือล้น​ของ​พระองค์, แต่​เขา​ได้​กบฏ​ที่​ทะเล, คือ​ทะเล​แดง.</verse>
				<verse number="8">ถึง​กระนั้น พระองค์​ยัง​ทรง​ช่วย​เขา​ให้​พ้น​เพราะ​เห็น​แก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์, เพื่อ​จะ​ให้​ฤทธา​นุ​ภาพ​ของ​พระองค์​ปรากฏ,</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พระองค์​ทรง​ว่า​กล่าว​ทะเล​แดง, ทะเล​แดง​นั้น​ก็​แห้ง​ไป: พระองค์​จึง​ทรง​นำ​เขา​ให้​เดิน​ที่​ท้อง​ทะเล​อัน​ลึก​นั้น ดุจ​เดิน​ไป​ใน​ป่า​ดอน.</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ได้​ทรง​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ผู้​ที่​เกลียด​ชัง​เขา, และ​ทรง​ไถ่​เขา​ให้​พ้น​จาก​มือ​ศัตรู​นั้น.</verse>
				<verse number="11">และ​น้ำ​ได้​ท่วม​พวก​ศัตรู​ของ​เขา; ไม่​มี​เหลือ​สัก​คน​เดียว.</verse>
				<verse number="12">เขา​ทั้ง​ปวง​จึง​ได้​เชื่อ​ฟัง​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์; เขา​ได้​ร้อง​เพลง​สรรเสริญ​พระองค์.</verse>
				<verse number="13">มิ​ช้า​มิ​นาน​เขา​ได้​ลืม​พระ​ราช​กิจ​ของ​พระองค์​เสีย; และ​ไม่ได้​คอย​ฟัง​คำ​เตือนสติ​ของ​พระองค์,</verse>
				<verse number="14">แต่​เขา​เกิด​โลภ​อย่าง​รุนแรง​ใน​ป่า​ดอน, เขา​ได้​ทดลอง​พระ​เจ้า​ใน​ที่​กันดาร​นั้น.</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​ตาม​คำ​ทูล​ขอ​ของ​เขา, แต่​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​จิตต์​ใจ​ของ​เขา​ห่อ​เหี่ยว​ไป.</verse>
				<verse number="16">อนึ่ง​เขา​ได้​อิจฉา​โม​เซ​ใน​ค่าย​พัก​นั้น​ด้วย, อิจฉา​ทั้ง​อาโรน​ผู้​เป็น​คน​บริสุทธิ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย,</verse>
				<verse number="17">ธรณี​จึง​แยก​ออก​สูบ​ดาธาน​ลง​ไป, และ​ได้​ปิด​พวก​ของอะ​บี​ราม​ไว้​มิด,</verse>
				<verse number="18">และ​มี​ไฟ​ไหม้​พวก​เขา; เปลว​ไฟ​ได้​เผา​ผลาญ​คน​ชั่ว​เหล่านั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="19">เขา​ได้​หล่อ​รูป​โค​ไว้​ที่​ภูเขา​โฮ​เร็บ, และ​ได้​กราบ​ไหว้​รูป​หล่อ​นั้น.</verse>
				<verse number="20">เช่นนั้น​แหละ เขา​ได้​เปลี่ยน​พระองค์​ผู้​เป็น​พระ​รัศมี​ของ​เขา ให้​เป็น​รูป​โค​กิน​หญ้า​ไว้​แทน.</verse>
				<verse number="21">เขา​ได้​ลืม​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​ช่วย​เขา​ให้​รอด, ผู้​ได้​ทรง​กระทำ​พระ​ราช​กิจ​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต,</verse>
				<verse number="22">และ​การ​อัศจรรย์​ต่างๆ ที่​แผ่น​ดิน​แห่ง​พงศ์พันธุ์​ของ​ฮาม, กับ​การ​อัน​น่า​กลัว​ที่​ทะเล​แดง.</verse>
				<verse number="23">เหตุ​ฉะนั้น​พระองค์​จึง​ตรัส​ว่า​จะ​ประหาร​เขา​เสีย, ถ้า​โม​เซ​ผู้​เลือกสรร​ของ​พระองค์​มิ​ได้มา​ยืน​เฝ้า​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์​ทูล​ทัด​ทาน​ไว้, เพื่อให้​คลาย​พิโรธ​พระองค์​ก็​คง​ได้​ผลาญ​เขา​เสีย​แล้ว.</verse>
				<verse number="24">เออ, เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ประมาท​แผ่น​ดิน​อัน​น่า​ชม​นั้น, เขา​มิได้​เชื่อ​ฟัง​พระ​วจนะ​ของ​พระองค์,</verse>
				<verse number="25">แต่​ได้​บ่น​ใน​กะ​โจม​ของ​เขา, ไม่​ยอม​ฟัง​พระ​สุ​รเสียง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="26">พระองค์​จึง​ทรง​ยก​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ปฏิญาณ​ว่า, จะ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ล้ม​ตาย​เสีย​ใน​ป่า​นั้น,</verse>
				<verse number="27">จะ​ให้​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา​ล้ม​วินาศ​ไป​ใน​ท่ามกลาง​ชน​ต่างประเทศ, และ​จะ​ให้​เขา​กระจัด​กระจาย​ไป​ใน​นานา​ประเทศ.</verse>
				<verse number="28">อนึ่ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ไป​พัวพัน​กับ​บา​ละ​พะ​โอ​ละ, และ​ได้​รับประทาน​เครื่อง​บูชา​ของ​พระ​ที่​ไม่​มี​ชีวิต.</verse>
				<verse number="29">เช่นนั้น​แหละ เขา​ยั่ว​พระ​โทโส​ด้วย​การ​กระทำ​ของ​เขา; จึง​มี​โรค​ห่า​อุบัติ​ขึ้น​ใน​ท่ามกลาง​พวก​เขา,</verse>
				<verse number="30">ขณะนั้นฟี​นะ​ฮาด​ก็​ลุก​ขึ้น​สำเร็จ​โทษ​เขา; แล้ว​โรค​ห่า​ก็​หายไป.</verse>
				<verse number="31">การ​นั้น​ทรง​ถือ​ว่า​เป็น​ความชอบ​ธรรม​ของฟี​นะ​ฮาด​ตลอด​ชั่ว​อายุ​นี้​และ​ชั่ว​อายุ​โน้น​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์.</verse>
				<verse number="32">เขา​กระทำ​ให้​พระองค์​ทรง​เคือง​พระทัย​ที่​น้ำพุ​มะ​รี​บา, จึง​มี​เหตุร้าย​เกิด​แก่​โม​เซ​เพราะ​เขา;</verse>
				<verse number="33">เพราะ​เขา​ได้​ฝืน​ใจ​โม​เซ, แล้ว​ริม​ฝีปาก​ของ​ท่าน​ได้​พูด​พลั้ง​ไป.</verse>
				<verse number="34">เขา​ทั้ง​หลาย​มิได้​ทำ​ร้าย​เหล่า​ชน​ต่างประเทศ, ตาม​รับสั่ง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="35">แต่​ได้​อยู่​ปะปน​กับ​ชาว​ต่างประเทศ​นั้น, หัด​ประพฤติ​ตาม​กิจการ​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="36">และ​ได้​ปฏิบัติ​รูป​เคารพ​ของ​พวก​นั้น, ซึ่ง​กลับ​กลายเป็น​บ่วง​แร้ว​ดัก​เขา​เอง.</verse>
				<verse number="37">เออ, มิหนำซ้ำ​ได้​พา​บุตรชาย​หญิง​ของ​ตน​มา​ฆ่า​บูชา​แก่​พวก​ปีศาจ,</verse>
				<verse number="38">และ​ได้​กระทำ​โลหิต​ของ​ผู้​ซึ่ง​ไม่​มี​ผิด​ให้​ไหล​ออก, เขา​กระทำ​แม้​จน​เลือด​บุตรชาย​บุตร​หญิง​ของ​เขา, ซึ่ง​เขา​ฆ่า​บูชา​รูป​เคารพ​ของ​ชาว​คะ​นา​อัน; และ​แผ่น​ดิน​นั้น​ก็​อุลามก​ด้วย​โลหิต.</verse>
				<verse number="39">ดังนี้​จึง​เป็น​มลทิน​ไป เพราะ​การ​ประพฤติ​ของ​ตน, และ​เล่น​หญิง​โสเภณี​เป็น​กิจวัตร​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="40">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​พิโรธ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, และ​ทรง​เบื่อ​หน่าย​พวก​ที่​เป็น​มฤดก​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="41">พระองค์​ได้​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ชาว​ต่างประเทศ; ให้​พวก​ศัตรู​ครอบครอง​เขา.</verse>
				<verse number="42">พวก​ศัตรู​ได้​ข่ม​เหง​เขา​ด้วย, และ​เขา​ต้อง​ตก​เข้า​ไป​อยู่​ใน​เงื้อม​มือ​พวก​ศัตรู​นั้น,</verse>
				<verse number="43">พระองค์​ทรง​ช่วย​เขา​เป็น​หลาย​ครั้ง​แล้ว; แต่​เขา​ยัง​ได้​คิด​กบฏ​ขัด​ขืน​พระองค์, เขา​ต้อง​ตกต่ำ​ลง​ไป​เพราะ​การ​อสัตย์​อธรรม​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="44">ถึง​กระนั้น​พระองค์​ยัง​ทรง​ทอดพระเนตร​ดู​ความ​ยากลำบาก​ของ​เขา, เมื่อ​ได้​สดับ​เสียง​เขา​ทูล​ร้อง​ทุกข์:</verse>
				<verse number="45">พระองค์​ได้​ทรง​ระลึก​ถึง​คำ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระองค์, และ​ทรง​หวน​พระทัย​พระ​เมตตา​เขา​ตาม​พระ​กรุณา​คุณ​อัน​บริบูรณ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="46">พระองค์​ทรง​โปรด​ให้​เขา​ได้รับ​ความ​เอ็นดู​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ได้​กวาด​เขา​ไป​เป็น​ชะเลย​นั้น</verse>
				<verse number="47">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระ​เจ้าของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, ขอ​ทรง​ช่วย​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​รอด, และ​ทรง​รวบรวม​พวก​ข้าพ​เจ้า​มา​จาก​ประเทศ​ต่างๆ, เพื่อ​จะ​ได้​สนอง​พระ​เดช​พระ​คุณ ออก​พระ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์ ทั้ง​จะ​ได้​ชื่น​ชม​ยินดี​ใน​การ​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="48">ความ​บรม​สุข​จง​มี​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​เจ้าของ​พวกยิศรา​เอล, ตั้งแต่​อดีต​กาล​ตลอด​อนาคต​กาล, และ​ให้​พล​ไพร่​ทั้ง​ปวง​กล่าว​ว่า, อา​เมน. จง​ยก​ยอ​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="107">
				<verse number="1">จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​พระองค์​เป็น​ผู้​ประเสริฐ; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="2">ให้​เหล่า​คน​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ไถ่​ไว้​ทูล​กล่าว​ดังนั้น, คือ​คน​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​ไถ่​ออก​จาก​เงื้อมมือ​พวก​ศัตรู,</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ได้​ทรง​รวบรวม​เขา​มา​จาก​นานา​ประเทศ, จาก​ทิศตะวันออก​และ​ทิศตะวันตก, จาก​ทิศเหนือ​และ​ทิศใต้.</verse>
				<verse number="4">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ท่องเที่ยว​ไป​ใน​ป่า​ตาม​ทาง​กันดาร; หา​เมือง​ที่​อาศัย​ก็​ไม่​พบ.</verse>
				<verse number="5">เขา​หิวโหย​และ​กระหาย, และ​จิตต์​ใจ​ของ​เขา​ก็​เหี่ยวแห้ง​ไป.</verse>
				<verse number="6">ขณะนั้น​เขา​ได้​ร้อง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​เพราะ​ความ​ทุกข์ร้อน​ของ​เขา, และ​พระองค์​ได้​ทรง​ช่วย​เขา​ให้​พ้น​จาก​ความ​ทุกข์ยาก​นั้น.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ได้​ทรง​พา​พวกเขา​ไป​ตาม​ทางตรง, เพื่อให้​เขา​ไป​ถึง​เมืองที่​อาศัย​ได้.</verse>
				<verse number="8">สมควร​ที่​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา เพราะ​ความ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์, และ​เพราะ​กิจการ​อัศจรรย์​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​กระทำ​เพื่อ​มนุษย์​ชาติ!</verse>
				<verse number="9">ด้วย​พระองค์​ทรง​โปรด​แก่​จิตต์ที่​หิวโหย, และ​จิตต์​ที่​อดอยาก​ให้​อิ่มหนำ​ด้วย​ของดี</verse>
				<verse number="10">คน​ทั้ง​หลาย​ที่นั่ง​ใน​ที่​มืด​และ​ใน​เงา​แห่ง​ความ​ตาย, ถูก​มัด​เป็นทุกข์​และ​ติด​ตรวน​อยู่,</verse>
				<verse number="11">เพราะ​เขา​ได้​ขัดขืน​ต่อ​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์, และ​ได้​ประมาท​ต่อ​คำสั่งสอน​ของ​พระองค์​ผู้​สูงสุด;</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนั้น​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ใจ​ของ​เขา​ท้อ​ลง​ด้วย​งาน​หนัก; เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​สะดุด​ล้ม​ลง, ไม่​มี​ผู้ใด​ช่วย​เขา.</verse>
				<verse number="13">ขณะนั้น​เขา​ได้​ร้อง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​เพราะ​ความ​ทุกข์ยาก​ของ​เขา, และ​พระองค์​ได้​ทรง​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​การ​ยากลำบาก​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ได้​ทรง​พา​เขา​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​ที่​มืด​และ​จาก​เงา​แห่ง​ความ​ตาย, ทั้ง​ได้​ทรง​หัก​โซ่​ตรวน​ของ​เขา​ให้​ขาด​เสีย.</verse>
				<verse number="15">สมควร​ที่​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์, และ​เพราะ​กิจการ​อัศจรรย์​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​กระทำ​เพื่อ​มนุษย์​ชาติ!</verse>
				<verse number="16">ด้วย​พระองค์​ได้​ทรง​ทำลาย​ประตู​ทองเหลือง, และ​ได้​ทรง​ตัด​ซี่​กรง​เหล็ก​ให้​ขาด​เสีย</verse>
				<verse number="17">คน​โฉด​เขลา​เพราะ​การ​ล่วงละเมิด​ของ​เขา และ​เพราะ​การ​อสัตย์​อธรรม​ของ​เขา​ย่อม​เป็นทุกข์.</verse>
				<verse number="18">จิตต์​ของ​เขา​ก็​เบื่ออาหาร​ทุกอย่าง; จน​เข้า​ไป​ใกล้​ประตู​แห่ง​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="19">ขณะนั้น​เขา​จึง​ร้อง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​เพราะ​ความ​ทุกข์​ของ​ตน, และ​พระองค์​ทรง​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​การ​ยากลำบาก​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ทรง​ให้​พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์​รักษา​เขา​ให้​หาย, และ​ทรง​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​ความ​พินาศ.</verse>
				<verse number="21">สมควร​ที่​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์, และ​กิจการ​อัศจรรย์​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​กระทำ​เพื่อ​มนุษย์​ชาติ!</verse>
				<verse number="22">ให้​เขา​ถวาย​เครื่องบูชา​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ, และ​ให้​เขา​ร้องเพลง​แสดง​พระราช​กิจ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="23">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ลงเรือ​กำปั่น​ไป​ทาง​ทะเล, ที่​ไป​ค้าขาย​ตาม​ทะเล​ใหญ่;</verse>
				<verse number="24">คน​เหล่านั้น​ได้​เห็น​พระราช​กิจ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์​ที่​น้ำ​ลึก.</verse>
				<verse number="25">ด้วย​พระองค์​ทรง​ตรัส​สั่ง​แล้ว, ลมพายุ​ก็​บังเกิด​ขึ้น, และ​ลม​นั้น​กระทำ​ให้​คลื่น​ใหญ่​เกิด​ขึ้น​ที่​ทะเล.</verse>
				<verse number="26">คน​เหล่านั้น​ก็​ถูก​ซัด​ขึ้น​ถึง​ท้อง​ฟ้า, แล้ว​ก็​ซุด​ต่ำ​ลง​ยัง​ที่​ลึก: จิตต์ใจ​ของ​เขา​ก็​ละลาย​ไป​เพราะ​ความ​ทุกข์.</verse>
				<verse number="27">เขา​ทั้ง​หลาย​ถูก​ม้วน​ไป​ม้วน​มา​และ​ขะมำ​เหมือน​คนเมา​เหล้า, และ​บรรดา​สติปัญญา​ของ​เขา​ก็​สิ้น​ไป.</verse>
				<verse number="28">ขณะนั้น​เขา​ร้อง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​เพราะ​ความ​ทุกข์​ของ​ตน, และ​พระองค์​ทรง​นำ​ให้​พ้น​จาก​การ​ทุกข์ยาก​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="29">พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​ลมพายุ​สงบ​ลง, เพื่อ​ว่า​คลื่น​ใหญ่​จะ​เงียบ​ไป.</verse>
				<verse number="30">ขณะนั้น​เขา​มี​ใจ​ยินดี​เพราะ​สงบเงียบ​แล้ว; และ​พระองค์​จึง​ทรง​พา​เขา​ไป​ถึง​ท่า​ที่​เขา​ปรารถนา​นั้น.</verse>
				<verse number="31">สมควร​ที่​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์, และ​กิจการ​อัศจรรย์​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​กระทำ​แก่​มนุษย์​ชาติ!</verse>
				<verse number="32">ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ยกย่อง​พระองค์​ใน​ที่​ชุมนุม​แห่ง​พล​ไพร่​ด้วย, และ​ให้​เขา​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระองค์​ใน​ที่นั่ง​แห่ง​ผู้เฒ่า​แก่.</verse>
				<verse number="33">พระองค์​ทรง​กระทำ​ให้​ลำธาร​น้ำ​กลาย​เป็น​ป่า​ดอน, และ​ให้​น้ำพุ​กลาย​เป็น​ดิน​แห้ง;</verse>
				<verse number="34">แผ่น​ดิน​อุดม​กลาย​เป็น​ทะเล​เกลือ, เพราะ​เหตุ​ความ​ชั่วช้า​ของ​คน​ที่อยู่​ใน​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="35">พระองค์​ทรง​กระทำ​ให้​ป่า​ดอน​กลาย​เป็น​สระน้ำ, และ​ที่​แตกระแหง​ให้​กลาย​เป็น​น้ำพุ.</verse>
				<verse number="36">พระองค์​ทรง​โปรด​ให้​คน​หิวโหย​อาศัย​ที่​นั้น, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เตรียม​เมือง​ไว้​เป็น​ที่อยู่,</verse>
				<verse number="37">ให้​เขา​ทำนา, และ​ทำ​สวน​ปลูก​เถา​องุ่น, มี​ผล​จำเริญ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="38">พระองค์​ทรง​อวย​พระ​พร​ให้​เขา​ด้วย, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ผล​ทวีคูณ ทั้ง​ฝูง​โค​ของ​เขา​ก็​ไม่​น้อย​ลง.</verse>
				<verse number="39">ที่​หลง​เขา​ก็​เสื่อม​ลง​และ​คอตก​เพราะ​เหตุ​การ​กดขี่, ความ​ทุกข์ยาก, และ​ความ​เศร้าหมอง.</verse>
				<verse number="40">พระองค์​ทรง​หมิ่นประมาท​พวก​เจ้านาย, จึง​ทรง​บันดาล​ให้​เที่ยว​ไป​มา​ใน​ที่​กันดาร, ซึ่ง​ไม่​มี​ทางเดิน.</verse>
				<verse number="41">แต่​คน​ขัดสน​นั้น​พระองค์​ทรง​ตั้ง​ไว้ ณ ที่​สูง​ให้​พ้น​จาก​ความ​ยากลำบาก, และ​ทรง​โปรด​ให้​เขา​มี​พงศ์พันธุ์​มาก​หลาย​ดุจ​ฝูง​สัตว์.</verse>
				<verse number="42">คน​เที่ยงธรรม​จะ​ได้​เห็น, และ​ชื่นใจ​ยินดี; แต่​คน​อสัตย์​อธรรม​จะ​ต้อง​ปิดปาก​เสีย.</verse>
				<verse number="43">ผู้ใด​มี​สติปัญญา​ก็​ให้​ผู้​นั้น​สังเกต​เหตุการณ์​เหล่านี้​เถอะ, และ​จะ​พิจารณา​ดู​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="108">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า, จิตต์ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ตั้ง​มั่ง​คงอยู่; ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องเพลง​ถึงแม้​จิตต์​วิญญาณ​ประเสริฐ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​สรรเสริญ, พระเจ้า​ค่ะ,</verse>
				<verse number="2">ขลุ่ย​และ​กะ​จับ​ปี่​เอ๋ย, จง​ตื่น​ขึ้น: ข้าพ​เจ้า​เอง​ก็​จะ​ตื่น​แต่เช้า​ตรู่.</verse>
				<verse number="3">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​จะ​สนอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระองค์, ท่ามกลาง​ชาว​ประเทศ​ต่างๆ;</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ก็​ใหญ่หลวง​ล้น​ฟ้า​สวรรค์; และ​ความ​สัตย์จริง​ของ​พระองค์​เทียม​ท้อง​ฟ้า.</verse>
				<verse number="5">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​ให้​พระองค์​เป็น​ที่​ยกย่อง​สูง​ขึ้น​ไป​เหนือ​ฟ้า​สวรรค์, ให้​พระ​รัศมี​ของ​พระองค์​ส่อง​ทั่วไป​เหนือ​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="6">ขอ​ทรง​ช่วย​ด้วย​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระองค์, และ​ทรง​ตอบ​ข้า​พ​เจ้า, เพื่อ​พวก​ที่รัก​ของ​พระองค์​จะ​ได้​รอด.</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​ได้​ตรัส​ใน​ที่​บริสุทธิ์​แล้ว​ว่า; เรา​จะ​ได้​ชัย​ชะ​นะ; เรา​จะ​แบ่ง​เมือง​เซ​เค็ม, และ​จะ​วัด​ตั้ง​เขตต์​ที่​หุบเขา​สุ​โค​ธ.</verse>
				<verse number="8">ตระกูล​ฆี​ละ​อาด​เป็น​ของ​เรา, ตระกูล​มะ​นา​เซ​ก็​เป็น​ของ​เรา​ด้วย; ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม​เป็น​ที่​ป้องกัน​ศีรษะ​ของ​เรา; และ​ตระกูล​ยูดา​เป็น​ผู้ปกครอง​ต่าง​เรา.</verse>
				<verse number="9">เมือง​โม​อาบ​เป็น​อ่าง​ชำระ​ของ​เรา; เรา​จะ​โยน​รองเท้า​ของ​เรา​ไว้​ที่​เมือง​อะ​โดม; และ​เรา​จะ​โห่ร้อง​สนั่น​ใน​แผ่น​ดิน​ฟะลิศ​ตีม.</verse>
				<verse number="10">ผู้ใด​จะ​นำ​ข้าพ​เจ้า​ไป​ยัง​เมือง​เข้มแข็ง? ผู้ใด​จะ​พา​ข้าพ​เจ้า​ไป​ถึง​เมือง​อะ​โดม​เล่า?</verse>
				<verse number="11">ข้า​แต่​พระเจ้า, พระองค์​ทรง​ทิ้ง​พวก​ข้าพ​เจ้า​เสียแล้ว​หรือ? ข้า​แต่​พระเจ้า, พระองค์​ไม่​เสด็จ​ออก​ไป​กับ​พล​โยธา​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">ขอ​ทรง​โปรด​ช่วย​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​พวก​ศัตรู; เพราะ​การ​ช่วยเหลือ​มนุษย์​ก็​เป็น​การ​เปล่า.</verse>
				<verse number="13">พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ชัย​ชะ​นะ​โดย​พระเจ้า: เพราะ​พระองค์​เป็น​ผู้​ทรง​เหยียบ​เหล่า​ศัตรู​แห่ง​พวก​ข้าพ​เจ้า​ลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="109">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระเจ้า ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​สรรเสริญ​นั้น, ขอ​อย่า​ทรง​นิ่ง​อยู่</verse>
				<verse number="2">เพราะ​คน​ชั่ว​และ​คน​มารยา​ได้​อ้า​ปาก​พูด​ร้าย​ต่อ​ข้าพ​เจ้า. เขา​ได้​พูด​แก่​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​ลิ้น​อัน​เท็จ.</verse>
				<verse number="3">เขา​ได้​ล้อมรอบ​ข้าพ​เจ้า​กล่าว​คำ​แสดง​ความ​เกลียดชัง, และ​รบ​สู้​ข้าพ​เจ้า​โดย​ไม่​มี​เหตุ.</verse>
				<verse number="4">เขา​เป็น​ศัตรู​ตอบแทน​ความ​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า: แต่​ข้าพ​เจ้า​ปลงใจ​ทูล​อธิษฐาน.</verse>
				<verse number="5">เขา​ได้​หา​ความ​ร้าย​มา​ตอบแทน​ความ​ดี​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​แสดง​ความ​เกลียดชัง​ตอบแทน​ความ​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">ขอ​ทรง​ตั้ง​ผู้ร้าย​ให้​ปกครอง​เขา; และ​ให้​ศัตรู​มาก​วน​อยู่​ที่​มือขวา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="7">ขณะ​เมื่อ​เขา​ถูก​พิจารณา, ขอ​ให้​เขา​ปรากฏ​เป็น​คน​ผิด; ขอ​ให้​คำอธิษฐาน​ของ​เขา​กลาย​เป็น​คำ​บาป.</verse>
				<verse number="8">ขอ​ให้​อายุ​ของ​เขา​สั้น; และ​ให้​ผู้อื่น​เอา​ตำแหน่ง​ของ​เขา​ไป.</verse>
				<verse number="9">ขอ​ให้​บุตร​ของ​เขา​เป็น​กำพร้า​พ่อ, และ​ให้​ภรรยา​ของ​เขา​เป็น​ม่าย.</verse>
				<verse number="10">ขอ​ให้​ลูกหลาน​ของ​เขา​เป็น​คนจร​จัด​และ​คน​ขอทาน; ให้​เที่ยวหา​อาหาร​ตาม​บ้าน​ร้าน​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="11">ขอ​ให้​เจ้าหนี้​หน้าเลือด​ริบ​เอา​ทรัพย์​ทั้งหมด​ที่​เขา​มี​อยู่​ไป​เสีย; และ​ให้​คน​แขกเมือง​ริบ​เอา​ผล​แห่ง​การงาน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="12">ขอ​อย่า​ให้​คน​หนึ่ง​คน​ใด​มี​ใจ​เมตตา​เขา; ทั้ง​อย่า​ให้​ผู้ใด​สัก​คน​เดียว​สงสาร​ลูกกำพร้า​ของ​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="13">ขอ​ให้​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา​ถูก​ตัดขาด​เสีย; ใน​ชั่ว​อายุ​ต่อๆ มา​ให้​ชื่อ​ของ​พวกเขา​สาป​ศูนย์​ไป.</verse>
				<verse number="14">ขอ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​จดจำ​การ​ชั่ว​แห่ง​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ไว้; และ​อย่า​ให้​ความผิด​แห่ง​มารดา​ของ​เขา​สาป​ศูนย์​ไป​เลย.</verse>
				<verse number="15">ขอ​ให้​ความผิด​บาป​เหล่านั้น​ปรากฏ​อยู่​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสมอ, เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ทรง​ตัด​ความ​ระลึก​ถึง​เขา​นั้น​ให้​ขาด​จาก​แผ่น​ดิน​โลก;</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เขา​ไม่​ได้​ระลึก​ที่​จะ​แสดง​ความ​เมตตา, แต่​เขา​ได้​ไล่​ติดตาม​คน​ทุกข์ยาก​และ​ขัดสน, และ​คน​มี​ใจ​ชอกช้ำ, เพื่อ​จะ​ได้​ฆ่า​เขา​เสีย.</verse>
				<verse number="17">เขา​ชอบ​การ​แช่ง​ด่า, พระเจ้า​ค่ะ, และ​การ​แช่ง​ด่า​นั้น​จึง​ได้​มา​ถึง​ตัว​เขา​เอง; เขา​ไม่​ชอบ​การ​ให้​พร, และ​พร​จึง​อยู่​ห่างไกล​จาก​ตัว​เขา.</verse>
				<verse number="18">เขา​ใช้​คำ​แช่ง​ด่า​ดุจ​เครื่องนุ่งห่ม​ของ​ตน, คำ​นั้น​ก็​เข้า​ลำไส้​ของ​เขา​ดุจ​น้ำ, และ​เข้า​กะ​ดูก​ของ​เขา​ดุจ​น้ำมัน.</verse>
				<verse number="19">ขอ​ให้​ความ​แช่ง​ด่า​นั้น​ตก​แก่​เขา​ดุจ​เสื้อผ้า​ที่​เขา​นุ่งห่ม, และ​รัด​ตรึง​เขา​ดุจ​เข็มขัด​คาด​เอว​เขา​ไว้​เสมอ.</verse>
				<verse number="20">นี่​แน่ะ เป็น​ค่าจ้าง​ที่​ทรง​ประทาน​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ให้​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า และ​สม​แก่​เหล่า​คน​ที่​กล่าวร้าย​ต่อ​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="21">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, ขอ​ทรง​โปรด​เพราะ​เห็นแก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์: และ​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ประเสริฐ​ยิ่ง;</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​ทุกข์ยาก​และ​เป็น​คน​ขัดสน, และ​จิตต์​ใจ​ภายใน​กาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​บาดแผล.</verse>
				<verse number="23">ข้าพ​เจ้า​ล่วง​ไป​ดุจ​เงา​ที่​ยาว​ไป: ข้าพ​เจ้า​ต้อง​กะ​ดอน​ขึ้น​กะ​ดอน​ลง​ดุจ​ตั๊กแตน.</verse>
				<verse number="24">หัวเข่า​ของ​ข้าพ​เจ้า​สั่น​เพราะ​อด​อาหาร; และ​เนื้อ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ซูบ​ผอม​ไป.</verse>
				<verse number="25">ข้าพ​เจ้า​กลับ​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​ดูถูก​แก่​คน​ทั้งปวง: เขา​เห็น​ข้าพ​เจ้า​เมื่อไร เขา​ก็​สั่น​ศีรษะ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="26">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า; ขอ​ทรง​โปรด​อุปถัมภ์​และ​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ตาม​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์:</verse>
				<verse number="27">เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เหตุการณ์​นี้​เป็น​มา​แต่​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์; พระองค์​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​การ​นี้.</verse>
				<verse number="28">แม้​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​แช่ง​ด่า, แต่​ขอ​พระองค์​ทรง​อวย​พระ​พร; เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ลุก​ขึ้น​ก็​ให้​เขา​ต้อง​ถูก​ความ​อัปยศ, แต่​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​จะ​มี​ใจ​ชื่นชมยินดี.</verse>
				<verse number="29">ขอ​ให้​พวก​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า​รับ​ความ​อัปยศ​เป็น​เครื่องประดับ​ตัว, และ​ให้​ปิด​คลุม​กาย​เขา​เอง​ไว้​ด้วย​ความ​ละอาย​ดุจ​เสื้อคลุม.</verse>
				<verse number="30">ปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​อย่างยิ่ง: และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ใน​ท่ามกลาง​มหาชน, พระเจ้า​ค่ะ,</verse>
				<verse number="31">เพราะ​พระองค์​จะ​ทรง​สถิต​อยู่​ที่​มือขวา​ของ​คน​ขัดสน, เพื่อ​จะ​ทรง​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​คน​ที่​จะ​พิพากษา​ปรับโทษ​แก่​จิตต์​วิญญาณ​ของ​เขา​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="110">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้าของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, จง​นั่ง​เบื้องขวา​ของ​เรา, กว่า​เรา​จะ​ปราบ​ศัตรู​ของ​ท่าน​ให้​เป็น​ม้า​รองเท้า​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ใช้​ไม้​ทัณฑ​กร​ของ​ท่าน​ให้​แผ่อำนาจ​ออก​ไป​จาก​เมือง​ซี​โอน: ให้​ครอบครอง​ใน​ท่ามกลาง​ศัตรู​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="3">ไพร่พล​ของ​ท่าน​เต็มใจ​สมัคร​จัด​ขบวน​แห่​อัน​ประดับ​ด้วย​เครื่อง​บริสุทธิ์​ใน​วันที่​แสดง​ฤทธิ์เดช​ของ​ท่าน: แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​พรรคพวก​ชายหนุ่ม​ดุจ​น้ำค้าง, ออก​มา​จาก​ครรภ์​แห่ง​แสง​อรุณ.</verse>
				<verse number="4">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​แล้ว, จะ​ไม่​ทรง​กลับ​พระทัย: ท่าน​เป็น​ปุโรหิต​ประจำ​อยู่​เป็นนิตย์​ตาม​แบบอย่าง​มัลคี​เซ​เด็ก.</verse>
				<verse number="5">องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ผู้​สถิต​อยู่​เบื้องขวา​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์ จะ​ทรง​ตี​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ใน​วันที่​ทรง​พระ​พิ​โรธ.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​ทรง​พิพากษา​ใน​ท่ามกลาง​ชน​ประเทศ​ต่างๆ, พระองค์​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​ประเทศ​เหล่านั้น​เต็มไปด้วย​ซากศพ; พระองค์​จะ​ทรง​ตี​ผู้นำ​แห่ง​ประเทศ​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​จะ​ทรง​ดื่ม​น้ำ​แต่​ลำธาร​ตาม​ทาง: เหตุ​ฉะนั้น​พระองค์​จะ​ทรง​ยก​พระ​เศียร​ขึ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="111">
				<verse number="1">จง​พา​กัน​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​สุดใจ. ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะโฮ​วา​ใน​ท่ามกลาง​ที่ปรึกษา​ของ​คน​เที่ยงธรรม​และ​ใน​ที่ประชุม​ชน.</verse>
				<verse number="2">พระราช​กิจ​ทั้งปวง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใหญ่​ยิ่ง, คน​ทั้ง​หลาย​ที่​นิยม​ชม​ชื่น​ก็​สืบเสาะ​หา​พระราช​กิจ​นั้น.</verse>
				<verse number="3">พระราช​กิจ​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​แสดง​อานุภาพ​และ​เกียรติยศ​และ​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​ยั่งยืน​มั่นคง​อยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​ระลึก: พระ​ยะ​โฮ​วา​ประกอบ​ไป​ด้วย​พระ​เมตตา​และ​พระ​กรุณา.</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ได้​ทรง​ประทาน​อาหาร​แก่​คน​ทั้งปวง​ที่​เกรงกลัว​พระองค์: จะ​ทรง​ระลึก​ถึง​คำสัญญา​ไมตรี​ของ​พระองค์​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ได้​สำแดง​พระราช​กิจ​อัน​ประกอบ​ไป​ด้วย​ฤทธิ์​แก่​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, โดย​ทรง​ประทาน​ประเทศ​ต่างๆ แก่​เขา​เป็น​มฤ​ดก.</verse>
				<verse number="7">พระ​หัตถ​กิจ​ของ​พระองค์​ก็​สัตย์​ซื่อ​และ​ยุตติ​ธรรม; คำ​โอวาท​ทั้งสิ้น​ของ​พระองค์​ก็​แน่นอน.</verse>
				<verse number="8">ตั้ง​ถาวร​อยู่​เป็นนิตย์​อัตรา; สำเร็จ​แล้ว​ด้วย​ความจริง​และ​ความ​เที่ยงธรรม.</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ได้​ทรง​ประทาน​ความ​รอด​แก่​พล​ไพร่​ของ​พระองค์; และ​ทรง​รับสั่ง​ให้​คำสัญญา​ไมตรี​ของ​พระองค์​ยั่งยืน​อยู่​เป็นนิตย์: พระ​นาม​ของ​พระองค์​ก็​บริสุทธิ์​และ​เป็น​ที่​นับถือ​อย่างยิ่ง.</verse>
				<verse number="10">ความ​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็นต้น​เหตุ​ให้​เกิด​สติปัญญา; คน​ทั้งปวง​ที่​ประพฤติ​ตาม​พระราชบัญญัติ​ย่อม​มี​สติ​ปัญญา​ดี: ความ​สรรเสริญ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็น​นิจ​กาล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="112">
				<verse number="1">จง​พา​กัน​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา. ความ​สุข​ย่อม​มี​แก่​ผู้​ที่​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ยินดี​มาก​ใน​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">พงศ์พันธุ์​ของ​เขา​จะ​มี​อำนาจ​มาก​ที่​แผ่น​ดิน​โลก: ชนชาติ​ที่​ซื่อตรง​จะ​เป็น​ผาสุก.</verse>
				<verse number="3">ทรัพย์​สมบัติ​ย่อม​มี​อยู่​ใน​บ้านเรือน​ของ​เขา; และ​ความ​ชอบธรรม​ของ​เขา​ก็​ยั่งยืน​อยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="4">เวลา​มืด​ก็​มี​แสงสว่าง​เกิด​ขึ้น​สำหรับ​คน​ที่​ซื่อตรง; เขา​เป็น​ผู้​มี​ใจ​เมตตากรุณา, และ​เป็น​ผู้​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="5">ความ​อยู่​เย็น​เป็นสุข​ย่อม​มี​แก่​คน​ที่​ประกอบ​การ​คุณ​และ​ยอม​ให้​เขา​ยืม​ของ; ผู้​นั้น​จะ​ยั่งยืน​อยู่​ได้​ใน​ที่​พิพากษา.</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เขา​จะ​ไม่​หวาด​สะดุ้ง; คน​ทั้ง​หลาย​จะ​ระลึก​ถึง​ความ​ชอบธรรม​ตลอด​อนาคตกาล?</verse>
				<verse number="7">เขา​จะ​ไม่​กลัว​ข่าว​ร้าย: จิตต์ใจ​ของ​เขา​ปัก​แน่น, วางใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="8">จิตต์​ใจ​ของ​เขา​ตั้ง​แน่วแน่, เขา​จะ​ไม่​กลัว, กว่า​จะ​เห็น​ความ​ประสงค์​ที่​จะ​กระทำ​แก่​ศัตรู​นั้น​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="9">เขา​ได้​บริจ​จาค​ทรัพย์, เขา​ได้​ให้​ทาน​แก่​คน​ขัดสน; ความ​ชอบธรรม​ของ​เขา​ยั่งยืน​อยู่​เป็นนิตย์: สิงค์​ของ​เขา​จะ​ถูก​สถาปนา​ขึ้น​ให้​มี​เกียรติ.</verse>
				<verse number="10">คน​ชั่ว​จะ​แลเห็น, แล้ว​จะ​สลดใจ; เขา​จะ​ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน​แล้ว​สาป​ศูนย์​ไป; ความ​มุ่งหมาย​ของ​เหล่า​คน​ชั่ว​จะ​ล้มละลาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="113">
				<verse number="1">จง​พา​กัน​ยกย่อง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา. ท่าน​ทั้ง​หลาย​ผู้​ทาส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​สรรเสริญ, จง​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="2">สาธุ​แก่​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา ตั้งแต่​ปัจจุบันนี้​ไป​ตลอด​อนาคตกาล.</verse>
				<verse number="3">พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ควร​เป็น​ที่​สรรเสริญ ตั้งแต่​ทิศตะวันออก​จนถึง​ทิศตะวันตก.</verse>
				<verse number="4">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​ใน​ที่​สูง​เหนือ​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง, และ​พระ​รัศมี​ของ​พระองค์​ปรากฏ​อยู่​เหนือ​ฟ้า​สวรรค์.</verse>
				<verse number="5">มี​ผู้ใด​เล่า​จะ​เสมอ​เหมือน​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา? ผู้​ซึ่ง​ประทับ​อยู่​เบื้อง​สูง,</verse>
				<verse number="6">ผู้​ซึ่ง​ทรง​ถ่อม​พระทัย​ทอด​พระเนตร​ลง​มา​พิจารณา​ดู​ฟ้า​สวรรค์​และ​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ทรง​โปรด​ยก​คน​อนาถา​ขึ้น​จาก​ผงคลี​ดิน, และ​ทรง​อุ้ม​คน​ขัดสน​ออก​จาก​กอง​อยาก​เยื่อ;</verse>
				<verse number="8">เพื่อให้​นั่ง​กับ​เจ้านาย​ได้, คือ​กับ​เจ้านาย​แห่ง​พล​ไพร่​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ทรง​โปรด​แก่​หญิง​หมัน​ให้​มี​เหย้า​เรือน, ให้​เป็น​มารดา​หน้า​ชื่น​เพราะ​เกิด​บุตร​หลาย​คน. จง​พา​กัน​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="114">
				<verse number="1">ครั้น​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ออก​ไป​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, คือ​พงศ์พันธุ์​ของ​ยา​โค​บ​ออก​ไป​จาก​คน​ต่าง​ภาษา;</verse>
				<verse number="2">ตระกูล​ยู​ดาก​ลาย​เป็น​ที่​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์, ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​กลาย​เป็น​พระ​อา​ณาเขตต์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">ทะเล​เห็น​แล้ว, จึง​หลบหนี​ไป; แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ก็​ไหล​ย้อน​กลับ.</verse>
				<verse number="4">ภูเขา​ใหญ่​ได้​โลดเต้น​เหมือน​แกะ​ตัวผู้, และ​ภูเขา​น้อย​กะ​โดด​เหมือน​ลูก​แกะ.</verse>
				<verse number="5">ทะเล​เอ๋ย, อะไร​ทำ​เจ้า​ให้​เจ็บ​จน​หลบหลีก​หนี​ไป? แน่ะ แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​เอ๋ย, เหตุใด​จึง​ไหล​ย้อน​กลับ?</verse>
				<verse number="6">แน่ะ ภูเขา​ใหญ่​ทั้งปวง, เหตุไร​จึง​โลดเต้น​เหมือน​แกะ​ต้ว​ผู้; และ​ภูเขา​น้อย​กะ​โดด​เหมือน​ลูก​แกะ?</verse>
				<verse number="7">แน่ะ แผ่น​ดิน​โลก, จึง​หวั่นไหว​ตรง​พระ​พักตร​องค์​พระผู้เป็นเจ้า, คือ​ตรง​พระ​พักตร​พระเจ้า​ของ​พวก​ยา​โค​บ,</verse>
				<verse number="8">ผู้​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​ศิลา​กลาย​เป็น​บ่อน้ำ, และ​หิน​เหล็ก​ไฟ​กลาย​เป็น​น้ำพุ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="115">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, หาใช่​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไม่, ที่​ควร​จะ​ได้​เกียรติยศ, ไม่​ใช่​พวก​ข้าพ​เจ้า, แต่ว่า​ขอ​ให้​เกียรติยศ​มี​แก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์, เพราะ​เห็นแก่​ความ​กรุณาคุณ​และ​ความ​สัตย์​ซื่อ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">เหตุ​ไฉน​ชน​ต่าง​ประเทศ​จะ​ถาม​ว่า, พระเจ้า​ของ​พวกเขา​อยู่​ที่ไหน​เล่า?</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​สถิต​อยู่​ใน​สวรรค์: พระองค์​ได้​กระทำ​อะไรๆ ให้​เสร็จ​ไป​แล้ว​ตาม​ชอบ​น้ำ​พระทัย​ของ​พระองค์​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="4">รูป​เคารพ​ของ​ชน​เหล่านั้น​เป็น​แต่​เงิน​และ​ทอง, เป็น​รูป​ที่​มือ​มนุษย์​ได้​กระทำ​ไว้.</verse>
				<verse number="5">มี​ปาก, แต่​พูด​ไม่​ออก; มี​ตา, แต่​มองไม่เห็น;</verse>
				<verse number="6">มี​หู, แต่​ยิน​ไม่​ได้; มี​จมูก, แต่​จะ​ดม​กลิ่น​ไม่​ได้;</verse>
				<verse number="7">มี​มือ, แต่​จับ​คลำ​มิได้; มี​เท้า, แต่​มิ​เดิน​เลย; ตาม​ลำคอ​ของ​รูป​นั้น​เสียงพูด​ไม่​มี.</verse>
				<verse number="8">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​กระทำ​รูป​เคารพ; เออ, ทุกคน​ที่​วางใจ​พึ่ง​ใน​รูป, ก็​จะ​เป็น​เหมือน​รูป​นั้น.</verse>
				<verse number="9">พวก​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย, จง​วางใจ​พึ่ง​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด. พระองค์​ทรง​เป็น​ผู้อุปถัมภ์​และ​เป็น​โล่ห์.</verse>
				<verse number="10">พงศ์พันธุ์​ของ​อา​โร​นเอ๋ย, จง​วางใจ​พึ่ง​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด. พระองค์​เป็น​ผู้อุปถัมภ์​และ​เป็น​โล่ห์.</verse>
				<verse number="11">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​วางใจ​พึ่ง​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด. พระองค์​เป็น​ผู้​ทรง​อุปถัมภ์​และ​เป็น​โล่ห์.</verse>
				<verse number="12">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ใส่​พระทัย​พวก​ข้าพ​เจ้า; พระองค์​จะ​ทรง​อวย​พระ​พร: พระองค์​จะ​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​พงศ์พันธุ์​ยิศ​รา​เอล;</verse>
				<verse number="13">พระองค์​จะ​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​พงศ์พันธุ์​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา, ทั้ง​ผู้ใหญ่​และ​ผู้น้อย.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​โปรด​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เจริญ​ยิ่งๆ ขึ้น, ทั้ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กับ​ลูกหลาน​ด้วย.</verse>
				<verse number="15">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​รับ​พระ​พร​จาก​พระ​ผู้​ซึ่ง​ทรง​สร้าง​ฟ้า​และ​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="16">ฟ้า​สวรรค์​เป็น​ฟ้า​สวรรค์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; แต่​แผ่น​ดิน​โลก​พระองค์​ได้​ประทาน​แก่​มนุษย์.</verse>
				<verse number="17">คนตาย​แล้ว​ย่อม​ไม่​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="18">ตั้งแต่นี้ไป​จน​ตลอด​อนาคตกาล. จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="116">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​รัก​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​ฟัง​น้ำเสียง​และ​คำ​ทูล​อธิษฐาน​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​เงี่ย​พระ​กรรณ​ฟัง​ข้าพ​เจ้า, เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้อง​ทูล​พระองค์​ตลอดชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">เชือก​แห่ง​ความ​ตาย​ได้​พัน​ข้าพ​เจ้า​ไว้, และ​ความ​เจ็บปวด​แห่ง​เมือง​ผี​มา​ปะทะ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว. ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ทุกข์​และ​เสียใจ.</verse>
				<verse number="4">จึง​ได้​ร้อง​ทูล​ออก​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไป: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โปรด​ช่วย​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประกอบ​ไป​ด้วย​พระ​กรุณา​และ​ยุตติ​ธรรม; พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​มี​พระ​ทัยเมตตา, นะ​พระเจ้า​ค่ะ.</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บำรุงรักษา​ผู้​มี​ปัญญา​น้อย: เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ถ่อมตัว​ลง​แล้ว, พระองค์​ทรง​อุปถัมภ์​ข้าพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="7">จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอ๋ย, จง​กลับ​มา​ยัง​ที่พึ่ง​ของ​ตน; เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ประทาน​พระ​คุณ​อัน​บริบูรณ์​แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​ความ​ตาย, ทรง​โปรด​ให้​ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ปราศ​จาก​น้ำตา, และ​ไม่​ให้​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​พลาด​ล้ม​ไป.</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​จะ​ดำเนิน​ไป​ข้างหน้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​คน​เป็น.</verse>
				<verse number="10">ข้าพ​เจ้า​เชื่อ, จึง​จะ​กล่าว​ถึง​ความ​ทุกข์ยาก​อัน​ใหญ่​ยิ่ง:</verse>
				<verse number="11">ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​ใน​ยาม​ตก​ตลึง​ว่า, คนเรา​โกหก​ทั้งนั้น.</verse>
				<verse number="12">ข้าพ​เจ้า​จะ​สนอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตอบแทน​คุณ​ที่​ทรง​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า​นั้น​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="13">ข้าพ​เจ้า​จะ​หยิบ​จอก​แห่ง​ความ​รอด, และ​จะ​ทูล​ออก​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="14">ข้าพ​เจ้า​จะ​แก้บน​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ต่อหน้า​พล​ไพร่​ทั้งปวง​ของ​พระองค์, พระเจ้า​ค่ะ.</verse>
				<verse number="15">ความ​ตาย​แห่ง​ผู้​ชอบธรรม​ของ​พระองค์ ก็​เป็น​การ​สำคัญ​ต่อ​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="16">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, จริงๆ พระเจ้า​ค่ะ, ข้าพ​เจ้า​เป็น​ทาส​ของ​พระองค์: ข้าพ​เจ้า​เป็น​ทาส​ของ​พระองค์, เป็น​ลูกชาย​แห่ง​ทา​สี​ของ​พระองค์; พระองค์​ทรง​ยก​สารกรมธรรม์​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="17">ข้าพ​เจ้า​จะ​ถวาย​เครื่องบูชา​สนอง​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระองค์, และ​จะ​ร้อง​ทูล​ออก​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="18">ข้าพ​เจ้า​จะ​แก้บน​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ต่อหน้า​พล​ไพร่​ทั้งปวง​ของ​พระองค์, พระเจ้า​ค่ะ,</verse>
				<verse number="19">พระ​ลาน​แห่ง​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใน​ที่​ท่ามกลาง​กรุง, โอ้ก​รุงยะ​รู​ซา​เลม. จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="117">
				<verse number="1">ดูกร​ชาว​ประเทศ​ทั้งปวง, จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา; แน่ะ​ชนชาติ​ทั้งปวง, จง​ยกย่อง​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ที่​พระองค์​ทรง​มี​แก่​พวกเรา​นั้น​ก็​ใหญ่​ยิ่ง; และ​ความ​สัตย์​ธรรม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์. จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="118">
				<verse number="1">จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เพราะ​พระองค์​ดี​ประเสริฐ; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="2">ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​กล่าว​ออก​มา​เดี๋ยวนี้​ว่า, พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="3">ให้​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​โร​นกล่าว​ออก​มา​เดี๋ยวนี้​ว่า, พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="4">ให้​คน​ทั้งปวง​ที่​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา​กล่าว​ออก​มา​เดี๋ยวนี้​ว่า, พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="5">ครั้น​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ทุกข์ยาก ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้อง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา: พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตอบ​และ​ทรง​ตั้ง​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​ที่​กว้างขวาง.</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า; ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​กลัว: มนุษย์​จะ​กระทำ​อะไร​แก่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เล่า?</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​ใน​ท่ามกลาง​ผู้​อุดหนุน​ข้าพ​เจ้า: ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​กระทำ​แก่​เหล่า​คน​ที่​เกลียดชัง​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ให้​สำเร็จ​ตาม​ความ​ประสงค์.</verse>
				<verse number="8">ซึ่ง​จะ​พึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็ดี​กว่า​วางใจ​ใน​พวก​มนุษย์.</verse>
				<verse number="9">ซึ่ง​จะ​พึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็ดี​กว่า​วางใจ​ใน​พวก​เจ้านาย.</verse>
				<verse number="10">ชน​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​ล้อม​ข้าพ​เจ้า​ไว้: แต่​โดย​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ข้าพ​เจ้า​จะ​แหวก​เขา​ออก​มา.</verse>
				<verse number="11">เขา​ทั้ง​หลาย​มา​ล้อม​ข้าพ​เจ้า​ไว้; จริงๆ พระเจ้า​ค่ะ, เขา​ทั้ง​หลาย​มา​ล้อม​ข้าพ​เจ้า​ไว้; แต่​โดย​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​จะ​แหวก​เขา​ออก​มา.</verse>
				<verse number="12">เขา​ล้อม​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ดุจ​ฝูง​ผึ้ง; แต่​เขา​ต้อง​ดับ​มอด​เหมือน​ไฟไหม้​หนาม: โดย​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ข้าพ​เจ้า​จะ​แหวก​เขา​ออก​มา.</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ได้​ตี​ข้าฯ เต็มแรง​หมาย​จะ​ให้​ข้าฯ ล้ม​ลง; แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ช่วย​ข้าฯ ไว้.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็นกำลัง​และ​เป็น​เนื้อเพลง​ของ​ข้าพ​เจ้า; พระองค์​ได้​มา​เป็น​ความ​รอด​ของ​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="15">เสียง​โห่ร้อง​เพราะ​ความยินดี​และ​เพราะ​ความ​รอด​ย่อม​มี​อยู่​ตาม​กะ​โจม​ของ​คน​ชอบธรรม: พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ได้​ชัย​ชะ​นะ.</verse>
				<verse number="16">พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ถูก​ยกย่อง: พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ได้​ชัย​ชะ​นะ.</verse>
				<verse number="17">ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ตาย, แต่​ยัง​เป็น​อยู่, และ​จะ​ประกาศ​พระราช​กิจ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="18">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ตี​สอน​ข้าพ​เจ้า​มาก​แล้ว; แต่​ไม่​ได้​ทรง​ปล่อย​ให้​ข้าพ​เจ้า​ตาย.</verse>
				<verse number="19">จง​เปิด​ประตู​วิหาร​แห่ง​ความ​ชอบธรรม​ให้​ข้าพ​เจ้า: ข้าพ​เจ้า​จะ​เข้า​ประตู​นั้น, ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="20">นี่แหละ​เป็น​ประตู​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา: คน​ชอบธรรม​จะ​เข้า​ไป​ทาง​นี้.</verse>
				<verse number="21">ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระองค์; เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​ตอบ​ข้าพ​เจ้า​และ​ได้​มา​เป็น​ความ​รอด​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="22">ศิลา​ที่​ช่าง​ก่อ​ได้​ทิ้ง​เสีย​กลับ​มา​เป็น​ศิลา​หัวมุม​แล้ว.</verse>
				<verse number="23">นี่แหละ​เป็น​กิจการ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เป็น​การ​อัศจรรย์​ต่อ​ลูกตา​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="24">วันนี้​เป็น​วันที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กำหนด​ไว้; ใน​วันนี้​ข้าพ​เจ้า​จะ​พา​กัน​ชื่นใจ​ยินดี.</verse>
				<verse number="25">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โปรด​ช่วย​ให้​รอด: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โปรด​ประทาน​ความ​เจริญ​เดี๋ยวนี้.</verse>
				<verse number="26">ความ​สุข​สวัสดิ์​มงคล​จง​มี​แก่​ผู้​ซึ่ง​มา​ใน​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา: พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​อวยพร​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จาก​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="27">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า, พระองค์​ได้​ทรง​ประทาน​แสงสว่าง​แก่​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย: จง​ผูก​สัตว์​บูชา​ด้วย​เชือก, มัด​ไว้​ที่​ยอด​แหลม​แห่ง​พระ​แท่น​ทีเดียว.</verse>
				<verse number="28">พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ: พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ยกย่อง​พระองค์.</verse>
				<verse number="29">จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เพราะ​พระองค์​ดี​ประเสริฐ; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="119">
				<verse number="1">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ไม่​ประพฤติ​ใน​ทาง​ลามก​ก็​เป็นสุข, คือ​คน​ที่​ดำเนิน​ตาม​บัญญัติ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า.</verse>
				<verse number="2">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​รักษา​คำ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์​ก็​เป็นสุข, คือ​คน​ที่​แสวงหา​พระองค์​ด้วย​สุดใจ.</verse>
				<verse number="3">เออ, คน​เหล่านั้น​ไม่​ประพฤติ​การ​อธรรม; เขา​ดำเนิน​ตาม​มร​คา​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ทรง​บัญชา​เรา​ให้​ถือ​โอวาท​ของ​พระองค์, ให้​เรา​รักษา​ไว้​โดย​เคร่งครัด.</verse>
				<verse number="5">ขอ​ให้​ทาง​ประพฤติ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ตั้งมั่น​คงอยู่​เพื่อ​จะ​ได้​รักษา​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ถือ​รักษา​ข้อบัญญัติ​ทั้งปวง​ของ​พระองค์​ไว้ ขณะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​ละอาย.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​เรียนรู้​ข้อ​พิพากษา​อัน​ยุตติ​ธรรม​ของ​พระองค์​แล้ว. ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระองค์​ด้วยใจ​สุจริต.</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​จะ​รักษา​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์: ขอ​อย่า​ทรง​ละทิ้ง​ข้าพ​เจ้า​เสียที​เดียว</verse>
				<verse number="9">คน​หนุ่ม​ทำ​ไฉน​จึง​จะ​ได้​ชำระ​ทาง​ประพฤติ​ของ​ตน​ให้​บริสุทธิ์? ให้​ระวัง​ใน​ทาง​ประพฤติ​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="10">ข้าพ​เจ้า​ได้​แสวงหา​พระองค์​ด้วย​สุดใจ: ขอ​อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​หลง​ไป​จาก​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์​เลย.</verse>
				<verse number="11">พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​จดจำ​ไว้​ใน​ใจ, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์.</verse>
				<verse number="12">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ความ​บรม​สุข​จง​มี​แก่​พระองค์​เถิด: ขอ​ทรง​ฝึกสอน​ข้าพ​เจ้า​ให้​รู้​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="13">ด้วย​ริมฝีปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​ถึง​ข้อ​พิพากษา​ทั้ง​หลาย​ที่​ออก​มา​จาก​พระโอษฐ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="14">ข้าพ​เจ้า​นิยม​ยินดี​แล้ว​ใน​วิธี​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์, เท่า​กับ​นิยม​ใน​ทรัพย์​สิ่งของ​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="15">ข้าพ​เจ้า​จะ​ภาวนา​ข้อ​สั่งสอน​ของ​พระองค์, แล้ว​จะ​ประพฤติ​ตาม​มร​คา​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="16">ข้าพ​เจ้า​จะ​มี​ใจ​ยินดี​ใน​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์: และ​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ลืม​เลย</verse>
				<verse number="17">ขอ​ทรง​โปรด​แก่​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, เพื่อให้​มี​ชีวิต​ดำรง​อยู่; จึง​จะ​ได้​รักษา​พระราช​ดำรัส​ของ​พระองค์​ไว้.</verse>
				<verse number="18">ขอ​ทรง​เปิด​ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพื่อให้​แลเห็น​ความ​ประเสริฐ​ลึกซึ้ง​ใน​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="19">ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​พเนจร​ที่​แผ่น​ดิน​โลก; ขอ​อย่า​ทรง​ซ่อน​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์​ไว้​จาก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="20">จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​แตกร้าว​ด้วย​คำนึง​ถึง​กฎ​ของ​พระองค์​เสมอ​ทุกเวลา.</verse>
				<verse number="21">พระองค์​ทรง​ห้ามปราม​คน​อหังการ​ที่​ต้อง​สาป​นั้น, คือ​คน​ทั้งปวง​ที่​หลง​ไป​จาก​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="22">ขอ​เอาการ​นินทา​และ​การ​ดูหมิ่น​ไป​เสีย​จาก​ข้าพ​เจ้า; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​รักษา​ข้อ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="23">พวก​เจ้านาย​ได้​นั่ง​ปรึกษา​กัน​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า; แต่​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​ได้​ภาวนา​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="24">อนึ่ง​ข้อ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​นิยม​แก่​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​และ​เป็น​ที่​เตือนสติ​ของ​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="25">จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​คลุก​อยู่​กับ​ผงคลี​ดิน: ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฟื้น​ขึ้น​โดย​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​กล่าว​ทูล​ความ​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระ​องค์​ทรง​สดับ​ฟัง: ขอ​ทรง​โปรด​สอน​ข้าพ​เจ้า​ให้​รู้​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="27">ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​เข้าใจ​วิถี​แห่ง​พระ​โอวาท​ของ​พระองค์: จึง​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ภาวนา​ถึง​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="28">จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ละลาย​ไป​ด้วย​ความ​หนักใจ: ขอ​ทรง​โปรด​ให้​มี​กำลัง​ขึ้น​เป็น​ไป​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="29">ขอ​ทรง​ปัด​ทาง​แห่ง​ความ​เท็จ​ไป​เสีย​จาก​ข้าพ​เจ้า; และ​โปรด​ประทาน​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​แก่​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="30">ข้าพ​เจ้า​ได้​เลือก​เอา​ทาง​แห่ง​ความ​สัตย์จริง​ไว้​แล้ว: กฎ​ของ​พระองค์​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​ตั้ง​ไว้​ต่อหน้า​ข้าพ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="31">ข้าพ​เจ้า​ได้​ยึดถือ​ข้อ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์​ไว้​แล้ว. ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​อย่า​ปล่อย​ให้​ข้าพ​เจ้า​ต้อง​อับอาย.</verse>
				<verse number="32">ข้าพ​เจ้า​จะ​วิ่ง​ไป​ตาม​ทาง​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์, เมื่อ​พระองค์​โปรด​ยัง​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​เบิกบาน​ออก​ไป</verse>
				<verse number="33">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา. ขอ​ทรง​แนะนำ​ข้าพ​เจ้า​ไป​ใน​ทาง​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์; และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​รักษา​ทาง​นั้น​ไว้​จนถึง​ที่สุด​ปลาย.</verse>
				<verse number="34">ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​เข้าใจ, แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ไว้; ข้าพ​เจ้า​จะ​ถือ​รักษา​ไว้​ด้วย​สุดใจ, พระเจ้า​ค่ะ.</verse>
				<verse number="35">ขอ​ทรง​บันดาล​ให้​ข้าพ​เจ้า​ดำเนิน​ไป​ตาม​ทาง​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​นิยม​ใน​ทาง​นั้น.</verse>
				<verse number="36">ขอ​ทรง​โน้ม​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​นิยม​ใน​ข้อ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์, และ​ขอ​อย่า​ให้​มี​ใจ​โลภ​ได้.</verse>
				<verse number="37">ขอ​ให้​ลูกตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​เมิน​ไป​เสีย​จาก​ของ​อนิจจัง, แต่​ให้​ข้าพ​เจ้า​กะ​ตือรือร้น​ใน​ทาง​ประพฤติ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="38">ขอ​ให้​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​กับ​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​เถิด, จึง​จะ​ได้​เป็น​ที่​ให้​เกรงกลัว​พระองค์.</verse>
				<verse number="39">ความ​อัปยศ​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​กลัว​นั้น​ขอ​ทรง​โปรด​ให้​เลย​พ้น​ไป​จาก​ข้าพ​เจ้า; เพราะว่า​กฎ​ของ​พระองค์​วิเศษ.</verse>
				<verse number="40">ขอ​พระองค์​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดู​เถิด, ข้าพ​เจ้า​ได้​อาลัย​ถึง​พระ​โอวาท​ของ​พระองค์: ขอ​ทรง​บันดาล​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฟื้น​ขึ้น​อีก​โดย​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="41">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​ประทาน​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​แก่​ข้าพ​เจ้า, คือ​ความ​รอด​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​นั้น.</verse>
				<verse number="42">ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​ได้​มี​คำตอบ​แก่​คน​ที่​เยาะเย้ย​ข้าพ​เจ้า; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​วางใจ​ใน​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="43">พระ​วจ​นะ​อัน​สัตย์จริง​นั้น ขอ​อย่า​ทรง​ถอน​ออก​จาก​ปาก​ข้าพ​เจ้า​เสียที​เดียว; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​คอยท่า​ความ​พิพากษา​ของ​พระองค์​อยู่.</verse>
				<verse number="44">ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​รักษา​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ต่อๆ ไป​เป็นนิตย์​และ​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="45">ข้าพ​เจ้า​จะ​ดำเนิน​ไป​เป็น​อิส​สระ; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​แสวง​หา​พระ​โอวาท​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="46">ข้าพ​เจ้า​จะ​อ้าง​ถึง​ข้อ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์​ใน​เวลา​เข้าเฝ้า​กษัตริย์​, และ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ต้อง​ละอาย​เลย.</verse>
				<verse number="47">ข้าพ​เจ้า​จะ​ชื่นใจ​ยินดี​ใน​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์, ที่​ข้าพ​เจ้า​รัก​นั้น.</verse>
				<verse number="48">ข้าพ​เจ้า​จะ​ประณม​มือขึ้น​ต่อ​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์, ที่​ข้าพ​เจ้า​รัก​นั้น. และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ภาวนา​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="49">ขอ​ทรง​ระลึก​ถึง​พระ​วจ​นะ​ที่​ได้​ตรัส​แก่​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, คือ​ที่​พระองค์​ทรง​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​วางใจ​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="50">เมื่อ​ตกทุกข์ได้ยาก พระ​ดำรัส​นั้นแหละ​เป็น​ที่​ประเล้า​ประโลม​ข้าพ​เจ้า; เพราะว่า​พระ​โอวาท​ของ​พระองค์​ได้​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฟื้น​ขึ้น.</verse>
				<verse number="51">คน​อหังการ​ได้​เยาะเย้ย​ข้าพ​เจ้า​มากมาย: ถึงกระนั้น​ข้าพ​เจ้า​ยัง​หา​ได้​เลี่ยง​จาก​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ไม่.</verse>
				<verse number="52">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ได้​ระลึก​ถึง​ข้อ​พิพากษา​ของ​พระองค์​แต่​ครั้ง​โบราณ, จิตต์ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ทุเลา.</verse>
				<verse number="53">ความ​โกรธ​อัน​ฉุนเฉียว​เข้า​มา​ครอบงำ​หัวใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​คน​ชั่ว​ได้​ละทิ้ง​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​เสีย.</verse>
				<verse number="54">ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์​เป็น​เนื้อเพลง​ร้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ที่​ใน​เรือน​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​พัก​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="55">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ได้​ระลึก​ถึง​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ใน​เวลา​กลางคืน, และ​ได้​ถือ​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ไว้.</verse>
				<verse number="56">เป็น​เช่นนั้น​แก่​ข้าพ​เจ้า. เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ถือ​รักษา​พระ​โอวาท​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="57">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ส่วนแบ่ง​ของ​ข้าพ​เจ้า: ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​ไว้​แล้ว​ว่า​จะ​รักษา​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="58">ข้าพ​เจ้า​ได้​ทูล​ขอ​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์​ด้วย​สุดใจ: ขอ​ทรง​เมตตา​แก่​ข้าพ​เจ้า​ตาม​พระ​ดำรัส.</verse>
				<verse number="59">ข้าพ​เจ้า​ได้​คิดถึง​ทาง​ประพฤติ​ของ​ข้าพ​เจ้า, แล​ได้​หัน​เท้า​ให้​กลับ​ไป​ตาม​ข้อ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="60">ข้าพ​เจ้า​ได้​รีบเร่ง, และ​ไม่​เนิ่น​ช้า, ใน​การ​ที่​จะ​รักษา​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="61">เชือก​ของ​พวก​คน​ชั่ว​นั้น​ได้​รัด​ข้าพ​เจ้า​ไว้​รอบ; แต่​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ลืม​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​เลย.</verse>
				<verse number="62">ข้าพ​เจ้า​จะ​ตื่น​ขึ้น​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระองค์​ใน​เวลา​เที่ยงคืน เพราะ​เหตุ​กฎ​อัน​ยุตติ​ธรรม​ของ​พระองค์​นั้น.</verse>
				<verse number="63">ข้าพ​เจ้า​เป็นเพื่อน​กับ​คน​ทั้งปวง​ที่​เกรงกลัว​พระองค์, และ​กับ​คน​ที่​ถือ​รักษา​พระ​โอวาท​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="64">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, แผ่น​ดิน​โลก​เต็มไปด้วย​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์: ขอ​ทรง​โปรด​สอน​ข้าพ​เจ้า​ให้​รู้​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="65">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ดี​แก่​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, สม​พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์​แล้ว</verse>
				<verse number="66">ขอ​ทรง​ฝึกสอน​ข้าพ​เจ้า​ให้​มี​ปัญญา​และ​ความ​รู้​อัน​ดี; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​เชื่อมั่น​ใน​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="67">เมื่อคราว​ตกทุกข์ได้ยาก​นั้น​ข้าพ​เจ้า​มัก​หลง​ไป; แต่​บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​ถือ​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​แล้ว.</verse>
				<verse number="68">พระองค์​ดี​ประเสริฐ, และ​ทรง​กระทำ​การ​ดี​ประเสริฐ; ขอ​ทรง​สอน​ข้าพ​เจ้า​ให้​รู้​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="69">คน​อหังการ​ได้​คิดอ่าน​หา​คำ​เท็จ​กล่าวร้าย​ต่อ​ข้าพ​เจ้า: แต่​ข้าพ​เจ้า​จะ​รักษา​พระ​โอวาท​ของ​พระองค์​ไว้​ด้วย​สุดใจ.</verse>
				<verse number="70">จิตต์​ใจ​คน​เหล่านั้น​อิ่มหมีพีมัน​เหมือน​น้ำมัน​ข้น; ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​มี​ใจ​ยินดี​ใน​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="71">การ​ที่​เกิด​ทุกข์ยาก​แก่​ข้าพ​เจ้า​แล้ว​นั้น​เป็นคุณ​แก่​ข้าพ​เจ้า; เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​เรียนรู้​ใน​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="72">พระ​บัญญัติ​ที่​ออก​มา​จาก​พระโอษฐ์​ของ​พระองค์​นั้น​ดี​ประเสริฐ​สำหรับ​ข้าพ​เจ้า​ประเสริฐ​กว่า​เงินทอง​หลาย​พัน​ชั่ง</verse>
				<verse number="73">พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ได้​ทรง​สร้าง​ตัว​ข้าพ​เจ้า​และ​ตกแต่ง​ข้าพ​เจ้า: ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​เข้าใจ, เพื่อ​จะ​ได้​เรียนรู้​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="74">คน​ที่​เกรงกลัว​พระองค์​เมื่อ​เห็น​ข้าพ​เจ้า​จะ​มี​ใจ​ยินดี, ด้วยว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​ไว้ใจ​ใน​พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="75">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​รู้​แล้ว​ว่า​ข้อ​พิพากษา​ของ​พระองค์​เป็น​ยุตติ​ธรรม และ​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ทุกข์​โดย​สุจริต.</verse>
				<verse number="76">ขอ​ทรง​โปรด​ให้​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​ประเล้า​ประโลม, ตาม​พระ​ดำรัส​ที่​ตรัส​แก่​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="77">ขอ​ทรง​ประทาน​พระ​เมตตา​คุณ​อัน​อ่อน​ละมุน​ของ​พระองค์​แก่​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​มี​ชีวิต​ดำรง​อยู่; ด้วย​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​นิยม​ยินดี​ใน​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="78">ขอ​ทรง​โปรด​ให้​คน​อหังการ​ได้​ความ​อัปยศ; เพราะ​เขา​รังแก​ข้าพ​เจ้า​เปล่าๆ. ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​จะ​ภาวนา​พระ​โอวาท​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="79">ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เกรงกลัว​พระองค์​กลับ​มา​หา​ข้าพ​เจ้า; เขา​จึง​จะ​ได้​รู้​ข้อ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="80">ขอ​ให้​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​หมดจด​ใน​สายตา​แห่ง​ตัวบทกฎหมาย​ของ​พระองค์, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​ขายหน้า</verse>
				<verse number="81">จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ละเหี่ย​ไป​เพราะ​ปรารถนา​จะ​ได้​ความ​รอด​ของ​พระองค์; แต่​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​หวัง​อยู่​ใน​พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="82">ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​มัว​มืด​ไป​ด้วย​อยาก​จะ​ได้​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์, ขณะ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​กล่าว​ว่า, เมื่อไร​พระองค์​จะ​ทรง​เล้าโลม​ข้าพ​เจ้า?</verse>
				<verse number="83">ด้วย​ข้า​พ​เจ้า​เป็น​เหมือน​กะ​สอบ​หนัง​ที่​ถูก​รม​ควัน​แล้ว; แต่​ถึงกระนั้น​ข้าพ​เจ้า​ยัง​หา​ลืม​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์​ไม่.</verse>
				<verse number="84">ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​จะ​มี​อายุ​อยู่​ได้​สัก​เท่าใด? เมื่อใด​พระองค์​จะ​ทรง​พิพากษา​ปรับโทษ​คน​ที่​ข่มเหง​ข้าพ​เจ้า​นั้น?</verse>
				<verse number="85">คน​อหังการ​ได้​ขุด​บ่อ​ไว้​ดัก​ข้าพ​เจ้า, กระทำ​เป็น​การ​ละเมิด​ต่อ​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="86">ข้อบัญญัติ​ทั้งปวง​ของ​พระองค์​เป็น​ความ​สัตย์​ซื่อ: พวกเขา​ได้​ข่มเหง​พวก​ข้าพ​เจ้า​เปล่าๆ; ขอ​ทรง​โปรด​ช่วย​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="87">เขา​ได้​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​เกือบจะ​เสื่อม​ศูนย์​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​โลก​แล้ว; แต่​ข้าพ​เจ้า​มิได้​ละทิ้ง​พระ​โอวาท​ของ​พระองค์​เลย.</verse>
				<verse number="88">ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฟื้น​ขึ้น​ตาม​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์; และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​รักษา​ข้อ​ปฏิญาณ​ที่​ออก​มา​จาก​พระโอษฐ์​ของ​พระองค์​นั้น</verse>
				<verse number="89">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​ใน​สวรรค์​ตลอด​อนาคตกาล.</verse>
				<verse number="90">ความ​สัตย์​ซื่อ​ของ​พระองค์​ตั้ง​ถาวร​อยู่​ทุกๆ ชั่ว​อายุ; พระองค์​ได้​ทรง​ประดิษฐาน​แผ่น​ดิน​โลก​ไว้​ให้​ตั้งมั่น​คงอยู่.</verse>
				<verse number="91">ฝ่าย​สรรพ​สิ่ง​ยัง​ตั้ง​ถาวร​อยู่​ตาม​กฎ​ของ​พระองค์​อยู่​จน​ทุกวันนี้; เพราะ​สรรพ​สิ่ง​ทั้งสิ้น​เป็น​ทาส​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="92">ถ้า​แม้น​ข้าพ​เจ้า​มิได้​ชื่นใจ​ยินดี​ใน​กฎหมาย​ของ​พระองค์, ข้าพ​เจ้า​คงจะ​ได้​พินาศ​ไป​แล้ว​ใน​ความ​ทุกข์​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="93">ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ลืม​พระ​โอวาท​ของ​พระองค์​เลย; เพราะว่า​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฟื้น​ขึ้น​ด้วย​พระ​โอวาท​นั้น.</verse>
				<verse number="94">ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​ของ​พระองค์, ขอ​ทรง​โปรด​ช่วย​ให้​รอด; ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ได้​แสวงหา​พระ​โอวาท​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="95">คน​ชั่ว​ได้​คอยท่า​จะ​ประหาร​ข้าพ​เจ้า​เสีย; แต่​ข้าพ​เจ้า​จะ​พิจารณา​ดู​ข้อ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="96">ข้าพ​เจ้า​เห็น​ความ​ดี​รอบคอบ​ครบถ้วน​แล้ว; แต่ว่า​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์​กว้างขวาง​มาก​ยิ่ง</verse>
				<verse number="97">ข้าพ​เจ้า​รัก​พระ​นาม​ของ​พระองค์​มาก​สัก​เท่าใด! เป็น​ข้อ​ภาวนา​ของ​ข้าพ​เจ้า​วันยังค่ำ.</verse>
				<verse number="98">ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์​ทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฉลาด​กว่า​พวก​ศัตรู; ด้วย​ข้อ​เหล่านั้น​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า​เสมอ.</verse>
				<verse number="99">ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​เข้าใจ​มาก​กว่า​บรรดา​อาจารย์​ของ​ข้าพ​เจ้า; เพราะ​ข้อ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์​เป็น​ข้อ​ภาวนา​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="100">ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​เข้าใจ​มาก​กว่า​คนชรา, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ถือ​รักษา​พระ​โอวาท​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="101">ข้าพ​เจ้า​ได้​ยั้ง​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​เว้น​เสีย​จาก​ทาง​ชั่ว​ทุก​ทาง, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ประพฤติ​ตาม​พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="102">ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​เลี่ยง​หลีก​จาก​กฎ​ของ​พระองค์; เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​ฝึกสอน​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="103">พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​ชิม​หวาน​สัก​ปานใด! จริงๆ พระเจ้า​ค่ะ, หวาน​ยิ่ง​กว่า​น้ำผึ้ง​อีก!</verse>
				<verse number="104">ข้าพ​เจ้า​ได้​ความ​เข้าใจ​โดย​พระ​โอวาท​ของ​พระองค์ เหตุ​ฉะ​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​เกลียดชัง​ทาง​ทุจ​จริต​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="105">พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์​เป็น​โคม​สำหรับ​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​เป็น​แสงสว่าง​ตาม​ทาง​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="106">ข้าพ​เจ้า​ปฏิญาณ​ไว้​แล้ว, และ​รับรอง​ไว้​แล้ว, ว่า​จะ​ประพฤติ​ตาม​กฎ​อัน​ยุตติ​ธรรม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="107">ข้าพ​เจ้า​เป็นทุกข์​มาก​นัก. ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฟื้น​ขึ้น​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="108">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โปรด​รับ​เครื่องบูชา​ด้วย​ปาก​ที่​ข้าพ​เจ้า​เต็มใจ​ถวาย, และ​ขอ​ทรง​ฝึกสอน​ข้าพ​เจ้า​ให้​รู้​กฎ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="109">ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เสมอ, ถึงกระนั้น​ข้าพ​เจ้า​มิได้​ลืม​กฎหมาย​ของ​พระองค์​เลย.</verse>
				<verse number="110">คน​ชั่ว​ได้​วาง​บ่วง​แร้ว​ไว้​ดัก​ข้าพ​เจ้า; แต่​ข้าพ​เจ้า​มิได้​เบือน​ไป​จาก​พระ​โอวาท​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="111">ข้าพ​เจ้า​ได้​ยึด​ข้อ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์​ไว้​ดุจ​มฤ​ดก​ถาวร; ด้วย​ข้อ​เหล่านั้น​ทำ​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​ชื่นชมยินดี.</verse>
				<verse number="112">ข้าพ​เจ้า​ตั้งใจ​ไว้​แล้ว​ว่า​จะ​ประพฤติ​ตาม​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์​เป็นนิตย์​จน​กะ​ทั่ง​เวลา​ที่สุด​ปลาย</verse>
				<verse number="113">ข้าพ​เจ้า​เกลียดชัง​คน​สอง​ใจ; แต่​ข้าพ​เจ้า​รัก​กฎหมาย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="114">พระองค์​เป็น​ที่​ซ่อนเร้น​และ​เป็น​โล่ห์​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​หวัง​ใจ​อยู่​ใน​พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="115">แน่ะ​คน​ทั้งปวง​ที่​กระทำ​ชั่ว, จง​ไป​ให้​พ้น​จาก​ข้า​เถิด, เพื่อ​ข้า​จะ​ได้​รักษา​ข้อบัญญัติ​แห่ง​พระเจ้า​ของ​ข้า.</verse>
				<verse number="116">ขอ​พระองค์​ทรง​ประคอง​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น, เพื่อให้​ข้าพ​เจ้า​ดำรง​ชีวิต​อยู่​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์: และ​ขอ​อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​ต้อง​ขายหน้า​เพราะ​ความ​หวัง​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="117">ขอ​ทรง​โปรด​อุ้ม​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น, และ​ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​รอด, จะ​ได้​เคารพ​นบนอบ​ต่อ​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์​ไว้​เสมอ.</verse>
				<verse number="118">พระองค์​ทรง​ให้​ศูนย์​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​หลง​ไป​จาก​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์​ด้วย​กลอุบาย​ของ​เขา​ไร้​สาร.</verse>
				<verse number="119">พระองค์​ทรง​กระทำ​ให้​คน​ชั่ว​ทั้งปวง​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​เสื่อม​ศูนย์​ไป​ดุจ​ขี้แร่: เพราะฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​รัก​ข้อ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="120">เนื้อหนัง​ของ​ข้าพ​เจ้า​สั่น​อยู่​เพราะ​เกรงกลัว​พระองค์; และ​ข้าพ​เจ้า​กลัว​ข้อ​พิพากษา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="121">ข้าพ​เจ้า​ได้​ประพฤติ​สัตย์​ซื่อ​และ​ชอบธรรม: ขอ​อย่า​ทรง​ละทิ้ง​ข้าพ​เจ้า​ไว้​กับ​พวก​ที่​ข่มเหง.</verse>
				<verse number="122">ขอ​ทรง​ประกัน​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​ไว้​เพื่อ​จะ​ได้​ลาภ​ดี. อย่า​ให้​คน​อหังการ​ข่มเหง​ข้าพ​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="123">ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​มัว​มืด​ไป​ด้วย​แสวงหา​ความ​รอด, และ​พระ​ดำรัส​อัน​ชอบธรรม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="124">ขอ​ทรง​กระทำ​แก่​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​ตาม​พระ​กรุณา​คุณ​ของ​พระองค์, และ​ทรง​ฝึกสอน​ให้​ข้าพ​เจ้า​ให้​รู้​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="125">ข้าพ​เจ้า​เป็น​ทาส​ของ​พระองค์ ขอ​ทรง​ประทาน​ความ​เข้าใจ​ให้​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​จะ​ได้​รู้​ข้อ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="126">นี้​เป็น​เวลา​สมควร​แล้ว​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ประกอบ​กิจ; เพราะว่า​เขา​ได้​ล่วงละเมิด​ต่อ​กฎหมาย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="127">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​รัก​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์​มาก​กว่า​รัก​ทองคำ, จริง​พระเจ้า​ค่ะ, มาก​กว่า​ทองนพคุณ.</verse>
				<verse number="128">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​ถือ​ว่า​พระ​โอวา​ทของ​พระองค์​ก็​ยุตติ​ธรรม​ทุก​ประการ; และ​ข้าพ​เจ้า​เกลียดชัง​ทาง​คดโกง​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="129">ข้อ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์​น่า​อัศจรรย์; เหตุ​ฉะนั้น​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​จึง​ถือ​รักษา​ไว้.</verse>
				<verse number="130">การ​อธิบาย​พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​ให้​ใจ​สว่าง; และ​กระทำ​คน​ที่​มี​ปัญญา​น้อย​ให้​มี​ความ​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="131">ข้าพ​เจ้า​ได้​อ้า​ปาก​ออก​กว้าง, และ​หอบ​ไป; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​อาลัย​ถึง​ข้อบัญญัติ​ทั้งปวง​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="132">ขอ​พระองค์​ทรง​หัน​มา​ทาง​ข้าพ​เจ้า, และ​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​แก่​ข้าพ​เจ้า, ตาม​ที่​พระองค์​ทรง​เคย​กระทำ​แก่​คน​ที่รัก​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="133">ขอ​ทรง​ตั้ง​ย่าง​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ให้​ดำเนิน​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์; และ​ขอ​อย่า​ให้การ​อสัตย์​อธรรม​ประการ​ใดๆ ครอบงำ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​เลย.</verse>
				<verse number="134">ขอ​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​การ​ข่มเหง​ของ​มนุษย์: ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​ได้​ถือ​รักษา​พระ​โอวาท​ของ​พระองค์​ไว้.</verse>
				<verse number="135">ขอ​ให้​แสงสว่าง​แห่ง​พระ​พักตร​ของ​พระองค์​ส่อง​มา​แก่​ทาส​ของ​พระองค์; และ​ทรง​สอน​ข้าพ​เจ้า​ให้​รู้​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="136">น้ำตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไหล​ออก​มากมาย? เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ไม่​ถือ​รักษา​กฎหมาย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="137">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​สัตย์​ซื่อ, และ​ข้อ​พิพากษา​ของ​พระองค์​ยุตติ​ธรรม.</verse>
				<verse number="138">พระองค์​ทรง​ตั้ง​ข้อ​ปฎิ​ญาณ​ของ​พระองค์​ไว้​ตาม​ยุตติ​ธรรม และ​โดย​ความ​สัตย์​ซื่อ​แท้ๆ.</verse>
				<verse number="139">ความ​ร้อนรน​เผา​ข้าพ​เจ้า​อยู่, เพราะ​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ลืม​พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์​เสีย.</verse>
				<verse number="140">พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​เป็น​บริสุทธิ์​เหลือล้น; เพราะฉะนั้น​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​จึง​รัก​พระ​ดำรัส​นั้น.</verse>
				<verse number="141">ข้าพ​เจ้า​เป็น​ผู้น้อย​และ​เป็น​ที่​ดูถูก​ดูหมิ่น; แต่​ถึงกระนั้น​ยัง​มิได้​ลืม​พระ​โอวาท​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="142">ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​เป็น​ความ​ชอบธรรม​อยู่​ตลอด​อนาคตกาล, และ​กฎหมาย​ของ​พระองค์​เป็น​ความจริง.</verse>
				<verse number="143">ความ​ทุกข์​และ​ความ​ยากลำบาก​มา​ถึง​ข้าพ​เจ้า​แล้ว; แต่​ถึงกระนั้น​ข้าพ​เจ้า​ยัง​ชื่นใจ​ยินดี​ใน​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="144">ข้อ​ปฎิ​ญาณ​ของ​พระองค์​ก็​ยุตติ​ธรรม​เป็นนิตย์: ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​เข้าใจ, เพื่อ​จะ​ดำรง​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="145">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ร้อง​ทูล​ด้วย​สุดใจ; ขอ​ทรง​ตอบ​ข้าพ​เจ้า: ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​รักษา​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์​ไว้.</verse>
				<verse number="146">ข้าพ​เจ้า​ร้อง​ทูล​พระองค์​แล้ว; ขอ​ทรง​ช่วย​ให้​รอด, ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ถือ​ตาม​ข้อ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="147">ข้าพ​เจ้า​ตื่น​ขึ้น​ก่อน​รุ่งเช้า, ก็​ร้องทุกข์​ทูล​พระองค์: ข้าพ​เจ้า​ได้​หวัง​ใจ​ใน​พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="148">ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ตื่น​คอย​เมื่อ​ยามดึก​เพื่อ​จะ​ได้​ภาวนา​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="149">ขอ​ทรง​ฟัง​เสียง​ทูล​ตาม​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์. ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฟื้น​ขึ้น​ตาม​กฎ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="150">คน​ที่​ประพฤติ​การ​ร้าย​นั้น​เข้า​มา​ใกล้​แล้ว; เขา​ทั้ง​หลาย​อยู่​ห่างไกล​จาก​กฎหมาย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="151">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ทรง​สถิต​อยู่​ใกล้; และ​ข้อบัญญัติ​ทั้งปวง​ของ​พระองค์​เป็น​ความจริง.</verse>
				<verse number="152">ข้าพ​เจ้า​ได้​เรียนรู้​ถึง​ข้อ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์​นาน​มา​แล้ว, ว่า​พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​ข้อ​เหล่านั้น​ไว้​เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="153">ขอ​ทรง​พิจารณา​ดู​ความ​ทุกข์ยาก​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​โปรด​ช่วย​ให้​พ้น; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ลืม​กฎหมาย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="154">ขอ​ทรง​ตัดสิน​ข้าพ​เจ้า, และ​ทรง​ไถ่​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น: ขอ​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฟื้น​ขึ้น​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="155">ความ​รอด​ย่อม​อยู่​ห่างไกล​จาก​คน​ชั่ว; เพราะ​เขา​ไม่​แสวงหา​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="156">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​กรุณาคุณ​อัน​อ่อน​ละมุน​ของ​พระองค์​มี​เหลือล้น: ขอทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฟื้น​ขึ้น​โดย​กฎ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="157">คน​ข่มเหง​และ​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​มี​เป็น​อัน​มาก; แต่​ข้าพ​เจ้า​ยัง​ไม่​ได้​หลง​ไป​จาก​ข้อ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="158">ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​เสียใจ, เมื่อ​เห็น​คน​อสัตย์​อธรรม​ไม่​ประพฤติ​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="159">ขอ​ทรง​พิจารณา​ดู​ว่า​ข้าพ​เจ้า​รัก​พระ​โอวาท​ของ​พระองค์​มาก​เท่าใด: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฟื้น​ขึ้น​ตาม​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="160">ลักษณะ​สำคัญ​แห่ง​พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์​เป็น​ความจริง; และ​ทุก​ข้อ​ใน​กฎ​อัน​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="161">พวก​เจ้านาย​ข่มเหง​ข้าพ​เจ้า​โดยใช่เหตุ; แต่​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​คง​ยืน​ยำเกรง​พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์​อยู่.</verse>
				<verse number="162">ข้าพ​เจ้า​ยินดี​ใน​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์, เหมือน​คน​ที่​ได้​พบ​ทรัพย์​ชะ​เลย​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="163">ข้าพ​เจ้า​เบื่อหน่าย​เกลียดชัง​ความ​เท็จ; แต่​รักใคร่​กฎหมาย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="164">ข้าพ​เจ้า​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระองค์​วัน​ละ​เจ็ด​ครั้ง, เพราะ​เหตุ​กฎ​อัน​ชอบธรรม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="165">คน​ทั้งปวง​ที่รัก​กฎหมาย​ของ​พระองค์​มี​ความ​สุข​มาก; และ​เหตุ​ที่​จะ​สะดุด​กะ​ดาก​แก่​เขา​ไม่​มี​เลย.</verse>
				<verse number="166">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ได้​คอยท่า​ความ​รอด​ซึ่ง​มา​จาก​พระองค์, และ​ได้​ประพฤติ​ตาม​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="167">จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ถือ​ตาม​ข้อ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์; และ​ข้าพ​เจ้า​รัก​ข้อ​เหล่านั้น​เป็น​อย่างยิ่ง.</verse>
				<verse number="168">ข้าพ​เจ้า​ได้​ถือ​พระ​โอวาท​กับ​ข้อ​ปฏิญาณ​ของ​พระองค์​ไว้; เพราะว่า​ทาง​ประพฤติ​ทั้งปวง​ของ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ตรง​พระ​พักตร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="169">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​คำ​ทูล​ร้องทุกข์​ของ​ข้าพ​เจ้า​เข้า​ไป​ใกล้​พระองค์: ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​ปัญญา​เข้าใจ​พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="170">ขอ​ทรง​โปรด​ให้​คำ​ทูล​วิงวอน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ปรากฏ​ต่อ​พักตร​พระองค์; และ​โปรด​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​นั้น.</verse>
				<verse number="171">ให้​ริมฝีปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระองค์; ด้วย​พระองค์​ทรง​ฝึกสอน​ข้าพ​เจ้า​ให้​รู้​ข้อกฎหมาย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="172">ขอ​ให้​ลิ้น​ของ​ข้าพ​เจ้า​ร้อง​สรรเสริญ​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์; ด้วย​ข้อบัญญัติ​ทั้งปวง​ของ​พระองค์​ยุตติ​ธรรม.</verse>
				<verse number="173">ขอ​ทรง​โปรด​เตรียม​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ให้​พร้อม​เพื่อ​อุปถัมภ์​ข้าพ​เจ้า; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เลือก​พระ​โอวาท​ของ​พระองค์​แล้ว.</verse>
				<verse number="174">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ปรารถนา​จะ​ได้​ความ​รอด​ซึ่ง​มา​จาก​พระองค์; และ​มี​กฎหมาย​ของ​พระองค์​คือ​ความ​ชื่นชม​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="175">ขอ​ให้​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​คง​ชีพ​อยู่, จะ​ได้​ถวาย​สรรเสริญ​แก่​พระองค์​ต่อไป; และ​ให้​กฎ​ของ​พระองค์​ประคอง​ข้าพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="176">ข้าพ​เจ้า​ได้​หลง​ไป​ดุจ​แกะ​หลง; ขอ​ทรง​โปรด​ติดตาม​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์; ด้วยว่า​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ลืม​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="120">
				<verse number="1">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​เป็นทุกข์​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้อง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​พระองค์​ได้​ทรง​ตอบ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โปรด​ช่วย​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​ริมฝีปาก​อัน​เท็จ, และ​จาก​ลิ้น​เจ้าเล่ห์.</verse>
				<verse number="3">แน่ะ​ลิ้น​เจ้าเล่ห์, พระองค์​จะ​เอา​อะไร​ตอบแทน​เจ้า, และ​จะ​ทรง​เอา​อะไร​เพิ่มเติม​ให้แก่​เจ้า​อีก​เล่า?</verse>
				<verse number="4">ก็​จะ​ทรง​ให้​ลูก​ธนู​แหลม​ของ​คน​กล้าหาญ​ชำนาญ​ศึก, กับ​ไฟ​ถ่าน​ไม้​ซาก.</verse>
				<verse number="5">วิ​บาก​แก่​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​พัก​อยู่​กับ​พวก​เมเซ็ด, และ​อาศัย​อยู่​ใน​กะ​โจม​ของ​พวก​เคดาร์.</verse>
				<verse number="6">จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​อาศัย​อยู่​กับ​คน​ที่​เกลียดชัง​ความ​สุข​สำราญ​นาน​มา​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า​อยาก​ได้​ความ​สงบสุข, แต่​พอ​ข้าพ​เจ้า​พูด, เขา​ก็​ประกาศสงคราม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="121">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​จะ​เงย​ตา​ดู​ภูเขา: ความ​อุปถัมภ์​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​มา​แต่ไหน?</verse>
				<verse number="2">ความ​อุปถัมภ์​ของ​ข้าพ​เจ้า​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​ทรง​สร้าง​ฟ้า​สวรรค์​และ​แผ่น​ดิน​โลก</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ไม่​ทรง​ให้​เท้า​ของ​ท่าน​พลาดพลั้ง​ไป: พระองค์​ผู้​ทรง​บำรุง​ท่าน​ไว้​จะ​ไม่​ทรง​เคลิ้ม​ไป.</verse>
				<verse number="4">จง​ดูเถอะ, ผู้​ที่​ทรง​รักษา​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไว้​นั้น​จะ​ไม่​ทรง​เคลิ้ม​หรือ​ม่อยหลับ​ไป.</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้​บำรุงรักษา​ท่าน​ไว้: พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ร่มเงา​อยู่​ที่​มือขวา​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="6">ดวงอาทิตย์​จะ​ไม่​ทำร้าย​ท่าน​ใน​เวลา​กลางวัน, หรือ​ดวงจันทร์​จะ​ไม่​ทำร้าย​ท่าน​ใน​เวลา​กลางคืน.</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ป้องกัน​ท่าน​ไว้​ให้​พ้น​จาก​ภยันตราย​ทุกอย่าง; พระองค์​จะ​ทรง​บำรุงรักษา​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ท่าน​ไว้.</verse>
				<verse number="8">การ​ที่​ท่าน​เข้าออก​ไป​มา​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ป้องกัน​ไว้​ตั้งแต่นี้ไป​ตลอด​อนาคตกาล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="122">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​มี​ใจ​ยินดี​ขณะ​เขา​ได้​กล่าว​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ให้​เรา​ไป​ยัง​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด.</verse>
				<verse number="2">เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยืน​อยู่​ภายใน​ประตู​ของ​ท่าน, โอ้ ยะรู​ซา​เลม,</verse>
				<verse number="3">ยะ​รู​ซา​เลม​ที่​สร้าง​ขึ้น​แล้ว​เป็น​เมือง​ที่​แน่นหนา;</verse>
				<verse number="4">บรรดา​ตระกูล​ต่างๆ คือ​ตระกูล​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขึ้น​ไป​ถึง​เมือง​นั้น, ด้วย​เป็น​กฎ​สำหรับ​พวก​ยิศ​รา​เอล, เพื่อให้​ไป​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​แก่​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​พระที่นั่ง​สำหรับ​พิพากษา​ตั้งอยู่​ที่นั่น, คือ​พระที่นั่ง​แห่ง​ราชวงศ์​ของ​ดา​วิด.</verse>
				<verse number="6">จง​อธิษฐาน​ขอ​ความ​สุข​สำราญ​สำหรับ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม: ขอ​ให้​คน​ทั้งปวง​ที่รัก​ท่าน​ได้​ความ​เจริญ.</verse>
				<verse number="7">ขอ​ให้​มี​ความ​สุข​สำราญ​อยู่​ภายใน​กำแพง, และ​ความ​เจริญ​ภายใน​ราชวัง​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="8">เพราะ​เห็นแก่​ญาติพี่น้อง​และ​พวก​มิตรสหาย, ข้าพ​เจ้า​จะ​ทูล​ว่าความ​สุข​สำราญ​จง​มี​ภายใน​ท่าน.</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เห็นแก่​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา ข้าพ​เจ้า​จะ​แสวงหา​ความ​เจริญ​ของ​ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="123">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระองค์​ผู้​ทรง​ประทับ​ใน​ฟ้า​สวรรค์, ข้าพ​เจ้า​เงย​ตา​แลดู​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">ดู​เถิด, ตา​ของ​ทา​สา​เหลียว​ดู​นาย​ผู้หญิง​ของ​ตน, และ​ตา​ของ​ทา​สี​ชำเลือง​ดู​นาย​ผู้หญิง​ของ​ตน​ฉันใด; ตา​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ก็​ชำเลือง​ดู​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ฉันนั้น, จะ​ชำเลือง​ดู​จนกว่า​พระองค์​จะ​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด, ขอ​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​พวก​ข้าพ​เจ้า; เพราะ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เอือม​คำ​หมิ่นประมาท​เป็น​อย่างยิ่ง.</verse>
				<verse number="4">จิตต์​วิญญาณ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​แสนจะ​เอือม​การ​เยาะเย้ย​ของ​พวก​ที่​ทะนง​ตน, และ​การ​สบ​ประมาท​ของ​พวก​เย่อหยิ่ง​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="124">
				<verse number="1">ถ้า​แม้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ทรง​สถิต​อยู่​ฝ่าย​พวกเรา, ก็​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​กล่าว​ออก​มา​เดี๋ยว​นี้​ซิ,</verse>
				<verse number="2">ถ้า​แม้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ทรง​สถิต​อยู่​ฝ่าย​พวกเรา​แล้ว, ขณะ​เมื่อ​คน​ทั้งปวง​ได้​ลุก​ขึ้น​ต่อสู้​พวกเรา;</verse>
				<verse number="3">ใน​เวลา​ที่​เขา​ทั้ง​หลาย​เกิด​โกรธ​พวกเรา​แล้ว, เขา​คง​ได้​กลืน​พวกเรา​เสียแล้ว​ทั้งเป็น:</verse>
				<verse number="4">แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​คง​ได้​ท่วม​เรา​มิด​แล้ว, ลำธาร​คง​ได้​ไหล​เจิ่ง​ปิด​จิตต์​ใจ​ของ​พวกเรา​หมด​แล้ว;</verse>
				<verse number="5">คลื่น​ก็​คง​ซัด​ขึ้น​ท่วม​จิตต์​ใจ​ของ​พวกเรา​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="6">สาธุการ​จง​มี​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​ที่​มิได้​ทรง​มอบ​พวกเรา​ไว้​เป็น​อาหาร​แก่​ซี่​ฟัน​ของ​เขา​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="7">จิตต์วิญญาณ​ของ​เรา​เป็น​ดุจ​นก​ที่​รอด​จาก​บ่วง​แร้ว​ของ​นายพราน: บ่วง​แร้ว​นั้น​ขาด​เสียแล้ว, เรา​จึง​หลุดพ้น​ไป.</verse>
				<verse number="8">ความ​อุปถัมภ์​ของ​เรา​มี​อยู่​ใน​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​สร้าง​ฟ้า​และ​แผ่น​ดิน​โลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="125">
				<verse number="1">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​วางใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​เหมือน​ภูเขา​ซี​โอน, ที่​ไม่​รู้​หวาดหวั่น​ไหว, แต่​ตั้งมั่น​คงอยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="2">กรง​ยะ​รู​ซา​เลม​มี​ภูเขา​ห้อมล้อม​รอบ​ฉันใด, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ห้อมล้อม​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ไว้​ตั้งแต่นี้ไป​ตลอด​อนาคตกาล​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="3">ด้วยว่า​ไม้​ทัณฑ​กร​ของ​คน​ชั่ว​จะ​ไม่​อยู่​เหนือ​แผ่น​ดิน​ของ​คน​ชอบธรรม; เกลือก​ว่า​คน​ชอบธรรม​จะ​ยื่น​มือ​ออก​กระทำ​การ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="4">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​ดี​ต่อ​คน​ดี, และ​ดี​ต่อ​คน​ทั้งปวง​ที่​มี​ใจ​ซื่อตรง.</verse>
				<verse number="5">แต่​ฝ่าย​คน​หลีกเลี่ยง​ไป​เดิน​ตาม​ทาง​คดโกง​ของ​ตน, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​นำ​เขา​ไป​กับ​คน​ที่​กระทำ​อสัตย์​อธรรม. ความ​สงบสุข​จง​มี​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​เทอญ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="126">
				<verse number="1">คราว​เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​นำ​พวก​ชะ​เลย​กลับ​มา​ถึง​เมือง​ซี​โอน. พวก​ข้าพ​เจ้า​รู้​สึก​เหมือน​คน​ที่​กำลัง​ฝัน​อยู่.</verse>
				<verse number="2">คราว​นั้น​ปาก​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เต็มไปด้วย​การ​หัวเราะ, และ​ลิ้น​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ประกอบ​ไป​ด้วย​การ​ขับร้อง: ขณะนั้น​ชน​ประเทศ​ต่างๆ ได้​กล่าว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​การ​มโหฬาร​เพื่อ​คน​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​การ​มโหฬาร​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า, และ​พวก​ข้าพ​เจ้า​จึง​ชื่นชมยินดี.</verse>
				<verse number="4">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​นำ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ที่​เป็น​ชะ​เลย​ให้​ได้​กลับ​มา​อีก, ดุจ​ลำธาร​ฝ่าย​ทิศใต้.</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​หว่าน​พืช​ด้วย​น้ำตาไหล​จะ​เก็บเกี่ยว​ผล​ด้วย​ความยินดี.</verse>
				<verse number="6">ผู้​ที่​เดิน​ร้องไห้​ไป​หว่าน​พืช​นั้น, ไม่​ต้องสงสัย, คงจะ​แบก​ฟ่อน​ข้าวของ​ตน​กลับ​มา​อีก​ด้วย​ความยินดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="127">
				<verse number="1">ถ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ทรง​สร้าง​ตึก​ขึ้น, ช่าง​ก่อ​ก็​จะ​เสียแรง​เปล่าๆ ใน​การ​ก่อสร้าง​นั้น: ถ้า​แม้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ทรง​บำรุง​เมือง​ไว้, การ​ที่​คน​ยาม​เฝ้า​ระวัง​ก็​เป็น​การ​เปล่าๆ.</verse>
				<verse number="2">ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ตื่น​ขึ้น​แต่เช้า​มืด, และ​ไป​นอน​เวลา​ดึก, และ​กระหืดกระหอบ​รับประทาน​อาหาร​ก็​เป็น​การ​เปล่า; ฝ่าย​พระเจ้า​ทรง​ประทาน​ให้​พวก​ที่รัก​ของ​พระองค์​หลับ​สบาย.</verse>
				<verse number="3">จง​ดู​เถิด, การ​มี​บุตรชาย​หญิง​ย่อม​เป็น​ของ​ประทาน​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​การ​ตั้ง​ครรภ์​นั้น​คือ​รางวัล​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">ลูก​ธนู​ใน​มือ​ของ​คน​กล้าหาญ​เป็น​ฉันใด, บุตรชาย​หญิง​ของ​คน​หนุ่ม​ก็​เป็น​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="5">คน​ใด​ที่​มี​ลูก​ดก​ดุจ​ลูก​ธนู​เต็ม​แล่ง​ก็​เป็น​ผาสุก: เมื่อ​เขา​เจรจา​กับ​พวก​ศัตรู​ของ​เขา​ที่​ประตูเมืองเขา​จะ​ไม่​ต้อง​อาย​อดสู​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="128">
				<verse number="1">ทุกๆ คน​ที่​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ที่​ดำเนิน​ตาม​มร​คา​ของ​พระองค์, ก็​เป็น​ผาสุก.</verse>
				<verse number="2">ด้วย​ท่าน​จะ​ได​รับประทาน​ผล​แห่ง​น้ำมือ​ของ​ท่าน: ท่าน​จะ​ได้​สบายใจ, และ​จะ​อยู่​เย็น​เป็นสุข.</verse>
				<verse number="3">ภรรยา​ของ​ท่าน​ที่อยู่​ภายใน​เรือน​ของ​ท่าน​จะ​เป็น​ดุจ​เถา​องุ่น​ที่​เกิด​ผล​ดก; บุตรชาย​หญิง​ของ​ท่าน​จะ​ล้อมรอบ​โต๊ะ​ของ​ท่าน​ดุจ​ต้น​มะกอก​เทศ​รุ่นๆ.</verse>
				<verse number="4">จง​ดู​เถิด, คน​ใด​ที่​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ได้​พระ​พร​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​อวย​พระ​พร​มา​แต่​เมือง​ซี​โอน​ให้แก่​ท่าน: ขอ​ให้​ท่าน​เห็น​ความ​เจริญ​ของ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ตลอด​อายุ​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="6">เออ, ขอ​ให้​ท่าน​มี​อายุ​ยืน​จน​ได้​เห็น​หลาน​เหลน​ของ​ท่าน. ความ​สุข​สำราญ​จง​มี​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​เทอญ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="129">
				<verse number="1">ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​กล่าว​ว่า, ตั้งแต่​หนุ่มๆ มา, เขา​ได้​ข่มเหง​พวก​ข้าพ​เจ้า​หลาย​ครั้ง​หลาย​หน​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">เขา​ได้​ข่มเหง​พวก​ข้าพ​เจ้า​แล้ว​หลาย​ครั้ง​ตั้งแต่​หนุ่มๆ มา; ถึง​เช่นนั้น​ก็ดี​เขา​มิได้​ชะ​นะ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="3">ผู้​ไถ​ทั้ง​หลาย​ได้​ไถ​บน​หลัง​ข้าพ​เจ้า; เขา​ได้​กระทำ​ให้​รอย​ไถ​นั้น​ยาว​ไป.</verse>
				<verse number="4">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้​ชอบธรรม: พระองค์​ทรง​ตัด​เชือก​ของ​คน​ชั่ว​ให้​ขาด​เสีย.</verse>
				<verse number="5">คน​ทั้งปวง​ที่​เกลียดชัง​เมือง​ซี​โอน​นั้น​ขอ​ให้​ต้อง​ความ​อับอาย​และ​กลับ​ถอยหลัง​ไป.</verse>
				<verse number="6">ให้​คน​เหล่านั้น​เป็น​เหมือน​หญ้า​ที่​งอก​ขึ้น​บน​หลังคา​ตึก, ซึ่ง​เหี่ยวแห้ง​ไป​เมื่อ​ยัง​ไม่​ทัน​โต;</verse>
				<verse number="7">ให้​เหมือน​คน​เกี่ยว​หญ้า​ไม่​ได้​หญ้า​เต็ม​กำมือ, หรือ​ให้​เหมือน​คน​มัด​เข้า​ไม่​ได้​เข้า​เต็ม​หอบ;</verse>
				<verse number="8">แถม​ให้​คน​ทั้งปวง​ที่​เดิน​ผ่าน​ทาง​นั้น​อย่า​กล่าว​ว่า, ให้พระ​พร​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​กับ​ท่าน​เถิด; เรา​ให้​พร​แก่​ท่าน​โดย​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="130">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, จาก​ที่​ซึ้ง​ภายใน​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้อง​ทูล​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">ข้า​แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า, ขอ​ทรง​สดับ​เสียงร้อง​ทุกข์​ของ​ข้าพ​เจ้า: และ​ทรง​เงี่ย​พระ​กรรณ​ฟัง​เสียง​วิงวอน​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ถ้า​หาก​พระองค์​จะ​ทรง​จดจำ​การ​อสัตย์​อธรรม​ทั้งหมด​ไว้, ใคร​จะ​ทน​ไหว?</verse>
				<verse number="4">แต่​พระองค์​ทรง​มี​การ​อภัยโทษ, ประสงค์​จะ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​เกรงกลัว​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">ข้าพ​เจ้า​ได้​คอยท่า​พระ​ยะ​โฮ​วา, จิตต์ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​คอยท่า​พระองค์, ข้าพ​เจ้า​ได้​วางใจ​ไว้​ใน​พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์​นั้น.</verse>
				<verse number="6">จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​คอยท่า​พระเจ้า​ยิ่ง​กว่า​คน​ยาม​คอยท่า​เวลา​รุ่งเช้า; จ​ริงๆ นะ​พระเจ้า​ค่ะ, ยิ่ง​เสีย​กว่า​คน​ยาม​คอยท่า​เวลา​รุ่งเช้า.</verse>
				<verse number="7">แน่ะ พวก​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย, จง​วางใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด; ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​ทรง​พระ​กรุณาคุณ, และ​ความ​รอด​อัน​อุดม​มัธยม​มี​อยู่​ใน​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">พระองค์​จะ​ทรง​ไถ่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​รอดพ้น​จาก​บรรดา​การ​อสัตย์​อธรรม​ของ​เขา.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="131">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, จิตต์ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​มิได้​เย่อหยิ่ง, หรือ​ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​มิได้​ยะโส; ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​เอาใจใส่​ใน​เหตุการณ์​ที่​ใหญ่​ยิ่ง, หรือ​การ​อัศจรรย์​อัน​ลับ​ลึก​เกิน​สติปัญญา​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">แท้​จริง​ข้าพ​เจ้า​ได้​สงบ​จิตต์​สงบ​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า; ดุจ​เด็ก​ที่​อย่า​นม​แล้ว, จิตต์ใจ​ภายใน​กาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​เหมือน​เด็ก​ที่​อย่า​นม​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="3">แน่ะ​พวก​ยิศ​รา​เอลเอลเอ๋ย, จง​ไว้​วาง​ใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตั้งแต่นี้ไป​ตลอด​อนาคตกาล​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="132">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​ทรง​ระลึก​ถึง​ดา​วิด. และ​ความ​ทุกข์​ต่างๆ ของ​ท่าน;</verse>
				<verse number="2">ดา​วิด​นั้น​ได้​ถวาย​สาบาน​ไว้​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ได้​ถวาย​ปฏิญาณ​ตัว​ไว้​แก่​พระเจ้า​ผู้​ทรง​เดชานุภาพ​ของ​พวก​ยา​โค​บ​ว่า:</verse>
				<verse number="3">เป็นแน่​นอน ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​เข้า​ไป​ใน​เค​หา​ที่​อาศัย​ของ​ข้าพ​เจ้า, หรือ​จะ​ไม่​ขึ้น​ไป​บน​เตียงนอน​ของ​ข้าพ​เจ้า;</verse>
				<verse number="4">จะ​ไม่​ยอม​ให้​ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​หลับใน, หรือ​ให้​หนังตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ปิด​ลง;</verse>
				<verse number="5">กว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​หา​สถานที่​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พบ, คือ​พลับพลา​สำหรับ​พระเจ้า​ของ​ยา​โค​บ​ผู้​ทรง​เดชานุภาพ.</verse>
				<verse number="6">นี่​แน่ะ, พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​ข่าว​ว่า​อยู่​ที่​ตำบล​เอ็ฟ​รา​ธา: เรา​ได้​พบ​ที่​ทุ่ง​ป่าไม้.</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เข้า​ไป​ใน​พลับพลา​ของ​พระองค์; จะ​นมัสการ​กราบ​ลง​ที่​รอย​พระบาท​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​เชิญ​เสด็จ​เข้า​ไป​ยัง​ที่​ประทับ; ทั้ง​พระองค์​และ​หีบ​สัญญา​ไมตรี​อัน​เป็น​พ​ลา​นุ​ภาพ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">ให้​พวก​ปุโรหิต​ของ​พระองค์​ประดับ​ตัว​ด้วย​ความ​ชอบธรรม; และ​ให้​พวก​ผู้​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​โห่ร้อง​ยินดี.</verse>
				<verse number="10">ด้วย​ทรง​เห็นแก่​ดา​วิด​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์ ขอ​อย่า​ทรง​กระทำ​หน้า​ของ​ผู้​ถูก​เจิม​ของ​พระองค์​นั้น​ให้​หันกลับ​ไป.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​แก่​ดา​วิด​โดย​ความ​สัตย์; พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​กลับ​คำ​ปฏิญาณ​นั้น​ที่​ว่า​เรา​จะ​ตั้ง​พงศ์​ของ​ท่าน​ไว้​บน​พระที่นั่ง​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="12">ถ้า​บุตรชาย​ของ​ท่าน​จะ​รักษา​คำสัญญา​ไมตรี​ของ​เรา​ไว้ และ​ถือ​ตาม​ข้อ​ปฏิญาณ​ของ​เรา​ซึ่ง​เรา​จะ​สอน​เขา​นั้น, ทั้ง​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​จะ​ได้​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​ของ​ท่าน​สืบไป​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="13">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เลือก​เมือง​ซี​โอน​ไว้; ประสงค์​ให้​เป็น​ที่​สถิต​ของ​พระองค์,</verse>
				<verse number="14">ที่​ตำบล​นี้แหละ​เป็น​ที่​สำนัก​ของ​เรา​เป็นนิตย์; เรา​จะ​อาศัย​ที่​ตำบล​นี้​เพราะ​เรา​ประสงค์​แล้ว.</verse>
				<verse number="15">โภชนาหาร​แห่ง​เมือง​นั้น​เรา​จะ​อวยพร​เป็นแน่: เรา​จะ​ให้​คน​ยากจน​ใน​เมือง​นั้น​มี​อาหาร​กิน​อิ่ม​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​ตกแต่ง​พวก​ปุโรหิต​ใน​เมือง​นั้น​ด้วย​ความ​รอด; และ​พวก​ผู้​ชอบธรรม​ใน​เมือง​นั้น​จะ​โห่ร้อง​ยินดี.</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​กระทำ​สิงค์​ของ​ดา​วิด​ให้​งอก​เจริญ​ขึ้น ณ ที่​นั้น: เรา​จะ​จัดแจง​โคม​ดวง​หนึ่ง​ไว้​สำหรับ​ผู้​ชะ​โลม​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​เอา​ความ​อับอาย​ตกแต่ง​พวก​ศัตรู​ของ​ท่าน; แต่​ส่วน​บน​ศีรษะ​ของ​ดา​วิด​นั้น​จะ​มี​มงกุฎ​รุ่งเรือง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="133">
				<verse number="1">จง​ดูเถอะ, ซึ่ง​พวก​พี่น้อง​อาศัย​อยู่​พร้อมเพรียง​เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน​ก็​เป็น​การ​ดี​และ​อยู่​เย็น​เป็นสุข​มาก​เท่าใด!</verse>
				<verse number="2">เป็น​เหมือน​น้ำมัน​อย่าง​ประเสริฐ​บน​ศีรษะ​อัน​ไหล​ลง​มา​ที่​เครา, คือ​เครา​ของ​ท่าน​อา​โร​น; แล้ว​ลง​ไป​ถึง​ชาย​เสื้อ​ของ​ท่าน;</verse>
				<verse number="3">เป็น​เหมือน​น้ำค้าง​ที่​ภูเขา​เฮ​ระ​โม​น, อัน​ย้อย​ตกลง​มา​ที่​ภูเขา​แห่ง​เมือง​ซี​โอน: เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ประทาน​พระ​พร​ที่นั่น, ให้​ชีวิต​อัน​เจริญ​เป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="134">
				<verse number="1">นี่​แน่ะ, ผู้​รับใช้​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​สรรเสริญ​พระองค์, ท่าน​ผู้​ที่​ยืน​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระองค์​ใน​เวลา​กลางคืน.</verse>
				<verse number="2">ประณม​มือ​ของ​ท่าน​ไป​ทาง​ที่​บริสุทธิ์​นั้น​และ​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="3">ขอ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​อวย​พระ​พร​มา​แต่​เมือง​ซี​โอน​ให้แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย; ด้วย​พระองค์​เป็น​ผู้​ทรง​สร้าง​ฟ้า​และ​แผ่น​ดิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="135">
				<verse number="1">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา. จง​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; ท่าน​ทั้งปวง​ผู้​รับใช้​จง​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="2">คือ​ท่าน​ทั้งปวง​ที่​ยืน​อยู่​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใน​บริเวณ​แห่ง​วิหาร​พระเจ้า​ของ​พวกเรา.</verse>
				<verse number="3">จง​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา; ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ดี​ประเสริฐ: จง​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระองค์; เพราะ​พระ​นาม​นั้น​เป็น​ที่​น่ารัก.</verse>
				<verse number="4">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เลือก​พวก​ยา​โค​บ​ไว้​เป็น​คน​ของ​พระองค์, และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไว้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​รู้​แล้ว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็นใหญ่​ยิ่ง, และ​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​เป็นใหญ่​กว่า​พระ​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="6">บรรดา​การ​ที่​ชอบ​พระทัย​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กระทำ​แล้ว. ใน​ฟ้า​สวรรค์​และ​แผ่น​ดิน​โลก, ใน​ทะเล​และ​ตาม​ที่​ลึก​ทั้งปวง;</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ทรง​กระทำ​ไอน้ำ​ให้​ขึ้น​จาก​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก; ทรง​กระทำ​ให้​ไฟ​แลบ​สำหรับ​ฝน; ทรง​นำ​ลม​ให้​ออก​มา​จาก​คลัง​ลม;</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ได้​ทรง​ประหาร​ลูก​หัวปี​ทั้งปวง​ของ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ทั้ง​ของ​มนุษย์​และ​ของ​สัตว์​เดียรัจฉาน​ด้วย;</verse>
				<verse number="9">แน่ะ ชน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, พระองค์​ได้​ประทาน​นิมิตต์ต่างๆ และ​การ​อัศจรรย์​นานา​ลง​มา​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ท่ามกลาง​กษัตริย์​ฟา​โร​และ​ท่ามกลาง​ข้าราชการ​ทั้งปวง​ของ​ท่าน;</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ได้​ทรง​ตี​ประเทศ​ใหญ่​และ​ทรง​ประหาร​กษัตริย์​หลาย​องค์​ที่​มี​อานุภาพ​มาก,</verse>
				<verse number="11">คือ​ซี​โฮน​กษัตริย์​ของ​ชาติ​อะ​โมรี, และ​โอฆ​กษัตริย์​เมือง​บา​ซาน, กับ​บรรดา​อาณาจักร​แห่ง​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน,</verse>
				<verse number="12">และ​ได้​ทรง​ประทาน​แผ่น​ดิน​ของ​กษัตริย์​เหล่านั้น​เป็น​มฤ​ดก, เป็น​มฤ​ดก​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="13">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​นาม​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​ถาวร; ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​นาม​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​ระลึก​ตลอด​ทุก​ชั่ว​อายุ.</verse>
				<verse number="14">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​พิพากษา​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​, และ​ทรง​หวน​พระทัย​ถึง​พวก​ผู้ปฏิบัติ​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="15">รูป​เคารพ​ของ​ชน​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​เป็น​เงิน​และ​ทองคำ, เป็น​ฝีมือ​ของ​มนุษย์​ได้​กระทำ​ไว้.</verse>
				<verse number="16">รูป​นั้น​มี​ปาก, แต่​พูด​ไม่​ออก; มี​ตา, แต่​มองไม่เห็น;</verse>
				<verse number="17">มี​หู, แต่​หา​ได้ยิน​เสียง​ไม่; มี​ปาก​แต่​หายใจ​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="18">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​กระทำ​รูป​เคารพ​ก็​จะ​เหมือน​รูป​นั้น; คือ​ทุกคน​ที่​วางใจ​พึ่ง​ใน​รูป​นั้น.</verse>
				<verse number="19">ดูกร​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​พงศ์พันธุ์​ของ​ยิศ​รา​เอล, จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา; ดูกร​ท่าน​ทั้งปวง​ที่​เป็น​พงศ์พันธุ์​ของ​อา​โร​น, จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา:</verse>
				<verse number="20">ดูกร​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​ตระกูล​เลวี, จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา: ท่าน​ทั้งปวง​ที่​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​สรรเสริญ​พระองค์​เถิด.</verse>
				<verse number="21">สาธุการ​จง​มี​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​แต่​เมือง​ซี​โอน, และ​แก่​พระองค์​ผู้​ทรง​สถิต​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม. จง​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="136">
				<verse number="1">จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา: เพราะ​พระองค์​ดี​ประเสริฐ; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="2">จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระเจ้า​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​เหนือ​พระ​ทั้งปวง; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="3">จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ผู้​เป็น​เจ้า​เหนือ​เจ้า​ทั้งปวง; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์:</verse>
				<verse number="4">จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระองค์ ผู้​ทรง​กระทำ​การ​อัศจรรย์​ใหญ่​ยิ่ง​แต่​องค์​เดียว; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์:</verse>
				<verse number="5">จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระองค์ ผู้​ทรง​สร้าง​ฟ้า​สวรรค์​โดย​พระ​สติปัญญา; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์:</verse>
				<verse number="6">จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระองค์ ผู้​ทรง​ประดิษฐาน​แผ่น​ดิน​โลก​ไว้​เหนือ​น้ำ; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์:</verse>
				<verse number="7">จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระองค์​ผู้​ทรง​บันดาล​ให้​มี​สว่าง​ดวง​ใหญ่; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์:</verse>
				<verse number="8">ทรง​ให้​ดวงอาทิตย์​ปกครอง​เวลา​กลางวัน: เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์;</verse>
				<verse number="9">ทรง​ให้​ดวงจันทร์​ดวง​ดาว​ทั้งปวง​ปกครอง​เวลา​กลางคืน; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์:</verse>
				<verse number="10">จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระองค์ ผู้​ทรง​ประหาร​ลูก​หัวปี​ของ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์;</verse>
				<verse number="11">พระองค์​เป็น​ผู้​ทรง​นำ​พวก​ยิศ​รา​เอลออ​ก​มา​จาก​ท่ามกลาง​ชน​ประเทศ​นั้น; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์;</verse>
				<verse number="12">ด้วย​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์​และ​พระ​กร​อัน​ทรง​เหยียด​ออก; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="13">จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระองค์ ผู้​ทรง​แยก​ทะเลแดง​ออก​เป็น​ช่องๆ; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์;</verse>
				<verse number="14">ผู้​ทรง​บันดาล​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​เดิน​ผ่า​ไป​กลาง​ทะเล​นั้น; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์;</verse>
				<verse number="15">แต่​พระองค์​ได้​ทรง​ปราบ​ฟา​โร​ทั้ง​พล​โยธา​ให้​พินาศ​ใน​ทะเล​แดง; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์:</verse>
				<verse number="16">จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระองค์ ผู้​ทรง​พา​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ให้​ไป​ตลอด​ป่า​ดอน; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์:</verse>
				<verse number="17">จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระองค์ ผู้​ทรง​ตี​กษัตริย์​องค์​ใหญ่; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์;</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ทรง​ประหาร​กษัตริย์​ต่างๆ ผู้มีชื่อเสียง; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์;</verse>
				<verse number="19">คือ​ซี​โอน​กษัตริย์​ชาติ​อะ​โมรี; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์;</verse>
				<verse number="20">ทั้ง​โอ​ฆ​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​บา​ซาน; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์;</verse>
				<verse number="21">พระองค์​ทรง​ประทาน​แผ่น​ดิน​ของ​กษัตริย์​เหล่านั้น​ให้​เป็น​มฤ​ดก; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์;</verse>
				<verse number="22">ให้​เป็น​มฤ​ดก​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ผู้ปฏิบัติ​พระองค์; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์;</verse>
				<verse number="23">พระองค์​ทรง​ระลึก​ถึง​พวก​ข้าพ​เจ้า​เมื่อ​ตก​อยู่​ใน​ตำแหน่ง​ต่ำ; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์;</verse>
				<verse number="24">และ​ทรง​ช่วย​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​พวก​ศัตรู; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์:</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ทรง​ประทาน​อาหาร​แก่​สรรพสัตว์; เพราะ​พระ​กรุณา​คุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="26">จง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้า​สวรรค์; เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="137">
				<verse number="1">ณ ฝั่ง​แม่น้ำ​เมืองบา​บู​โลน, เออ, เรา​นั่งลง​ที่นั่น​แหละ, พอ​ระลึก​ถึง​เมือง​ซี​โอน, แล้ว​เรา​ก็​ร้องไห้.</verse>
				<verse number="2">พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​แขวน​เครื่อง​กะ​จับ​ปี่​ไว้​ที่​ต้น​ลำ​พู​กลาง​เมือง​บาบู​โลน​นั้น.</verse>
				<verse number="3">ด้วย​พวก​ที่​ต้อน​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไป​เป็น​ชะ​เลย​ได้​สั่ง​ให้​ร้องเพลง​ที่นั่น, คน​ที่​เบียด​เบียฬ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ต้องการ​จะ​สนุก​จึง​สั่ง​ว่า, จง​ร้องเพลง​บท​หนึ่ง​แห่ง​เมือง​ซี​โอน​ให้​เรา​ฟัง.</verse>
				<verse number="4">แต่​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องเพลง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​ต่าง​ประเทศ​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="5">โอ้ ยะรู​ซา​เลมเอ๋ย, ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ลืม​ท่าน, ก็​ขอ​ให้​มือขวา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ลืม​ฝีมือ​เพลง​เสีย.</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ระลึก​ถึง​ท่าน, หรือ​ถ้า​ไม่​นิยม​กรุง​ยะ​รู​ซา​เล​มอ​ย่าง​สูงสุด, ก็​ขอ​ให้​ลิ้น​ของ​ข้าพ​เจ้า​ติด​อยู่​กับ​เพดานปาก​เสีย​เถิด.</verse>
				<verse number="7">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​แก้แค้น​ชนชาติ​อะ​โดม, ขอ​ทรง​ระลึก​ถึง​วัน​ยากลำบาก​แห่ง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม; วัน​เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​กล่าว​ว่า​จง​พัง​เสียๆ, จง​พัง​เสีย​กะ​ทั่ง​ราก​กำแพง​ด้วย.</verse>
				<verse number="8">แน่ะ​ลูก​หญิง​แห่ง​เมือง​บาบู​โลน, ซึ่ง​จะ​ต้อง​ล้าง​ผลาญ​เสีย, ความ​สุข​จง​มี​แก่​ผู้​ที่​จะ​ตอบแทน​เจ้า, ให้​สม​กับ​การ​ที่​เจ้า​ได้​กระทำ​แก่​พวกเรา​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ความ​สุข​จง​มี​แก่​ผู้​ที่​จะ​จับ​ลูกเล็กเด็กแดง​ของ​เจ้า, โยน​กะ​แทก​หิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="138">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระองค์​ด้วย​สิ้นสุด​ใจ: จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์​ต่อหน้า​พระ​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​จะ​นมัสการ​ตั้งหน้า​ตรง​ไป​ยัง​พระ​วิหาร​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์, และ​จะ​ยกยอ​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระองค์​เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​และ​ความ​สัตย์​ของ​พระองค์: เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​เป็นใหญ่​เหนือ​พระ​นาม​ทั้งสิ้น​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">ใน​วันที่​ข้าพ​เจ้า​ร้อง​ทูล​พระองค์​ได้​ทรง​ตอบ​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​ทรง​โปรด​หนุน​ใจ​ข้าพ​เจ้า​โดย​ประทาน​กำลัง​ใน​จิตต์​วิญญาณ.</verse>
				<verse number="4">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, กษัตริย์​ทั้งปวง​ทั่ว​โลก​จะ​ยกย่อง​สรรเสริญ​พระองค์, เพราะ​ได้ยิน​พระ​ดำรัส​ที่​ออก​มา​จาก​พระโอษฐ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">จริง​พระเจ้า​ค่ะ, กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​จะ​พา​กัน​ร้องเพลง​กล่าว​ถึง​พระ​มร​คา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เพราะ​พระ​รัศมี​ของ​พระองค์​รุ่งเรือง.</verse>
				<verse number="6">แม้ว่า​พระ​ยะโฮ​วา​ผู้​เป็นใหญ่​ยิ่ง, พระองค์​ยัง​ทรง​ระลึก​ถึง​คน​ต่ำต้อย; แต่​คน​จองหอง​นั้น​พระองค์​ทรง​รู้จัก​แต่​เผินๆ.</verse>
				<verse number="7">แม้ว่า​ข้าพ​เจ้า​เดิน​ไป​ใน​ท่ามกลาง​ความ​ยากลำบาก, พระองค์​จะ​ทรง​โปรด​ชู​กำลัง​ข้าพ​เจ้า; พระองค์​จะ​ทรง​เหยียด​พระ​หัตถ์​ออก​ปราบปราม​ความ​โท​โส​ของ​พวก​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระองค์​จะ​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="8">สิ่ง​ซึ่ง​เกี่ยวกับ​ข้าพ​เจ้า พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​สำเร็จ​ครบถ้วน: ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์; ขอ​อย่า​ทรง​ละทิ้ง​พระราช​กิจ​แห่ง​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="139">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ทรง​พิจารณา​และ​ทรง​ทราบ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​นั่งลง​หรือ​ลุก​ขึ้น​นั้น​พระองค์​ทรง​ทราบ​หมด; และ​ความคิด​ของ​ข้าพ​เจ้า​พระองค์​ทรง​ทราบ​แต่ไกล.</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ทรง​พิจารณา​ดู​ทางเดิน​ของ​ข้าพ​เจ้า​และ​ที่​นอน​ของ​ข้าพ​เจ้า, ทาง​ประพฤติ​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​พระองค์​ทรง​ทราบ​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="4">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ถ้อยคำ​ที่​ลิ้น​ของ​ข้าพ​เจ้า, ไม่​มี​สัก​คำ​เดียว​ที่​พระองค์​ไม่​ทรง​ทราบ.</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ได้​ทรง​ล้อม​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ทั้ง​ข้างหน้า​ข้างหลัง, และ​ทรง​วาง​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ไว้​บน​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">พระ​ปัญญา​เช่นนั้น​ก็​อัศจรรย์​เหลือ​ความ​รู้​ของ​ข้าพ​เจ้า; และ​สูง​เกิน​ที่​ข้าพ​เจ้า​จะ​เอื้อม​ถึง​ได้.</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป​ที่ไหน​ให้​พ้น​จาก​พระ​วิญญาณ​ของ​พระองค์? จะ​หนี​ไป​แห่ง​ใด​ให้​พ้น​จาก​พระ​พักตร​ของ​พระองค์?</verse>
				<verse number="8">ถ้า​แม้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​ขึ้น​ไป​ถึง​สวรรค์, พระองค์​ก็​สถิต​อยู่​ที่นั่น: ถ้า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ปู​ที่​นอน​ไว้​ใน​เมือง​ผี, ดู​เถิด, พระองค์​ก็​สถิต​อยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ข้าพ​เจ้า​จะ​เอา​ปีก​ของ​แสง​อรุณ, และ​ใส่​บิน​ไป​อยู่​ที่สุด​ปลาย​มหาสมุทร;</verse>
				<verse number="10">แม้ ณ ที่​นั้น​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​จะ​ทรง​นำ​ข้าพ​เจ้า, และ​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระองค์​จะ​ทรง​ยึด​ข้าพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="11">ถ้า​ข้าพ​เจ้า​จะ​กล่าว​ว่า, ความ​มืด​ปกคลุม​ข้าพ​เจ้า​ไว้, แล้ว​กลางคืน​จะ​กลาย​เป็น​แสงสว่าง​ล้อมรอบ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">แม้​ความ​มืด​นั้น​จะ​ไม่​ได้​ซ่อน​เสีย​จาก​พระองค์ แต่​กลางคืน​ก็​จะ​มี​แสงสว่าง​ดุจ​กลางวัน: สำหรับ​พระองค์ ความ​มืด​กับ​ความ​สว่าง​ก็​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="13">ด้วย​พระองค์​ทรง​สร้าง​อวัยวะ​ภายใน​กาย​ของ​ข้าพ​เจ้า: และ​ได้​ทรง​หุ้ม​ห่อ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​ครรภ์​ของ​มารดา.</verse>
				<verse number="14">ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระองค์ เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ถูก​สร้าง​ให้​เกิด​มา​อย่าง​น่า​พึง​กลัว​และ​น่า​ประหลาด: พระราช​กิจ​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​น่า​อัศจรรย์; และ​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทราบ​ความ​ข้อ​นั้น​เป็น​อย่าง​ดี.</verse>
				<verse number="15">ร่าง​ของ​ข้าพ​เจ้า​เมื่อ​ได้​ถูก​สร้าง​ใน​ที่​เร้นลับ​ไม่​ได้​ถูก​ซ่อน​ไว้​ให้​พ้น​พระองค์, ได้​ถูก​สร้าง​อย่าง​แปลกประหลาด​ใน​ที่​ลึก​ที่สุด​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="16">พระเนตร​ของ​พระองค์​ได้​ทรง​เห็น​สภาพ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เมื่อ​ยัง​ไม่​ประกอบ​กัน​ขึ้น​เป็น​ตัวตน; พระองค์​ได้​ทรง​จด​ไว้​ใน​บัญชี​ของ​พระองค์​ทั้งสิ้น, และ​ได้​ทรง​กะ​การ​สำหรับ​วัน​เดือน​ปี​ทั้ง​หลาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ก่อนหน้า, ที่​ยัง​ไม่​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น​เสีย​ด้วย​ซ้ำ.</verse>
				<verse number="17">ข้า​แต่​พระเจ้า, พระ​ดำริ​ของ​พระองค์​มี​เอา​ไว้​เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ประเสริฐ​จริง! เมื่อ​รวบรวม​ดู​แล้ว​ก็​มาก​แท้!</verse>
				<verse number="18">ถ้า​หาก​ข้าพ​เจ้า​จะ​นับ​พระ​ดำริ​นั้น, ก็​จะ​มาก​กว่า​เม็ด​ทราย: เมื่อ​ตื่น​จาก​หลับ, ข้าพ​เจ้า​ยังอยู่​กับ​พระองค์.</verse>
				<verse number="19">ข้า​แต่​พระเจ้า, พระองค์​คงจะ​ทรง​ประหาร​คน​ชั่ว: แน่ะ เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​คน​กระหาย​เลือด, จง​ไป​เสีย​จาก​เรา​เถิด.</verse>
				<verse number="20">เพราะ​เขา​กล่าว​หยาบช้า​ต่อ​พระองค์, และ​ศัตรู​นั้น​ออก​พระ​นาม​ของ​พระองค์​เล่น​เปล่าๆ.</verse>
				<verse number="21">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​เกลียด​คน​ที่​ชัง​พระองค์​และ​ไม่ได้​ช้ำใจ​เมื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​สู้​พระองค์​ดอก​หรือ?</verse>
				<verse number="22">ข้าพ​เจ้า​เกลียด​เขา​ด้วยใจ​ชัง​อย่าง​จริงจัง: ข้าพ​เจ้า​นับ​เขา​เป็น​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="23">ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​ทรง​ตรวจ​ดู, และ​ทรง​ทราบ​ใน​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า: ขอ​ทรง​ลอง​ข้าพ​เจ้า, และ​ทรง​ทราบ​ความคิด​ของ​ข้าพ​เจ้า,</verse>
				<verse number="24">ขอ​ทรง​พิจารณา​ดู​ว่า​มี​ทาง​ชั่ว​อัน​ใด​ใน​ตัว​ข้าพ​เจ้า​หรือ, และ​ขอ​พระองค์​ทรง​นำ​ข้าพ​เจ้า​ไป​ตาม​ทาง​ซึ่ง​จะ​ดำรง​อยู่​ชั่ว​นิรันดร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="140">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​คน​ชั่ว; ขอ​ทรง​รักษา​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ให้​พ้น​จาก​คน​ร้ายกาจ:</verse>
				<verse number="2">ผู้​ซึ่ง​มี​ใจ​คิดอ่าน​การ​ร้าย; และ​มัก​ประชุม​กัน​เพื่อ​การ​ศึก​สงคราม​เสมอ.</verse>
				<verse number="3">เขา​ได้​เสี้ยม​ลิ้น​ของ​ตน​ให้​แหลม​เหมือน​ลิ้น​งู; พิษงู​ร้าย​อยู่​ใน​ฝีปาก​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="4">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​ป้องกัน​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ให้​พ้น​จาก​มือ​คน​ชั่ว; และ​ทรง​รักษา​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ให้​พ้น​จาก​พวก​คน​ร้ายกาจ: ที่​มุ่งหมาย​จะ​กระทำ​ย่าง​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​พลาดพลั้ง​ไป.</verse>
				<verse number="5">คน​อหังการ​ได้​จัด​บ่วง​แร้ว, และ​ขึง​เชือก​ไว้​จะ​จับ​ข้าพ​เจ้า; เขา​ได้​ขึง​ข่าย​ไว้​ที่​หนทาง; เขา​ได้​เตรียม​เครื่อง​ดัก​ไว้​หมาย​จะ​จับ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">ข้าพ​เจ้า​ได้​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า; ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​เงี่ย​พระ​กรรณ​ลง​สดับ​คำ​วิงวอน​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, ซึ่ง​เรี่ยวแรง​แห่ง​ความ​รอด​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระ​องค์​ได้​เอา​มา​คลุม​ศีรษะ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​วัน​สงคราม.</verse>
				<verse number="8">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​อย่า​ให้​สม​ความ​ปรารถนา​ของ​คน​ชั่ว; ขอ​อย่า​ให้​กลอุบาย​ของ​เขา​ดำเนิน​ต่อไป, เกลือก​ว่า​เขา​จะ​อวด​ตัว​ยก​ตน.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​ศีรษะ​ของ​คน​ที่​ล้อม​ข้าพ​เจ้า​ไว้​นั้น, ขอ​ให้​ความ​ร้าย​ที่อยู่​ใน​ริมฝีปาก​ของ​เขา​เอง​ท่วม​ทับ​หัว​เขา.</verse>
				<verse number="10">ขอ​ให้​ถ่าน​หิน​ติดไฟ​แดง​ตก​มา​บน​เขา: ให้​เขา​ถูก​โยน​ลง​ใน​กอง​ไฟ, และ​ให้​จม​ลง​ไป​ใน​บ่อ​ลึก, อย่า​ให้​ผุด​ขึ้น​มา​ได้​เลย.</verse>
				<verse number="11">คน​ปากร้าย​จะ​ตั้งมั่น​คงอยู่​ที่​แผ่น​ดิน​โลก​ไม่​ได้: ความ​ชั่ว​จะ​ไล่​ตาม​ประหาร​คนร้าย​ให้​ถึง​พินาศ.</verse>
				<verse number="12">ข้าพ​เจ้า​รู้​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ตัดสิน​ความ​ของ​คน​ทุกข์ยาก, และ​จะ​ทรง​พิพากษา​ความ​ของ​คน​ขัดสน.</verse>
				<verse number="13">คน​ชอบธรรม​คงจะ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ต่อ​พระ​นาม​ของ​พระองค์. และ​คน​ซื่อตรง​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="141">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ร้อง​ทูล​พระองค์​แล้ว; ขอ​ทรง​รีบ​เสด็จ​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า: ขอ​พระองค์​ทรง​เงี่ย​พระ​กรรณ​สดับ​ฟัง​เสียง, เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ร้อง​ทูล​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">ขอ​ให้​คำ​ทูล​ของ​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​ไป​เป็น​เหมือน​เครื่อง​หอม​ถวาย​บูชา​ต่อ​พระองค์; ซึ่ง​ข้า​พ​เจ้า​ประณม​มือขึ้น​ขอ​ให้​เป็น​เหมือน​เครื่องบูชา​ถวาย​ใน​เวลา​เย็น.</verse>
				<verse number="3">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​จัดการ​แวดล้อม​ปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า; ขอ​พระองค์​ทรง​รักษา​ประตู​ปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="4">ขอ​อย่า​ให้​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​โน้ม​ไป​ใน​การ​ชั่ว​ใดๆ, อย่า​ให้​ทำ​การ​ชั่ว​ร่วม​กัน​กับ​เหล่า​คน​ที่ทำการ​อสัตย์​อธรรม: และ​ขอ​อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​กิน​ของ​อร่อย​ของ​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="5">ขอ​ให้​คน​ชอบธรรม​เฆี่ยน​ตี​ข้าพ​เจ้า, จะ​เป็นคุณ; และ​ให้​เขา​ตักเตือน​ข้าพ​เจ้า, จะ​เป็น​เหมือน​น้ำมัน​ชะ​โลม​ศีรษะ​ของ​ข้าพ​เจ้า; อย่า​ให้​ศีรษะ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ขัดขืน​เลย: เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​กระทำ​การ​ร้าย​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​อธิษฐาน​ไม่​หยุด.</verse>
				<verse number="6">พวก​ต​ระ​ลา​การ​ของ​เขา​ถูก​ผลัก​ลง​ที่​หิน​ชัน; ขณะนั้น​เขา​จะ​ฟัง​คำ​ของ​ข้าพ​เจ้า; เพราะ​เป็น​คำหวาน​หู.</verse>
				<verse number="7">คน​ไถนา​กระทำ​ให้​ดิน​แยก​จาก​กัน​ฉันใด, กะ​ดูก​ของ​พวกเรา​ก็​กระจัดกระจาย​แยกกัน​อยู่​ที่​ปากประตู​เมือง​ผี​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="8">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​แหงน​ดู​พระองค์​อยู่: ข้าพ​เจ้า​วางใจ​ใน​พระองค์​แล้ว; ขอ​อย่า​ให้​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ขาด​สิ่งใด​เลย.</verse>
				<verse number="9">ขอ​พระองค์​ทรง​ป้องกัน​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ให้​พ้น​จาก​บ่วง​แร้ว​ที่​เขา​ได้​เตรียม​ไว้​หมาย​จะ​ดัก​ข้าพ​เจ้า, และ​ให้​พ้น​จาก​เครื่อง​ดัก​ของ​คน​ที่​กระทำ​การ​อสัตย์​อธรรม.</verse>
				<verse number="10">ขอ​ให้​คน​ชั่ว​ติด​บ่วง​แร้ว​ของ​เขา​เอง​ใน​ขณะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​หนีพ้น​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="142">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​เปล่ง​เสียง​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา; จะ​วิงวอน​ทูล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​เสียง​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้อง​ทุกข์ทูล​พระองค์; และ​กราบ​ทูล​ความ​ยากลำบาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ต่อ​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">ครั้น​เมื่อ​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​อ่อนเปลี้ย​ไป​แล้ว, ขณะนั้น​พระองค์​ได้​ทรง​ทราบ​ทาง​ประพฤติ​ของ​ข้าพ​เจ้า. ใน​ทาง​ที่​ข้าพ​เจ้า​เดิน​นั้น​เขา​ได้​ซ่อน​บ่วง​แร้ว​ไว้​หมาย​จะ​ดัก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">ขอ​พระองค์​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดู​ข้าง​มือขวา​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​ไม่​มี​ใคร​ที่​รู้จัก​ข้าพ​เจ้า: ที่พึ่ง​พำนัก​ก็​ล้มละลาย​เสียแล้ว; ไม่​มี​ใคร​อินัง​ถึง​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้อง​ทูล​พระองค์; ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​ว่า, พระองค์​เป็น​ที่พึ่ง​พำนัก​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​มี​ส่วน​ใน​ชีวิต​ปัจจุบัน​ของ​ข้าพ​เจ้า​นี้.</verse>
				<verse number="6">ขอ​ทรง​สดับ​คำร้อง​ทุกข์​ของ​ข้าพ​เจ้า; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​อ่อนกำลัง​ลง​มาก​แล้ว: ขอ​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​เหล่า​คน​ที่​ข่มเหง​ข้าพ​เจ้า; เพราะ​เขา​มี​แรง​มาก​กว่า​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">ขอ​ทรง​นำ​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​ที่​จำ​จอง​อยู่, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์. คน​ชอบธรรม​จึง​จะ​ได้​ห้อมล้อม​ข้าพ​เจ้า​ไว้; เพราะ​พระองค์​จะ​ทรง​โปรด​แก่​ข้าพ​เจ้า​อย่าง​อุดมสมบูรณ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="143">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​สดับ​คำอธิษฐาน​ของ​ข้าพ​เจ้า; และ​ทรง​เงี่ย​พระ​กรรณ​ฟัง​คำ​ทูล​วิงวอน​ของ​ข้าพ​เจ้า: ขอ​ทรง​ตอบ​ข้าพ​เจ้า​ตาม​ความ​สัตย์​ซื่อ​และ​ตาม​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">ขอ​อย่า​ทรง​ตัดสิน​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์; เพราะ​บรรดา​มนุษย์​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​หา​มี​ผู้ใด​จะ​สัตย์​ธรรม​ต่อ​คลอง​พระเนตร​ของ​พระองค์​ไม่.</verse>
				<verse number="3">ด้วย​ศัตรู​ได้​ข่มเหง​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า; เขา​ได้​ฟาด​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​ลง​ถึง​ดิน: เขา​บังคับ​ให้​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ใน​ที่​มืด, เหมือน​คน​ที่​ตาย​นาน​แล้ว.</verse>
				<verse number="4">เหตุ​ฉะนั้น​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​อ่อน​ระทวย​ไป; ใจ​ก็​ว้าเหว่​อยู่​ภายใน​กาย​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">ข้าพ​เจ้า​จะ​ระลึก​ถึง​เวลา​ที่​ล่วง​ไป​แล้ว; ข้าพ​เจ้า​ภาวนา​ถึง​พระราช​กิจ​ทั้งปวง​ที่​พระองค์​ทรง​กระทำ​นั้น; ข้าพ​เจ้า​รำพึง​ถึง​พระ​หัตถ​กิจ​การต่างๆ ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="6">ข้าพ​เจ้า​ประณม​มือ​กราบไหว้​พระองค์: จิตต์ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​กระหาย​หา​พระองค์, เช่น​กับ​ดิน​แห้ง​ที่​อยาก​น้ำ.</verse>
				<verse number="7">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, จิตต์วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​อ่อน​ละเหี่ย​สลบ​ไป; ขอ​ทรง​โปรด​ตอบ​โดยเร็ว: ขอ​อย่า​ทรง​ซ่อน​พระ​พักตร​จาก​ข้าพ​เจ้า, เกลือก​ว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​คน​ที่​ลง​ไป​ยัง​หลุม​ฝังศพ.</verse>
				<verse number="8">ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​พระ​กรุณา​ของ​พระองค์​เมื่อ​เวลา​รุ่งเช้า; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​วางใจ​พึ่ง​ใน​พระองค์: ขอ​โปรด​ข้าพ​เจ้า​ให้​รู้จัก​มร​คาที่​ข้าพ​เจ้า​ควร​จะ​ดำเนิน; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทูล​ถวาย​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​แก่​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โปรด​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​พวก​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า: ด้วย​ข้าพ​เจ้า​หนี​มา​หา​พระองค์​เพื่อให้​ซ่อน​ตัว​ข้าพ​เจ้า​ไว้:</verse>
				<verse number="10">ขอ​ทรง​โปรด​ฝึกสอน​ข้าพ​เจ้า​ให้​ประพฤติ​ตาม​พระทัย​ของ​พระองค์; เพราะ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า: พระ​วิญญาณ​ของ​พระองค์​ก็ดี​เลิศ​ล้น; ขอ​ทรง​นำ​ข้าพ​เจ้า​ไป​ยัง​เมือง​อัน​ประกอบ​ด้วย​ความ​สัตย์​ธรรม.</verse>
				<verse number="11">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โปรด​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฟื้น​ขึ้น: เพราะ​เห็นแก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์: โดย​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์ ขอ​ทรง​นำ​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​ความ​ยากลำบาก.</verse>
				<verse number="12">เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์ ขอ​ทรง​ทำลาย​พวก​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ทรง​ทำ​ให้​คน​ที่​รบกวน​จิตต์​ของ​ข้าพ​เจ้า​พินาศ​สิ้น​ไป; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ทาส​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="144">
				<verse number="1">ความ​บรม​สุข​สวัสดิมงคล​จง​มี​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​เป็น​ศิลา​ของ​ข้าพ​เจ้า, ผู้​ทรง​ฝึกสอน​มือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​ชำนาญ​ใน​การ​สงคราม​และ​ให้​นิ้วมือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​รู้​วิธี​ใน​การ​รบพุ่ง:</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ทรง​พระ​กรุณาคุณ​แก่​ข้าพ​เจ้า, และ​เป็น​ป้อม​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​เป็น​หอ​รบ​อัน​สูง​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​เป็น​ผู้​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด; พระองค์​เป็น​โล่ห์​ของ​ข้าพ​เจ้าๆ วางใจ​ใน​พระองค์; พระองค์​ทรง​ปราบปราม​พล​ไพร่​ให้​อยู่​ใต้​บังคับ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, มนุษย์​เป็น​อะไร​เล่า, ที่​พระองค์​จะ​ทรง​รู้จัก​เขา? และ​บุตร​มนุษย์​เป็น​ผู้ใด​เล่า, ที่​พระองค์​จะ​ทรง​ระลึก​ถึง​เขา?</verse>
				<verse number="4">มนุษย์​นั้น​ก็​เหมือน​กับ​ลมหายใจ: ปี​เดือน​ของ​เขา​เหมือน​กับ​เงา​ที่​หายวับ​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="5">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​โน้ม​ฟ้า​สวรรค์​ลง: แล้ว​เสด็จ​มา​ทรง​ถูกต้อง​ภูเขา, มัน​จะ​ได้​พ่น​ควันไฟ.</verse>
				<verse number="6">ขอ​ทรง​ใช้​ไฟฟ้า​ลง​มา, และ​ให้​เขา​กระจัดกระจาย​ไป; และ​ทรง​ยิง​ลูก​ธนู​ของ​พระองค์​ออก​ไป, ให้​เขา​แตกตื่น​หนี​ไป.</verse>
				<verse number="7">ขอ​ทรง​เหยียด​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ลง​มา​จาก​ข้างบน; และ​ทรง​ฉุด​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​มหาสมุทร. และ​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​พวก​ต่าง​ประเทศ;</verse>
				<verse number="8">ที่​มี​ปาก​พูด​เป็น​กลอุบาย, และ​มือ​ของ​เขา​คือ​มือขวา​แห่ง​ความ​เท็จ.</verse>
				<verse number="9">ข้า​แต่​พระเจ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องเพลง​บท​ใหม่​ถวาย​พระองค์: จะ​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​ดีด​พิณ​สิบ​สาย.</verse>
				<verse number="10">พระองค์​เป็น​ผู้​ทรง​ประทาน​ความ​รอด​แก่​บรรดา​กษัตริย์​; และ​ทรง​ช่วย​ดา​วิด​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์​ให้​พ้น​จาก​คม​กระบี่​อัน​ร้ายกาจ.</verse>
				<verse number="11">ขอ​พระองค์​ทรง​ช่วย​ฉุด​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​มือ​พวก​ต่าง​ประเทศ, ที่​มี​ปาก​พูด​กลอุบาย, และ​มือขวา​ของ​เขา​คือ​มือขวา​แห่ง​ความ​เท็จ</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​บุตรชาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า แต่​เยาว์​มา​เป็น​เหมือน​ต้นไม้​รุ่น​เจริญ​โต​ขึ้น, บุตรหญิง​เป็น​เหมือน​หิน​หัวมุม​ที่​สะ​กัด​ไว้​เพื่อ​สร้าง​ราชวัง;</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ยุ้งฉาง​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เต็ม​บริบูรณ์, รับรอง​เก็บ​สะเบียง​อาหาร​ได้​ทุกอย่าง, ฝูง​แกะ​ตก​ลูก​ทวี​ขึ้น​นับ​พัน​นับ​หมื่น​ที่​ทุ่งนา​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า;</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​โค​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​บรรทุก​ของ​หนัก​ไว้​เรียบร้อย​ดี; ในเมื่อ​นั้น​ถ้า​ไม่​มี​กองทัพ​ยก​เข้า​มา, และ​ไม่​มี​การ​ยก​ทัพ​ออก, และ​ไม่​มี​เสียง​จลาจล​ตาม​ถนนหนทาง:</verse>
				<verse number="15">ในเมื่อ​ไม่​มีอันเป็น​เช่นนั้น​พล​เมือง​ก็​มี​ความ​สุข; เออ, ชน​ประเทศ​ที่​นับถือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​ของ​ตน​ก็​เป็น​ผาสุก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="145">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พระบรมมหา​กษัตริย์​, พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า; ข้าพ​เจ้า​จะ​ยกยอ​พระองค์; และ​จะ​ถวาย​เกียรติยศ​พระ​นาม​ของ​พระองค์​เสมอ​ไป​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​จะ​ถวาย​เกียรติยศ​พระองค์​ทุกๆ วัน; และ​จะ​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระองค์​จน​ตลอด​อนาคตกาล.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้ใหญ่​สมควร​จะ​ได้​ความ​สรรเสริญ​อย่างยิ่ง; ความ​ใหญ่​ยิ่ง​ของ​พระองค์​ก็​เหลือ​ที่​มนุษย์​จะ​รู้​ได้.</verse>
				<verse number="4">คนใน​ชั่ว​อายุ​นี้​จะ​ยกย่อง​สรรเสริญ​พระราช​กิจ​ของ​พระองค์​ให้แก่​คนใน​ชั่ว​อายุ​หลัง​ฟัง, และ​จะ​ประกาศ​การ​อิทธิฤทธิ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">ข้าพ​เจ้า​จะ​ภาวนา​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์, และ​เกียรติยศ​อัน​รุ่งเรือง​แห่ง​ฤทธานุ​ภาพ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="6">เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​บอกเล่า​ถึง​ฤทธิ์​แห่ง​พระราช​กิจ​อัน​น่ากลัว​ของ​พระองค์; และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ประกาศ​พระ​ลักษณะ​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ประกาศ​ถึง​อนุ​ส​สาว​รีย์​แห่ง​พระ​กรุณา​อัน​ใหญ่​ของ​พระองค์, และ​เขา​จะ​ร้อง​สรรเสริญ​ความ​สัตย์​ธรรม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​ประกอบ​ไป​ด้วย​พระ​เมตตากรุณา; พระองค์​ทรง​พระ​พิ​โรธช้าๆ, และ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์​ใหญ่หลวง.</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​แสดง​พระ​คุณ​แก่​มนุษย์​ทั่วไป; พระ​เมตตากรุณา​อัน​อ่อน​ละมุน​มี​ปรากฏ​อยู่​ใน​บรรดา​พระราช​กิจ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="10">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระราช​กิจ​ของ​พระองค์​ทั้งสิ้น​ย่อม​เป็น​ที่​ยกยอ​สรรเสริญ​แก่​พระองค์; และ​พวก​ผู้​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​ก็​ถวาย​เกียรติยศ​พระองค์.</verse>
				<verse number="11">เขา​จะ​กล่าว​ถึง​พระ​รัศมี​แห่ง​พระราช​สมบัติ​ของ​พระองค์, และ​พูด​ถึง​ฤทธานุ​ภาพ​ของ​พระองค์;</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​จะ​สำแดง​ให้​มนุษย์​ชาติ​รู้​ถึง​การ​อิทธิฤทธิ์​ของ​พระองค์​กับ​พระ​รัศมี​อัน​รุ่งเรือง​แห่ง​พระราช​อาณาจักร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="13">ราชอาณาจักร​ของ​พระองค์​นั้น​เป็น​อาณาจักร​อัน​ยั่งยืน​ตลอด​อนาคตกาล, และ​เดชานุภาพ​ของ​พระองค์​ตั้งอยู่​ตลอด​ทุก​ชั่ว​อายุ​ของ​มนุษย์.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประคอง​สรรพสัตว์​และ​สรรพ​สิ่ง​ที่​จวน​จะ​ล้ม​ลง, และ​ทรง​ยก​บรรดา​คน​ที่​ถ่อมตัว​ลง​ให้​ยืน​ขึ้น​ตรง.</verse>
				<verse number="15">ตา​แห่ง​สรรพสัตว์​ที่​คอยท่า​พระองค์​อยู่; พระองค์​ทรง​ประทาน​อาหาร​ตาม​เวลา.</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ทรง​แบ​พระ​หัตถ์, ประทาน​แก่​สรรพสัตว์​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​ให้​อิ่ม​ตาม​ความ​ประสงค์.</verse>
				<verse number="17">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สัตย์​ซื่อ​ใน​บรรดา​มร​คา​ของ​พระองค์, และ​พระราช​กิจ​ทั้งปวง​ของ​พระองค์​ประกอบ​ไป​ด้วย​พระ​กรุณา.</verse>
				<verse number="18">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​ใกล้​คน​ทั้งปวง​ที่​ทูล​ต่อ​พระองค์, คือ​คน​ที่​ทูล​พระองค์​ด้วยใจ​สัตย์​ซื่อ.</verse>
				<verse number="19">พระองค์​จะ​ทรง​โปรด​ตาม​ความ​ปรารถนา​ของ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เกรงกลัว​พระองค์; พระองค์​จะ​ทรง​สดับ​ฟัง​คำร้อง​ทุกข์​ของ​เขา​และ​จะ​ทรง​ช่วย​เขา​ให้​รอด​ด้วย.</verse>
				<verse number="20">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​บำรุงรักษา​คน​ทั้ง​หลาย​ที่รัก​พระองค์; แต่​ส่วน​คน​ชั่ว​จะ​ถูก​ทำลาย​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="21">ปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​กล่าว​คำสรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​ให้​สรรพสัตว์​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​เสมอ​ไป​เป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="146">
				<verse number="1">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา, จิตต์วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอ๋ย, จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​จะ​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา: จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ในเมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​มี​ลมหายใจ.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​วางใจ​ใน​พวก​เจ้านาย, หรือ​ใน​เผ่าพันธุ์​มนุษย์​ที่​ช่วย​ให้​รอด​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ลมหายใจ​เขา​ขาด, เขา​ก็​กลับคืน​เป็น​ดิน​อีก; และ​ใน​วัน​นั้น​ทีเดียว​ความคิด​ของ​เขา​ก็​ศูนย์​หาย​ไป.</verse>
				<verse number="5">ผู้ใด​ที่​มี​พระเจ้า​ของ​ยา​โค​บ​เป็น​ผู้ช่วย​ก็​เป็นสุข, คือ​คน​ที่​ไว้ใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ตน;</verse>
				<verse number="6">ผู้​ได้​ทรง​สร้าง​ฟ้า​และ​แผ่น​ดิน, ทะเล​กับ​สรรพ​สิ่ง​ที่​มี​อยู่​ใน​ที่​เหล่านั้น; และ​ได้​ทรง​รักษา​ความ​สัตย์​ธรรม​ไว้​เป็นนิตย์;</verse>
				<verse number="7">พระองค์​เป็น​ผู้​ทรง​พิพากษา​ความ​ของ​คน​ทั้งปวง​ที่​ถูก​ข่มเหง; และ​เป็น​ผู้​ทรง​ประทาน​อาหาร​แก่​คน​ที่​หิว. พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้​ทรง​ปล่อย​คน​ที่​ต้อง​จำ​จอง​อยู่.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เปิด​ตา​คน​ตาบอด; พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เป็น​ผู้​ทรง​เผยอ​แก่​เหล่า​คน​ที่​ก้ม​ตัว​ลง​ให้​ยืด​ตรง​ขึ้น; พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​รัก​คน​ชอบธรรม;</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​รักษา​คน​แขกเมือง; และ​ทรง​อุปถัมภ์​เด็ก​กำพร้า​กับ​หญิง​ม่าย; แต่​ส่วน​ทาง​ของ​คน​ชั่ว​พระองค์​ทรง​กระทำ​ให้​อ้อม​คด​ไป.</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ครอบครอง​อยู่​ตลอด​อนาคตกาล, กรุง​ซี​โอน​เอ๋ย, พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ทรง​ครอบครอง​อยู่​ตลอด​ทุก​ชั่ว​อายุ. ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="147">
				<verse number="1">จง​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา; เพราะ​การ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็น​การ​ดี; ด้วย​การ​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​นั้น​เป็น​ที่​สำราญใจ, และ​เป็น​การ​สมควร.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้​ทรง​สร้าง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม; พระองค์​ทรง​รวบรวม​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​กระจัดกระจาย​ไป​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ทรง​ประเล้า​ประโลม​ใจ​ที่​แตก​ช้ำ​แล้ว​ให้​หาย, และ​ทรง​ผูกพัน​บาดแผล​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ทรง​นับ​ดวง​ดาว; และ​ทรง​ตั้ง​ชื่อ​ให้​ดวง​ดาว​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็นใหญ่, และ​ทรง​ฤทธานุ​ภาพ​อย่างยิ่ง; พระองค์​ทรง​สัพพัญญู.</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประคอง​ผู้​ที่​มี​ใจ​ถ่อม​ลง​ให้​สบาย​ขึ้น: พระองค์​ทรง​ปราบปราม​คน​ชั่ว​ลง​ถึง​พื้นดิน.</verse>
				<verse number="7">จง​ร้องเพลง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; จง​ดีด​พิณ​ถวาย​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า,</verse>
				<verse number="8">พระองค์​เป็น​ผู้​ทรง​ปิด​ท้อง​ฟ้า​ไว้​ด้วย​เมฆ, เป็น​ผู้​ทรง​จัดเตรียม​ฝน​ไว้​สำหรับ​พื้นแผ่น​ดิน, เป็น​ผู้​ทรง​กระทำ​ให้​หญ้า​งอก​ขึ้น​บน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ทรง​ประทาน​อาหาร​แก่​สัตว์​เดียรัจฉาน, และ​แก่​ลูก​กา​ที่​ร้อง​อยู่.</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ไม่​ทรง​พอ​พระทัย​แรงม้า: พระองค์​ไม่​ทรง​ยินดี​ใน​ขา​มนุษย์.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ยินดี​ใน​คน​ที่​เกรงกลัว​พระองค์, คือ​ผู้​ที่​ไว้ใจ​ใน​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="12">กรุง​ยะ​รู​ซา​เลมเอ๋ย, จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา, กรุง​ซี​โอน​เอ๋ย, จง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​กลอน​ประตู​ของ​ท่าน​ให้​แข็งแรง​ขึ้น; พระองค์​ได้​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ที่อยู่​ภายใน​เมือง.</verse>
				<verse number="14">พระ​องค์​ทรง​บันดาล​ให้​มี​ความ​สุข​สงบ​ใน​เขตต์​แดน​ของ​ท่าน; พระองค์​ทรง​โปรด​ให้​ท่าน​อิ่ม​ด้วย​ข้าวสาลี​อย่าง​ดี​ที่สุด.</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ทรง​ประทาน​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​แก่​แผ่น​ดิน​โลก; พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์​แผ่​ไป​โดยพลัน.</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ทรง​ประทาน​หิมะ​ดุจ​ขน​แกะ; และ​ทรง​บันดาล​ให้​ฝอย​หิมะ​ปลิว​ไป​ประดุจ​เท่า​ธุลี.</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​น้ำแข็ง​ตก​เป็น​ก้อนๆ; ความ​หนาว​จัด​ของ​พระองค์​ใคร​จะ​ทน​ได้?</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ตรัส​สั่ง​แล้ว, น้ำแข็ง​ก็​ทำลาย​ไป: พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​ลม​ของ​พระองค์​พัด​ไป, น้ำ​จึง​ไหล​ลง.</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ทรง​ประกาศ​พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์​แก่​พวก​ยา​โค​บ, และ​ทรง​ประทาน​ข้อกฎหมาย​และ​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="20">พระองค์​หา​ได้​ทรง​กระทำ​อย่าง​นั้น​แก่​ชน​ประเทศ​ใดๆ ไม่; ชาว​ประเทศ​เหล่านั้น​มิได้​รู้จัก​ข้อบัญญัติ​ของ​พระองค์. ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="148">
				<verse number="1">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา. จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จาก​ฟ้า​สวรรค์: จง​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​สิ้นสุด​กาย​วาจา​ใจ.</verse>
				<verse number="2">ดูกร​บรรดา​ทูต​ของ​พระองค์, จง​สรร​เส​ริ​ญ​พระองค์: บรรดา​พล​โยธา​ของ​พระองค์, จง​สรรเสริญ​พระองค์​เถิด.</verse>
				<verse number="3">แน่ะ ดวงอาทิตย์​และ​ดวงจันทร์, จง​สรรเสริญ​พระองค์: ดวง​ดาว​ทั้งปวง​ที่​มี​แสงสว่าง, จง​สรรเสริญ​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">ให้​สวรรค์​ชั้น​ฟ้า, สรรเสริญ​พระองค์, ให้​น้ำ​ที่อยู่​บน​ฟ้า​สวรรค์​นั้น​สรรเสริญ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">ให้​สิ่ง​ทั้งปวง​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เพราะ​พระองค์​ทรง​รับสั่ง​แล้ว, สิ่ง​เหล่านั้น​ก็​ถูก​เนรมิต​ขึ้น.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ได้​ทรง​ตั้ง​สิ่ง​เหล่านั้น​ไว้​ให้​ยั่งยืน​ถาวร​อยู่​เป็นนิตย์: พระองค์​ทรง​วางข้อ​กฎ​ไว้​เพื่อ​ไม่​ให้​สัก​สิ่ง​ศูนย์​ไป.</verse>
				<verse number="7">สัตว์​ใหญ่​ทั้ง​หลาย​ใน​ทะเล​และ​ใน​น้ำ​ลึก​ทั้งปวง, จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จาก​แผ่น​ดิน​โลก;</verse>
				<verse number="8">ไฟ​กับ​ลูกเห็บ, หิมะ​กับ​หมอก; ทั้ง​ลมพายุ, ได้​ทำ​ให้​พระ​วจ​นะ​ของ​พระองค์​สำเร็จ;</verse>
				<verse number="9">ให้​ภูเขา​และ​เนินเขา​ทั้งปวง; ต้นไม้​ที่​เกิด​ผล​และ​ต้นสน;</verse>
				<verse number="10">ทั้ง​สัตว์ป่า​และ​สัตว์​ใช้​ทั้ง​หลาย; สัตว์เลื้อยคลาน​และ​นก​ที่​มี​ปีก​บิน​ได้;</verse>
				<verse number="11">ให้​กษัตริย์​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก​กับ​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง; ทั้ง​เจ้านาย​และ​พวก​ต​ระ​ลา​การ​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก;</verse>
				<verse number="12">กับ​ชายหนุ่ม​และ​หญิงสาว​พรหมจารี; คนแก่​กับ​ฝูง​เด็ก:</verse>
				<verse number="13">พา​กัน​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เพราะ​มี​พระ​นาม​ของ​พระองค์​แต่​พระ​นาม​เดียว​ควร​ถูก​ยกย่อง​สูงสุด; พระ​รัศมี​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เหนือ​แผ่น​ดิน​โลก​และ​เหนือ​ฟ้า​สวรรค์.</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ได้​ทรง​ยก​สิงค์​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, เป็น​เหตุ​ให้​บรรดา​ผู้​ชอบธรรม​ถวาย​ความ​สรรเสริญ; คือ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ที่​สนิทสนม​กับ​พระองค์. ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="149">
				<verse number="1">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา. จง​ร้องเพลง​บท​ใหม่​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​สรรเสริญ​พระองค์​ใน​สันนิบาต​ของ​พวก​ผู้​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="2">ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ชื่นชม​ใน​พระองค์​ผู้​ทรง​สร้าง: ให้​บุตร​หลาน​ของ​กรุง​ซี​โอน​ยินดี​ใน​พระบรมมหา​กษัตริย์​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="3">ให้​คน​เหล่านั้น​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ใน​เวลา​จับระบำ​ทำ​เพลง: ให้​เขา​พา​กัน​ร้องเพลง​คลอ​ด้วย​รำมะนา​และ​พิณ.</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พอ​พระทัย​ด้วย​ไพร่พล​ของ​พระองค์: พระองค์​จะ​ตกแต่ง​ผู้​ถ่อม​ใจ​ด้วย​ความ​รอด​ให้​เป็น​เครื่องประดับ​อัน​งดงาม.</verse>
				<verse number="5">ให้​พวก​ผู้​ชอบธรรม​ยกย่อง​ความ​รุ่งเรือง: ให้​เขา​ร้องเพลง​ด้วย​ความ​โสม​นัสส์​บน​เตียงนอน​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="6">ให้​มี​คำ​ยกยอ​สรรเสริญ​พระเจ้า​ใน​ปาก​ของ​เขา, และ​ให้​กระบี่​สอง​คม​มี​อยู่​ใน​มือ​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="7">เพื่อ​จะ​กระทำ​การ​แก้แค้น​แก่​ชน​ต่าง​ประเทศ, และ​ลง​อาชญา​แก่​พล​ไพร่​ทั้ง​หลาย;</verse>
				<verse number="8">เพื่อ​จะ​ผูกมัด​กษัตริย์​ของ​เขา​ด้วย​โซ่​และ​เจ้านาย​ของ​เขา​ด้วย​ตรวน;</verse>
				<verse number="9">เพื่อ​จะ​กระทำ​แก่​เขา​ให้​เป็น​ไป​ตาม​คำพิพากษา​ที่​เขียน​ไว้​แล้ว​นั้น: เกียรติยศ​ฉะนี้​ย่อม​มี​แก่​พวก​ผู้​ชอบธรรม​ทั้งปวง​ของ​พระองค์. ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="150">
				<verse number="1">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​สรรเสริญ​พระองค์​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระองค์: จง​สรรเสริญ​พระองค์​ใน​ท้อง​ฟ้า​ที่​สำแดง​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">จง​สรรเสริญ​พระองค์​เพราะ​การ​อิทธิฤทธิ์​ของ​พระองค์; จง​สรรเสริญ​พระองค์​ให้​สม​กับ​พระ​ลักษณะ​ใหญ่​ยิ่ง​บริบูรณ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">จง​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​เสียง​แตร; จง​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​เสียง​ขลุ่ย​และ​เสียง​พิณ.</verse>
				<verse number="4">จง​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​เสียง​รำมะนา​และ​จับระบำ: จง​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​เครื่อง​ดีดสีตีเป่า.</verse>
				<verse number="5">จง​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​เสียง​ฉิ่ง​เสียง​ฉาบ: จง​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​ฉาบ​อัน​มี​เสียง​ดัง​สนั่น.</verse>
				<verse number="6">ให้​สรรพสัตว์​ที่​มี​ลมหายใจ​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา. ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="20">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">สุภาษิต​ของ​ซะโล​โม​ราช​บุตร​ดา​วิด, กษัตริย์​ชาติ​ยิศ​รา​เอล;</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​จะ​ให้​คน​รู้จัก​ปัญญา​และ​คำสั่งสอน; เพื่อ​จะ​ให้​เห็นแจ้ง​ใน​คำ​ทั้ง​หลาย​ที่​เข้าใจ​มา​แล้ว;</verse>
				<verse number="3">เพื่อ​จะ​ให้​รับ​โอวาท​อัน​เกี่ยวกับ​การ​ประพฤติ​ชอบ, ด้วย​สุจริต​ธรรมยุต​ติ​ธรรม​และ​ด้วย​สิทธิ​ธรรม.</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​จะ​ให้​เกิด​ความ​เฉลียว​ฉลาด​แก่​คน​โง่, เพื่อ​จะ​ให้​เกิด​ความ​รู้​และ​สติปัญญา​แก่​ยุวชน;</verse>
				<verse number="5">เพื่อ​ว่า​คน​ผู้​ฉลาด​แล้ว​จะ​พึง​ฟัง, และ​ทวี​ใน​การ​ศึกษา; และ​เพื่อ​ว่า​คน​ผู้​เข้าใจ​แล้ว​จะ​พึง​รู้จัก​ถือท้าย​เรือ​แห่ง​ชีวิต​ของ​ตน;</verse>
				<verse number="6">เพื่อ​จะ​ให้​เข้าใจ​สุภาษิต, และ​คำ​เปรียบ, คำ​ของ​เมธี, และ​ปริศนา​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">ความ​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​บ่อเกิด​แห่ง​ความ​รู้; แต่​คน​โฉด​ชัง​ปัญญา​และ​คำเตือน​สอน.</verse>
				<verse number="8">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, จง​ฟัง​โอวาท​บิดา​ของ​เจ้า, และ​อย่า​ละทิ้ง​คำสอน​ของ​มารดา​เจ้า;</verse>
				<verse number="9">เพราะว่า​คำสั่งสอน​นั้นๆ จะ​เป็นคุณ​มงคล​สวม​ศีรษะ​เจ้า, และ​จะ​เป็น​สร้อย​คล้อง​คอ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, ถ้า​แม้น​คน​พาล​ชักชวน​เจ้า, เจ้า​อย่า​ได้​ยอมตาม.</verse>
				<verse number="11">ถ้า​เขา​กล่าว​ว่า, มา​ไป​กับ​เรา​เถอะ, เรา​จะ​แอบ​คอย​ที่​เอา​เลือด​เขา; เรา​จะ​ซุ่ม​ดัก​จับ​ผู้​หา​ความผิด​มิได้​โดย​ไม่​มี​สาเหตุ;</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​กลืน​เขา​เหล่านั้น​ทั้งเป็น​เช่น​ธรณี​สูบ, และ​กลืน​ผู้​มี​ร่างกาย​สมบูรณ์​ลง​ไป​เช่น​หลุม​ฝังศพ;</verse>
				<verse number="13">พวกเรา​จะ​พบ​บรรดา​ทรัพย์​อัน​หาค่ามิได้; พวกเรา​จะ​บรรจุ​บ้าน​ของ​พวกเรา​ให้​เต็ม​ทุก​หลัง​ด้วย​สิ่งของ​ที่​ปล้น​ได้​มา;</verse>
				<verse number="14">เจ้า​จง​เข้า​ส่วน​กับ​พวกเรา​เถิด; เรา​ทั้งหมด​จะ​มี​ถุง​เงิน​อัน​เดียวกัน”,</verse>
				<verse number="15">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, เจ้า​อย่า​ดำเนิน​ใน​ทาง​นั้น​กับ​เขา; จง​ยั้ง​เท้า​ของ​เจ้า​อย่า​ย่าง​เข้า​ไป​ใน​ทาง​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="16">ด้วยว่า​เท้า​ของ​เขา​วิ่ง​ไป​สู่​ความ​ชั่วร้าย, และ​รีบเร่ง​จะ​ไป​กระทำ​ให้​เลือด​ตก.</verse>
				<verse number="17">แม้ว่า​จะ​ขึง​ข่าย​ไว้​ให้​นก​เห็น, นั้น​ก็​หา​เป็น​ประ​โย​ชน​แก่​มัน​ไม่;</verse>
				<verse number="18">และ​คน​เหล่านี้​ก็​เท่า​กับดัก​ทำร้าย​ให้​โลหิต​ของ​ตนเอง​ตก; เขา​ทั้งปวง​เท่า​กับ​ซุ่มซ่อน​ทำร้าย​ชีวิต​ของ​เขา​เอง.</verse>
				<verse number="19">ฉะนี้​แหละ​คือ​ทาง​ของ​ทุกคน​ที่​โลภ​เอา​กำไร; กำไร​อสัตย์​อธรรม​ย่อม​ทำลาย​ชีวิต​ของ​ผู้​ปล้น​นั้น​เสีย​เอง</verse>
				<verse number="20">พระ​บัญญัติ​ส่ง​เสียง​โก​ญจ​นา​ท​ใน​ถนน; เปล่ง​พระ​สุรเสียง​ใน​ที่​กว้าง​ทั้ง​หลาย;</verse>
				<verse number="21">พระ​ปัญญา​นั้น​ร้อง​ประกาศ​ใน​ที่​มหาชน​ชุมนุม​กัน; ณ ภายนอก​ประตูเมือง​ทั้ง​หลาย, และ​ใน​นคร, พระ​ปัญญา​ตรัส​ดังนี้:</verse>
				<verse number="22">“อีก​นาน​สัก​เท่าใด, เจ้า​คน​โง่, ที่​เจ้า​จะ​ชอบ​อ​ปัญญา? และ​เจ้า​ผู้​ชอบ​ประมาท​เยาะเย้ย​จะ​ชื่นชม​ใน​ความ​ประมาท​เยาะเย้ย, และ​ผู้​โฉด​จะ​ชัง​ความ​รู้?</verse>
				<verse number="23">เจ้า​จง​หัน​มา​ตาม​คำ​ตักเตือน​ของ​เรา; นี่​แน่ะ, เรา​จะ​เท​วิญญาณ​ของ​เรา​ลง​ที่​เจ้า; เรา​จะ​กระทำ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​รู้​ถึง​ถ้อยคำ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="24">เพราะว่า​เรา​ได้​ร้องเรียก, และ​เจ้า​ได้​ปฏิเสธ; เรา​ไห้​ยื่น​มือ​ของ​เรา​ออกรับ, แต่​ไม่​มี​ใคร​สนใจ;</verse>
				<verse number="25">แต่​เจ้า​ทั้งปวง​ถือ​ว่า​บรรดา​คำ​ตักเตือน​ของ​เรา​เปล่า​ประ​โยชน์, และ​ไม่​เอาใจใส่​ต่อ​คำ​ตักเตือน​ของ​เรา. เรา​ก็​จะ​หัวเราะ​บ้าง​ใน​วาระ​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​อันตราย;</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​เย้ย​เมื่อ​ความ​กลัว​ของ​เจ้า​มา​สู่​เจ้า; คือ​เมื่อ​ความ​กลัว​บังเกิด​แก่​เจ้า​เหมือน​ลมพายุ,</verse>
				<verse number="27">และ​เมื่อ​ภัยอันตราย​มา​ถึง​เจ้า​ดัง​ลม​ป่วน; เมื่อ​ความ​ทุกข์​โศก​และ​ความ​รำ​เค็ญ​มา​ถึง​เจ้า.</verse>
				<verse number="28">ขณะนั้น​เขา​ทั้งปวง​จะ​เรียกร้อง​หา​เรา, แต่​เรา​จะ​ไม่​ขานรับ; เขา​ทั้งปวง​จะ​บากบั่น​แสวงหา​เรา, แต่​เรา​จะ​ไม่​ขานรับ; เขา​ทั้งปวง​จะ​บากบั่น​แสวงหา​เรา, แต่​เขา​จะ​ไม่​พบ​เรา;</verse>
				<verse number="29">เพราะว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ชัง​ความ​รู้, และ​มิได้​เลือก​เอา​ความ​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="30">เขา​ทั้งปวง​ไม่​เอาใจใส่​ต่อ​คำสั่งสอน​ของ​เรา, เขา​ได้​หมิ่น​ประมาท​ต่อ​คำ​ตักเตือน​ทั้งหมด​ของ​เรา;</verse>
				<verse number="31">เพราะ​เหตุ​นั้น​เขา​จะ​ต้อง​กิน​ผล​ของ​การ​ประพฤติ​แห่ง​วิถี​ของ​เขา​เอง​นั้น, และ​จะ​หนำใจ​ด้วย​ทำ​ตาม​ความคิด​ของ​ตนเอง.</verse>
				<verse number="32">ด้วยว่า​การ​หลงทาง​ไป​จาก​คำสอน​ของ​พวก​คน​โง่​นั้น​จะ​เป็น​เหตุ​ประหาร​เขา, และ​ความ​เฉยเมย​ของ​คน​โฉด​จะ​ทำลาย​ตัว​เขา​เอง.</verse>
				<verse number="33">แต่ว่า​ผู้ใด​ที่​ฟัง​เรา​จะ​พำนัก​อยู่​โดย​ปลอดภัย, และ​จะ​อยู่​สงบสุข​ปราศ​จาก​กลัว​ภัย​ของ​ความ​ชั่ว.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, ถ้า​เจ้า​จะ​รับคำ​ของ​เรา, และ​จะ​รักษา​บัญญัติ​ของ​เรา​ไว้​กับ​เจ้า;</verse>
				<verse number="2">ยอม​ที่​จะ​ตะแคง​หู​ของ​เจ้า​ลง​ฟัง​พระ​ปัญญา, และ​น้อม​ใจ​ของ​เจ้า​ลง​เพื่อ​ความ​เข้าใจ;</verse>
				<verse number="3">เออ, ถ้า​เจ้า​จะ​ร้อง​หา​ความ​รู้, และ​ส่ง​เสียง​ของ​เจ้า​วอน​หา​ความ​เข้าใจ;</verse>
				<verse number="4">ถ้า​เจ้า​จะ​เสาะหา​พระ​ปัญญา​เหมือน​หาเงิน, และ​ค้นหา​พระ​ปัญญา​เหมือน​หนึ่ง​ทรัพย์​ที่​ซ่อน​อยู่​นั้น;</verse>
				<verse number="5">เมื่อนั้น​เจ้า​จะ​เข้าใจ​ความ​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​จะ​พบ​ความ​รู้​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="6">เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระราชทาน​ปัญญา​ความ​รู้​และ​ความ​เข้าใจ​ออก​มา​จาก​พระโอษฐ์​ของ​พระองค์:</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ทรง​สะสม​สติปัญญา​อัน​ประเสริฐ​ไว้​สำหรับ​คน​ตรง; พระองค์​เป็น​เกราะ​สำหรับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ดำเนิน​อยู่​ใน​ความ​สุจริต;</verse>
				<verse number="8">เพื่อ​ว่า​พระองค์​จะ​ทรง​ระวัง​ทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​ความ​ยุตติ​ธรรม, และ​ระวังรักษา​มร​คา​แห่ง​สุทธิ​ชน​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">ขณะนั้น​แหละ​เจ้า​จะ​เข้าใจ​ความ​ชอบธรรม​ความ​ยุตติ​ธรรม, และ​สิทธิ​ธรรม, เออ, ทุกๆ วิถีทาง.</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​พระ​ปัญญา​จะ​เข้า​มา​สู่​ดวง​หฤทัย​ของ​เจ้า, และ​ความ​รู้​ก็​จะ​เป็น​ความ​บันเทิง​แก่​ดวงวิญญาณ​ของ​เจ้า,</verse>
				<verse number="11">ความ​สุขุม​รอบคอบ​จะ​พิทักษ์​เจ้า​ไว้; ความ​เข้าใจ​จะ​รักษา​เจ้า;</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​จะ​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​ทาง​ของ​คน​ชั่ว, เพื่อให้​พ้น​จาก​คน​ที่​พูด​ดึง​มัน​ไป​ใน​ทาง​หลงผิด;</verse>
				<verse number="13">คน​ที่​ละทิ้ง​ทาง​ของ​ความ​ตรง, เพื่อ​เดิน​ใน​ทาง​ของ​ความ​มืดมน;</verse>
				<verse number="14">คน​ที่​ยินดี​ทำ​ความ​ชั่ว, และ​ชื่นบาน​อยู่​ใน​การ​หลงผิด​ของ​คน​ชั่ว;</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​คด​ใน​ทาง​ของ​เขา, และ​ดื้อดึง​อยู่​ใน​ทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="16">เพื่อให้​พ้น​จาก​หญิง​ชั่ว, ให้​พ้น​จาก​หญิง​งาม​เมือง​ที่​ใช้​คำ​เล่ห์​ลิ้น​เกลี้ยงเกลา;</verse>
				<verse number="17">ที่​ได้​ละทิ้ง​คู่รัก​ผู้​ที่​ได้​คบ​กัน​มา​แต่​หนุ่มสาว, และ​ลืม​คำมั่นสัญญา​ต่อ​พระเจ้า​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="18">ด้วยว่า​เรือน​ของ​หญิง​คน​นั้น​เป็น​ที่​นำ​ไป​สู่​ความ​ตาย, และ​วิถีทาง​ของ​หญิง​นั้น​นำ​ไป​สู่​พวก​ผี;</verse>
				<verse number="19">ไม่​มี​ผู้ใด​ที่​ไป​สมสู่​กับ​หญิง​นั้น​จะ​กลับ​มา​อีก​ได้, หรือ​จะ​ถึง​ทาง​ของ​ชีวิต​ก็​หาไม่:</verse>
				<verse number="20">เพื่อ​ว่า​เจ้า​จะ​ได้​ดำเนิน​ใน​ทาง​ของ​สุ​ชน, และ​รักษา​หนทาง​ของ​คน​ชอบธรรม​ไว้.</verse>
				<verse number="21">เพราะว่า​คน​ตรง​จะ​ได้​พำนัก​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน, และ​คน​ดี​รอบคอบ​จะ​ได้​ดำรง​อยู่​บน​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="22">แต่​คน​บาป​หยาบช้า​จะ​ถูก​ตัด​ให้​สิ้น​ศูนย์​จาก​แผ่น​ดิน, และ​ผู้​ประทุษร้าย​ทั้ง​หลาย​จะ​ถูก​ถอน​ราก​เง่า​ออก​เสีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, อย่า​ลืม​โอวาท​ของ​เรา; แต่​จง​ให้​ใจ​ของ​เจ้า​รักษา​บัญญัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา:</verse>
				<verse number="2">เพราะว่า​บัญญัติ​นั้น​จะ​เพิ่ม​วัน​และ​ปี​เดือน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ชีวิต​ของ​เจ้า, กับ​สันติ​สุข​ให้แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">อย่า​ให้​ความ​กรุณา​และ​ความจริง​ละ​จาก​ตัว​เจ้า​ไป: จง​ผูก​ความ​กรุณา​และ​ความจริง​ไว้​รอบ​คอ​ของ​เจ้า; จง​จารึก​ไว้​ที่​ดวงใจ​ของ​เจ้า;</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​แหละ​เจ้า​จะ​ได้​พบ​การ​สงเคราะห์​และ​ชื่อเสียง​ดี​ฉะ​เพาะ​พระ​เนดร​พระเจ้า​และ​ต่อตา​มนุษย์.</verse>
				<verse number="5">จง​วางใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​สุดใจ​ของ​เจ้า, อย่า​พึ่ง​ใน​ความ​เข้าใจ​ของ​ตนเอง:</verse>
				<verse number="6">จง​รับ​พระองค์​ให้​เข้า​ส่วน​ใน​ทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, และ​พระองค์​จะ​ชี้ทาง​เดิน​ของ​เจ้า​ให้​แจ่มแจ้ง.</verse>
				<verse number="7">อย่า​อวด​ว่า​ตน​เป็น​คน​ฉลาด; จง​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ละ​จาก​ความ​ชั่ว;</verse>
				<verse number="8">นั้นแหละ​จะ​เป็นสุข​ภาพ​แก่​ร่างกาย​ของ​เจ้า, และ​สดชื่น​แก่​กะ​ดูก​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="9">จง​ถวาย​พระ​เกียรติยศ​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​ทรัพย์​ของ​เจ้า, และ​ด้วย​ผล​แรก​ทั้งหมด​ที่​เพิ่มพูน​แก่​เจ้า​นั้น;</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​กระ​กำ​เช่นนั้น​แล้ว​ยุ้งฉาง​ของ​เจ้า​จะ​เต็ม​บริบูรณ์, และ​ถัง​ของ​เจ้า​จะ​เปี่ยม​ล้น​ด้วย​น้ำ​องุ่น​สด.</verse>
				<verse number="11">บุตร​ชาย​ของ​เรา​เอ๋ย, อย่า​ประมาท​ต่อ​บท​วินัย​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​อย่า​อ่อน​ระอา​ต่อ​การ​เตือน​สอน​ของ​พระองค์:</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ผู้ใด​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​รัก​พระองค์​ทรง​เตือน​สอน​ผู้​นั้น, เช่น​บิดา​กระทำ​ต่อ​บุตร​ที่​ตน​ชื่นชม</verse>
				<verse number="13">ความ​ผา​สุข​มี​แก่​คน​นั้น​ที่​พบ​พระ​ปัญญา, และ​แก่​คน​นั้น​ที่​รับ​ความ​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="14">เพราะว่า​การ​หา​พระ​ปัญญา​มา​ได้​นั้น​ก็ดี​กว่า​ได้​เงิน, และ​ผลกำไร​นั้น​ก็​ประเสริฐ​กว่า​ทองคำ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="15">พระ​ปัญญา​มี​ค่า​ยิ่ง​กว่า​ทับทิม: และ​ไม่​มี​สิ่งใดๆ ซึ่ง​เจ้า​พึงปรารถนา​เอา​มา​เทียม​กับ​พระ​ปัญญา​ได้.</verse>
				<verse number="16">ใน​ระยะ​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ของ​พระ​ปัญญา​นั้น​มี​วัน​คืน​อยู่​ยืดยาว; และ​ใน​พระ​หัตถ์​เบื้อง​ซ้าย​มี​ทรัพย์​มั่งคั่ง​และ​เกียรติศักดิ์.</verse>
				<verse number="17">วิถี​ของ​พระ​ปัญญา​นั้น​คือ​ทาง​ความ​โสม​นัสส์, และ​ทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​พระ​ปัญญา​นั้น​คือ​สันติ​สุข.</verse>
				<verse number="18">พระ​ปัญญา​เป็นต้น​ไม้​แห่ง​ชีวิต​แก่​คน​นั้นๆ ที่​ฉวย​เอา​พระองค์​ไว้​ได้: และ​ทุกคน​ที่​ยึดถือ​พระองค์​ไว้​นั้น​ก็​จะ​มี​ความ​ผาสุก.</verse>
				<verse number="19">โดย​พระ​ปัญญา​นั้น​เอง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ประดิษฐาน​โลก​ไว้; โดย​ความ​เข้าใจ​นั้น​เอง​พระองค์​ได้​ทรง​แต่งตั้ง​ฟ้า​สวรรค์.</verse>
				<verse number="20">โดย​ความ​รู้​นั้น​เอง​พระองค์​ได้​ทรง​แยก​น้ำ​ออก​เป็น​ห้วง​ลึก, และ​ทรง​ให้​ท้อง​ฟ้า​หยาด​น้ำค้าง​ลง​มา,</verse>
				<verse number="21">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, จง​สงวน​พระ​ปัญญา​อัน​เลิศ​และ​ความ​สุข​ม​รอบคอบ​ไว้: อย่า​พ้น​จาก​สายตา​ของ​เจ้า​ไป:</verse>
				<verse number="22">เพื่อ​ว่า​จะ​ได้​เป็น​ชีวิต​แก่​วิญญาณ​ของ​เจ้า, และ​เป็นคุณ​ประดับ​คอ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="23">ขณะนั้น​เจ้า​จะ​ดำเนิน​อยู่​ใน​ทาง​ของ​เจ้า​โดย​ปลอดภัย, และ​เท้า​ของ​เจ้า​จะ​มิได้​สะดุด.</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​เจ้า​เอนหลัง, เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​วิตก: เออ, ยาม​เจ้า​นอน​ลง, ความ​หลับ​ของ​เจ้า​จะ​สดชื่น.</verse>
				<verse number="25">อย่า​วิตก​ถึง​เหตุ​น่ากลัว​อัน​จะ​เกิด​ขึ้น​ฉับพลัน, หรือ​วิตก​ถึง​พายุ​แห่ง​ความ​พินาศ​ของ​คน​ชั่ว​อัน​จะ​เกิด​ขึ้น;</verse>
				<verse number="26">เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เป็น​ที่​ไว้วางใจ​ของ​เจ้า, และ​จะ​ทรง​รักษา​มิ​ให้​เท้า​ของ​เจ้า​พลาดพลั้ง​ไป</verse>
				<verse number="27">อย่า​กีดกัน​ความ​ดี​ไว้​จาก​คนใดๆ ที่​เขา​ควร​จะ​ได้​ความ​ดี​นั้น, ในเมื่อ​เจ้า​มี​อำนาจ​อยู่​ใน​กำมือ​อาจ​จะ​ทำ​ได้.</verse>
				<verse number="28">อย่า​พูด​กับ​เพื่อนบ้าน​ของ​เจ้า​ว่า, “ไป​ก่อน​เถอะ​แล้ว​ค่อย​มา​อีก​ที, พรุ่งนี้​เถอะ​ฉัน​จะ​ให้,” ในเมื่อ​เจ้า​มี​สิ่ง​นั้น​อยู่​ใกล้​ตัว​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="29">อย่า​คิด​ทำร้าย​เพื่อนบ้าน​ของ​เจ้า, เห็น​แล้ว​ว่า​เขา​รู้สึก​ว่า​ปลอดภัย​ที่​อาศัย​อยู่​ใกล้เคียง​เจ้า.</verse>
				<verse number="30">อย่า​หาเหตุ​ทะเลาะ​กับ​ผู้ใด, เมื่อ​เขา​มิได้​ทำ​อันตราย​อย่างใด​แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="31">อย่า​อิจฉา​คน​ห้าว, และ​อย่า​เลือก​ทาง​ประพฤติ​ของ​เขา​ไว้.</verse>
				<verse number="32">เพราะ​ผู้​หลงผิด​เป็น​ที่​สะ​อิด​สะ​เอียน​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา; แต่​ทรง​เป็น​มิตร​กับ​คน​ตรง.</verse>
				<verse number="33">การ​สาป​สรร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตก​อยู่​ใน​เรือน​ของ​คน​ชั่วร้าย; แต่​พระองค์​ทรง​อวย​พระ​พร​ต่อ​บ้านเรือน​ของ​ผู้​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="34">พระองค์​ทรง​ประมาท​เยาะเย้ย​ผู้​ประมาท​เยาะเย้ย​เป็นแน่; แต่​พระราชทาน​พระ​คุณ​ต่อ​ผู้​ถ่อมตัว​ลง.</verse>
				<verse number="35">คน​มี​ปัญญา​จะ​ได้​สง่า​ราศี​เป็น​มรดก, แต่​ความ​อับอายขายหน้า​จะ​เป็น​รางวัล​สำหรับ​คน​โง่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ศิษย์​ทั้ง​หลาย​เอ๋ย, จง​ฟัง​โอวาท​ของ​ผู้​ที่​เป็น​บิดา, และ​สนใจ​เพื่อให้​รู้​ใน​ความ​เข้าใจ;</verse>
				<verse number="2">เพราะว่า​เรา​ให้​หลัก​คำสอน​ดี​แก่​เจ้า; เจ้า​อย่า​ละเลย​ต่อ​โอวาท​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​เรา​ได้​เป็น​บุตร​ของ​บิดา​เรา, และ​เป็น​บุตร​ที่รัก​ใคร่​คน​เดียว​ของ​มารดา​เรา.</verse>
				<verse number="4">บิดา​ได้​สอน​เรา​กล่าว​ว่า: “จง​สงวน​คำพูด​ของ​เรา​ไว้​ใน​ใจ​ของ​เจ้า​เถิด; จง​รักษา​บัญญัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา, และ​ดำรง​ชีพ​อย่าง​นั้น;</verse>
				<verse number="5">จง​รับ​เอา​พระ​ปัญญา, จง​รับ​เอา​ความ​เข้าใจ; อย่า​ลืม, หรือ​อย่า​เลือน​ไกล​จาก​ระดับ​คำพูด​แห่ง​ปาก​ของ​เรา;</verse>
				<verse number="6">อย่า​ละทิ้ง​พระ​ปัญญา, และ​พระ​ปัญญา​ก็​จะ​พิทักษ์​รักษา​เจ้า​ไว้; จงรัก​พระ​ปัญญา, และ​พระ​ปัญญา​จะ​บำรุงรักษา​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="7">พระ​ปัญญา​เป็น​หลัก​เอก; เพราะฉะนั้น​จง​รับ​เอา​พระ​ปัญญา​ให้​ได้; เออ, ให้​สรรพ​สิ่ง​ที่​เจ้า​หา​ได้​นั้น​ให้​มี​ความ​เข้าใจ​อยู่​ด้วย,</verse>
				<verse number="8">จง​ตีราคา​พระ​ปัญญา​ให้​สูง, และ​พระ​ปัญญา​ก็​จะ​เลื่อน​เจ้า​ขึ้น​สู้​ระดับ​สูง; พระ​ปัญญา​จะ​นำพา​เกียรติศักดิ์​มา​สู่​เจ้า, เมื่อ​เจ้า​กลมกลืน​อยู่​กับ​พระ​ปัญญา.</verse>
				<verse number="9">พระ​ปัญญา​จะ​ให้​คุณ​มงคล​สวม​ศีรษะ​เจ้า; พระ​ปัญญา​จะ​นำ​มงกุฎ​แห่ง​ความงาม​มา​ให้แก่​เจ้า.”</verse>
				<verse number="10">ฟัง​นะ, ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, และ​จง​รับ​เอา​ถ้อยคำ​ของ​เรา; และ​ชีวิต​ของ​เจ้า​จะ​ยืน​นาน​ปี.</verse>
				<verse number="11">เรา​ได้​สอน​เจ้า​ไป​ใน​ทาง​แห่ง​พระ​ปัญญา; เรา​ได้​นำ​เจ้า​ไป​ใน​ทาง​แห่ง​ความ​ตรง.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เจ้า​ไป​ไหน, ก้าว​เท้า​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​ขัดข้อง; และ​ถ้า​เจ้า​วิ่ง​ไป, เจ้า​จะ​ไม่​สะดุด​ล้ม​ลง.</verse>
				<verse number="13">จง​ยึด​คำสั่งสอน​ไว้​ให้​มั่น; อย่า​ปล่อย​เสีย​เลย: จง​รักษา​ไว้​ให้​ดี; เพราะว่า​นั่น​คือ​ชีวิต​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">อย่า​ย่าง​เข้า​ไป​ใน​ทาง​ของ​คน​ชั่วร้าย, และ​อย่า​เดิน​ใน​ทาง​ของ​คน​บาป.</verse>
				<verse number="15">จง​หลีก​เสีย, อย่า​เข้า​ใกล้​มัน​เลย; จง​หนี​ไป​จาก​มัน, และ​ผ่าน​เลย​ไป​เสีย​เถิด.</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เหล่าร้าย​นั้น​นอน​ไม่​หลับ, จนกว่า​จะ​ได้​ทำชั่ว​เสียก่อน; หาก​เขา​มิได้​ก่อ​เหตุ​ให้​คน​อื่น​เสียหาย, เขา​ก็​ไม่​เป็นอัน​หลับ​อัน​นอน.</verse>
				<verse number="17">เพราะ​เขา​เสพ​อาหาร​อันเนื่องมาจาก​ความ​ชั่วร้าย, และ​ดื่ม​น้ำ​องุ่น​อันเนื่องมาจาก​การ​อำมหิต.</verse>
				<verse number="18">แต่​วิถี​ของ​ผู้​ชอบธรรม​นั้น​เหมือน​ดัง​แสง​อรุณ, ซึ่ง​กล้า​ขึ้น​ทุกที​จนถึง​เที่ยงวัน.</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​ทาง​ของ​คน​ชั่วร้าย​เป็น​เหมือน​ความ​มืด​ทึบ: เขา​ไม่​รู้​ว่า​เขา​ได้​สะดุด​อะไร​เข้า</verse>
				<verse number="20">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, จง​สนใจ​ใน​คำพูด​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา; จง​เงี่ยหู​ของ​เจ้า​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="21">อย่า​ให้​คำ​นั้นๆ พ้น​จาก​สายตา​ของ​เจ้า; จง​รักษา​ไว้​ท่ามกลาง​ดวงใจ​ของ​เจ้า,</verse>
				<verse number="22">เพราะว่า​คำ​เหล่านั้น​เป็น​ชีวิต​แก่​คน​ทั้งปวง​ที่​พบ, และ​เป็นสุข​ภาพ​แก่​ทุก​ส่วน​ฝ่าย​เนื้อหนัง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="23">จง​รักษา​ใจ​ของ​เจ้า​ไว้​ด้วย​สุด​ความ​เพียรพยายาม: เพราะ​ผล​การ​แห่ง​กิจ​ต่างๆ ใน​ชีวิต​ก็​เกิด​มา​จาก​จิตต์​ใจ.</verse>
				<verse number="24">จง​ละทิ้ง​ปาก​อัน​พูด​ดื้อดึง​เขว​ไป, และ​ริมฝีปาก​ที่​พูด​ให้​หลงผิด​ไป​นั้น​จง​กำจัด​ให้​ห่างไกล​จาก​เจ้า.</verse>
				<verse number="25">จง​ให้​หน่วย​ตา​ของ​เจ้า​มอง​ตรง​ไป​ข้างหน้า, และ​จง​ให้​หนังตา​ของ​เจ้า​เบิก​มอง​ข้างหน้า​เจ้า.</verse>
				<verse number="26">จง​ทำ​ทาง​ที่​เท้า​ของ​เจ้า​จะ​เดิน​ไป​ให้​ราบ, และ​จง​จัด​ทางเดิน​ทั้งหมด​ของ​เจ้า​ให้​เรียบร้อย.</verse>
				<verse number="27">อย่า​หัน​เหลียว​ไป​ข้าง​ขวา​หรือ​ข้าง​ข้า​ย: จง​ถอน​เท้า​ของ​เจ้า​ออก​มา​จาก​ทาง​แห่ง​ความ​ชั่ว.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, จง​สนใจ​ใน​ปัญญา​ของ​เรา; จง​เงี่ยหู​ของ​เจ้า​ฟัง​ความ​เข้าใจ​ของ​เรา:</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​เจ้า​จะ​ไห้​รักษา​ความ​สุข​ม​รอบคอบ​ไว้, และ​เพื่อ​ริมฝีปาก​ของ​เจ้า​จะ​ได้​สงวน​ความ​รู้.</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​ริมฝีปาก​หญิง​ชั่ว​นั้น​ย่อม​หยาด​น้ำผึ้ง, และ​ปากคำ​ของ​หญิง​นั้น​ลื่น​กว่า​น้ำมัน;</verse>
				<verse number="4">แต่​ใน​ที่สุด​นาง​ก็​ขม​อย่าง​ยาพิษ, และ​คม​ดุจ​พระ​ขรรค์.</verse>
				<verse number="5">เท้า​ของ​นาง​เดิน​ลง​ไป​สู่​ความ​ตาย; ย่าง​เท้า​ของ​นาง​เหยียบ​อยู่​บน​หลุม​ฝังศพ,</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนั้น​นาง​จึง​ไม่​พบ​ทาง​ราบรื่น​แห่ง​ชีวิต: วิถี​ทั้ง​หลาย​ของ​นาง​ก็​ไม่​แน่นอน, และ​นาง​ก็​ไม่​รู้​ว่า​จะ​ไป​ถึง​ไหน.</verse>
				<verse number="7">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, บัดนี้​จง​ฟัง​เรา, และ​อย่า​ทอดทิ้ง​คำ​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="8">จง​แยกทาง​เดิน​ของ​เจ้า​ให้​ไกล​จาก​นาง, และ​อย่า​เข้า​ไป​ใกล้​ประตู​เรือน​ของ​นาง​เลย,</verse>
				<verse number="9">เกรง​ว่า​เจ้า​จะ​เสีย​สิน​ศักดิ์​ของ​เจ้า​ให้แก่​คน​อื่น, และ​ปี​เดือน​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​จะ​ตก​อยู่​กับ​การ​โหดร้าย;</verse>
				<verse number="10">เกรง​ว่า​หญิง​โสเภณี​ทั้ง​หลาย​จะ​อิ่มเอิบ​ไป​ด้วย​น้ำพักน้ำแรง​ของ​เจ้า, และ​การงาน​ที่​เจ้า​ทำ​นั้น​จะ​ต้อง​ตก​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​หญิง​ชั่ว.</verse>
				<verse number="11">และ​เจ้า​จะ​ต้อง​โท​มนัสส์​ครวญ​คร่ำ​ใน​บั้นปลาย​แห่ง​ชีวิต​ของ​เจ้า, ขณะ​เมื่อ​เลือดเนื้อ​ของ​เจ้า​ร่วงโรย​ไป;</verse>
				<verse number="12">เจ้า​ก็​จะ​ว่า, “อนิจจา​เอ๋ย​เพราะ​ข้าฯ ได้​เกลียด​คำสั่งสอน​นักหนา, และ​ใจ​ของ​ข้าฯ ได้​ดูถูก​คำ​ห้ามปราม;</verse>
				<verse number="13">ข้าฯ หรือ​ก็​มิได้​ฟัง​เสียง​ของ​ครู​ของ​ข้าฯ, หรือ​เอียงหู​ฟัง​ต่อ​ท่าน​เหล่านั้น​ที่​ตักเตือน​ข้าฯ;</verse>
				<verse number="14">ข้าฯ จวน​จะ​ถึง​ความ​พินาศ​ใน​ท่ามกลาง​ชุมนุมชน​และ​หมู่​ประชุม​อยู่​แล้ว.”</verse>
				<verse number="15">จง​ดื่ม​น้ำ​จาก​ถัง​เก็บ​น้ำ​ของ​เจ้า​เอง, และ​น้ำ​อัน​ไหล​ซึม​ที่​บ่อ​ของ​เจ้า​เอง.</verse>
				<verse number="16">ควร​ละ​หรือ​ที่​จะ​ให้​ทาน​น้ำ​ของ​เจ้า​ไหล​เพลื่อ​ไป​นอก​บ้าน, และ​เป็น​สายน้ำ​ไหล​ออก​ไป​ตาม​ถนน?</verse>
				<verse number="17">จง​สงวน​ไว้​ให้​สำหรับ​เจ้า​แต่​ผู้​เดียว, และ​มิใช่​สำหรับ​แขก​ของ​เจ้า​ด้วย.</verse>
				<verse number="18">จง​ให้​บ่อน้ำพุ​ของ​เจ้า​นำ​ความ​สุข​สำราญ​มา​สู่​ตัว​เจ้า​เอง; และ​จง​ชื่นใจ​ยินดี​ด้วย​กัน​กับ​ภรรยา​ซึ่ง​อยู่​ด้วย​กัน​มา​แต่​หนุ่มสาว.</verse>
				<verse number="19">เหมือน​อย่าง​นาง​เนื้อที่​น่ารัก​และ​นาง​กวาง​ที่​น่า​ชม, จง​ให้​ถัน​ของ​ภรรยา​เจ้า​เป็น​ที่​หนำใจ​อยู่​ทุกเวลา; จง​รื่นเริง​ยินดี​กับ​ความ​รัก​ของ​ภรรยา​เสมอ.</verse>
				<verse number="20">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, ด้วย​เหตุ​ประการ​ใด​เจ้า​จึง​ไป​รื่นเริง​ยินดี​กับ​หญิง​ชั่ว, และ​แนบ​อก​หญิง​โสเภณี​เล่า?</verse>
				<verse number="21">ด้วยว่า​ทาง​ประพฤติ​ทั้ง​หลาย​ของ​มนุษย์​ย่อม​ประจักษ์แจ้ง​ต่อ​พระเนตร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​พระองค์​ทรง​วิจารณ์​วิถีทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="22">คน​ชั่วร้าย​จะ​ถูก​ดัก​ด้วย​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​เขา​เอง, และ​เชือก​แห่ง​ความ​บาป​ของ​เขา​จะ​ถูก​มัด​ตัว​ของ​เขา​ไว้.</verse>
				<verse number="23">เขา​จะ​ตาย​เพราะ​ขาดคำ​สั่งสอน; และ​ใน​อาการ​โง่เขลา​อัน​มากมาย​ของ​เขา​นั้น​เอง​เขา​จะ​หลง​เจิ่น​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, ถ้า​เจ้า​ได้​เป็น​นายประกัน​ให้​เพื่อนบ้าน​ของ​เจ้า, ถ้า​เจ้า​ร่วม​จับมือ​กับ​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด;</verse>
				<verse number="2">เจ้า​ก็​ติด​กับ​โดย​คำ​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​เจ้า, เจ้า​ก็​ถูก​ดัก​โดย​คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, จง​ทำ​อย่าง​นี้, เมื่อ​เห็น​อยู่​แล้ว​ว่า​เจ้า​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​เพื่อนบ้าน​ของ​เจ้า: ก็​จง​ถอน​ตัว​ของ​เจ้า​ออก​เสีย; จง​รีบ​ไป​วิงวอน​ขอ​ต่อ​เพื่อนบ้าน​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">อย่า​ให้​ตา​ของ​เจ้า​หลับ, หรือ​อย่า​ให้​หนังตา​ของ​เจ้า​ปรือ​ไป;</verse>
				<verse number="5">จง​ปลีกตัว​ของ​เจ้า​ให้​พ้น​ร้าย​เหมือน​อย่าง​เนื้อสมัน​พ้น​จาก​มือ​ของ​นายพราน, และ​เหมือน​อย่าง​นก​พ้น​จาก​มือ​ของ​ผู้​ดัก</verse>
				<verse number="6">ไป​ดู​มด​ซิ, เจ้า​ขี้​เกียจ; จง​พิจารณา​ทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​มัน, และ​จง​ฉลาด​ขึ้น;</verse>
				<verse number="7">มัน​ไม่​มี​หัวหน้า, ผู้กำกับ​การ, หรือ​ผู้​ปกครอง.</verse>
				<verse number="8">ถึงกระนั้น​มัน​ก็​ยัง​สะสม​อาหาร​ไว้​เมื่อ​ฤดู​ร้อน, และ​รวบรวม​สะเบียง​ของ​มัน​ไว้​เมื่อ​ฤดู​เกี่ยว​ข้าว.</verse>
				<verse number="9">เจ้า​จะ​นอน​อยู่​นาน​สัก​เท่าใด, เจ้า​ขี้เกียจ? เมื่อไร​เจ้า​จะ​ตื่น​ลุก​ขึ้น​จาก​การ​หลับไหล​ของ​เจ้า?</verse>
				<verse number="10">“อยาก​นอน​อีก​นิด, อยาก​งีบ​อีก​หน่อย อยาก​กอด​มือ​นอน​อีก​ประเดี๋ยว.”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​แหละ​ความ​เข็ญใจ​ของ​เจ้า​จะ​จู่​เข้า​มา​ดุจ​โจร​เข้า​ปล้น, และ​ความ​ขาดแคลน​ของ​เจ้า​จะ​จู่​เข้า​มา​ดุจ​คน​มี​อาวุธ​ครบมือ.</verse>
				<verse number="12">คน​ผู้ร้าย​ฆ่า​คน, คน​อสัตย์​อธรรม, ได้แก่​ผู้​ที่​เดิน​ไป​มา​ใช้​ปาก​กล่าว​คำ​ที่​หลงผิด.</verse>
				<verse number="13">ที่​ขยิบ​หู​ขยิบตา, ที่​เสือก​เท้า​ไป​มา, ที่​ให้​อาณัติ​สัญญา​ด้วย​นิ้วมือ​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="14">ส่วน​ใน​ใจ​ของ​เขา​นั้น​เต็มไปด้วย​การ​หลงผิด, เขา​คิด​ทำร้าย​อยู่​เสมอ, เขา​แพร่​ความ​แตกสามัคคี.</verse>
				<verse number="15">เพราะฉะนั้น​ความ​หายนะ​ของ​เขา​จะ​จู่​มา​โดย​ฉับพลัน; ใน​ทันใดนั้น​เขา​จะ​แหลก​ลาน​จน​ไม่​มี​ทาง​เยียวยา​เลย.</verse>
				<verse number="16">มี​อยู่​หก​อย่าง​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ชัง; เออ, มี​ถึง​เจ็ด​อย่าง​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​สะ​อิด​สะ​เอียน:</verse>
				<verse number="17">ตา​หยิ่งยะโส; ลิ้น​พูด​ปด; มือ​ที่​ประหาร​คน​ที่​ไม่​มี​ผิด​ให้​โลหิต​ตก;</verse>
				<verse number="18">ใจ​ที่​คิด​กะ​การ​ชั่วร้าย​นานา, เท้า​ที่​วิ่ง​ปราด​ไป​กระทำ​ผิด;</verse>
				<verse number="19">พะ​ยาน​เท็จ​ที่​ระบาย​ลม​ออก​มา​เป็น​คำ​เท็จ, และ​คน​ที่​แพร่​การ​แตก​สามัคคี​ใน​หมู่​พี่น้อง.</verse>
				<verse number="20">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย จง​รักษา​บัญญัติ​แห่ง​บิดา​ของ​เจ้า​ไว้, และ​อย่า​ลืม​โอวาท​แห่ง​มารดา​ของ​เจ้า:</verse>
				<verse number="21">จง​มัด​ไว้​กับ​ดวงใจ​ของ​เจ้า​เสมอ; จง​ผูก​ไว้​รอบ​คอ​ของ​เจ้า. ยาม​ที่​เจ้า​เดิน​ไป.</verse>
				<verse number="22">คำสั่งสอน​นั้น​จะ​นำ​เจ้า​ไป; ยาม​ที่​เจ้า​นอน​ลง​คำสั่งสอน​นั้น​จะ​อยู่​เฝ้า​รักษา​เจ้า​ไว้; และ​ยาม​ที่​เจ้า​ตื่น​ขึ้น​คำสั่งสอน​นั้น​จะ​สนทนา​กับ​เจ้า.</verse>
				<verse number="23">เพราะว่า​พระ​บัญญัติ​เป็น​ดวงประทีป; และ​คำ​โอวาท​เป็น​แสงสว่าง; และ​คำสั่งสอน​ห้ามปราม​เป็น​ทาง​แห่ง​ชีวิต:</verse>
				<verse number="24">เพื่อ​พิทักษ์​ให้​เจ้า​พ้น​จาก​หญิง​ชั่ว, ให้​พ้น​จาก​ลิ้น​เล่ห์​ส​วา​ท​ของ​หญิง​แพศยา.</verse>
				<verse number="25">อย่า​มี​ราคะ​ตัณหา​ใน​ใจ​ของ​เจ้า​เนื่องด้วย​รูป​งาม​ของ​เขา; หรือ​อย่า​ยอม​ให้​นาง​จับตัว​เจ้า​ไป​ด้วย​หนังตา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="26">เพราะว่า​ค่า​ของ​หญิง​โสเภณี​ก็​เท่า​กับ​อาหาร​ชิ้น​หนึ่ง; ส่วน​หญิง​ทำ​การ​นอกใจ​สามี​นั้น​ล่า​ชีวิต​อัน​ประเสริฐ.</verse>
				<verse number="27">บุรุษ​ใด​เล่า​เมื่อ​เอา​ไฟ​ใส่​ที่​น่า​อก​ของ​ตน, เสื้อผ้า​ของ​เขา​จะ​ไม่​ไหม้​หรือ?</verse>
				<verse number="28">หรือ​ใคร​เดิน​บน​ถ่านหิน​คุ​ร้อน, เท้า​ของ​เขา​จะ​ไม่​ถูก​เผา?</verse>
				<verse number="29">เพราะฉะนั้น​บุคคล​ผู้ใด​ที่​เข้า​หา​ภรรยา​ของ​เพื่อนบ้าน; ใคร​ที่​แตะต้อง​หญิง​นั้น​จะ​ไม่​ได้​รับโทษ​หามิได้.</verse>
				<verse number="30">ถ้า​ขะ​โม​ย​ลัก​อะไร​ไป​เพื่อ​ดับ​ความ​หิว: คนเรา​ก็​ยัง​เหยียด​ขะ​โม​ย​นั้น,</verse>
				<verse number="31">แต่​เมื่อ​เขา​ถูก​จับ, เขา​จะ​ต้อง​ใช้​คืน​ถึง​เจ็ด​เท่า; เขา​จะ​ต้อง​ใช้​ด้วย​สิ่งของ​ทุกอย่าง​ที่​เขา​มี​อยู่​ใน​เรือน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="32">ชาย​ที่​ล่วง​ประเวณี​กับ​ภรรยา​เขา​ย่อม​เป็น​คน​ที่​หา​ความคิด​มิได้: เขา​ผู้​ประพฤติ​กรรม​อัน​นั้น​เป็น​ผู้ทำ​ลาย​วิญญาณ​ของ​ตนเอง.</verse>
				<verse number="33">เขา​จะ​ได้​รับ​บาดแผล​และ​ความ​อัปยศ; และ​ความ​อัปยศ​ของ​เขา​จะ​ไม่​ศูนย์​สิ้น​ไป​เลย.</verse>
				<verse number="34">เพราะ​ความ​หึงหวง​เร้า​ความ​เคียดแค้น​ของ​สามี; และ​เขา​จะ​ไม่​ยอม​ลดหย่อน​ให้​ใน​วัน​แก้แค้น​นั้น.</verse>
				<verse number="35">เขา​จะ​ไม่​เห็น​ค่าไถ่​ใดๆ; หรือ​เขา​จะ​ไม่​พัก​จุใจ, แม้ว่า​เจ้า​จะ​ยอม​ให้​สินไหม​มากมาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, จง​รักษา​คำ​ของ​เรา, และ​สะสม​บัญญัติ​ของ​เรา​ไว้.</verse>
				<verse number="2">จง​รักษา​บัญญัติ​ของ​เรา​และ​ดำรง​ชีพ​อยู่​ตาม​แบบ​นั้น; และ​รักษา​โอวาท​ของ​เรา​ไว้​ดุจ​แก้วตา​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">จง​มัด​ติด​ไว้​กับ​นิ้ว​ของ​เจ้า; จง​จารึก​ไว้​บน​แผ่น​หัวใจ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">จง​กล่าว​แก่​พระ​ปัญญา​ว่า, “พระองค์​เป็น​พี่สาว​ของ​ข้าพ​เจ้า.” และ​จง​เรียก​ความ​เข้าใจ​ว่า, “ญาติ​ของ​ท่าน:”</verse>
				<verse number="5">เพื่อ​ว่า​พระ​ปัญญา​และ​ความ​เข้าใจ​นั้น​จะ​รักษา​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​หญิง​นอกใจ​สามี​นั้น, ให้​พัน​จาก​หญิง​งาม​เมือง​ที่​ใช้​คำ​เล่ห์​ลิ้น​เกลี้ยงเกลา.</verse>
				<verse number="6">เพราะว่า​จาก​หน้าต่าง​ของ​เรา, เรา​ได้​มอง​ออก​ไป​ทาง​เกล็ด;</verse>
				<verse number="7">และ​ใน​หมู่​คน​โง่, ใน​หมู่​ยุวชน​เรา​เห็น​ชายหนุ่ม​คน​หนึ่ง​ผู้​ไร้​ความ​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="8">กำลัง​เดิน​ไป​ตาม​ถนน​ใกล้​มุม​บ้าน​ของ​หญิง​นั้น, และ​เดิน​ไป​ตาม​ทาง​ที่​จะ​ไป​บ้าน​นาง​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ใน​เวลา​ขมุกขมัว, ใน​เวลา​พลบค่ำ, ใน​เวลา​เที่ยงคืน​และ​ใน​ยาม​มืด​ทึบ,</verse>
				<verse number="10">และ​นี่​แน่ะ, มี​หญิง​คน​หนึ่ง​มา​พบ​เขา; หญิง​นั้น​แต่งตัว​เยี่ยง​หญิง​โสเภณี, และ​มี​หัวใจ​เจ้าเล่ห์.</verse>
				<verse number="11">(หล่อน​เป็น​คน​จัดจ้าน​และ​หัวเห็ด; นาง​เป็น​คน​อยู่​บ้าน​ไม่​ติด;</verse>
				<verse number="12">ประเดี๋ยว​ก็​ไป​อยู่​ที่​ถนน, ประเดี๋ยว​ก็​ไป​อยู่​ตาม​ลาน​กว้าง, และ​ซุ่ม​คอย​อยู่​ทุก​แพร่ง).</verse>
				<verse number="13">และ​หล่อน​ก็​จับ​เขา​ไว้, และ​จูบ​เขา, และ​กล่าว​แก่​เขา​อย่า​หน้าด้าน​ว่า:</verse>
				<verse number="14">“ถึง​กำหนด​ที่​ฉัน​ต้อง​ถวาย​เครื่องบูชา​สมาน​ไมตรี; วันนี้​เอง​ฉัน​ได้​แก้​สินบน​แล้ว.</verse>
				<verse number="15">เพราะฉะนั้น​ฉัน​จึง​ออก​มา​เพื่อ​จะ​พบ​เธอ, อุ​สส่าห์​มองหา​ดวง​หน้า​ของ​เธอ, และ​มัน​ก็ได้​พบ​เธอ​แล้ว.</verse>
				<verse number="16">ฉัน​ได้​ปู​ที่​นอน​ไว้​แล้ว​ด้วย​เจียม​ทอ, และ​ด้วย​สม​ปัก​ริ้ว​ขนสัตว์​อย่าง​อาย​ฆุปต์.</verse>
				<verse number="17">ฉัน​ได้​นำ​เครื่อง​หอม​คือ มด​ยอบ, และ​อบเชย​มา​พรม​บน​ที่​นอน​ของ​ฉัน.</verse>
				<verse number="18">มา​ซิ, ให้​เรา​อิ่มใจ​ใน​เสน่หา​จน​รุ่งเช้า; ให้​เรา​กำหนัด​ยินดี​ใน​ความ​รัก.</verse>
				<verse number="19">เพราะ​นาย​ผู้ชาย​ไม่​อยู่​บ้าน; เขา​ไป​ทางไกล.</verse>
				<verse number="20">เขา​เอา​ถุง​เงิน​ไป​ด้วย; วันพระ​จันทร์​เต็มดวง​เขา​จึง​จะ​กลับ​บ้าน.”</verse>
				<verse number="21">ด้วย​คำ​อ่อนหวาน​นานา​หล่อน​ทำ​ให้​เขา​ต้อง​ยอมตาม: ด้วย​คำ​เล่ห์​ส​วา​ท​จาก​ลิ้น​ของ​หล่อนๆ บังคับ​ให้​เขา​ยอมตาม.</verse>
				<verse number="22">เขา​ก็ตาม​หล่อน​ไป​ทันที, เหมือน​กับ​โค​ซึ่ง​เดิน​ไป​หา​ผู้​ฆ่า, หรือ​เหมือน​สุนัข​ที่​ล่อ​เอา​ไป​ล่าม​ไว้;</verse>
				<verse number="23">เหมือน​นก​ที่​ด่วน​ไปสู่​ข่าย, และ​ไม่​รู้​ว่า​ข่าย​นั้น​เป็น​เครื่อง​ดัก​เอาชีวิต​ของ​ตน, จน​กะ​ทั่ง​ธนู​ทิ่ม​ทะลุ​ตับ​ของ​มัน</verse>
				<verse number="24">เพราะฉะนั้น​นี่​แน่ะ​ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, จง​ฟัง​เรา, และ​เอาใจใส่​ต่อ​คำ​ซึ่ง​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="25">อย่า​ให้​ใจ​ของ​เจ้า​น้อม​ไป​ใน​ทาง​ของ​หญิง​นั้น; อย่า​หลง​ไป​ใน​ทาง​ของ​หล่อน.</verse>
				<verse number="26">เพราะ​หญิง​นั้น​ได้​ทำ​ให้​คน​เป็น​มัน​มาก​ต้อง​บาดเจ็บ; เออ, คน​ที่​หล่อน​ผลาญ​ชีวิต​เสีย​นั้น​นับ​จำนวน​มาก​นักหนา.</verse>
				<verse number="27">เรือน​ของ​หญิง​นั้น​คือ​ทาง​ไป​หลุม​ฝังศพ, ลง​ไป​สู่​ขุม​แห่ง​ความ​มรณา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระ​ปัญญา​กำลัง​ส่ง​พระ​สุรเสียง, และ​ความ​เข้าใจ​กำลัง​เปล่ง​สำเนียง​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="2">พระ​ปัญญา​ทรง​อยู่ ณ ที่​สูง​ข้างทาง​เดิน, และ​ที่​ชุมทาง;</verse>
				<verse number="3">ที่​ริม​ประตูเมือง, ที่​ปากประตู​เมือง, และ​ที่​ตรง​ทางเข้า​ประตูเมือง. พระ​ปัญญา​ส่ง​พระ​สุรเสียง​ก้อง​กัง​วา​ฬ​ว่า,</verse>
				<verse number="4">“เหล่า​มนุษย์​ทั้งปวง​เอ๋ย, เรา​ร้องเรียก​เจ้า; เสียง​ของ​เรา​เรียกหา​มนุษย์​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="5">เหล่า​คน​โง่​ทั้ง​หลาย, จง​หา​ความ​เข้าใจ​ใน​ความ​ฉลาด: และ​เหล่า​คน​โฉด​ทั้ง​หลาย, จง​ให้​ใจ​ของ​เจ้า​เกิด​ความ​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="6">จง​ฟัง​เถิด, เพราะ​เรา​จะ​พูด​ถึง​สิ่ง​ที่​ดีเลิศ; และ​เรา​จะ​เผย​วาจา​เป็น​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง.</verse>
				<verse number="7">เพราะว่า​ปาก​ของ​เรา​จะ​กล่าว​ความจริง; และ​ความ​ชั่ว​เป็น​ที่​สะ​อิด​สะ​เอียน​ต่อ​ริมฝีปาก​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="8">วาจา​ทั้งหมด​ที่​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​เรา​เป็น​สุจริต​ธรรม; ไม่​มี​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​ที่​คดโกง​หรือ​หลงผิด​ใน​คำ​เหล่านั้น​เลย.</verse>
				<verse number="9">ถ้อยคำ​ทั้งสิ้น​ย่อม​ประจักษ์แจ้ง​แก่​คน​ที่​เข้าใจ​แล้ว, และ​ถูกต้อง​แก่​ผู้​ที่​ได้​พบ​ความ​รู้.</verse>
				<verse number="10">จง​รับ​เอา​คำสั่งสอน​ของ​เรา, มิใช่​รับ​เงิน; และ​จง​รับ​ความ​รู้ดี​กว่า​ทองคำ​เนื้อ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="11">เพราะว่า​ปัญญา​ประเสริฐ​กว่า​ทับทิม; และ​สรรพ​สิ่ง​ที่​มนุษย์​พึงปรารถนา​นั้น​ไม่​มี​อะไร​จะ​มา​เปรียบ​ปาน​กับ​พระ​ปัญญา​ได้.</verse>
				<verse number="12">เรา​ผู้​เป็น​ปัญญา​ได้​ยึด​ความ​ฉลาด​เป็น​ที่พำนัก​ของ​เรา, และ​ค้นหา​ความ​รู้​และ​สติปัญญา.</verse>
				<verse number="13">ความ​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​คือ​การ​ชัง​ความ​ชั่ว: คือ​ความ​เย่อหยิ่ง, ความ​ยะโส, และ​การ​ประพฤติ​ชั่ว; และ​ปาก​พูด​ให้​หลงผิด​นั้น​เรา​เกลียด​นัก.</verse>
				<verse number="14">การ​ให้​คำปรึกษา​หารือ​และ​ความ​รู้ความ​ชำนาญ​เป็น​ของ​เรา; เรา​เป็น​ความ​เข้าใจ; เรา​มี​อานุภาพ.</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เรา​นี้​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​เสวย​ราชย์, และ​เจ้า​นาย​ทั้ง​หลาย​ประสาท​ความ​ยุตติ​ธรรม.</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เรา​นี้​เจ้านาย​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​ปก​ด​รอง; ทั้ง​ขุนนาง, และ​ตลอดจน​ผู้พิพากษา​ทั้งสิ้น​ใน​โลก.</verse>
				<verse number="17">เรา​รัก​คน​ทั้ง​หลาย​ที่รัก​เรา; และ​คน​เหล่านั้น​ที่​บากบั่น​หา​เรา​ก็​จะ​พบ​เรา.</verse>
				<verse number="18">ความ​มั่งคั่ง​และ​เกียรติศักดิ์​ทั้ง​หลาย​อยู่​กับ​เรา; เออ, ความ​มั่งคั่ง​และ​สุจริต​ธรรม​อัน​ถาวร​นั้น,</verse>
				<verse number="19">ผล​ของ​เรา​ดี​กว่า​ทองคำ, เออ, ดี​ยิ่ง​กว่า​ทองคำ​เนื้อ​บริสุทธิ์; และ​ผลประ​โยชน์​ของ​เรา​ดี​ยิ่ง​กว่า​เนื้อ​เงิน​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="20">เรา​เดิน​อยู่​ใน​ทาง​แห่ง​ความ​ชอบธรรม, ใน​ท่ามกลาง​วิถี​ทั้ง​หลาย​ที่​ยุตติ​ธรรม.</verse>
				<verse number="21">เพื่อ​เรา​จะ​เป็น​เหตุ​ให้​คน​ทั้งปวง​ที่รัก​เรา​ได้​รับ​สินทรัพย์, และ​เพื่อ​เรา​จะ​ได้​บรรจุ​คลัง​สมบัติ​ของ​เขา​ให้​เต็ม</verse>
				<verse number="22">“พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สร้าง​ตัว​เรา​เป็น​ปฐม​แห่ง​ทางการ, ก่อน​กิจ​โบราณ​อื่นๆ ของ​พระองค์,</verse>
				<verse number="23">เรา​ถูก​ตั้ง​ไว้​แต่​อดีตกาล ไม่​มี​เบื้องต้น, ตั้ง​แต่​ปฐม​เดิม​ก่อน​โลก​กำเนิด,</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ยัง​ไม่​มี​ห้วงน้ำ​ลึก, เรา​ได้​เกิด​แล้ว; คือ​เมื่อ​ยัง​ไม่​มี​น้ำพุ​นั้น.</verse>
				<verse number="25">ก่อน​มี​ภูเขา​ทั้ง​หลาย, ก่อน​มี​เนิน​ทั้งปวง​นั้น, เรา​ก็ได้​มี​กำเนิด​แล้ว;</verse>
				<verse number="26">ในเมื่อ​พระองค์​ยัง​มิได้​ทรง​สร้าง​โลก, หรือ​ท้อง​ทุ่ง, หรือ​ก่อน​ผงคลี​ดิน​แห่ง​โลก​นี้​จะ​เริม​มี.</verse>
				<verse number="27">ก่อน​ทรง​จัดเตรียม​ให้​มี​ฟ้า​สวรรค์, เรา​ก็​เป็น​อยู่​ที่นั่น​แล้ว: เมื่อ​พระองค์​ทรง​สร้าง​ครอบ​จักรวาล​เหมือน​ห้วงน้ำ​ลึก,</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​พระองค์​ทรง​สร้าง​ท้อง​ฟ้า​ให้​มั่นคง​ไว้ เบื้องบน​น้ำพุ​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ห้วงน้ำ​ลึก​ได้​ไว้​แน่นหนา​แล้ว.</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​ทรง​กำจัด​แดน​ทะเล, มิ​ให้​น้ำ​ไหล​ล้ำ​เกิน​พระราชกำหนด​ของ​พระองค์, เมื่อ​ทรง​กำหนดการ​วาง​ราก​พิภพ;</verse>
				<verse number="30">ใน​เวลา​นั้น​เรา​อยู่​ใกล้ชิด​กับ​พระองค์​แล้ว, เป็น​ลูกมือ​ของ​พระองค์; และ​เรา​ชื่นชมยินดี​ทุก​วัน. ร่าเริง​อยู่​เสมอ​ฉะ​เพาะ​พระองค์,</verse>
				<verse number="31">ร่าเริง​อยู่​บน​พื้น​พิภพ​ของ​พระองค์ และ​ความ​ชื่นชมยินดี​ของ​เรา​ก็​คลุกคลี​อยู่​กับ​พงศ์พันธุ์​ของ​มนุษย์.”</verse>
				<verse number="32">“ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, เพราะฉะนั้น​จง​ฟัง​เรา​เถิด; เพราะว่า​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ถือ​รักษา​ทาง​ทั้งปวง​ของ​เรา​ก็​เป็นสุข.</verse>
				<verse number="33">จง​ฟัง​คำสั่งสอน​และ​ฉลาด​ขึ้น; อย่า​ขัน​ขืน​เลย.</verse>
				<verse number="34">คน​ที่​ฟัง​เรา, คน​ที่​เฝ้าคอย​อยู่​ที่​ประตู​บ้าน​ของ​เรา​ถูก​วัน, คน​ที่​คอยท่า​อยู่​ที่​กรอบ​ประตู​เรือน​ของ​เรา​ก็​เป็นสุข.</verse>
				<verse number="35">เพราะ​ใคร​ที่​พบ​เรา​ก็​พบ​ชีวิต, และ​จะ​ได้​ความ​โปรดปราน​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="36">แต่​ผู้ใด​ที่​กระทำ​ผิด​ต่อ​เรา​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​วิญญาณ​ของ​ตนเอง: บรรดา​ผู้​ที่​ชัง​เรา​ทั้งหมด​นั้น​ก็​รัก​ความ​ตาย.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">พระ​ปัญญา​สร้าง​วัง​สำหรับ​พระองค์​แล้ว; พระองค์​ทรง​ตั้ง​เสา​ขึ้น​ไว้​แล้ว​เจ็ด​ต้น:</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ทรง​ให้​ฆ่า​สัตว์​และ​ผะ​สม​น้ำ​องุ่น​ไว้​แล้ว; โต๊ะ​เลี้ยง​อาหาร​ก็​ทรง​จัดเตรียม​ไว้​แล้ว:</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ทรง​ส่ง​นาง​กำนัล​ออก​ไป, ทรง​ร้อง​บอก​จาก​ที่​เบื้อง​สูง​ใน​เมือง​ว่า:</verse>
				<verse number="4">“ใคร​ที่​เป็น​คน​โง่​ก็​ให้​เขา​หัน​มา​ทาง​นี้?” และ​สำหรับ​ผู้​ขาด​ความ​เข้าใจ, พระองค์​กล่าว​แก่​เขา​ว่า,</verse>
				<verse number="5">“มา​เถิด, มา​รับ​ประ​ทาน​อาหาร​ของ​เรา, และ​ดื่ม​น้ำ​องุ่น​ซึ่ง​เรา​ได้​ผะ​สม;</verse>
				<verse number="6">จง​ละทิ้ง​ความ​โง่​เสีย, และ​ดำรง​ชีวิต​อยู่; และ​จง​ดำเนิน​ไป​ใน​ทาง​แห่ง​ความ​เข้าใจ.”</verse>
				<verse number="7">ผู้ใด​ที่​ว่ากล่าว​ผู้​ประมาท​เยาะเย้ย​ตนเอง​จะ​ได้​รับ​การ​เหยียดหยาม; และ​ผู้ใด​ที่​ตักเตือน​คน​บาป​หยาบช้า​ตนเอง​จะ​ได้​รับ​อัปยศ.</verse>
				<verse number="8">อย่า​ตักเตือน​คน​ประมาท​เยาะเย้ย, เกรง​ว่า​เขา​จะ​เกลียด​เจ้า: จง​ตักเตือน​คน​มี​ปัญญา, และ​เขา​ก็​จะ​รัก​เจ้า,</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ให้​คำสั่งสอน​แก่​คน​ที่​มี​ปัญญา, ก็​ยิ่ง​ทำ​ให้​เขา​มี​ปัญญา​มาก​ขึ้น: เมื่อ​สอน​คน​ชอบธรรม, ก็​จะ​ถ้า​ให้​เขา​ทวี​ความ​รู้​ยิ่ง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="10">ความ​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​บ่อเกิด​แห่ง​ปัญญา; และ​การ​รู้​ถึง​ของ​องค์​บริสุทธิ์​นั้น​คือ​ความ​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="11">เนื่องจาก​เรา​วัน​คืน​ของ​เจ้า​จะ​ทวีคูณ, และ​ปี​เดือน​แห่ง​ชีวิต​ของ​เจ้า​จะ​เพิ่มพูน.</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เจ้า​มี​ปัญญา, เจ้า​ก็​มี​ปัญญา​สำหรับ​ตัว​เจ้า​เอง; และ​ถ้า​เจ้า​เย้ย​หยัน, เจ้า​ผู้​เดียว​ก็​จะ​ต้อง​แบกภาระ​นั้น</verse>
				<verse number="13">หญิง​โฉด​มัก​ปาก​โปัง; นาง​เป็น​หญิง​โง่, และ​ไม่​รู้จัก​อะไร.</verse>
				<verse number="14">เขา​นั่ง​อยู่​หน้า​ประตู​เรือน​ของ​เขา, และ​นั่ง​ใน​ที่​เด่น​ใน​เมือง,</verse>
				<verse number="15">ก็​เพื่อ​จะ​เรียก​เหล่า​คน​ที่​ผ่าน​ไป, คือ​คน​ที่​เดิน​ไป​มา​ตาม​ทาง​ของ​เขา​ว่า:</verse>
				<verse number="16">“ใคร​ที่​เป็น​คน​โง่​ก็​ให้​เขา​หัน​มา​ทาง​นี้.” และ​สำหรับ​ผู้​ขาด​ความ​เข้าใจ, นาง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า;</verse>
				<verse number="17">“การ​ที่​ลักลอบ​เขา​ดื่ม​ย่อม​มี​รส​หวาน, และ​อาหาร​ที่​ซ่อน​เขา​กิน​ก็​อร่อย.”</verse>
				<verse number="18">แต่​เขา​หา​รู้​ไม่ว่า​มี​คน​ไป​ตาย​อยู่​ที่นั่น​เป็น​อัน​มาก; และ​แขก​ของ​นาง​ก็​จม​ลึก​ลง​ไป​ยัง​หลุม​ผี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">สุภาษิต​ของ​ซะโล​โม: บุตร​ที่​มี​ปัญญา​ย่อม​ทำ​ให้​บิดา​ปลื้มใจ​ยินดี; แต่​บุตร​โง่เขลา​ย่อม​เป็น​ที่​หนักอก​แก่​มารดา​ตน.</verse>
				<verse number="2">ทรัพย์​สมบัติ​ได้​มา​จาก​การ​ทุจ​จริต​ก็​หา​คุณประ​โยชน์​มิได้: แต่​ความ​ชอบธรรม​ย่อม​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ไม่​ทรง​ปล่อย​ให้​วิญญาณ​ของ​คน​ชอบธรรม​หิว​กระหาย; แต่​พระองค์​ทรง​ขัดขวาง​ความ​โลภ​ของ​คน​ชั่ว​ข้า​ย.</verse>
				<verse number="4">บุคคล​ผู้ทำ​การ​ด้วย​มือ​เกียจคร้าน​ย่อม​ยากจน​ลง; แต่​มือ​ซึ่ง​ขยัน​มันแข็ง​กระทำ​ให้​เกิด​ความ​มั่งคั่ง,</verse>
				<verse number="5">บุคคล​ผู้​สะสม​ไว้​ใน​ฤดู​ร้อน​ก็​เป็น​บุตร​ที่​มี​ปัญญา; แต่​บุคคล​ผู้​หลับ​ใหล​ใน​ฤดู​เกี่ยว​เก็บ​ก็​เป็น​บุตร​ที่​เป็น​เหตุ​ให้​ได้​รับ​ความ​อับอาย.</verse>
				<verse number="6">พร​อยู่​เหนือ​ศีรษะ​ของ​คน​ชอบธรรม; แต่​คำ​หยาบช้า​ท่วม​อยู่​ที่​ปาก​ของ​คน​ชั่ว.</verse>
				<verse number="7">การ​ระลึก​ถึง​ผู้​ชอบธรรม​ย่อม​นำมา​ซึ่ง​ความ​สุข; แต่​ชื่อเสียง​ของ​คน​ชั่ว​นั้น​ย่อม​เสื่อมเสีย​ไป.</verse>
				<verse number="8">ผู้​ที่​มี​ใจ​ประกอบ​ด้วย​ปัญญา​ย่อม​รับ​เอา​พระ​บัญญัติ; แต่​คน​ปากร้าย​ย่อม​ล้ม​คะมำ​ลง.</verse>
				<verse number="9">บุคคล​ผู้ใด​เดิน​ไป​ตาม​ทาง​ซื่อตรง​ย่อม​เดิน​อย่าง​ไว้ใจ​ได้; แต่​บุคคล​ผู้​หลง​ไป​นั้น​ทาง​ของ​เขา​จะ​ได้​ประจักษ์แจ้ง.</verse>
				<verse number="10">บุคคล​ผู้​ขยิบ​หู​ขยิบตา​ย่อม​เป็น​เหตุ​ให้​เกิด​ทุกข์; แต่​ผู้​ที่​ปากร้าย​ย่อม​ล้ม​คะมำ​ลง.</verse>
				<verse number="11">ปาก​ของ​คน​ชอบธรรม​นั้น​เป็น​น้ำพุ​แห่ง​ชีวิต; แต่​คำ​หยาบช้า​ท่า​มอ​ยู่​ที่​ปาก​ของ​คน​ชั่ว.</verse>
				<verse number="12">ความ​เกลียดชัง​ย่อม​ส่งเสริม​การ​ทะเลาะวิวาท​ให้​เกิด​ขึ้น; แต่​ความ​รัก​ย่อม​ปกปิด​สรรพ​ความผิด.</verse>
				<verse number="13">ปัญญา​ย่อม​พบ​ได้​ที่​ริมฝีปาก​ของ​บุคคล​ผู้​เห็น​แจ้ง​แล้ว; แต่​แส้​มี​ไว้​สำหรับ​คน​ที่​ไร้​ความ​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="14">คน​มี​ปัญญา​ย่อม​สะสม​ความ​รู้​ไว้; แต่​ปาก​ของ​คน​โฉด​ย่อม​เกิด​หายนะ​ทันที.</verse>
				<verse number="15">ความ​มั่งคั่ง​ของ​เศรษฐี​คือ​เมือง​ที่มั่น​คง​ของ​เขา; ความ​หายนะ​ของ​คน​อนาถา​ก็​คือ​ความ​ยากจน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="16">การงาน​ของ​คน​ชอบธรรม​ย่อม​พา​ไป​สู่​ชีวิต; แต่​การ​ทวี​ผลงาน​ของ​คน​ชั่ว​ย่อม​นา​ไป​สู่​ความ​บาป.</verse>
				<verse number="17">บุคคล​ผู้​อยู่​ใน​คำสั่งสอน​ย่อม​อยู่​ใน​ทาง​ของ​ชีวิต; แต่​บุคคล​ผู้​ละเลย​คำ​ตักเตือน​ย่อม​หลง​ไป.</verse>
				<verse number="18">บุคคล​ผู้​ซ่อน​การ​เกลียดชัง​ไว้​ย่อม​เป็น​คน​ที่​มี​ริมฝีปาก​มุสา; และ​บุคคล​ผู้​กล่าว​วาจา​ใส่ร้าย​คน​อื่น​ก็​เป็น​คน​โฉด​เขลา.</verse>
				<verse number="19">การ​พูด​มาก​มัก​มี​ความผิด; แต่​ผู้​ที่​ยับยั้ง​ริมฝีปาก​ของ​ตน​ย่อม​ประพฤติ​เป็น​คน​มี​ปัญญา.</verse>
				<verse number="20">ลิ้น​ของ​ผู้​ชอบธรรม​เป็น​เหมือน​อย่าง​เงิน​เนื้อแท้; ใจ​ของ​คน​ชั่ว​มี​ค่า​น้อย​นิด​เดียว.</verse>
				<verse number="21">ลิ้น​ของ​ผู้​ชอบธรรม​ย่อม​เลี้ยง​บำรุง​คน​ไว้​เป็น​อัน​มาก; แต่​คน​โฉด​ย่อม​ตาย​ไป​เพราะ​ขาด​ความ​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="22">พระ​พร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​กระทำ​ให้​เกิด​ความ​มั่งคั่ง; และ​พระองค์​จะ​ไม่​เพิ่ม​ความ​ทุกข์ยาก​ให้​เลย.</verse>
				<verse number="23">คน​โฉด​ทำ​การ​ชั่ว​เหมือน​เป็น​กีฬา​สนุก; เช่นเดียวกับ​ผู้​ที่​มี​ความ​เข้าใจ​ชอบ​ปัญญา.</verse>
				<verse number="24">ความ​หวาดกลัว​ของ​คน​ชั่ว​จะ​มา​ทับถม​ตัว​เขา​ไว้; และ​ความ​ปรารถนา​ของ​คน​ชอบธรรม​ก็​จะ​ทรง​โปรด​ให้​สมประสงค์.</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​พายุ​ร้ายแรง​ผ่าน​ไป​แล้ว, คน​ชั่ว​ก็​จะ​ไม่​มี​เหลือ; แต่​คน​ชอบธรรม​คง​เป็น​ฐาน​ถาวร​ชั่ว​กัล​ปาว​สาร.</verse>
				<verse number="26">น้ำส้ม​ทำ​ให้​เข็ดฟัน, และ​ควัน​ทำ​ให้​แสบ​ตา​ฉันใด, คน​เกียจคร้าน​ย่อม​ทำ​ให้​คน​ที่​ใช้​เขา​เข็ด​รำคาญ​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="27">ความ​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ย่อม​เพิ่มเติม​วัน​คืน​แห่ง​อายุ: แต่​ปี​เดือน​ของ​คน​ชั่ว​จะ​สั้น​เข้า.</verse>
				<verse number="28">ความ​หวัง​ใจ​ของ​คน​ชอบธรรม​จะ​เป็น​ที่​ให้​ปี​ติ​ยินดี แต่​ความ​มุ่งหวัง​ของ​คน​ชั่ว​จะ​พินาศ​ไป.</verse>
				<verse number="29">ทาง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ป้อม​ของ​คน​ตรง; แต่​เป็น​ความ​พินาศ​แก่​ผู้​ประพฤติ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="30">ผู้​ชอบธรรม​จะ​ไม่​ถูก​กำจัด​ออก​ไป; แต่​คน​ชั่ว​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="31">ปาก​ของ​คน​ชอบธรรม​ย่อม​ผลิ​ปัญญา​ออก​มา; แต่​ลิ้น​ที่​ลวง​ให้​หลงผิด​นั้น​จะ​ถูก​ตัด​ออก​เสีย.</verse>
				<verse number="32">ริมฝีปาก​ของ​ผู้​ชอบธรรม​รู้จัก​พูด​ใน​สิ่ง​พอ​หู​คน; แต่​ปาก​ของ​คน​ชั่ว​นั้น​พูด​แต่​สิ่ง​ที่​หลงผิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ตราชู​ขี้​ฉัอ​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สะ​อิด​สะ​เอียน; แต่​ลูก​ตุ้ม​ที่​ครบถ้วน​เป็น​ที่​ชื่นชม​แก่​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ความ​จองหอง​มา​ถึง ความ​ละอาย​ก็​มา​ด้วย; แต่​ปัญญา​ย่อม​อาศัย​อยู่​กับ​ผู้​ถ่อม​ลง.</verse>
				<verse number="3">ความ​สุจริต​ของ​คน​ตรง​นั้น​จะ​นำ​เขา​ไป​ให้​ถูก​ทาง; แต่​การ​ลวง​ให้​หลงผิด​ของ​คน​เจ้าเล่ห์​จะ​ทำลาย​เขา​เสีย.</verse>
				<verse number="4">ทรัพย์​สมบัติ​จะ​ไม่​เป็น​ประ​โยชน์​ใน​วันพระ​พิ​โรธ; แต่​ความ​ชอบธรรม​จะ​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="5">ความ​ชอบธรรม​ของ​คน​ดี​รอบคอบ​ย่อม​ปราบ​ทาง​ของ​เขา​ให้​ตรง; แต่​คน​ชั่ว​จะ​ล้ม​ลง​เพราะ​ความ​ชั่ว​ของ​เขา​เอง.</verse>
				<verse number="6">ความ​ชอบธรรม​ของ​คน​ตรง​จะ​ช่วย​เขา​ให้​พ้น; แต่​คน​เจ้าเล่ห์​ทั้ง​หลาย​จะ​ติด​มัน​เพราะ​ความ​ชั่ว​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​คน​ชั่ว​ตาย​แล้ว, ความ​มุ่งหวัง​ของ​เขา​จะ​ตาย​ไป​ด้วย; คือ​ความ​หวัง​ของ​คน​อสัตย์​อธรรม​ก็​จะ​พินาศ​ไป.</verse>
				<verse number="8">ผู้​ชอบธรรม​ย่อม​รอดพ้น​จาก​ความ​ยากลำบาก; และ​คน​ชั่ว​ก็​มา​รับ​ทุกข์​แทน​เขา.</verse>
				<verse number="9">ผู้​ที่​ไม่​มี​พระเจ้า​มัน​จะ​ทำลาย​เพื่อนบ้าน​ด้วย​ปาก​ของ​เขา; แต่​ความ​รู้เท่า​ถึง​การ​จะ​พา​ให้​คน​ชอบธรรม​รอดพ้น.</verse>
				<verse number="10">ครั้น​คน​ชอบธรรม​เป็นปกติ​ราบรื่น​บ้านเมือง​ชื่นชมยินดี; และ​เมื่อ​ฝ่าย​ชั่ว​พินาศ​ลง​ก็​มี​เสียง​โห่ร้อง​ยินดี.</verse>
				<verse number="11">โดย​พร​ของ​คน​ตรง​บ้านเมือง​ก็​จำเริญ​ขึ้น; แต่​ปาก​ของ​คน​ชั่ว​เป็น​ที่​บ้านเมือง​ทรุด​ลง.</verse>
				<verse number="12">บุคคล​ที่​ชัง​เพื่อนบ้าน​ของ​ตน​คือ​คน​ไม่​มี​ปัญญา; แต่​บุคคล​ผู้​เข้าใจ​แล้ว​ย่อม​สงบ​ปาก​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="13">คน​ใด​ที่​เที่ยว​พูด​ปากบอน​ย่อม​เผย​ความลับ​ให้​แพร่งพราย​ไป; แต่​คน​ใด​ที่​มี​ใจ​สัตย์​ซื่อ​ย่อม​ปกปิด​ความ​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="14">ที่ไหน​ที่​ไม่​มี​ผู้​มี​ปัญญา​ประชาชน​ย่อม​ล้ม​เสีย​ไป; แต่​เมื่อ​มี​ที่ปรึกษา​มาก​หลาย ณ ที่นั่น​ก็​ปลอดภัย.</verse>
				<verse number="15">คน​ใด​ที่​รับประกัน​คน​ที่​ตน​ไม่​รู้จัก​นั้น​ย่อม​จะ​ได้​รับ​ความ​เจ็บใจ; แต่​คน​ใด​ชัง​การ​รับประกัน​นั้น​ย่อม​มี​หลัก​มั่นคง.</verse>
				<verse number="16">สตรี​ผู้​มี​อัธยาศัย​ดีงาม​ย่อม​ได้​รับ​เกียรติ. ฝ่าย​ชาย​หน้าเลือด​ย่อม​ได้แต่​สินทรัพย์.</verse>
				<verse number="17">ชาย​ผู้​เมตตา​ย่อม​ทำดี​ให้​เกิด​แก่​วิญญาณ​ของ​เขา​เอง; แต่​คน​ที่​ดุร้าย​ย่อม​ทำ​ความ​เดือดร้อน​แก่​เนื้อหนัง​ของ​ตนเอง.</verse>
				<verse number="18">คน​ชั่ว​ได้​รับ​ผล​ค่าจ้าง​เป็น​สิ่ง​ที่​หลอกลวง; แต่​ผู้​ที่​หว่าน​ความ​ชอบธรรม​ย่อม​ได้​รับ​บำเหน็จ​ยั่งยืน.</verse>
				<verse number="19">บุคคล​ผู้​แน่แน่ว​ใน​ความ​ชอบธรรม​จะ​ได้​ชีวิต; และ​บุคคล​ผู้ติดตาม​ความ​ชั่ว​ย่อม​ทำ​ให้​เกิด​ความ​ตาย​แก่​ตนเอง.</verse>
				<verse number="20">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​ใจ​หลงผิด​เป็น​ที่​สะ​อิด​สะ​เอียน​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา: แต่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ประพฤติ​รอบคอบ​เป็น​ที่​ชื่นชมยินดี​แก่​พระองค์.</verse>
				<verse number="21">จับมือ​ขันต่อ​ได้​เทียว​ว่า คน​บาป​จะ​ไม่​ถูก​ลงโทษ​นั้น​หามิได้: แต่​พงศ์พันธุ์​ของ​คน​ชอบธรรม​จะ​มี​ผู้ช่วย​ให้​รอดพ้น.</verse>
				<verse number="22">สตรี​รูป​งาม​แต่​ปราศ​จาก​สติ​รอบคอบ​ก็​เหมือน​กับ​แหวน​ทอง​อัน​ประดับ​ไว้​ที่​จมูก​หมู.</verse>
				<verse number="23">ความ​อยาก​ได้​ของ​คน​ชอบธรรม​นั้น​ล้วนแต่​ดี; แต่​ความ​หวัง​ได้​ของ​คน​ชั่ว​นั้น​ก็​คือ​พระ​พิ​โรธ.</verse>
				<verse number="24">ยิ่ง​จ่าย​ทรัพย์ๆ ก็​ยิ่ง​ทวี​ขึ้น; ยิ่ง​หวง​ทรัพย์​ที่​ควร​จ่าย, ก็​ยิ่ง​ทำ​ให้​ทรัพย์​หมด​ไป​ถึง​ขัดสน.</verse>
				<verse number="25">คน​ที่​มี​ศรัทธา​มัก​บริจ​จาค​จะ​สมบูรณ์; และ​ผู้ใด​ที่​รดน้ำ​ให้​ความ​ชุ่มชื่น​แก่​เขา ตัวเอง​ก็​จะ​ได้​รับ​การ​รดน้ำ​ดุจ​กัน.</verse>
				<verse number="26">บุคคล​ผู้​กัก​ข้าว​ไว้​ไม่​ขาย​ใน​เวลา​กันดาร​ประชาชน​จะ​ด่า​แช่ง​เขา; แต่​คน​ที่​ขาย​ให้​จะ​ได้​พร​มา​สวม​ศีรษะ​เขา.</verse>
				<verse number="27">บุคคล​ที่​เพียร​แสวงหา​ความ​ดี​ย่อม​แสวงหา​ความ​ชอบ; แต่​บุคคล​ผู้​ค้นคว้า​หา​ความ​บาป, ความ​ชั่ว​บาป​ก็​จะ​พลัน​มา​สู่​ตน.</verse>
				<verse number="28">บุคคล​ผู้​ไว้วางใจ​ใน​ทรัพย์สิน​ของ​ตน​จะ​ล้ม​คะมำ​ลง; แต่​คน​ชอบธรรม​จะ​จำเริญ​วัฒนา​ดุจดัง​ใบไม้​อัน​เขียว​สด.</verse>
				<verse number="29">บุคคล​ผู้นำ​ความ​เดือดร้อน​ให้แก่​ครัวเรือน​ของ​ตัวเอง​จะ​ได้​รับ​ลม​เป็น​มรดก; และ​คน​โฉด​เขลา​จะ​เป็น​ทาส​ของ​คน​มี​ปัญญา.</verse>
				<verse number="30">ผล​ของ​คน​ชอบธรรม​ก็​คือ​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต; และ​บุคคล​ผู้​มี​ปัญญา​ย่อม​มี​ชัย​แก่​วิญญาณ​หลาย​ดวง.</verse>
				<verse number="31">นี่​แน่ะ​เมื่อ​คน​ชอบธรรม​จะ​ต้อง​รับโทษ​ใน​โลก​นี้​แล้ว; คน​ชั่ว​และ​คน​บาป​จะ​ได้​รับโทษ​มาก​ยิ่งกว่านั้น​สัก​เท่าใด!</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">คน​ใด​ที่รัก​การ​ตักเตือน​ให้​เป็น​คน​ดี​ก็​รัก​ความ​รู้; แต่​ผู้​ชัง​การ​ตักเตือน​ก็​เป็น​เหมือน​เดียรัจฉาน.</verse>
				<verse number="2">คน​ดี​จะ​ได้​ความ​โปรดปราน​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา: แต่​คน​ที่​คิด​ทำ​การ​ชั่วร้าย​พระองค์​จะ​ทรง​ลงโทษ.</verse>
				<verse number="3">คน​จะ​ตั้งมั่น​คงอยู่​ได้​ด้วย​ความ​ชั่วร้าย​ก็​หา​มิ​ไห้; แต่​ราก​แห่ง​ผู้​ชอบธรรม​จะ​ไม่​ถูก​รื้อถอน.</verse>
				<verse number="4">ภรรยา​ผู้​มี​ใจ​บริสุทธิ์​นั้น​เป็น​มงกุฎ​ของ​สามี​ตน; แต่​ภรรยา​ผู้ทำ​ให้​เกิด​ความ​อับอายขายหน้า​นั้น​เป็น​เหมือน​ความ​ผุพัง​ใน​กะ​ดูก​ของ​สามี.</verse>
				<verse number="5">ความคิด​ทั้ง​หลาย​ของ​ตน​ชอบธรรม​นั้น​เที่ยงตรง; แต่​การ​ให้​คำ​หารือ​ของ​คน​ชั่วร้าย​นั้น​เป็น​การ​ลวง.</verse>
				<verse number="6">ถ้อยคำ​ของ​คน​ชั่ว​เป็น​การ​ซุ่ม​ทำร้าย​ให้​โลหิต​ตก; แต่​ปาก​ของ​คน​ตรง​จะ​เป็น​ที่​ช่วย​ให้​รอดพ้น.</verse>
				<verse number="7">คน​ชั่วร้าย​ต้อง​ถูก​ทำลาย​และ​เสื่อม​ศูนย์​ไป; แต่​ครอบครัว​ของ​คน​ชอบธรรม​จะ​ยั่งยืน​อยู่</verse>
				<verse number="8">คน​จะ​ได้​ความ​สรรเสริญ​ตาม​ปัญญา​ของ​ตน; แต่​ผู้​ที่​มี​ใจ​ดื้อ​หลงผิด​จะ​เป็น​ที่​เกลียดชัง.</verse>
				<verse number="9">ผู้ใด​ที่​มี​คน​นับถือ​น้อย​และ​มี​บ่าว​คน​หนึ่ง ก็​ยัง​ดี​กว่า​ผู้​ที่​ไว้ยศ​และ​ขาด​อาหาร.</verse>
				<verse number="10">คน​ชอบธรรม​ย่อม​เห็นแก่​ชีวิต​แห่ง​สัตว์เลี้ยง​ของ​เขา; แต่​ความ​ปราณี​อ่อนโยน​ของ​คน​ชั่วร้าย​ก็​ยัง​เป็น​อำมหิต.</verse>
				<verse number="11">บุคคล​ที่​ฟื้น​ดิน​ใน​เนื้อที่​ของ​ตน​จะ​มี​อาหาร​บริบูรณ์; แต่​บุคคล​ที่​ติดตาม​ไป​ใน​สิ่ง​ที่​ไร้​ประ​โยชน์​ก็​เป็น​ผู้​ขาด​ความ​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="12">คน​ชั่วร้าย​ก็​ปอง​ที่​จะ​ได้​เหยื่อ​แห่ง​คน​ชั่ว; แต่​ราก​ของ​คน​ชอบธรรม​ยัง​ให้​เกิด​พืชผล.</verse>
				<verse number="13">ความผิด​อัน​เกิด​จาก​ริมฝีปาก​ย่อม​เป็น​เครื่อง​ดัก​สำหรับ​คน​ชั่ว; แต่​คน​ชอบธรรม​จะ​พ้น​จาก​ความ​ยากลำบาก​ได้.</verse>
				<verse number="14">คน​จะ​ต้อง​พอใจ​กับ​ความ​ดี​ความ​ชอบ​อัน​เป็น​ผล​ซึ่ง​ออก​จาก​ปาก​ของ​ตน; และ​ผล​แห่ง​การ​กระทำ​ด้วย​มือ​ของ​ผู้ใด​ก็​คงจะ​ได้แก่​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="15">คน​โฉด​เขลา​ย่อม​เห็น​ว่า​ทาง​ของ​ตน​เป็น​ทาง​ดี, แต่​คน​ที่​มี​ปัญญา​นั้น​ย่อม​ฟัง​คำ​ตักเตือน.</verse>
				<verse number="16">ความ​โกรธ​ของ​คน​โฉด​เขลา​ก็​ปรากฏ​แจ้ง​ทันที, แต่​คน​ที่​มี​ปัญญา​ย่อม​ไม่​เอาใจใส่​เมื่อ​ถูก​ประมาท.</verse>
				<verse number="17">บุคคล​ผู้​กล่าว​ความจริง​ย่อม​สำแดง​ความ​ชอบธรรม​ให้​ประจักษ์; แต่​พะ​ยาน​เท็จ​นั้น​ย่อม​สำแดง​การ​ล่อลวง​ออก​มา.</verse>
				<verse number="18">คำพูด​พ​ล่อ​ยๆ ของ​คน​บาง​จำพวก​เหมือน​การ​แทง​ของ​กระบี่; แต่​ลิ้น​ของ​คน​มี​ปัญญา​ย่อม​รักษา​แผล​ให้​หาย.</verse>
				<verse number="19">ริมฝีปาก​ที่​กล่าว​คำ​จริง​จะ​ตั้งมั่น​คง​ถาวร, แต่​ลิ้น​มุสา​จะ​คงอยู่​ได้แต่​ประเดี๋ยวเดียว​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="20">การ​ล่อลวง​ย่อม​อยู่​ใน​ใจ​ของ​เหล่า​ชน​ที่​คิด​ทำ​การ​ชั่วร้าย; แต่​ความ​ปลาบปลื้ม​ยินดี​ย่อม​มี​แก่​ผู้​ให้​คำ​หารือ​เพื่อ​สันติ​สุข.</verse>
				<verse number="21">ภัยอันตราย​ใดๆ จะ​เกิด​แก่​คน​ชอบธรรม​ก็​หามิได้; แต่​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก​คงจะ​ได้แก่​คน​ชั่วร้าย​เต็ม​ขนาด.</verse>
				<verse number="22">ริมฝีปาก​ที่​พูด​มุสา​เป็น​ที่​สะ​อิด​สะ​เอียน​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา; แต่​ผู้​ที่​ประพฤติ​สัตย์จริง​เป็น​ที่​ชื่นชมยินดี​แด่​พระองค์.</verse>
				<verse number="23">คน​ฉลาด​ย่อม​ทำ​ความ​รู้​ไว้​บ้าง; แต่​น้ำใจ​ของ​คน​โฉด​เขลา​ย่อม​ประกาศ​ความ​โง่​ออก​มา.</verse>
				<verse number="24">มือ​ของ​คน​ขยัน​จะ​ได้​ถือ​การ​ปกครอง​ไว้; แต่​คน​เกียจคร้าน​จะ​ต้อง​เป็น​คนรับใช้​การงาน.</verse>
				<verse number="25">ความ​หนักใจ​ทำ​ให้​คน​ท้อใจ​ลง; แต่​คำ​ปราณี​ทำ​ให้​คน​เบิกบานใจ.</verse>
				<verse number="26">คน​ชอบธรรม​เป็น​ผู้นำ​อัน​ดี​แก่​เพื่อนบ้าน​ของ​เขา; แต่​วิถี​ของ​คน​ชั่วร้าย​ย่อม​นำ​ให้​เขา​หลง​ไป.</verse>
				<verse number="27">คน​เกียจคร้าน​ไม่​ปิ้ง​เนื้อที่​เขา​ล่า​มา​นั้น; แต่​ของ​ที่​คน​ขยัน​ได้​มา​นั้น​เป็น​ของ​ประเสริฐ​แก่​ตัว.</verse>
				<verse number="28">ทาง​ของ​คน​ชอบธรรม​ก็​คือ​ชีวิต; และ​ใน​ทาง​นั้น​ไม่​มี​ความ​ตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">บุตร​ที่​มี​ปัญญา​ย่อม​ฟัง​คำสั่งสอน​บิดา​ของ​ตน, แต่​คน​ประมาท​เยาะเย้ย​ย่อม​ไม่​ฟัง​คำ​ต่อว่า​ตักเตือน.</verse>
				<verse number="2">บุคคล​จะ​ได้​ของดี​สม​กับ​ผล​อัน​เกิด​จาก​ปาก​ของ​ตน; แต่​จิตต์​ใจ​ของ​คน​เจ้าเล่ห์​จะ​ได้แต่​ความ​โหดร้าย.</verse>
				<verse number="3">บุคคล​ผู้​ระวัง​ปาก​ของ​ตน​ก็​รักษา​ป้องกัน​ชีวิต​ของ​ตน​ไว้; แต่​บุคคล​ผู้​เปิด​ริมฝีปาก. ของ​ตน​ออก​กว้าง​จะ​ได้​ความ​หายนะ.</verse>
				<verse number="4">จิตต์​ใจ​ของ​คน​เกียจคร้าน​มัก​อยาก​ได้แต่​ไม่​ได้​อะไร​เลย; ส่วน​จิตต์​ใจ​ของ​ผู้​ขยัน​จะ​อ้วนท้วน.</verse>
				<verse number="5">คน​ชอบธรรม​ชัง​มุสาวาท; แต่​คน​ชั่ว​นั้น​เป็น​เหตุ​ให้​เกิด​การ​น่าเกลียด​และ​น่า​ละอาย.</verse>
				<verse number="6">ความ​ชอบธรรม​คุ้มครอง​บุคคล​ผู้​เดิน​แน่วแน่​อยู่​ใน​ทาง​นั้น; แต่​ความ​ชั่ว​ล้าง​ผลาญ​คน​บาป​เสีย.</verse>
				<verse number="7">มี​ลาง​คน​ทำที​ว่า​ตน​มั่งคั่ง, แต่​ก็​ยัง​ไม่​มี​อะไร​เลย; มี​ลาง​คน​ทำที​ว่ายาก​จน, แต่​ก็​ยัง​มี​ทรัพย์​มาก​หลาย.</verse>
				<verse number="8">ค่าไถ่​แห่ง​ชีวิต​คนๆ หนึ่ง​ก็​คือ​ทรัพย์สิน​ของ​เขา; แต่​คนจน​ไม่​แยแส​ต่อ​คำขู่​กรรโชก​ใดๆ.</verse>
				<verse number="9">สว่าง​ของ​คน​ชอบธรรม​นั้น​รุ่งโรจน์; แต่​ตะเกียง​ของ​คน​ชั่ว​จะ​ดับ​เสีย.</verse>
				<verse number="10">ความ​เย่อหยิ่ง​จองหอง​นำ​ไป​ถึง​การ​แก่งแย่ง​กัน​เท่านั้น; แต่​ปัญญา​นั้น​อยู่​กับ​คน​ว่า​นอน​สอน​ง่าย.</verse>
				<verse number="11">ทรัพย์​สมบัติ​ที่​ได้​มา​เปล่าๆ จะ​ห​ร่อยหรอ​หมด​ไป, แต่​บุคคล​ผู้​สะสม​ไว้​ด้วย​น้ำพักน้ำแรง​จะ​มี​มาก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="12">ความ​หวัง​ใจ​ถูก​เลื่อน​ให้​เนิ่น​ไป​นั้น​ทำ​ให้​อ่อน​ระอา​ใจ; แต่​เมื่อ​ได้​สมหวัง​ก็​เป็น​เหมือน​ต้นไม้​ที่​จำเริญ​ชีวิต.</verse>
				<verse number="13">ผู้ใด​ที่​ชัง​พระ​คำ​ก็​นำ​ความ​พินาศ​มา​สู่​ตนเอง; แต่​ผู้​ที่​ยำเกรง​ต่อ​พระ​บัญญัติ​จะ​ได้​รับ​บำเหน็จ.</verse>
				<verse number="14">โอวาท​ของ​คน​มี​ปัญญา​เป็น​เหมือน​นำ​พุ​แห่ง​ชีวิต; เพื่อ​คน​จะ​ได้​หนี​จาก​เครื่อง​ดัก​แห่ง​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="15">การ​เข้าใจ​ดี​ยัง​ให้​เกิด​การ​เห็นดีเห็นชอบ; แต่​ทาง​ของ​คน​ชั่ว​นั้น​ยัง​ให้​เกิด​ความ​ทุกข์ยาก.</verse>
				<verse number="16">คน​ที่​เฉลียว​ฉลาด​ทุกคน​ทำงาน​ด้วย​ใช้​ความ​รู้; แต่​คน​โฉด​เขลา​เผยแพร่​ความ​โง่​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="17">ผู้​สื่อ​สานส์​ที่​ชั่วช้า​ทำ​ให้​เกิด​ร้าย​อันตราย; แต่​ทูต​ที่​สัตย์​ซื่อ​ทำ​ให้​เกิด​ความ​สุข.</verse>
				<verse number="18">คน​ใด​ที่​ไม่​ยอมรับ​คำสั่งสอน คงจะ​เป็น​คน​ยากจนค่นแค้น​และ​อับอายขายหน้า; คน​ใด​ที่​เคารพ​ต่อ​คำ​ตักเตือน​จะ​เป็น​ที่​น่า​นับถือ.</verse>
				<verse number="19">การ​ที่​สำเร็จ​ตาม​ความ​ปรารถนา​เป็น​รส​หวาน​สำหรับ​จิตต์​ใจ​นั้น; แต่​ที่​จะ​ละ​จาก​ความ​ชั่ว​นั้น​เป็น​การ​สะ​อิด​สะเอียน​แก่​คน​โฉด.</verse>
				<verse number="20">จง​ดำเนิน​กับ​คน​มี​ปัญญา; แต่​การ​คบค้า​กับ​คน​โฉด​เขลา​จะ​ได้​รับ​ความ​เจ็บแสบ.</verse>
				<verse number="21">ภัยอันตราย​ติดตาม​คน​บาป​ทั้ง​หลาย; แต่​คน​ชอบธรรม​จะ​ได้​ความ​ดี​มา​ตอบแทน.</verse>
				<verse number="22">คน​ดี​นั้น​ละ​มรดก​ไว้​แก่​หลาน​เหลน​ของ​ตน, และ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​คน​บาป​นั้น​จะ​กลับ​ไป​ตก​เป็น​ของ​คน​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="23">ไร่นา​ของ​คนจน​ก็​ยัง​มี​อาหาร​บริบูรณ์; แต่​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​ได้​มา​จาก​การ​ทุจ​จริต​จะ​พินาศ​ไป.</verse>
				<verse number="24">บุคคล​ผู้​ไม่​ยอม​ใช้​ไม้เรียว​ก็​เป็น​ผู้​ที่​ชัง​บุตร​ของ​ตน; แต่​บุคคล​ผู้​รัก​บุตร​ย่อม​เฆียน​ตี​สั่งสอน.</verse>
				<verse number="25">การ​รับประทาน​อาหาร​ของ​คน​ชอบธรรม​เป็น​ที่​ให้​อิ่ม​กาย​สบายใจ; แต่​ท้อง​ของ​คน​ชั่ว​จะ​หิวโหย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">สตรี​ก็​มี​ปัญญา​ทุกคน​ย่อม​ก่อสร้าง​บ้านเรือน​ของ​ตน​ขึ้น; แต่​ผู้​ที่​โฉด​เขลา​ย่อม​รื้อ​บ้าน​ลง​ด้วย​มือ​ตนเอง.</verse>
				<verse number="2">บุคคล​ผู้​เดิน​ใน​ทางตรง​ย่อม​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา; แต่​ผู้​ที่​ดื้อ​หลงผิด​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ตน​ย่อม​เกลียดชัง​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">ใน​ปาก​ของ​คน​โฉด​เขลา​นั้น​มี​ไม้เรียว​สำหรับ​ปราบ​ความ​จองหอง​ของ​เขา​แต่​ริมฝีปาก​ของ​คน​มี​ปัญญา​จะ​เป็น​เครื่อง​ป้องกัน​ตัว​เขา​ไว้.</verse>
				<verse number="4">ที่ไหน​ไม่​มี​วัว​ราง​หญ้า​ก็​สะอาด​ดี; แต่​อาหาร​จะ​ทวี​มาก​ขึ้น​ได้​ก็​เพราะ​อาศัย​แรง​ของ​วัว.</verse>
				<verse number="5">พะ​ยาน​ที่​สัตย์​ซื่อ​จะ​ไม่​มุสา; แต่​พะ​ยาน​เท็จ​ก็​พูด​มุสา.</verse>
				<verse number="6">คน​ประมาท​เยาะเย้ย​แสวงหา​ปัญญา​และ​ไม่​พบ; แต่​ความ​รู้​เป็น​ของ​ง่าย​แก่​คน​ที่​มี​ความ​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="7">หาก​เข้า​ไป​สมาคม​กับ​คน​โฉด​เขลา, เจ้า​จะ​ไม่​พบเห็น​ความ​รู้​จาก​ริมฝีปาก​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="8">ปัญญา​ของ​คน​ฉลาด​เป็น​ที่​ให้​เขา​เข้าใจ​ทาง​ของ​เขา; แต่​ความ​โฉด​ของ​คน​โฉด​เป็น​การ​หลอกลวง.</verse>
				<verse number="9">ความผิด​อัน​จะ​ต้องโทษ​นั้น​เย้ยหยัน​คน​โฉด; แต่​จำพวก​คน​ตรง​นั้น​เป็น​ที่​ทรง​โปรดปราน.</verse>
				<verse number="10">ใจ​ของ​ใคร​ก็​ย่อม​รู้ความ​ขื่นขม​ของ​ตนเอง; และ​คน​อื่น​จะ​เขา​มา​ยุ่มย่าม​กับ​ความ​ปลาบปลื้ม​ยินดี​ใน​ดวงใจ​ของ​ใคร​นั้น​ก็​หา​ได้​ไม่.</verse>
				<verse number="11">เรือน​ของ​คน​ชั่ว​จะ​ถูก​ทำลาย​เสีย; แต่​ทับ​อาศัย​ของ​คน​ตรง​จะ​รุ่งเรือง.</verse>
				<verse number="12">มี​ทาง​หนึ่ง​ซึ่ง​ดูเหมือน​บาง​คน​เห็น​ว่า​เป็น​ทาง​ถูก; แต่​ปลาย​ทาง​นั้น​เป็น​ทาง​แห่ง​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="13">แม้​ใน​ขณะที่​แสดง​อาการ​เบิกบานใจ​ก็​ยัง​โศกเศร้า; และ​เมื่อ​จบ​กาง​รื่นเริง​แล้ว​ก็​มี​ความ​หนักใจ.</verse>
				<verse number="14">ผู้​ที่​มี​ใจ​เห​ไป​ใน​ทาง​ชั่ว​จะ​เปี่ยม​ไป​ด้วย​ผล​แห่ง​การ​กระทำ​ตาม​ทาง​ของ​เขา​เอง; และ​คน​ดี​จะ​อิ่มอกอิ่มใจ​ใน​กิจ​ที่​ตน​กระทำ.</verse>
				<verse number="15">คน​โง่​เชื่อ​คำบอกเล่า​ทุก​คำ; แต่​คน​ฉลาด​ย่อม​มองดู​ทางเดิน​ของ​เขา​ด้วย​ความ​ระวัง.</verse>
				<verse number="16">คน​มี​ปัญญา​นั้น​กลัว​และ​หลีก​ออก​จาก​ความ​ชั่ว; แต่​คน​โฉด​เขลา​นั้น​ถือ​ทิฏฐิ​จองหอง​และ​ไว้ใจ​ใน​ตัวเอง.</verse>
				<verse number="17">บุคคล​ผู้​โกรธ​เร็ว​ย่อม​ประพฤติ​ใน​สิ่ง​โฉด​เขลา; และ​คน​ที่​คิด​ทำ​การ​ชั่วร้าย​ย่อม​เป็น​ที่​เกลียดชัง.</verse>
				<verse number="18">คน​โง่​ได้​รับ​ความ​โฉด​เป็น​มรดก; แต่​ผู้​ฉลาด​ก็ได้​รับ​ความ​รู้​สวม​เป็น​มงกุฎ.</verse>
				<verse number="19">คน​ชั่ว​นั้น​น้อม​คำนับ​ลง​ต่อหน้า​คน​ดี; และ​คน​อธรรม​นั้น, น้อม​คำนับ​ลง​ที่​ประตู​บ้าน​ของ​ผู้​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="20">คนจน​เป็น​ที่​เกลียดชัง​ถึงแม้ว่า​เป็นเพื่อน​บ้าน​ของ​เขา​เอง, แต่​คน​มั่งคั่ง​มี​มิตรสหาย​มาก​หลาย.</verse>
				<verse number="21">บุคคล​ผู้​เหยียด​เพื่อนบ้าน​ของ​ตน​ก็​ทำบาป​แล้ว; แต่​บุคคล​ผู้​มี​ใจ​เมตตา​คน​ยากจน, เขา​ก็​เกิด​มี​ความ​สุข.</verse>
				<verse number="22">คน​เหล่านั้น​ที่​คิด​ทำ​การ​ชั่ว​ย่อม​เป็น​คน​หนึ่ง​มิใช่​หรือ? แต่​ความ​เมตตา​และ​ความจริง​คง​ได้แก่​คน​เหล่านั้น​ที่​คิด​ทำ​การ​ดี.</verse>
				<verse number="23">ใน​การ​ทำงาน​ทั้งปวง​มี​ผลกำไร; แต่​การ​ใช้​แต่​ริมฝีปาก​พูด​ทำ​ให้​ยากจน.</verse>
				<verse number="24">มงกุฎ​ของ​คน​มี​ปัญญา​ก็​คือ​ทรัพย์​ของ​เขา; แต่​ความ​โง่​ของ​คน​โฉด​ก็​คือ​ความ​โง่​นั้น​เอง.</verse>
				<verse number="25">พะ​ยาน​จริง​ย่อม​ช่วย​คน​ไว้; แต่​บุคคล​ผู้​กล่าวเท็จ​เป็นต้น​เหตุ​แห่ง​การ​ล่อลวง.</verse>
				<verse number="26">ความ​วางใจ​ที่มั่น​คง; อยู่​ใน​การ​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​นั้น​จะ​มี​ที่พำนัก​อัน​ปลอดภัย.</verse>
				<verse number="27">ความ​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​น้ำพุ​แห่ง​ชีวิต, เพื่อ​ว่า​คน​จะ​ได้​พ้น​จาก​บ่าง​แร้ว​แห่ง​ความ​ตาย​ได้.</verse>
				<verse number="28">กษัตริย์​มี​สง่า​ราศี​ก็​เพราะ​มี​พล​เมือง​มาก; แต่​เมื่อ​ขาด​พล​เมือง​ก็​เป็น​ความ​หายนะ​ของ​เจ้านาย.</verse>
				<verse number="29">บุคคล​ผู้​ไม่​โกรธ​เร็ว​เป็น​คน​ประกอบ​ด้วย​ความ​เข้าใจ​ดี​ยิ่ง; แต่​บุคคล​ผู้​มี​ใจ​ฉุนเฉียว​ส่งเสริม​ความ​โฉด​เขลา​ให้​ยิ่ง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="30">ใจ​ที่​สงบ​เป็น​ความ​จำเริญ​ชีวิต​ฝ่าย​กาย; แต่​ความ​อิจฉา​ริ​ศ​ยา​คือ​ความ​เปื่อยเน่า​ของ​กะ​ดูก.</verse>
				<verse number="31">บุคคล​ผู้​กดขี่​เบียด​เบียฬ​คนจน​ก็​ทำ​ความ​อัปยศ​แก่​พระ​ผู้สร้าง​ตน; แต่​บุคคล​ผู้​มี​ความ​เมตตา​แก่​คน​ยากจน​ก็​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระองค์.</verse>
				<verse number="32">คน​ชั่ว​ถูก​ทำลาย​ลง​ด้วย​การ​กระทำ​ของ​เขา​เอง; แต่​คน​ชอบธรรม​มี​ที่พำนัก​ปลอดภัย​ในเมื่อ​เขา​ตาย.</verse>
				<verse number="33">ปัญญา​อยู่​ใน​ใจ​ของ​ผู้​ที่​มี​ความ​เข้าใจ; แต่​สิ่ง​ที่อยู่​ภายใน​ของ​คน​โฉด​จะ​ปรากฏ​ออก​มา.</verse>
				<verse number="34">ความ​ชอบธรรม​นั้น​เชิดชู​เทศ​ชน; แต่​บาป​นั้น​ทำ​ความ​อัปยศ​แก่​พล​เมือง.</verse>
				<verse number="35">ความ​โปรดปราน​ของ​กษัตริย์​ย่อม​มี​แก่​ข้าราชการ​ผู้​ประกอบ​กิจ​ด้วย​สติปัญญา; แต่​พระ​พิ​โรธ​ของ​พระองค์​จะ​ตก​แก่​เขา​ผู้​เป็น​เหตุ​ให้​เกิด​ความ​อับอายขายหน้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">คำตอบ​อ่อนหวาน​กระทำ​ให้​ความ​โกรธ​ผ่านพ้น​ไป; แต่​คำ​ขม​เผ็ดร้อน​กระทำ​ให้​โท​โส​พลุ่ง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="2">ลิ้น​ของ​คน​ที่​มี​ปัญญา​ย่อม​กล่าว​ความ​รู้​ที่​ถูกต้อง​ออก​มา; แต่​ความ​โฉด​เขลา​ย่อม​พลุ่ง​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​คน​โฉด​เสมอ.</verse>
				<verse number="3">พระเนตร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​ทั่วทุกแห่ง, เฝ้าดู​ทั้งคน​ชั่ว​และ​คน​ดี.</verse>
				<verse number="4">ลิ้น​ที่​สุภาพ​เป็น​ดุจ​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต; และ​ลิ้น​ที่​กะ​ด้าง​หลงผิด​ย่อม​ทำ​ให้​จิตต์​ใจแตก​ร้าว​ไป.</verse>
				<verse number="5">คน​โฉด​เขลา​มัก​ประมาท​คำสั่งสอน​ของ​บิดา​ตน; แต่​ผู้​ที่​นับถือ​คำเตือน​สอน​เป็น​ผู้​มี​สติ.</verse>
				<verse number="6">ใน​บ้านเรือน​ของ​คน​สัตย์​ธรรม​นั้น​มี​ทรัพย์​สมบัติ​เป็น​อัน​มาก; ส่วน​รายได้​ของ​คน​ชั่ว​นั้น​คือ​ความ​ยากลำบาก.</verse>
				<verse number="7">ริมฝีปาก​ของ​คน​มี​ปัญญา​ย่อม​เผยแพร่​ความ​รู้; แต่​ใจ​ของ​คน​โฉด​เขลา​หา​เป็น​เช่นนั้น​ไม่.</verse>
				<verse number="8">เครื่องบูชา​ของ​คน​ชั่ว​เป็น​ที่​สะ​อิด​สะ​เอียน​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา; แต่​การ​อธิษฐาน​ของ​คน​ตรง​เป็น​ที่​โสม​นัสส์​แต่​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">ทาง​ของ​คน​ชั่ว​เป็น​ที่​สะ​อิด​สะ​เอียน​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา; แต่​พระองค์​ก็​ทรง​รัก​ผู้​ที่​ติดตาม​ความ​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="10">คน​ใด​ที่​ละทิ้ง​ทาง​ดี​นั้น​จะ​ถูก​ตี​สอน​อย่าง​สาหัส; และ​คน​ใด​ที่​เกลียด​การ​ตักเตือน​จะ​ถึงแก่​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="11">เมือง​ผี​และ​นาย​ผี​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยัง​ทรง​เห็นแจ้ง; มาก​ยิ่งกว่านั้น​สัก​เท่าใด​ที่​พระองค์​ทรง​เห็นแจ้ง​ใน​จิตต์​ใจ​ของ​มนุษย์!</verse>
				<verse number="12">คน​ชั่ว​ประมาท​เยาะเย้ย​ไม่​ชอบ​ให้​ใคร​เตือน; เขา​จะ​ไม่​ไป​สู่​หา​คน​มี​ปัญญา.</verse>
				<verse number="13">ใจ​ที่​ชื่นบาน​ทำ​ให้​ดวง​หน้า​สดใส; แต่​ความ​เศร้าใจ​ทำ​ให้​จิตต์​แตกร้าว.</verse>
				<verse number="14">ใจ​ของ​คน​ที่​มี​ความ​เข้าใจ​แล้ว​ย่อม​แสวงหา​ความ​รู้; แต่​ปาก​ของ​คน​โฉด​ย่อม​เสพ​ความ​โฉด​เขลา.</verse>
				<verse number="15">วัน​เวลา​ทั้งหมด​ของ​คน​รับ​ทุกข์​เป็น​ที่​เศร้าหมอง; แต่​คน​ที่​มี​ใจ​ชื่นบาน​เปรียบ​เหมือน​มี​การ​เลี้ยง​อยู่​เสมอ.</verse>
				<verse number="16">มี​ทรัพย์​น้อย​และ​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยัง​ดี​กว่า​มี​ทรัพย์​สมบัติ​มาก​และ​มี​ความ​ทุกข์.</verse>
				<verse number="17">มี​ผัก​เป็น​อาหาร, ณ ที่ๆ ซึ่ง​แวดล้อม​ไป​ด้วย​ความ​รัก ยัง​ดี​กว่า​มี​วัว​ตอน​ทั้ง​ตัว​เป็น​อาหาร​แต่​แวดล้อม​ไป​ด้วย​ความ​เกลียดชัง.</verse>
				<verse number="18">คน​โมโห​ร้าย​เป็น​เหตุ​ให้​ทะเลาะ​กัน; แต่​คน​ที่​ยั้ง​โท​ษะ​ไว้​ได้​ย่อม​ระงับ​การ​วิวาท​กัน.</verse>
				<verse number="19">ทาง​ของ​คน​เกียจคร้าน​เป็น​เหมือน​รั้ว​ต้น​หนาม; แต่​ทาง​ของ​คน​ตรง​เป็น​เหมือน​ทางหลวง.</verse>
				<verse number="20">บุตร​ที่​มี​ปัญญา​ย่อม​ทำ​ให้​บิดา​ปลื้มใจ​ยินดี; แต่​คน​โฉด​เขลา​นั้น​ดูถูก​มารดา​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="21">การ​โฉด​เขลา​เป็น​ของ​สนุก​สำหรับ​คน​ไร้​ปัญญา; แต่​คน​ที่​มี​ความ​เข้าใจ​ทำ​ทาง​ของ​ตน​ให้​ตรง​ไป.</verse>
				<verse number="22">ที่ไหน​ที่​ไร้​การ​ปรึกษา​ความ​มุ่งหมาย​ต่างๆ ย่อม​ไม่​เป็น​ที่​จุใจ; แต่​เมื่อ​มี​ที่ปรึกษา​หลาย​คน​ก็​ความ​มุ่งหมาย​สมบูรณ์.</verse>
				<verse number="23">คำตอบ​ที่​เหมาะสม​ย่อม​นำ​ความยินดี​มา​สู่​ผู้​กล่าว; และ​ถ้อยคำ​ที่​กล่าว​เหมาะ​กับ​กา​ละ​เท​ศะ​ก็​ประเสริฐ​นัก!</verse>
				<verse number="24">ทาง​แห่ง​ชีวิต​ฝ่าย​คน​มี​ปัญญา​ย่อม​ดำ​เนิน​สูง​ขึ้น​ไป; เพื่อ​ตน​จะ​ได้​พ้น​ไป​จาก​เมือง​ผี​เบื้อง​ต่ำ.</verse>
				<verse number="25">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ถอน​เสา​เรือน​ของ​คน​เย่อหยิ่ง​จองหอง; แต่​พระองค์​จะ​ทรง​กั้น​เขตต์​ของ​หญิง​ม่าย​ให้​ถาวร.</verse>
				<verse number="26">โครง​การณ์​ชั่ว​เป็น​ที่​สะ​อิด​สะ​เอียน​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา; แต่​ถ้อยคำ​ของ​คน​บริสุทธิ์​เป็น​ที่​โปรดปราน.</verse>
				<verse number="27">ผู้​ที่​มี​ความ​โลภ​เห็น​แต่​จะ​ได้​ย่อม​นำ​ความ​ทุกข์​มา​สู่​ครัวเรือน​ของ​ตนเอง; แต่​ผู้​ที่​ชัง​สินบน​จะ​มี​ชีวิต​อยู่.</verse>
				<verse number="28">ใจ​ของ​คน​ชอบธรรม​ตรึกตรอง​ก่อน​แล้ว​จึง​ตอบ; แต่​คำ​ชั่วร้าย​ย่อม​พลุ่ง​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​คน​ชั่ว.</verse>
				<verse number="29">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​อยู่​ห่างไกล​จาก​คน​ชั่ว; แต่​พระองค์​ทรง​สดับ​คำอธิษฐาน​ของ​คน​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="30">ความ​สว่าง​แห่ง​ดวงตา​ย่อม​ทำ​ให้​ใจ​โสม​นัสส์; และ​ข่าว​ดี​ย่อม​เป็น​ที่​ให้​กะ​ดูก​ทั้ง​หลาย​อ้วน​พี​ขึ้น.</verse>
				<verse number="31">หู​ที่​ฟัง​คำเตือน​สอน​ฝ่าย​ชีวิต​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​คน​ที่​มี​ปัญญา.</verse>
				<verse number="32">บุคคล​ผู้​ปฏิเสธ​ต่อ​คำสั่งสอน​ก็​ดูหมิ่น​ต่อ​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ตนเอง; แต่​บุคคล​ผู้ฟัง​คำ​ตักเตือน​ก็ได้​รับ​ความ​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="33">ความ​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ที่​สอน​ให้​เกิด​ปัญญา: และ​ใจ​ถ่อม​ลง​นำมา​ถึง​เกียรติศักดิ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">โครง​การณ์​ทาง​ใจ​เป็น​ของ​มนุษย์; แต่​คำตอบ​ทาง​ลิ้น​มา​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา;</verse>
				<verse number="2">มนุษย์​ย่อม​เห็น​ว่า​ทาง​ประพฤติ​ทั้ง​หลาย​ขาวสะอาด​ใน​สายตา​ของ​เขา​เอง; แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ชั่ง​น้ำใจ​ของ​คน.</verse>
				<verse number="3">จง​มอบ​ธุระ​การงาน​ของ​เจ้า​ไว้​กับ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​จุดประสงค์​ของ​เจ้า​จะ​สำเร็จ​ผล.</verse>
				<verse number="4">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สร้าง​ทุกสิ่ง​ไว้​เพื่อให้​สม​กับ​วัตถุประสงค์​ของ​สิ่ง​นั้นๆ; เออ, แม้​คน​ชั่ว​ก็​มี​ไว้​สำหรับ​วัน​แห่ง​ความ​พินาศ.</verse>
				<verse number="5">ทุกคน​ที่​มี​ใจ​หยิ่ง​จองหอง​เป็น​ที่​สะ​อิด​สะ​เอียน​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา; จับมือ​สัญญา​ได้​เทียว​ว่า​เขา​จะ​พ้น​โทษ​ก็​หามิได้.</verse>
				<verse number="6">ความผิด​บาป​จะ​ปลดเปลื้อง​เสีย​ได้​ก็​ด้วย​ความ​เมตตา​และ​ความจริง; และ​โดย​ความ​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มนุษย์​จึง​จะ​พ้น​จาก​ความ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ทาง​ของ​คน​ใด​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​ยะ​โฮ​วา, แม้​ศัตรู​ของ​คน​นั้น​พระองค์​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​อยู่​ด้วย​กัน​ได้​ด้วย​ความ​สงบสุข.</verse>
				<verse number="8">มี​ทรัพย์​เพียง​เล็กน้อย​แต่​มี​ความ​ชอบธรรม​ก็ดี​กว่า​มี​รายได้​มาก​แต่​ประกอบ​ด้วย​อ​ยุตติ​ธรรม.</verse>
				<verse number="9">มนุษย์​ย่อม​กะ​ทาง​ของ​ตน​ไว้; แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กำหนด​ย่าง​เท้า​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="10">คำพิพากษา​แห่ง​พระเจ้า​อยู่​ที่​ริม​ฝี​พระโอษฐ์​ของ​กษัตริย์​; พระโอษฐ์​ของ​พระองค์​จะ​ไม่​ตรัส​พิพากษา​ผิด​ไป.</verse>
				<verse number="11">คันชั่ง​และ​ตราชู​อัน​เที่ยงตรง​เป็น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; ตุ้ม​ชั่ง​น้ำหนัก​ทุก​ชะ​นิด​ใน​ถุง​เป็น​ราช​กิจ​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="12">ที่​จะ​ประพฤติ​การ​ชั่วร้าย​นั้น​เป็น​ที่​สะ​อิด​สะ​เอียน​ต่อ​กษัตริย์​; เพราะว่า​พระที่นั่ง​นั้น​ย่อม​สถาปนา​ขึ้น​ด้วย​ความ​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​ทรง​ชื่นชมยินดี​ต่อ​ริมฝีปาก​ที่​ชอบธรรม; และ​ทรง​รัก​เขา​ผู้​นั้น​ที่​พูด​ถูกต้อง.</verse>
				<verse number="14">พระ​พิ​โรธ​ของ​กษัตริย์​เป็น​เหมือน​ทูต​แห่ง​ความ​ตาย; แต่​คน​มี​ปัญญา​จะ​ทำ​ให้​ทรง​คลาย​พระ​พิ​โรธ.</verse>
				<verse number="15">ความ​แจ่มใส​แห่ง​พระ​พักตร​ของ​กษัตริย์​นั้น​เป็น​ชีวิต; และ​ความ​โปรดปราน​ของ​พระองค์​เปรียบ​เหมือน​เมฆ​ปลาย​ฤดู​ฝน,</verse>
				<verse number="16">ที่​จะ​ได้​ปัญญา​ย่อม​ประเสริฐ​มาก​กว่า​ได้​ทองคำ​มาก​นัก: เออ, ที่​จะ​เลือก​เอา​ความ​เข้าใจ​ก็ดี​กว่า​ที่​จะ​เลือก​เอา​เงิน.</verse>
				<verse number="17">ทางเดิน​ของ​คน​ตรง​นั้น​ย่อม​หลีก​พ้น​จาก​ทุกข์; บุคคล​ผู้รักษา​ทาง​ของ​ตน​ไว้​ก็​ป้องกัน​วิญญาณ​ของ​ตน​ให้​พ้น​ร้าย.</verse>
				<verse number="18">ความ​เย่อหยิ่ง​นำ​ไป​ถึง​ความ​พินาศ, และ​จิตต์​ใจ​ที่​จองหอง​นำ​ไป​ถึง​การ​ล้ม​ลง.</verse>
				<verse number="19">การ​ที่​จะ​มี​ใจ​ถ่อม​ลง​และ​อยู่​กับ​คนจน ก็ดี​กว่า​ที่​จะ​ได้​ส่วนแบ่ง​จาก​การ​ปล้น​และ​อยู่​กับ​คน​หยิ่ง​จองหอง.</verse>
				<verse number="20">บุคคล​ผู้​เชื่อฟัง​พระ​คำ​ก็​จะ​ได้​ดี; และ​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ที่​วางใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​เขา​ก็​เป็นสุข.</verse>
				<verse number="21">คน​มี​ใจ​ประกอบ​ด้วย​ปัญญา​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​คน​เฉลียว​ฉลาด; และ​ริมฝีปาก​ที่​อ่อนหวาน​ก็​ทวี​อิทธิพล​ใน​การ​สอน.</verse>
				<verse number="22">ความ​เข้าใจ​เป็น​ดุจ​บ่อน้ำพุ​แห่ง​ชีวิต​สำหรับ​คน​ที่​มี​แล้ว; แต่​การ​เตือน​ของ​คน​โฉด​เขลา​คือ​ความ​โฉด​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="23">ใจ​ของ​คน​มี​ปัญญา​ก็​เป็น​ที่​สั่งสอน​ปาก​ของ​เขา, และ​เพิ่มเติม​อิทธิพล​ให้แก่​ริมฝีปาก​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="24">ถ้อยคำ​ที่​เพราะหู​เป็น​เหมือน​รวง​ผึ้ง, คือ​มี​รส​หวาน​แก่​จิตต์​ใจ, และ​ทำ​ให้​กะ​ดูก​สมบูรณ์​ขึ้น.</verse>
				<verse number="25">มี​ทาง​หนึ่ง​ซึ่ง​ดูเหมือน​บาง​คน​เห็น​ว่า​เป็น​ทาง​ถูก; แต่​ปลาย​ทาง​นั้น​เป็น​ทาง​แห่ง​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="26">อาการ​อยาก​อาหาร​ของ​คนงาน​ทำ​การ​รบกวน​เขา; เพราะ​ปาก​ของ​เขา​เร้า​ให้​เขา​ทำงาน.</verse>
				<verse number="27">คน​ผู้​ไร้​ค่า​คุ้ยเขี่ย​แต่​การ​ผิด​ร้าย​ขึ้น​มา; และ​ใน​ริมฝีปาก​ของ​เขา​นั้น​เป็น​เปลวไฟ.</verse>
				<verse number="28">คน​ดื้อ​หลงผิด​หว่าน​ความ​ชิง​ดี​ให้​แพร่หลาย; และ​คน​ชั่ว​ซุบซิบนินทา​ก็​กระทำ​ให้​มิตร​สนิท​แตกแยก​กัน.</verse>
				<verse number="29">คน​โหดร้าย​ล่อลวง​เพื่อนบ้าน​ของ​ตน, และ​พา​เขา​ไป​ใน​ทาง​ที่​ไม่​ดี.</verse>
				<verse number="30">คน​ที่​ปิด​ตา​ของ​ตน​เสีย​ก็​เพื่อ​คิด​กระทำ​การ​ที่​หลงผิด; คน​ที่​เม้ม​ริมฝีปาก​ของ​ตน​ไว้​ก็​เพื่อ​ทำ​การ​ชั่ว​ให้​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="31">ผมหงอก​บน​ศีรษะ​เป็น​เหมือน​มงกุฎ​แห่ง​สง่า​ราศี​ถ้า​ใจ​อยู่​ใน​ที่​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="32">คน​ที่​อด​โท​โส​ได้​ก็ดี​กว่า​คน​ที่​มี​กำลัง​แข็งแรง; คน​ที่​ชะ​นะ​ใจ​ของ​ตน​ก็ดี​กว่า​คน​ที่​ชะ​นะ​ตีเมือง​ได้</verse>
				<verse number="33">ใบ​เสี่ยงทาย​ได้​บรรจุ​ไว้​บน​ตัก​แล้ว; แต่​ที่​จะ​สำเร็จ​อย่างไร​นั้น​ก็​แล้วแต่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">สะเบีย​งก​รัง​ชิ้น​เดียว​และ​มี​ความ​สงบ​ดี​กว่า​เค​หา​ส​ที่​มี​การ​เลี้ยง​เสมอ​และ​มี​การ​ชิง​ดี​กัน.</verse>
				<verse number="2">บ่าว​ที่​ปฏิบัติ​นาย​ด้วย​สติปัญญา​จะ​ได้​รับ​อำนาจ​ปกครอง​เหนือ​ตำแหน่ง​บุตร​ผู้​ประพฤติ​เป็น​ที่​อับอายขายหน้า, และ​จะ​ได้​รับ​ส่วน​ใน​กองมรดก​ระหว่าง​พี่น้อง​ที่​เป็น​บุตร​ของ​นาย.</verse>
				<verse number="3">เบ้า​นั้น​ใช้​สำหรับ​หลอม​ทดลอง​เงิน, และ​เตา​นั้น​ใช้​เป็น​ที่​หลอม​ทดลอง​ทองคำ; แต่​สำหรับ​จิตต์​ใจ​ของ​มนุษย์​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เป็น​ผู้​ทดลอง.</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​ประพฤติ​ชั่ว​ยอม​ฟัง​ริมฝีปาก​อัน​ชั่ว; และ​คน​พูด​เท็จ​ยอม​เงี่ยหู​ฟัง​ลิ้น​ที่​ร้าย.</verse>
				<verse number="5">ผู้ใด​ที่​เยาะเย้ย​คนจน​ก็​ติเตียน​พระ​ผู้สร้าง​คนจน​นั้น; และ​บุคคล​ผู้​ยินดี​ใน​ภัยพิบัติ​นั้น​จะ​ไม่​ต้องโทษ​ก็​หามิได้.</verse>
				<verse number="6">หลาน​เหลน​เป็น​มงกุฎ​ของ​ผู้เฒ่า​และ​สง่า​ราศี​ของ​พวก​ลูกๆ ก็​เนื่องมาจาก​บิดา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="7">คำพูด​ที่​ดีเลิศ​ไม่​สม​ที่​จะ​มา​จาก​คน​โฉด​เขลา​ฉันใด; ริมฝีปาก​ที่​พูด​เท็จ​ก็​ยิ่ง​ไม่​สม​ที่​จะ​มา​จาก​เจ้านาย​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="8">ผู้​ที่​รับ​สินบน​นั้น​ย่อม​ถือ​ว่า​สินบน​เปรียบ​เหมือน​ก้อน​หิน​สิทธิโชค; เขา​จะ​หัน​ไป​ทาง​ไหน​ก็​รุ่งเรือง​ใน​ทาง​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ผู้​ที่​ปกปิด​ความผิด​ของ​คน​อื่น​ไว้​เป็น​ผู้​บำรุง​ความ​รัก; แต่​ผู้​ที่​พูด​ซ้ำซาก​เรื่อง​ความผิด​ของ​คน​อื่น​ก็​ทำลาย​มิตร​สนิท​ให้​แตกแยก​กัน.</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​เข้าใจ​เมื่อ​ถูก​ว่ากล่าว​แต่เพียง​ครั้ง​เดียว​ก็​ซึมทราบ​ยิ่ง​กว่า​คน​โฉด​เขลา​ที่​ถูก​โบย​สัก​ร้อย​ราย.</verse>
				<verse number="11">คน​ทรยศ​หา​ช่อง​แต่​จะ​ก่อการ​กบฏ; เพราะฉะนั้น​ผู้​รับ​บัญชา​อัน​เฉียบขาด​จะ​ถูก​ส่ง​ไป​ปราบปราม​เขา.</verse>
				<verse number="12">ที่​คน​จะ​ไป​พบ​กับ​แม่​หมี​ที่​ถูก​ลัก​ลูก​ไป​ก็ดี​กว่า​พบ​คน​โฉด​ที่อยู่​ใน​ความ​เขลา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="13">ผู้ใด​ที่​ใช้​การ​ชั่ว​ตอบแทน​การ​ดี, ภัยพิบัติ​จะ​ไม่​ห่าง​จาก​บ้านเรือน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="14">การ​เริ่มต้น​ชิง​ดี​กัน​เปรียบ​เหมือน​ช่อง​รั่ว​แห่ง​หนึ่ง​ที่​ทำนบ​กันน้ำ; เพราะฉะนั้น​จง​เลิก​การ​โต้เถียง​กัน​เสียก่อน​ที่​จะ​เกิด​การ​ทะเลาะวิวาท.</verse>
				<verse number="15">บุคคล​ผู้ตัดสิน​ปล่อย​คน​ผิด, และ​บุคคล​ผู้ตัดสิน​ลงโทษ​ผู้​ชอบธรรม, คน​ทั้ง​สอง​จำพวก​นี้​ย่อม​เป็น​ที่​สะ​อิด​สะ​เอียน​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ดุจ​กัน.</verse>
				<verse number="16">อัน​คน​โฉด​เขลา​มี​เงิน​ใน​มือ​สำหรับ​ซื้อ​ปัญญา​นั้น​จะ​ได้​ประ​โยชน์​อะไร, เมื่อ​เห็น​แล้ว​ว่า​เขา​ไม่​มี​ความ​เข้าใจ?</verse>
				<verse number="17">มิตรสหาย​ย่อม​รัก​กัน​อยู่​ทุกเวลา, และ​พี่ชาย​น้อง​ชาย​ก็​เกิด​มา​สำหรับ​ช่วย​กัน​ใน​เวลา​ทุกข์ยาก.</verse>
				<verse number="18">คน​อ​ปัญญา​ย่อม​จบ​มือ​รับ​เป็น​นาย​ค้ำ​ประกัน​ต่อหน้า​เพื่อนบ้าน​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="19">คน​ที่รัก​การ​วิวาท​กัน​ก็​รัก​บาปกรรม, และ​คน​ที่​ยก​ประตู​บ้าน​ของ​ตน​ให้​สูง​ก็​เท่า​กับ​เป็น​ผู้​เสาะหา​ความ​พินาศ.</verse>
				<verse number="20">คน​ที่​มี​ใจ​กลับกลอก​จะ​ไม่​ประสพ​สิ่ง​ที่​ดี​เลย; และ​ผู้​ที่​มี​ลิ้น​กะ​ด้าง​คงจะ​ตก​เข้า​ไป​ใน​ภัยพิบัติ.</verse>
				<verse number="21">ผู้​ที่​เป็นต้น​เหตุ​ให้​เกิด​คน​โฉด​จะ​นำ​ให้​เกิด​ความ​เศร้าโศก​มา​ถึง​ตนเอง, และ​บิดา​ของ​คน​โฉด​จะ​ไม่​ได้​รับ​ความ​ชื่นใจ​เลย.</verse>
				<verse number="22">ใจ​ที่​ร่าเริง​เป็น​เหมือน​โอสถ​วิเศษ; แต่​จิตต์​ชอกช้ำ​เป็น​ที่​ให้​กะ​ดูก​เหี่ยวแห้ง​ไป.</verse>
				<verse number="23">คน​ชั่ว​ย่อม​รับ​สินบน​ที่​ล้วง​ออก​มา​จาก​อก​ของ​เขา, เพื่อ​จะ​ทำ​ให้การ​พิพากษา​เขว​ไป.</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​มี​ความ​เข้าใจ​ก็​สนใจ​ใน​เรื่อง​สติปัญญา, แต่​ดวงตา​ของ​คน​โฉด​มอง​ส่าย​ไป​ทั่ว​โลก.</verse>
				<verse number="25">บุตรชาย​โฉด​เป็น​ที่​ให้​บิดา​ได้​ความ​โศกเศร้า, และ​เป็น​เหตุ​ให้​มารดา​ที่​คลอด​ตัว​มา​นั้น​ได้​รับ​ความ​ขื่นขม.</verse>
				<verse number="26">แม้​จะ​ลงโทษ​ปรับ​ไหม​คน​ชอบธรรม​ก็​เป็น​การ​ไม่​ดี​อยู่​แล้ว; แต่​ถ้า​จะ​โบย​ตี​คน​สุภาพ​เพราะ​ความ​ชอบธรรม​ของ​เขา​ก็​ย่อม​ร้าย​ใหญ่.</verse>
				<verse number="27">คน​ที่​มี​ความ​รู้​ย่อม​ประหยัด​คำพูด​ของ​เขา; และ​ผู้​ที่​มี​ความ​เข้าใจ​ย่อม​มี​อารมณ์​เยือกเย็น.</verse>
				<verse number="28">แม้​คน​โฉด​เมื่อ​ได้​สงบ​ปาก​ของ​ตัว​ไว้​ก็​ยัง​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​คน​มี​ปัญญา; และ​เมื่อ​ปิด​ริมฝีปาก​ของ​เขา​ไว้​ก็​นับ​ได้​ว่า​เป็น​คน​ฉลาด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">คน​ที่​ปลีกตัว​ออก​ไป​จาก​ผู้อื่น​จงใจ​จะ​ทำ​ตาม​ตนเอง, และ​ค้าน​คติ​แห่ง​ปัญญา​อัน​ถูกต้อง​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="2">คน​โฉด​ไม่​พึงใจ​ยินดี​ใน​ความ​เข้าใจ​ใดๆ, มีแต่​จะ​สำแดง​ความในใจ​ของ​ตนเอง​ให้​ประจักษ์​ออก​มา.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​คน​ชั่ว​ไป​ถึง​ไหน​ความ​ประมาท​ตาม​ไป​ถึง​ที่​นั้น​ด้วย; และ​การ​บัดสี​มี​ขึ้น​ที่ไหน​การ​เย้ยหยัน​ก็​มี​ขึ้น​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="4">ถ้อยคำ​แห่ง​ปาก​ของ​ผู้​มี​ปัญญา​เป็น​เหมือน​น้ำ​ลึก, เป็น​เหมือน​ธาร​ที่​มี​น้ำ​ไหล​และ​เป็น​เหมือน​บ่อน้ำพุ​ซึ่ง​ไหล​ไม่​รู้จัก​สิ้น.</verse>
				<verse number="5">ที่​จะ​เข้า​กับ​คน​ชั่ว​หรือ​จะ​ลงโทษ​ผู้​ชอบธรรม​ใน​การ​พิพากษา​ก็​เป็น​การ​ไม่​ดี.</verse>
				<verse number="6">ริมฝีปาก​ของ​คน​โฉด​เป็น​เหตุ​ให้​ทะเลาะวิวาท​กัน, และ​ปาก​ของ​เขา​เอง​นั่นแหละ​ทำ​ให้​เขา​ถูก​เฆี่ยน.</verse>
				<verse number="7">ปาก​ของ​คน​โฉด​เป็น​สิ่ง​ที่​ล้าง​ผลาญ​ตัว​ของ​เขา​เอง; และ​ริมฝีปาก​ของ​เขา​เป็น​บ่วง​แร้ว​ดัก​จิตต์​วิญญาณ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="8">ถ้อยคำ​ของ​คน​ที่​มัก​ซุบซิบนินทา​เป็น​เหมือน​อาหาร​อัน​โอชา​รส, และ​มัน​ก็​เลื่อน​ลง​ไป​ยัง​ส่วน​ใน​ที่สุด​ของ​คน.</verse>
				<verse number="9">คน​ที่​เกียจคร้าน​ไม่​ทำงาน​ของ​ตน​ก็​เป็น​พี่น้อง​กัน​กับ​คน​ที่​ทำ​ความ​เสียหาย.</verse>
				<verse number="10">พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ป้อม​เข้มแข็ง, คน​ชอบธรรม​ทั้งปวง​วิ่ง​เข้า​ไป​ก็​พ้น​ภัย.</verse>
				<verse number="11">ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เศรษฐี​นั้น​เป็น​ดุจ​เมือง​อัน​เข้มแข็ง, และ​ความคิดเห็น​ของ​เขา​เห็น​ไป​ว่า​ทรัพย์​นั้น​เป็น​เหมือน​กำแพง​มัน​สูง.</verse>
				<verse number="12">ความ​จองหอง​ใน​ใจ​มนุษย์​มี​มา​ก่อน​ความ​พินาศ, และ​ใจอ่อน​สุภาพ​มา​ก่อน​เกียรติศักดิ์.</verse>
				<verse number="13">ผู้​ที่​ให้​ถ้า​ตอบ​ก่อน​ได้ยิน​เรื่อง, ก็​เป็น​การ​โฉด​เขลา​และ​เป็น​ความ​น่า​อาย​แก่​ตน.</verse>
				<verse number="14">จิตต์​ของ​คน​จะ​ประคอง​ตน​ไว้​ใน​เวลา​ที่​เขา​อ่อนกำลัง; แต่​เมื่อ​มี​จิตต์​ใจ​ชอกช้ำ​ใคร​เล่า​จะ​ทน​ได้?</verse>
				<verse number="15">ใจ​ของ​คน​ฉลาด​ได้​ความ​รู้มาก​ขึ้น, และ​หู​ของ​คน​ที่​มี​ปัญญา​ก็​แสวงหา​ความ​รู้.</verse>
				<verse number="16">ของกำนัล​ทำ​ช่องทาง​ให้แก่​ผู้​ให้, และ​จะ​นำ​ให้​เขา​เข้าถึง​คนใหญ่คนโต​ได้.</verse>
				<verse number="17">ผู้​ที่​ให้การ​ก่อน​ดูเหมือนว่า​เป็น​ฝ่าย​ถูก, แต่​คู่ความ​มา​ชี้​ให้​เห็น​พิรุธ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="18">การ​จับ​ฉลาก​ระงับ​การ​ทะเลาะวิวาท​ให้​เลิก​กัน, และ​แยก​ฝ่าย​ต่อสู้​ที่​มี​อำนาจ​ให้​ออก​จาก​กัน.</verse>
				<verse number="19">พี่น้อง​ที่​ช่วยเหลือ​กัน​ก็​แข็งแรง​เท่า​กับ​เมือง​ที่​เข้มแข็ง, และ​มั่นคง​ดุจ​ท่อน​เหล็ก​สร้าง​ป้อม.</verse>
				<verse number="20">ท้อง​ของ​คน​จะ​อิ่ม​บริบูรณ์​ก็​โดย​ผล​แห่ง​คำพูด​ของ​ตน, และ​โดย​ริมฝีปาก​ของ​ตน​เขา​จะ​อิ่มหนำ.</verse>
				<verse number="21">ความ​ตาย​และ​ชีวิต​อยู่​ใน​อำนาจ​ลิ้น; ผู้​ที่รัก​ใช้​ลิ้น​จะ​ได้​กิน​ผล​แห่ง​ลิ้น​นั้น.</verse>
				<verse number="22">คน​ใด​ที่​ได้​ภรรยา​ก็ได้​ของ​ที่​ดี, และ​เขา​จะ​ได้​รับ​การ​โปรดปราน​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="23">คน​เข็ญใจ​ใช้​คำ​วิงวอน; แต่​คน​มั่งมี​ตอบ​ด้วย​เสียง​ตวาด.</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​คบ​เพื่อน​มาก​ย่อม​ทำ​ให้​ตัว​เสียคน; แต่​มิตรสหาย​ที่​สนิท​ยิ่ง​กว่า​พี่น้อง​ก็​มี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">คน​ยากจน​ที่​ประพฤติ​ตาม​ความ​สุจริต​ก็ดี​กว่า​คน​มั่งมี​ที่​ปาก​แข็ง​และ​โฉด​เขลา.</verse>
				<verse number="2">ทำ​อะไร​ด้วย​ปราศ​จาก​ความ​รู้​ก็​ไม่​ดี, และ​ผู้​ที่​รีบ​เดิน​นัก​ก็​มักจะ​ไป​ผิด​ทาง.</verse>
				<verse number="3">ความ​โฉด​เขลา​ของ​คน​ทำ​ให้​ทางการ​ของ​เขา​เสีย​ไป, และ​ใจ​ของ​เขา​ก็​บ่น​ต่อว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="4">ความ​มั่งมี​ทำ​ให้​มี​เพื่อน​เพิ่ม​ขึ้น แต่​คนจน​ถูก​เพื่อน​เอาใจ​ออกหาก.</verse>
				<verse number="5">พะ​ยาน​เท็จ​จะ​พ้น​โทษ​ก็​หามิได้, และ​ผู้​ที่​พูด​มุสา​จะ​หนี​ไม่​พ้น.</verse>
				<verse number="6">คน​ที่​ขอ​พึ่ง​บุญ​เจ้านาย​ก็​มี​มาก, และ​ใครๆ ก็​เป็นมิตร​แก่​ผู้​ที่​ให้​ของกำนัล.</verse>
				<verse number="7">พวก​พี่น้อง​ของ​คน​ยากจน​ก็​ยัง​เกลียด​เขา; พวก​มิตรสหาย​จะ​หลีก​ห่าง​ไป​จาก​เขา​ยิ่งกว่านั้น​สัก​เท่าใด! เขา​ตาม​ไป​วิงวอน​แต่​พวก​นั้น​ก็​หาย​ไป​เสีย​แล้ว.</verse>
				<verse number="8">ผู้​ที่​หา​ปัญญา​ได้​ก็​เป็น​ผู้​ที่รัก​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ตน, และ​ผู้​ที่​สงวน​ความ​เข้าใจ​ไว้​จะ​ได้​พบปะ​ความ​ดี.</verse>
				<verse number="9">พะ​ยาน​เท็จ​จะ​พ้น​โทษ​ก็​หามิได้, และ​ผู้​ที่​พูด​มุสา​จะ​พินาศ.</verse>
				<verse number="10">การ​รับประทาน​อย่าง​ฟุ่มเฟือย​ไม่​สม​กับ​คน​โฉด, และ​ที่​ทาส​จะ​มี​อำนาจ​เหนือ​เจ้านาย​ก็​ไม่​สมควร​ยิ่งกว่านั้น​อีก.</verse>
				<verse number="11">สติปัญญา​ย่อม​ทำ​ให้​คน​ไม่​โกรธ​เร็ว, และ​การ​ไม่​ถือโทษ​นั้น​ก็​เป็น​มงคล​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="12">พระ​พิ​โรธ​ของ​กษัตริย์​เป็น​เหมือน​เสียง​คำราม​แห่ง​สิงห์โต; แต่​ความ​โปรดปราน​ของ​กษัตริย์​เป็น​เหมือน​น้ำค้าง​ที่​โปรย​บน​ต้น​หญ้า.</verse>
				<verse number="13">บุตร​โฉด​ก็​ทำ​ให้​บิดา​รับ​ความ​เสียหาย​มาก; และ​ภรรยา​บ่น​พร่ำเพรื่อ​นั้น​เป็น​เหมือน​ฝน​ตก​พรำๆ.</verse>
				<verse number="14">บ้านเรือน​และ​ทรัพย์​สมบัติ​เป็น​มรดก​ตกทอด​มา​จาก​บรรพบุรุษ; แต่​ภรรยา​ที่​เฉลียว​ฉลาด​มา​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="15">การ​เกียจคร้าน​ทำ​ให้​คน​หลับ​สนิท​ไป, และ​คน​ที่​เกียจคร้าน​หลังยาว​จะ​ต้อง​ทน​หิว.</verse>
				<verse number="16">คน​ที่​ปฏิบัติ​ตาม​บท​พระ​บัญญัติ​ก็ได้​สงวน​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ตน​ไว้; แต่​ผู้​ที่​ไม่​เอาใจใส่​ใน​การ​ประพฤติ​ของ​ตน​จะ​ถึง​ซึ่ง​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​เอ็นดู​เผื่อแผ่​แก่​คน​ยากจน​เปรียบ​เหมือน​ได้​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ยืม​ไป; และ​พระองค์​จะ​ทรง​ตอบแทน​คุณความดี​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="18">จง​ตี​สอน​บุตรชาย​ของ​ตน​เมื่อ​เห็น​ว่า​มี​หวัง​ที่​เขา​จะ​กลับ​ดี​ได้; และ​อย่า​จงใจ​ให้​เขา​ถึง​พินาศ​ไป.</verse>
				<verse number="19">คน​ที่​มี​โมโห​ฉุนเฉียว​จะ​ต้อง​ได้​รับโทษ; และ​ถ้า​จะ​ช่วย​เขา​ก็​จะ​ต้อง​ช่วย​กัน​ร่ำไป.</verse>
				<verse number="20">จง​ฟัง​คำ​ตักเตือน​และ​รับคำ​สั่งสอน​ไว้, เพื่อ​จะ​ได้​มี​สติปัญญา​ใน​ภายหน้า.</verse>
				<verse number="21">ความ​มุ่งหมาย​ใน​มนุษย์​มี​มาก​หลาย​แต่​พระ​ดำริ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​คง​ดำรง​ถาวร.</verse>
				<verse number="22">สิ่ง​ที่​ทำ​ให้​คน​มี​ความ​ปรารถนา​คบค้า​ก็​คือ​ความ​อารี​ของ​คน​นั้นๆ; และ​คน​ยากจน​ก็ดี​กว่า​คน​พูด​มุสา.</verse>
				<verse number="23">ความ​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นำ​ไป​ถึง​ชีวิต; และ​คน​ที่​มี​ความ​ยำเกรง​พระองค์​นั้น​จะ​อิ่มใจ​และ​จะ​ไม่​ประสพ​อันตราย.</verse>
				<verse number="24">คน​เกียจคร้าน​จุ่ม​มือ​ลง​ใน​ชาม​ข้าว, และ​ไม่​มี​กะ​ใจ​ที่​จะ​ยก​ขึ้น​มา​ให้​ถึง​ปาก​ของ​ตน​อีก.</verse>
				<verse number="25">ตี​คน​ที่​มัก​ประมาท​จะ​ต้อง​ตี​ให้​เจ็บ​จึง​สอน​ให้​ฉลาด​ขึ้น​ได้; แต่​ที่​จะ​สอน​คน​ที่​มี​ความ​เข้าใจ​ให้​ได้​ความ​รู้มาก​ขึ้น​ก็​เพียงแต่​ตักเตือน​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="26">ผู้​ที่​ประพฤติ​เหี้ยมโหด​ต่อ​บิดา​และ​ขับไล่​มารดา​ของ​ตน, ก็​เป็น​บุตร​ที่​ทำ​ให้​เกิด​ความ​ขายหน้า​และ​น่า​บัดสี.</verse>
				<verse number="27">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, จง​เลิก​ฟัง​คำสั่งสอน​ที่​นำ​ให้​ทำ​ผิด​ต่อ​โอวาท​แห่ง​ความ​รู้.</verse>
				<verse number="28">พะ​ยาน​เท็จ​เป็น​ผู้​ที่​เย้ยหยัน​ต่อ​ความ​ยุตติ​ธรรม; และ​ปาก​แห่ง​คน​ชั่ว​ก็​กลืน​กิน​ความ​ชั่วร้าย.</verse>
				<verse number="29">การ​พิพากษา​ลงโทษ​มี​เตรียม​ไว้​แล้ว​สำหรับ​จำพวก​คน​ประมาท; และ​การ​เฆี่ยน​สำหรับ​หลัง​ของ​คน​โฉด​เขลา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">เหล้าองุ่น​ทำ​ให้​เกิด​การ​เย้ยหยัน, และ​สุรา​ทำ​ให้​เกิด​การ​พาลเกเร; และ​ผู้ใด​มัวเมา​ด้วย​สอง​สิ่ง​นั้น​ก็​เป็น​โฉด​เขลา.</verse>
				<verse number="2">ความ​พิ​โรธ​ของ​กษัตริย์​ก็​เปรียบ​เหมือน​เสียง​คำราม​แห่ง​สิงห์โต; และ​ผู้ใด​ยุแหย่​ให้​กษัตริย์​พิ​โรธ​ก็​ให้​เกิด​มี​ภัย​แก่​ชีวิต​ของ​ตนเอง.</verse>
				<verse number="3">ที่​จะ​เขยิบ​ตัว​ให้​พ้น​จาก​ระดับ​การ​ทะเลาะวิวาท​กัน​นั้น​ก็​เป็น​มงคล​แก่​ตน, แต่​คน​โฉด​เขลา​ทุกคน​มัก​ก่อการ​วิวาท​เสมอ.</verse>
				<verse number="4">คน​เกียจคร้าน​ไม่​ยอม​ไถนา​ใน​ฤดู​ทำนา; เหตุ​ฉะนั้น​เขา​จะ​ต้อง​ขอทาน​ใน​ฤดู​เกี่ยว​ข้าว​และ​เป็น​คน​ขัดสน.</verse>
				<verse number="5">ความ​มุ่งหมาย​ใน​ใจ​คน​ลึก​เหมือน​น้ำ​ลึก; แต่​คน​ที่​มี​ความ​เข้าใจ​จะ​ยก​ขึ้น​มา​ได้.</verse>
				<verse number="6">คน​โดยมาก​มักจะ​ประกาศ​คุณความดี​ของ​ตนเอง; แต่​คน​สัตย์​ซื่อ​แท้ๆ ใคร​เล่า​จะ​หา​พบ?</verse>
				<verse number="7">คน​ชอบธรรม​ที่​ประพฤติ​ตาม​ความ​สุจริต​ของ​ตน, ลูกหลาน​ของ​เขา​จะ​อยู่​เป็นสุข.</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​ผู้​ทรง​นั่ง​พิพากษา​บน​พระที่นั่ง​ทรง​คิด​แยก​คน​ชั่ว​ออก​ด้วย​สาย​พระเนตร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">ใคร​จะ​ว่า​ได้​ว่า, “ข้าฯ ได้​ชำระใจ​ของ​ข้าฯ ให้​สะอาด​แล้ว; ข้าฯ บริสุทธิ์​ปราศ​จาก​บาป​ทุกอย่าง?”</verse>
				<verse number="10">ลูก​ตุ้ม​ฉ้อ​ต่างๆ และ​ทะนาน​โกง​ต่างๆ ทั้ง​สอง​อย่าง​นั้น​เป็น​ที่​น่าเกลียด​สะ​อิด​สะ​เอียน​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="11">ถึง​เป็น​เด็ก​อยู่​ก็​ยัง​สังเกต​ความ​ประพฤติ​ของ​เขา​ว่า​จะ​เป็น​คน​ดี​หรือ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="12">หู​ที่​ได้ยิน, ตา​ที่​แลเห็น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สร้าง​ทั้ง​สอง​อย่าง.</verse>
				<verse number="13">อย่า​ชอบ​นอนหลับ​จน​เหลือเกิน, เกรง​ว่า​จะ​ถึงแก่​ความ​ยาก; จง​ลืมตา​ขึ้น​เถิด​จึง​จะ​มี​อาหาร​กิน​อิ่ม.</verse>
				<verse number="14">ผู้ซื้อ​มักจะ​ว่า, “ของ​นี้​ไม่​ดี, ของ​นี้​ไม่​ดี;” แต่​เมื่อ​ไป​จาก​ที่นั่น​แล้ว​ก็​อวด​ว่า​ซื้อ​ของ​ได้​ถูก​ดี.</verse>
				<verse number="15">ทองคำ​และ​ทับทิม​ก็​มี​เป็น​อัน​มาก; แต่​ริบ​ฝีปาก​ประกอบ​ด้วย​ความ​รู้​ก็​เป็น​เหมือน​พลอย​อัน​ประเสริฐ​ยิ่ง.</verse>
				<verse number="16">จง​เอา​เสื้อ​ของ​ผู้​ค้ำ​ประกัน​คน​อื่น​ไว้​เถิด; และ​ยึด​เขา​ไว้​เป็น​ผู้รับผิดชอบ​ใน​เรื่อง​ค้ำ​ประกัน​คน​อื่น​นั้น.</verse>
				<verse number="17">อาหาร​ที่​ได้​โดย​การ​ฉลาดแกมโกง​ย่อม​มี​รส​หวาน​แก่​คน​ที่​ได้​นั้น; แต่​ภายหลัง​ปาก​ของ​คน​นั้น​จะ​เต็มไปด้วย​กรวด​ทราย.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​จะ​วาง​โครง​การณ์​จง​หารือ​กัน​ก่อน, และ​เมื่อ​จะ​ทำ​การ​สงคราม​จง​ปรึกษา​กัน​ให้​รอบคอบ.</verse>
				<verse number="19">คน​ที่​เที่ยว​เล่าเรื่อง​ของ​คน​อื่น​มัก​แพร่งพราย​ความลับ; เหตุ​ฉะนั้น​อย่า​คบค้า​กับ​คน​ปากบอน.</verse>
				<verse number="20">คน​ที่​ด่า​แช่ง​บิดา​มารดา​ของ​ตน, ดวง​สว่าง​ของ​เขา​จะ​ดับ​มืดมิด​ไป.</verse>
				<verse number="21">ทรัพย์​ที่​เป็น​มรดก​ใน​ชั้นต้น​จะ​ได้​รับ​โดยเร็ว, แต่​ที่สุด​ปลาย​มรดก​นั้น​ก็​ไม่​เป็น​มงคล.</verse>
				<verse number="22">อย่า​กล่าว​ว่า, “เรา​จะ​แก้แค้น​เอง;” จง​คอย​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด, และ​พระองค์​จะ​ทรง​ช่วย​ท่าน.</verse>
				<verse number="23">ตุ้ม​ขี้ฉ้อ​นั้น​เป็น​ที่​สะ​อิด​สะ​เอียน​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ตราชู​ฉ้อ​ทุกอย่าง​ก็​เป็น​ของ​ไม่​ดี.</verse>
				<verse number="24">การ​เคลื่อนไหว​ทั้ง​หลาย​ของ​มนุษย์​อยู่​ใน​ความ​คุ้มครอง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เหตุ​ฉะนั้น​ใคร​จะ​เข้าใจ​ใน​ทาง​ประพฤติ​ของ​ตน​ได้?</verse>
				<verse number="25">ผู้​ที่​ปฏิญาณ​ตน​จะ​ถวาย​ของ​แก่​พระเจ้า​โดย​มิได้​ตรึกตรอง, แล้ว​ภายหลัง​มา​สำนึกตัว​ก็​เสียดาย​เช่นนี้​ก็​เป็น​เครื่อง​ดัก​สำหรับ​คน​นั้น.</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​ที่​มี​ปัญญา​ก็​ทรง​ฝัด​คน​ชั่ว, และ​ทรง​กระทำ​แก่​เขา​เหมือน​นวดข้าว.</verse>
				<verse number="27">มโนธรรม​ของ​มนุษย์​เป็น​ดวงประทีป​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, สำหรับ​ส่อง​เข้า​ไป​ทั่ว​ทุก​ส่วน​ของ​ร่างกาย.</verse>
				<verse number="28">ความ​เมตตา​และ​ความ​สัตย์จริง​เป็น​เครื่อง​ป้องกัน​กษัตริย์​ไว้, และ​พระที่นั่ง​ของ​ท่าน​จะ​ดำรง​อยู่​ได้​โดย​พระ​กรุณา.</verse>
				<verse number="29">สง่า​ของ​ชายฉกรรจ์​ก็​คือ​ความ​ล่ำ​สัน​แข็งแรง​ของ​เขา, และ​ความงาม​แห่ง​คนชรา​คือ​ผม​ขาว​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="30">การ​เฆี่ยน​ตี​ให้​เป็น​รอย​ฟกช้ำ​เป็น​ที่​กำจัด​ความ​ชั่ว; และ​แนว​เฆี่ยน​นั้น​ทำ​ให้​รู้สึก​ซึ้ง​เข้า​ไป​ถึง​ภายใน​ที่สุด​ของ​กาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ดวง​หทัย​ของ​กษัตริย์​อยู่​ใน​ความ​คุ้มครอง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เหมือน​ร่อง​น้ำ​ทั้ง​หลาย; พระองค์​ทรง​ดัด​น้อม​หทัย​นั้น​ให้​เป็น​ไป​ตาม​น้ำ​พระทัย​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">มนุษย์​ย่อม​เห็น​ว่า​ทาง​ประพฤติ​ทั้ง​หลาย​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​เขา​เอง; แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ชั่ง​จิตต์​ใจ​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="3">การ​ประพฤติ​ชอบธรรม​และ​ยุตติ​ธรรม​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​ยะ​โฮ​วา​มาก​ยิ่ง​กว่า​เครื่องบูชา​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="4">ตา​หยิ่งยะโส​กับ​ใจ​จองหอง​ที่​เป็น​น้ำมือ​แห่ง​คน​ชั่ว​นั้น​เป็น​บาป​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="5">ความ​ดำริ​การณ์​ของ​คน​ขยันขันแข็ง​นำ​ไป​ถึง​ความ​บริบูรณ์: แต่​ทุกคน​ที่​เกียจคร้าน​ก็​รีบ​ไป​ถึง​การ​ขัดสน.</verse>
				<verse number="6">การ​หา​ทรัพย์​ด้วย​ใช้​ลิ้น​มุสา​นั้น​ก็​เป็น​เหมือน​การ​ไล่​จับ​หมอก​จน​ไป​ติด​บ่วง​ตาย.</verse>
				<verse number="7">การ​ร้าย​ของ​คน​ชั่ว​จะ​กวาด​เขา​ไป​เสีย; เพราะ​เขา​ไม่​ยอม​ทำ​การ​ยุตติ​ธรรม.</verse>
				<verse number="8">ทาง​ประพฤติ​ของ​คน​บาปหนา​เป็น​ทาง​คดเคี้ยว; แต่​ทาง​ประพฤติ​ของ​คน​ใจ​บริสุทธิ์​เป็น​ทางตรง.</verse>
				<verse number="9">ที่​จะ​อาศัย​อยู่​ที่​ห้อง​มุม​ดาดฟ้า​ตึก​ดี​กว่า​อยู่​ร่วม​ห้อง​กว้างขวาง​ด้วย​กัน​กับ​หญิง​มัก​ทะเลาะ​จู้จี้.</verse>
				<verse number="10">จิตต์​ใจ​ของ​คน​ชั่ว​มัก​ปรารถนา​การ​ร้าย; และ​เพื่อนบ้าน​ของ​เขา​ไม่​ประสพ​การ​เอื้อเฟื้อ​ใน​สายตา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="11">คน​ประมาท​เยาะเย้ย​จะ​ต้อง​ถูก​โทษ​เสียก่อน​จึง​จะ​ได้​ความ​รู้​ฉลาด​ขึ้น; แต่​คน​ที่​มี​สติปัญญา​พอ​ได้ยิน​คำสั่งสอน​ก็ได้​ความ​รู้.</verse>
				<verse number="12">พระ​ผู้​ทรง​ธรรม​ย่อม​พิจารณา​ดู​วงศ์​วาน​ของ​คน​ชั่ว; คน​ชั่ว​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ถูก​ล้าง​ผลาญ​เสีย​เพราะ​ความ​ชั่ว​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="13">คน​ที่​ปิด​หู​ของ​ตน​ไว้​ไม่​ฟัง​คำร้อง​ทุกข์​ของ​คนจน เขา​เอง​คงจะ​ต้อง​ร้องทุกข์​แต่​จะ​ไม่​มี​ใคร​ฟัง​เขา.</verse>
				<verse number="14">ของกำนัล​ที่​แอบ​ให้​กัน​ลับๆ ย่อม​ระงับ​ความ​โกรธ; และ​ของกำนัล​ที่​เขา​ล้วง​ออก​มา​ให้​จาก​หน้าอก​นั้น​มัก​สงบ​โท​โส​อัน​แรงกล้า​เสีย.</verse>
				<verse number="15">ผู้​ชอบธรรม​มี​ความยินดี​ใน​การ​พิพากษา​อัน​ยุตติ​ธรรม; แต่​นั่น​เป็น​การ​พินาศ​แก่​ผู้​ประพฤติ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="16">ผู้​ที่​เดิน​หลง​ไป​จาก​วิถีทาง​แห่ง​ปัญญา​จะ​ต้อง​เข้า​ไป​อยู่​ใน​ชุมนุม​คน​ที่​ตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​มี​ใจ​รัก​แต่​การ​สนุกสนาน​คง​จน​ไป; และ​คน​ที่รัก​แต่​เหล้าองุ่น​และ​น้ำมัน​หอม​จะ​มั่งมี​ก็​หา​มิได้.</verse>
				<verse number="18">คน​ชั่ว​จะ​ต้อง​รับโทษ​แทน​คน​ชอบธรรม; และ​คน​อธรรม​จะ​ต้อง​รับโทษ​แทน​คน​สัตย์​ธรรม.</verse>
				<verse number="19">ไป​อาศัย​อยู่​ที่​ป่า​เปลี่ยว​ดี​กว่า​อาศัย​อยู่​กับ​หญิง​ที่​มัก​ทะเลาะ​และ​บ่น​จู้จี้.</verse>
				<verse number="20">ทรัพย์​วิเศษ​และ​น้ำมัน​มี​บริบูรณ์​อยู่​ใน​เรือน​ของ​คน​มี​ปัญญา; แต่​คน​โฉด​เขลา​ย่อม​ใช้​เปลือง​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="21">คน​ที่​ประพฤติ​ตาม​ความ​ชอบธรรม​และ​ความ​เมตตา​จะ​ประสพ​ชีวิต, ความ​ชอบธรรม​และ​เกียรติศักดิ์.</verse>
				<verse number="22">ผู้​ที่​มี​ปัญญา​อาจ​ปีน​เข้า​เมือง​เข้มแข็ง​ได้, และ​อาจ​ทำลาย​ขวัญ​แห่ง​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="23">คน​ที่​ระวัง​ปาก​และ​ลิ้น​ของ​ตน​ไว้​ก็​ป้องกัน​จิตต์​ของ​ตน​ให้​พ้น​จาก​ความ​ยุ่งยาก.</verse>
				<verse number="24">ผู้​ที่​จองหอง​และ​หยิ่งยะโส​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​คน​ประมาท​เย้ยหยัน; เขา​ประพฤติ​ชั่ว​ใน​ทาง​โอ้อวด​ทะนง​ตัว.</verse>
				<verse number="25">ความ​อยาก​ได้​ของ​คน​เกียจคร้าน​ก็​ทำลาย​ตัว​ของ​ตนเอง, เพราะ​มือ​ของ​เขา​ไม่​ยอม​ทำ​การ.</verse>
				<verse number="26">เขา​มี​ใจ​โลภ​อยาก​ได้​วันยังค่ำ; แต่ว่า​คน​ชอบธรรม​นั้น​มีแก่ใจ​ให้​เสมอ​ไม่​หวงแหน​เลย.</verse>
				<verse number="27">เครื่องบูชา​ยัญ​ของ​คน​ชั่ว​เป็น​ของ​น่า​สะ​อิด​สะ​เอียน​อยู่​แล้ว; แต่​ถ้า​เขา​นำ​เครื่องบูชา​นั้น​มา​ด้วย​ยัง​มี​น้ำใจ​ชั่วร้าย, จะ​เป็น​ที่​น่า​สะ​อิด​สะ​เอียน​มาก​ยิ่งกว่านั้น​เท่าใด.</verse>
				<verse number="28">พะ​ยาน​เท็จ​จะ​ต้อง​พินาศ; แต่​พะ​ยาน​ที่​ได้ยิน​อย่างไร​และ​พูด​ไป​อย่างไร​นั้น​จะ​ยืนยง​อยู่​ได้.</verse>
				<verse number="29">คน​ชั่ว​ทำ​หน้า​ของ​ตน​ให้​ด้าน​ไป; แต่​คน​ซื่อตรง​ย่อม​อุ​สส่าห์​แก้ไข​ทาง​ประพฤติ​ของ​ตน​ให้​ดี​ขึ้น,</verse>
				<verse number="30">ไม่​มี​ปัญญา​หรือ​ความ​เข้าใจ​ใดๆ หรือ​ข้อหา​รือใดๆ จะ​มา​ต่อสู้​เอา​ชะ​นะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้.</verse>
				<verse number="31">เขา​เตรียม​ม้า​นั้น​ไว้​สำหรับ​ทำ​ศึก​ได้; แต่​การ​มี​ชัย​นั้น​มา​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">น่าจะ​เลือก​ชื่อเสียง​ดี​มาก​ว่า​เลือก​ทรัพย์​สมบัติ; และ​มี​คน​นับถือ​ก็ดี​กว่า​มี​เงินทอง​อีก.</verse>
				<verse number="2">คน​มั่งมี​และ​คนจน​ปะปน​อยู่​ด้วย​กัน: พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้สร้าง​เขา​ทุกคน.</verse>
				<verse number="3">คน​ฉลาด​มองเห็น​ภัย​แล้ว​หนี​ไป​ซ่อน​ตัว; แต่​คน​โง่​เดิน​เซ่อ​ไป​และ​ก็​เป็น​อันตราย.</verse>
				<verse number="4">บำเหน็จ​แห่ง​การ​ถ่อม​ใจ​ลง​และ​ความ​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​เป็น​ทาง​นำมา​ถึง​ทรัพย์​สมบัติ และ​เกียรติศักดิ์ และ​ชีวิต.</verse>
				<verse number="5">เสี้ยนหนาม​และ​บ่วง​แร้ว​อยู่​ใน​ทาง​ของ​คน​ดื้อด้าน; ผู้​ที่​คอย​ระวัง​ดวง​จิตต์​ของ​ตน​จะ​หลีก​ห่างไกล​ไป​จาก​ของ​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="6">จง​ฝึกสอน​เด็ก​ให้​ประพฤติ​ตาม​ทาง​ที่​ควร​จะ​ประพฤติ​นั้น: และ​เมื่อ​แก่​ชรา​แล้ว​เขา​จะ​ไม่​เดิน​ห่าง​จาก​ทาง​นั้น.</verse>
				<verse number="7">คน​มั่งมี​ย่อม​มี​อำนาจ​เหนือ​คน​ยากจน; และ​คน​มัก​ยืม​ก็​เป็น​บ่าว​ทาส​แก่​ผู้​ให้​ยืม​นั้น.</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​หว่าน​ความ​ร้าย​คงจะ​เกี่ยว​เก็บ​ภัยอันตราย; และ​ผล​แห่ง​การงาน​ของ​เขา​จะ​เสื่อมเสีย​ไป.</verse>
				<verse number="9">คน​ที่​มี​ตา​สำแดง​ใจกว้าง​ขวาง​ก็​เป็นสุข; ด้วยว่า​เขา​แบ่ง​อาหาร​ของ​เขา​ให้แก่​คนจน.</verse>
				<verse number="10">จง​ขับไล่​คน​ประมาท​เยาะเย้ย​ให้​ออก​ไป​เสีย, แล้ว​การ​ทะเลาะวิวาท​กัน​นั้น​จะ​หยุด​สงบ​ลง: เออ, การ​ทุ่มเถียง​กัน​และ​การ​ครหา​นินทา​จะ​สิ้น​ลง​ไป.</verse>
				<verse number="11">คน​ที่​มี​ใจ​รัก​ความ​บริสุทธิ์, เพราะ​ริมฝีปาก​ของ​เขา​พูด​ล้วนแต่​คุณความดี, กษัตริย์​จะ​เป็นมิตร​สหาย​แก่​คน​นั้น.</verse>
				<verse number="12">พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ดูแลรักษา​ผู้​ที่​มี​ความ​รู้​ไว้; แต่​ถ้อยคำ​ของ​คน​อสัตย์​พระองค์​จะ​ทรง​ทำลาย​เสีย.</verse>
				<verse number="13">คน​เกียจคร้าน​มัก​กล่าว​ว่า, “มี​สิงห์โต​อยู่​นอก​บ้าน; ข้าฯ จะ​ถูก​ฆ่า​ตาย​ที่​กลาง​ทาง.”</verse>
				<verse number="14">ปาก​ของ​หญิง​ชั่ว​เปรียบ​เหมือน​บ่อ​ลึก: คน​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ชัง​จะ​ตก​อยู่​ใน​บ่อ​นั้น.</verse>
				<verse number="15">ความ​โฉด​เขลา​ผูกพัน​อยู่​ใน​จิตต์​ใจ​ของ​เด็ก; แต่​ไม้เรียว​อาจ​ขับไล่​ความ​โฉด​เขลา​นั้น​ไป​เสีย​ได้.</verse>
				<verse number="16">ผู้​ที่​บีบคั้น​คนจน​เพื่อ​จะ​ให้​สินทรัพย์​ของ​ตน​ทวี​ขึ้น, และ​ผู้​ที่​ให้​ของกำนัล​แก่​เศรษฐี; คน​ทั้ง​สอง​จำพวก​นั้น​ต่าง​ก็​จะ​มา​ถึง​ความ​ขัดสน</verse>
				<verse number="17">จง​เอียงหู​ของ​เจ้า​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​ผู้​มี​ปัญญา; และ​จง​สนใจ​ใน​เรื่อง​ความ​รู้​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="18">ด้วยว่า​ถ้า​เจ้า​สงวน​คำ​ของ​เรา​ไว้​ใน​ใจ​ก็​จะ​เป็น​การ​ดี, และ​คำ​นั้น​จะ​ติด​ปาก​ของ​เจ้า​อยู่​เสมอ.</verse>
				<verse number="19">เรา​ได้​สอน​ตัว​ของ​เจ้า​เอง​ให้​ถือ​ถ้อยคำ​เหล่านั้น​วันนี้, เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​วางใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="20">เรา​ได้​เขียน​ข้อความ​เหล่านั้น​ประกอบ​ด้วย​คำเตือน​สติ​และ​ความ​รู้​ให้​เจ้า​ไว้​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ;</verse>
				<verse number="21">เพื่อ​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​รู้จัก​แก่น​ความจริง​ใน​ถ้อยคำ​เหล่านั้น, แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​นำ​ถ้อยคำ​แห่ง​ความจริง​ไป​ตอบ​ผู้​ที่​ใช้​เจ้า​มา​ให้​ทราบ?</verse>
				<verse number="22">อย่า​โกง​คนจน​เพราะ​เห็น​ว่า​เขา​เป็น​คนจน; และ​บีบคั้น​คน​เข็ญใจ​ที่​ประตูเมือง.</verse>
				<verse number="23">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ว่าความ​แทน​เขา, แล้ว​พระองค์​จะ​ทรง​ริบ​เอาชีวิต​ของ​คน​ทั้งปวง​ที่​ริบ​ของๆ เขา​ไป.</verse>
				<verse number="24">อย่า​คบ​เป็นมิตร​กับ​คน​โกรธ​ง่าย, และ​อย่า​ร่วมทาง​กับ​ใน​เจ้า​โท​โส:</verse>
				<verse number="25">เกรง​ว่า​เจ้า​จะ​ประพฤติ​เอาอย่าง​เขา, และ​จิตต์​ใจ​ของ​เจา​จะ​เข้า​ไป​ติด​กับ.</verse>
				<verse number="26">อย่า​เป็น​คนใน​จำพวก​ที่​จับมือ​ตกลง​รับประกัน​หรือ​ใน​จำพวก​คน​ค้ำ​ประกัน.</verse>
				<verse number="27">ถ้า​เจ้า​ไม่​มี​เงิน​ชำระ​หนี้​นั้น, เขา​จะ​ฉุด​เอา​ที่​นอน​ไป​จาก​ใต้​ตัว​เจ้า.</verse>
				<verse number="28">อย่า​รุกล้ำ​เขตต์​ที่ดิน​ซึ่ง​บรรพบุรุษ​ได้​ปัก​เป็น​เสา​เขตต์​ไว้.</verse>
				<verse number="29">เจ้า​เห็น​คน​ที่​ขยันขันแข็ง​ใน​การงาน​ของ​เขา​หรือ? คน​นั้น​จะ​ได้​เข้า​รับราชการ​ของ​กษัตริย์​; เขา​จะ​ไม่​ต้อง​เข้า​ทำงาน​กับ​คน​ต่ำต้อย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เมื่อ​เจ้า​นั่ง​รับประทาน​อาหาร​กับ​เจ้า​บ้าน​ผ่านเมือง, จง​สำนึก​ถึง​ท่าน​ที่อยู่​ต่อหน้า​เจ้า​ด้วย​ความ​ระวัง;</verse>
				<verse number="2">และ​ถ้า​เจ้า​มัก​เป็น​คน​กิน​เติบ, จง​ประหยัด​ตัว​เหมือน​กับ​มีด​สอด​อยู่​ที่​คอหอย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">อย่า​โลภ​อาหาร​โอชา​รส​อย่าง​พิเศษ​ของ​ท่าน, ด้วยว่า​อาหาร​นั้น​เป็น​ที่​ล่อลวง​ให้​หลง.</verse>
				<verse number="4">อย่า​กราก​กรำ​ตัว​เจ้า​เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​คน​มั่งมี; จง​เลิก​ความเห็น​อัน​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จะ​เพ่ง​ตาขอ​งเจ้าอยู่​ที่​ของ​อนิจจัง​หรือ? เพราะ​ทรัพย์​สมบัติ​มี​ปีก; แน่นอน​ทีเดียว, มัน​จะ​บิน​หาย​ไป​ใน​ท้อง​ฟ้า​เหมือน​นก​อินทรี.</verse>
				<verse number="6">อย่า​กิน​อาหาร​ของ​คน​ที่​มี​ตา​สำแดง​ใจแคบ; อย่า​ปรารถนา​อาหาร​อย่าง​วิเศษ​โอชา​รส​ของ​เขา​เลย;</verse>
				<verse number="7">ด้วยว่า​เขา​เป็น​คน​อย่าง​ที่​มี​ใจ​ตระหนี่ถี่เหนียว: เขา​จะ​ว่า​แก่​เจ้า​ว่า, “เชิญ​กิน​และ​ดื่ม​เถิด;” แต่​ใจ​ของ​เขา​ไม่​ได้​เห็นแก่ตัว​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="8">อาหาร​ที่​เจ้า​กิน​เข้า​ไป​นั้น​เจ้า​จะ​ต้อง​อาเจียน​ออก​มา, และ​คำ​อ่อนหวาน​ของ​เจ้า​นั้น​จะ​เสีย​ไป​เปล่าๆ.</verse>
				<verse number="9">อย่า​พูด​ให้​คน​โฉด​เขลา​ฟัง; ด้วยว่า​เขา​จะ​ประมาท​สติปัญญา​แห่ง​คำพูด​ของ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="10">อย่า​รุกล้ำ​ที่ดิน​ซึ่ง​ได้​ปัก​ไว้​แต่​โบราณ​นั้น; และ​อย่า​แย่งชิง​เอา​ไร่นา​ของ​ลูกกำพร้า:</verse>
				<verse number="11">ด้วยว่า​ผู้แทน​ตัว​ลูกกำพร้า​นั้น​ทรง​ฤทธิ์​อัน​ยิ่ง; ท่าน​ก็​จะ​ทรง​ว่าความ​ต่อสู้​เจ้า​ใน​คดี​ของ​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="12">จง​สนใจ​ใน​คำสั่งสอน​ทั้ง​หลาย​นั้น, และ​จง​เอียงหู​ฟัง​คำ​ทั้งปวง​ที่​ประ​กอบ​ด้วย​ความ​รู้.</verse>
				<verse number="13">อย่า​ละเลย​การ​เฆี่ยน​สอน​เด็ก: ด้วยว่า​ถ้า​เจ้า​จะ​ตี​สอน​เด็ก​ด้วย​ไม้เรียว​เขา​คงจะ​ไม่​ตาย.</verse>
				<verse number="14">เจ้า​จง​ใช้​ไม้เรียว​ตี​เขา, และ​เจ้า​จะ​ได้​ช่วย​จิตต์​วิญญาณ​ของ​เขา​ให้​พ้น​จาก​เมือง​ผี.</verse>
				<verse number="15">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, ถ้า​เจ้า​มี​ใจ​ประกอบ​ด้วย​สติปัญญา, จิตต์เรา​เอง​ก็​จะ​พลอย​ยินดี​ด้วย.</verse>
				<verse number="16">เออ ใจ​ของ​เรา​จะ​ปี​ติ​ยินดี; เมื่อ​ริมฝีปาก​ของ​เจ้า​พูด​วาจา​ซื่อตรง.</verse>
				<verse number="17">อย่า​ให้​ใจ​ของ​เจ้า​อิจฉา​คน​ชั่ว; แต่​จง​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​วันยังค่ำ:</verse>
				<verse number="18">ด้วยว่า​เวลา​ภายหน้า​จะ​มี​แน่, และ​ความ​หวัง​ใจ​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​เสีย​เปล่า.</verse>
				<verse number="19">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, จง​ฟัง​และ​เป็น​คน​มี​ปัญญา​เถิด, และ​จง​นำ​ใจ​ของ​ตน​ให้​ไป​ตาม​ทาง​นั้น.</verse>
				<verse number="20">อย่า​มั่วสุม​กับ​นัก​เสพ​เหล้าองุ่น; หรือ​กับ​คน​กิน​เนื้อ​เติบ:</verse>
				<verse number="21">ด้วยว่า​คน​ขี้เมา​และ​คน​กิน​เติบ​คงจะ​มา​ถึง​การ​ยากจน: และ​การ​เซื่​อม​ซึม​นั้น​จะ​เป็น​เหตุ​ให้​ตัว​นุ่งห่ม​ผ้าขี้ริ้ว.</verse>
				<verse number="22">เจ้า​จง​ฟัง​คำ​บิดา​ผู้บังเกิดเกล้า​ของ​เจ้า, และ​อย่า​ดูหมิ่น​มารดา​ของ​เจ้า​เมื่อ​ท่าน​แก่​ชรา.</verse>
				<verse number="23">จง​ซื้อ​ความจริง​ไว้​และ​อย่า​ขาย​เสีย​เลย: เออ คือ​ปัญญา​แล​ความ​สั่งสอน​แล​คำ​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="24">บิดา​ของ​คน​ชอบธรรม​จะ​ชื่นใจ​ยินดี​มาก; และ​ผู้​ที่​ให้​กำเนิด​บุตร​ที่​มี​ปัญญา​จะ​มี​ความ​ชื่นชมยินดี​ใน​บุตร​นั้น.</verse>
				<verse number="25">จง​ทำ​ให้​บิดา​มารดา​ของ​เจ้า​มี​ความยินดี, และ​จง​ทำ​ให้​มารดา​ที่​คลอด​เจ้า​มา​นั้น​มี​ใจ​ชื่นบาน.</verse>
				<verse number="26">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, จง​สนใจ​ของ​เจ้า​อยู่​กับ​เรา, และ​ให้​ตา​ของ​เจ้า​ชื่นชอบ​ใน​ทาง​ทั้งปวง​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="27">ด้วยว่า​หญิง​แพศยา​เปรียบ​เหมือน​หลุม​อัน​ลึก​และ​หญิง​ชั่ว​เปรียบ​เหมือน​บ่อ​ลึก​แคบ.</verse>
				<verse number="28">เออ นาง​ซุ่ม​คอย​อยู่​เหมือน​โจร, และ​ปล้น​ทำร้าย​ชาย​เสีย​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="29">ใคร​ที่​ร้อง “โอ้ โอ๋?” ใคร​ที่​ร้อง “อนิจจา​เอ๋ย!” ใคร​ที่​มัก​ทะเลาะวิวาท​กัน? ใคร​ที่​บ่นพึมพำ? ใคร​ที่​ถูก​บาดเจ็บ​ไม่​เข้า​เรื่อง? ใคร​ที่​ตาแดง​เป็น​นก​กด?</verse>
				<verse number="30">ก็​คือ​พวก​นั้น​ที่นั่ง​กิน​เหล้าองุ่น​อยู่​ช้านาน, และ​คน​ที่​ช่ำชอง​ใน​เรื่อง​เหล้า​ประสม.</verse>
				<verse number="31">อย่า​มองดู​เหล้าองุ่น​นั้น​ที่​มี​สี​แดง, และ​ที่​ฉายแสง​อยู่​ใน​ถ้วย; มัน​เลื่อนไหล​ลง​ไป​อย่าง​คล่อง​คอ;</verse>
				<verse number="32">แต่​ที่สุด​ปลาย​มัน​จะ​กัด​เหมือน​งู, และ​จะ​ปล่อย​พิษ​เหมือน​งูเห่า.</verse>
				<verse number="33">ตา​ของ​เจ้า​จะ​มองเห็น​ของ​วิปริต​ไป, และ​ใจ​ของ​เจ้า​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​พูด​คำ​เลอะเทอะ​ไป.</verse>
				<verse number="34">เออ เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​คน​ที่​หลับ​สนิท​อยู่​กลาง​ทะเล, และ​เหมือน​คน​ที่​นอน​อยู่​บน​ยอด​เสากระโดง.</verse>
				<verse number="35">เจ้า​จะ​พูด​ว่า, “ใคร​จะ​ตี​ข้าฯ ข้าฯ ก็​ไม่​เจ็บ; ใคร​เฆี่ยน​ข้าฯ ข้าฯ ก็​ไม่​รู้สึก​อะไร: เมื่อไร​ข้าฯ จะ​ส่า​ง​หนอ? จะ​ได้​ไป​หากิน​อีก.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">อย่า​อิจฉา​คน​ชั่ว; อย่า​พึงใจ​ร่วม​ที่​อยู่​กับ​เขา​เลย:</verse>
				<verse number="2">ด้วยว่า​ใจ​ของ​เขา​หมกมุ่น​อยู่​แต่​การ​โจรกรรม, และ​ริมฝีปาก​ของ​เขา​พูด​ถึง​การ​ประทุษร้าย.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​จะ​ก่อ​ตึก​ต้อง​อาศัย​ปัญญา, และ​เมื่อ​จะ​สร้าง​บ้าน​ก็​ต้อง​อาศัย​ความ​เข้าใจ;</verse>
				<verse number="4">และ​อาศัย​ความ​รู้ ห้อง​ทั้ง​หลาย​นั้น​จะ​เต็มไปด้วย​ของมีค่า​และ​ที่​ชื่น​ตา.</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​มี​ปัญญา​ก็ดี​กว่า​คน​มี​กำลังกาย​แข็งแรง, เออ คน​ที่​มี​ความ​รู้​คน​กำยำ​ล่ำ​สัน;</verse>
				<verse number="6">ด้วยว่า​ใน​การ​สงคราม​ก็​ยัง​ต้อง​ใช้​ยุทธวิธี​อัน​ประกอบ​ด้วย​ปัญญา, และ​ที่​จะ​ได้​ชัย​ชะ​นะ​ก็​อาศัย​มี​ที่ปรึกษา​มาก.</verse>
				<verse number="7">ปัญญา​นั้น​เป็น​ของสูง​เกิน​จน​คน​โฉด​จะ​เทียบ​ถึง; เหตุ​ฉะนั้น​เขา​ก็​ไม่​เปิดปาก​พูด​ที่​ประตูเมือง.</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​คิดอ่าน​ทำ​การ​ประทุษร้าย​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​คน​เจ้าเล่ห์.</verse>
				<verse number="9">ความ​บาป​คือ​เล่ห์เหลี่ยม​แห่ง​คน​โฉด​เขลา, และ​คน​ประมาท​เยาะเย้ย​ก็​เป็น​ที่​น่า​สะ​อิด​สะ​เอียน​แก่​คน​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="10">ถ้า​เจ้า​ป้อแป้​ใน​วันที่​มี​ความ​ทุกข์ยาก​ก็​เห็นได้ว่า​กำลัง​ของ​เจ้า​นั้น​น้อย.</verse>
				<verse number="11">เจ้า​จง​ช่วย​ชีวิต​เหล่า​คน​ที่​กำลัง​ถูก​นำ​ไป​ประหาร, และ​จง​ช่วย​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​จวน​จะ​ถูก​ฆ่า​ให้​รอด​ตาย.</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เจ้า​จะ​แก้ตัว​ว่า, “นี่แหละ​เรา​ไม่​ได้​รู้เรื่อง​นี้​เลย,” ท่าน​ผู้​ทรง​ชั่งใจ​มนุษย์​จะ​ไม่​ทรง​พิเคราะห์​เรื่อง​นั้น​ทีเดียว​หรือ? และ​ท่าน​ผู้​ทรง​คุ้มครอง​ดวง​จิตต์​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​ทรง​ทราบ​หรือ? และ​ท่าน​จะ​ไม่​ทรง​ทดแทน​ให้​ทุกคน​ตาม​ทาง​การ​กระทำ​ของ​เขา​หรือ?</verse>
				<verse number="13">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, จง​กิน​น้ำผึ้ง​เถิด, เพราะ​เป็น​ของดี; และ​จง​กิน​รวง​ผึ้ง​ซึ่ง​มี​รส​หวาน​นั้น.</verse>
				<verse number="14">เช่นนั้น​แหละ​เจ้า​ก็​จะ​รู้​ว่า​ปัญญา​ก็​เป็น​เช่นเดียวกัน​ต่อ​วิญญาณ​จิตต์​ของ​เจ้า: ถ้า​เจ้า​ประสพ​แล้ว​เวลา​ภาย​หลัง​จะ​มี​แน่, และ​ความ​หวัง​ใจ​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​เสีย​เปล่า.</verse>
				<verse number="15">แน่ะ คน​ชั่ว​อย่า​จ้อง​คอย​ทำร้าย​แก่​บ้านเรือน​ของ​คน​ชอบธรรม; อย่า​ทำลาย​ที่พักอาศัย​ของ​เขา​เลย:</verse>
				<verse number="16">ด้วย​แม้ว่า​คน​ชอบธรรม​ล้ม​ลง​ถึง​เจ็ด​หน​เขา​คง​ลุก​ขึ้น​ได้​อีก; แต่​เมื่อ​คน​ชั่ว​ล้ม​ลง​ก็​ถึง​ความ​หายนะ.</verse>
				<verse number="17">อย่า​ชื่นชมยินดี​ขณะ​เมื่อ​ศัตรู​ของ​เจ้า​ล้ม​ลง, และ​อย่า​ให้​ใจ​ของ​เจ้า​ยินดี​เมื่อ​เขา​ถูก​ล้าง​ผลาญ:</verse>
				<verse number="18">เกรง​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เห็น​แล้ว​จะ​ไม่​พอ​พระทัย, แล้ว​หัน​พระ​พิ​โรธ​จาก​ศัตรู​มา​ยัง​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">อย่า​ให้​ใจ​รำคาญ​เพราะ​เหตุ​คน​กระทำ​บาป; และ​อย่า​อิจฉา​คน​ชั่ว:</verse>
				<verse number="20">ด้วยว่า​ผู้​กระทำ​บาป​นั้น​ไม่​มี​หวัง​ใน​ภายหน้า, และ​โคม​ของ​คน​ชั่ว​จะ​ดับ​เสีย.</verse>
				<verse number="21">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, จง​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​กษัตริย์​ด้วย: อย่า​ทำ​ให้​เป็น​ที่​ขัดเคือง​ทั้ง​สอง​ท่าน:</verse>
				<verse number="22">ด้วยว่า​ภัยพิบัติ​จะ​บังเกิด​มี​ขึ้น​โดย​ฉับพลัน; และ​ใคร​จะ​รู้​ได้​ว่า​พระ​อาชญา​จะ​มา​จาก​ท่าน​เวลา​ใด</verse>
				<verse number="23">ถ้อยคำ​ของ​ผู้​มี​สติปัญญา​ได้​กล่าว​ไว้​อีก​ดังต่อไปนี้: ที่​จะ​เห็นแก่หน้า​คนใน​การ​พิพากษา​ไม่​ดี​เลย.</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​กล่าว​แก่​คน​ผิด​ว่า, “เจ้า​เป็น​ฝ่าย​ถูก,” ประชาชน​จะ​ด่า​แช่ง​คน​นั้น, และ​ประชาชน​จะ​เกลียดชัง​คน​นั้น:</verse>
				<verse number="25">แต่​เขา​ที่​กล่าวโทษ​คน​ชั่ว​นั้น​จะ​เป็น​ที่​จุใจ​ของ​ตน, และ​เขา​จะ​ได้​รับ​สุ​พร.</verse>
				<verse number="26">ผู้​ที่​ให้การ​ตาม​ตรง​เปรียบ​เหมือน​คน​ที่​จุบ​กัน​ด้วย​ริบ​ฝีปาก.</verse>
				<verse number="27">จง​เตรียม​การงาน​ภายนอก​ของ​เจ้า, และ​จง​เตรียม​ทุ่งนา​ไว้​ให้​พร้อม, แล้ว​ภายหลัง​จึง​มี​เย่า​มี​เรือน.</verse>
				<verse number="28">อย่า​อ้าง​พะ​ยาน​ปรักปรำ​เพื่อนบ้าน​โดย​ไม่​มี​หลักฐาน, และ​อย่า​ให้​ริมฝีปาก​พูด​หลอกลวง.</verse>
				<verse number="29">อย่า​พูด​ว่า, “เขา​ทำ​แก่​ข้าฯ อย่างไร, ข้าฯ ก็​จะ​ทำ​แก่​เขา​อย่าง​นั้น: ข้าฯ จะ​ทดแทน​ให้​ตาม​ที่​เขา​ได้​ทำ​แก่​ข้าฯ”.</verse>
				<verse number="30">เรา​ได้​เดิน​ผ่าน​ไร่นา​ของ​คน​เกียจคร้าน, และ​ได้​เดิน​ผ่าน​ไร่​องุ่น​ของ​คน​ผู้​อ​ปัญญา;</verse>
				<verse number="31">และ​นี่​แน่ะ, มี​ต้น​หนาม​ขึ้น​รก​เต็ม​ไป, และ​พื้นที่​นั้น​ดาด​ไป​ด้วย​ผัก​ขม​หนาม, และ​รั้ว​กำแพง​นั้น​ก็​สลัก​หัก​พัง​ลง.</verse>
				<verse number="32">เมื่อนั้น​ข้าฯ ได้​มองดู​และ​พิจารณา​โดย​ละเอียด: ข้าฯ ได้​เห็น​และ​ได้​รับ​คติ​สอนใจ:</verse>
				<verse number="33">คือ​ว่า, “นอน​อีก​สัก​หน่อย, หลับ​อีก​สัก​นิด​หนึ่ง, และ​เอา​มือ​กอดอก​หลับ​ไป​อีก​ประเดี๋ยว​หนึ่ง”:</verse>
				<verse number="34">อย่าง​นั้นแหละ​การ​ยากจน​ของ​เจ้า​จะ​มา​เหมือน​กับ​โจร, และ​การ​ขัดสน​ของ​เจ้า​จะ​มา​ดั่ง​คน​ถือ​เครื่อง​อาวุธ​ครบมือ.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ต่อไปนี้​เป็น​สุภาษิต​ของ​ท่าน​ซะโล​โม​ที่​พวก​อาลักษณ์​ของ​ท่าน​ฮิศคี​ยา​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​ยะฮูดา​ได้​คัดลอก​ไว้:</verse>
				<verse number="2">สง่า​ของ​พระเจ้า​อยู่​ที่​การ​ซ่อนเร้น​สิ่ง​ลับ​ลึก; แต่​สง่า​ของ​กษัตริย์​อยู่​ที่​การ​ค้นพบ​สิ่ง​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="3">ฟ้า​สวรรค์​สูง​ฉันใด​และ​แผ่น​ดิน​โลก​ลึก​ฉันใด, พระทัย​ของ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ก็​หยั่ง​ไม่​ถึง​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="4">ถ้า​หลอม​เงิน​ให้​ปราศ​จาก​ราคี​แล้ว​ก็​จะ​มี​น้ำเงิน​บริสุทธิ์​ออก​มา.</verse>
				<verse number="5">ถ้า​กำจัด​คน​ชั่ว​ไป​เสีย​จาก​กษัตริย์​, พระที่นั่ง​ของ​พระองค์​ก็​จะ​ยืนยง​อยู่​ใน​ความ​ยุตติ​ธรรม.</verse>
				<verse number="6">อย่า​อวด​เกียรติยศ​ของ​ตน​ต่อ​พระ​พัก​ต​ร​กษัตริย์​, และ​อย่า​ยืน​ใน​ที่​คนใหญ่คนโต:</verse>
				<verse number="7">ด้วยว่า​ที่​เขา​จะ​กล่าว​แก่​เจ้า​ว่า, “เชิญ​ขึ้น​มา​นี่”, ก็ดี​กว่า​ที่​เจ้า​จะ​ถูก​เลื่อนที่​ลง​ใน​ที่​ชุมนุม​ของ​เจ้านาย. เหตุการณ์​ใดๆ ที่​ตา​ของ​เจ้า​ได้​เห็น​แล้ว​นั้น</verse>
				<verse number="8">อย่า​ด่วน​ออก​ไป​ถกเถียง​กับ​ใครๆ, เกรง​ว่า​เมื่อ​สุด​ปลาย​เจ้า​จะ​จน​แต้ม​แก่​เพื่อนบ้าน​และ​ได้​รับ​ความ​อับอายขายหน้า.</verse>
				<verse number="9">ถ้า​มี​เรื่องราว​อะไร​กับ​เพื่อนบ้าน​จง​ไป​ถกเถียง​กับ​เขา​เป็น​ส่วนตัว, และ​อย่า​นำ​เอาเรื่อง​ภายใน​ของ​เขา​ไป​ประ​จาร;</verse>
				<verse number="10">เกรง​ว่า​คน​ที่​ได้ยิน​เรื่อง​นั้น​จะ​ต่อว่า​เจ้า​และ​เจ้า​จะ​เสียชื่อ​ตลอดไป.</verse>
				<verse number="11">คำพูด​ที่​เหมาะ​กับ​กา​ละ​เท​ศะ​เปรียบ​เหมือน​ผล​แอปเปิ้ล​ทำ​ด้วย​ทองคำ​ใส่​ไว้​ใน​กระเช้า​เงิน.</verse>
				<verse number="12">คำ​ตักเตือน​ห้ามปราม​ของ​ผู้​มี​ปัญญา​ที่มา​กะ​ทบ​หู​คน​เชื่อฟัง​ก็​เปรียบ​เหมือน​ตุ้มหู​และ​เครื่องประดับ​ที่​ทำ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์;</verse>
				<verse number="13">ความ​เย็น​แห่ง​หิมะ​เป็น​ที่​ชื่นใจ​ใน​ฤดู​ร้อน​ฉันใด, คนรับใช้​สัตย์​ซื่อ​เป็น​ที่​ให้​คน​ที่​ใช้​เขา​ไป​เชื่อใจ​ฉันนั้น, ด้วยว่า​เขา​ได้​ทำ​ให้​นาย​ของ​เขา​มี​ความ​ชื่นใจ​มาก.</verse>
				<verse number="14">ผู้​ที่​อวด​ว่า​จะ​ให้​ของกำนัล​แต่​มิ​ได้​ให้​ก็​เปรียบ​เหมือน​เมฆ​และ​ลม​ที่​ไร้​ฝน.</verse>
				<verse number="15">การ​ที่​เพียร​อ่อนน้อม​วิงวอน​นั้น​เป็น​ที่​เน้า​โน้ม​น้ำ​พระทัย​ของ​เจ้านาย, และ​ลิ้น​ที่​อ่อนหวาน​อาจ​กระทำ​ให้​กะ​ดูก​แตก​ได้.</verse>
				<verse number="16">เจ้า​ได้​พบ​น้ำผึ้ง​แล้ว​หรือ? จง​กิน​แต่​พอสมควร, เกรง​ว่า​ถ้า​กิน​อิ่ม​เกิน​ไป​ก็​จะ​อาเจียน​ออก​มา.</verse>
				<verse number="17">อย่า​ย่าง​เท้า​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​เพื่อนบ้าน​เจ้า​บ่อย​นัก, เกรง​ว่า​เขา​จะ​เบื่อ​และ​เกลียด​เจ้า.</verse>
				<verse number="18">คน​ผู้​เป็น​พะ​ยาน​เท็จ​ต่อ​เพื่อนบ้าน​ก็​เป็น​เหมือน​ตะลุมพุก​และ​ดาบ​และ​ลูก​ธนู​แหลม.</verse>
				<verse number="19">ความ​ไว้วางใจ​แก่​คน​อสัตย์​ใน​ครา​ทุกข์ยาก​นั้น​ก็​เป็น​เหมือน​ซี่​ฟัน​ที่​หัก​เสียแล้ว, และ​ข้อเท้า​ที่​เคล็ด​แคลง​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="20">คน​ที่​ร้องเพลง​ตลกคะนอง​ให้​คน​ที่​มี​ใจ​เศร้าหมอง​ฟัง​ก็​เป็น​เหมือน​คน​ที่​ถอด​เสื้อ​ของ​เขา​ใน​ที่​อากาศ​หนาว, และ​เหมือน​เท​น้ำส้ม​ลง​ไป​ที่​แผล.</verse>
				<verse number="21">ถ้า​ศัตรู​ของ​เจ้า​หิว, จง​ให้​อาหาร​เขา​กิน; และ​ถ้า​เขา​กระหาย, จง​ให้​น้ำ​เขา​ดื่ม.</verse>
				<verse number="22">ด้วยว่า​ถ้า​ทำ​อย่าง​นั้น​เจ้า​จะ​กอง​ถ่าน​เพลิง​ไว้​ที่​ศีรษะ​ของ​เขา, และ​พระ​ยะ​โฮ​อา​จะ​ทรง​ประทาน​รางวัล​ให้​เจ้า.</verse>
				<verse number="23">ลมเหนือ​พา​ฝน​มา​ฉันใด, ลิ้น​ส่อเสียด​ก็​นำหน้า​บูดบึ้ง​มา​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="24">ที่​จะ​อาศัย​อยู่​ที่​ห้อง​มุม​ดาดฟ้า​ตึก​ดี​กว่า​อยู่​ร่วม​ห้อง​กว้างขวาง​ด้วย​กัน​กับ​หญิง​มัก​ทะเลาะ​จู้จี้.</verse>
				<verse number="25">น้ำ​เย็น​ทำ​ให้​คน​ระ​หาย​ชื่นใจ​ฉันใด, ข่าว​ดี​ที่มา​จาก​เมือง​ไกล​ก็​เช่นนั้น​ดุจ​กัน.</verse>
				<verse number="26">น้ำพุ​ที่​ถูก​เหยียบย่ำ​ให้​ขุ่น​และ​บ่อน้ำ​ที่​ถล่ม​แล้ว​เป็น​ไป​ฉันใด, คน​ชอบธรรม​ที่​พลอย​ตาม​คน​ชั่ว​ก็​เป็น​ไป​เช่นนั้น.</verse>
				<verse number="27">ซึ่ง​จะ​กิน​น้ำผึ้ง​มาก​เกิน​ไป​นั้น​ก็​ไม่​ดี, และ​ซึ่ง​จะ​ไป​เที่ยว​เสาะหา​เกียรติยศ​ใส่​ตนเอง​ก็​ไม่​ดี​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="28">คน​ที่​ไม่​มี​อำนาจ​บังคับ​ระงับ​ใจ​ของ​ตนเอง​ก็​เป็น​เหมือน​เมือง​ที่​หัก​พัง​และ​ไม่​มี​กำแพง​เมือง.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">การ​ที่​หิมะ​ตกใน​ฤดู​ร้อน​และ​ฝน​ตกใน​ฤดู​เกี่ยว​ไม่​เหมาะสม​ฉันใด, เกียรติศักดิ์​ไม่​เหมาะสม​กับ​คน​โฉด​เขลา​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="2">นกกระจอก​โผ​ผิน​บิน​ไป, และ​นก​แอ่นลม​บิน​ร่อน​ไป​ฉันใด, คำสาป​แช่ง​คงจะ​ผ่านพ้น​ไป​จาก​ผู้​ไม่​มี​ผิด​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="3">แส้​เหมาะ​กับ​ม้า, บังเหียน​เหมาะ​กับ​ลา​ฉันใด, ไม้เรียว​ก็​เหมาะ​กับ​หลัง​คน​โฉด​เขลา​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="4">อย่า​ตอบ​ถ้อย​คน​โฉด​ใน​เรื่อง​โฉด​เขลา​ของ​เขา, เกรง​ว่า​เจ้า​จะ​กลาย​เป็น​อย่าง​เขา.</verse>
				<verse number="5">จง​ตอบ​ถ้อย​คน​โฉด​ใน​เรื่อง​โฉด​เขลา​ของ​เขา, เกรง​ว่า​เขา​จะ​เย่อหยิ่ง​นึก​ว่า​เขา​เป็น​คน​มี​ปัญญา.</verse>
				<verse number="6">ผู้​ที่​ใช้​คน​โฉด​เป็น​ผู้​ถือ​สาส์น​ไป​เปรียบ​เหมือน​ได้​ตัด​เท้า​ของ​ตัวเอง​และ​ดื่ม​อันตราย​เข้า​ไป.</verse>
				<verse number="7">ขา​ของ​คน​ง่อย​ห้อย​โตงเตง​อยู่​ฉันใด, สุภาษิต​ที่​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​คน​โฉด​ก็​เป็น​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​ให้​เกียรติศักดิ์​แก่​คน​โฉด​ก็​เท่า​กับ​วาง​ถุง​เพชรพลอย​ไว้​กับ​กอง​หิน.</verse>
				<verse number="9">สุภาษิต​ใน​ปาก​ของ​คน​โฉด​ก็​เท่า​กับ​กิ่งไม้​หนาม​ที่อยู่​ใน​มือ​ของ​คน​ขี้เมา.</verse>
				<verse number="10">คน​ชำนาญ​งาน​ทำ​อะไร​ได้​ทุกอย่าง; แต่​คน​โฉด​ย่อม​จ้าง​คน​แรก​ที่​ผ่าน​มา.</verse>
				<verse number="11">สุนัข​มัก​กลับ​กิน​ของ​ที่​มัน​สำรอก​ออก​มา​แล้ว​ฉันใด, คน​โฉด​มัก​ทำ​การ​โฉด​ของ​ตน​ซ้ำ​อีก​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="12">เจ้า​เห็น​คน​ที่​ถือดี​ใน​ปัญญา​ของ​ตนเอง​หรือ? มี​ความ​หวัง​ใน​คน​โฉด​มาก​ยิ่ง​ไป​กว่า​ใน​คน​นั้น​เสีย​อีก.</verse>
				<verse number="13">คน​เกียจคร้าน​มัก​กล่าว​ว่า, “มี​สิงห์โต​อยู่​กลาง​ทาง, มี​สิงห์โต​อยู่​ที่​ถนน”.</verse>
				<verse number="14">บาน​ประตู​เปิด​อยู่​กับ​บานพับ​ฉันใด, คน​เกียจคร้าน​ก็​พลิก​ไป​มา​อยู่​กับ​ที่​นอน​ของ​เขา​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="15">คน​เกียจคร้าน​จุ่ม​มือ​ลง​ใน​ชาม​ข้าว: แล้ว​กว่า​จะ​เปิบ​เข้า​ปาก​อีก​ก็​รู้สึก​อ่อนใจ.</verse>
				<verse number="16">คน​เกียจคร้าน​เห็น​ไป​ว่า​ตัว​มี​ปัญญา​ยิ่ง​ไป​กว่า​เจ็ด​คน​ที่​อาจ​ตอบ​ปัญหา​ได้​สมเหตุสมผล.</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​เดิน​ผ่าน​ไป​และ​แวะ​เข้า​ไป​ยุ่ง​กับ​การ​ทะเลาะวิวาท​ที่​ไม่​เกี่ยว​ข้อง​กับ​ตน​ก็​เปรียบ​เหมือน​คน​ที่​จับ​หู​สุนัข​ดึง​ไว้.</verse>
				<verse number="18">คนบ้า​ที่​ขว้าง​ดุ้น​ไฟ​และ​ลูก​ธนู​และ​อะไรๆ ที่​ทำ​ให้​คนตาย​ฉันใด, คน​ที่​ได้​ล่อลวง​เพื่อนบ้าน​ของ​ตน​แล้ว​พูด​ว่า,</verse>
				<verse number="19">“ฉัน​หยอก​เล่น​ต่างหาก” ก็​เป็น​เช่นนั้น.</verse>
				<verse number="20">ที่ไหน​ไม่​มี​ฟืน​ไฟ​ก็​ดับ: และ​ที่ไหน​ที่​ไม่​มี​คน​ปากบอน​การ​ทะเลาะวิวาท​ก็​หมด​ไป.</verse>
				<verse number="21">ถ่าน​เป็น​เชื้อเพลิง​และ​ฟืน​เป็น​เชื้อไฟ​ฉันใด, คน​ที่​มัก​ทะเลาะวิวาท​ก็​เป็น​เชื้อ​ให้​เกิด​การ​วิวาท​กัน​ฉันนั้น,</verse>
				<verse number="22">ถ้อยคำ​ของ​คน​ที่​มัก​ซุบซิบนินทา​เป็น​เหมือน​อาหาร​อัน​โอชา​รส, และ​มัน​ก็​เลื่อน​ลง​ไป​ถึง​ส่วน​ใน​ที่สุด​ของ​คน.</verse>
				<verse number="23">ปากหวาน​กับ​ใจ​ชั่ว​ก็​เหมือน​ภาชนะ​ดิน​ที่​แต่ง​ทา​ด้วย​ขี้​เงิน.</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​มี​ใจ​เกลียดชัง​นั้น​อาจ​จะ​ปลอม​ถ้อยคำ​ที่​ออก​มา​จาก​ริมฝีปาก​ของ​เขา, แต่​เขา​ย่อม​สงวน​อุบาย​ล่อลวง​ไว้​ใน​ใจ.</verse>
				<verse number="25">แม้​เขา​จะ​พูด​คำ​ไพเราะ​อย่า​เชื่อ​เขา​เลย; เพราะว่า​มี​สิ่ง​น่า​สะ​อิด​สะ​เอียน​อยู่​ใน​ใจ​คน​นั้น​ถึง​เจ็ด​ชั้น;</verse>
				<verse number="26">ถึงแม้ว่า​เขา​จะ​ปกปิด​ความ​เกลียดชัง​ของ​เขา​ไว้​ด้วย​เล่ห์เหลี่ยม​ใดๆ, แต่​คงจะ​ถูก​เผยอ​อก​มา​ให้​เห็นแจ้ง​ต่อหน้า​คน​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="27">คน​ใด​ที่​ขุด​หลุม​พลาง​ไว้​ก็​จะ​ตกลง​ไป​ใน​นั้น​เอง; และ​คน​ที่​กลิ้ง​ก้อน​หิน​ขึ้น​ไป​มัน​จะ​กลิ้ง​กลับ​มา​ทับ​ตนเอง.</verse>
				<verse number="28">ลิ้น​มุสา​ย่อม​นำ​หายนะ​มา​สู่​ตน; และ​ปาก​ป้อยอ​ย่อม​ทำลาย​ตนเอง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">อย่า​อ้าง​ว่า​จะ​กระทำ​สิ่งใด​ใน​วันพรุ่งนี้, เพราะ​เจ้า​ไม่​ผู้ว่า​จะ​มี​เหตุ​อะไร​เกิด​ขึ้น​ใน​วันหนึ่ง​วัน​ใด.</verse>
				<verse number="2">จง​ให้​คน​อื่น​สรรเสริญ​เจ้า​เถิด, อย่า​ให้​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​เจ้า​เลย; จง​ให้​คนนอก​บ้าน​สรรเสริญ​เจ้า, และ​ไม่​ใช่​ริมฝีปาก​ของ​เจ้า​เอง.</verse>
				<verse number="3">ก้อน​หิน​นั้น​เป็น​ของ​หนัก, และ​ทราย​เป็น​ของ​หนัก​ด้วย, แต่​ความ​รำคาญ​ก็​เกิด​มา​จาก​คน​โฉด​ก็​หนัก​กว่า​ทั้ง​สอง​สิ่ง​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ความ​โกรธ​เป็น​ของ​ร้ายกาจ, และ​โท​โส​เปรียบ​เหมือน​กระแส​น้ำ​ไหล​เชี่ยว; แต่​ใคร​อาจ​จะ​ต้านทาน​ความ​อิจฉา​ได้?</verse>
				<verse number="5">คำ​ต่อว่า​กัน​ต่อหน้า​ก็ดี​กว่า​ความ​รัก​ที่​ไม่​แสดง​ออก​มา.</verse>
				<verse number="6">บาดแผล​ที่​เพื่อน​เขา​ทำ​แก่​เรา​นั้น​เป็น​การ​สุจริต; แต่​จุบ​ของ​ศัตรู​นั้น​เป็น​การ​หลอกลวง​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="7">คน​ที่​อิ่ม​แปล้​แล้ว, ถึง​รวง​ผึ้ง​ก็​เบื่อหน่าย; แต่​ฝ่าย​คน​หิว​นั้น, ถึง​ของ​ขม​ก็​เป็น​หวาน​ไป.</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​เที่ยว​เตลิด​ไป​จาก​บ้าน​ของ​ตน​ก็​ดุจ​นก​ที่​บิน​เตลิด​ไป​จาก​รัง​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="9">น้ำมัน​และ​น้ำหอม​เป็น​ของ​ที่​ทำ​ให้​ชื่นใจ​ฉันใด, คำเตือน​สติ​อัน​อ่อนหวาน​ของ​เพื่อน​ก็​เป็น​ที่​ให้​ชื่นใจ​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="10">เพื่อน​ที่รัก​ของ​ตน​และ​เพื่อน​ที่รัก​ของ​บิดา​นั้น​อย่า​เหินห่าง​เสีย​เลย; และ​ใน​คราว​ทุกข์ยาก​ของ​เจ้า​อย่า​เจาะจง​ไป​ที่​บ้าน​พี่น้อง​ของ​ตน: เพื่อนบ้าน​ที่อยู่​ใกล้​ก็​ยัง​ดี​กว่า​พี่น้อง​ที่อยู่​ห่างไกล.</verse>
				<verse number="11">ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, จง​มี​ปัญญา​ขึ้น, และ​กระทำ​ให้​ใจ​ของ​เรา​มี​ความยินดี; เพื่อ​เรา​จะ​มี​คำตอบ​คน​ที่​ตำหนิ​เรา​ได้.</verse>
				<verse number="12">คน​ฉลาด​มองเห็น​ภัย​แล้ว​หนี​ไป​ซ่อน​ตัว; แต่​คน​โง่​เดิน​เซ่อ​ไป​และ​ก็​จะ​เป็น​อันตราย.</verse>
				<verse number="13">จง​เอา​เสื้อ​ของ​ผู้​ค้ำ​ประกัน​คน​อื่น​ไว้​เถิด, และ​ยึด​เขา​เป็น​ผู้รับผิดชอบ​ใน​เรื่อง​ค้ำ​ประกัน​หญิง​แพศยา.</verse>
				<verse number="14">ผู้​ที่​มัก​ตื่น​แต่เช้า​มืด​ไป​กล่าว​พร​แก่​มิตรสหาย​ด้วย​เสียง​ดัง, คน​ทั้งปวง​จะ​กลับ​เห็น​ว่า​พร​นั้น​เป็น​คำ​แช่ง​ไป.</verse>
				<verse number="15">ฝน​ที่​ตก​พรำๆ ตลอด​วัน, และ​ผู้หญิง​ที่​บ่น​พร่ำเพรื่อ, ทั้ง​สอง​อย่าง​นี้​ก็​เช่นกัน:</verse>
				<verse number="16">ใคร​ที่​จงใจ​จะ​ห้าม​นาง​นั้น​ก็​เท่า​กับ​จงใจ​จะ​ห้าม​ลม, หรือ​จงใจ​ใช้​มืด​ขวา​จับ​น้ำมัน​ไว้​ให้​ได้.</verse>
				<verse number="17">เหล็ก​ลับ​เหล็ก​ให้​คม​ได้​ฉันใด, คนเรา​ก็​ลับ​เพื่อน​ของ​เรา​ให้​เฉียบแหลม​ขึ้น​ได้​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​ดูแลรักษา​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​คงจะ​ได้​กิน​ผล, และ​คน​ที่​ดูแล​รับใช้​นาย​ของ​ตน​คงจะ​ได้​รับ​ความ​ชอบ.</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​มองดู​ใน​น้ำ​ก็​เห็นภาพ​หน้า​ของ​ตน​ฉันใด, เมื่อ​มองดู​ใจ​คน​ก็​เห็นภาพ​แห่ง​ใจ​คน​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="20">เมือง​ผี​และ​นาย​ผี​นั้น​ไม่​รู้จัก​อิ่ม​ฉันใด, ตา​ของ​มนุษย์​ไม่​รู้จัก​อิ่ม​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="21">เขา​ใช้​เบ้า​สำหรับ​พิสูจน์​เงิน, และ​ใช้​เตา​สำหรับ​พิสูจน์​ทองคำ​ฉัน​ใด, คำสรรเสริญ​ของ​คน​ใด​ก็​เป็น​ที่​พิสูจน์​ใจ​ของ​คน​นั้น​ฉันนั้น,</verse>
				<verse number="22">ถ้า​จะ​เอา​คน​โฉด​ใส่​ลง​ใน​ครก​ตำ​ด้วย​สาก​พร้อมกัน​ไป​กับข้าว, ความ​โฉด​นั้น​ก็​ยัง​ไม่​ศูนย์​ไป​จาก​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="23">จง​หมั่น​พิจารณา​ดู​ความ​เป็น​ไป​แห่ง​ฝูง​แกะ​ของ​ตน, และ​จง​รักษา​ฝูง​วัว​ของ​ตน​ไว้​ให้​ดี​เถิด;</verse>
				<verse number="24">เพราะว่า​ทรัพย์สิน​นั้น​จะ​ไม่​ยั่งยืน​อยู่​เป็นนิตย์​และ​สมบัติ​นั้น​จะ​ไม่​ถาวร​ชั่วลูกชั่วหลาน.</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ได้​ขน​หญ้า​แห้ง, เก็บ​ไว้​แล้ว, และ​หญ้า​อ่อน​ก็ได้​งอก​ขึ้น​มา​อีก. และ​เมื่อ​ได้​เก็บ​ผัก​หญ้า​บน​เนินเขา​ไว้​แล้ว,</verse>
				<verse number="26">เวลา​นั้น​ลูก​แกะ​ทั้ง​หลาย​จะ​ยัง​ผล​ให้​เกิด​เป็น​เสื้อผ้า​ของ​เจ้า, และ​ค่า​ของ​ฝูง​แพะ​นั้น​จะ​พอ​ซื้อ​ไร่นา,</verse>
				<verse number="27">และ​จะ​มี​น้ำนม​แพะ​บริบูรณ์​เป็น​อาหาร​สำหรับ​เจ้า, เป็น​อาหาร​สำหรับ​ครอบครัว​ของ​ตัว, และ​สำหรับ​พวก​นางสาว​ของ​เจ้า​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ถึง​ไม่​มี​ใคร​ไล่​ตาม​คน​ชั่ว​ก็​หนี​ไป; แต่​คน​ชอบธรรม​มี​ใจกล้า​หาญ​ดุจ​สิงห์โต</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​บ้านเมือง​เกิด​จลาจล. ก็​มี​หลาย​คน​ตั้ง​ตัว​เป็น​เจ้า; แต่​คน​ประกอบ​ด้วย​ปัญญา​อาจ​ให้​บ้านเมือง​เจริญ​ยั่งยืน​สืบไป​ได้.</verse>
				<verse number="3">คน​ใจ​โหดร้าย​ที่​บีบ​คั้น​คนจน​ก็​เปรียบ​เหมือน​ห่า​ฝน​ที่​ท่วม​กวาด​เอา​อาหาร​ไป​หมด.</verse>
				<verse number="4">คน​ทั้งปวง​ที่​ละเลย​พระ​บัญญัติ​นั้น​ก็​มัก​ชมเชย​คน​ชั่ว, แต่​ตน​ทั้ง​หลาย​ที่​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ย่อม​ห้ามปราม​และ​ต่อสู้​เหล่า​คน​ชั่ว.</verse>
				<verse number="5">คน​ชั่ว​ไม่​เข้าใจ​ความ​ยุตติ​ธรรม, และ​เหล่า​คน​ที่​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​เข้าใจ​ได้​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="6">คนจน​ที่​ดำเนิน​ตาม​ทาง​สุจริต​ของ​ตัว​ก็ดี​กว่า​คน​มั่งมี​ที่​ประพฤติ​ไป​ใน​ทาง​คดโกง.</verse>
				<verse number="7">บุตร​ที่​ประพฤติ​ตาม​คำสั่งสอน​ก็​เป็น​คน​มี​ปัญญา; แต่​ผู้​ที่​คบ​คน​เสเพล​ก็​กระทำ​ให้​บิดา​ของ​ตน​ได้​ความ​ละอาย.</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​ผะ​สม​ทรัพย์​สมบัติ​ไว้​โดย​คิด​ดอกเบี้ย​เกิน​พิกัด, เขา​ก็​เป็น​แต่​ส่ำ​สม​สมบัติ​นั้น​ไว้​ให้​คน​ที่​มี​ใจ​เมตตา​คน​ยากจน.</verse>
				<verse number="9">คน​ใด​ที่​บ่าย​หู​ไม่​ฟัง​พระ​บัญญัติ, คำอธิษฐาน​ของ​เขา​ก็​เป็น​ที่​น่า​สะ​อิด​สะ​เอียน.</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​พา​คน​ซื่อตรง​ให้​หลง​ประพฤติ​ตาม​ทาง​ชั่ว, คน​นั้น​คงจะ​ตกลง​ใน​หลุม​พลาง​ของ​ตัวเอง; แต่​คนจน​ที่​ดี​รอบคอบ​จะ​ได้​ของ​ที่​ดี​เป็น​มรดก.</verse>
				<verse number="11">คน​มั่งมี​มัก​เห็น​ไป​ว่า, ตน​เป็น​คน​มี​ปัญญา; แต่​คนจน​ที่​มี​ความ​เข้าใจ​ย่อม​รู้จัก​เขา​ได้​ดี.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​คน​ชอบธรรม​มี​อำนาจ, ก็​มี​การ​ฉลอง​เอิกเริก; แต่ว่า​เมื่อ​คน​ชั่ว​มี​อำนาจ​ขึ้น, คน​ทั้ง​หลาย​ก็​พา​กัน​หลบหน้า​ไป​หมด.</verse>
				<verse number="13">คน​ที่​ปกปิด​ความ​บาป​ของ​ตน​ไว้​จะ​ไม่​เจริญ; แต่​คน​ที่​รับสารภาพ​และ​ละทิ้ง​การ​ผิด​ของ​ตน​เสีย​จะ​ประสพ​ความ​เมตตา.</verse>
				<verse number="14">คน​ที่​กลัว​บาป​เสมอ​จะ​เป็นสุข; แต่​คน​ที่​กระทำ​ใจ​ของ​ตัว​ให้​แข็ง​กะ​ด้าง​จะ​ได้​รับ​ภัยพิบัติ.</verse>
				<verse number="15">สิงห์​โต​ที่​คำราม​ร้อง​และ​หมี​ที่​เที่ยวหา​อาหาร ก็​เหมือน​กับ​ผู้​ครอง​เมือง​ใจ​อำมหิต​ที่​ปกครอง​คนจน.</verse>
				<verse number="16">เจ้านาย​ที่​ขาด​ความ​เข้าใจ​ก็​ย่อม​เป็น​คน​บีบคั้น​คน​ด้วย; แต่​คน​ที่​เกลียด​ความ​โลภ​จะ​กระทำ​ให้​อายุ​ของ​ตน​ยั่งยืน.</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​แบก​บาป​เนื่องจาก​ได้​ทำ​เลือด​เขา​ตก​ถึงตาย, ก็​จะ​หนี​ลง​ไป​ซ่อน​ใน​บ่อ​ลึก: อย่า​ให้​ใคร​หน่วงเหนี่ยว​เขา​ไว้​เลย.</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​ประพฤติ​ซื่อตรง​จะ​ไม่​เป็น​อันตราย; แต่​คน​ที่​ประพฤติ​ตาม​ทาง​คดโกง​จะ​ล้ม​ลง​โดยเร็ว​พลัน.</verse>
				<verse number="19">คน​ที่​ฟื้น​ดิน​ใน​เนื้อที่​ของ​ตน​จะ​มี​อาหาร​บริบูรณ์; แต่​ผู้​ที่​ติดตาม​ไป​ใน​สิ่ง​ที่​ไร้​ประ​โยชน์​จะ​ได้​รับ​ความ​ยากจน​พอดู​อยู่.</verse>
				<verse number="20">คน​สัตย์​ซื่อ​จะ​ได้​ความ​สุข​มากมาย; แต่​คน​ที่​รีบ​จะ​เป็น​คน​มั่งมี​จะ​พ้น​โทษ​ก็​หามิได้.</verse>
				<verse number="21">ที่​จะ​เห็นแก่หน้า​คน​เป็น​การ​ไม่​ดี, ที่​จะ​ทำ​ผิด​เพราะ​เห็นแก่​อาหาร​คำ​เดียว​ก็​ไม่​ดี​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="22">คน​ที่​มี​ตา​สำแดง​ใจแคบ​ก็​รีบเร่ง​แสวงหา​ทรัพย์, และ​ไม่​รู้​ว่าความ​ยากจน​จะ​มา​ถึง​ตัว.</verse>
				<verse number="23">ผู้​ที่​ตักเตือน​ว่ากล่าว​คน ภายหลัง​จะ​กลับ​เป็น​ที่​น่า​นับถือ มาก​กว่า​คน​ที่​ใช้​ลิ้น​ป้อยอ.</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​ลัก​สิ่งของ​เอา​ไป​จาก​บิดา​มารดา​ของ​ตนแล้ว​ว่า ไม่​ผิด ก็​จัด​ว่า​คน​นั้น​อยู่​ใน​จำพวก​คน​ทำลาย.</verse>
				<verse number="25">คน​ใด​ที่​มี​ใจ​โลภ​มัก​ก่อ​เหตุ​ให้​เกิด​วิวาท​กัน; แต่​คน​ที่​ได้​วางใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​สมบูรณ์.</verse>
				<verse number="26">ผู้​ที่​ไว้​วาง​ใจ​แต่​ตนเอง​ก็​เป็น​คน​โฉด; แต่​ผู้​ที่​ประพฤติ​โดย​ใช้​ปัญญา​จะ​พ้น​ภัย.</verse>
				<verse number="27">คน​ที่​แจกจ่าย​ให้แก่​คนจน​จะ​ไม่​ขัดสน; แต่​คน​ที่​ไม่​เหลียวแล​เขา​เลย​จะ​ถูก​แช่ง​มากมาย.</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​คน​ชั่ว​มี​อำนาจ​ขึ้น, คน​ทั้ง​หลาย​ก็​พา​กัน​หลบหน้า​ไป​หมด; แต่​เมื่อ​คน​ชั่ว​ถูก​ล้าง​ผลาญ, ผู้​ชอบธรรม​ก็​เจริญ​ขึ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">คน​ที่​ถูก​ห้ามปราม​อยู่​บ่อยๆ และ​ยัง​ทำ​ตัว​เป็น​คน​คอแข็ง, คน​นั้น​จะ​ถูก​ทำลาย​เสีย​ทันที​และ​ไม่​มี​หนทาง​แก้ไข.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ผู้​ชอบธรรม​ถือ​อำนาจ​ปกครอง, ราษฎร​ก็​พา​กัน​ชื่นชมยินดี; แต่​เมื่อ​คน​ชั่ว​ขึ้น​ปกครอง, ราษฎร​ต่าง​ก็​ถอนใจ​ใหญ่.</verse>
				<verse number="3">คน​ที่รัก​ปัญญา​ย่อม​ทำ​ให้​บิดา​ของ​ตน​ชื่นชมยินดี; แต่​คน​ที่​คบหา​หญิง​ชั่ว​ย่อม​ผลาญ​ทรัพย์​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="4">โดย​การ​ยุตติ​ธรรม​กษัตริย์​ย่อม​ตั้ง​แผ่น​ดิน​ให้​มั่นคง; แต่​คน​ที่​บีบคั้น​เร่ง​เอา​ส่วย​อากร​จาก​ราษฎร​ก็​ทำลาย​แผ่น​ดิน​เสีย.</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​ป้อยอ​เพื่อนบ้าน​ของ​ตน, ก็​เปรียบ​เหมือน​วางตา​ข่าย​ไว้​ดัก​เท้า​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="6">มี​บ่วง​แร้ว​อยู่​ใน​การ​ผิด​ของ​คน​ชั่ว​สำหรับ​ดัก​ตัว​เขา​เอง; แต่​คน​ชอบธรรม​ก็​ร้องเพลง​และ​มี​ความ​ชื่นชมยินดี.</verse>
				<verse number="7">คน​ชอบธรรม​ย่อม​พิจารณา​ดู​สิทธิ​ของ​คน​ยากจน; แต่​คน​ชั่ว​ไม่​สนใจ​ใน​เรื่อง​ใด​เลย.</verse>
				<verse number="8">คน​ประมาท​เยาะเย้ย​เป็น​เหตุ​ก่อการ​จลาจล​ให้​ลุกลาม​ขึ้น​ใน​เมือง; แต่​คน​ชอบธรรม​ก็​กระทำ​ให้​ความ​เคียดแค้น​นั้น​กลับคืน​ดี.</verse>
				<verse number="9">ถ้า​คน​ใด​มี​ปัญญา​เป็น​คู่ความ​กับ​คน​โฉด, ถึงแม้ว่า​คน​โฉด​นั้น​จะ​โกรธ​หรือ​หัวเราะ​ก็ตาม, คง​ไม่​มี​ความ​สงบสุข.</verse>
				<verse number="10">คน​กระหาย​เลือด​ย่อม​เกลียดชัง​คน​ดี​รอบคอบ; แต่​ฝ่าย​คน​ตรง​มี​น้ำใจ​ที่​จะ​ช่วย​ชีวิต​เขา.</verse>
				<verse number="11">คน​โฉด​มัก​คาย​ความ​โกรธ​ของ​เขา​ออก​มา​ทั้งหมด; แต่​ผู้​มี​ปัญญา​ย่อม​ระงับ​ความ​โกรธ​ของ​เขา​ให้​หาย​ไป.</verse>
				<verse number="12">ถ้า​ผู้​ครอง​เมือง​เป็น​คน​หูเบา, ข้าราชการ​ของ​ท่าน​ก็​พลอย​ชั่ว​ไป​หมด.</verse>
				<verse number="13">ผู้​ยากจน​และ​ผู้​กดขี่​ปะปน​อยู่​ด้วย​กัน; พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประทาน​อา​การ​เห็นแก่​หน่วย​ตา​ของ​ทั้ง​สอง​พวก.</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​ผู้​ทรง​พิพากษา​ความ​ของ​คนจน​โดย​ยุตติ​ธรรม, พระที่นั่ง​ของ​กษัตริย์​นั้น​จะ​ดำรง​ถาวร.</verse>
				<verse number="15">ไม้เรียว​ที่​ตี​สอน​ทำ​ให้​เกิด​ปัญญา; แต่​เด็ก​ที่​ถูก​ละเลย​นั้น​เป็น​เหตุ​กระทำ​ให้​มารดา​ของ​ตน​ได้​ความ​ละอาย.</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​คน​ชั่ว​มี​อำนาจ​มาก​ขึ้น​การ​ชั่ว​ร้าย​ก็​มาก​ขึ้น​เหมือน​กัน; แต่​คน​ชอบธรรม​จะ​หนำใจ​เมื่อ​แลเห็น​คน​ชั่ว​ล้ม​ลง.</verse>
				<verse number="17">จง​กล่าว​สั่งสอน​บุตรชาย​ของ​ตน​และ​บุตรชาย​นั้น​จะ​เป็น​เหตุ​ให้​เจ้า​สบายใจ; เออ เขา​จะ​ทำ​ให้​ดวง​จิตต์​ของ​เจ้า​เบิกบาน​ยินดี.</verse>
				<verse number="18">ที่​ไหน​ขาด​การ​แนะนำ​สั่งสอน, ประชาชน​ที่นั่น​ก็​เตลิด​ไป; แต่​คน​ที่​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​จะ​ได้​ความ​ผาสุก.</verse>
				<verse number="19">ที่​จะ​ใช้​แต่​วาจา​ว่ากล่าว​ทาส​ย่อม​ไม่​เป็น​ผล; ด้วยว่า​ถึง​เขา​จะ​เข้าใจ​คำ​ของ​เจ้า​แล้ว, เขา​ก็​จะ​ไม่​ทำ​ตาม.</verse>
				<verse number="20">ท่าน​ได้​เห็น​คน​ปาก​ไว​ใจเร็ว​หรือ? ถึง​จะ​หวัง​ใจ​ใน​คน​โฉด​ก็​ยัง​กว่า​หวัง​ใจ​ใน​คน​เช่นนั้น.</verse>
				<verse number="21">คน​ที่​ถนอม​เลี้ยง​บ่าว​ของ​ตน​มา​แต่​เด็ก​ที่สุด​ปลาย​เขา​ก็​จะ​ทะนง​ตัว​ว่า​เป็น​ลูกชาย.</verse>
				<verse number="22">คน​เจ้า​โมโห​ทำ​ให้​เกิด​การ​ทะเลาะวิวาท​กัน; และ​คน​เจ้า​โท​โส​ก่อการ​ผิด​มาก.</verse>
				<verse number="23">ความ​เย่อหยิ่ง​ของ​คน​จะ​ทำ​ให้​เขา​ต่ำต้อย: แต่​คน​ที่​มี​ใจ​สุภาพ​ต่ำต้อย​จะ​ได้​เกียรติศักดิ์.</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​เป็น​พรรคพวก​กับ​ขะ​โม​ย​ก็​เป็น​ผู้​ทุจ​จริต​ต่อ​วิญญาณ​ของ​ตนเอง; และ​ถึง​เขา​ได้​ฟัง​คำ​สาบาน​ของ​ตัว​แล้ว, เขา​ก็​ยัง​นิ่ง​เสีย​ไม่​พูด​เลย.</verse>
				<verse number="25">การ​กลัว​คน​นั้น​นำ​ไป​ถึง​บ่วง​แร้ว; แต่​ผู้​ที่​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ปลอดภัย.</verse>
				<verse number="26">ใครๆ ก็​หา​ช่อง​ที่​จะ​ได้​รับ​การ​โปรดปราน​จาก​ผู้​ครอง​เมือง; แต่​การ​ตัด​สิน​เด็ดขาด​แก่​มนุษย์​นั้น​มา​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="27">คน​อธรรม​ย่อม​เป็น​ที่​น่า​สะ​อิด​สะ​เอียน​ต่อ​คน​ชอบธรรม; และ​คน​ตรง​ก็​เป็น​ที่​น่า​สะ​อิด​สะ​เอียน​ต่อ​คน​ชั่ว.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">ต่อไปนี้​เป็น​ถ้อยคำ​ของ​อา​ฆูร​บุตรชาย​ของ​ยา​เฆ​ซึ่ง​เป็น​ข้อความ​หนักใจ:</verse>
				<verse number="2">“โอ้ พระเจ้า, ข้าพ​เจ้า​หนัก​อก​หนักใจ​และ​รู้สึก​ระอา​ใจ; เพราะว่า, แท้จริง​ข้าพ​เจ้า​เป็น​เช่น​สัตว์​เดียรัจ​ฉาน​ยิ่ง​กว่า​ใครๆ; และ​ไม่​มี​ความ​เข้าใจ​อย่าง​มนุษย์​เสีย​เลย:</verse>
				<verse number="3">ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​เรียน​รู้​ถึง​ปัญญา​และ​หา​มี​ความ​รู้​ถึง​องค์​บริสุทธิ์​นั้น​ไม่.</verse>
				<verse number="4">ใคร​เล่า​ได้​ขึ้น​ไป​ยัง​สวรรค์​แล้ว​กลับ​ลง​มา? ใคร​เล่า​ได้​รวม​ลม​อากาศ​ไว้​ใน​อุ้งมือ​ของ​ตน? ใคร​เล่า​ได้​ห่อ​น้ำ​ทั้งหมด​ไว้​ใน​เสื้อ? ใคร​เล่า​ได้​ประดิษฐาน​ปลาย​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก​ถูก​แห่ง​ไว้? นาม​ของ​ท่าน​นั้น​ชื่อ​อะไร; และ​นาม​บุตร​ของ​ท่าน​นั้น​ชื่อ​อะไร? ถ้า​ท่าน​รู้ จัก​ก็​โปรด​แจ้ง​ให้​ทราบ”.</verse>
				<verse number="5">คำ​โอวาท​พระเจ้า​ได้​พิสูจน์​หมด​แล้ว​ทุก​คำ: พระองค์​ทรง​เป็น​โล่ห์​กำบัง​คน​ทั้งปวง​ที่​วางใจ​ใน​พระองค์.</verse>
				<verse number="6">อย่า​เพิ่ม​คำ​ใน​โอวาท​ของ​พระองค์​เลย, เกรง​ว่า​พระองค์​จะ​ทรง​ต่อว่า​เจ้า, และ​เจ้า​จะ​ปรากฏ​เป็น​คน​มุสา</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า​ได้​ทูล​ขอ​สอง​สิ่ง​ต่อ​พระองค์; ขอ​ประทาน​สอง​สิ่ง​นั้น​แก่​ข้าพ​เจ้า​ก่อน​ข้าพ​เจ้า​ตาย;</verse>
				<verse number="8">ขอ​กำจัด​การ​เท็จ​และ​คำ​มุสา​ไป​เสีย​ให้​ไกล​จาก​ข้าพ​เจ้า; และ​ขอ​อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​ยากจน​หรือ​มั่งมี: โปรด​เลี้ยง​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​อาหาร​พอดี​กับ​ความ​ต้องการ​ของ​ข้าพ​เจ้า:</verse>
				<verse number="9">เกรง​ว่า​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​อิ่มหนำ ข้าพ​เจ้า​จะ​ปฏิเสธ​พระองค์, และ​กล่าว​ว่า, “พระ​ยะโฮ​วา​เป็น​ใคร​หนอ?” หรือ​เกรง​ว่า​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ยากจน ข้าพ​เจ้า​จะ​ลัก​ของๆ เขา, และ​จะ​ทำ​ให้​พระ​นาม​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ที่​เสื่อมเสีย.</verse>
				<verse number="10">อย่า​หาเรื่อง​ฟ้อง​บ่าว​ต่อ​นาย​ของ​เขา, เกรง​ว่า​เขา​จะ​แช่ง​เจ้า, และ​เจ้า​จะ​เป็น​ฝ่าย​เสียหาย.</verse>
				<verse number="11">มี​คน​ชะ​นิด​หนึ่ง ที่​มัก​แช่ง​บิดา​ของ​ตน​และ​ไม่​ได้​ให้​พร​แก่​มารดา​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="12">มี​คน​ชะ​นิด​หนึ่ง ที่​ตา​ของ​ตน​เห็น​ว่า​เป็น​คน​บริสุทธิ์, แต่​เขา​หา​ได้​ชำระล้าง​ความ​โสโครก​จาก​ใจ​ของ​เขา​ไม่.</verse>
				<verse number="13">มี​คน​ชะ​นิด​หนึ่ง แหม ตา​ของ​เขา​หยิ่ง​สูง​นักหนา! และ​ก็​เชิด​ขึ้น​สูง​ด้วย.</verse>
				<verse number="14">มี​คน​ชะ​นิด​หนึ่ง ซี่​ฟัน​ของ​เขา​ดุจ​กระบี่, และ​กราม​ของ​เขา​ดุจ​มีด​คม, เพื่อ​จะ​กัด​กิน​คนจน​ให้​สิ้น​จาก​แผ่น​ดิน​โลก, และ​เพื่อ​จะ​กิน​คน​เข็ญใจ​ให้​ศูนย์​ไป​จาก​ท่ามกลาง​มนุษย์.</verse>
				<verse number="15">ปลิง​มี​ลูก​ตัวเมีย​สอง​ตัว ที่​ร้อง​เสมอ​ว่า, “ให้​เถิด, ให้​เถิด,” ยัง​มี​อีก​สาม​สิ่ง​ที่​ไม่​รู้​อิ่ม;</verse>
				<verse number="16">คือ​หลุม​ฝังศพ; และ​มดลูก​ของ​หญิง​หมัน; และ​แผ่น​ดิน​ที่​ไม่​รู้จัก​อิ่ม​น้ำ; และ​ไฟ​ที่​ไม่​รู้จัก​กล่าว​ว่า, “พอ​แล้ว”.</verse>
				<verse number="17">นัยน์ตา​ที่​เยาะเย้ย​บิดา​และ​ดูหมิ่น​ไม่​เชื่อฟัง​มารดา​นั้น, ฝูง​กา​ใน​หุบเขา​จะ​จิก​ลูกตา​นั้น​ออก​มา, และ​ลูก​นก​แร้ง​จะ​กิน​เสีย.</verse>
				<verse number="18">มี​สาม​สิ่ง​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ว่า​ประหลาด​เหลือ​ประมาณ; เออ มี​สี่​สิ่ง​ที่​ข้าพ​เจ้า​รู้​ไม่​ถึง:</verse>
				<verse number="19">คือ​วิถีทาง​ของ​นก​อินทรี​ที่​บิน​ไป​ใน​อากาศ; วิถีทาง​ของ​งู​เลื้อย​ไป​ตาม​ก้อน​หิน: วิถีทาง​ของ​เรือ​กำปั่น​ที่​แล่น​ไป​ใน​ทะเล; และ​วิถีทาง​ชาย​กับ​หญิงสาว​นั้น.</verse>
				<verse number="20">หญิง​ผิด​ประเวณี​เป็น​คน​อย่าง​นี้: คือ​นาง​กิน​แล้ว​ก็​เช็ด​ปากเสีย, และ​กล่าว​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​กระทำ​ชั่ว​อะไร.”</verse>
				<verse number="21">เพราะ​เหตุ​สาม​สิ่ง​แผ่น​ดิน​จึง​หวั่นไหว, เพราะ​เหตุ​สี่​สิ่ง​แผ่น​ดิน​จึง​ทนทาน​ไม่​ได้:</verse>
				<verse number="22">คือ​ทาส​ที่​ได้​เป็น​กษัตริย์​; คน​โฉด​เมื่อ​ได้​มี​อาหาร​บริบูรณ์;</verse>
				<verse number="23">ผู้หญิง​มักมาก​ใน​กาม​เมื่อ​ได้​สามี​แล้ว; และ​หญิง​ทาส​ที่​สวม​ตำแหน่ง​คุณนาย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="24">มี​สี่​สิ่ง​ที่​เป็น​ตัว​เล็กๆ แต่​ฉลาด​มาก:</verse>
				<verse number="25">คือ​มด​นั้น​เป็น​พวก​ที่​มี​กำลัง​น้อย, แต่​มัน​ยัง​สะสม​อาหาร​ของ​มัน​ไว้​ใน​ฤดู​ร้อน;</verse>
				<verse number="26">ตุ่น​เป็น​แต่​สัตว์​มี​กำลัง​น้อย, แต่​มัน​ยัง​ทำ​รัง​ของ​มัน​ไว้​ที่​ซอก​หิน;</verse>
				<verse number="27">ตั๊ก​แตน​ไม่​มี​กษัตริย์​แต่​มัน​ยัง​ยก​ออก​ไป​เป็น​หมู่​เป็น​พวก​ได้;</verse>
				<verse number="28">จิ้งจก​นั้น​เรา​จับ​ด้วย​มือ​ก็ได้​แต่​มัน​ยัง​เข้า​ไป​อยู่​ใน​พระราช​วัง​ได้.</verse>
				<verse number="29">มี​สาม​สิ่ง​ซึ่ง​มี​ท่าทาง​เดิน​เป็น​สง่า, เออ มี​สี่​สิ่ง​ที่​ย่างกราย​เป็น​สง่า:</verse>
				<verse number="30">คือ​สิงห์โต​ที่​มี​เรี่ยวแรง​ที่สุด​ใน​จำพวก​สัตว์​เดียรัจฉาน, และ​ไม่​ยอม​หลีก​ทาง​ให้​ใคร​เลย;</verse>
				<verse number="31">ม้า​ศึก: แพะ​ตัวผู้; และ​กษัตริย์​กำลัง​ทรง​ยา​ตรา​ทัพ.</verse>
				<verse number="32">ถ้า​เจ้า​ได้​กระทำ​อะไร​อย่าง​โง่ๆ เพื่อ​ยก​ตัว​ขึ้น, หรือ​ถ้า​เจ้า​ได้​คิด​ชั่ว, จง​เอา​มือ​ปิดปาก​ของ​เจ้า​เสีย.</verse>
				<verse number="33">ด้วยว่า​เมื่อ​กวน​น้ำนม​ก็ได้​เนย; เมื่อ​กวน​จมูก​ก็ได้​เลือด​ออก​มา; เมื่อ​กวน​โท​โส​ก็ได้​การ​ทะเลาะวิวาท</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">ต่อไปนี้​เป็น​ถ้อยคำ​ของ​ละ​มูเอล​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​มา​ซา, เป็น​ข้อ​หนักใจ​ที่​มารดา​ของ​ท่าน​ได้​สอน​ท่าน​ไว้:</verse>
				<verse number="2">บุตรชาย​ของ​เรา​เอ๋ย, จง​ฟัง​คำพูด​ของ​เรา, และ​เชื่อฟัง​คำสอน​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="3">อย่า​เสีย​กำลัง​ของ​เจ้า​กับ​พวก​ผู้หญิง, และ​อย่า​มอบ​ใจ​ของ​เจ้า​ไว้​กับ​ผู้​ที่​ทำลาย​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="4">ละ​มูเอลเอ๋ย, การ​ดื่ม​เหล้าองุ่น​ไม่​สม​กับ​กษัตริย์​, ไม่​สม​กับ​กษัตริย์​เลย, และ​ไม่​สมควร​ที่​เจ้านาย​ทั้งปวง​จะ​ปรารถนา​สุรา.</verse>
				<verse number="5">เกรง​ว่า​เมื่อ​ดื่ม​ไป​แล้ว​จะ​ลืม​กฎหมาย, และ​จะ​ตัด​สิน​คดี​ของ​เจ้าทุกข์​ให้​เขว​ไป.</verse>
				<verse number="6">จง​ให้​สุรา​แก่​ผู้​ที่​จวน​จะ​ตาย; และ​จง​ให้​เหล้าองุ่น​แก่​ผู้​ที่​มี​จิตต์​ใจ​ขื่นขม:</verse>
				<verse number="7">ให้​เขา​ดื่ม​และ​ลืม​ความ​เข็ญใจ​ของ​เขา​เสีย. และ​จะ​ไม่​ระลึก​ถึง​ความ​ทุกข์​โศก​ของ​เขา​อีก​ต่อไป.</verse>
				<verse number="8">จง​เป็นปากเสียง​ให้แก่​คน​ที่​พูด​ไม่​เป็น, เพื่อ​ช่วย​คดี​ของ​ผู้​ไร้​คน​ช่วยเหลือ.</verse>
				<verse number="9">เปิดปาก​ตัดสิน​ตาม​ความ​ชอบธรรม, และ​จง​ให้​ความ​ยุตติ​ธรรม​แก่​คน​ยากจน​และ​เข็ญใจ</verse>
				<verse number="10">ใคร​จะ​ได้​พบ​สตรี​ที่​เป็น​แม่เรือน​ดี? เพราะว่า​ค่า​ของ​นาง​นั้น​ล้ำ​กว่า​ทับทิม​อีก.</verse>
				<verse number="11">สตรี​นั้น​เป็น​ที่​ไว้วางใจ​ของ​สามี, และ​สามี​ของ​เขา​จะ​ไม่​ขาด​กำไร​เลย.</verse>
				<verse number="12">ตลอด​อายุ​ของ​นาง นาง​จะ​ทำ​ให้​เกิด​คุณงามความดี​แก่​สามี, และ​ไม่​ก่อ​ให้​เกิด​ความ​เสียหาย.</verse>
				<verse number="13">นาง​หา​ขน​แกะ​และ​ป่าน​มา, และ​ทำ​เป็น​ของใช้​ขึ้น​ตาม​ที่​นาง​เห็นควร.</verse>
				<verse number="14">นาง​เปรียบ​เหมือน​เรือ​กำปั่น​พ่อค้า; คือ​นำ​อาหาร​มา​แต่ไกล.</verse>
				<verse number="15">นาง​ลุก​ขึ้น​แต่เช้า​มืด, เตรียม​อาหาร​ไว้​สำหรับ​ครอบครัว, และ​จัด​ส่วน​อาหาร​ไว้​สำหรับ​หญิง​ใช้​ด้วย.</verse>
				<verse number="16">นาง​พิเคราะห์​ดู​นา​ที่​ดี​และ​ซื้อ​ไว้; นาง​ทำไร่​องุ่น​ด้วย​ผลกำไร​แห่ง​น้ำมือ​ของ​นาง.</verse>
				<verse number="17">นาง​คาด​เอว​ไว้​อย่าง​เข้มแข็ง, และ​ใช้​กำลัง​แขน​อย่าง​เต็มที่.</verse>
				<verse number="18">นาง​เห็น​ว่า​การ​ค้าขาย​ของ​นาง​มี​กำไร​งาม; ตะเกียง​ของ​นาง​มิได้​ดับ​ตลอด​คืน.</verse>
				<verse number="19">มือ​ของ​นาง​ถือ​เครื่อง​คีบ​ฝ้าย​ไว้, และ​นิ้วมือ​ของ​นาง​จับ​ใน​ปั่น​ฝ้าย​ไว้​ด้วย.</verse>
				<verse number="20">นาง​หยิบยื่น​ให้แก่​คนจน, เออ นาง​เอื้อม​มือ​ออก​ช่วย​คน​เข็ญใจ.</verse>
				<verse number="21">นาง​ไม่​กลัว​ว่า​หิมะ​จะ​ทำ​ให้​ครอบครัว​หนาว; เพราะว่า​คนใน​ครอบครัว​ของ​นาง​นุ่งห่ม​ด้วย​ผ้า​สักหลาด​สี​แดง​จัด,</verse>
				<verse number="22">นาง​กระทำ​พรม​เจียม​ไว้​สำหรับ​ใช้; เครื่องนุ่งห่ม​ของ​นาง​ก็​ทำ​ด้วย​ผ้าป่าน​เนื้อ​ดี​และ​ผ้า​สี​ม่วง.</verse>
				<verse number="23">สามี​ของ​นาง​ก็​เป็น​คน​มี​ชื่อเสียง​ใน​ประตูเมือง, เขา​นั่ง​อยู่​ใน​คณะมนตรี​ของ​บ้านเมือง.</verse>
				<verse number="24">นาง​ทำ​เครื่องนุ่งห่ม​ด้วย​ผ้าป่าน​ขาย; และ​ทำ​ผ้า​คาด​พุง​ส่ง​พ่อค้า.</verse>
				<verse number="25">ความ​ขยันขันแข็ง​และ​ความ​เป็น​สง่า​เป็น​อาภรณ์​ของ​นาง: และ​นาง​หัวเราะเยาะ​ต่อ​เหตุการณ์​อัน​จะ​เกิด​ขึ้น​ภายหน้า.</verse>
				<verse number="26">นาง​พูดจา​ล้วนแต่​คำ​เฉลียว​ฉลาด; และ​ลิ้น​ของ​นาง​พูด​เป็น​คำเตือน​สติ​ด้วย​ความ​ปราณี.</verse>
				<verse number="27">นาง​ดูแล​ฝ่าย​การ​ของ​ครอบครัว​เป็น​อย่าง​ดี, และ​ไม่​เป็น​คน​อย่าง​ชุบมือเปิบ.</verse>
				<verse number="28">บุตร​ของ​นาง​ก็​ลุก​ขึ้น​ชมเชย​เขา; สามี​ของ​นาง​ก็​สรรเสริญ​เขา​ด้วยว่า:</verse>
				<verse number="29">“สตรี​หลาย​คน​ได้​ประพฤติ​ดี; แต่​เธอ​นั้น​เยี่ยม​กว่า​เพื่อน.”</verse>
				<verse number="30">ท่าทาง​นวยนาด​เป็น​ของ​ลวง, และ​ความ​สวยงาม​เป็น​ของ​ไม่​เที่ยง; แต่​สตรี​ที่​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​จะ​รับคำ​ชมเชย.</verse>
				<verse number="31">จง​ให้​เกียรติยศ​แก่​นาง​สม​กับ​เกียรติยศ​ของ​เขา; และ​ให้การ​งาน​ของ​นาง​เป็น​ที่​สรรเสริญ​เขา​ที่​ประตู</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="21">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​ท่าน​ผู้ประกาศ, ผู้​เป็น​ราชบุตร​ของ​ท่าน​ดา​วิด, กษัตริย์​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ผู้ประกาศ​นั้น​กล่าว​ว่า, อนิจจัง​แท้ๆ, อนิจจัง​จ​ริงๆ, สาร​พัตร​เป็น​อนิจจัง,</verse>
				<verse number="3">การ​ที่​มนุษย์​ตรากตรำ​ทำงาน​อยู่​กลาง​แดด, มนุษย์​นั้น​ได้​ประโยชน์​อะไร​จาก​การงาน​ทั้งปวง​ของ​เขา​เล่า?</verse>
				<verse number="4">กาล​สมัย​ของ​มนุษย์​ต่าง​หมุนเวียน​เปลี่ยน​ไป, แต่​แผ่น​ดิน​โลก​นี้​ตั้งมั่น​คงอยู่​เป็น​นิจ.</verse>
				<verse number="5">ดวงอาทิตย์​ขึ้น​มา, และ​ดวงอาทิตย์​นั้น​ตก​ไป, แล้ว​รีบ​ไป​ให้​ถึง​ที่​ซึ่ง​ขึ้น​มา​นั้น.</verse>
				<verse number="6">อัน​ลม​พัด​ตรง​ไป​ยัง​ทิศใต้, แล้ว​หันกลับ​เวียน​พัด​มา​ยัง​ทิศเหนือ; พัด​เวียน​ไป​เวียน​มา​ใน​ทาง​ของ​มัน​อยู่​เรื่อย, และ​ลม​นั้น​ก็​พัด​กลับ​เข้า​วง​ของ​มัน​อีก.</verse>
				<verse number="7">บรรดา​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​ไหล​ลง​ไป​สู่​ทะเล, ถึงกระนั้น​ทะเล​ก็​ไม่​รู้จัก​เต็ม; ถึงแม้ว่า​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​จะ​ไหล​ลง​ไป​แล้ว​ไหล​ลง​ไป​อีก</verse>
				<verse number="8">อะไรๆ ก็​พา​กัน​เพลีย​ระ​เหี่ย​ไป​หมด; จน​มนุษย์​ไม่​มี​คำ​จะ​พูด: ตา​ดู​แต่​ดู​ไม่​รู้​อิ่ม, หู​ฟัง​แต่​ฟัง​ไม่​ช่ำ.</verse>
				<verse number="9">สิ่งใด​ที่​ได้​เป็น​มา​แล้ว​ก็​คือ​สิ่ง​นั้น​ที่​จะ​เป็น​มา​อีก; สิ่งใด​ที่​ได้​กระ​ทำ​มา​แล้ว​ก็​เป็น​สิ่ง​นั้น​ที่​จะ​ทำ​ต่อไป: และ​ภายใต้​ดวงอาทิตย์​หา​มี​สิ่งใด​ที่​นับ​ว่า​เป็น​สิ่ง​ใหม่​ไม่.</verse>
				<verse number="10">มี​สิ่งใด​หรือ​ที่​เขา​พูด​ได้, ดู​นี่​แน่ะ, สิ่ง​นี้​ละ​เป็น​สิ่ง​ใหม่, แต่​ที่แท้​สิ่ง​นั้น​ได้​มี​อยู่​นาน​มา​แล้ว, มี​มา​ก่อน​พวกเรา​เกิด.</verse>
				<verse number="11">มนุษย์​สมัย​ปัจจุบัน​ได้​ลืม​มนุษย์​สมัย​อดีต​ฉันใด, มนุษย์​สมัย​อ​นา​ตค​จะ​ลืม​มนุษย์​สมัย​ปัจจุบัน​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="12">ข้าฯ ผู้ประกาศ​นี้​เคย​เป็น​กษัตริย์​ครอง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล ณ กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="13">ข้าฯ ได้​ตั้งใจ​ศึกษา​และ​สืบเสาะ​อย่าง​พินิจพิเคราะห์​ถึง​บรรดา​การ​ที่​บังเกิด​ขึ้น​ทั่ว​ใต้​ฟ้า: นี่​และ​ก็​พบเห็น​เป็น​งาน​หนัก​ซึ่ง​พระเจ้า​ได้​ทรง​ประทาน​ให้​บุตร​มนุษย์​ทั้ง​หลาย​กระทำ.</verse>
				<verse number="14">ข้าฯ ได้​เห็น​บรรดา​การ​ซึ่ง​เขา​ได้​กระทำ​ภายใต้​ดวงอาทิตย์; แต่​ดูเถอะ, บรรดา​การงาน​นั้น​ก็​อนิจจัง​เหมือน​วิ่งไล่​ตาม​ลม.</verse>
				<verse number="15">อะไรๆ ที่​คดเคี้ยว​โค้ง​โก่ง​จะ​กระทำ​ให้​ตรง​มิได้: และ​จะ​นับ​ความ​ด่างพร้อย​ให้​ครบถ้วน​มิได้.</verse>
				<verse number="16">ข้าฯ ได้​คำนึง​อยู่​ใน​ใจ​ว่า, นี่​แน่ะ, ข้าฯ ได้​มี​ความ​รู้มาก​กว่า​ใครๆ ที่​เกิด​ก่อน​ข้าฯ ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม; เออ, ใจ​ของ​ข้าฯ ได้​เข้าใจ​และ​ได้​ความ​รู้มาก​แล้ว.</verse>
				<verse number="17">ข้าฯ ได้​ตั้งใจ​เพื่อ​จะ​รู้จัก​สติปัญญา, และ​เพื่อ​จะ​รู้จัก​ความ​เซ่อ​เซอะ​และ​ความ​โฉด​เขลา: ข้าฯ ได้​เห็น​ว่า​การ​นี้​ก็​เหมือน​อุ​สส่าห์​วิ่งไล่​ตาม​ลม​ด้วย.</verse>
				<verse number="18">เพราะ​มี​ปัญญา​มาก​ก็​มี​ความ​ทุกข์​เศร้าโศก​มาก; และ​ผู้​ที่​หา​ความ​รู้​เพิ่ม​ก็ได้​ความ​โศกเศร้า​เพิ่ม​ขึ้น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ข้าฯ ได้​กล่าว​กับ​ตัว​ข้าฯ เอง​ว่า, มา​เถอะ, เรา​จะ​เอาการ​สนุกสนาน​มา​ลอง​กัน​ดู​ก็ได้; เอ้า, เจ้า​จง​สนุก​ให้​สบายใจ: และ​นี่​แนะ, การ​นี้​ก็​เป็น​อนิจจัง​ด้วย.</verse>
				<verse number="2">ข้าฯ ได้​กล่าว​ถึง​การ​หัวเราะ​ว่า, เป็น​ความ​โฉด​เขลา, และ​กล่าว​ถึง​ความ​สนุก​ว่า, มัน​ทำ​อะไร​ให้​ได้​บ้าง?</verse>
				<verse number="3">ข้าฯ ได้​ค้นหา​ดู​ใน​ใจ, ว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​กาย​จึง​จะ​คึกคัก​ด้วย​เหล้าองุ่น, และ​ใจ​ยังคง​กำลัง​แนะนำ​ข้าฯ ด้วย​สติปัญญา, เพื่อ​จะ​ยึด​หน่วง​ความ​โฉด​เขลา​เอา​ไว้, จน​ข้าฯ จะ​ได้​เห็น​ว่า​อะไร​จะ​ดี​กว่า​สำหรับ​ให้​บุตร​มนุษย์​กระทำ​ภายใต้​ท้อง​ฟ้า​จน​ตลอดชีวิต​ของ​เขา​นั้น</verse>
				<verse number="4">ข้าฯ ได้​กระทำ​เป็นการใหญ่​สำหรับ​ตัว​ข้าฯ; ข้าฯ ได้​สร้าง​เรือน​หลาย​หลัง​สำหรับ​ข้าฯ; ข้าฯ ได้​ทำ​สวน​องุ่น​หลาย​แปลง​สำหรับ​ข้าฯ;</verse>
				<verse number="5">ข้าฯ ได้​ทำ​สวน​ผลไม้​และ​สวน​ต้นไม้​หลาย​แปลง​สำหรับ​ข้าฯ, และ​ใน​สวน​เหล่านั้น​ข้าฯ ได้​ปลูก​ต้นไม้​มี​ผล​หลาย​อย่าง​ต่างๆ นานา.</verse>
				<verse number="6">ข้า​ได้​สร้าง​สระน้ำ​หลาย​สระ​สำหรับ​ข้าฯ, เพื่อ​จะ​ใช้​น้ำ​ใน​สระ​นั้น​รด​ต้นไม้​ที่​เพิ่ง​ปลูก.</verse>
				<verse number="7">ข้าฯ ได้​ซื้อ​ทา​สา​ทา​สี​หลาย​คน, และ​ลูก​ของ​ทาส​ได้​เกิด​ขึ้น​ใน​บ้าน​ของ​ข้าฯ; ข้าฯ ได้​มี​ฝูง​โค​ฝูง​แกะ​ฝูง​แพะ​เป็น​สมบัติ​มาก, ข้าฯ มั่งมี​มาก​กว่า​บรรดา​คน​ที่​เคย​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ก่อน​ข้าฯ นั้น​ด้วย;</verse>
				<verse number="8">ข้าฯ ได้​ส่ำ​สม​เงิน​และ​ทอง​ไว้​สำหรับ​ข้าฯ ด้วย, และ​ส่ำ​สม​ทรัพย์​สมบัติ​อัน​ควร​คู่​กับ​กษัตริย์​และ​ควร​คู่​กับ​เมือง​ทั้ง​หลาย; ข้าฯ ได้​มี​นักร้อง​ทั้ง​ชาย​หญิง​สำหรับ​ข้าฯ, และ​ความ​สนุก​อย่าง​อื่นๆ ของ​บุตร​มนุษย์​อีก​หลาย​อย่าง, เช่น เมียน้อย​นางบำเรอ​และ​อะไรๆ ทำนอง​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ข้าฯ จึง​ได้​เป็นใหญ่เป็นโต​กว่า​บรรดา​คน​ที่​ได้​เคย​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ก่อน​ข้าฯ นั้น: ถึงกระนั้น​สติปัญญา​ของ​ข้าฯ ยังคง​อยู่​เคียงข้าง​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="10">สิ่งใดๆ ที่​ลูกตา​ของ​ข้าฯ ปรารถนา​เห็น​ข้าๆ ก็ได้​ตามใจ​ลูกตา, ข้าฯ มิได้​ห้ามใจ​ของ​ข้าฯ ไว้​ไม่​ให้​ชอบ​ความ​สนุก​ใดๆ, เพราะว่า​ใจ​ของ​ข้าฯ ได้​ชื่นชมยินดี​กับ​บรรดา​การ​ลง​แรง​ของ​ข้าฯ นั้น; และ​นี่​และ​เป็น​ส่วน​ของ​บรรดา​การ​ลง​แรง​ของ​ข้าฯ นั้น.</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ข้าฯ ได้​หัน​มา​ดู​บรรดา​การงาน​ที่​มือ​ของ​ข้าฯ ได้​กระทำ​นั้น, และ​บรรดา​การ​ที่​ข้าฯ ได้​ออกแรง​ทำ​นั้น; และ​ดูเถอะ, การ​ทั้ง​หลาย​เป็น​อนิจจัง​เหมือน​วิ่งไล่​ตาม​ลม, และ​มิได้​มี​ผลประโยชน์​อะไร​ภายใต้​ดวงอาทิตย์</verse>
				<verse number="12">ข้าฯ ได้​หัน​หลัง​มา​ดู​สติปัญญา, ความ​เซ่อ​เซอะ​และ​ความ​โฉด​เขลา: เพราะว่า​คน​ที่มา​ภาย​หลัง​กษัตริย์​จะ​กระทำ​อะไร​ได้, คือ​อะไรๆ ที่​เขา​ได้​กระทำ​กัน​มา​นาน​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ข้าฯ จึง​ได้​เห็น​ว่า​สติปัญญา​วิเศษ​ยิ่ง​กว่า​ความ​เขลา, เหมือน​ความ​สว่าง​วิเศษ​ยิ่ง​กว่า​ความ​มืด.</verse>
				<verse number="14">ตา​ของ​คน​ผู้​มี​สติปัญญา​อยู่​ที่​ศีรษะ​เขา, แต่​ผู้​โฉด​เขลา​ดำเนิน​อยู่​ใน​ความ​มืดมน: แต่​ถึงกระนั้น​ข้าฯ ยัง​เห็น​ว่า​เคราะห์​อัน​เดียวกัน​เกิด​ขึ้น​แก่​เขา​ทั้ง​สอง​นั้น.</verse>
				<verse number="15">ข้าฯ ได้​ว่า​กับ​ตัวเอง​ว่า, เมื่อ​เคราะห์​เกิด​แก่​คน​โฉด​เขลา​ฉันใด, ก็​คงจะ​เกิด​ขึ้น​แม้แต่​แก่​ข้าฯ ฉันนั้น; ถ้า​กระนั้น​แล้ว​เพราะ​เหตุใด​ข้าฯ จึง​ไม่​มี​สติปัญญา​มาก​ขึ้น​ไป​กว่า​นี้​เล่า? ข้าฯ จึง​ได้​กล่าว​กับ​ตัวเอง​ว่า, เรื่อง​นี้​ก็​เป็น​อนิจจัง​ด้วย​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="16">เพราะว่า​คน​มี​สติปัญญา​ก็​เหมือน​กัน​กับ​คน​โฉด​เขลา เพราะ​ไม่​มี​ความ​จดจำ​อะไร​ไว้​ได้​เป็น​นิจ​ด้วย​กัน​ทั้งนั้น; ด้วย​เห็น​แล้ว​ว่า​ใน​วันข้างหน้า​ก็​คง​พา​กัน​ลืม​อะไร​หมด. พุทโธ่, คน​มี​สติปัญญา​จะ​ตาย​เหมือน​คน​โฉด​เขลา!</verse>
				<verse number="17">เรา​จึง​ได้​เกลียดชัง​ชีวิต, เพราะว่า​การงาน​ที่​ได้​กระทำ​ภายใต้​ดวงอาทิตย์​ก่อ​ความ​สลดใจ​แก่​ข้าฯ; เหตุ​ว่า​สาร​พัตร​ก็​เป็น​อนิจจัง​เหมือน​วิ่งไล่​ตาม​ลม​ไป</verse>
				<verse number="18">ข้าฯ ได้​เกลียดชัง​การงาน​ทั้ง​หลาย​ของ​ข้าฯ, ที่​ข้าฯ ได้​ออกแรง​ทำ​ภายใต้​ดวงอาทิตย์​นั้น, ด้วย​มา​เห็น​ว่า, ข้าฯ จำ​ต้อง​ละ​การ​นั้น​ไว้​ให้แก่​คน​ที่​จะ​มา​ภายหลัง​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ใคร​จะ​ไป​รู้​ว่า​เขา​คน​นั้น​จะ​เป็น​คน​มี​สติปัญญา​หรือ​เป็น​คน​โฉด​เขลา​เล่า? ถึงกระนั้น​เขา​ยัง​จะ​ครอบครอง​บรรดา​การงาน​ของ​ข้าฯ ที่​ข้าฯ ได้​ออกแรง​กระทำ​และ​ที่​ข้าฯ ออก​หัวคิด​กระทำ​ภายใต้​ดวงอาทิตย์. นี่​อีก​ก็​เป็น​อนิจจัง​ด้วย.</verse>
				<verse number="20">ข้าฯ จึง​ได้​กลับ​อัดอั้นตันใจ​ของ​ข้าฯ นัก​ถึง​เรื่อง​บรรดา​การงาน​ซึ่ง​ข้าฯ ได้​ออกแรง​ทำ​ภายใต้​ดวงอาทิตย์.</verse>
				<verse number="21">ด้วยว่า​มี​คน​ที่​ออกแรง, ออก​หัวคิด​ทำ​การงาน​โดย​ใช้​ความ​รู้​ใช้​ความ​ชำนาญ; แต่​แล้ว​ต้อง​มา​ยก​การ​นั้น​ให้แก่​อีก​คน​ที่​หา​ได้​ออกแรง​ทำ​การ​นั้น​ไม่. นี่​อีก​น่ะ​แหละ​เป็น​อนิจจัง​และ​เป็น​การ​ชั่วช้า​สามานย์.</verse>
				<verse number="22">เพราะว่า​เขา​ได้​อะไร​เล่า​จาก​บรรดา​การงาน​ของ​เขา​ที่​เขา​ต้อง​ทำ​อย่าง​คร่ำ​เครียด​ภายใต้​ดวงอาทิตย์?</verse>
				<verse number="23">ด้วยว่า​วัน​เวลา​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​มีแต่​ความ​โศกเศร้า, และ​กิจธุระ​ของ​เขา​ก่อ​ความ​สลดใจ, พอ​ตก​กลางคืน​จิตต์​ใจ​ของ​เขา​ไม่​สงบสุข. นี่​อีก​ด้วย​เป็น​อนิจจัง</verse>
				<verse number="24">สำหรับ​มนุษย์​นั้น​ไม่​มี​อะไร​จะ​ดี​ไป​กว่า​จะ​กิน​และ​ดื่ม​กับ​ทำใจ​ของ​เขา​ให้​ชื่นชม​สนุกสนาน​ใน​การงาน​ของ​ตน, นี่แหละ​ข้าฯ ได้​เห็น​ว่า, เป็น​มา​แต่​พระ​หัตถ์​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="25">ด้วยว่า​ใคร​จะ​กิน​ได้​เล่า, หรือ​ใคร​จะ​ชื่นชม​ได้​เล่า ในเมื่อ​เขา​เอา​ตัว​ออกหาก​เสีย​จาก​พระเจ้า​แล้ว?</verse>
				<verse number="26">เพราะว่า​พระเจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​สติปัญญา, ความ​รู้ และ​ความยินดี​ให้แก่​คน​ที่​พระองค์​ทรง​พอ​พระทัย; แต่​ส่วน​คน​ชั่ว​พระองค์​ทรง​ประทาน​งาน​ตรากตรำ, เพื่อให้​เขา​เก็บ​และ​พอกพูน​ผล​ไว้, ที่​จะ​ให้แก่​คน​ที่​พระองค์​ทรง​พอ​พระทัย, นี่​ก็​อีก​น่ะ​แหละ​เป็น​การ​อนิจจัง​เหมือน​วิ่งไล่​ตาม​ลม​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">มี​วา​ร​กำหนด​ไว้​สำหรับ​ทุกสิ่ง​และ​มี​วา​ร​สำหรับ​โครง​การณ์​ทุกอย่าง​ภายใต้​ฟ้า:</verse>
				<verse number="2">มี​วา​ร​สำหรับ​ชาตะ, และ​วา​ร​สำหรับ​มรณะ; มี​วา​ร​สำหรับ​ปลูก, และ​วา​ร​สำหรับ​ถอน​ที่​ปลูก​ไว้​แล้ว​นั้น;</verse>
				<verse number="3">มี​วา​ร​สำหรับ​ฆาตกรรม, และ​วา​ร​สำหรับ​เยียวยา; มี​วา​ร​สำหรับ​รื้อ​ทะลาย​ลง, และ​วา​ร​สำหรับ​ก่อสร้าง​ขึ้น;</verse>
				<verse number="4">มี​วา​ร​สำหรับ​กันแสง, และ​วา​ร​สำหรับ​สำรวล; มี​วา​ร​สำหรับ​ร่ำไห้, และ​วา​ร​สำหรับ​ฟ้อนรำ;</verse>
				<verse number="5">มี​วา​ร​สำหรับ​จะ​โยนทิ้ง​ก้อน​หิน​เสีย, และ​วา​ร​สำหรับ​จะ​เก็บ​รวบรวม​ก้อน​หิน​ไว้; มี​วา​ร​สำหรับ​สวม​กอด, และ​วา​ร​สำหรับ​จะ​ถอย​จาก​การ​สวม​กอด​นั้น;</verse>
				<verse number="6">มี​วา​ร​สำหรับ​แสวงหา, และ​วา​ร​สำหรับ​สาป​ศูนย์​ไป; มี​วา​ร​สำหรับ​เก็บรักษา​ไว้, และ​วา​ร​สำหรับ​จะ​โยนทิ้ง​ไป​เสีย;</verse>
				<verse number="7">มี​วา​ร​สำหรับ​ฉีก​ให้​ขาด, และ​วา​ร​สำหรับ​เย็บ​เสีย: มี​วา​ร​สำหรับ​อมพะนำ, และ​วา​ร​สำหรับ​เจรจา:</verse>
				<verse number="8">มี​วา​ร​สำหรับ​รัก, และ​มี​วา​ร​สำหรับ​ชัง; มี​วา​ร​สำหรับ​ทำ​ศึก, และ​วา​ร​สำหรับ​สงบ​ศึก,</verse>
				<verse number="9">คน​ที่ทำการ​งาน​ได้​ประโยชน์​อะไร​จาก​แรง​ที่​ได้​ลง​ไป​นั้น?</verse>
				<verse number="10">ถ้า​ได้​มองเห็น​งาน​ตรากตรำ​ที่​พระเจ้า​ได้​ประทาน​ให้​บุตร​มนุษย์​ทั้ง​หลาย​เพื่อให้​เขา​ออกแรง​กระทำ​นั้น​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​สรรพ​สิ่ง​ให้​งดงาม​ตาม​ฤดูกาล​ของ​สิ่ง​นั้น, พระองค์​ยัง​ได้​ทรง​เอา​โลก​นี้​ซ่อน​ได้​จาก​ตา​ใจ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​เสีย​ด้วย, เพื่อ​มนุษย์​จะ​มองไม่เห็น​ว่า​การงาน​นั้นๆ พระเจ้า​ได้​ทรง​กระทำ​ไว้​เสียแล้ว​ตั้งแต่​ต้น​จน​ปลาย.</verse>
				<verse number="12">ข้าฯ รู้​แล้ว​ว่า​ไม่​มี​อะไร​สำหรับ​เขา​ที่​จะ​ดี​ไป​กว่า​ทำใจ​ให้​ชื่นชมยินดี, และ​กระทำ​ดี​ตลอดเวลา​ที่​มี​ชีวิต​อยู่.</verse>
				<verse number="13">มนุษย์​ควร​จะ​ได้​กิน​และ​ดื่ม, กับ​ชื่นชม​ความ​ดี​ความงาม​ใน​บรรดา​การงาน​ของ​เขา, นี้แหละ​เป็น​ของ​ประทาน​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="14">ข้าฯ รู้อยู่​ว่า, สาร​พัตร​ที่​พระเจ้า​ทรง​กระทำ​นั้น​จะ​คง​รูป​อยู่​เป็น​นิจ: ไม่​ต้อง​เพิ่มเติม​อะไร​เข้า​ไป​ใน​การ​นั้น​อีก, หรือ​ไม่​ต้อง​ชัก​เอา​อะไร​ออก​เสีย​จาก​การ​นั้น; พระเจ้า​ได้​ทรง​กระทำ​เช่นนั้น​เพื่อให้​คน​ทั้ง​หลาย​ยำเกรง​ต่อ​พระ​พักตร​ของ​พระองค์,</verse>
				<verse number="15">อะไรๆ ซึ่ง​เป็น​อยู่​นาน​มา​แล้ว​ยังคง​เป็น​อยู่​ถึง​เวลา​นี้; และ​อะไรๆ ซึ่ง​จะ​เป็น​มา​ภายหลัง​ก็ได้​เป็น​นาน​มา​แล้ว: และ​พระเจ้า​ทรง​แสวงหา​อะไร​ซึ่ง​ถูก​รังแก​ให้​สาป​ศูนย์​เสียแล้ว​นั้น​อีก​ด้วย</verse>
				<verse number="16">อีก​ประการ​หนึ่ง​ข้าฯ ได้​เห็น​ที่​ภายใต้​ดวงอาทิตย์, ว่าความ​อสัตย์​อธรรม​แซ​กอ​ยู่​ใน​ที่​ของ​ความ​ยุ​ต​ติ​ธรรม; และ​ความ​อสัตย์​อธรรม​แซ​กอ​ยู่​ใน​ที่​ของ​ความ​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="17">ข้าฯ กล่าว​กับ​ตัว​ข้าฯ เอง​ว่า, พระเจ้า​จะ​พิพากษา​คน​ชอบธรรม​และ​คน​อสัตย์​อธรรม; เพราะว่า​ที่นั่น​มี​วา​ร​กำหนด​ไว้​แล้ว​สำหรับ​กิจการ​ทุกอย่าง​และ​สำหรับ​บรรดา​การงาน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="18">ข้าฯ ได้​กล่าว​กับ​ตัว​ของ​ข้าฯ ว่า, ก็​เนื่องด้วย​บุตร​มนุษย์​ทั้ง​หลาย พระเจ้า​จง​จะ​ได้​สำแดง​ให้​เขา​ดู, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เห็น​ว่า​เขา​เป็น​แต่​สัตว์​เดียรัจฉาน.</verse>
				<verse number="19">เพราะ​เมื่อ​มี​อะไร​ตก​แก่​บุตร​มนุษย์​ทั้ง​หลาย​ก็​ตก​แก่​สัตว์​เดียรัจฉาน​ด้วย; แม้​มี​เหตุ​อะไร​สัก​อย่างหนึ่ง​ตก​แก่​สัตว์​เดียรัจฉาน​เช่น​ความ​ตาย​ตก​แก่​มนุษย์, ความ​ตาย​ก็​ตก​แก่​สัตว์; เออ​ทั้งผอง​ก็​มี​ลมหายใจ​อย่าง​เดียว​กัน; และ​มนุษย์​ไม่​มี​อะไร​ดี​ยิ่ง​ไป​กว่า​สัตว์​เดียรัจฉาน: เพราะว่า​สาร​พัตร​เป็น​อนิจจัง.</verse>
				<verse number="20">ทั้ง​สอง​ฝ่าย​นั้น​ลง​ไป​ยัง​ที่​เดียวกัน; ทั้ง​สอง​ฝ่าย​นั้น​เป็น​มา​จาก​ผงคลี​ดิน, และ​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​ก็​กลับ​เป็น​ผงคลี​ดิน​อีก.</verse>
				<verse number="21">ใคร​รู้​ว่า​จิตต์​วิญญาณ​ของ​บุตร​มนุษย์​ขึ้น​ไป​สู่​เบื้องบน​หรือเปล่า, และ​วิญญาณ​ของ​สัตว์​เดียรัจฉาน​ลง​ไป​ข้างล่าง​ใต้ดิน​หรือเปล่า?</verse>
				<verse number="22">ข้าฯ จึง​เห็น​ว่า​ไม่​มี​อะไร​ดี​ไป​กว่า​ที่​เขา​จะ​ชื่นชมยินดี​ใน​การงาน​ของ​ตน; ด้วยว่า​การงาน​นั้นแหละ​เป็น​ส่วน​ของ​เขา; เพราะว่า​ใคร​จะ​นำ​เขา​ให้​กลับ​มา​ดู​สิ่งใดๆ ที่​จะ​เป็น​มา​ภายหลัง​เขา​นั้น​ได้​เล่า?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แล้ว​ข้าฯ ได้​หันกลับ​มา​ดู​บรรดา​การ​ข่มเหง​ที่​เกิด​ขึ้น​ภายใต้​ดวงอาทิตย์: และ​นี่​แน่ะ, น้ำตา​ของ​ผู้​ถูก​ข่มเหง​เป็นต้น, ไม่​มี​คน​เช็ด​ให้; ใน​มือ​ของ​ผู้​ข่มเหง​นั้น​ได้​กุมอำนาจ​ไว้; แต่​ผู้​ถูก​ข่มเหง​นั้น​หา​มี​ผู้​เล้าโลม​ไม่.</verse>
				<verse number="2">ข้าฯ จึง​ได้​ชม​คนตาย​ที่​ตาย​มา​นาน​แล้ว มาก​กว่า​ชม​คน​เป็น​ที่​ยัง​เป็น​อยู่ ณ บัดนี้;</verse>
				<verse number="3">เออ, คน​ที่​ยัง​ไม่​ได้​เป็น​มนุษย์​มา​เห็น​การ​ชั่ว​ซึ่ง​อุบัติ​ขึ้น​ภายใต้​ดวงอาทิตย์ ก็​ยิ่ง​ดี​กว่า​คน​ทั้ง​สอง​จำพวก​นั้น​อีก</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ข้าฯ ได้​เห็น​บรรดา​งาน​ตรากตรำ​และ​บรรดา​การงาน​ที่​ทำ​สำเร็จ​สมประสงค์, ว่า​เป็น​เหตุ​ก่อ​ให้​เพื่อนบ้าน​มี​ใจ​อิจฉาริษยา​แก่​กันและกัน. นี่​ก็​อีก​ด้วย​เป็น​อนิจจัง​เหมือน​วิ่งไล่​ตาม​ลม​ไป.</verse>
				<verse number="5">คน​โฉด​เขลา​งอ​มือ​งอ​เทา, และ​กิน​เนื้อ​ของ​ตนเอง.</verse>
				<verse number="6">ความ​สงบสุข​เต็ม​กำมือ​หนึ่ง​ยัง​ดี​กว่า​สอง​กำมือ​เต็ม​ด้วย​การ​เหน็ดเหนื่อย​และ​ทั้ง​ต้อง​อุ​สส่าห์​วิ่งไล่​ตาม​ลม​ไป.</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ข้าฯ ได้​หันกลับ​มา​ดู​อนิจจัง​อีก​ชะ​นิด​หนึ่ง​ภายใต้​ดวงอาทิตย์.</verse>
				<verse number="8">ยัง​มี​คน​ผู้​หนึ่ง​อยู่ตัว​คน​เดียว, ตัว​คน​เดียว​แท้ๆ; เขา​ไม่​มี​ทั้ง​บุตร​หรือ​น้อง, แต่​ถึงกระนั้น​เขา​ยัง​ทำงาน​ตรากตรำ​ไม่​หยุดหย่อน, แถม​ตา​ของ​เขา​ก็​ไม่​รู้จัก​อิ่ม​ด้วย​ทรัพย์​สมบัติ. ก็​แล้ว​เรา​จะ​ไป​ตรากตรำ​ทำงาน​ให้​เหนื่อยยาก​และ​ให้​จิตต์​ใจ​ของ​เรา​อดๆ อ​ยากๆ เพราะ​ผู้ใด​เล่า? นี้​อีก​เป็น​อนิจจัง​ด้วย, เออ, เป็น​งาน​อัน​ทุกข์ยาก​ลำบาก​ด้วย.</verse>
				<verse number="9">สอง​คน​ก็ดี​กว่า​คน​เดียว, เพราะว่า​เขา​ทั้ง​สอง​ได้​รับ​ผล​ของ​งาน​ดี​กว่า.</verse>
				<verse number="10">ด้วยว่า​ถ้า​คน​หนึ่ง​ล้ม​ลง, อีก​คน​หนึ่ง​จะ​ได้​พะ​ยุง​ยก​เพื่อน​ของ​ตน​ให้​ลุก​ขึ้น; แต่​วิบัติ​แก่​ผู้​นั้น​ที่อยู่​ผู้​เดียว​เมื่อ​ล้ม​ลง, และ​ไม่​มี​ผู้อื่น​พะ​ยุง​ยก​ตน​ให้​ลุก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="11">อนึ่ง​ถ้า​สอง​คน​นอน​อยู่​ด้วย​กัน, เขา​ก็​มี​ความ​อบอุ่น; แต่​ถ้า​นอน​คน​เดียว​จะ​อุ่น​อย่างไร​ได้​เล่า?</verse>
				<verse number="12">และ​ถ้า​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ทำร้าย​เขา, สอง​คน​คงจะ​ช่วย​เขา​ไว้​ได้; เชือก​สาม​เก​ลียว​จะ​ขาด​ง่าย​ก็​หามิได้</verse>
				<verse number="13">คน​หนุ่ม​ยากจน​และ​มี​สติปัญญา​ก็ดี​กว่า​กษัตริย์​ชรา​และ​โฉด​เขลา, ที่​รับคำ​ตักเตือน​อีก​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="14">ด้วยว่า​ท่าน​ได้​ออก​มา​จาก​ที่​เกเร​แล้ว​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​; เออ, แม้แต่​ใน​บ้านเกิด​ของ​ท่าน, ท่าน​เอง​ก็​อัตคัด​ขัดสน.</verse>
				<verse number="15">ข้าฯ ได้​พินิจ​ดู​บรรดา​คน​มี​ชีวิต​ซึ่ง​ดำเนิน​อยู่​ภายใต้​ดวงอาทิตย์, ว่า​เขา​นั้น​ได้​ดำเนิน​อยู่​กับ​คน​หนุ่ม, คือ​คน​รอง​คือ​การงาน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="16">ความคิด​ของ​มนุษย์​นี้​ไม่​มี​ที่​สิ้นสุด, ถึงแม้​จะ​อยู่​เหนือ​มนุษย์​ทั้งสิ้น​แล้ว: คน​ที่มา​ภายหลัง​ก็​ยัง​ไม่​ชื่นชมยินดี​กับ​เขา. แน่นอน, นี่​ก็​อนิจจัง​อีก​ด้วย​และ​เป็น​การ​วิ่งไล่​ตาม​ลม​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">จง​ระวัง​เท้า​ของ​เจ้า​เมื่อ​เจ้า​ไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระเจ้า; เพราะ​การ​เข้า​ใกล้ชิด​เพื่อ​จะ​เชื่อฟัง​ก็ดี​กว่า​คน​โฉด​เขลา​ถวาย​สัก​การ​บูชา: ด้วยว่า​เขา​ไม่​รู้​ว่า​ตน​กระทำ​ความ​บาป,</verse>
				<verse number="2">อย่า​ให้​ใจ​ของ​เจ้า​เร็ว, และ​อย่า​ให้​ปาก​ของ​เจ้า​พูด​โพล่งๆ ต่อ​พระ​พักตร​ของ​พระเจ้า; เพราะว่า​พระเจ้า​ทรง​สถิต​อยู่​ใน​สวรรค์, และ​เจ้า​อยู่​บน​พื้น​แผ่น​ดิน​โลก, เหตุ​ฉะนั้น​เจ้า​จง​พูด​ให้​น้อย​คำ.</verse>
				<verse number="3">นิมิตต์​ฝัน​เนื่องจาก​กิจธุระ​มาก​มาย​ก่าย​กอง, และ​เสียง​ของ​คน​โฉด​เขลา​ก็​เนืองนอง​ด้วย​ถ้อยคำ,</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เจ้า​ปฏิญาณ​บน​ไว้​ต่อ​พระเจ้า, อย่า​ชักช้า​ใน​การ​ที่​จะ​แก้บน​นั้น​ให้​สำเร็จ; เพราะ​พระองค์​หา​ชอบ​พระทัย​คน​โฉด​เขลา​ไม่: จง​แก้บน​ตาม​ที่​เจ้า​บน​ไว้​เถิด.</verse>
				<verse number="5">ที่​เจ้า​จะ​ไม่​บน​ยัง​ดี​กว่า​ที่​เจ้า​จะ​บน​แล้ว​ไม่​แก้.</verse>
				<verse number="6">อย่า​ให้​ปาก​ของ​เจ้า​เป็น​เหตุ​ทำ​เนื้อตัว​ของ​เจ้า​ให้​กระทำ​ผิด​ไป, และ​อย่า​พูด​ต่อหน้า​ทูต​สวรรค์​ว่า, นี่แหละ​เป็น​ความ​พลั้ง​เผลอ: เพราะ​เหตุ​ไฉน​พระเจ้า​จะ​ได้​ทรง​พระ​พิ​โร​ธ​เพราะ​เสียง​คำพูด​ของ​เจ้า, แล้ว​เลย​ทรง​ทำ​รายการ​งาน​แห่ง​น้ำมือ​ของ​เจ้า​เสีย​เล่า?</verse>
				<verse number="7">เพราะว่า​มี​เรื่อง​อนิจจัง​อยู่​ใน​ความ​ฝัน​หลาย​เรื่อง​และ​อยู่​ใน​คำพูด​มากๆ: ถึงกระนั้น​เจ้า​จง​ยำเกรง​พระเจ้า​เถิด</verse>
				<verse number="8">ถ้า​เจ้า​เห็น​คนจน​ถูก​ข่มเหง​ก็ดี, ความ​ยุ​ต​ติ​ธรรม​และ​ความ​สัตย์​ธรรม​ใน​เมือง​ถูก​คร่า​เอา​ไป​เสีย​ก็ดี, เจ้า​อย่า​หลากใจ​ใน​เรื่อง​นั้น; ด้วยว่า​ยัง​มี​ท่าน​ผู้​สูง​กว่า​ที่​คอย​ปกป้อง​รักษา​อยู่; แล้ว​ยัง​มี​ผู้​ที่​สูงสุด​อีก​ชั้นหนึ่ง​อยู่​เหนือ​เขา​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="9">ยิ่งกว่านั้น​อีก, ผลประโยชน์​ใดๆ แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​ได้​มา​ทาง​ใด​ก็ตาม, กษัตริย์​เป็น​ผู้​รับใช้​อำนวยผล​ให้​เกิด​ขึ้น</verse>
				<verse number="10">คนรัก​เงิน, ไม่​อิ่ม​ด้วย​เงิน; และ​คนรัก​กำไร, ไม่​รู้​อิ่ม​ด้วย​ความ​มั่งคั่ง; นี่​อีก​เป็น​อนิจจัง​ด้วย.</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ทรัพย์​สมบัติ​มั่งคั่ง​ขึ้น, คน​กิน​ก็​มี​คับคั่ง​ขึ้น​เป็น​เงา​ตาม​ตัว; และ​มี​ประโยชน์​อะไร​แก่​คน​ที่​เป็น​เจ้าของ​ทรัพย์​นั้น​เล่า, นอกจาก​ได้​ชม​ของ​นั้น​เล่น​เป็น​ขวัญตา​ตน​เท่านั้น?</verse>
				<verse number="12">การ​หลับ​ของ​กรรมกร​ก็​ผาสุก, จะ​แปลกประหลาด​อะไร​ที่​เขา​กิน​น้อย​หรือ​กิน​มาก; แต่​ความ​อิ่ม​ท้อง​ของ​คน​มั่งมี​ก็​ไม่​ช่วย​ให้​เขา​หลับ.</verse>
				<verse number="13">ยัง​มี​ความ​ทุกข์​อย่าง​น่า​สลดใจ​อีก​อย่างหนึ่ง​ที่​ข้าฯ ได้​เห็น​ภายใต้​ดวงอาทิตย์, คือ​ทรัพย์​สมบัติ​ซึ่ง​เจ้าของ​ได้​เก็บ​ไว้​จน​เกิด​เป็น​ภัย​แก่​ตน:</verse>
				<verse number="14">และ​ทรัพย์​สมบัติ​นั้น​ได้​เสีย​ศูนย์​ไป​โดย​การ​เคราะห์ร้าย; เขา​ได้​บุตรชาย​คน​หนึ่ง, เมื่อ​เขา​เป็น​คน​สิ้นเนื้อประดาตัว.</verse>
				<verse number="15">เขา​ได้​คลอด​ออก​จาก​ครรภ์​มารดา​มา​ตัว​ล่อนจ้อน​ฉันใด, เขา​จะ​กลับ​ไป​อีก​เช่นเดียวกัน​ฉันนั้น, และ​เขา​จะ​เอา​อะไร​ซึ่ง​เป็น​ผล​ของ​งาน​ของ​เขา​ติด​มือ​เขา​ไป​ไม่​ได้​สัก​อย่าง​เดียว.</verse>
				<verse number="16">นี่แหละ​เป็น​ความ​ทุกข์​อัน​น่า​สลดใจ, คือ​เขา​ได้​เกิด​มา​อย่างไร, เขา​จะ​ต้อง​ไป​อย่าง​นั้น: และ​เขา​จะ​ได้​ประโยชน์​อะไร​เล่า​เพราะ​เขา​ได้​ลง​แรง​เพื่อ​ลมแล้ง?</verse>
				<verse number="17">อนึ่ง​ตลอด​ชั่ว​วัน​เหล่านั้น​เขา​รับประทาน​อาหาร​ใน​เวลา​มืดมัว, เขา​มี​ความ​ยุ่งใจ​แสน​สาหัส, มี​โร​คา​พิ​ยา​ธิ​เบียด​เบียฬ​และ​มี​โท​โส</verse>
				<verse number="18">นี่​แน่ะ, ที่​ข้าฯ ได้​เห็น, ว่า​ดี​และ​สมควร, คือ​กิน​และ​ดื่ม​กับ​ชื่นชม​สนุกสนาน​ใน​บรรดา​กิจการ​ของ​ตน, ที่​ตน​กระทำ​ภายใต้​ดวงอาทิตย์, ตลอด​ชั่ว​อายุ​ของ​ตน​ที่​พระเจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​ให้แก่​ตน, เพราะ​การ​นี้แหละ​เป็น​ส่วน​ของ​ตน,</verse>
				<verse number="19">อนึ่ง​ทุกๆ คน​ที่​พระเจ้า​ได้​ทรง​ประทาน​ทรัพย์​สมบัติ​ให้, และ​ก็ได้​ทรง​ประทาน​อำนาจ​ให้​ด้วย​เพื่อ​จะ​กิน​ของ​เหล่านั้น​ได้, เพื่อ​จะ​รับ​เอา​เป็น​ส่วน​ของ​ตน​ได้, และ​เพื่อ​จะ​ยินดี​ปรีดา​ใน​การงาน​ของ​ตน​ได้. นี่แหละ​เป็น​ของ​ประทาน​จาก​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="20">แล้ว​เขา​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​นึกถึง​วัน​เวลา​ใน​ชีวิต​ของ​ตน​มาก, เพราะ​พระเจ้า​ทรง​สนอง​ความ​ชื่นใจ​ให้แก่​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ยัง​มี​ความ​ทุกข์​อีก​อย่างหนึ่ง​ซึ่ง​ข้าฯ ได้​เห็น​ภายใต้​ดวงอาทิตย์, และ​ความ​ทุกข์​นั้น​ก็​หนัก​แก่​มนุษย์:</verse>
				<verse number="2">คือ​มนุษย์​คนใดๆ ที่​พระเจ้า​ทรง​ประทาน​ทรัพย์​สมบัติ​ให้, สิ่งของ​และ​ยศ​ถา​บรรดาศักดิ์​ให้, จน​สิ่งใดๆ ที่​เขา​ปรารถนา​สำหรับ​ตัว, เขา​มี​สิ่ง​นั้นๆ ครบ, ไม่​ขาด​เลย, แต่​พระเจ้า​ไม่​ประทาน​ให้​เขา​มี​อำนาจ​ที่​จะ​กิน​ของ​สิ่ง​นั้น, คนนอก​บ้านนอก​เมือง​กลับ​เอา​ไป​กิน​เสีย​ฉิบ, นี่แหละ​คือ​อนิจจัง​และ​เป็น​วิบัติ​อัน​ร้ายแรง.</verse>
				<verse number="3">แม้นว่า​มนุษย์​คน​ใด​มี​ลูก​สัก​ร้อย​คน, และ​มี​อายุ​ยืน​อยู่​หลาย​ปี​จน​ปี​เดือน​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ก็​มากมาย, แต่​จิตต์​ของ​เขา​หา​ได้​อิ่ม​ด้วย​ความยินดี​ไม่, ยิ่งกว่านั้น​อีก เขา​ไม่​มี​ที่​ฝังศพ​ของ​ตน​ด้วย; ข้าฯ ว่า, ลูก​ที่​เกิด​มา​แท้ง​เสีย​ยัง​ดี​กว่า​เขา​ผู้​นั้น:</verse>
				<verse number="4">ถึงแม้ว่า​เด็ก​นั้น​เกิด​มา​ไม่​สมหวัง​และ​ตาย​ไป​ใน​ความ​มืด​ยัง​ไม่​ทัน​ได้​ตั้ง​ชื่อ​ตั้ง​เสียง​ให้;</verse>
				<verse number="5">ยิ่งกว่านั้น​อีก​ถึง​ยัง​ไม่​ทัน​เห็น​ดวง​ตะวัน, หรือยัง​ไม่​ทัน​รู้เรื่อง​ราว​อะไร; เด็ก​คน​นี้​ก็​มี​ความ​สงบสุข​ยิ่ง​กว่า​ผู้ใหญ่​ผู้​นั้น​เสีย​อีก:</verse>
				<verse number="6">เออ, แม้ว่า​เด็ก​นั้น​มี​ชีวิต​อยู่​พัน​ปี​คูณ​ด้วย​สอง, แต่​ยัง​หา​เห็น​ความ​ดี​ไม่, เขา​ทั้งผอง​ไม่​ไป​ลง​หลุม​เหมือน​กัน​หรือ?</verse>
				<verse number="7">บรรดา​การงาน​ของ​มนุษย์​ก็​เพื่อ​ปาก​ของ​เขา, แต่​ถึงกระนั้น​เขา​ไม่​รู้จัก​อิ่ม​รส.</verse>
				<verse number="8">ด้วยว่า​คน​มี​สติปัญญา​ก็ได้​เปรียบ​อะไร​มาก​กว่า​คน​โฉด​เขลา​เล่า? หรือ​คน​ยากจน​ที่​รู้จัก​เดิน​ก้าวหน้า​ไป​ข้างหน้า​คน​มี​ชีวิต​ก็ได้​อะไร​ดี​ไป​กว่า​กัน​เล่า?</verse>
				<verse number="9">เห็น​แล้ว​กับ​ลูกตา​ก็ดี​กว่า​แส่​ตา​เที่ยว​มองหา​อื่น: นี่แหละ​ก็​เป็น​อนิจจัง​ด้วย​และ​เป็น​การ​วิ่งไล่​ตาม​ลม​ไป</verse>
				<verse number="10">สิ่งใด​ซึ่ง​มี​อยู่​เดี๋ยวนี้, เขา​ได้​ให้​ชื่อ​เรียก​สิ่ง​นั้น​กัน​เสีย​มา​นาน​แล้ว; และ​รู้​แล้ว​ว่า​นั่นแหละ​เป็น​มนุษย์; และ​เขา​ไม่​อาจ​ต่อสู้​กับ​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์เดช​กว่า​ตน​ได้,</verse>
				<verse number="11">เพราะ​เหตุ​ยิ่ง​มี​ถ้อยคำ​มาก​ขึ้น​ก็​ยิ่ง​มี​อนิจจัง​มาก​ขึ้น, แล้ว​เป็น​ประโยชน์​อะไร​แก่​มนุษย์​เล่า?</verse>
				<verse number="12">ใคร​คน​ไหน​รู้​ว่า​สิ่ง​อะไร​เป็น​สิ่ง​ที่​ดี​สำหรับ​มนุษย์​ใน​ชีวิต​นี้, คือ​ใน​ระยะ​วัน​เดือน​ปี​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ชีวิต​อัน​เหลวๆ ของ​ตน​ที่​ได้​เสีย​ไป​ดุจดัง​เงา​เล่า? หรือ​ใคร​ผู้ใด​อาจ​บอก​แก่​มนุษย์​ได้​ว่า, สิ่ง​นี้​สิ่ง​นั้น​จะ​เกิด​ขึ้น​ภาย​หลง​ตน​ที่​ภายใต้​ดวงอาทิตย์​เล่า?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ชื่อเสียง​หอม​ก็ดี​กว่า​น้ำมัน​หอม​อย่าง​วิเศษ; และ​วัน​ตาย​ก็ดี​กว่า​วันเกิด​ของ​คน​ผู้​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="2">ไป​ยัง​เรือน​ที่​มี​ความ​โศกเศร้า​ก็ดี​กว่า​ไป​ยัง​เรือน​ที่​มี​การ​เลี้ยง​กัน: เพราะ​นั่น​เป็น​ระยะ​ที่สุด​ปลาย​ของ​มนุษย์​ทั้งปวง; และ​ผู้​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​จะ​เอา​เหตุการณ์​นั้น​ใส่​ไว้​ใน​ใจ​ตน.</verse>
				<verse number="3">การ​สร้อย​เศร้า​ก็ดี​กว่า​การ​สรวล​เส; เพราะว่า​การ​สร้อย​เศร้า​ใน​ใบหน้า​ทำ​ให้​จิตต์​ใจ​จำเริญ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="4">จิตต์​ใจ​ของ​คน​มี​สติปัญญา​ย่อม​สถิต​อยู่​ใน​เรือน​ที่​มี​ความ​โศกเศร้า, แต่​จิตต์​ใจ​ของ​คน​โฉด​เขลา​ย่อม​อยู่​ใน​เรือน​ที่​มี​การ​สนุกสนาน.</verse>
				<verse number="5">ฟัง​คำตำหนิ​ของ​คน​มี​สติปัญญา​ยัง​ดี​กว่า​ฟัง​เพลง​ของ​คน​โฉด​เขลา.</verse>
				<verse number="6">มี​เสียง​กุ๊กกิ๊ก​ของ​เรียวหนาม​ใต้​หม้อ​ฉันใด, เสียงหัวเราะ​ของ​คน​โฉด​เขลา​ก็​ฉันนั้น, นี่​อีก​คือ​อนิจจัง,</verse>
				<verse number="7">แท้จริง​การ​กดขี่​ข่มเหง​กระทำ​ผู้​มี​สติปัญญา​ให้​คลั่ง​ไป; และ​สินบน​ก็​กระทำ​ใจ​ให้​เสีย​ไป.</verse>
				<verse number="8">เบื้องปลาย​แห่ง​สิ่งใดๆ ก็ดี​กว่า​เบื้องต้น​แห่ง​สิ่ง​นั้นๆ; มี​ใจ​อดกลั้น​ก็ดี​กว่า​มี​ใจ​อหังการ.</verse>
				<verse number="9">อย่า​ให้​ใจ​ของ​เจ้า​โกรธ​เร็ว, เพราะ​ความ​โกรธ​มี​ประจำ​อยู่​ใน​ทรวงอก​ของ​คน​โฉด​เขลา.</verse>
				<verse number="10">อย่า​ว่า, อะไร​หนอ​เป็น​เหตุ​ทำ​ให้​กาล​ก่อน​ดี​กว่า​กาล​บัดนี้? เพราะ​สิ่ง​ที่​เจ้า​ไต่ถาม​ถึง​นั้น​ไม่​เกิน​ความ​รู้​ของ​เจ้า​ดอก.</verse>
				<verse number="11">สติปัญญา​ประกอบ​กับ​ทรัพย์​สมบัติ​ก็ดี​อยู่; เออ, คน​ใด​ที่​ได้​เห็น​ดวง​ตะวัน​ก็​ยัง​ประเสริฐ​กว่า,</verse>
				<verse number="12">ด้วยว่า​สติปัญญา​เป็น​เครื่อง​ปกป้อง​กัน​ฉันใด, เงิน​ก็​เป็น​เครื่อง​ปกป้อง​กัน​ฉันนั้น; แต่​ความ​ประเสริฐ​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​ความ​รู้​นั้น​คือ​มี​ปัญญา​รู้​รักษา​ชีวิต​ของ​เจ้าของ​ความ​รู้​นั้น​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="13">จง​พิจารณา​ดู​พระ​กิจธุระ​ของ​พระเจ้า: ด้วยว่า​สิ่งใดๆ ที่​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​โค้ง​งอ​หงิก​ไป​แล้ว​นั้น, ใคร​คน​ไหน​จะ​เหยียด​สิ่ง​นั้นๆ ให้​ตรง​ได้​เล่า?</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เวลา​มี​ความ​จำเริญ​ก็​จง​ชื่นชมยินดี, แต่​เมื่อ​ถึง​เวลา​อับจน​ก็​จง​ตรึกตรอง​ดู​นะ; เออ, พระเจ้า​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​มัน​เกิด​มา​เป็น​คู่​กัน​ไป, เพื่อ​เมื่อ​ถึง​ที่สุด​ปลาย​มนุษย์​ก็​จะ​ไม่​มี​อะไร​เหลือ​ไว้​ข้างหลัง​เขา</verse>
				<verse number="15">ข้าฯ ได้​เห็น​สิ่ง​ดังต่อไปนี้​ใน​สมัย​อนิจจัง​ของ​ข้าฯ: คือ​คน​สัตย์​ซื่อ​ที่​ได้​เสีย​ไป​ใน​ความ​สัตย์​ซื่อ​ของ​ตน, และ​คน​ชั่ว​ได้​มี​ชีวิต​อยู่​นาน​ใน​การ​ทำชั่ว​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="16">อย่า​เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ​จน​เซ่อ; และ​อย่า​ทำ​ตัว​ให้​ฉลาด​จน​ล้น​ฟ้า; เหตุใด​เจ้า​จะ​ทำ​ตัว​ให้​ฉิบหาย​เสีย​เล่า?</verse>
				<verse number="17">อย่า​มัวเมา​ทำชั่ว​หรือ​อย่า​เล่น​อะไร​โง่ๆ: ทำไม​เจ้า​จะ​ไป​ตาย​เสียก่อน​ถึง​วา​ร​ของ​เจ้า​เล่า?</verse>
				<verse number="18">ก็ดี​อยู่​แล้ว​ที่​เจ้า​จะ​ยึดถือ​อะไร​เอา​ไว้​สัก​อย่างหนึ่ง; อ้อ, แต่​ก็​อย่า​แบมือ​ปล่อย​อย่าง​อื่น​เสีย​ให้​หลุดลอย​ทีเดียว: เพราะว่า​ผู้​ที่​ยำเกรง​พระเจ้า​จะ​พ้น​จาก​บรรดา​ข้อความ​ที่​กล่าว​มา​นี้</verse>
				<verse number="19">สติปัญญา​เป็นกำลัง​ให้​ความ​คุ้มครอง​แก่​คน​ฉลาด, ดี​เสีย​กว่า​ผู้​ครอบครอง​สิบ​คน​ที่อยู่​ใน​เมือง.</verse>
				<verse number="20">ด้วยว่า​ไม่​มี​คน​ชอบธรรม​สัก​คน​เดียว​บน​พื้น​แผ่น​ดิน​โลก, ที่​ได้​ประพฤติ​ล้วนแต่​ดี, และ​ไม่​เพลี่ยงพล้ำ​เลย.</verse>
				<verse number="21">อย่า​ปล่อยใจ​ให้​ไป​ฟัง​บรรดา​ถ้อยคำ​ที่​ใครๆ กล่าว, เกรง​ว่า​เจ้า​จะ​ได้ยิน​ทาส​ของ​เจ้า​แช่ง​ด่า​ตัว​เจ้า:</verse>
				<verse number="22">ด้วยว่า​หลาย​ครั้ง​หลาย​คราว​เจ้า​ก็​แจ้ง​อยู่​กับ​ใจ​ของ​เจ้า​เอง​แล้ว​ว่า, ตัว​เจ้า​เอง​ได้​แช่ง​ด่า​เขา​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="23">บรรดา​ข้อความ​เหล่านี้​ข้าฯ ได้​ลอง​ชันสูตร​ดู​ด้วย​ใช้​สติปัญญา: ข้าฯ ได้​ว่า, ข้าฯ จะ​ได้​ปัญญา; แต่​ปัญญา​นั้น​ได้​อยู่​ห่างไกล​จาก​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="24">สิ่ง​ซึ่ง​ดู​ว่า​เห็น​อยู่​แล้ว, ที่แท้​ก็​ยัง​อยู่​ห่างไกล​และ​ลึกลับ​เหลือเกิน; ใคร​ผู้ใด​จะ​ค้น​เอา​ออก​มา​ได้?</verse>
				<verse number="25">ข้าฯ หวน​กลับ​มา, และ​ใจ​ของ​ข้าฯ ก็​ปัก​ลง​จะ​เรียน​ให้​รู้, และ​จะ​ค้น​เอา​ออก​มา​ให้​ได้, คือ​จะ​เสาะแสวงหา​สติปัญญา​และ​หา​ความ​เข้าใจ, เพื่อให้​รู้​ว่า, ความ​ชั่ว​คือ​ความ​โฉด​เขลา​และ​ความ​โฉด​เขลา​นั้น​ก็​คือ​ความ​เซ่อ​เซอะ.</verse>
				<verse number="26">ข้าฯ ได้​พบ​อีก​สิ่ง​หนึ่ง​ซึ่ง​ขื่นขม​ยิ่ง​กว่า​ความ​ตาย, คือ​ผู้หญิง​ทำ​ตัว​เป็น​บ่วง​แร้ว​และ​ใจ​เป็น​เหมือน​บ่วงบาศ, มือ​ของ​นาง​เป็น​โซ่​ตรวน: คน​ใด​เป็น​คน​ดี​ต่อ​พระ​พักตร​พระเจ้า​คน​นั้น​จะ​หนี​ให้​พ้น​นาง; แต่​คน​ชั่ว​จะ​ถูก​ผู้หญิง​คน​นั้น​ดัก​จับ​เอา​ไป.</verse>
				<verse number="27">ท่าน​ผู้ประกาศ​นั้น​ได้​กล่าว​ว่า, ดู​เถิด, ข้าฯ ได้​พบ​ดั่ง​นี้แหละ, โดย​เอาเรื่อง​นั้น​มา​ประดิษฐ์​ติดต่อ​กับ​เรื่อง​นี้, เอาเรื่อง​นี้​ไป​ประดิษฐ์​ติดต่อ​กับ​เรื่อง​โน้น, เพื่อ​หาเหตุ​หา​ผล;</verse>
				<verse number="28">อะไรๆ ซึ่ง​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าฯ ยัง​กำลัง​แสวงหา​อยู่, แต่​ข้าฯ หา​ได้​พบปะ​ไม่: ใน​ชาย​พัน​คน​จะ​พบ​ชาย​แท้​สัก​คน​หนึ่ง; แต่​จะ​หา​หญิง​แท้​สัก​คน​หนึ่ง​ใน​จำนวน​พัน​ก็​หา​พบ​ไม่.</verse>
				<verse number="29">ดู​เถิด, ข้าฯ ได้​พบ​ความ​นี้​ต่างหาก: คือ​พระเจ้า​ได้​ทรง​สร้าง​มนุษย์​ให้​เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ, แต่​มนุษย์​ทั้ง​หลาย​ได้​ค้นคว้า​เอา​ความ​ฉลาดแกมโกง​ออก​มา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ใคร​ผู้ใด​เหมือน​นักปราชญ์​เล่า? หรือ​ใคร​ผู้ใด​อธิบาย​อะไรๆ ได้? สติปัญญา​ของ​มนุษย์​กระทำ​ให้​ใบหน้า​ของ​เขา​ผ่องใส​ขึ้น, และ​ความ​ตึง​ที่​ใบหน้า​ของ​เขา​ได้​เปลี่ยน​ไป,</verse>
				<verse number="2">ข้าฯ ขอ​ตักเตือน​เจ้า​ให้​ถือ​รักษา​พระ​บัญชา​ของ​กษัตริย์​, และ​การ​นั้น​เกี่ยว​ข้อง​ถึง​คำ​ปฏิญาณ​ของ​พระเจ้า​ด้วย.</verse>
				<verse number="3">อย่า​ด่วน​รีบ​ออก​ไป​จาก​พระ​พัก​ต​ร​กษัตริย์​; อย่า​ตั้งใจ​ให้​แรงกล้า​ที่​จะ​ขัดขวาง​การ​ชั่ว; เพราะว่า​ท่าน​พอ​พระทัย​สิ่ง​อัน​ใด​ท่าน​ก็​กระทำ​สิ่ง​อัน​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ด้วยว่า​พระ​ดำรัส​ของ​กษัตริย์​ประกอบ​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ; และ​ใคร​ผู้ใด​จะ​กราบ​ทูลถาม​กษัตริย์​ได้​ว่า, ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท​ทรง​กระทำ​อะไร​อยู่​พิ​จ้ะ​ค่ะ?</verse>
				<verse number="5">และ​คน​มี​สติปัญญา​ก็​เข้าใจ​วา​ร​และ​การ​ตัดสิน​ประจักษ์แจ้ง,</verse>
				<verse number="6">ด้วยว่า​ไม่ว่า​อะไร​ทั้งนั้น​ย่อม​มี​วา​ร​และ​มี​การ​ตัดสิน, เพราะว่า​ความ​ชั่ว​ของ​มนุษย์​ก็​เป็น​การ​หนัก​แก่​ตัว​เขา​นัก.</verse>
				<verse number="7">ด้วย​เขา​ไม่​รู้​ว่า​จะ​เป็น​ไป​อย่างไร; หรือ​ใคร​จะ​บอก​แก่​เขา​ได้​ว่า, สิ่ง​นั้น​จะ​เป็น​ไป​อย่างไร?</verse>
				<verse number="8">หา​มี​มนุษย์​คน​ใด​มี​อำนาจ​เหนือ​ลม​เพื่อ​จะ​ห้าม​ลม​ไม่; หรือ​หา​มี​อำนาจ​บังคับ​วัน​ตาย​ไม่; หรือ​หา​บรรเทาทุกข์​ใน​การ​สงคราม​ได้​ไม่; หรือ​ความ​ชั่ว​จะ​ช่วย​ผู้​ที่​รับ​ความ​ชั่ว​เอา​ไป​กระทำ​ก็​หา​ได้​ไม่.</verse>
				<verse number="9">บรรดา​การ​นี้​ข้าฯ ได้​เห็น​หมด​แล้ว, และ​ข้าฯ ได้​ใส่ใจ​ต่อ​การงาน​ทุกอย่าง​ที่​เขา​กระทำ​กัน​ภายใต้​ดวงอาทิตย์; มี​วา​ร​ให้​คน​หนึ่ง​มี​อำนาจ​เหนือ​อีก​คน​หนึ่ง​ที่​จะ​มา​ทำร้าย​เขา</verse>
				<verse number="10">ข้าฯ ได้​เห็น​เขา​หาม​คน​ชั่ว​มา​ฝัง, แล้ว​มี​คำ​สดุดี​มา​จาก​ที่​บริสุทธิ์, และ​มี​เพลง​สรรเสริญ​ใน​เมือง​ที่​คน​ชั่ว​นั้น​เอง​ทำชั่ว. นี่​อนิจจัง​จ​ริงๆ.</verse>
				<verse number="11">เพราะ​การ​ตัดสิน​การงาน​ไม่​ได้​ตัดสิน​โดยเร็ว, เหตุ​ฉะนั้น​ใจ​ของ​บุตร​มนุษย์​จึง​ปลง​แน่ว​จะ​ทำชั่ว.</verse>
				<verse number="12">แม้ว่า​คน​บาป​ทำชั่ว​ตั้ง​ร้อย​ครั้ง, อายุ​ของ​เขา​ยังคง​ยืน​อยู่​ได้, ถึงกระนั้น​ข้าฯ ยัง​รู้​แน่​ว่าความ​สวัสดิ์​มงคล​จะ​มี​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​ยำเกรง​พระเจ้า, คือ​ที่​ยำเกรง​ต่อ​พระ​พักตร​พระองค์:</verse>
				<verse number="13">แต่ว่า​จะ​ไม่​เป็น​สวัสดิมงคล​แก่​คน​ชั่ว, ถึง​อายุ​ของ​เขา​ที่​เป็น​เงา​ก็​จะ​ไม่​ยืด​ออก​ไป​ได้, เพราะ​เขา​ไม่​ยำเกรง​ต่อ​พระ​พักตร​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="14">ยัง​มี​ความ​ไม่​เที่ยง​อีก​อย่างหนึ่ง​ที่​บังเกิด​ขึ้น​บน​พื้น​โลก, คือ​มี​คน​ชอบธรรม​รับเคราะห์​อัน​เป็น​เคราะห์​ที่​คน​อธรรม​ควร​รับ; และ​มี​คน​อธรรม​รับเคราะห์​อัน​เป็น​เคราะห์​ที่​คน​ชอบธรรม​ควร​รับ: ข้าฯ ได้​กล่าว​ว่า, นี่​ด้วย​เป็น​ความ​ไม่​เที่ยง.</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ข้าฯ จึง​ลงมือ​สนุกสนาน, ด้วยว่า​ภายใต้​ดวงอาทิตย์​มนุษย์​ไม่​มี​อะไร​ดี​ไป​กว่า​กิน​และ​ดื่ม​กับ​ชื่นชมยินดี, และ​ให้​อาการ​นี้​คลุกคลี​ไป​ใน​การงาน​ของ​ตน​ตลอดชีวิต​ของ​ตน​ที่​พระเจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​ให้แก่​ตน​ที่​ภายใต้​ดวงอาทิตย์</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ข้าฯ ได้​ตั้งใจ​จะ​เข้าใจ​สติปัญญา, จะ​พิจารณา​ดู​กิจธุระ​ที่​บังเกิด​บน​พื้น​พสุธา, -​ต่อ​ให้​เขา​ถ่างตา​อดตาหลับขับตานอน​ตลอด​วัน​ตลอด​คืน.</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ข้าฯ จึง​เห็น​พระ​กิจธุระ​ของ​พระเจ้า​ว่า​มนุษย์​จะ​ค้นหา​ความ​เข้าใจ​ใน​พระ​กิจธุระ​ที่​บังเกิด​อยู่​ภายใต้​ดวงอาทิตย์​หา​ได้​ไม่; เพราะว่า​มนุษย์​จะ​ออกแรง​ค้นหา​สัก​ปานใด​ก็​ยัง​จะ​ค้นหา​ให้​พบ​ไม่​ได้; และ​อีก​ประการ​หนึ่ง, มา​ท​แม้ว่า​นักปราชญ์​คน​ใด​นึก​เอา​ว่า​เขา​จะ​เข้าใจ​แล้ว, เขา​ก็​ยัง​หา​ได้​สา​มา​รก​พบปะ​ไม่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ข้าฯ ได้​นำ​เอาเรื่อง​ราว​เหล่านี้​มา​คิด, คือ​เพื่อ​จะ​เข้าใจ​เรื่องราว​เหล่านี้​ใหม่​ถ่องแท้: ว่า​คน​ชอบธรรม​และ​คน​มี​สติปัญญา​รวม​ทั้ง​กิจการ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, ก็​อยู่​ใน​พระ​หัตถ์​ของ​พระเจ้า; จะ​น่ารัก​หรือ​น่าชัง​ก็​ไม่ว่า, มนุษย์​หา​รู้​ไม่; บรรดา​การ​นั้น​ก็​อยู่​ต่อหน้า​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="2">เคราะห์​อัน​เดียวกัน​ตก​แก่​คน​ทั้งปวง​เหมือน​กัน​หมด: เคราะห์​อัน​เดียวกัน​ตก​แก่​ผู้​ชอบธรรม​และ​ผู้​อธรรม; ตก​แก่​คน​ดี, ตก​แก่​คน​สะอาด​และ​แก่​คน​ลามก​สกปรก; ตก​แก่​ผู้​ที่​กระทำ​สัก​การ​บูชา​และ​แก่​ผู้​ที่​ไม่​กระทำ​สัก​การ​บูชา: ตก​แก่​คน​มี​บุญ​อย่างไร​ก็​แก่​คน​มี​บาป​อย่าง​นั้น; ตก​แก่​คน​ที่​สาบาน​อย่างไร​ก็​ตก​แก่​คน​ที่​กลัว​ไม่​กล้า​สาบาน​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="3">นี่แหละ​เป็น​ความ​ชั่ว​ที่​มี​อยู่​ใน​บรรดา​การ​ที่​บังเกิด​ขึ้น​ภายใต้​ดวงอาทิตย์, คือ​ว่า​มี​เคราะห์​อัน​เดียวกัน​ที่​ตก​แก่​คน​ทั้งปวง: และ​จิตต์​ใจ​ของ​บุตร​มนุษย์​เต็มไปด้วย​ความ​ชั่ว, และ​ความ​โฉด​เขลา​อยู่​ใน​ใจ​ของ​เขา​เมื่อ​ยัง​มี​ชีวิต, และ​ต่อจากนั้น​เขา​ก็​ไป​หา​คนตาย.</verse>
				<verse number="4">ส่วน​คน​ใด​ที่​มั่วสุม​อยู่​กับ​คน​มี​ชีวิต​คน​นั้น​ก็​มี​ความ​หวัง​ใจ​ได้; ด้วยว่า​ถึง​สุนัข​ที่​เป็น​อยู่​มัน​ก็​ยัง​ดี​กว่า​สิงห์โต​ที่​ตาย​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​คน​เป็น​ยอม​รู้​ว่า​เขา​เอง​คงจะ​ตาย, แต่​คนตาย​แล้ว​ก็​ไม่​รู้​อะไร​เลย, หรือ​เขา​หา​ได้​รับ​รางวัล​อีก​ไม่​เลย; ด้วยว่า​ใครๆ ก็​พา​กัน​ลืม​เขา​เสีย​หมด​แล้ว.</verse>
				<verse number="6">ถึง​ความ​รัก​ของ​เขา​ก็​ทำนอง​เดียวกัน​กับ​ความ​ชัง​และ​ความ​อิจฉา​ของ​เขา​ได้​สาป​ศูนย์​ไป​ตาม​กัน​นาน​แล้ว; และ​ใน​บรรดา​การ​ที่​บังเกิด​ขึ้น​ภายใต้​ดวงอาทิตย์ เขา​ทั้ง​หลาย​หา​มี​ส่วนร่วม​อีก​ต่อไป​ไม่.</verse>
				<verse number="7">ไป​เถิด, ไป​รับประทาน​อาหาร​ของ​เจ้า​ด้วย​ความยินดี​เถอะ, และ​ไป​ดื่ม​น้ำ​เหล้าองุ่น​ของ​เจ้า​ด้วยใจ​ร่าเริง; เพราะ​พระเจ้า​ได้​ทรง​รับ​การงาน​ของ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="8">ให้​เสื้อผ้า​ของ​เจ้า​ขาว​อยู่​เสมอ​เถอะ; และ​น้ำมัน​ที่​ศีรษะ​ของ​เจ้า​อย่า​ให้​ขาด​เลย.</verse>
				<verse number="9">เจ้า​จง​อยู่กิน​ด้วย​ความ​ชื่นชมยินดี​กับ​ภรรยา​ซึ่ง​เจ้า​รัก​มาก​ที่สุด​ตลอด​อายุ​อนิจจัง​ของ​เจ้า, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ประทาน​ให้แก่​เจ้าที่​ภายใต้​ดวงอาทิตย์, ตลอด​ปี​เดือน​อนิจจัง​ของ​เจ้า; ด้วยว่า​การ​นี้แหละ​มี​ส่วน​ใน​ชีวิต​และ​ใน​การงาน​ของ​เจ้า, ซึ่ง​เจ้า​ได้​ออกแรง​กระทำ​ภายใต้​ดวงอาทิตย์.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​มือ​ไม้​ของ​เจ้า​จับ​การ​อัน​ใด​ทำ, จง​กระทำ​การ​อัน​นั้น​ด้วย​กำลังวังชา​ของ​เจ้า​เถิด; เพราะว่า​ไม่​มี​การงาน, หรือ​โครง​การณ์, หรือ​ความ​รู้​หรือ​สติปัญญา​ใน​เมือง​ผี​ที่​เจ้า​จะ​ไป​นั้น</verse>
				<verse number="11">ข้าฯ ได้​หวน​กลับ​มา​และ​ได้​เห็น​ที่​ภายใต้​ดวงอาทิตย์​ว่า, การ​วิ่ง​แข่ง​หา​ชะ​นะ​ด้วย​ความ​เร็ว​ไม่, หรือ​สงคราม​หา​ชะ​นะ​ด้วย​ความ​กำยำ​ล่ำ​สัน​ไม่, หรือ​คน​ฉลาด​มี​อาหาร​กินอยู่​เสมอ​ก็​หาไม่, หรือ​คน​มี​ความ​รู้​จะ​ร่ำรวย​ก็​เอา​แน่​หา​ได้​ไม่, หรือ​คน​เชี่ยวชาญ​จะ​ได้​รับ​เกียรติ​ก็​เอาจริง​หา​ได้​ไม่, แต่​วา​ร​กับ​โอกาส​มา​ถึง​เขา​ทุกคน.</verse>
				<verse number="12">เพราะว่า​มนุษย์​ไม่​รู้​วา​ร​ของ​ตน​ด้วย​เหมือน​กัน, เหมือน​ปลา​ติด​อยู่​ใน​อวน​อัน​ร้าย​ฉันใด, เหมือน​นก​ถูก​ดัก​ติด​อยู่​ใน​บ่วง​แร้ว​ฉันใด, เมื่อ​วา​ร​อัน​ร้าย​มา​ถึง​บุตร​มนุษย์, เขา​ก็​ถูก​วา​ร​อัน​ร้าย​นั้น​ดัก​จับ​ติด​โดย​ฉับพลัน​เหมือน​กัน​ฉันนั้น,</verse>
				<verse number="13">ข้าฯ ได้​เห็น​เรื่อง​คมคาย​อีก​เรื่อง​หนึ่ง​ซึ่ง​เกี่ยว​แก่​สติปัญญา​ภายใต้​ดวงอาทิตย์, ดู​เป็น​เรื่อง​ใหญ่โต​แก่​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="14">ยัง​มี​เมือง​เล็ก​อยู่​เมือง​หนึ่ง, และ​มี​คน​อยู่​ใน​เมือง​นั้น​น้อย​คน; แล้ว​มี​มหา​ราชา​มา​ตีเมือง​นั้น, และ​ได้​ล้อม​เมือง​นั้น​ไว้, และ​ได้​สร้าง​สนาม​เพลาะ​ไว้​รอบ​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="15">แต่​ใน​เมือง​นั้น​มี​ชาย​ยาจก​ฉลาด​อยู่​คน​หนึ่ง, และ​ชาย​คน​นี้​ได้​ช่วย​เมือง​นั้น​ไว้​ให้​รอด​ด้วย​ปัญญา​ของ​ตน; แต่​หา​มี​ใคร​จดจำ​รำลึก​ถึง​ยาจก​คน​นี้​ไม่.</verse>
				<verse number="16">ข้าฯ ถึง​ได้​ว่า, สติปัญญา​ก็ดี​กว่า​กำลังวังชา; ถึง​สติปัญญา​ของ​ยาจก​คน​นั้น​ถูก​ดูแคลน​และ​ถ้อยคำ​ของ​เขา​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน​ก็ตาม​ที.</verse>
				<verse number="17">ถ้อยคำ​ของ​คน​ฉลาด​ได้ยิน​ใน​ที่​สงัด​ยัง​ดี​กว่า​สิงหนาท​ของ​ท่าน​ผู้​ครอบครอง​คน​โฉด​เขลา.</verse>
				<verse number="18">สติปัญญา​ดี​กว่า​เครื่อง​อาวุธยุทโธปกรณ์; แต่​คน​บาป​คน​เดียว​ย่อม​บั่น​รอน​ความ​ดี​เสีย​เป็น​อัน​มาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">แมลงวัน​ตาย​กระทำ​น้ำมัน​ที่​มี​กลิ่น​หอม​ให้​บูด​เหม็น​ไป​ฉันใด; ความ​โฉด​เขลา​นิดหน่อย​ก็​ทำ​ให้​สติปัญญา​และ​เกียรติยศ​ให้​เหม็น​ไป​ได้​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="2">จิตต์​ใจ​ของ​คน​ที่​มี​สติปัญญา​ย่อม​อยู่​ที่​ข้าง​ขวา​มือ​ของ​ตน: แต่​จิตต์​ใจ​ของ​คน​โฉด​เขลา​ย่อม​อยู่​ที่​ข้าง​ซ้ายมือ​ของ​ตัว.</verse>
				<verse number="3">อนึ่ง​เมื่อ​คน​โฉด​เขลา​กำลัง​เดิน​ไป​ตาม​ทาง, ใจ​ของ​ตัว​ย่อม​บกพร่อง​ไม่​เต็มบาท, และ​ตัวเอง​มัก​สำแดง​แก่​ทุกคน​ว่า ตน​เป็น​คน​โฉด​เขลา.</verse>
				<verse number="4">ถ้า​ใจ​ของ​เจ้านาย​เกิด​โท​โส​ขึ้น​ต่อ​เจ้า, อย่า​ลาออก​เสีย​จาก​ตำแหน่ง​ของ​เจ้า, เพราะว่า​ใจ​สงบเสงี่ยม​ย่อม​สงบ​ความ​บาป​ใหญ่หลวง​ไว้​ได้.</verse>
				<verse number="5">มี​ความ​ชั่ว​ที่​ข้าฯ ได้​เห็น​ภายใต้​ดวงอาทิตย์, ดูประหนึ่งว่า​ความ​ชั่ว​นั้น​มา​จาก​ที่​ตรงหน้า​เจ้านาย:</verse>
				<verse number="6">คือ​คน​โฉด​เขลา​ถูก​แต่งตั้ง​ไว้​ใน​ตำแหน่ง​สูง​ใหญ่, และ​ผู้ดี​มั่งคั่ง​รับ​ตำแหน่ง​ต่ำต้อย.</verse>
				<verse number="7">ข้าฯ ได้​เห็น​ขี้ข้า​ขี่ม้า, และ​เจ้านาย​ดำเนิน​ที่​พื้น​แผ่น​ดิน​ดุจดัง​บ่าว.</verse>
				<verse number="8">ผู้ใด​ขุด​บ่อ​ผู้​นั้น​จะ​ตกลง​ใน​บ่อ​นั้น; ผู้ใด​พัง​กำแพง​ทะลุ​เข้า​ไป​งู​ก็​จะ​ขบ​กัด​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ผู้ใด​ต่อย​หิน​ผู้​นั้น​ก็​จะ​ถูก​เจ็บ​ด้วย​หิน​นั้น: ผู้ใด​ผ่า​ขอน​ไม้ ผู้​นั้น​ก็​จะ​มี​บาดแผล​ด้วย​ขอน​ไม้​นั้น.</verse>
				<verse number="10">ถ้า​ขวาน​ทื่อ​แล้ว, และ​เขา​ไม่​ลับ​คม​เสีย, แล้ว​เขา​ก็​ต้อง​ออกกำลัง​แรง​มาก: แต่​สติปัญญา​มี​ประโยชน์​ใน​ทาง​แนะนำ.</verse>
				<verse number="11">ถ้า​แม้นว่า​งู​ขบ​เสียก่อน​เมื่อ​มัน​ยัง​ไม่​ได้​ถูก​ทำ​ให้​เชื่อง, หมอ​งู​ก็​ไม่​เป็น​ประโยชน์​อะไร​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">ถ้อยคำ​จาก​ปาก​ของ​ผู้​มี​สติปัญญา​ก็​มี​คุณ; แต่​ริมฝีปาก​ของ​คน​โฉด​เขลา​จะ​กลืน​ตัวเอง​เสีย.</verse>
				<verse number="13">ถ้อยคำ​จาก​ปาก​ของ​เขา​ย่อม​เป็น​ความ​โฉด​เขลา​ตั้งแต่​เริ่ม​ปริปาก, พอ​ลงเอย​ก็​เป็น​ความ​เซ่อ​เซอะ​อย่าง​เลวทราม.</verse>
				<verse number="14">คน​โฉด​เขลา​พูด​มาก​ซ้ำ​ซี้​ซ้ำซาก; มนุษย์​หา​รู้​ไม่ว่า​เหตุ​อัน​ใด​จะ​บังเกิด​ขึ้น, และ​เหตุ​อัน​ใด​จะ​บังเกิด​ตาม​หลัง​เขา, ใคร​จะ​บอก​เขา​ได้​เล่า?</verse>
				<verse number="15">การงาน​ของ​คน​โฉด​เขลา​กระทำ​ให้​เขา​เหน็ดเหนื่อย​เพราะ​เขา​ไม่​รู้​ว่า​จะ​ไป​ถาม​คนใน​กรุง​ได้​อย่างไร.</verse>
				<verse number="16">วิบัติ​แก่​เจ้า, โอ​บ้านเมือง, เมื่อ​กษัตริย์​ของ​เจ้า​เป็น​ขี้ข้า, และ​เจ้านาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​มี​การ​เลี้ยง​สนุกสนาน​กัน​แต่เช้า!</verse>
				<verse number="17">ความ​สุข​สำราญ​จะ​มี​แก่​เจ้า, โอ​บ้านเมือง, เมื่อ​กษัตริย์​ของ​เจ้า​เป็น​เชื้อ​ขุนนาง, และ​เจ้านาย​ของ​เจ้า​มี​การ​เลี้ยง​รื่นเริง​ตาม​กาลเทศะ, เพื่อ​จะ​มี​กำลังวังชา​และ​มิใช่​เพื่อ​จะ​ดื่ม​ให้​เมา​สนุกสนาน!</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ความ​เฉื่อยชา​ไม้​แป​ก็​หัก​พัง​ลง, และ​เพราะ​ความ​เฉื่อย​แฉะ​ของ​มือ​ทั้ง​สอง​ข้าง​เรือน​ก็​รั่ว​เฉอะแฉะ.</verse>
				<verse number="19">การ​เลี้ยง​ถูก​จัด​ขึ้น​เพื่อ​ความ​ร่าเริง​บรรเทิง​ใจ, และ​เหล้าองุ่น​ย่อม​ย้อมใจ​ให้​ชื่นชมยินดี, และ​เงิน​นั้น​รับ​สนอง​ได้​สาร​พัตร.</verse>
				<verse number="20">อย่า​นินทา​กษัตริย์​, อย่า​เลย, ถึง​นินทา​ใน​ใจ​ก็​อย่า; และ​อย่า​นินทา​เศรษฐี​บน​ที่​นอน​ของ​เจ้า; เพราะ​นก​ใน​อากาศ​จะ​คาบ​เสียง​นั้น​ไป, และ​วิหค​จะ​เล่าเรื่อง​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เจ้า​จง​โยน​ขนมปัง​ของ​เจ้า​ให้​ลอย​ไว้​บน​พื้นน้ำ; ถึง​อีก​หลาย​วัน​ต่อมา​เจ้า​จะ​พบ​ขนมปัง​นั้น​ได้.</verse>
				<verse number="2">เจ้า​จง​เอา​ส่วนหนึ่ง​ปัน​ให้แก่​เจ็ด​คน, เออ, ถึง​แปด​คน​ก็​ให้​เถอะ; เพราะ​เจ้า​ไม่​รู้​ว่าความ​ชั่ว​อย่างไร​จะ​บังเกิด​ขึ้น​บน​พื้น​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="3">ถ้า​เมฆ​เต็มไปด้วย​น้ำ, มัน​จะ​เท​ฝน​ให้​ตกลง​บน​พื้น​พสุธา; ถ้า​ต้นไม้​ล้ม​ลง​ตรง​ทิศใต้​ก็ตาม ตรง​ทิศเหนือ​ก็ตาม, ต้นไม้​นั้น​คงจะ​ทอด​นอน​อยู่​ที่​ตรง​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ผู้​ที่​สังเกต​ลม​จะ​ไม่​หว่าน​พืช, และ​ผู้​วิเคราะห์​เมฆ​จะ​ไม่​เกี่ยว.</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ไม่​รู้​ว่า​อะไร​เป็น​วิถีทาง​ของ​จิตต์​ใจ, เจ้า​ไม่​รู้​ว่า​กะ​ดูก​เติบโต​ขึ้น​อย่างไร​ใน​ครรภ์​ที่​มี​ทารก​ฉันใด; เจ้า​ก็​ไม่​รู้​กิจการ​ของ​พระเจ้า​ผู้​ทรง​กระทำ​สาร​พัตร​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="6">เวลา​เช้า​เจ้า​จง​หว่าน​พืช​ของ​เจ้า​เถอะ, และ​พอ​เวลา​เย็น​จง​วางมือ​ของ​เจ้า​ไว้​เถิด, เพราะ​เจ้า​หา​รู้​ไม่ว่า​การ​ไหน​จะ​จำเริญ, จะ​การ​นี้​หรือ​จะ​การ​นั้น, หรือ​จะ​การ​ทั้ง​สอง​จำเริญ​ดี​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="7">แท้จริง​ความ​สว่าง​จำเริญ​ลูกตา, และ​ลูกตา​ทั้ง​สอง​เห็น​ดวง​ตะวัน​ได้​ก็ดี​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="8">ด้วยว่า, ถ้า​คน​ใด​จะ​ดำรง​ชีวิต​อยู่​หลาย​ปี, จง​ให้​เขา​ชื่นชมยินดี​ใน​บรรดา​ปี​เดือน​เหล่านั้น; และ​ให้​เขา​ระลึก​ถึง​วัน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ความ​มืดมน, เพราะว่า​วัน​นั้น​จะ​มากมาย​หลาย​วัน, บรรดา​วัน​เวลา​ที่​จะ​มา​นั้น​เป็น​อนิจจัง.</verse>
				<verse number="9">โอ้​ยุวชน​ยุ​วดี, จง​ชื่นชมยินดี​ใน​ปฐมวัย​ของ​เจ้า, และ​ให้​จิตต์​ใจ​ของ​เจ้า​ทำ​ตัว​เจ้า​ให้​ชุ่มชื่น​ใน​ปฐมวัย​ของ​เจ้า, จง​ดำเนิน​ตาม​ทาง​ที่​ใจ​ของ​เจ้า​ปลง​ไว้, และ​ตาม​ทางใน​สายตา​ของ​เจ้า​เถิด; แต่​เจ้า​จง​รู้​ไว้​ว่า, เนื่องด้วย​กิจการ​งาน​ทั้งปวง​เหล่านี้​พระเจ้า​จะ​ทรง​นำ​เจ้าเข้า​มา​ถึง​การ​พิพากษา.</verse>
				<verse number="10">เพราะฉะนั้น​จง​ตัด​ความ​กะ​วน​กะ​วาย​ออก​เสีย​จาก​ใจ​ของ​เจ้า, และ​จง​สลัด​ความ​ชั่ว​ให้​หลุด​เสีย​จาก​ตัว​ของ​เจ้า; เพราะว่า​ความ​หนุ่มสาว​และ​ปฐมวัย​แห่ง​ชีวิต​ของ​เจ้า​เป็น​อนิจจัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ใน​ปฐมวัย​ของ​เจ้า​จง​ระลึก​ถึง​พระองค์​ผู้​ได้​ทรง​สร้าง​ตัว​เจ้า​นั้น, ก่อน​ที่​ยาม​ทุกข์ร้อน​จะ​มา​ถึง, และ​ก่อน​วา​ร​ที่​เจ้า​จะ​ว่า, ข้าฯ ไม่​เห็น​ชื่นชม​อะไร​เลย, มา​ถึง;</verse>
				<verse number="2">ก่อน​ที่​ดวงอาทิตย์​พร้อมกับ​แสงสว่าง, ดวงจันทร์​กับ​ดวง​ดาว​จะ​อับ​แสง, และ​ก่อน​ที่​เมฆ​กลับ​เมื่อ​ฝน​หาย​แล้ว;</verse>
				<verse number="3">ใน​กาล​เมื่อ​คน​ยาม​เฝ้า​เรือน​จะ​กลัว​ตัวสั่น, และ​เมื่อ​คน​ข้อ​แข็ง​จะ​คุดคู้​ไป, และ​เมื่อ​หญิง​โม่​แป้ง​จะ​เลิก​โม่​เพราะ​จำนวน​หญิง​ลด​น้อย​ลง​ไป, และ​เมื่อ​ผู้​ที่​เยี่ยม​หน้าที่​หน้าต่าง​จะ​หน้ามืด​ไป,</verse>
				<verse number="4">และ​เมื่อ​บาน​ประตู​ที่​เปิด​ออก​ถนน​จะ​ถูก​ปิด​เสีย; เมื่อ​เสียง​โม่​อ่อย​ลง, และ​เมื่อ​คน​พูด​เป็น​เสียง​นก​เสียง​กา, เมื่อ​เสียง​เพลง​ของ​บุตร​จะ​เพลา​ลง;</verse>
				<verse number="5">เออ, เมื่อ​เขา​จะ​กลัว​ภัย​ซึ่ง​มา​จาก​เบื้อง​สูง, และ​เมื่อ​ความ​น่ากลัว​จะ​มี​อยู่​ใน​หนทาง, และ​เมื่อ​ต้น​อา​ละ​มันด์​จะ​มีด​อก, ตัว​ตั๊กแตน​จะ​เข้า​ตอแย, และ​ความ​ปรารถนา​จะ​ประ​ลา​ต​ไป​เสีย; เพราะว่า​มนุษย์​กำลัง​ไป​ถึง​บ้าน​อัน​ถาวร​เป็น​นิจ​ของ​เขา, ส่วน​ผู้​ไว้ทุกข์​ก็​เวียนวน​ไป​มา​ตาม​ถนน;</verse>
				<verse number="6">ก่อน​ที่​สาย​เงิน​ยัง​ไม่​ทัน​ขาด, หรือ​ชาม​สุวรรณ​ยัง​ไม่​ทัน​บรรลัย, หรือ​คนโท​ยัง​ไม่​ทัน​แตก​เสีย​ที่​บ่อน้ำพุ, หรือ​ล้อ​ยัง​ไม่​ทัน​หลุด​หัก​เสีย​ที่​บ่อน้ำ,</verse>
				<verse number="7">และ​ก่อน​ที่​ละออง​จะ​กลับ​ไป​เป็น​ดิน​ตาม​เดิม, และ​ก่อน​ที่​จิตต์​วิญญาณ​จะ​กลับ​ไป​ถึง​พระเจ้า​พระ​ผู้​ทรง​ประทาน​ให้​มา​นั้น.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ผู้ประกาศ​นั้น​กล่าว​ว่า, อนิจจัง​แท้ๆ อนิจจัง​จ​ริงๆ; สาร​พัตร​เป็น​อนิจจัง</verse>
				<verse number="9">อีก​ประการ​หนึ่ง, เพราะ​ท่าน​ผู้ประกาศ​นั้น​ฉลาด, ท่าน​ยังคง​สอน​ประชาชน​อยู่​ให้​มี​ความ​รู้, เออ, ท่าน​ได้​ตะแคง​หู​คอย​สดับตรับฟัง, ค้นหา​สืบเสาะ, แล้ว​ร้อยกรอง​เป็น​สุภาษิต​ให้​เข้า​เป็น​หมู่​หมวด.</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ผู้ประกาศ​ค้นหา​ได้​ถ้อยคำ​หวาน​หู, และ​ที่​เขียน​ไว้​แล้ว​นี้​ได้​เขียน​อย่าง​ตรง​ถูกต้อง.</verse>
				<verse number="11">ถ้อยคำ​ของ​นักปราชญ์​เป็น​ประดุจ​ประ​ตัก, และ​ถ้อยคำ​ของ​นัก​รวบรวม​วิช​ชา​เป็น​ประดุจ​ตะปู​ตรึง​ไว้​แน่น, ซึ่ง​ผู้​เลี้ยง​ผู้​เดียว​ได้​ให้​ไว้.</verse>
				<verse number="12">และ​อีก​ประการ​หนึ่ง, บุตร​ของ​ข้าฯ เอ๋ย, เจ้า​จง​รับ​คำ​ตักเตือน: คือ​การ​ที่​จะ​ซื้อหา​หนังสือ​มาก​เล่ม​อย่าง​ไม่​รู้จัก​หยุดหย่อน​นั้น​อย่างหนึ่ง; และ​เล่าเรียน​มาก​อีก​อย่างหนึ่ง, ย่อม​กระทำ​ให้​กาย​ละเหี่ย​ไป.</verse>
				<verse number="13">ให้​เรา​ฟัง​คำ​สรุป​ของ​เรื่อง​ทั้งหมด: จง​เกรงกลัว​พระเจ้า, จง​ถือ​รักษา​บัญญัติ​ทั้งปวง​ของ​พระองค์; เพราะว่า​การ​นี้​เป็น​หน้าที่​ของ​มนุษย์​ทุกคน.</verse>
				<verse number="14">ด้วยว่า​พระเจ้า​จะ​เอาการ​งาน​ทุก​ประการ, อัน​เกี่ยว​ด้วย​สิ่ง​เร้นลับ​ทุกอย่าง, ไม่ว่า​เป็น​การ​ดี​หรือ​เป็น​การ​ชั่ว​มา​พิพากษา</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="22">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เพลง​ไพเราะ​ของ​กษัตริย์​ซะโล​โม “ขอ​เธอ​จุบ​ดิฉัน​ด้วย​จุบ​จาก​ปาก​ของ​เธอ; เพราะว่า​ความ​รัก​ของ​เธอ​ดี​กว่า​เหล้าองุ่น. น้ำมัน​หอม​ของ​เธอ​นั้น​หอม​ฟุ้ง; นาม​ชื่อ​ของ​เธอ​นั้น​หอม​เหมือน​น้ำมัน​หอม​ที่​เท​ออก​แล้ว, เพราะฉะนั้น​สาวๆ จึง​รัก​เธอ. ขอ​พา​ดิฉัน​ไป​เถิด, พวก​ดิฉัน​จะ​สาวเท้า​ตาม​เธอ​ไป; พ่อ​ยอด​ชาย​นั้น​ได้​นำ​ดิฉัน​เข้า​ไป​ใน​ห้องโถง​ของ​เธอ; พวก​ดิฉัน​ก็​จะ​ยินดี​และ​ชื่นชม​ใน​ตัว​เธอ​นั้น; พวก​ดิฉัน​จะ​พร​รณา​ถึง​ความ​รัก​ของ​เธอ​ให้​ยิ่ง​กว่า​เหล้าองุ่น: พวก​ดิฉัน​รัก​เธอ​ด้วยใจ​สุจริต.” “โอ้​บุตรี​แห่ง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลมเอ๋ย, ดิฉัน​ผิว​ดำ, แต่ว่า​ดำ​ขำ, ดำ​ดัง​กะ​โจม​ของ​พวก​คิดา​ระ, ดำ​ดั่งวิสูตร์​ของ​กษัตริย์​ซะโลเม. อย่า​ข้อน​ขอด​ดิฉัน, เพราะ​ดิฉัน​ผิว​คล้ำ, เนื่องด้วย​แสง​แดด​ได้​แผดเผา. พี่ชาย​ร่วม​มารดา​ดิฉัน​ได้​ขึ้งโกรธ​ดิฉัน; เขา​ได้​ใช้​ดิฉัน​ให้​เป็น​คน​เฝ้า​สวน​องุ่น; แต่​สวน​องุ่น​ของ​ดิฉน​เอง ดิฉัน​กลับ​ไม่​ได้​เฝ้า.” “อ้อ, เธอ​เป็น​ผู้​ที่​ดิฉัน​รัก​ด้วย​จิตต์​ใจ​ของ​ดิฉัน. ขอบ​อก​ดิฉัน​เถิด​ว่า, เธอ​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์​อยู่​ที่ไหน, ใน​เวลา​เที่ยงวัน​เธอ​ให้​มัน​นอน​พัก​ที่ไหน, เพราะ​เหตุ​อะไร​เล่า​ดิฉัน​จะ​ต้อง​ถูก​ปิด​ตา​ด้วย​ผ้า​ให้​เที่ยว​คลำ​หา​ไป​ตาม​ฝูง​สัตว์​ของ​พวก​เพื่อน​เธอ?” “โอ้​แม่​งาม​เลิศ​ใน​ท่ามกลาง​หญิง​ทั้ง​หลาย, ถ้า​เธอ​ไม่​รู้, จง​เดิน​ไป​ตาม​รอย​ตีน​สัตว์, แล้ว​จง​เลี้ยง​ลูก​แพะ​ของ​เธอ​ไว้​ข้าง​กะ​โจม​ของ​เมษ​บาลเถิด.” “โอ้​แม่​คนรัก​ของ​ฉัน​เอ๋ย, ฉัน​ขอ​เปรียบ​เธอ​ประหนึ่ง​อาชา​เทียม​ราชรถ​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร. แก้ม​ทั้ง​สอง​ของ​เธอ​งดงาม​มี​ผม​ห้อย​เป็น​พวง, ลำคอ​ของ​เธอ​ก็​สวย​มี​สร้อย​ประดับ​เพ็ชร์. ฉัน​จะ​กระทำ​พวง​ทองคำ​ห้อย​ให้​ข้าง​แก้ม​และ​ลูก​ปัทม์​เงิน​ประดับ​คอ​ให้.” “เมื่อ​พ่อ​ยอด​ชาย​ยัง​กำลัง​นั่ง​โต๊ะ​อยู่, น้ำ​นา​ระ​ดา​ของ​ดิฉัน​ก็​ส่ง​กลิ่น​หอม​ฟุ้ง​ไป. พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน, สำหรับ​ดิฉัน​เธอ​เป็น​เหมือน​ห่อ​กำยาน​ที่อยู่​ระหว่าง​สอง​ถัน​ของ​ดิฉัน. พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน​นั้น, สำหรับ​ดิฉัน​เธอ​เป็น​เหมือน​ช่อ​ดอก​เฮ​น​นะ​หอม​อยู่​ใน​สวน​องุ่น​ที่​เมือง​เอน​ฆะ​ดี.” “นี่​แน่ะ, เธอ​ช่าง​แฉล้ม​แช่มช้อย, แม่​คนรัก​ของ​ฉัน, ดูเถอะ, เธอ​เป็น​นางงาม, เนตร​ทั้ง​สอง​ของ​เธอ​งาม​ดัง​ตา​นก​พิลาป.” “ดูเถอะ, พ่อ​เป็น​คน​งาม, โอ, พ่อ​เพื่อนยาก, จริง​เจ้า​ค่ะ, พ่อ​เป็น​คน​น่า​เชยชม: ที่​นอน​ของ​เรา​เขียว​สด. ขื่อ​เรือน​ของ​เรา​ทำ​ด้วย​ไม้​สน​สี​ดา, และ​แป​ของ​เรา​นั้น​ทำ​ด้วย​ไม้​สน​เฟอร์.”</verse>
				<verse number="2">“ขอ​เธอ​จุบ​ดิฉัน​ด้วย​จุบ​จาก​ปาก​ของ​เธอ; เพราะว่า​ความ​รัก​ของ​เธอ​ดี​กว่า​เหล้าองุ่น.</verse>
				<verse number="3">น้ำมัน​หอม​ของ​เธอ​นั้น​หอม​ฟุ้ง; นาม​ชื่อ​ของ​เธอ​นั้น​หอม​เหมือน​น้ำมัน​หอม​ที่​เท​ออก​แล้ว, เพราะฉะนั้น​สาวๆ จึง​รัก​เธอ.</verse>
				<verse number="4">ขอ​พา​ดิฉัน​ไป​เถิด, พวก​ดิฉัน​จะ​สาวเท้า​ตาม​เธอ​ไป; พ่อ​ยอด​ชาย​นั้น​ได้​นำ​ดิฉัน​เข้า​ไป​ใน​ห้องโถง​ของ​เธอ; พวก​ดิฉัน​ก็​จะ​ยินดี​และ​ชื่นชม​ใน​ตัว​เธอ​นั้น; พวก​ดิฉัน​จะ​พร​รณา​ถึง​ความ​รัก​ของ​เธอ​ให้​ยิ่ง​กว่า​เหล้าองุ่น: พวก​ดิฉัน​รัก​เธอ​ด้วยใจ​สุจริต.”</verse>
				<verse number="5">“โอ้​บุตรี​แห่ง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลมเอ๋ย, ดิฉัน​ผิว​ดำ, แต่ว่า​ดำ​ขำ, ดำ​ดัง​กะ​โจม​ของ​พวก​คิดา​ระ, ดำ​ดั่งวิสูตร์​ของ​กษัตริย์​ซะโลเม.</verse>
				<verse number="6">อย่า​ข้อน​ขอด​ดิฉัน, เพราะ​ดิฉัน​ผิว​คล้ำ, เนื่องด้วย​แสง​แดด​ได้​แผดเผา. พี่ชาย​ร่วม​มารดา​ดิฉัน​ได้​ขึ้งโกรธ​ดิฉัน; เขา​ได้​ใช้​ดิฉัน​ให้​เป็น​คน​เฝ้า​สวน​องุ่น; แต่​สวน​องุ่น​ของ​ดิฉน​เอง ดิฉัน​กลับ​ไม่​ได้​เฝ้า.”</verse>
				<verse number="7">“อ้อ, เธอ​เป็น​ผู้​ที่​ดิฉัน​รัก​ด้วย​จิตต์​ใจ​ของ​ดิฉัน. ขอบ​อก​ดิฉัน​เถิด​ว่า, เธอ​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์​อยู่​ที่ไหน, ใน​เวลา​เที่ยงวัน​เธอ​ให้​มัน​นอน​พัก​ที่ไหน, เพราะ​เหตุ​อะไร​เล่า​ดิฉัน​จะ​ต้อง​ถูก​ปิด​ตา​ด้วย​ผ้า​ให้​เที่ยว​คลำ​หา​ไป​ตาม​ฝูง​สัตว์​ของ​พวก​เพื่อน​เธอ?”</verse>
				<verse number="8">“โอ้​แม่​งาม​เลิศ​ใน​ท่ามกลาง​หญิง​ทั้ง​หลาย, ถ้า​เธอ​ไม่​รู้, จง​เดิน​ไป​ตาม​รอย​ตีน​สัตว์, แล้ว​จง​เลี้ยง​ลูก​แพะ​ของ​เธอ​ไว้​ข้าง​กะ​โจม​ของ​เมษ​บาลเถิด.”</verse>
				<verse number="9">“โอ้​แม่​คนรัก​ของ​ฉัน​เอ๋ย, ฉัน​ขอ​เปรียบ​เธอ​ประหนึ่ง​อาชา​เทียม​ราชรถ​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร.</verse>
				<verse number="10">แก้ม​ทั้ง​สอง​ของ​เธอ​งดงาม​มี​ผม​ห้อย​เป็น​พวง, ลำคอ​ของ​เธอ​ก็​สวย​มี​สร้อย​ประดับ​เพ็ชร์.</verse>
				<verse number="11">ฉัน​จะ​กระทำ​พวง​ทองคำ​ห้อย​ให้​ข้าง​แก้ม​และ​ลูก​ปัทม์​เงิน​ประดับ​คอ​ให้.”</verse>
				<verse number="12">“เมื่อ​พ่อ​ยอด​ชาย​ยัง​กำลัง​นั่ง​โต๊ะ​อยู่, น้ำ​นา​ระ​ดา​ของ​ดิฉัน​ก็​ส่ง​กลิ่น​หอม​ฟุ้ง​ไป.</verse>
				<verse number="13">พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน, สำหรับ​ดิฉัน​เธอ​เป็น​เหมือน​ห่อ​กำยาน​ที่อยู่​ระหว่าง​สอง​ถัน​ของ​ดิฉัน.</verse>
				<verse number="14">พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน​นั้น, สำหรับ​ดิฉัน​เธอ​เป็น​เหมือน​ช่อ​ดอก​เฮ​น​นะ​หอม​อยู่​ใน​สวน​องุ่น​ที่​เมือง​เอน​ฆะ​ดี.”</verse>
				<verse number="15">“นี่​แน่ะ, เธอ​ช่าง​แฉล้ม​แช่มช้อย, แม่​คนรัก​ของ​ฉัน, ดูเถอะ, เธอ​เป็น​นางงาม, เนตร​ทั้ง​สอง​ของ​เธอ​งาม​ดัง​ตา​นก​พิลาป.”</verse>
				<verse number="16">“ดูเถอะ, พ่อ​เป็น​คน​งาม, โอ, พ่อ​เพื่อนยาก, จริง​เจ้า​ค่ะ, พ่อ​เป็น​คน​น่า​เชยชม: ที่​นอน​ของ​เรา​เขียว​สด.</verse>
				<verse number="17">ขื่อ​เรือน​ของ​เรา​ทำ​ด้วย​ไม้​สน​สี​ดา, และ​แป​ของ​เรา​นั้น​ทำ​ด้วย​ไม้​สน​เฟอร์.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">“ดิฉัน​เหมือน​ดอกกุหลาบ​ใน​ทุ่ง​ซา​โร​น, เหมือน​ดอก​ซ่อน​กลิ่น​ใน​หุบเขา.”</verse>
				<verse number="2">“ดอก​ซ่อน​กลิ่น​ชู​ช่อ​เด่น​ใน​ท่ามกลาง​หมู่​ต้น​หนาม​นั้น​เป็น​อย่างไร, แม่​คนรัก​ของ​ฉัน​ก็​อยู่​เด่น​ใน​ท่ามกลาง​ลูกสาว​อื่นๆ อย่าง​นั้น.”</verse>
				<verse number="3">“ต้น​ตะ​พู​อา​ขึ้น​อยู่​ท่ามกลาง​ต้นไม้​ป่า​อย่างไร, พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน​ก็​อยู่​ท่ามกลาง​เหล่า​ลูกชาย​อื่นๆ อย่าง​นั้น. ดิฉัน​ได้​นั่งลง​อาศัย​ร่ม​ของ​เขา​ด้วย​ความ​ชื่นใจ, และ​ผล​ของ​เขา​ดิฉัน​ได้​ลิ้ม​รส​หวาน.</verse>
				<verse number="4">เขา​ได้​พา​ดิฉัน​ให้​เข้า​ใน​อาคาร​เลี้ยง​น้ำ​องุ่น, และ​ธง​สำคัญ​ของ​เขา​ห้อย​อยู่​เหนือ​ดิฉัน​เป็น​ป้าย​ความ​รัก.</verse>
				<verse number="5">เขา​ได้​ชู​กำลัง​ของ​ดิฉัน​ด้วย​ขนม​องุ่น​แห้ง, เขา​ได้​ทำ​ให้​ดิฉัน​ชื่นใจ​ด้วย​ผล​ตะ​พู​อา; เพราะ​ดิฉัน​ป่วย​เป็น​โรค​รัก.</verse>
				<verse number="6">แขน​ซ้าย​ของ​เขา​ช้อน​ใต้​ศีรษะ​ของ​ดิฉัน​ไว้, และ​แขนขวา​ของ​เขา​ได้​สวม​กอด​ดิฉัน​ไว้</verse>
				<verse number="7">“โอ้​เหล่า​บุตร​แห่ง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลมเอ๋ย, ดิฉัน​ขอ​ให้​เธอ​ทั้ง​หลาย​สาบาน​ต่อ​เลียง​ผา​หรือ​นาง​กวาง​ใน​ทุ่ง​ว่า, เธอ​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​เร้า​หรือ​จะ​ไม่​ปลุก​ความ​รัก​ให้​ตื่น​กะ​ตือ​ขึ้น, จนกว่า​เธอ​จะ​จุใจ​แล้ว.”</verse>
				<verse number="8">“แน่ะ, เสียง​ของ​พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน, แน่ะ, เขา​มา​แล้ว, กำลัง​โลดเต้น​อยู่​บน​ภูเขา. กำลัง​เหยาะย่าง​อยู่​บน​เนินเขา.</verse>
				<verse number="9">พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน​เป็น​ดุจดัง​เลียง​ผา​หรือ​ดุจดัง​กวาง​หนุ่ม, นี่​แน่ะ, เขา​กำลัง​ยืน​อยู่​ที่​ข้างหลัง​กำแพง​ของ​เรา; เขา​ชะโงก​หน้า​เข้า​มา​ทาง​หน้าต่าง, เขา​กำลัง​ชำเลืองตา​ดู​ทาง​เกล็ด​หน้าต่าง.</verse>
				<verse number="10">พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน​ได้​เอ่ย​และ​พูด​กับ​ดิฉัน​ว่า, ‘​แม่​คนรัก​ของ​ฉัน​เอ๋ย, เธอ​จง​ดุ​ก​ขึ้น​เถอะ, แม่​คน​งาม​แฉล้ม​แช่มช้อย​ของ​ฉัน, แม่​จง​มา​เถิด.</verse>
				<verse number="11">ด้วยว่า, นี่​แน่ะ, ฤดู​หนาว​ล่วง​ไป​แล้ว; และ​ฝน​สิ้น​เขตต์​แล้ว;</verse>
				<verse number="12">ดอกไม้​ต่างๆ นานา​ได้​ปรากฏ​บน​พื้น​แผ่น​ดิน; เวลา​สำหรับ​วิหค​ร้องเพลง​มา​ถึง​แล้ว, และ​เสียง​คู​ของ​นกเขา​ก็​ได้ยิน​อยู่​ใน​ประเทศ​ของ​เรา;</verse>
				<verse number="13">ต้น​มะเดื่อ​เทศ​กำลัง​ทำ​ผล​ดิบ​ให้​สุก​หวาน​ไป, และ​เถา​องุ่น​มีด​อก​บาน​อยู่; มัน​ส่ง​กลิ่น​หอม​ฟุ้ง. แม่​คนรัก​ของ​ฉัน​เอ๋ย, เธอ​จง​ลุก​ขึ้น​เถอะ, แม่​คน​งาม​แฉล้ม​แช่มช้อย​ของ​ฉัน, แม่​จง​มา​เถิด.</verse>
				<verse number="14">โอ​แม่​นกเขา​ของ​ฉัน​เอ๋ย, แม่​นก​ตัว​อยู่​ใน​ซอก​ผา, ใน​ที่​เร้นลับ​แห่ง​เขา​ชัน, ขอ​ให้​ฉัน​ได้​ชม​รูปโฉม​ของ​เธอ​หน่อย​เถอะ, ขอ​ให้​ฉัน​ได้ยิน​สำเนียง​ของ​เธอ​เถิด; ด้วยว่า​น้ำเสียง​ของ​เธอ​ก็​หวาน, และ​รูป​ของ​เธอ​ก็​งาม​วิไล​”</verse>
				<verse number="15">“จง​จับ​หมาจิ้งจอก​ตัว​ใหญ่​ตัว​น้อย, ที่​ทำลาย​สวน​องุ่น, มา​ให้​เรา; เพราะว่า​สวน​องุ่น​ของ​เรา​กำลัง​มีด​อก​แล้ว​”</verse>
				<verse number="16">“ตัว​พ่อ​คนรัก​ของ​ดิฉัน​ก็​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​ดิฉัน, และ​ตัว​ดิฉัน​ก็​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เขา: เขา​กำลัง​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์​ของ​เขา ณ ท่ามกลาง​หมู่​ต้น​ซ่อน​กลิ่น.</verse>
				<verse number="17">พอ​วัน​เยือกเย็น​ไป, และ​พอ​เงา​หมด​ไป​แล้ว, โอ​พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน, จง​กลับ​มา​เถิด, และ​ขอ​เธอ​จง​เป็น​ดุจดัง​เลียง​ผา​หรือ​กวาง​หนุ่ม​ที่​หมู่​เขา​แห่ง​เทือก​บิ​เธอ​เถิด.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ครั้น​ยาม​ราตรีกาล​เมื่อ​เวลา​เข้า​นอน, ดิฉัน​ได้​มองหา​เขา​ผู้​นั้น​ที่​ดวงใจ​ของ​ดิฉัน​รักใคร่: ดิฉัน​ได้​มองหา​เขา, แต่​หา​ได้​พบ​เขา​ไม่.</verse>
				<verse number="2">บัดนี้​ดิฉัน​จะ​ลุก​ขึ้น, แล้ว​จะ​เที่ยว​ไป​ใน​เมือง​ให้​ตลอด; ไป​ตาม​ตรอก​น้อย​และ​ถนน​ใหญ่, ดิฉัน​จะ​แสวงหา​เขา​ผู้​นั้น​ที่​ดวงใจ​ของ​ดิฉัน​รักใคร่: ดิฉัน​ได้​แสวงหา​เขา​แล้วแต่​หา​ได้​พบ​ไม่.</verse>
				<verse number="3">พวก​พล​ต​ระ​เวร​ที่​ลาด​ต​ระ​เวร​ใน​เมือง​นั้น​ได้​พบ​ดิฉัน, แล้ว​ดิฉัน​ได้​ถาม​เขา​ว่า, ‘ท่าน​ได้​เห็น​พ่อ​คนรัก​ของ​ดิฉัน​ไหม?’</verse>
				<verse number="4">พอ​ดิฉัน​ผ่าน​พวก​พล​ต​ระ​เวร​พ้น​มา​หน่อย​เดียว, ดิฉัน​ก็ได้​พบ​เขา​ผู้​นั้น​ที่​ดวงใจ​ของ​ดิฉัน​รักใคร่; ดิฉัน​ได้​จับตัว​เขา​กุม​ไว้​แน่น, และ​ไม่​ยอม​ปล่อยมือ​ให้​เขา​หลุด​ไป​เลย, จน​ดิฉัน​ได้​พา​เขา​ให้​เข้า​มา​ใน​เรือน​ของ​มารดา​ดิฉัน, และ​ให้​เขา​มา​ใน​ห้องนอน​ของ​มารดา​ห้อง​ที่​ดิฉัน​ได้​ปฏิสนธิ์</verse>
				<verse number="5">“โอ้​เหล่า​บุตร​แห่ง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลมเอ๋ย, ดิฉัน​ขอ​ให้​เธอ​ทั้ง​หลาย​สาบาน​ต่อ​เลียง​ผา​หรือ​นาง​กวาง​ใน​ทุ่ง​ว่า, เธอ​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​เร้า​หรือ​จะ​ไม่​ปลุก​ความ​รัก​ให้​ตื่น​กะ​ตือ​ขึ้น, จนกว่า​เธอ​จะ​จุใจ​แล้ว.”</verse>
				<verse number="6">“นี่​คือ​ใคร​ผู้ใด​หนอ​ที่​กำลัง​ขึ้น​มา​จาก​ป่า​ดอน​ดู​ประดุจ​เสา​ควัน, หอม​ไป​ด้วย​กลิ่น​มด​ยอบ​และ​กำยาน, ระคน​ด้วย​เครื่อง​หอม​ต่างๆ ของ​พ่อค้า?</verse>
				<verse number="7">ดู​แน่ะ, เป็น​พระ​วอ​ของ​กษัตริย์​ซะโล​โม ห้อมล้อม​มา​ด้วย​ชายฉกรรจ์​หก​สิบ​คน, ชายฉกรรจ์​เหล่านี้​เป็น​ชน​ชาว​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="8">เขา​ทั้ง​หลาย​ถือ​ดาบ, และ​เป็น​ผู้ชำนาญ​ศึก: เขา​ทุกคน​เหน็บ​กระบี่​ไว้​ที่​ต้นขา​ของ​ตน, เพราะ​เกรง​ภัย​ใน​ราตรีกาล.</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​ซะโล​โม​ได้​สร้าง​พระ​วอ​สำหรับ​พระองค์​ด้วย​ไม้​มา​แต่​ภูเขา​ละ​บา​โน​น.</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ทำ​เสา​วอ​นั้น​ด้วย​เงิน, แท่น​ประทับ​ทำ​ด้วย​ทองคำ, และ​ยี่​ภู่​สำหรับ​นั่ง​นั้น​ลาด​ด้วย​ผ้า​สี​ม่วง, ข้างใน​วอ​นั้น​บุ​ด้วย​ความ​รัก​มา​แต่​บุตร​แห่ง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="11">โอ​บุตร​แห่ง​ซี​โอน​เอ๋ย, จง​ออก​ไป​ดู​กษัตริย์​ซะโล​โม​เถอะ, ทรง​มงกุฎ​ซึ่ง​พระราช​ชนนี​ได้​ทรง​สวม​ให้​ทรง​ใน​วันที่​พระองค์​ได้​ทรง​อภิเษก​มเหสี​นั้น, ใน​วัน​เมื่อ​พระทัย​ของ​พระองค์​ทรง​เบิกบาน​อยู่.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">“แม่​คนรัก​ของ​ฉัน​เอ๋ย, ดูเถอะ, เธอ​ช่าง​แฉล้ม​แช่มช้อย; ดู​ซี, เธอ​เป็น​นางงาม; ดวง​เนตร​ของ​เธอ​ดัง​ตา​นก​พิลาป​เห็น​แจ๋ว​อยู่​ใน​ผ้า​โปร่ง, ผม​ของ​เธอ​เป็น​ลูก​ระลอก​ดุจ​ฝูง​แพะ​ที่​นอน​อยู่​ตาม​เนิน​ลาด​ภูเขา​ฆี​ละ​อาด,</verse>
				<verse number="2">ซี่​ฟัน​ของ​เธอ​เรียบ​สะอาดสะอ้าน​ดุจดัง​ฝูง​แกะ​ที่​ถูก​ตัด​ขน​ใหม่ๆ, เพิ่ง​ขึ้น​มา​จาก​การ​ชำระ, มี​ลูก​แฝด​ติด​มา​ทุก​ตัว, และ​หา​มี​ตัว​ใด​แท้ง​ลูก​ไม่.</verse>
				<verse number="3">ริมฝีปาก​ของ​เธอ​แดง​ดุจ​ด้าย​สี​ครั่ง, และ​ปาก​ของ​เธอ​ก็​งาม​คมขำ. ขมับ​ของ​เธอ​ดู​ทาง​ผ้า​โปร่ง​เห็น​เหมือน​ผล​ทับทิม​ผ่าซีก.</verse>
				<verse number="4">ลำคอ​ของ​เจ้า​ระหง​ดุจ​ป้อม​ของ​กษัตริย์​ดา​วิด​ที่​ได้​ก่อสร้าง​ไว้​เก็บ​เครื่อง​อาวุธ, มี​เกราะ​พัน​หนึ่ง​แขวน​ไว้, กับ​มี​โล่ห์​ของ​ชายฉกรรจ์​เก็บ​ไว้​ที่นั่น​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="5">ถัน​สอง​เต้า​ของ​เธอ​งาม​สระ​ส​รวย​ดัง​ลูก​กวาง​สอง​ตัว​ซึ่ง​เป็น​ฝาแฝด​กัน, ที่​กำลัง​หากิน​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​หมู่​ต้น​ซ่อน​กลิ่น.</verse>
				<verse number="6">พอ​ให้​อากาศ​เย็น​ลง​ไป​เถอะ, และ​พอ​เงา​หมด​ไป​แล้ว​นะ, ฉัน​เอง​จะ​ไป​ยัง​ภูเขา​มด​ยอบ, และ​ภูผา​กำยาน.</verse>
				<verse number="7">โอ้​แม่​คนรัก​ของ​ฉัน​เอ๋ย, เธอ​ช่าง​งามพร้อม​พรั่ง​ไป​ทั้งนั้น; ใน​ตัว​เธอ​จะ​หา​ตำหนิ​สัก​นิด​หนึ่ง​ก็​ไม่​มี​เลย.”</verse>
				<verse number="8">“มา​ไป​กับ​ฉัน, จง​ออก​มา​จาก​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​เถอะ, เจ้าสาว​ของ​ฉัน​จ๋า, จง​จาก​ภูเขา​ละ​บา​โน​น, มา​ไป​กับ​ฉัน​นะ; ให้​ลง​ไป​จาก​ยอด​เขา​อา​มา​นา, จาก​ยอด​เขา​ซี​นิ​ระ, และ​ยอด​เขา​เฮ​ละ​โม​น, ให้​ลง​ไป​จาก​ถ้ำ​ราชสีห์, จาก​เขา​เสือ​ดาว.</verse>
				<verse number="9">แม่​น้องสาว​ของ​ฉัน​จ๋า, น้อง​ได้​ปล้น​เอา​ดวงใจ​ของ​พี่​ไป​เสียแล้ว; เจ้าสาว​ของ​ฉัน​เอ๋ย, เจ้า​ได้​ปล้น​เอา​ดวงใจ​ของ​พี่​ไป​ด้วย​การ​ชายตา​เพียง​แวบเดียว​เท่านั้น, เพียง​เอี้ยว​คอ​ของ​เจ้า​ครั้ง​เดียว.</verse>
				<verse number="10">แม่​น้องสาว​ของ​ฉัน, แม่เจ้า​สาว​ของ​ฉัน​เอ๋ย, ความ​รัก​ของ​น้อง​ช่าง​สละสลวย​เสีย​นี่​กระไร! ความ​รัก​ของ​น้อง​นั้น​ช่าง​หวาน​กว่า​น้ำ​องุ่น! และ​กลิ่น​น้ำมัน​ของ​น้อง​ช่าง​หอม​อบอวล​กว่า​เครื่อง​หอม​ทั้ง​หลาย!</verse>
				<verse number="11">โอ้​แม่เจ้า​สาว​ของ​ฉัน​จ๋า, ริมฝีปาก​ของ​เธอ​เสมือน​น้ำผึ้ง​กำ​ลัง​จะ​ย้อย​หยด: น้ำผึ้ง​และ​น้ำนม​อยู่​ใต้​ลิ้น​ของ​น้อง; กลิ่น​เสื้อผ้า​ของ​เจ้า​หอม​ดุจ​กลิ่น​หอม​มา​แต่​ภูเขา​ละ​บา​โน​น.</verse>
				<verse number="12">แม่​น้องสาว​ของ​ฉัน​เอ๋ย, น้องสาว​ของ​ฉัน​เปรียบ​ประดุจ​สวน​สงวน; ดุจ​อุทยาน​น้ำพุ​ที่​ถูก​หวงห้าม​ไว้, และ​ดุจ​อุทยาน​น้ำพุ​ที่​ถูก​ปิด​ประทับตรา​ไว้.</verse>
				<verse number="13">เสน่ห์​ของ​น้อง​ดุจ​สวน​ต้น​ทับทิม, อีก​ทั้ง​ผลไม้​อัน​โอชา​อย่าง​อื่นๆ; อีก​ทั้ง​ต้น​เฮ​น​นา​กับ​ต้น​นา​ระ​ดา,</verse>
				<verse number="14">ต้น​นา​ระ​ดา​และ​ต้น​ฝา​หรั่น, ต้น​กะ​ละ​มัด​และ​อบเชย, อีก​ทั้ง​เหล่า​ไม้​สำหรับ​ทำ​กระแจะ, คือ​ต้น​มด​ยอบ​และ​ต้น​อา​โลเอ, อีก​ทั้ง​บรรดา​ไม้​ต่างๆ สำหรับ​ปรุง​เครื่อง​หอม​ชั้นเยี่ยม.</verse>
				<verse number="15">ตัว​น้อง​ประดุจดัง​น้ำพุ​ใน​อุ​ทธ​ยาน, ประดุจ​บ่อน้ำ​จืด, และ​ประดุจดัง​ลำธาร​มี​กระแส​น้ำ​ไหล​มา​จาก​ภูเขา​ละ​บา​โน​น.”</verse>
				<verse number="16">“โอ้​ลมเหนือ​เอ๋ย, จง​ตื่น​ขึ้น​เถิด, โอ้​ลม​ใต้​เอ๋ย, จง​พัด​มา​เถิด; จง​พัด​โชย​สวน​ของ​ดิฉัน, เพื่อ​ของ​หอม​ใน​สวน​นั้น​จะ​หอม​ฟุ้ง​ออก​ไป, ขอ​ให้​พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน​เข้า​มา​ใน​สวน​ของ​เขา. และ​รับประทาน​ผลไม้​อัน​โอชา​เถิด.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">“เเม่​น้องสาว​จ๊ะ, แม่​น้องสาว​ของ​ฉัน​จ๋า, พี่​เข้า​มา​ใน​สวน​ของ​พี่​แล้ว​นะ​จ๊ะ: พี่​ได้​มา​เก็บ​เอา​มด​ยอบ​ของ​ฉัน​พร้อมกับ​เครื่อง​หอม​ของ​พี่​แล้ว; พี่​ได้​เอา​รวง​ผึ้ง​รับประทาน​กับ​น้ำผึ้ง​ของ​พี่​แล้ว; พี่​ได้​ดื่ม​น้ำ​องุ่น​กับ​น้ำนม​ของ​พี่​แล้ว.” “โอ้​สหาย​ทั้ง​หลาย​เอ๋ย, จง​รับประทาน​เถิด, ท่าน​ทั้งปวง​ผู้​เป็น​ที่รัก​ใคร่​เอ๋ย, จง​ดื่ม, และ​ดื่ม​ให้​อิ่มหนำ​เถิด.”</verse>
				<verse number="2">“ตา​ของ​ดิฉัน​ได้​หลับ​แล้ว, แต่​ใจ​ของ​ดิฉัน​นั้น​ยัง​ตื่น​อยู่: คือ​มี​เสียงเคาะ​ของ​พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน​พูด​ว่า, ‘แม่​น้องสาว​จ๋า, แม่​คนรัก​ของ​ฉัน​จ๋า, แม่​นก​พิลาป​จ๊ะ, แม่​คน​งาม​หมดจด​ของ​ฉัน​จ๋า, เปิด​ประตู​ให้​พี่​ซี​จ๊ะ; เพราะ​ศีรษะ​ของ​พี่​ก็​ถูก​น้ำค้าง​ชื้น, และ​เส้น​ผม​ของ​พี่​ก็​ชุ่ม​ด้วย​ละออง​น้ำ​ฟ้า​แห่ง​ราตรีกาล.</verse>
				<verse number="3">พี่​ได้​เปลื้อง​เสื้อ​ของ​พี่​ออก​เสียแล้ว; พี่​จะ​สวม​กลับ​เข้า​ไป​อีก​ได้​อย่างไร? พี่​ได้​ล้าง​เท้า​ของ​พี่​แล้ว: ทำไม​จะ​ให้​เท้า​ของ​พี่​กลับ​เปื้อน​ไป​อีก​เล่า?’</verse>
				<verse number="4">พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน​ได้​สอด​มือ​ของ​เขา​เข้า​มา​ทาง​รู​ประตู, และ​ใจ​ดิฉัน​ก็​กะ​สัน​ถึง​เขา.</verse>
				<verse number="5">ดิฉัน​ได้​ลุก​ขึ้น​ไป​เปิด​ประตู​ให้​พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน; และ​มือ​ของ​ดิฉัน​ได้​ทำ​ให้​มด​ยอบ​หยด, และ​นิ้ว​ของ​ดิฉัน​ได้​ทำ​ให้​น้ำ​มด​ยอบ​ย้อย​บน​ลูก​สลัก​กลอน.</verse>
				<verse number="6">ดิฉัน​ได้​เปิด​ประตู​ให้​พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน; แต่​พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน​ได้​กลับ​ไป​เสียแล้ว. เมื่อ​เขา​เรียก​ดิฉัน, ดิฉัน​มัว​ตก​ตลึง: ดิฉัน​ได้​แสวงหา​เขา, แต่​ดิฉัน​หา​เขา​ให้​พบ​ไม่​ได้; ดิฉัน​ได้​ร้องเรียก​หา​เขา, แต่​เขา​มิได้​ขาน​ตอบ,</verse>
				<verse number="7">พวก​พล​ต​ระ​เวร​ที่​ลาด​ต​ระ​เวร​ใน​เมือง​ได้​พบ​ดิฉัน, เขา​ได้​ตี​ดิฉัน, เขา​ได้​ทำร้าย​ดิฉัน, พวก​ตำรวจ​รักษา​กำแพง​เมือง​ได้​ฉกชิง​เอา​ผ้า​โปร่ง​จาก​ดิฉัน​ไป.”</verse>
				<verse number="8">“โอ้​บุตรี​แห่ง​ยะ​รู​ซา​เลมเอ๋ย, ดิฉัน​ขอ​ให้​พวก​เธอ​สาบาน​ว่า, ถ้า​เธอ​คน​ใด​ไม่​พบ​พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน, เธอ​จะ​รับปาก​บอก​เขา​ว่า, ดิฉัน​กำลัง​เป็นไข้​ใจ.”</verse>
				<verse number="9">“โอ้​แม่​สาว​จ๋า, แม่​งาม​ล้ำเลิศ​ใน​ท่ามกลาง​สาว​อื่นๆ, คู่รัก​ของ​เธอ​นั้น​วิเศษ​อะไร​ไป​กว่า​คู่รัก​ของ​ใครๆ หรือ? คู่​พิศวาส​ของ​เธอ​นั้น​ยิ่งยวด​อะไร​ไป​กว่า​คู่​พิศวาส​ของ​สาว​อื่นๆ หรือ, เธอ​ถึง​จะ​ได้​มา​ให้​พวก​ดิฉัน​สาบาน​ให้?”</verse>
				<verse number="10">“พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน​ผิว​ขาว​อม​เลือด, เขา​เป็น​เอก​ใน​ท่ามกลาง​สิบ​พัน​คน.</verse>
				<verse number="11">ศีรษะ​ของ​เขา​งาม​เหมือน​ทองคำ​นพคุณ; ผม​ของ​เขา​หยิก​เป็น​พวง​และ​ดำ​เหมือน​นก​กา.</verse>
				<verse number="12">ตา​ของ​เขา​เปรียบ​เหมือน​นก​พิลาป​จับ​อยู่​ที่​ริม​ลำธาร​น้ำ, อาบ​ตัว​ของ​มัน​ด้วย​น้ำนม, และ​จับ​อยู่​ที่​ริม​กระแส​น้ำ​อัน​เต็ม​ฝั่ง.</verse>
				<verse number="13">แก้ม​ของ​เขา​เหมือน​อย่าง​ลาน​ปลูก​ไม้​หอม​นานา. เหมือน​อย่าง​อกร่อง​ที่​มี​ดอกไม้​หอม​ต่างๆ: ริมฝีปาก​ของ​เขา​เหมือน​ดอก​พลับ​พลึง​แดง, ส่ง​กลิ่น​มด​ยอบ.</verse>
				<verse number="14">มือ​ของ​เขา​ดุจ​วงแหวน​ทองคำ​อัน​ประดับ​ด้วย​พลอย​เบ​รู​ล: กาย​ของ​เขา​ดุจ​งา​เพราเพริศ​และ​ประดับ​ด้วย​พลอย​อิน​ทนิน.</verse>
				<verse number="15">ขา​ของ​เขา​ดุจ​เสา​โมรา, ตั้ง​บน​ฐาน​ทองคำ​นพคุณ: ซวดทรง​ของ​เขา​มี​สง่า​ดัง​ภูผา​ละ​บา​โน​น, สูง​ระหง​ดัง​ต้น​สิ้น​สี​ดาร์.</verse>
				<verse number="16">ปาก​ของ​เขา​หอม​หวาน​ที่สุด; จริงๆ นะ​เธอ, ทั่ว​ทั้ง​สารพางค์​ของ​เขา​ล้วนแต่​น่ารัก​น่า​ใคร่. โอ้​แม่​เหล่า​บุตร​แห่ง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​จ๋า, รูปพรรณสัณฐาน​ดังนี้​แหละ​คือ​พ่อ​พิศวาส​ของ​ดิฉัน​และ​พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">“อ้อ, แม่​สาว​จ๋า, แม่​งาม​ล้ำเลิศ​ใน​ท่ามกลาง​สาว​อื่นๆ, คู่รัก​ของ​เธอ​ไป​ไหน​เสีย? คู่​พิศวาส​ของ​เธอ, ที่​พวกเรา​จะ​ไป​สืบหา​นั้น, กลับ​ไป​ไหน​เสียแล้ว​เล่า?” “พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน​ได้​ลง​ไป​ยัง​สวน​ของ​เขา​เพื่อ​จะ​ไป​ที่​อกร่อง​ดอกไม้​หอม, และ​เพื่อ​จะ​ไป​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์, กับ​เพื่อ​จะ​เก็บ​ดอก​ซ่อน​กลิ่น. ตัว​ดิฉัน​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน, และ​ตัว​พ่อ​เพื่อนยาก​ก็​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​ดิฉัน. เขา​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์​อยู่ ณ ท่ามกลาง​หมู่​ต้น​ซ่อน​กลิ่น.” “แม่​คนรัก​ของ​ฉัน​เอ๋ย, แม่​ช่าง​งาม​แช่มช้อย​ประหนึ่ง​เมือง​ที​ระ​ซา, และ​งาม​เย็นตา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​เป็น​สง่า​น่า​คร้าม​เกรง​ดัง​กองทัพ มี​ธง​ประจำ​กอง​หลาย​ธง. ขอ​เบือน​เนตร​ไป​เสีย​จาก​พี่​เถอะ, เพราะว่า​พี่​แพ้​นัยน์ตา​ของ​น้อง​แล้ว. ผม​ของ​น้อง​เป็น​ลูก​ระลอก​ดุจ​ฝูง​แพะ​ที่​นอน​อยู่​ตาม​เนิน​ลาด​ภูเขา​ฆี​ละ​อาด. ซี่​ฟัน​ของ​น้อง​เรียบ​สะอาดสะอ้าน​ดัง​ฝูง​แกะ​ตัวเมีย​ที่​เพิ่ง​ขึ้น​มา​จาก​การ​ชำระ, มี​ลูก​แฝด​ติด​มา​ทุก​ตัว, และ​หา​มี​ตัว​ใด​แท้ง​ลูก​ไม่. ขมับ​ของ​น้อง​ดุจ​ทาง​ผ้า​โปร่ง​เห็น​เหมือน​ผล​ทับทิม​ผ่าซีก. มเหสี​หก​สิบ​องค์, และ​นางห้าม​แปดสิบ​คน, อีก​จำนวน​สาว​เหลือ​คณ​นา. แต่​แม่​นกเขา​ของ​ฉัน, แม่​คน​งาม​หมดจด​ของ​ฉัน​เป็น​เด่น​กว่า​ใคร​หมด; เธอ​แต่​คน​เดียว​เป็น​หัวรักหัวใคร่​ของ​มารดา; เธอ​แต่​คน​เดียว​เป็น​บุตร​สุด​ส​วา​ท​ของ​ผู้​ให้​กำเนิด​เธอ. สาวๆ ทั้ง​หลาย​ได้​ชำเลือง​ดู​เธอ, และ​ยกย่อง​เธอ; จริงๆ นะ, เหล่า​มเหสี​และ​เหล่า​นางห้าม​ก็​สรรเสริญ​เยิร​ยอ​เธอ​ว่า, แม่​สาว​คน​นี้​เป็น​ผู้ใด​หนอ​ที่​เด่นดัง​อรุโณทัย, แจ่ม​จรัส​ดัง​ดวงจันทร์, กระจ่าง​จ้า​ยัง​ดวง​สุ​ริ​ยัน, สง่า​น่า​เกรง​คร้าม​ดัง​กองทัพ​มี​ธง​ประจำ​กอง​หลาย​ธง?’ ” “ดิฉัน​ได้​ลง​ไป​สวน​ลูก​นัต, เพื่อ​จะ​ดู​หมู่​ไม้​เขียว​ตาม​หุบเขา, ว่า​เถา​องุ่น​มีด​อก​ตูม​ออก​หรือเปล่า, และ​เพื่อ​จะ​ดู​ว่า​ต้น​ทับทิม​มีด​อก​แล้ว​หรือยัง. เมื่อ​ดิฉัน​ยัง​ไม่​ทัน​รู้ตัว, มโนคติ​ของ​ดิฉัน​ได้​ทำ​ให้​ดิฉัน​เคลิ้ม​ไป​ว่า​อยู่​ใน​รถ​ทรง​ของ​ท้าว​อะบี​นา​ดาบ, ห้อมล้อม​ด้วย​เหล่า​รถ​ของ​ราช​บริพาร.” “กลับ​มา​เถอะ, กลับ​มา​เถิด, โอ้​แม่​ชู​ลา​มิ​ท​จ๋า, กลับ​มา​เถิด, กลับ​มา​เถอะ​จ้ะ, เพื่อ​พวก​ดิฉัน​จะ​ได้​เธอ​ไว้​เชยชม. เธอ​จะ​เชยชม​อะไร​ใน​ตัว​แม่​ชู​ลา​มิ​ท, อ๋อ, จะ​ดู​เธอ​รำ​ดาบ​หรือ?”</verse>
				<verse number="2">“พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน​ได้​ลง​ไป​ยัง​สวน​ของ​เขา​เพื่อ​จะ​ไป​ที่​อกร่อง​ดอกไม้​หอม, และ​เพื่อ​จะ​ไป​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์, กับ​เพื่อ​จะ​เก็บ​ดอก​ซ่อน​กลิ่น.</verse>
				<verse number="3">ตัว​ดิฉัน​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน, และ​ตัว​พ่อ​เพื่อนยาก​ก็​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​ดิฉัน. เขา​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์​อยู่ ณ ท่ามกลาง​หมู่​ต้น​ซ่อน​กลิ่น.”</verse>
				<verse number="4">“แม่​คนรัก​ของ​ฉัน​เอ๋ย, แม่​ช่าง​งาม​แช่มช้อย​ประหนึ่ง​เมือง​ที​ระ​ซา, และ​งาม​เย็นตา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​เป็น​สง่า​น่า​คร้าม​เกรง​ดัง​กองทัพ มี​ธง​ประจำ​กอง​หลาย​ธง.</verse>
				<verse number="5">ขอ​เบือน​เนตร​ไป​เสีย​จาก​พี่​เถอะ, เพราะว่า​พี่​แพ้​นัยน์ตา​ของ​น้อง​แล้ว. ผม​ของ​น้อง​เป็น​ลูก​ระลอก​ดุจ​ฝูง​แพะ​ที่​นอน​อยู่​ตาม​เนิน​ลาด​ภูเขา​ฆี​ละ​อาด.</verse>
				<verse number="6">ซี่​ฟัน​ของ​น้อง​เรียบ​สะอาดสะอ้าน​ดัง​ฝูง​แกะ​ตัวเมีย​ที่​เพิ่ง​ขึ้น​มา​จาก​การ​ชำระ, มี​ลูก​แฝด​ติด​มา​ทุก​ตัว, และ​หา​มี​ตัว​ใด​แท้ง​ลูก​ไม่.</verse>
				<verse number="7">ขมับ​ของ​น้อง​ดุจ​ทาง​ผ้า​โปร่ง​เห็น​เหมือน​ผล​ทับทิม​ผ่าซีก.</verse>
				<verse number="8">มเหสี​หก​สิบ​องค์, และ​นางห้าม​แปดสิบ​คน, อีก​จำนวน​สาว​เหลือ​คณ​นา.</verse>
				<verse number="9">แต่​แม่​นกเขา​ของ​ฉัน, แม่​คน​งาม​หมดจด​ของ​ฉัน​เป็น​เด่น​กว่า​ใคร​หมด; เธอ​แต่​คน​เดียว​เป็น​หัวรักหัวใคร่​ของ​มารดา; เธอ​แต่​คน​เดียว​เป็น​บุตร​สุด​ส​วา​ท​ของ​ผู้​ให้​กำเนิด​เธอ. สาวๆ ทั้ง​หลาย​ได้​ชำเลือง​ดู​เธอ, และ​ยกย่อง​เธอ; จริงๆ นะ, เหล่า​มเหสี​และ​เหล่า​นางห้าม​ก็​สรรเสริญ​เยิร​ยอ​เธอ​ว่า,</verse>
				<verse number="10">แม่​สาว​คน​นี้​เป็น​ผู้ใด​หนอ​ที่​เด่นดัง​อรุโณทัย, แจ่ม​จรัส​ดัง​ดวงจันทร์, กระจ่าง​จ้า​ยัง​ดวง​สุ​ริ​ยัน, สง่า​น่า​เกรง​คร้าม​ดัง​กองทัพ​มี​ธง​ประจำ​กอง​หลาย​ธง?’ ”</verse>
				<verse number="11">“ดิฉัน​ได้​ลง​ไป​สวน​ลูก​นัต, เพื่อ​จะ​ดู​หมู่​ไม้​เขียว​ตาม​หุบเขา, ว่า​เถา​องุ่น​มีด​อก​ตูม​ออก​หรือเปล่า, และ​เพื่อ​จะ​ดู​ว่า​ต้น​ทับทิม​มีด​อก​แล้ว​หรือยัง.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ดิฉัน​ยัง​ไม่​ทัน​รู้ตัว, มโนคติ​ของ​ดิฉัน​ได้​ทำ​ให้​ดิฉัน​เคลิ้ม​ไป​ว่า​อยู่​ใน​รถ​ทรง​ของ​ท้าว​อะบี​นา​ดาบ, ห้อมล้อม​ด้วย​เหล่า​รถ​ของ​ราช​บริพาร.”</verse>
				<verse number="13">“กลับ​มา​เถอะ, กลับ​มา​เถิด, โอ้​แม่​ชู​ลา​มิ​ท​จ๋า, กลับ​มา​เถิด, กลับ​มา​เถอะ​จ้ะ, เพื่อ​พวก​ดิฉัน​จะ​ได้​เธอ​ไว้​เชยชม. เธอ​จะ​เชยชม​อะไร​ใน​ตัว​แม่​ชู​ลา​มิ​ท, อ๋อ, จะ​ดู​เธอ​รำ​ดาบ​หรือ?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">“โอ้​แม่​สาว​งาม​จับตา​จับใจ; เท้า​สวม​เกือก​ผูก​ของ​เธอ​นั้น​นวยนาด​งาม​นี่​กระไร! ตะโพก​ของ​เธอ​กลม​ดิก​ราว​กับ​เม็ด​เพ็ชร, ที่​ช่างผู้ชำนาญ​ได้​เจียระไน​ไว้.</verse>
				<verse number="2">สะดือ​ของ​เธอ​บุ๋ม​ดุจ​ถ้วย​คอ​ที่​มิได้​ขาด​น้ำ​องุ่น​หอม​หวาน: เอว​ของ​เธอ​มี​สี​ราว​กับ​กอง​ข้าวสาลี​ที่​มีด​อก​ซ่อน​กลิ่น​ปัก​ได้​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="3">ถัน​สอง​เต้า​ของ​เธอ​งาม​สละสลวย​เหมือน​ลูก​กวาง​สอง​ตัว​ซึ่ง​เป็น​ฝาแฝด​กัน.</verse>
				<verse number="4">ลำคอ​ของ​เธอ​ขาว​ระหง​ประหนึ่ง​หอคอย​สร้าง​ด้วย​งาช้าง. เนตร​ทั้ง​สอง​ของ​เธอ​ใส​แจ๋ว​ดุจ​น้ำ​ใน​สระ​ข้าง​ประตู​บัท​รา​บิ​ม​เมือง​เฮ็จ​โบ​น: จมูก​ของ​เธอ​เหมือน​หอ​แห่ง​ภูเขา​ละ​บา​โน​น, ที่​หน้า​เมือง​ดา​มา​เซ็ค.</verse>
				<verse number="5">ศีรษะ​ของ​เธอ​ดู​ดัง​ภูเขา​คา​ระ​เม็ล, ผม​ของ​เธอ​นั้น​เงา​งาม​ดุจ​สี​ม่วง. กษัตริย์​ก็​ต้อง​เสน่ห์​ด้วย​เส้น​ผม​นั้น,</verse>
				<verse number="6">เออ, แม่​ช่าง​น่ารัก, แม่​ช่าง​ชื่นชม, เธอ​นี่​ช่าง​งาม​แฉล้ม​แช่มช้อย, ช่าง​งาม​ต้องตา​จริง.”</verse>
				<verse number="7">“ค่า​ที่​รูปพรรณสัณฐาน​ของ​เธอ​งาม​ระหง​ดุจ​ต้น​อินทผลัม, และ​ถัน​ทั้ง​สอง​ของ​เธอ​ดัง​พวง​อินทผลัม,</verse>
				<verse number="8">พี่​จึง​ได้​ว่า, ‘พี่​จะ​ปีน​ขึ้นต้น​อินทผลัม​นั้น, พี่​จะ​จับ​ทาง​เหนี่ยว​ไว้: ขอ​ให้​ถัน​สอง​เต้า​ของ​เธอ​งาม​ดุจ​พวง​องุ่น​เถอะ. และ​ขอ​ให้​ลม​ระบาย​จาก​จมูก​ของ​เธอ​หอม​ดัง​ผล​ทะ​พู​อา​เถิด.</verse>
				<verse number="9">และ​ขอ​ให้​เพดานปาก​ของ​เธอ​หอม​หวาน​ดุจ​น้ำ​องุ่น​อย่าง​ดี​ยิ่ง, ดื่ม​คล่อง​คอ​แก่​คนรัก​ของ​พี่, และ​ทำ​ให้​คน​หลับ​ต้อง​เลีย​ริมฝีปาก​เถอะ. ’ ”</verse>
				<verse number="10">“ตัว​ดิฉัน​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน; และ​ความ​ปรารถนา​ของ​เขา​ก็​เจาะจง​เอา​ตัว​ดิฉัน,</verse>
				<verse number="11">พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน​จ๋า, มา​เถิด​จ้ะ, ให้​เรา​พา​กัน​ออก​ไป​ใน​ทุ่ง; ให้​เรา​พัก​อยู่​ตาม​หมู่บ้าน.</verse>
				<verse number="12">ให้​เรา​ตื่น​แต่เช้า​ตรู่​ไป​ยัง​สวน​องุ่น; ให้​เรา​ดู​ว่า​เถา​องุ่น​ได้​มีด​อก​ตูม​ออก​หรือเปล่า, หรือว่า​มีด​อก​บาน​แล้ว, ให้​เรา​ดู​ว่า​ต้น​ทับทิม​มีด​อก​หรือยัง: ณ ที่​นั้นแหละ​ดิฉัน​จะ​มอบ​ความ​รัก​ของ​ดิฉัน​ให้แก่​เธอ.</verse>
				<verse number="13">ผล​ดู​ดาอิม​สุก​ส่ง​กลิ่น​หอม​ฟุ้ง​ไป​แล้ว; พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน​จ๋า, ที่​ประตู​บาน​ของ​ดิฉัน​มี​ผลไม้​อร่อย​นานา​ชะ​นิด, มี​ทั้ง​ผล​ห่าม​และ​ผล​งอม, ที่​ดิฉัน​ได้​เก็บ​รวบรวม​ไว้​สำหรับ​พ่อ​เพื่อนยาก.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">“โอ​ถ้า​เธอ​ได้​เป็น​พี่ชาย​ของ​ดิฉัน​ผู้​ได้​ดูด​นม​แต่​ถัน​ของ​มารดา​ของ​ดิฉัน​ก็​จะ​ดี. เพราะ​เมื่อ​ดิฉัน​พบ​เธอ​นอก​บ้าน, ดิฉัน​จะ​ได้​จุบ​เธอ​ได้, แล้ว​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ไม่​ดูหมิ่น​ดูถูก​ดิฉัน.</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ดิฉัน​จะ​ได้​เดิน​นำ​เธอ​พา​เธอ​ให้​เข้า​มา​ใน​เรือน​ของ​มารดา, ผู้​ให้​กำเนิด​แม่​ดิฉัน; ดิฉัน​จะ​ได้​ให้​เธอ​ดื่ม​น้ำ​องุ่น​หอม, และ​ดื่ม​น้ำ​ทับทิม​หวาน​ของ​ดิฉัน.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​แขน​ซ้าย​ของ​เธอ​จะ​ได้​หนุน​ศีรษะ​ดิฉัน​ไว้. และ​แขนขวา​ของ​เธอ​จะ​ได้​กอด​ดิฉัน​ไว้.”</verse>
				<verse number="4">“โอ้​บุตรี​แห่ง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลมเอ๋ย, ดิฉัน​ขอ​ให้​เธอ​ทั้ง​หลาย​สาบาน​ว่า, เธอ​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​เร้า​หรือ​ไม่​ปลุก​ความ​รัก​ให้​ตื่น​กะ​ตือ​ขึ้น, จนกว่า​เธอ​จะ​จุใจ​แล้ว.”</verse>
				<verse number="5">“แม่​คน​นี้​ที่​ขึ้น​มา​จาก​ป่า​ดอน​อิงแอบ​แนบ​มา​กับ​คู่รัก​คือ​ใคร​ที่ไหน​หนอ?” “​ดิฉัน​ได้​ปลุก​เธอ​เมื่อ​เธอ​อยู่​ใต้​ต้น​ทะ​พู​อา, ที่นั่น​แหละ​ที่​มารดา​ของ​เธอ​ได้​ปวดร้าว​เพราะ​เธอ, ที่​ตรง​นั้นแหละ​ที่​มารดา​เจ็บ​ครรภ์​คลอด​เธอ.</verse>
				<verse number="6">จง​แนบ​ดิฉัน​ไว้​ให้​เป็น​เนื้อเดียว​ดุจ​ดวงตรา​ประทับ​บน​ดวงใจ​ของ​เธอ, ประดุจ​ดวงตรา​ประทับ​บน​แขน​ของ​เธอ, เพราะว่า​ความ​รัก​ก็​มี​เดชานุภาพ​เหมือน​ความ​มรณา, ความ​หึง​ก็​เหี้ยมโหด​เหมือน​เมือง​ผี, และ​ประกาย​แห่ง​ความ​หึงหวง​นั้น​ก็​คือ​ประกาย​เพลิง, คือ​ประกาย​เพลิงฟ้า​ผ่า​ทีเดียว.</verse>
				<verse number="7">แม่น้ำ​หลาย​สาย​ไม่​อาจ​ดับ​ความ​รัก​ให้​มอด​เสีย​ได้, หรือ​อุ​ทก​ธาร​ทั้ง​หลาย​ไม่​อาจ​ท่วม​ความ​รัก​ให้​สำลัก​ตาย​เสีย​ได้; มา​ท​แม้นว่า​คน​ใด​จะ​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ใน​เหย้า​เรือน​ของ​ตน​ทั้งสิ้น​มา​แลก​กับ​ความ​รัก​นั้น, คน​นั้น​คงจะ​ได้​รับ​ความ​ประมาท​หมิ่น​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​เป็น​อย่างยิ่ง.”</verse>
				<verse number="8">“เรา​มี​น้องสาว​อยู่​คน​หนึ่ง, และ​เขา​ยัง​ไม่​มี​ถัน; เรา​จะ​ทำ​ประการ​ใด​กับ​น้องสาว​ของ​เรา​เมื่อ​ถึง​วันที่​เขา​จะ​มา​สู่ขอ​น้อง​ของ​เรา?</verse>
				<verse number="9">ถ้า​หาก​น้องสาว​นั้น​เป็น​กำแพง​ป้อง​ปัด, เรา​ก็​จะ​สร้าง​ป้อม​เงิน​ไว้​ช่วย​สอด​ตา​ดู​น้อง: แต่​ยัง​หาก​น้อง​เป็น​ประตู​ต้อนรับ, พวกเรา​ก็​จะ​เอา​กลอน​ไม้​สน​สี​ดาร์​ขัด​บาน​ประตู​เสีย.”</verse>
				<verse number="10">“จ้ะ, น้อง​เป็น​กำแพง​จ้ะ, จริง​จ้ะ, ถัน​ทั้ง​สอง​ของ​น้อง​เหมือน​ดัง​ป้อม​บน​กำแพง: เพราะ​เหตุ​นั้น​น้อง​ถึง​ได้​เป็น​ที่​ต้องตา​ของ​ชาย​ผู้​ได้​พบ​ความ​เกษมศานต์.”</verse>
				<verse number="11">“​กษัตริย์​ซะโล​โม​ได้​มี​สวน​องุ่น​อยู่​แปลง​หนึ่ง​ที่​เมือง​บา​ละ​อา​โม​น; พระองค์​ได้​มอบ​สวน​องุ่น​นั้น​แก่​ผู้รักษา​สวน​เช่า; ทุกๆ คน​นั้น​ต้อง​ส่ง​เงิน​คน​ละ​พัน​แผ่น​ให้​เป็น​ค่าเช่า​สวน,</verse>
				<verse number="12">เพราะ​สวน​องุ่น​ที่อยู่​เบื้องหน้า​นี้​เป็น​ของ​ข้าพ​เจ้า; ข้า​แต่​กษัตริย์​ซะโล​โม, พระองค์​จะ​ได้​รับ​เงิน​พัน​แผ่น, แล​เหล่า​ผู้ดู​แล​ผลไม้​ใน​สวน​นั้น​จะ​ได้​รับ​เงิน​สอง​ร้อย​แผ่น.”</verse>
				<verse number="13">“โอ้​แม่​สาว, ผู้​อยู่​ใน​สวน, พวก​เพื่อนๆ คอย​ฟัง​สำเนียง​ของ​เธอ​อยู่: ขอ​ให้​ฉัน​ได้ยิน​น้ำเสียง​เถิด.”</verse>
				<verse number="14">“พ่อ​เพื่อนยาก​ของ​ดิฉัน​จ๋า, เร็วๆ เข้า​เถอะ​จ้ะ, ขอ​ให้​เธอ​เป็น​ดัง​เลียง​ผา​หรือ​กวาง​หนุ่ม​บน​ภูเขา​พฤกษชาติ​หอม​หวลเถิด.”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="23">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นิมิตต์​ซึ่ง​ยะ​ซา​ยา​บุตร​ของ​อา​โม​ส​ได้​เห็น​เกี่ยวกับ​ยะฮูดา​และ​ยะ​รู​ซา​เลม​ใน​รัชช​กาล​ของ​กษัตริย์​อุ​ซี​ยา, กษัตริย์​โยธา​ม, กษัตริย์​อา​ฮา​ศ, และ​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา​ผู้​ครอง​ประเทศ​ยะฮูดา พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แล้ว​ว่า, “โอ​ฟ้า​สวรรค์​ทั้ง​หลาย, จง​ฟัง, โอ้​แผ่น​ดิน​โลก, จง​เงี่ยหู​สดับ​เถิด; เรา​ได้​บำรุงเลี้ยง​และ​ได้​ประคบประหงม​บรรดา​บุตร​ให้​วัฒนา​ขึ้น, แต่​บุตร​เหล่านั้น​ได้​ทรยศ​ต่อ​เรา. โค​ผู้​ยัง​รู้จัก​เจ้าของ​ของ​มัน, และ​สัตว์​ลา​ยัง​รู้จัก​ราง​หญ้า​ของ​เจ้าของ: แต่​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น​หา​ได้​รู้จัก​อย่าง​นั้น​ไม่, พล​เมือง​ของ​เรา​นั้น​มิได้​ใช้​ความคิด​ตรึกตรอง.” เออ, ประเทศ​ที่​เต็มไปด้วย​บาป, พล​เมือง​ที่​เพียบ​ไป​ด้วย​อสัตย์​อธรรม, เป็น​ว่าน​เครือ​ของ​ผู้​กระทำ​ชั่ว, เป็น​ลูกหลาน​ที่​ประกอบ​การ​คดโกง: เขา​ทั้ง​หลาย​เหล่านั้น​ได้​ละทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสีย, และ​ได้​หมิ่นประมาท​องค์​บริสุทธิ์​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​เหินห่าง​และ​ก้าว​ถอยหลัง​ไป. ทำไม​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยัง​ขืน​ทรยศ​ต่อไป? แล้ว​ก็​ต้อง​ถูก​เฆี่ยน​ตี​มาก​ขึ้น: ทั้ง​ศีรษะ​ก็​เจ็บ​ไป​ทั่ว, และ​ทั้ง​ใจ​ก็​ละเหี่ย​ม่อย​ไป. ตั้งแต่​ฝ่าเท้า​ขึ้น​ไป​ตลอด​กะ​ทั่ง​ศีรษะ​ไม่​มี​ที่​ปกติ​เลย; มีแต่​บาดแผล​และ​รอย​ฟกช้ำ, และ​รอย​แผล​เฆี่ยน: แผล​เหล่านั้น​มิได้​ปิด​ไว้, หรือ​มิได้​พัน​ไว้, หรือ​มิได้​ใส่​น้ำมัน​ให้​เนื้อ​นิ่ม​เลย. ประเทศ​ของ​เจ้า​ก็​ร้าง​เปล่า, นคร​ของ​เจ้า​ก็​ถูก​เผาผลาญ: ส่วน​ดินแดน​ของ​เจ้า​นั้น​คน​ต่างชาติ​ก็​กลืน​กิน​เสีย​ต่อหน้า​เจ้า, และ​มัน​ก็​ร้าง​ไป, เหมือน​กับ​ว่า​คน​ต่างชาติ​-​ได้​ทำลาย​มัน​เสีย. ส่วน​ลูก​หญิง​ของ​กรุง​ซี​โอน​นั้น​ถูก​ละ​ไว้​เหมือน​อย่าง​ห้าง​สวน​ใน​สวน​องุ่น, และ​เหมือน​กับ​กะ​ท่อม​ใน​ไร่​แตงกวา, และ​เหมือน​กับ​เมือง​ที่​ถูก​ล้อม​ไว้. ถ้า​หาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​มิ​ได​ละเว้น​เรา​ซึ่ง​เป็น​หน่วย​น้อย​นั้น​เสีย, เรา​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​อย่าง​เมือง​ซะ​โดม, และ​เป็น​เหมือน​อย่าง​เมือง​อะ​โมรา ดูกร​ท่าน​ผู้​ครอง​เมือง​ซะ​โดม, จง​สดับ​ฟัง​คำ​ตรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; ดูกร​ชน​ชาว​อะ​โมรา, จง​เอียงหู​ฟัง​พระ​บัญชา​ของ​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​เถิด. พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, “เครื่องบูชา​เผา​มากมายก่ายกอง​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​ประโยชน์​อะไร​แก่​เรา? เรา​เบื่อ​เครื่องบูชา​เผา​แกะ​ตัวผู้, และ​มัน​ข้น​แห่ง​สัตว์เลี้ยง; และ​มิได้​ชื่นใจ​ใน​โลหิต​แห่ง​ลูก​โค​ผู้, หรือ​ของ​ลูก​แกะ, หรือ​ของ​แพะ​ผู้. เมื่อ​เจ้า​มา​ปรากฏ​ตัว​ต่อหน้า​เรา​นั้น, ใคร​ได้​ขอร้อง​ให้​เจ้า​เหยียบ​เข้า​มา​ใน​สำนัก​ของ​เรา? อย่า​ได้​นำ​เครื่องบูชา​สัตว์​อัน​ขาด​จิตต์​เคารพ​มา​อีก​เลย; กลิ่น​เครื่องบูชา​จะ​เพิ่ม​ความ​สะ​อิด​สะ​เอียน​แก่​เรา​มาก​ขึ้น; ใน​สมัยประชุม​ประจำเดือน​แรก​เดือน​ขึ้น, วัน​ซะบา​โต​และ​สมัยประชุม​ประจำปี, เรา​ไม่​ชอบใจ​เลย​แม้​ถึง​การ​ที่ประชุม​นมัสการ​อย่าง​พิเศษ​นั้น, ก็​เป็น​การ​อสัตย์​อธรรม. วัน​ถือ​เทศกาล​แรก​เดือน​ขึ้น, วัน​ถือ​พิธี​ต่างๆ ที่​ได้​กำหนด​ไว้​ของ​เจ้า​นั้น​เรา​เกลียดชัง​นัก; ลัทธิ​เหล่านั้น​เป็น​ภาระ​รุงรัง​แก่​เรา, เรา​เบื่อหน่าย​ที่​จะ​ทน​แบก​ต่อไป​แล้ว. แล​เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ชูมือ​กาง​ขึ้น, เรา​จะ​เมิน​หน้าเสีย​จาก​พวก​เจ้า: เออ, เมื่อ​เจ้า​อธิษฐาน​มากมาย​หลาย​หน, เรา​จะ​ไม่​ฟัง: ด้วย​มือ​ของ​พวก​เจ้า​เปรอะเปื้อน​ไป​ด้วย​โลหิต. ล้าง​เสีย​เถอะ, จง​ชำระ​ตัว​เสีย​ให้​สะอาด​หมดจด; เจ้า​จง​เลิก​ทำ​การ​ชั่ว​และ​กำจัด​มัน​เสีย​ให้​พ้น​จาก​สายตา​ของ​เรา; จง​งด​กระทำ​ชั่ว​เสียที​เดียว; จง​ฝึกหัด​กระทำ​การ​ดี; จง​แสวงหา​ที่​จะ​ให้​ความ​ยุตติ​ธรรม, จง​ขัดขวาง​การ​กระทำ​ของ​ผู้​ข่มเหง, จง​ให้​ความ​ยุตติ​ธรรม​แก่​ลูกกำพร้า, จง​เป็นปากเสียง​ให้แก่​หญิง​ม่าย.” พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “มา​เถิด, ให้​เรา​มา​หารือ​ตกลง​กัน​เสีย​ให้​เด็ดขาด: แม้​บาป​ของ​เจ้า​จะ​แดง​เป็น​เหมือน​สี​ที่​แดงก่ำ​บาป​นั้น​ก็​อาจ​จะ​กลับกลาย​เป็น​สี​ขาว​เหมือน​อย่าง​หิมะ; แม้​บาป​ของ​เจ้า​จะ​แดง​เป็น​เหมือน​สี​ที่​แดง​เข้ม, บาป​นั้น​ก็​อาจ​จะ​ขาว​เหมือน​อย่าง​ขน​แกะ. ถ้า​เจ้า​สมัครใจ​เชื่อฟัง, เจ้า​ก็​จะ​ได้​เก็บ​กิน​ผล​แห่ง​แผ่น​ดิน​อย่าง​บริบูรณ์: แต่​ถ้า​เจ้า​ไม่​ยอม, และ​ยัง​ทรยศ​อยู่, เจ้า​ก็​จะ​ต้อง​เป็น​เหยื่อ​แห่ง​คม​ดาบ:” เพราะ​พระโอษฐ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนั้น เมือง​ที่​สัตย์​ซื่อ​ยัง​มาก​ลาย​เป็น​เมือง​หญิง​นอกใจ​ไป​ได้! เมือง​นั้น​เคย​เต็ม​ด้วย​ความ​ยุตติ​ธรรม; ความ​ชอบธรรม​เคย​ได้​ดำรง​อยู่​ใน​เมือง​นั้น; แต่​มา​บัดนี้​กลาย​เป็น​เมือง​ของ​นัก​ฆาตกรรม. เนื้อ​เงิน​ก็​กลาย​เป็น​ขี้​เงิน​ไป​แล้ว, เหล้าองุ่น​ของ​เจ้า​นั้น​ก็​ถูก​ปน​ด้วย​น้ำท่า: ผู้​ครอง​เมือง​ของ​เจ้า​แต่​หา​ครองตัว​ของ​เขา​เอง​ได้​ไม่, และ​กลับ​ไป​เป็นมิตร​ของ​พวก​โจร: ต่าง​ก็​ชอบ​กิน​สินบน, และ​เสาะหา​สินจ้าง​เขา​ไม่​ให้​ความ​ยุตติ​ธรรม​แก่​ลูกกำพร้า​และ​ไม่​นำพา​ต่อ​คดี​ของ​หญิง​ม่าย ดังนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ทั้ง​หลาย, องค์​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​สูงสุด​ของ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ตรัส​ว่า, “อ้า, เรา​จะ​ปลีกตัว​ออก​จาก​ศัตรู​ของ​เรา, และ​จะ​แก้แค้น​ปัจจามิตร​ของ​เรา. เรา​จะ​วางมือ​ของ​เรา​ลง​บน​เจ้า, และ​เรา​จะ​ถลุง​ขี้แร่​ออก​จาก​เจ้า​เสีย​ให้​บริสุทธิ์, และ​กำจัด​การ​เจือปน​ของ​เจ้า​ออก​เสีย​ให้​หมดสิ้น​ไป; เรา​จะ​กลับ​ตั้ง​ผู้พิพากษา​ของ​เจ้า​ให้​คง​ตำแหน่ง​เดิม​และ​ตั้ง​คณะ​ที่ปรึกษา​ของ​เจ้า​ไว้​เหมือน​แต่แรก​แต่​นั้น​ไป​เจ้า​จะ​ถูก​ขนานนาม​ว่า​เป็น​นคร​แห่ง​ความ​ชอบธรรม, และ​สัตย์​ซื่อ. กรุง​ซี​โอน​จะ​ถูก​ไถ่​ออก​มา​ด้วย​ความ​ยุตติ​ธรรม, และ​พล​เมือง​ที่​กลับใจ​นั้น​จะ​รอดพ้น​ด้วย​ความ​ชอบธรรม. ผู้​ล่วง​บัญญัติ​และ​คน​บาป​จะ​พินาศ​ไป​ด้วย​กับ​และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​ละทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​จะ​มอด​ม้วย​ไป. แล้ว​เขา​จะ​อับอายขายหน้า​เพราะ​ต้น​โอ๊ค​ศักดิ์สิทธิ์​ซึ่ง​เขา​เคย​พึ่ง​ใจมา​แต่ก่อน, และ​เจ้า​จะ​ขวยเขิน​ต่อ​หมู่​ไม้​ที่​เจ้า​เลือก​ไว้​เคารพ​บูชา. เพราะ​เจ้า​จะ​เป็น​ดุจ​ต้น​โอ๊ค​ที่​เหี่ยวแห้ง, และ​ดุจ​หมู่​ไม้​ที่​ไม่​มี​น้ำ​หล่อเลี้ยง. และ​ผู้​ที่​เข้มแข็ง​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​อย่าง​ขุย​ป่าน​และ​รูป​เคารพ​ที่​เขา​ทำ​ขึ้น​ก็​จะ​เปรียบ​เหมือน​ประกายไฟ, และ​ทั้ง​สอง​อย่าง​ก็​จะ​เผาผลาญ​ไป​ด้วย​กัน, และ​ไม่​มี​ใคร​จะ​ดับ​เสีย​ได้</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แล้ว​ว่า, “โอ​ฟ้า​สวรรค์​ทั้ง​หลาย, จง​ฟัง, โอ้​แผ่น​ดิน​โลก, จง​เงี่ยหู​สดับ​เถิด; เรา​ได้​บำรุงเลี้ยง​และ​ได้​ประคบประหงม​บรรดา​บุตร​ให้​วัฒนา​ขึ้น, แต่​บุตร​เหล่านั้น​ได้​ทรยศ​ต่อ​เรา.</verse>
				<verse number="3">โค​ผู้​ยัง​รู้จัก​เจ้าของ​ของ​มัน, และ​สัตว์​ลา​ยัง​รู้จัก​ราง​หญ้า​ของ​เจ้าของ: แต่​พวก​ยิศ​รา​เอล​นั้น​หา​ได้​รู้จัก​อย่าง​นั้น​ไม่, พล​เมือง​ของ​เรา​นั้น​มิได้​ใช้​ความคิด​ตรึกตรอง.”</verse>
				<verse number="4">เออ, ประเทศ​ที่​เต็มไปด้วย​บาป, พล​เมือง​ที่​เพียบ​ไป​ด้วย​อสัตย์​อธรรม, เป็น​ว่าน​เครือ​ของ​ผู้​กระทำ​ชั่ว, เป็น​ลูกหลาน​ที่​ประกอบ​การ​คดโกง: เขา​ทั้ง​หลาย​เหล่านั้น​ได้​ละทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสีย, และ​ได้​หมิ่นประมาท​องค์​บริสุทธิ์​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​เหินห่าง​และ​ก้าว​ถอยหลัง​ไป.</verse>
				<verse number="5">ทำไม​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยัง​ขืน​ทรยศ​ต่อไป? แล้ว​ก็​ต้อง​ถูก​เฆี่ยน​ตี​มาก​ขึ้น: ทั้ง​ศีรษะ​ก็​เจ็บ​ไป​ทั่ว, และ​ทั้ง​ใจ​ก็​ละเหี่ย​ม่อย​ไป.</verse>
				<verse number="6">ตั้งแต่​ฝ่าเท้า​ขึ้น​ไป​ตลอด​กะ​ทั่ง​ศีรษะ​ไม่​มี​ที่​ปกติ​เลย; มีแต่​บาดแผล​และ​รอย​ฟกช้ำ, และ​รอย​แผล​เฆี่ยน: แผล​เหล่านั้น​มิได้​ปิด​ไว้, หรือ​มิได้​พัน​ไว้, หรือ​มิได้​ใส่​น้ำมัน​ให้​เนื้อ​นิ่ม​เลย.</verse>
				<verse number="7">ประเทศ​ของ​เจ้า​ก็​ร้าง​เปล่า, นคร​ของ​เจ้า​ก็​ถูก​เผาผลาญ: ส่วน​ดินแดน​ของ​เจ้า​นั้น​คน​ต่างชาติ​ก็​กลืน​กิน​เสีย​ต่อหน้า​เจ้า, และ​มัน​ก็​ร้าง​ไป, เหมือน​กับ​ว่า​คน​ต่างชาติ​-​ได้​ทำลาย​มัน​เสีย.</verse>
				<verse number="8">ส่วน​ลูก​หญิง​ของ​กรุง​ซี​โอน​นั้น​ถูก​ละ​ไว้​เหมือน​อย่าง​ห้าง​สวน​ใน​สวน​องุ่น, และ​เหมือน​กับ​กะ​ท่อม​ใน​ไร่​แตงกวา, และ​เหมือน​กับ​เมือง​ที่​ถูก​ล้อม​ไว้.</verse>
				<verse number="9">ถ้า​หาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​มิ​ได​ละเว้น​เรา​ซึ่ง​เป็น​หน่วย​น้อย​นั้น​เสีย, เรา​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​อย่าง​เมือง​ซะ​โดม, และ​เป็น​เหมือน​อย่าง​เมือง​อะ​โมรา</verse>
				<verse number="10">ดูกร​ท่าน​ผู้​ครอง​เมือง​ซะ​โดม, จง​สดับ​ฟัง​คำ​ตรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; ดูกร​ชน​ชาว​อะ​โมรา, จง​เอียงหู​ฟัง​พระ​บัญชา​ของ​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​เถิด.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, “เครื่องบูชา​เผา​มากมายก่ายกอง​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​ประโยชน์​อะไร​แก่​เรา? เรา​เบื่อ​เครื่องบูชา​เผา​แกะ​ตัวผู้, และ​มัน​ข้น​แห่ง​สัตว์เลี้ยง; และ​มิได้​ชื่นใจ​ใน​โลหิต​แห่ง​ลูก​โค​ผู้, หรือ​ของ​ลูก​แกะ, หรือ​ของ​แพะ​ผู้.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เจ้า​มา​ปรากฏ​ตัว​ต่อหน้า​เรา​นั้น, ใคร​ได้​ขอร้อง​ให้​เจ้า​เหยียบ​เข้า​มา​ใน​สำนัก​ของ​เรา?</verse>
				<verse number="13">อย่า​ได้​นำ​เครื่องบูชา​สัตว์​อัน​ขาด​จิตต์​เคารพ​มา​อีก​เลย; กลิ่น​เครื่องบูชา​จะ​เพิ่ม​ความ​สะ​อิด​สะ​เอียน​แก่​เรา​มาก​ขึ้น; ใน​สมัยประชุม​ประจำเดือน​แรก​เดือน​ขึ้น, วัน​ซะบา​โต​และ​สมัยประชุม​ประจำปี, เรา​ไม่​ชอบใจ​เลย​แม้​ถึง​การ​ที่ประชุม​นมัสการ​อย่าง​พิเศษ​นั้น, ก็​เป็น​การ​อสัตย์​อธรรม.</verse>
				<verse number="14">วัน​ถือ​เทศกาล​แรก​เดือน​ขึ้น, วัน​ถือ​พิธี​ต่างๆ ที่​ได้​กำหนด​ไว้​ของ​เจ้า​นั้น​เรา​เกลียดชัง​นัก; ลัทธิ​เหล่านั้น​เป็น​ภาระ​รุงรัง​แก่​เรา, เรา​เบื่อหน่าย​ที่​จะ​ทน​แบก​ต่อไป​แล้ว.</verse>
				<verse number="15">แล​เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ชูมือ​กาง​ขึ้น, เรา​จะ​เมิน​หน้าเสีย​จาก​พวก​เจ้า: เออ, เมื่อ​เจ้า​อธิษฐาน​มากมาย​หลาย​หน, เรา​จะ​ไม่​ฟัง: ด้วย​มือ​ของ​พวก​เจ้า​เปรอะเปื้อน​ไป​ด้วย​โลหิต.</verse>
				<verse number="16">ล้าง​เสีย​เถอะ, จง​ชำระ​ตัว​เสีย​ให้​สะอาด​หมดจด; เจ้า​จง​เลิก​ทำ​การ​ชั่ว​และ​กำจัด​มัน​เสีย​ให้​พ้น​จาก​สายตา​ของ​เรา; จง​งด​กระทำ​ชั่ว​เสียที​เดียว;</verse>
				<verse number="17">จง​ฝึกหัด​กระทำ​การ​ดี; จง​แสวงหา​ที่​จะ​ให้​ความ​ยุตติ​ธรรม, จง​ขัดขวาง​การ​กระทำ​ของ​ผู้​ข่มเหง, จง​ให้​ความ​ยุตติ​ธรรม​แก่​ลูกกำพร้า, จง​เป็นปากเสียง​ให้แก่​หญิง​ม่าย.”</verse>
				<verse number="18">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “มา​เถิด, ให้​เรา​มา​หารือ​ตกลง​กัน​เสีย​ให้​เด็ดขาด: แม้​บาป​ของ​เจ้า​จะ​แดง​เป็น​เหมือน​สี​ที่​แดงก่ำ​บาป​นั้น​ก็​อาจ​จะ​กลับกลาย​เป็น​สี​ขาว​เหมือน​อย่าง​หิมะ; แม้​บาป​ของ​เจ้า​จะ​แดง​เป็น​เหมือน​สี​ที่​แดง​เข้ม, บาป​นั้น​ก็​อาจ​จะ​ขาว​เหมือน​อย่าง​ขน​แกะ.</verse>
				<verse number="19">ถ้า​เจ้า​สมัครใจ​เชื่อฟัง, เจ้า​ก็​จะ​ได้​เก็บ​กิน​ผล​แห่ง​แผ่น​ดิน​อย่าง​บริบูรณ์:</verse>
				<verse number="20">แต่​ถ้า​เจ้า​ไม่​ยอม, และ​ยัง​ทรยศ​อยู่, เจ้า​ก็​จะ​ต้อง​เป็น​เหยื่อ​แห่ง​คม​ดาบ:” เพราะ​พระโอษฐ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนั้น</verse>
				<verse number="21">เมือง​ที่​สัตย์​ซื่อ​ยัง​มาก​ลาย​เป็น​เมือง​หญิง​นอกใจ​ไป​ได้! เมือง​นั้น​เคย​เต็ม​ด้วย​ความ​ยุตติ​ธรรม; ความ​ชอบธรรม​เคย​ได้​ดำรง​อยู่​ใน​เมือง​นั้น; แต่​มา​บัดนี้​กลาย​เป็น​เมือง​ของ​นัก​ฆาตกรรม.</verse>
				<verse number="22">เนื้อ​เงิน​ก็​กลาย​เป็น​ขี้​เงิน​ไป​แล้ว, เหล้าองุ่น​ของ​เจ้า​นั้น​ก็​ถูก​ปน​ด้วย​น้ำท่า:</verse>
				<verse number="23">ผู้​ครอง​เมือง​ของ​เจ้า​แต่​หา​ครองตัว​ของ​เขา​เอง​ได้​ไม่, และ​กลับ​ไป​เป็นมิตร​ของ​พวก​โจร: ต่าง​ก็​ชอบ​กิน​สินบน, และ​เสาะหา​สินจ้าง​เขา​ไม่​ให้​ความ​ยุตติ​ธรรม​แก่​ลูกกำพร้า​และ​ไม่​นำพา​ต่อ​คดี​ของ​หญิง​ม่าย</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ทั้ง​หลาย, องค์​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​สูงสุด​ของ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ตรัส​ว่า, “อ้า, เรา​จะ​ปลีกตัว​ออก​จาก​ศัตรู​ของ​เรา, และ​จะ​แก้แค้น​ปัจจามิตร​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​วางมือ​ของ​เรา​ลง​บน​เจ้า, และ​เรา​จะ​ถลุง​ขี้แร่​ออก​จาก​เจ้า​เสีย​ให้​บริสุทธิ์, และ​กำจัด​การ​เจือปน​ของ​เจ้า​ออก​เสีย​ให้​หมดสิ้น​ไป;</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​กลับ​ตั้ง​ผู้พิพากษา​ของ​เจ้า​ให้​คง​ตำแหน่ง​เดิม​และ​ตั้ง​คณะ​ที่ปรึกษา​ของ​เจ้า​ไว้​เหมือน​แต่แรก​แต่​นั้น​ไป​เจ้า​จะ​ถูก​ขนานนาม​ว่า​เป็น​นคร​แห่ง​ความ​ชอบธรรม, และ​สัตย์​ซื่อ.</verse>
				<verse number="27">กรุง​ซี​โอน​จะ​ถูก​ไถ่​ออก​มา​ด้วย​ความ​ยุตติ​ธรรม, และ​พล​เมือง​ที่​กลับใจ​นั้น​จะ​รอดพ้น​ด้วย​ความ​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="28">ผู้​ล่วง​บัญญัติ​และ​คน​บาป​จะ​พินาศ​ไป​ด้วย​กับ​และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​ละทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​จะ​มอด​ม้วย​ไป.</verse>
				<verse number="29">แล้ว​เขา​จะ​อับอายขายหน้า​เพราะ​ต้น​โอ๊ค​ศักดิ์สิทธิ์​ซึ่ง​เขา​เคย​พึ่ง​ใจมา​แต่ก่อน, และ​เจ้า​จะ​ขวยเขิน​ต่อ​หมู่​ไม้​ที่​เจ้า​เลือก​ไว้​เคารพ​บูชา.</verse>
				<verse number="30">เพราะ​เจ้า​จะ​เป็น​ดุจ​ต้น​โอ๊ค​ที่​เหี่ยวแห้ง, และ​ดุจ​หมู่​ไม้​ที่​ไม่​มี​น้ำ​หล่อเลี้ยง.</verse>
				<verse number="31">และ​ผู้​ที่​เข้มแข็ง​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​อย่าง​ขุย​ป่าน​และ​รูป​เคารพ​ที่​เขา​ทำ​ขึ้น​ก็​จะ​เปรียบ​เหมือน​ประกายไฟ, และ​ทั้ง​สอง​อย่าง​ก็​จะ​เผาผลาญ​ไป​ด้วย​กัน, และ​ไม่​มี​ใคร​จะ​ดับ​เสีย​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ซึ่ง​ยะ​ซา​ยา​บุตร​ของ​อา​โม​ส​ได้​รับ​มา​เกี่ยว​ข้อง​กับ​ยะฮูดา​และ​ยะ​รู​ซา​เลม เมื่อ​ถึง​สมัย​สุดท้าย​นั้น, ภูเขา​อัน​เป็น​ที่​ตั้ง​ของ​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น, จะ​ถูก​สถาปนา​ขึ้น​ให้​เท่าเทียม​กับ​ขุนเขา​สูง​ทั้ง​หลาย, และ​จะ​ถูก​ยก​ชู​ขึ้น​ให้​สูง​เยี่ยม​เหนือ​ภูเขา​ทั้งมวล; และ​ประชา​ขน​จะ​หลั่งไหล​ไป​ถึง​ที่นั่น. และ​ประชาชาติ​เป็น​อัน​มาก​จะ​พา​กัน​กล่าว​ว่า, “มา​เถิด​พวกเรา, ให้​เรา​ขึ้น​ไป​ยัง​ภูเขา​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ยัง​โบสถ์​ของ​พระเจ้า​แห่ง​ยา​โคบ. พระองค์​จะ​ได้​ทรง​สอน​เรา​ให้​รู้จัก​วิถีทาง​ของ​พระองค์​และ​เรา​จะ​ได้​เดิน​ไป​ตาม​ทาง​ของ​พระองค์​นั้น: ด้วยว่า​พระ​บัญญัติ​จะ​ออก​ไป​จาก​ท้องถิ่น​ซี​โอน, และ​พระ​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ออก​ไป​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.” และ​พระองค์​จะ​ทรง​วินิจฉัย​ความ​ระหว่าง​ประชาชาติ, และ​จะ​ทรง​ตัดสิน​เรื่อง​ของ​มหาชน: และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เอา​ดาบ​ของ​เขา​ตี​เป็น​ผา​ล​ไถนา, และ​เอา​หอก​ตี​เป็น​ขอ​สำหรับ​ลิด​แขนง; ประเทศ​ต่อ​ประเทศ​จะ​ไม่​ยก​ดาบ​ขึ้น​ต่อสู้​กัน, และ​เขา​จะ​ไม่​ศึกษา​ยุทธศาสตร์​อีก​ต่อไป ดูกร​ตระกูล​ยา​โคบ, มา​เถิด​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​ให้​เรา​ดำเนิน​ใน​แสงสว่าง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา. ด้วย​พระองค์​ได้​ทรง​ละทิ้ง​พล​เมือง​ของ​พระองค์​คือ​ตระกูล​ของ​ยา​โคบ​เสีย, เพราะ​เขา​นำ​ประเพณี​ชาว​ตะวันออก​มา​แพร่​ไว้​เต็มบ้านเต็มเมือง, และ​คน​ทรงเจ้าเข้าผี​อย่าง​ชาว​ฟาเลเซ็ศ, เขา​ทั้ง​หลาย​คบค้าสมาคม​กับ​คน​ต่างชาติ. และ​บ้านเมือง​ของ​เขา​จึง​บริบูรณ์​ไป​ด้วย​เงิน​และ​ทอง, ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา​มี​มากมาย​เหลือ​คณ​นา; และ​บ้านเมือง​ของ​เขา​บริบูรณ์​ไป​ด้วย​ม้า, และ​รถ​รบ​ของ​เขา​มี​มาก​เหลือ​ประมาณ. และ​เขา​ก็​มี​รูป​เคารพ​เต็มบ้านเต็มเมือง​ด้วย; เขา​ได้​นมัสการ​สิ่ง​ซึ่ง​ทำ​ขึ้น​ด้วย​มือ​ของ​เขา​เอง, และ​กราบไหว้​สิ่ง​ซึ่ง​นิ้ว​ของ​เขา​เอง​ได้​ประดิษฐ์​ขึ้น. ดังนั้น​มนุษย์​ชาติ​จึง​ได้​ลด​ฐานะ​ของ​ตัวเอง​ลง, และ​คน​แท้ๆ ก็​ยัง​เหยียด​ตัว​ของ​ตัวเอง​ลง: เพราะฉะนั้น​อย่า​ให้​อภัยโทษ​เขา​เลย จง​มุด​เข้า​ไป​ใน​ซอก​เขา, และ​ซ่อน​ตัว​เจ้า​อยู่​ใน​โพรง​ใต้ดิน, เพื่อ​จะ​ได้​พ้น​จาก​ความ​น่ากลัว​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​รัศมี​และ​เดชานุภาพ​ของ​พระองค์. สายตา​อัน​เย่อหยิ่ง​ของ​มนุษย์​จะ​ต้อง​ถูก​หลบ​ลง, และ​ความ​จองหอง​ของ​มนุษย์​จะ​ต้อง​ถูก​ข่ม​ให้​ต่ำ​ลง, และ​ใน​วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​แต่​องค์​เดียว​จะ​ถูก​เท​อด​ให้​สูง​ยิ่ง. เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ทรง​มี​วัน​ไว้​สำหรับ​คน​เย่อหยิ่ง​และ​คน​จองหอง​และ​คน​ที่​ยก​ตัว​ขึ้น​ที่​จะ​ต้อง​ถูก​เหยียด​ลง. และ​วัน​สำหรับ​ต้นสน​บน​เขา​ละ​บา​โน​น, ที่​เป็นต้น​สูง, และ​วัน​สำหรับ​ต้น​โอ๊ค​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​บา​ซาน, และ​วัน​สำหรับ​ขุนเขา​ทั้ง​หลาย, และ​วัน​สำหรับ​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​ที่​สูง​เยี่ยม; และ​วัน​สำหรับ​ป้อม​อัน​สูง​ทุก​ป้อม, และ​วัน​สำหรับ​กำแพง​ที่​พร้อมสรรพ​ด้วย​เครื่อง​รบ. และ​วัน​สำหรับ​กำปั่น​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​ธา​ระ​ซิศ, พร้อมด้วย​รูปสลัก​อัน​วิจิตร. และ​ความ​ใฝ่สูง​ของ​มนุษย์​จะ​ต้อง​ถูก​เหยียด​ลง​มา​ต่ำ, และ​ความ​เย่อหยิ่ง​ของ​มนุษย์​จะ​ต้อง​ถูก​ข่ม​ให้​ต่ำ​ลง; และ​ใน​วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​แต่​องค์​เดียว​จะ​ต้อง​ถูก​เท​อด​ให้​สูง​ยิ่ง. และ​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ศูนย์​หาย​ไป​สิ้น. เมื่อ​พระองค์​จะ​ทรง​ลุก​ขึ้น​เขย่า​โลก​อย่าง​หนัก​ยิ่ง, คน​จะ​หนี​เข้า​ไป​ซุกซ่อน​ใน​ถ้ำ​เขา, และ​ใน​โพรง​ดิน, เพื่อ​จะ​ให้​พ้น​จาก​ความ​น่ากลัว​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​รัศมี​และ​เดชานุภาพ​ของ​พระองค์. ใน​วัน​นั้น​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​ทิ้ง​รูป​เคารพ​ที่​ทำ​ด้วย​เงิน, และ​รูป​เคารพ​ที่​ทำ​ด้วย​ทอง, ซึ่ง​ได้​ทำ​ไว้​สำหรับ​กราบไหว้​นั้น, ไป​ปะปน​อยู่​กับ​หนู​ผี​และ​ค้างคาว. ทิ้ง​ลง​ไป​ยัง​ถ้ำ​ใหญ่​ใน​ภูเขา, ทิ้ง​ลง​ไป​ใน​ซอก​หิน​ชัน, ให้​พ้น​จาก​ความ​น่ากลัว​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​รัศมี​และ​เดชานุภาพ​ของ​พระองค์, เมื่อ​พระองค์​จะ​ทรง​ลุก​ขึ้น​เขย่า​โลก​อย่าง​หนัก​ยิ่ง. จง​หยุด​การ​วางใจ​แก่​มนุษย์, ที่​มี​ลมหายใจ​ทาง​จมูก, เพราะว่า​จะ​ไว้ใจ​เขา​ที่ไหนได้?</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ถึง​สมัย​สุดท้าย​นั้น, ภูเขา​อัน​เป็น​ที่​ตั้ง​ของ​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น, จะ​ถูก​สถาปนา​ขึ้น​ให้​เท่าเทียม​กับ​ขุนเขา​สูง​ทั้ง​หลาย, และ​จะ​ถูก​ยก​ชู​ขึ้น​ให้​สูง​เยี่ยม​เหนือ​ภูเขา​ทั้งมวล; และ​ประชา​ขน​จะ​หลั่งไหล​ไป​ถึง​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="3">และ​ประชาชาติ​เป็น​อัน​มาก​จะ​พา​กัน​กล่าว​ว่า, “มา​เถิด​พวกเรา, ให้​เรา​ขึ้น​ไป​ยัง​ภูเขา​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ยัง​โบสถ์​ของ​พระเจ้า​แห่ง​ยา​โคบ. พระองค์​จะ​ได้​ทรง​สอน​เรา​ให้​รู้จัก​วิถีทาง​ของ​พระองค์​และ​เรา​จะ​ได้​เดิน​ไป​ตาม​ทาง​ของ​พระองค์​นั้น: ด้วยว่า​พระ​บัญญัติ​จะ​ออก​ไป​จาก​ท้องถิ่น​ซี​โอน, และ​พระ​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ออก​ไป​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.”</verse>
				<verse number="4">และ​พระองค์​จะ​ทรง​วินิจฉัย​ความ​ระหว่าง​ประชาชาติ, และ​จะ​ทรง​ตัดสิน​เรื่อง​ของ​มหาชน: และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เอา​ดาบ​ของ​เขา​ตี​เป็น​ผา​ล​ไถนา, และ​เอา​หอก​ตี​เป็น​ขอ​สำหรับ​ลิด​แขนง; ประเทศ​ต่อ​ประเทศ​จะ​ไม่​ยก​ดาบ​ขึ้น​ต่อสู้​กัน, และ​เขา​จะ​ไม่​ศึกษา​ยุทธศาสตร์​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="5">ดูกร​ตระกูล​ยา​โคบ, มา​เถิด​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​ให้​เรา​ดำเนิน​ใน​แสงสว่าง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="6">ด้วย​พระองค์​ได้​ทรง​ละทิ้ง​พล​เมือง​ของ​พระองค์​คือ​ตระกูล​ของ​ยา​โคบ​เสีย, เพราะ​เขา​นำ​ประเพณี​ชาว​ตะวันออก​มา​แพร่​ไว้​เต็มบ้านเต็มเมือง, และ​คน​ทรงเจ้าเข้าผี​อย่าง​ชาว​ฟาเลเซ็ศ, เขา​ทั้ง​หลาย​คบค้าสมาคม​กับ​คน​ต่างชาติ.</verse>
				<verse number="7">และ​บ้านเมือง​ของ​เขา​จึง​บริบูรณ์​ไป​ด้วย​เงิน​และ​ทอง, ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา​มี​มากมาย​เหลือ​คณ​นา; และ​บ้านเมือง​ของ​เขา​บริบูรณ์​ไป​ด้วย​ม้า, และ​รถ​รบ​ของ​เขา​มี​มาก​เหลือ​ประมาณ.</verse>
				<verse number="8">และ​เขา​ก็​มี​รูป​เคารพ​เต็มบ้านเต็มเมือง​ด้วย; เขา​ได้​นมัสการ​สิ่ง​ซึ่ง​ทำ​ขึ้น​ด้วย​มือ​ของ​เขา​เอง, และ​กราบไหว้​สิ่ง​ซึ่ง​นิ้ว​ของ​เขา​เอง​ได้​ประดิษฐ์​ขึ้น.</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​มนุษย์​ชาติ​จึง​ได้​ลด​ฐานะ​ของ​ตัวเอง​ลง, และ​คน​แท้ๆ ก็​ยัง​เหยียด​ตัว​ของ​ตัวเอง​ลง: เพราะฉะนั้น​อย่า​ให้​อภัยโทษ​เขา​เลย</verse>
				<verse number="10">จง​มุด​เข้า​ไป​ใน​ซอก​เขา, และ​ซ่อน​ตัว​เจ้า​อยู่​ใน​โพรง​ใต้ดิน, เพื่อ​จะ​ได้​พ้น​จาก​ความ​น่ากลัว​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​รัศมี​และ​เดชานุภาพ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="11">สายตา​อัน​เย่อหยิ่ง​ของ​มนุษย์​จะ​ต้อง​ถูก​หลบ​ลง, และ​ความ​จองหอง​ของ​มนุษย์​จะ​ต้อง​ถูก​ข่ม​ให้​ต่ำ​ลง, และ​ใน​วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​แต่​องค์​เดียว​จะ​ถูก​เท​อด​ให้​สูง​ยิ่ง.</verse>
				<verse number="12">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ทรง​มี​วัน​ไว้​สำหรับ​คน​เย่อหยิ่ง​และ​คน​จองหอง​และ​คน​ที่​ยก​ตัว​ขึ้น​ที่​จะ​ต้อง​ถูก​เหยียด​ลง.</verse>
				<verse number="13">และ​วัน​สำหรับ​ต้นสน​บน​เขา​ละ​บา​โน​น, ที่​เป็นต้น​สูง, และ​วัน​สำหรับ​ต้น​โอ๊ค​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​บา​ซาน,</verse>
				<verse number="14">และ​วัน​สำหรับ​ขุนเขา​ทั้ง​หลาย, และ​วัน​สำหรับ​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​ที่​สูง​เยี่ยม;</verse>
				<verse number="15">และ​วัน​สำหรับ​ป้อม​อัน​สูง​ทุก​ป้อม, และ​วัน​สำหรับ​กำแพง​ที่​พร้อมสรรพ​ด้วย​เครื่อง​รบ.</verse>
				<verse number="16">และ​วัน​สำหรับ​กำปั่น​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​ธา​ระ​ซิศ, พร้อมด้วย​รูปสลัก​อัน​วิจิตร.</verse>
				<verse number="17">และ​ความ​ใฝ่สูง​ของ​มนุษย์​จะ​ต้อง​ถูก​เหยียด​ลง​มา​ต่ำ, และ​ความ​เย่อหยิ่ง​ของ​มนุษย์​จะ​ต้อง​ถูก​ข่ม​ให้​ต่ำ​ลง; และ​ใน​วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​แต่​องค์​เดียว​จะ​ต้อง​ถูก​เท​อด​ให้​สูง​ยิ่ง.</verse>
				<verse number="18">และ​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ศูนย์​หาย​ไป​สิ้น.</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​พระองค์​จะ​ทรง​ลุก​ขึ้น​เขย่า​โลก​อย่าง​หนัก​ยิ่ง, คน​จะ​หนี​เข้า​ไป​ซุกซ่อน​ใน​ถ้ำ​เขา, และ​ใน​โพรง​ดิน, เพื่อ​จะ​ให้​พ้น​จาก​ความ​น่ากลัว​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​รัศมี​และ​เดชานุภาพ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="20">ใน​วัน​นั้น​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​ทิ้ง​รูป​เคารพ​ที่​ทำ​ด้วย​เงิน, และ​รูป​เคารพ​ที่​ทำ​ด้วย​ทอง, ซึ่ง​ได้​ทำ​ไว้​สำหรับ​กราบไหว้​นั้น, ไป​ปะปน​อยู่​กับ​หนู​ผี​และ​ค้างคาว.</verse>
				<verse number="21">ทิ้ง​ลง​ไป​ยัง​ถ้ำ​ใหญ่​ใน​ภูเขา, ทิ้ง​ลง​ไป​ใน​ซอก​หิน​ชัน, ให้​พ้น​จาก​ความ​น่ากลัว​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​รัศมี​และ​เดชานุภาพ​ของ​พระองค์, เมื่อ​พระองค์​จะ​ทรง​ลุก​ขึ้น​เขย่า​โลก​อย่าง​หนัก​ยิ่ง.</verse>
				<verse number="22">จง​หยุด​การ​วางใจ​แก่​มนุษย์, ที่​มี​ลมหายใจ​ทาง​จมูก, เพราะว่า​จะ​ไว้ใจ​เขา​ที่ไหนได้?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เพราะ​นี่​แน่ะ, พระเจ้า​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ได้​ทรง​หยิบ​เอา​เครื่องอุปกรณ์​ต่างๆ ไป​เสีย​จาก​ยะ​รู​ซา​เลม​และ​ยะฮูดา, คือ​เข้า​ปลา​อาหาร​และ​น้ำ;</verse>
				<verse number="2">ทหาร​และ​นักรบ; ผู้พิพากษา​และ​ศาสดาพยากรณ์, ผู้ทำ​นาย​และ​ผู้​มี​ปัญญา;</verse>
				<verse number="3">นายทหาร​บังคับ​กอง​ห้า​สิบ, และ​ผู้​มี​ยศ, และ​ที่ปรึกษา, แม่มด​และ​หมอ​เสน่ห์,</verse>
				<verse number="4">และ​เรา​จะ​ให้​พวก​เด็กๆ เป็น​เจ้านาย​เขา, และ​เด็กอมมือ​จะ​ปกครอง​เขา.</verse>
				<verse number="5">ราษฎร​จะ​ถูก​ข่มเหง, และ​ต่าง​ก็​จะ​ข่มเหง​กันเอง​และ​ต่าง​ก็​จะ​ถูก​เพื่อนบ้าน​ของ​ตน​ข่มเหง: และ​เด็กๆ ก็​จะ​ประพฤติ​เย่อหยิ่ง​ต่อ​คนแก่​คน​เฒ่า, คน​ชั้นต่ำ​จองหอง​ต่อ​คน​ชั้น​สูง.</verse>
				<verse number="6">สมัย​นั้น​ใคร​คน​หนึ่ง​จะ​ยก​พี่ชาย​อัน​อยู่​ใน​ครอบครัว​บิดา​ของ​เขา​ขึ้น, แล้ว​กล่าว​ว่า, “ท่าน​ก็​มี​เสื้อ​ยศ​อยู่​แล้ว, ขอ​ให้​ท่าน​เป็น​หัวหน้า​ของ​เรา​ปราบ​การ​จลาจล​นี้​เสีย​เถอะ;”</verse>
				<verse number="7">แต่​ใน​คราว​นั้น, เขา​จะ​เถียง​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ยอม​เป็น​ผู้​สมาน; เพราะว่า​ใน​พวกพ้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ไม่​มี​ใคร​ที่​มั่งมี​ศรี​สุข, จะ​มา​ตั้ง​ให้​ข้าพ​เจ้า​เป็น​หัวหน้า​ประชาชน​ไม่​ได้​ดอก.”</verse>
				<verse number="8">ยะ​รู​ซา​เลม​ก็​ล่มจม, และ​ยะฮูดา​ก็​ซวดเซ; เพราะว่า​ทั้งสิ้น​และ​ทั้ง​การ​กระทำ​ของ​เขา​เป็น​ที่​ส่อ​ให้​พระเนตร​อัน​สุกใส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ขุ่นเคือง.</verse>
				<verse number="9">สีหน้า​ของ​เขา​ที่​แสดง​ออก​มา​ก็​เป็น​พะ​ยาน​ปรักปรำ​ตัวเอง; และ​เขา​ก็​เปิด​เผย​ความผิด​บาป​ของ​เขา​เช่น​อย่าง​ชาว​ซะ​โดม, เขา​ไม่​ได้​ปิด​บัง​เลย, วิบัติ​แก่​วิญญาณ​จิตต์​ของ​เขา! เพราะ​เขา​ได้​กระทำ​ความ​ชั่วร้าย​ให้แก่​ตัว​ของ​เขา​เอง.</verse>
				<verse number="10">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กล่าว​แก่​คน​ชอบธรรม​ว่า, จะ​เป็น​มงคล​แก่​เขา; เพราะ​เขา​จะ​ได้​รับประทาน​ผล​แห่ง​การ​กระทำ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="11">วิบัติ​แก่​คน​ชั่วร้าย​จะ​เป็น​อัปมงคล​แก่​เขา; เพราะ​มือ​ของ​เขา​ได้​กระทำ​ไว้​อย่างไร​เขา​ก็​จะ​ได้​รับ​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="12">ส่วน​พล​เมือง​ของ​เรา, เด็กๆ ก็​เป็น​ผู้ปกครอง​กดขี่​เขา, และ​เหล่า​สตรี​ก็ได้​บังคับบัญชา​บุรุษ, โอ้​พล​เมือง​ของ​เรา, ผู้​ที่​เป็น​ผู้นำ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เขา​ได้​นำ​เจ้า​ให้​หลงทาง​ไป, และ​กลับ​หนทาง​ของ​เจ้า​เสีย</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ยืน​ขึ้น​กล่าวโทษ​และ​ทรง​ยืน​ขึ้น​พิพากษา​พล​เมือง.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​กล่าวโทษ​พวก​ผู้ใหญ่​และ​เจ้านาย​แห่ง​พล​เมือง​ของ​พระองค์​ดังต่อไปนี้: “เจ้า​เอง​เป็น​ผู้​กลืน​กิน​สวน​องุ่น​ของ​เขา, และ​ริบ​เอา​เข้า​ของๆ คนจน​มา​สะสม​ไว้​ใน​บ้าน​ของ​เจ้า:</verse>
				<verse number="15">ที่​เจ้า​ได้​ขยี้​พล​เมือง​ของ​เรา​และ​บด​บี้​หน้าตา​ของ​คนจน​เสีย​เช่นนี้, เจ้า​หมายความ​ว่า​อย่างไร?” พระ​ยะ​โฮ​วา​จอม​โยธา​ได้​ตรัส​ไว้​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ต่อไป​ว่า, “เพราะ​เหล่า​ธิดา​ของ​ซี​โอน​เย่อหยิ่ง​จองหอง, เดิน​ยื่น​คอ​และ​ชะ​ม้อย​ชะ​ม้า​ย, กะ​ตุ้ง​กะ​ติ้ง, และ​ขยับ​ลูก​พรวน​กำไล​เท้า​กรุ๋​งก​ริ๋ง;</verse>
				<verse number="17">เพราะเหตุนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​ศีรษะ​ของ​ธิดา​แห่ง​ซี​โอน​ล้าน​ไป, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​กระทำ​ส่วน​อัน​เป็น​ที่​สงวน​ของ​เขา​ให้​เลี่ยน​ไป,</verse>
				<verse number="18">ใน​สมัย​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ริบ​เอา​ของ​สวยงาม​ของ​เขา​ไป​เสีย, เช่น​กำไล​ข้อเท้า, และ​ร่างแห​คลุม​ผม, สร้อยคอ.</verse>
				<verse number="19">ต่าง​หู, กำไล​มือ, ผ้า​โปร่ง​คลุม​หน้า.</verse>
				<verse number="20">แถบ​คาด​หน้าผาก, กำไล​แขน, ผ้า​คาด​เอว, ขวด​น้ำหอม, ตะกรุด​พิสมร, แหวน​ตรา.</verse>
				<verse number="21">แหวน​ประดับ​จมูก.</verse>
				<verse number="22">ผ้า​สะไบ, ผ้าห่ม, เสื้อ​ถัก​ลูกไม้.</verse>
				<verse number="23">ผ้าป่าน​โพก​ศีรษะ​และ​เสื้อคลุม.</verse>
				<verse number="24">และ​ต่อไป​จะ​มี​สิ่ง​เหล่านี้​มา​แทน, คือ​ของ​เหม็น​แทน​เครื่อง​หอม; เชือก​มัด​แทน​ผ้า​คาด​เอว; ศีรษะ​ล้าน​แทน​ผมหยิก; ผ้า​กะ​สอบ​แทน​เสื้อคลุม; รอย​ตรา​ทาบ​แทน​โฉมหน้า​อัน​งาม.</verse>
				<verse number="25">ชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​ดาบ​ฟัน​ล้ม​ลง, และ​ชายฉกรรจ์​ของ​เจ้า​จะ​ล้มตาย​ใน​การ​สงคราม.</verse>
				<verse number="26">และ​ประตูเมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​เธอ, จะ​มี​การ​คร่ำ​ครวญ​เศร้าโศก; และ​เธอ​ก็​จะ​ร้าง​เปล่า​แล้ว​จะ​ได้​นั่งลง​บน​พื้นดิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ใน​สมัย​นั้น​หญิง​เจ็ด​คน​จะ​เกาะ​อยู่​กับ​ชาย​คน​เดียว, กล่าว​ว่า, “เรา​จะ​หากิน​ของ​เรา​เอง, และ​หา​เครื่องนุ่งห่ม​ของ​เรา​เอง: ขอ​เพียงแต่​ให้​เรา​ได้​รับ​นามสกุล​ของ​ท่าน​เถอะ, เพื่อ​จะ​พ้น​จาก​ความ​อัปยศ.” ใน​สมัย​นั้น​หน่อ​แขนง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​งาม​และ​รุ่งเรือง​ขึ้น, และ​ผล​แห่ง​แผ่น​ดิน​จะ​สมบูรณ์​สำหรับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​รอด​ภัย​มา​ได้. ต่อ​นั้น​ไป, คน​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ใน​กรุง​ซี​โอน, และ​คน​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, จะ​ถูก​ขนานนาม​ว่า​สาธุชน, คือ​ทุกคน​ที่​ได้​จดทะเบียน​เป็น​พล​เมือง​ของ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม; ขณะนั้น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​ได้​ทรง​ชำระล้าง​มลทิน​แห่ง​ธิดา​ของ​กรุง​ซี​โอน, และ​จะ​ได้​ทรง​ฟอก​ล้าง​เลือด​ร้าย​ให้​หมด​ไป​เสีย​จาก​ใจกลาง​ของ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ด้วย​อานุภาพ​แห่ง​ความ​ยุตติ​ธรรม, และ​ด้วย​อานุภาพ​แห่ง​การ​เผาผลาญ. และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​สร้าง​เมฆ​เป็น​วัน​สำหรับ​เวลา​กลางวัน, และ​แสง​แห่ง​เปลวไฟ​สำหรับ​เวลา​กลางคืน, ให้​ปก​แผ่​อยู่​เหนือ​บ้านเรือน​ทั้งหมด​แห่ง​ภูเขา​ซี​โอน​และ​สถานที่​ประชุม, ด้วย​สง่า​ราศี​จะ​ปกคลุม​ไป​ทั่ว. และ​จะ​มี​ปะรำ​เป็น​ร่ม​ที่พัก​ร้อน​เวลา​กลางวัน, และ​เป็น​ที่​คุ้ม​ภัย, และ​ที่​กำบัง​พายุ​และ​ฝุ่น</verse>
				<verse number="2">ใน​สมัย​นั้น​หน่อ​แขนง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​งาม​และ​รุ่งเรือง​ขึ้น, และ​ผล​แห่ง​แผ่น​ดิน​จะ​สมบูรณ์​สำหรับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​รอด​ภัย​มา​ได้.</verse>
				<verse number="3">ต่อ​นั้น​ไป, คน​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ใน​กรุง​ซี​โอน, และ​คน​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, จะ​ถูก​ขนานนาม​ว่า​สาธุชน, คือ​ทุกคน​ที่​ได้​จดทะเบียน​เป็น​พล​เมือง​ของ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม;</verse>
				<verse number="4">ขณะนั้น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​ได้​ทรง​ชำระล้าง​มลทิน​แห่ง​ธิดา​ของ​กรุง​ซี​โอน, และ​จะ​ได้​ทรง​ฟอก​ล้าง​เลือด​ร้าย​ให้​หมด​ไป​เสีย​จาก​ใจกลาง​ของ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ด้วย​อานุภาพ​แห่ง​ความ​ยุตติ​ธรรม, และ​ด้วย​อานุภาพ​แห่ง​การ​เผาผลาญ.</verse>
				<verse number="5">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​สร้าง​เมฆ​เป็น​วัน​สำหรับ​เวลา​กลางวัน, และ​แสง​แห่ง​เปลวไฟ​สำหรับ​เวลา​กลางคืน, ให้​ปก​แผ่​อยู่​เหนือ​บ้านเรือน​ทั้งหมด​แห่ง​ภูเขา​ซี​โอน​และ​สถานที่​ประชุม, ด้วย​สง่า​ราศี​จะ​ปกคลุม​ไป​ทั่ว.</verse>
				<verse number="6">และ​จะ​มี​ปะรำ​เป็น​ร่ม​ที่พัก​ร้อน​เวลา​กลางวัน, และ​เป็น​ที่​คุ้ม​ภัย, และ​ที่​กำบัง​พายุ​และ​ฝุ่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ร้องเพลง​ให้​ผู้​ที่​ข้าพ​เจ้า​รัก​ยิ่ง​ฟัง. กล่าว​ถึง​สวน​องุ่น​อัน​เป็น​ที่​โปรดปราน​ของ​ท่าน. ผู้​ที่​เคารพ​รักใคร่​ของ​ข้าพ​เจ้า​มี​สวน​องุ่น​ไว้​บน​เขา​อัน​อุดม​ยิ่ง:</verse>
				<verse number="2">และ​ท่าน​ได้​พรวน​ดิน, และ​เก็บ​ก้อน​หิน​ออก​เสีย, และ​ได้​คัด​เถา​องุ่น​อย่าง​ดี​ที่สุด​มา​ปลูก​ไว้​ใน​นั้น, และ​ได้​สร้าง​ห้าง​สวน​ไว้​ท่ามกลาง, และ​ได้​สร้าง​เครื่อง​บีบ​น้ำ​องุ่น​ไว้​ด้วย, และ​ท่าน​หวัง​ว่า​จะ​ได้​ผล​องุ่น​สวน, แต่​-​มัน​กลับ​ออก​ผล​กลาย​เป็น​องุ่น​ป่า</verse>
				<verse number="3">โอ​พล​เมือง​แห่ง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​ชนชาติ​ยะฮูดา, เรา​ขอ​ให้​พวก​เจ้า​วินิจฉัย, ความ​ระหว่าง​เรา​และ​สวน​องุ่น​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="4">เรา​ควร​จะ​ได้​กระทำ​อะไร​อีก​แก่​สวน​องุ่น​ของ​เรา​ที่​เรา​ละเลย​มิได้​กระทำ? เป็น​ไฉน​เมื่อ​เรา​มุ่งหมาย​จะ​ให้​สวน​ออก​ผล​เป็น​องุ่น​สวน, มัน​จึง​ออก​ผล​กลาย​เป็น​องุ่น​ป่า?</verse>
				<verse number="5">และ​นี่​แน่ะ, เรา​จะ​บอก​ให้​เจ้า​รู้​ว่า, เรา​จะ​ทำ​ประการ​ใด​กับ​สวน​องุ่น​ของ​เรา: เรา​จะ​รื้อ​รั้ว​ออก​เสีย, และ​จะ​ปล่อย​ให้​เจ้า​ถูก​ทำลาย​เสีย​ไป; เรา​จะ​หัก​พัง​กำแพง​สวน​ออก​เสีย, และ​สวน​นั้น​จะ​ถูก​เหยียบย่ำ​ทำลาย​ลง:</verse>
				<verse number="6">และ​เรา​จะ​ปล่อย​ให้​มัน​เสีย​ไป​ตาม​เรื่อง; จะ​ไม่​มี​ใคร​ลิด​แขนง​หรือ​พรวน​ดิน; แต่​จะ​มี​ต้น​หนาม​เล็ก​และ​หนาม​ใหญ่​งอก​ขึ้น​มา​แทน; และ​เรา​จะ​สั่ง​ไม่​ให้​เมฆ​เป็น​ฝน​ตก​รด​สวน​นั้น​อีก​ต่อไป.</verse>
				<verse number="7">เพราะ​สวน​องุ่น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ได้​กับ​วงศ์​วาน​ของ​ยิศ​รา​เอล, และ​วงศ์​วาน​ของ​ยะฮูดา​ได้​กับ​ต้น​องุ่น​ที่​ดี​ของ​พระองค์: และ​ทรง​มุ่งหมาย​จะ​ได้​เห็น​ความ​ยุตติ​ธรรม, แต่​ดูเถอะ, กลับ​ได้​เห็น​การ​เบียดเบียน​ข่มเหง; ทรง​มุ่งหมาย​จะ​ได้​เป็น​ความ​ชอบธรรม​ชื่นใจ, แต่​ดูเถอะ, กลับ​ได้​เห็น​การ​คร่ำ​ครวญ</verse>
				<verse number="8">วิบัติ​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​ปลูก​บ้าน​ติดต่อ​กัน​ไป​และ​จอง​นา​ติดๆ กัน​ไป​เป็นพืด, จน​ไม่​มี​ที่​ว่าง, เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​อยู่​ใน​ย่าน​กลาง​พื้นดิน​ฉะ​เพาะ​ลำพัง,</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ตรัส​สาปแช่ง​กับ​หู​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอง​ว่า, “เป็น​ความจริง​บ้านเรือน​มากมาย​จะ​ร้าง​เปล่า, ถึงแม้ว่า​จะ​เป็น​บ้านใหญ่​และ​งดงาม​สัก​ปานใด​ก็​จะ​ไม่​มี​คน​อยู่.</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​สวน​องุ่น​ยี่​สิบ​ห้า​ไร่​จะ​บีบ​น้ำ​องุ่น​ได้​ยี่​สิบ​ห้า​ลิตร, และ​หว่าน​พืช​สิบ​ถัง​จะ​ได้​เกี่ยว​เก็บ​เพียง​ถัง​เดียว!”</verse>
				<verse number="11">วิบัติ​แก่​คน​ที่​ลุก​ขึ้น​แต่เช้า​มืด, เพื่อ​จะ​ไป​ดื่ม​เหล้า​อีก​ต่อไป, แล้ว​ก็​นั่ง​เฉื่อย​แฉะ​อยู่​จน​ดึกดื่น, จน​เขา​เมา​หยำเป​ไป!</verse>
				<verse number="12">และ​มี​พิณ, ขลุย, ฉาบ, ปี่, และ​เหล้าองุ่น​ประกอบ​ไป​ใน​การ​เลี้ยง​ของ​เขา; แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​ไม่​เอาใจใส่​ต่อ​กิจการ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, หรือ​มิได้​พิจารณา​ถึง​การ​กระทำ​แห่ง​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้น​พล​เมือง​ของ​เรา​ก็​ถูก​กวาด​ไป​เป็น​ชะ​เลย, เพราะ​ขาดสติ​ปัญญา; และ​พวก​ขุนนาง​ก็​พา​กัน​อิดโรย​โหยหิว, และ​ประชาชน​ก็​ปาก​แห้ง​หิว​กระหาย.</verse>
				<verse number="14">เพราะฉะนั้น​เมือง​ผี​ก็​เกิด​ความ​หิว​กระหาย​มาก​ขึ้น, และ​อ้า​ปาก​ออก​กว้าง​เหลือ​ประมาณ; พวก​คน​ชั้น​สูง​และ​พวก​คน​ชั้นต่ำ, คน​เย่อหยิ่ง​จองหอง​และ​ผู้​ที่​นิยม​ชม​ชื่น​ไป​กับ​เขา​ก็​ดิ่ง​ลง​ไป​ใน​เมือง​ผี.</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​มนุษย์​ชาติ​จึง​ได้​ลด​ฐานะ​ของ​ตัวเอง​ลง, และ​คน​แท้ๆ ก็​ยัง​เหยียด​ตัว​ของ​ตัวเอง​ลง, และ​สายตา​ของ​คน​เย่อหยิ่ง​จะ​ต้อง​ถูก​หลบ​ลง:</verse>
				<verse number="16">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​จะ​ต้อง​ถูก​เท​อด​เพราะ​ความ​ยุตติ​ธรรม​ของ​พระองค์, และ​พระเจ้า​องค์​บริสุทธิ์​ทรง​สำแดง​พระ​อุปนิสัย​ของ​พระองค์​ให้​ปรากฏ​โดย​ความ​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ลูก​แกะ​จะ​เที่ยวหา​กิน​เหมือน​กับ​หากิน​ใน​ทุ่งหญ้า​ที่​เขียว​สด​ของ​มัน, และ​ลูก​แพะ​ที่​อ้วน​พี​จะ​เที่ยวหา​กิน​ตาม​ที่​สลัก​หัก​พัง</verse>
				<verse number="18">วิบัติ​แก่​ผู้​ซึ่ง​ใช้​ความ​เท็จเทียม​เป็น​เชือก​ลาก​อาชญา​ตาม​หลัง​เข้า​ไป, และ​ใช้​ความผิด​บาป​เป็น​เชือก​ล่าม​เกวียน​ลาก​โทษทัณฑ์​ตาม​หลัง​เขา​ไป!</verse>
				<verse number="19">เป็น​ผู้​ที่​กล่าว​ว่า, “ให้​พระองค์​ทรง​ด่วน​กระทำ​เร็ว​เข้า​เถอะ, เรา​จะ​ได้​เห็น​กับ​ตา; และ​ให้​พระ​ประสงค์​ของ​องค์​ผู้บริสุทธิ์​แห่งชาติ​ยิศ​รา​เอล​ใกล้​เข้า​มา​จนถึง​เถอะ, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​รู้แจ้งเห็นจริง.”</verse>
				<verse number="20">วิบัติ​แก่​คน​ที่​เห็น​ชั่ว​เป็น​ดี, และ​เห็นดี​เป็น​ชั่ว; และ​ถือ​เอา​ว่า​มืด​เป็น​สว่าง, และ​สว่าง​เป็น​มืด; และ​ถือ​ว่า​ขม​เป็น​หวาน, และ​หวาน​เป็น​ขม!</verse>
				<verse number="21">วิบัติ​แก่​ผู้​เหล่านั้น​ที่​เห็น​ว่า​ตัว​ฉลาด​ใน​สายตา​ของ​ตัวเอง, และ​เป็น​การ​เฉียบแหลม​ใน​ความเห็น​ของ​เขา​เอง!</verse>
				<verse number="22">วิบัติ​แก่​คน​ที่​เก่งกล้า​ใน​การ​ดื่ม​เหล้า, และ​พวก​ผู้​ที่​อวดเก่ง​ใน​การ​ผสม​เหล้า​อย่าง​แรง;</verse>
				<verse number="23">และ​แก่​พวก​ที่​รับ​สินบน​ปล่อย​คน​ชั่ว, และ​รับ​สิทธิ​ไป​เสีย​จาก​คน​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น​เปลวไฟ​ไหม้​ตอ​ข้าว​และ​หญ้า​แห้ง​ให้​วอด​วาย​ไป​ฉันใด,ราก​ของ​พวก​เหล่านั้น​ก็​จะ​เน่า​ผุ​ไป​และ​ดอก​ของ​เขา​ก็​จะ​ป่น​เป็น​ละออง​วอด​วาย​ไป​ฉันนั้น; เพราะ​เขา​ได้​ละทิ้ง​คำสั่งสอน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา, และ​ได้​หมิ่นประมาท​ถ้อยคำ​ของ​องค์​บริสุทธิ์​แห่งชาติ​ยศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น​พระ​พิ​โร​ธ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​พลุ่ง​โพลง​ขึ้น​ต่อ​พล​เมือง​ของ​พระองค์, และ​พระองค์​ได้​ทรง​ยื่น​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ออก​ต่อสู้​เขา, และ​ประหาร​เขา​เสีย; และ​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​ก็​สั่น​สะท้าน, และ​ซากศพ​ของ​เขา​ก็​เปรียบ​เหมือน​หยากเยื่อ​ท่ามกลาง​ถนน, แต่​ถึงกระนั้น​ก็ดี​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์​หา​ได้​หันเห​ไป​เสีย​ไม่, แต่​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ยัง​ทรง​ยืน​ต่อสู้​เขา​อยู่</verse>
				<verse number="26">พระองค์​จะ​ทรง​ยก​ธง​ให้​อาณัติ​สัญญา​แก่​ประเทศ​ชาติ​ที่อยู่​ไกล, และ​จะ​ทรง​ผิวปาก​เรียก​เขา​มา​จาก​ปลาย​แดน​โลก, และ​นี่​แน่ะ, เขา​จะ​รีบเร่ง​มา​โดยเร็ว.</verse>
				<verse number="27">และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ใน​พวกเขา​อ่อนเปลี้ย, หรือ​ซวดเซ; เขา​จะ​ไม่​ง่วงเหงาหาวนอน​หรือ​หลับ​ไป; และ​ผ้า​คาด​พุง​ของ​เขา​จะ​ไม่​หลุดลุ่ย​และ​สาย​รัด​รองเท้า​ของ​เขา​จะ​ไม่​ขาด​ออก:</verse>
				<verse number="28">ลูก​ธนู​ของ​เขา​ก็​แหลม, และ​คันธนู​ของ​เขา​ก็​โก่ง​ไว้​พร้อม; และ​กีบ​ม้า​ของ​เขา​ก็​แข็ง​เหมือน​กับ​หิน​เหล็ก​ไฟ.</verse>
				<verse number="29">และ​ล้อ​รถ​ของ​เขา​ก็​ผัน​เร็ว​ดุจ​ลม​หอบ, เสียง​โห่ร้อง​ของ​เขา​จะ​เป็น​เหมือน​เสียง​แม่​สิงห์​คำราม, เขา​จะ​โห่ร้อง​ออก​มา​เหมือน​เสียง​สิงห์โต​หนุ่ม; เออ​เขา​จะ​คำ​รน​ร้อง​และ​ตะครุบ​เหยื่อ, และ​เอา​ไป​ได้​ตาม​สบาย​และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​มา​ช่วย​ให้​พ้น​ได้​เลย.</verse>
				<verse number="30">และ​ใน​กาล​นั้น​ศัตรู​จะ​โห่ร้อง​ประจัญบาน​กับ​เขา​ดุจ​เสียง​ครื้นเครง​แห่ง​ทะเล: และ​ถ้า​ใคร​จะ​มอง​ไป​ที่​แผ่น​ดิน, ก็​นี่​แน่ะ, จะ​เห็น​ความ​มืด​และ​ม​หัน​ต​ทุกข์; และ​แสงสว่าง​ก็​จะ​ถูก​เมฆ​บดบัง​เสีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​กษัตริย์​อุ​ซี​ยา​สิ้นพระชนม์​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ประทับ​เหนือ​พระที่นั่ง​สูง​เด่น; และ​ชาย​ฉลอง​พระองค์​แผ่​ไป​เต็ม​พระ​วิหาร.</verse>
				<verse number="2">เหนือ​พระองค์​นั้น​มี​ซะ​รา​ฟิม​ยืน​อยู่: ต่าง​รูป​มี​หก​ปีก, มี​สอง​ปีก​ปก​หน้า​และ​มี​สอง​ปีก​ปก​เท้า, และ​มี​สอง​ปีก​สำหรับ​บิน.</verse>
				<verse number="3">และ​ต่าง​ก็​ร้อง​โต้ตอบ​กัน​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เห็น​บริสุทธิ์, เป็น​บริสุทธิ์, เป็น​บริสุทธิ์.” พระ​รัศมี​แห่ง​พระองค์​ปก​ทั่ว​พิภพ​โลก.</verse>
				<verse number="4">และ​ธรณีประตู​ก็​สั่นสะเทือน​ด้วย​เสียง​ที่​ร้อง​นั้น, และ​พระ​วิหาร​ก็​เต็มไปด้วย​ควัน.</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​ว่า, “วิบัติ​แก่​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​ได้​สิ้นสุด​ลง​ไป​เสียแล้ว; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​ผู้​มี​ริมฝีปาก​ไม่​สะอาด, และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​มนุษย์​ที่​มี​ริมฝีปาก​ไม่​สะอาด, เพราะ​ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​กษัตริย์, คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา.”</verse>
				<verse number="6">ใน​ขณะนั้น​ซะ​รา​ฟิม​รูป​หนึ่ง​บิน​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า, มือ​ถือ​หิน​ร้อน​แดง​ซึ่ง​ใช้​คีม​หยิบ​มา​จาก​แท่น​บูชา:</verse>
				<verse number="7">และ​เธอ​ได้​เอา​ก้อน​หิน​นั้น​มา​แตะต้อง​ปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า, แล้ว​กล่าว​ว่า, “นี่​แน่ะ, หิน​ก้อน​นี้​ก็ได้​มา​แตะต้อง​ปาก​ของ​เจ้า​แล้ว; และ​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​เจ้า​ก็​ถูก​เอา​ไป​เสีย, และ​ความ​บาป​ของ​เจ้า​นั้น​ก็​ทรง​โปรด​ยก​ให้​แล้ว,”</verse>
				<verse number="8">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​พระ​สุรเสียง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “เรา​จะ​ใช้​ผู้ใด​ไป, และ​ผู้ใด​จะ​ไป​แทน​เรา,” และ​ข้าพ​เจ้า​จึง​กล่าว​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​อยู่​ที่นี่; ทรง​ใช้​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="9">และ​พระองค์​ตรัส​ว่า, “ไป​บอก​พล​เมือง​เหล่านี้​ว่า, ‘ฟัง​แล้ว​ฟัง​เล่า, ก็​จะ​ไม่​เห็น​เข้าใจ; มอง​ซ้ำ​มอง​ซาก, แต่​ก็​จะ​ไม่​เห็น​อะไร.</verse>
				<verse number="10">จง​ไป​ทำ​ให้​ใจ​ของ​พล​เมือง​นั้น​ให้​มึนชา​ไป, และ​จง​กระทำ​ให้​หู​ของ​เขา​ตึง​ไป, และ​จง​ป้าย​ตา​ของ​เขา​ให้​ปิด; เกรง​ว่า​เมื่อ​เห็น​กับ​ตา​ของ​เขา; และ​ยิน​กับ​หู, และ​เข้าใจ​ด้วยใจ​ของ​เขา, เขา​จะ​กลับใจ​เสีย​ใหม่, และ​เขา​จะ​ถูก​รักษา​ให้​หาย.’ ”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, “ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, จะ​เป็น​ไป​อย่าง​นี้​นาน​สัก​เท่าใด?” และ​พระองค์​ตรัส​ตอบ​ว่า, “จนถึง​บ้านเมือง​จะ​ร้าง​ไม่​มี​พล​เมือง​อยู่, เรือน​ก็​จะ​ไม่​มี​คน, แผ่น​ดิน​ก็​จะ​ร้าง​เสียที​เดียว,</verse>
				<verse number="12">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​กวาด​พล​เมือง​ไป​ไว้​เสีย​ไกล, และ​ตำบล​ที่​ปล่อย​ร้าง​ไว้​ใน​ท่ามกลาง​แผ่น​ดิน​นั้น​ก็​จะ​มาก​นัก.</verse>
				<verse number="13">และ​ถึง​จะ​มี​หนึ่ง​ใน​สิบ​เหลือ​อยู่, ส่วน​นั้น​จะ​ถูก​ทำลาย​เสีย​ด้วย; เหมือน​อย่าง​ตอ​ต้นสน​และ​ตอ​ต้น​โอ๊ค​ที่​ต้น​ถูก​โค่น​ลง​แล้ว.” ตอ​เหล่านั้น​ก็​เปรียบ​เหมือน​เผ่าพันธุ์​อัน​บริสุทธิ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">อยู่​มา​ใน​รัชช​กาล​ของ​กษัตริย์​อา​ฮา​ศ​ราชบุตร​ของ​โยธา​ม, โยธา​ม​ราชบุตร​ของ​อุ​ซี​ยา​กษัตริย์​ของ​ยะฮูดา, ระ​ซี​นก​ษัตริย์​ประเทศ​ซุเรีย, และ​เพ​คา​ราชบุตร​ของ​ระ​มา​ล​ยา​กษัตริย์​ของ​ยิศ​รา​เอล, ได้​ยก​กองทัพ​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, เพื่อ​ทำ​สงคราม​กับ​กรุง​นั้น, แต่​รบ​เอา​ชะ​นะ​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="2">และ​มี​ข่าว​มา​ถึง​วงศ์​ของ​ดา​วิด​ว่า, กองทัพ​ซุเรีย​ยก​เข้า​มา​ตั้งอยู่​ใน​เขตต์​แคว้น​เอ็ฟ​รา​ยิม​แล้ว, และ​กษัตริย์​อา​ฮา​ศ​ก็​ทรง​สะดุ้ง​พระทัย, และ​จิตต์​ใจ​ของ​พล​เมือง​ก็​สั่น​เหมือน​กับ​ต้นไม้​ใน​ป่า​ที่​ถูก​ลมพายุ​พัด</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ยะ​ซา​ยา​ว่า, “ทั้ง​เจ้า​และ​ซี​อา​ระ​ยา​ซูบ​บุตร​ของ​เจ้า, จง​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​อา​ฮา​ศ​ที่​ปลาย​ท่อน้ำ​ท่อ​เหนือ, ที่​ทางหลวง​ตอน​ลาน​ตาก​ผ้า;</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ก็​จง​กราบ​ทูล​ว่า, ‘จง​ระวัง​ตัว, และ​จง​สำรวมใจ; อย่า​กลัว​เลย, หรือ​อย่า​ให้​ใจ​ของ​เจ้า​ท้อถอย, เนื่องด้วย​ก้น​ไต้​สุด​หาง​ควัน​โขมง​ทั้ง​สอง​นั้น, และ​เพราะ​ความ​เกรี้ยว​โกรธ​ของ​กษัตริย์​ระ​ซี​น​-​และ​พล​ซุเรีย, และ​ความ​เกรี้ยว​โกรธ​ของ​ราชบุตร​ของ​ระ​มา​ล​ยา.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ประเทศ​ซุเรีย, แว่นแคว้น​เอ็ฟ​รา​ยิม, และ​ราชบุตร​ระ​มา​ล​ยา​ได้​วางแผน​การณ์​ร้าย​ต่อ​เจ้า, กล่าว​ว่า,</verse>
				<verse number="6">‘ให้​เรา​พา​กัน​ขึ้น​ไป​ต่อสู้​ยะฮูดา, และ​รัง​ควาญ​เขา, และ​ให้​เรา​ทำลาย​ให้​เขา​แตกแยก​กัน​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​พวกเรา, แล้ว​ให้​เรา​ตั้ง​กษัตริย์​ขึ้น​ไว้​องค์​หนึ่ง​ท่ามกลาง​เมือง​นั้น, คือ​บุตร​ของ​ตา​บะเอล.’ ”</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ตรัส​ดังต่อไปนี้​ว่า, “การ​นั้น​จะ​ไม่​ตั้งอยู่​ได้, และ​จะ​ไม่​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="8">เพราะว่า​หัวเมือง​เอก​ของ​ประเทศ​ซุเรีย, คือ​ดาเมเซ็ค, และ​หัวหน้า​ของ​เมือง​ดาเมเซ็ค​นั้น​คือ​กษัตริย์​ระ​ซี​น​นั้น​เอง; และ​ภายใน​หก​สิบ​ห้า​บีเอ็ฟ​รา​ยิม​จะ​แตก​บรรลัย, และ​จะ​ไม่​เป็น​แว่นแคว้น​อีก​ต่อไป.</verse>
				<verse number="9">และ​หัวเมือง​เอก​ของ​เอ็ฟ​รา​ยิม​คือ​ซะ​มา​เรีย, และ​หัวหน้า​ของ​ซะ​มา​เรีย​นั้น​คือ​ราชบุตร​ของ​ระ​มา​ล​ยา. ถ้า​เจ้า​ไม่​เชื่อ, เจ้า​จะ​ไม่​ได้​ตั้ง​ยั่งยืน​เป็นแน่แท้.”</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​ยัง​ตรัส​แก่​กษัตริย์​อา​ฮา​ศ​ต่อไป​อีก​ว่า,</verse>
				<verse number="11">“เจ้า​จง​ขอ​หมาย​สำคัญ​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, จะ​ขอ​เอา​จาก​ที่​ลึก​เบื้อง​ต่ำ, หรือ​ที่​สูง​ใน​เบื้องบน​ก็ได้.”</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​อา​ฮา​ศ​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ขอ, และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​พิสูจน์​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​ยะ​ซา​ยา​จึง​กล่าว​ว่า, “โอ​วงศ์​ของ​ดา​วิด, บัดนี้​เจ้า​จง​ฟัง​เถิด: การ​ที่​รบกวน​มนุษย์​นั้น​เป็น​การ​เล็กน้อย​หรือ, เจ้า​จึง​จะ​ต้อง​รบกวน​พระเจ้า​อีก​ด้วย?</verse>
				<verse number="14">เพราะฉะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระองค์​เอง​จะ​ให้​เจ้า​มี​หมาย​สำคัญ: นี่​แน่ะ, หญิง​พรหมจารี​คน​หนึ่ง​จะ​ตั้ง​ครรภ์​และ​คลอด​บุตรชาย​คน​หนึ่ง, และ​เขา​จะ​เรียกชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า, ‘อี​มา​นูเอล.’</verse>
				<verse number="15">บุตร​นั้น​จะ​ได้​กิน​แต่เพียง​น้ำนม​ข้น​และ​น้ำผึ้ง, ไป​จนกว่า​เขา​จะ​รู้ดี​รู้​ชั่ว,</verse>
				<verse number="16">กว่า​เด็ก​นั้น​จะ​รู้ดี​รู้​ชั่ว, แผ่น​ดิน​ของ​กษัตริย์​สอง​องค์​ซึ่ง​เจ้า​เกลียด​นั้น​จะ​ต้อง​ร้าง​ไป.</verse>
				<verse number="17">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​นำ​เหตุการณ์​ซึ่ง​ยัง​ไม่​เคย​อุบัติ​ขึ้น​นับ​ตั้งแต่​เอ็ฟ​รา​ยิม​ได้​แยก​ออก​ไป​จาก​ยะฮูดา, มา​สู่​ท่าน, สู่​พล​เมือง​ของ​ท่าน, สู่​พี่น้อง​ของ​ท่าน, เหตุการณ์​นั้น​คือ​เวลา​ที่​กษัตริย์​อะซู​ระ​จะ​ยก​กองทัพ​มา.”</verse>
				<verse number="18">ใน​คราว​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ผิวปาก​เรียก​เหลือบ​มา​จาก​สุด​สาย​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​ของ​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, และ​เรียก​ผึ้ง​ที่อยู่​ใน​ประเทศ​อะซู​ระ.</verse>
				<verse number="19">และ​มัน​ทั้ง​หลาย​จะ​พา​กัน​มา​จับ​พัก​อยู่​ใน​หุบเขา​ชัน, และ​ใน​ซอก​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​ตาม​พง​หนาม​และ​ทุ่งหญ้า</verse>
				<verse number="20">ใน​คราว​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ใช้​มีดโกน​ซึ่ง​ได้​เช่า​มา​จาก​ฝั่ง​แม่น้ำ​ฟาก​ข้าง​โน้น, คือ​กษัตริย์​เมือง​อะซู​ระ​นั่นเอง, มา​โกน​ศีรษะ​และ​ขน​หน้าแข้ง, และ​จะ​โกน​เครา​เสีย​ให้​เกลี้ยง​ด้วย</verse>
				<verse number="21">ใน​คราว​นั้น, ชาย​คน​หนึ่ง​จะ​เลี้ยง​แม่​โค​ตัว​หนึ่ง, และ​แกะ​สอง​ตัว;</verse>
				<verse number="22">และ​ใน​คราว​นั้น​เพราะ​มี​น้ำนม​บริบูรณ์​จาก​แม่​โค​และ​แกะ, เขา​จึง​ได้​กิน​น้ำนม​ข้น, แล้ว​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​จะ​ได้​กิน​น้ำนม​ข้น​และ​น้ำผึ้ง.</verse>
				<verse number="23">และ​ใน​คราว​นั้น, ใน​ที่​ซึ่ง​มี​เถา​องุ่น​ตั้ง​พัน​เถา, ราคา​ตั้ง​พัน​บาท, ก็​จะ​มี​ต้น​หนาม​เล็ก​และ​หนาม​ใหญ่​งอก​ขึ้น​แทน.</verse>
				<verse number="24">เพราะ​พื้นดิน​ทั้งหมด​มี​ต้น​หนาม​เล็ก​และ​หนาม​ใหญ่, คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เข้า​มา​ใน​นั้น​จึง​ต้อง​ถือ​ลูก​ธนู​และ​คันธนู​ติด​มือ​มา.</verse>
				<verse number="25">และ​บรรดา​เนินเขา​ซึ่ง​เคย​ใช้​จอบ​ขุด​ทำ​สวน, เจ้า​จะ​ไม่​ได้​เข้า​ไป​อีก​แล้ว, เพราะ​ขยาด​หนาม​เล็ก​และ​หนาม​ใหญ่; แต่​ที่​เหล่านั้น​จะ​ถูก​ทิ้ง​ราง​ไว้​สำหรับ​ให้​ฝูง​โค​แล​ฝูง​แกะ​เหยียบย่ำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “จง​ไป​เอา​แผ่น​ศิลา​ใหญ่​มา​แผ่น​หนึ่ง, และ​จารึก​ไว้​บน​นั้น​ด้วย​อักษร​สามัญ, เป็น​คำ​ว่า, เม​เฮ​อ​ซา​ลัลฮัศบัศ (แปล​ว่า​จง​เร่ง​ปล้น​เอา​ให้​เร็วๆ )</verse>
				<verse number="2">และ​เรา​จะ​เอา​พะ​ยาน​สัตย์​ซื่อ​มา​ลงชื่อ​เป็น​พะ​ยาน,คือ​อุ​ริ​ยา​ปุโรหิต​คน​หนึ่ง, และ​ซะ​คา​ระ​ยา​บุตร​ของ​ยะบี​ริ​คา​ยะ​อีก​คน​หนึ่ง.”</verse>
				<verse number="3">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ไป​หา​ภรรยา​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​นาง​ได้​ตั้ง​ครรภ์, และ​คลอด​บุตรชาย​คน​หนึ่ง, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “จง​เรียกชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า​เม​เฮ​อลัลฮัศบัศ.</verse>
				<verse number="4">กว่า​เด็ก​นั้น​จะ​รู้จัก​เรียก​พ่อ​เรียก​แม่​ได้, ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เมือง​ดาเมเซ็ค​และ​ทรัพย์​ที่​จะ​ปล้น​เอา​มา​จาก​ซะ​มา​เรีย​ก็​จะ​ถูก​ริบ​เอา​ไป​ให้แก่​กษัตริย์​อะซู​ระ.”</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​ยัง​ได้​ตรัส​กับ​ข้าพ​เจ้า​อีก​ว่า,</verse>
				<verse number="6">“ด้วยเหตุที่​พล​เมือง​เหล่านี้​ละทิ้ง​น้ำ​แห่ง​ซี​โล​ฮา​ที่​ไหล​อยู่​เรื่อยๆ นั้น, และ​ไป​ยินดี​กับ​กษัตริย์​ระ​ซี​น, และ​ราชบุตร​ของ​ระ​มา​ล​ยา;</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนั้น​แน่ะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​กำลัง​ระบาย​น้ำ​ของ​แม่น้ำ​ฟา​รา​ธ ให้​ไหล​เชี่ยวกราก​ลง​มา, คือ​ได้แก่​กษัตริย์​เมือง​อา​ซู​ระ, และ​บรรดา​เดชานุภาพ​ของ​ท่าน: และ​น้ำ​นั้น​จะ​ไหลบ่า​เข้า​มา​ใน​ห้วยหนอง​คลอง​บึง​และ​ไหล​ท่วม​ฝั่ง;</verse>
				<verse number="8">และ​มัน​จะ​ไหลบ่า​เข้า​ไป​ใน​ประเทศ​ยะฮูดา, และ​จะ​ไหล​ท่วม​ตลอด​ประเทศ: จะ​ท่วม​ถึง​กะ​ทั่ง​คอ; และ​จะ​ไหล​ล้นหลาม​ปก​แผ่​ไป​เต็ม​ประเทศ​ของ​ท่าน, โอ้​อี​มา​นูเอล.”</verse>
				<verse number="9">โอ้​พล​เมือง​ทั้ง​หลาย, จง​มั่วสุม​ประชุม​กัน​เข้า​ไป​เถอะ, และ​จะ​ได้​พา​กัน​แตก​อย่าง​ย่อยยับ, บรรดา​คน​ที่มา​จาก​เมือง​ไกลๆ, จง​เงี่ยหู​ฟัง: จง​คาด​เอว​ไว้​เถอะ, และ​เจ้า​ก็​จะ​แตก​ไป​อย่าง​ย่อยยับ. จง​คาด​เอว​ไว้​เถอะ, เจ้า​ก็​จะ​แตก​ไป​อย่าง​ย่อยยับ.</verse>
				<verse number="10">จง​ประชุม​กัน​เข้า​ไป​เถอะ, แต่​การ​นั้น​จะ​ไม่​สำเร็จ​ผล, พูด​ไป​เถอะ, แต่​คำ​นั้น​จะ​ไม่​ยั่งยืน: เพราะ​พระเจ้า​อยู่​ฝ่าย​เรา</verse>
				<verse number="11">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​จับมือ​ข้าพ​เจ้า​ไว้, และ​ตักเตือน​ไม่​ให้​ประพฤติ​ตาม​ทาง​ของ​พล​เมือง​เหล่านี้, ดังต่อไปนี้​ว่า,</verse>
				<verse number="12">“ที่​พล​เมือง​พวก​นี้​พา​กัน​เรียก​ว่า ‘คิด​กบ​ฎ’ เจ้า​อย่า​ไป​เรียก, และ​อย่า​ไป​กลัว​หรือ​ตระหนกตกใจ​ใน​สิ่ง​ที่​เขา​พา​กัน​กลัว.</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​นั้นแหละ, ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยกย่อง​ว่า​เป็น​ผู้บริสุทธิ์, และ​พระองค์​นั้นแหละ​ที่​เจ้า​นับถือ​และ​เกรงกลัว.</verse>
				<verse number="14">และ​พระองค์​จะ​เป็น​ที่​ปลอดภัย; แต่​สำหรับ​ผู้​ที่​ไม่​เชื่อฟัง, พระองค์​จะ​เป็น​ก้อน​หิน​สำหรับ​ที่​จะ​ให้​เขา​สะดุด​และ​เป็น​ศิลา​สำหรับ​จะ​ให้​ตระกูล​ทั้ง​สอง​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ล้ม​ลง, และ​เป็น​บ่วง​แร้ว​และ​เครื่อง​ดัก​ของ​พล​เมือง​แห่ง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="15">และ​หลาย​คน​จะ​สะดุด​บน​หิน​เหล่านั้น​แล้ว​ล้ม​ลง, แตกหัก​ยับเยิน​และ​ติด​บ่วง, และ​ถูก​กวาด​พา​ไป.”</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​ม้วน​คำ​พะ​ยาน​มัด​ไว้, เรา​จะ​ติด​ตรา​ประทับ​คำสอน​มอบ​ไว้​กับ​กษัตริย์​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="17">และ​เรา​จะ​คอยท่า​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​ทรง​กำลัง​ซ่อน​พระ​พัก​ตร​เสีย​จาก​ตระกูล​ของ​ยา​โคบ, และ​เรา​จะ​ตั้งหน้า​คอย​พระองค์.</verse>
				<verse number="18">นี่​แน่, ข้าพ​เจ้า​และ​บุตร​ของ​ข้าพ​เจ้า, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ประทาน​ให้แก่​ข้าพ​เจ้า​นั้น, ก็​เป็น​เครื่อง​หมาย​และ​หมาย​สำคัญ​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล​มา​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา, ซึ่ง​ประทับ​อยู่​บน​ภูเขา​ซี​โอน</verse>
				<verse number="19">และ​เมื่อ​ใครๆ จะ​กล่าว​แก่​พวก​เจ้า​ว่า, “ก็​ไป​หา​พวก​แม่มด​และ​หมอดู​ที่​พูด​เป็น​เสียง​นก​เสียง​กา​เสียง​ลิง​เสียง​ค่าง​ซิ! ก็​สมควร​อยู่​แล้ว​ที่​คนเรา​จะ​ไป​หา​พระ​ของ​เขา​มิใช่​หรือ? และ​คน​เป็น​ก็​ควร​ไป​หา​คนตาย​ให้​ช่วย​มิใช่​หรือ?”</verse>
				<verse number="20">จง​ไป​เปิด​คำสอน​และ​คำ​พะ​ยาน​ดู​ซิ! ถ้า​เขา​พูด​ไม่​ตรง​กับ​คำสอน​นี้, ก็​ไม่​มี​แสง​รุ่งอรุณ​แห่ง​ความ​หวัง​ใน​พวกเขา​เลย.</verse>
				<verse number="21">เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ท่องเที่ยว​ไป​ทั่ว​ประเทศ​ตกทุกข์ได้ยาก, และ​อดอยาก; และ​ต่อมา​เมื่อ​เขา​ยัง​กำลัง​อดอยาก, เขา​จะ​เกิด​โมโห​โท​โส, และ​จะ​แช่ง​ด่า​กษัตริย์​และ​พระ​ของ​เขา; และ​เขา​จะ​แหงนหน้า​ดู​ฟ้า,</verse>
				<verse number="22">และ​เขา​จะ​ก้มหน้า​ดู​ดิน, และ​นี่​แน่, จะ​มีแต่​ความ​ยากเข็ญ​และ​ความ​มืดมน, และ​ทุกข์ระทม​หม่นไหม้; และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ถูก​ขับไล่​ให้​ไป​อยู่​ใน​ที่​มืดมน​อนธ​การ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">แต่​จะ​ไม่​มี​ความ​ทุกข์ระทม​หม่นไหม้​แก่​บ้านเมือง​นั้น​เสมอ​ไป, ใน​กาล​ก่อน​แว่นแคว้น​ซะบู​โลน​และ​แว่นแคว้น​นัฟธาลี​ได้​ถูก​เหยียด​ให้​ต่ำต้อย​ไป​ฉันใด, แต่​ใน​วา​ร​ที่สุด​พระองค์​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​แคว้น​แห่ง​ทะเล​ฆาลิ​ลาย​ร่ง​เรือง​เจริญ​ขึ้น​ฉันนั้น, คือ​แว่นแคว้น​ที่​ประชาชาติ​ตั้ง​ภูมิลำเนา​อยู่.</verse>
				<verse number="2">คน​เหล่านั้น​ซึ่ง​ดำเนิน​อยู่​ใน​ความ​มืด, ได้​เห็น​ความ​สว่าง​อัน​ใหญ่​แล้ว: และ​ผู้​ที่อยู่​ใน​เมือง​แห่ง​เงา​ของ​ความ​ตาย, แห่ง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ก็​มี​แสงสว่าง​ส่อง​เข้า​มา​ถึง​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ได้​ทรง​โปรด​ให้​พล​เมือง​ทวี​มาก​ขึ้น, พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​เขา​มี​ความ​ชื่นชมยินดี​ยิ่ง​ขึ้น: เขา​มี​ความยินดี​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระองค์​เหมือน​กับ​ความยินดี​ใน​ฤดู​เกี่ยว, เหมือน​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ยินดี​เมื่อ​เขา​แบ่ง​ปัน​ทรัพย์สิน​แก่​กัน.</verse>
				<verse number="4">เนื่องด้วย​พระองค์​ได้​ทรง​ทำลาย​แอก​อัน​เป็น​ภาระ​ของ​เขา, และ​ลูก​สลัก​ที่​ป่า​ของ​เขา, และ​ประ​ตัก​ของ​ผู้​กดขี่​ข่มเหง​ให้​วิ​นา​ศ​ไป, เหมือน​เมื่อครั้ง​ทรง​ช่วย​เขา​ให้​พ้น​จาก​ชาว​มิด​ยาน​นั้น.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​เครื่อง​อาวุธ​ยุทธภัณฑ์​ของ​ทหาร​ใน​การ​ศึก, และ​เครื่องนุ่งห่ม​อัน​ชุ่ม​โชก​ไป​ด้วย​โลหิต, จะ​ถูก​เผา​เป็น​เชื้อเพลิง​ไป.</verse>
				<verse number="6">ด้วยว่า​จะ​มี​บุตร​คน​หนึ่ง​เกิด​ขึ้น​ใน​พวกเรา, คือ​ทรง​ประทาน​บุ​ตรา​คน​หนึ่ง​ให้แก่​พวกเรา, และ​ท่าน​ได้​แบก​การ​ปกครอง​ไว้​เหนือ​บ่า​ของ​ท่าน, และ​เขา​จะ​ขนานนาม​ของ​ท่าน​ว่า, ที่ปรึกษา​มหัศจรรย์​พระเจ้า​ทรง​อานุภาพ, พระ​บิดา​องค์​ถาวร, และ​องค์​สันติ​ราช.</verse>
				<verse number="7">ความ​จำเริญ​รุ่งเรือง​แห่ง​รัฐบาล​ของ​ท่าน​และ​สันติ​สุข​จะ​ไม่​รู้​สิ้นสุด​ไป​จาก​ราชบัลลังก์​แห่ง​กษัตริย์​ดา​วิด, และ​ราชอาณาจักร​ของ​ท่าน. พระองค์​จะ​ทรง​ตั้ง​แผ่น​ดิน​ของ​พระองค์, และ​ทรง​ค้ำชู​ไว้​ด้วย​ความ​ยุตติ​ธรรม​และ​ความ​ชอบธรรม​แต่​บัดนี้​ต่อไป​จน​ไม่​รู้​สิ้นสุด. ความ​กะ​ตือรือร้น​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอม​โยธา​จะ​ทำ​ให้การ​นี้​สำเร็จ</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​มี​พระ​ดำรัส​บัญชา​ปรักปรำ​วงศ์​ของ​ยา​โคบ, และ​พระ​ดำรัส​นั้น​จะ​ตก​ต้อง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="9">และ​คน​ทั้งปวง​จะ​รู้​แจ้ง, คือ​ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม, และ​ชาว​ชน​ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​ซะ​มา​เรีย, ผู้​กล่าว​ด้วย​ความ​เย่อหยิ่ง​และ​ด้วยใจ​ทะนง​องอาจ​ว่า,</verse>
				<verse number="10">“บรรดา​อิฐ​ถูก​ทำลาย​ลง​แล้ว​ก็​จริง, แต่​เรา​จะ​ใช้​หิน​สะ​กัด​ก่อ​ขึ้น​ใหม่, ต้น​สุก​โม​ร​ถูก​โค่น​ลง​แล้ว​ก็​จริง, แต่​เรา​ก็​จะ​ปลูก​ต้นสน​ขึ้น​แทน.”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​หนุน​ศัตรู​ให้​มา​ต่อสู้​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​พระองค์​จะ​ทรง​กะ​ตุ้น​ศัตรู​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="12">คือ​ชาว​ซุเรี​ยอ​ยู่​ด้านหน้า​และ​ชาว​ฟะเลเซ็ธ​ซึ่ง​อยู่​ด้านหลัง, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​อ้า​ปาก​กลืน​กิน​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​เสีย. เมื่อ​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​เพียงนี้​แล้ว, ก็​ยัง​มิได้​คลาย​ความ​พิ​โร​ธ, แต่​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ก็​ยัง​ทรง​เหยียด​ออก​อยู่</verse>
				<verse number="13">ถึงกระนั้น​พล​เมือง​ก็​หา​ได้​หันกลับ​มา​หา​พระองค์​ก็​ทรง​โบย​เขา​ไม่, และ​มิได้​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ตัด​หัว​ตัด​หาง​ทั้ง​จะ​ตัด​ทาง​ตาล​และ​หาง​บก​เสีย​ใน​วัน​เดียว.</verse>
				<verse number="15">หัวหน้า​และ​เจ้าหน้าที่​นั้น​ได้แก่​หัว, และ​ผู้ทำ​นาย​เท็จ​ได้แก่​หาง.</verse>
				<verse number="16">เพราะ​พวก​ผู้นำ​เหล่านี้​ย่อม​เป็น​เหตุ​ให้​ประชาชน​หลงผิด​ไป, และ​ผู้​ที่​ถูก​เขา​นำ​นั้น​ก็​ถูก​กลืน​เสีย.</verse>
				<verse number="17">เพราะฉะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ไม่​ละเว้น​ชายฉกรรจ์​ทั้ง​หลาย​หรือ​จะ​ไม่​ทรง​ปราณี​ลูกกำพร้า​และ​หญิง​ม่าย​ของ​เขา; โดย​เหตุ​ที่​เขา​ทุกคน​ไม่​ถือ​พระเจ้า, และ​เป็น​คน​กระทำ​ชั่ว, และ​ปาก​ของ​เขา​ทุกคน​พูด​คำ​ที่​ชั่ว​โฉด; เมื่อ​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ถึง​เพียงนี้​แล้ว, ก็​ยัง​มิได้​คลาย​ความ​พิ​โร​ธ, แต่​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ก็​ยัง​เหยียด​ออก​อยู่.</verse>
				<verse number="18">เพราะว่า​ความ​ชั่วร้าย​เผา​เหมือน​กับ​ไฟ​เผา, ซึ่ง​ไหม้​หนาม​เล็ก​หนาม​ใหญ่​ให้​พินาศ​ไป, แล้ว​ลุกลาม​ไหม้​ดัง​ป่า​ชัฎ, และ​พลุ่ง​ขึ้น​เป็น​ลำ​ควัน.</verse>
				<verse number="19">เป็น​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา, ประเทศ​นั้น​จึง​ไหม้​พินาศ​ไป, และ​ประชาชน​ก็​กลาย​เป็น​เชื้อเพลิง, ไม่​มี​ใคร​เมตตา​ปราณี​ต่อ​พวกพ้อง​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="20">และ​คน​หนึ่ง​จะ​หยิบฉวย​เอา​มา​จาก​ทาง​ขวา​มือ​แต่​ก็​ยัง​หิว​อยู่; และ​แย่ง​กิน​ทาง​ซ้ายมือ​แต่​ก็​ยัง​ไม่​อิ่ม, ต่าง​ก็​หัน​ไป​กิน​เนื้อหนัง​ของ​เพื่อนบ้าน.</verse>
				<verse number="21">มะ​นา​เซ​ก็​กิน​เอ็ฟ​รา​ยิม, เอฟ​รา​ยิม​ก็​กิน​มะ​นา​เซ, และ​เขา​ทั้ง​สอง​ก็​ร่วมมือ​กัน​เข้า​ห้ำหั่น​ยะฮูดา, เมื่อ​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ถึง​เพียงนี้​แล้ว, ก็​ยัง​มิได้​คลาย​ความ​พิ​โร​ธ, แต่​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ก็​ยัง​ทรง​เหยียด​ออก​อยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">วิบัติ​แก่​ผู้​เหล่านั้น​ที่​ออก​กฎ​หมา​ยอ​ยุตติ​ธรรม, และ​ผู้​ที่​ตรา​กฎหมาย​อัน​เป็น​ที่​กดขี่​ข่มเหง​เขา;</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​มิ​ให้​ความ​ยุตติ​ธรรม​แก่​คน​ขัดสน, และ​ริบ​สิทธิ​ออก​ไป​เสีย​จาก​คนจน​ซึ่ง​เป็น​พล​เมือง​ของ​เขา, เพื่อ​หญิง​ม่าย​จะ​เป็น​ทรัพย์​ชะ​เลย​ของ​เขา, และ​ลูกกำพร้า​จะ​ได้​เป็น​เหยื่อ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ใน​วัน​พิพากษา, และ​ในเมื่อ​วายุ​ภัย​มา​จาก​เมือง​ไกล, พวก​เจ้า​จะ​ทำ​อย่างไร? และ​พวก​เจ้า​จะ​หนี​ไป​พึ่ง​ใคร? และ​ทรัพย์​สมบัติ​อัน​เป็น​สง่า​ราศี​ของ​เจ้า​เจ้า​จะ​ฝาก​ไว้​ที่ไหน​เล่า?</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ก็​มีแต่​จะ​มั่วสุม​อยู่​กับ​พวก​ชะ​เลย, หรือ​ไป​นอน​ตาย​อยู่​กับ​ซากศพ​ของ​คน​ที่​ถูก​ประหาร. เมื่อ​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ถึง​เพียงนี้​แล้ว, ก็​ยัง​มิได้​คลาย​ความ​พิ​โร​ธ, แต่​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ก็​ยัง​ทรง​เหยียด​ออก​อยู่.</verse>
				<verse number="5">วิบัติ​แก่​ประเทศ​อะซู​ระ, ซึ่ง​เป็น​ไม้เรียว​สำหรับ​สำแดง​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา, และ​เป็น​ไม้​ตะบอง​ที่​กำ​ไว้​สำหรับ​สำแดง​ความ​กริ้ว​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ใช้​เขา​ไป​รบ​ประเทศ​ที่​ไม่​นับถือ​พระเจ้า, เรา​จะ​กำชับ​เขา​ให้​ยก​ไป​ต่อสู้​กับ​พล​เมือง​ที่​เรา​กริ้ว​เพื่อ​จะ​ช่วงชิง​เอา​ทรัพย์​ชะ​เลย​ศึก, และ​จับ​เขา​ไว้​เป็น​เหยื่อ. และ​ย่ำ​เขา​ลง​เหมือน​เลน​ใน​ถนน.</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​เขา​เอง​มิได้​เข้าใจ​ความหมาย​อย่าง​นั้น, และ​ใจ​ของ​เขา​ก็​มิได้​คิดเห็น​เช่นนั้น; แต่​ความคิด​ที่อยู่​ใน​ใจ​ของ​เขา​นั้น​หมาย​ที่​จะ​ทำลาย​และ​บั่นทอน​ประเทศ​ให้​สิ้น​ศูนย์​ไป​มิใช่​น้อย.</verse>
				<verse number="8">ด้วย​เขา​กล่าว​ว่า, “พวก​เจ้านาย​ฝ่าย​ข้าง​เรา​นั้น​ล้วนแต่​เป็น​กษัตริย์​ทั้งนั้น​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="9">เมือง​คา​ละ​โน​นั้น​ก็​มี​สภาพ​อย่าง​เดียว​กัน​กับ​เมือง​คา​ระ​คะ​มิ​ศ​ไม่​ใช่​หรือ? และ​เมือง​ฮา​มัธ​นั้น​ก็​ตก​อยู่​ใน​สภาพ​เดียวกับ​เมือง​อา​ระ​ฟาด​ไม่​ใช่​หรือ? และ​เมือง​ซะ​มา​เรีย​ก็​ตก​อยู่​ใน​สภาพ​เดียวกับ​เมือง​ดาเมเซ้ค​ไม่​ใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="10">มือ​ของ​เรา​ได้​เหยียด​ออก​ไป​กระทำ​แก่​ราชอาณาจักร​ที่​ถือ​รูป​เคารพ, ซึ่ง​มี​รูป​เคารพ​แกะสลัก​วิเศษ​กว่า​ที่​มี​ใน​ยะ​รู​ซา​เลม​และ​ซะ​มา​เรีย​ฉันใด;</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​ไม่​สามารถ​กระทำ​แก่​ยะ​รู​ซา​เลม​และ​รูป​เคารพ​ของ​เขา, เหมือน​อย่าง​ที่​เรา​ได้​กระทำ​แก่​เมือง​ซะ​มา​เรีย​และ​แก่​รูป​เคารพ​ของ​เขา​ฉันนั้น​หรือ?”</verse>
				<verse number="12">เพราะ​เหตุ​นั้น, ครั้น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ได้​สำเร็จ​กิจ​ของ​พระองค์​เกี่ยวกับ​ภูเขา​ซี​โอน​และ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​แล้ว, พระองค์​จะ​ทรง​ลงโทษ​กษัตริย์​ประเทศ​อะซู​ระ​เพราะ​ความ​อวด​ตัว​เย่อหยิ่ง​จองหอง, และ​ความ​ทะนง​องอาจ​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="13">เพราะ​ท่าน​ได้​กล่าว​ว่า, “เรา​ได้​สำเร็จ​กิจ​ด้วย​กำ​ลัง​น้ำมือ​ของ​เรา​เอง, และ​ด้วย​สติปัญญา​ของ​เรา​เอง, เพราะ​เรา​มี​ความ​เฉลียวฉลาด, เรา​ได้​รื้อ​แนว​เขตต์​บ้านเมือง​ของ​เขา, และ​ได้​ริบ​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา​เสีย, และ​เรา​ได้​เหยียด​ประชาชนพล​เมือง​ของ​เขา​ลง​ยัง​ฝุ่น​แห่ง​พื้น​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="14">และ​มือ​ของ​เรา​ได้​รวบ​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​มหาชน​ไว้​เหมือน​กับ​คน​ที่​รวบ​เอา​รัง​นก, และ​เหมือน​กับ​คน​เก็บ​ไข่​ใน​รัง​ไป​ฉันใด, เรา​ก็​เก็บ​รวบรวม​ทั้ง​โลก​ไว้​ฉันนั้น; และ​ไม่​ใคร​มี​กะ​ดิก​ปีก​หรือ​อ้า​ปาก​ออก​ร้อง​จ๊​อก​แจ๊ก.”</verse>
				<verse number="15">ขวาน​จะ​อวดอ้าง​ว่า​ตัวดี​กว่า​ผู้​ที่​ใช้​ขวาน​ฟัน​นั้น​หรือ? หรือ​เลื่อย​จะ​ทะนง​ตัว​ถือ​ว่า​ตัวดี​กว่า​ผู้​ที่​ใช้​เลื่อย​เลื่อย​หรือ? ถ้าเช่นนั้น​ก็​เหมือน​กับ​ไม้เรียว​หยิบ​คน​ขึ้น​หวด​แทน​ที่​คน​จะ​หวด​ไม้เรียว​หรือ​ไม้​ตะบอง​จะ​หยิบ​คน​ขึ้น​แกว่ง</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​จะ​ทรง​ใช้​ความ​เจ็บ​ฝ่าย​ผอม​มา​ประหาร​ความ​อ้วน​พี​ของ​เขา, และ​พระองค์​จะ​ทรง​ก่อ​ความ​รุ่มร้อน​ไว้​ใต้​ความ​สุขสบาย​ของ​เขา, ดุจ​ก่อ​กอง​ไฟ​ไว้.</verse>
				<verse number="17">แสงสว่าง​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ได้แก่​เพลิง, และ​องค์​บริสุทธิ์​นั้น​จะ​ได้แก่​เปลวเพลิง, และ​จะ​เผาผลาญ​ทั้ง​หนาม​ใหญ่​และ​เล็ก​ให้​ไหม้​เป็น​จุณฑ์​ไป​ใน​วัน​เดียว.</verse>
				<verse number="18">และ​พระองค์​จะ​เผาผลาญ​ป่าดง​งดงาม​อัน​เป็น​ที่​เชิดหน้าชูตา​ของ​เขา​กับ​ทุ่งนา​ของ​เขา​ซึ่ง​อุดมสมบูรณ์, รวม​ทั้ง​จิตต์​ใจ​และ​ร่างกาย​ของ​เขา​ด้วย: และ​นี่​จะ​เป็น​เหมือน​คนเจ็บ​ที่​อ่อนเพลีย​ลง​จนถึง​ตาย.</verse>
				<verse number="19">และ​ต้นไม้​ใน​ป่า​ของ​เขา​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​จะ​มี​น้อย, จน​เด็ก​ก็​นับ​ถ้วน</verse>
				<verse number="20">และ​ใน​คราว​นั้น, ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่, และ​คนใน​ตระกูล​ยา​โคบ​ซึ่ง​ได้​หลบหนี​มา​ได้​นั้น, จะ​ไม่​พึ่งพาอาศัย​ผู้​ที่​รบ​รัน​เขา​ต่อไป​อีก​เลย, แต่​เขา​จะ​พึ่งพาอาศัย​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​โดยแท้จริง.</verse>
				<verse number="21">และ​ส่วน​ที่​เหลือ​นั้น, คือ​พวก​ของ​ยา​โคบ​ที่​เหลือ​นั้น, จะ​หันกลับ​มา​หา​พระเจ้า​ผู้​ทรง​อานุภาพ.</verse>
				<verse number="22">โอ้​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, ถึงแม้ว่า​พล​เมือง​ของ​เจ้า​จะ​เปรียบ​ได้​กับ​เมล็ด​ทราย​ใน​ทะเล​ก็ดี, แต่​จะ​มี​ส่วนน้อย​ใน​พวก​เจ้า​เหลือก​ลับ​มา​เท่านั้น: การ​ทำลายล้าง​อัน​กำหนด​ไว้​แล้ว​เป็น​การ​แสดง​ความ​ยุตติ​ธรรม​อย่าง​เหลือล้น.</verse>
				<verse number="23">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าจอม​พล​โยธา​จะ​ทรง​กระทำ​ให้การ​ทำลายล้าง​ซึ่ง​กำหนด​ไว้​นั้น​สำเร็จ​ใน​ท่ามกลาง​พื้น​พิภพ​ทั่วไป.</verse>
				<verse number="24">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าจอม​พล​โยธา​ตรัส​ว่า, “โอ้​พล​เมือง​ของ​เรา​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​กรุง​ซี​โอน​นั้น, อย่า​ได้​สะดุ้ง​ตกใจ​กลัว​ประเทศ​อะซู​ระ, แม้​เขา​จะ​โบย​เจ้า​ด้วย​ไม้เรียว, และ​จะ​ยก​ไม้​ตะบอง​ขึ้น​ตี​เจ้า, เช่น​อย่าง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ได้​เคย​ทำ.</verse>
				<verse number="25">ด้วยว่า​อีก​ไม่​นาน​ความ​กริ้ว​ของ​เรา​นั้น​จะ​สำเร็จ​เสร็จสิ้น, และ​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​ก็​จะ​สิ้นสุด​ลง.</verse>
				<verse number="26">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​จะ​ทรง​ยก​ภัยพิบัติ​ขึ้น​กวัดแกว่ง​เหนือ​เขา, เหมือน​กับ​ได้​ทรง​สังหาร​พวก​มิด​ยาน​ที่​ผา​โอ​เรบ​นั้น: และ​พระองค์​จะ​ทรง​ยก​ทัณฑ​กร​ของ​พระองค์​ไว้​เหนือ​ทะเล​เช่นเดียวกับที่​ทรง​ยก​ขึ้น​กระทำ​แก่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="27">และ​ต่อมา​ใน​กาล​นั้น, ภาระ​อัน​หนัก​ที่​เขา​ได้​วาง​ไว้​บน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น, จะ​ถูก​ปลด​ออก​ไป​จาก​บ่า​ของ​เจ้า, และ​แอก​ที่​เขา​วาง​ไว้​บน​เจ้า​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ปลด​ออก​จาก​คอ​ของ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="28">เขา​ได้​ขึ้น​มา​จาก​ตำบล​เพนเน​ริม​อน, เขา​ได้​มา​ถึง​ตำบล​อา​ยา​ธ​แล้ว, เขา​ได้​ผ่าน​ตำบล​มิ​ฆ​โร​น​มา, และ​เขา​ได้​นำ​สัมภาระ​แห่ง​กองทัพ​รวบรวม​มา​ไว้​ที่​ตำบล​มิ​ค​มาศ, เขา​ผ่าน​ช่องเขา​ไป.</verse>
				<verse number="29">และ​เขา​ได้​ตั้ง​ค่าย​พัก​อยู่​ที่​ตำบล​เฆบา; เมือง​รา​มา​ก็​สะดุ้ง​ตกใจ​กลัว, และ​เมือง​ฆิเบ​อา​แห่ง​ซา​อู​ล​นั้น​ก็​หนี​เตลิด​ไป.</verse>
				<verse number="30">โอ้​บุตรี​แห่ง​เมือง​ฆาลีม, จง​ส่ง​เสียงร้อง​หวีด​หวาด​ขึ้น​เถอะ! โอ้​เมือง​ลา​ยิศ, ฟัง​ซิ! โอ้​น่า​สงสาร​ชาวเมือง​อา​นา​โธธ!</verse>
				<verse number="31">ชาว​มัธเม​นา​ก็​หนี​ไป​แล้ว, และ​ชาวเมือง​เฆบีม​ก็​หนี​เอาตัวรอด.</verse>
				<verse number="32">วันนี้​เอง​เขา​จะ​พัก​แรม​อยู่​ที่​เมือง​โน​เบ​คือ​เขา​ยก​กำหมัด​ขึ้น​ท้าทาย​ภูเขา​แห่ง​บุตรี​เมือง​ซี​โอน, คือ​ภูเขา​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม</verse>
				<verse number="33">ดูเถอะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​จะ​บั่นทอน​กิ่งก้าน​ให้​หัก​โค่น​โครมคราม​ลง​มา; และ​ต้น​สูง​ก็​จะ​โค่น​ลง, และ​ต้น​ที่​สูง​เด่น​จะ​ถูก​โค่น​ให้​ราบ​ลง.</verse>
				<verse number="34">และ​ผู้​ทรง​อานุภาพ​จะ​ทรง​ฟาดฟัน​ป่าทึบ​ด้วย​คม​เหล็ก​ให้​ราบ​ลง, และ​พฤกษา​ชาติ​ที่​เขา​ละ​บา​โน​น​จะ​ล้ม​พินาศ​ไป​ด้วย​น้ำมือ​ของ​ท่าน​ผู้​ทรง​อานุภาพ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">จะ​มี​กิ่ง​แตก​ออก​จาก​ต้น​แห่ง​ยิซัย, และ​จะ​มี​หน่อ​แตก​งอก​ขึ้น​จาก​ราก​ของ​ท่าน​เติบโต​ขึ้น​จน​เกิด​ผล.</verse>
				<verse number="2">และ​พระ​จิตต์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน​ผู้​นั้น, คือ​ดวง​ปัญญา​และ​ดวง​ความ​เข้าใจ, ดวง​วินิจฉัย​และ​ดวง​อานุภาพ, ดวง​ความ​รอบรู้​และ​ความ​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="3">ความ​พึงใจ​ของ​ท่าน​จะ​อยู่​กับ​ความ​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา: ท่าน​จะ​ไม่​วินิจฉัย​ตาม​ที่​ตา​ของ​ท่าน​เห็น​นั้น, และ​ท่าน​จะ​ไม่​ตัดสิน​ตาม​ที่​หู​ของ​ท่าน​ได้ยิน​นั้น:</verse>
				<verse number="4">แต่​ท่าน​จะ​พิพากษา​คน​ยากจน​โดย​ความ​ยุตติ​ธรรม, และ​ท่าน​จะ​ตัดสิน​คน​เข็ญใจ​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก​โดย​ความ​เที่ยงตรง; และ​จะ​ประหาร​คน​ใจ​อำมหิต​ด้วย​ไม้เรียว​แห่ง​พระโอษฐ์​ของ​ท่าน. และ​ท่าน​จะ​ทรง​สังหาร​คน​ชั่ว​ทั้ง​หลาย​ด้วย​ลมหายใจ​จาก​ริมฝีปาก​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="5">ความ​ชอบธรรม​จะ​เป็น​ผ้า​คาด​เอว​ของ​ท่าน, และ​ความ​สัตย์​ซื่อ​จะ​เป็น​ผ้า​คาด​บั้นเอว​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="6">และ​สุนัข​ป่า​จะ​นอน​ปะปน​กับ​ลูก​แกะ, และ​เสือ​ดาว​จะ​นอน​ปะปน​กับ​ลูก​แพะ, และ​ลูก​โค​กับ​ลูก​สิงห์โต​จะ​หากิน​อยู่​ด้วย​กัน; และ​เด็กเล็กๆ จะ​เป็น​ผู้​เลี้ยง​ผู้นำ.</verse>
				<verse number="7">และ​นาง​โค​กับ​หมี​จะ​เป็นเพื่อน​กัน; และ​ลูก​ของ​มัน​จะ​นอน​ปะปน​อยู่​ด้วย​กัน; และ​สิงห์โต​จะ​กิน​ฟาง​เป็น​อาหาร​เหมือน​โค​ผู้.</verse>
				<verse number="8">และ​ทารก​กิน​นม​จะ​เล่น​อยู่​ที่​ปาก​ปล่อง​งูเห่า, และ​ทารก​อย่า​นม​จะ​ล้วง​มือ​เข้า​ไป​ใน​รัง​ของ​งูแมวเซา.</verse>
				<verse number="9">สัตว์​เหล่านั้น​จะ​ไม่​ทำ​อันตราย, หรือ​ทำ​ความ​พินาศ​ทั่วไป​บน​ภูเขา​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา; เพราะ​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​เต็มไปด้วย​ความ​รู้​ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ดุจ​น้ำท่วม​เต็ม​มหาสมุทร</verse>
				<verse number="10">อยู่​มา​ครั้น​ถึง​วัน​นั้น, ราก​แห่ง​ยิซัย​จะ​ตั้ง​เด่น​ขึ้น​เป็น​ธง​เครื่อง​หมาย​รวม​พล, ประชาชาติ​ทั้งปวง​จะ​เสาะแสวงหา​ท่าน; และ​สำนัก​ของ​ท่าน​จะ​เป็น​ที่​ขึ้นชื่อ​ลือ​นาม</verse>
				<verse number="11">และ​ครั้น​ถึง​วัน​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ยื่น​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ออก​ไป​อีก​ครั้ง​หนึ่ง, เพื่อ​จะ​รับ​พล​เมือง​ของ​พระองค์​ที่​ตกค้าง​เหลือ​อยู่​กลับคืน​มา, จาก​ประเทศ​อะซู​ระ, และ​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​จาก​ประเทศ​พัธ​โร​ศ, และ​จาก​ประเทศ​คุ​ศ, และ​จาก​ประเทศ​เอ​ลาม, และ​จาก​ประเทศ​ซิ​นา​ร​และ​จาก​ประเทศ​อา​มัธ, และ​จาก​ประเทศ​ตาม​ชายทะเล.</verse>
				<verse number="12">และ​พระองค์​จะ​ทรง​ยก​ธง​เครื่อง​หมาย​ขึ้น​เรียก​ประชาชาติ​ทั่วไป, และ​จะ​ทรง​ชุมนุมชน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ที่​พลัดพราก, และ​ทรง​รวบรวม​พวก​ยะฮูดา​ที่​กระจัดกระจาย​ไป​ทั้ง​ชาย​หญิง, จาก​สี่​มุม​โลก​ให้​มา​ประชุม​กัน.</verse>
				<verse number="13">บัดนั้น​ความ​อิจฉา​ทั้งมวล​อัน​มี​ต่อ​เอ็ฟ​รา​ยิม​จะ​สุด​สิ้น​ไป, และ​พวก​ที่​เป็น​ศัตรู​ของ​ยะฮูดา​ก็​จะ​ถูก​กำจัด เสีย, เอ็ฟ​รา​ยิม​จะ​ไม่​ริษยา​ยะฮูดา, และ​ยะฮูดา​ก็​ไม่​เป็น​ศัตรู​ต่อ​เอ็ฟ​รา​ยิม.</verse>
				<verse number="14">แต่​เขา​ทั้ง​สอง​จะ​โฉบ​ลง​บน​ไหล่​ของ​พวก​ฟะเรเซ็ธ​ภาค​ตะวันตก, และ​เขา​จะ​ช่วย​กัน​ปล้น​พวก​ที่อยู่​ภาค​ตะวันออก: ประเทศ​อะ​โดม​และ​ประเทศ​โม​อาบ​จะ​ถูก​ปราบ​ให้​อยู่​ใน​อำนาจ​ของ​เขา, และ​เขา​จะ​เข้า​ปกครอง​ประเทศ​อำ​โม​น.</verse>
				<verse number="15">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ทำ​ให้​ซอก​ทะเล​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​แห้ง​ไป​ด้วย​พระ​อัส​สา​ส​อัน​ร้อนแรง​ของ​พระองค์, และ​พระองค์​จะ​ทรง​โบก​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​เหนือ​แม่น้ำ​ฟะ​รา​ธ, และ​จะ​ทรง​แยก​แม่น้ำ​นั้น​ออก​เป็น​ลำธาร​เจ็ด​สาย, และ​คน​จะ​สวม​รองเท้า​เดิน​ข้าม​ไป​ได้.</verse>
				<verse number="16">แล้ว​จะ​เกิด​มี​ทางหลวง​สำหรับ​ให้​พล​เมือง​ของ​พระองค์​ที่​ตกค้าง​เหลือ​อยู่​ให้​เดิน​มา​จาก​ประเทศ​อะซู​ระ​เช่นเดียวกับ​ใน​ครั้ง​สมัย​ที่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ใน​คราว​นั้น​เจ้า​จะ​กล่าว​ว่า, “โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอบ​พระ​คุณ​พระองค์​เพราะว่า​ถึงแม้​พระองค์​ได้​ทรง​พระ​พิ​โร​ธ​ข้าพ​เจ้า, แต่​บัดนี้​พระ​พิ​โร​ธ​นั้น​ได้​หันเห​ไป​จาก​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, และ​พระองค์​ได้​ทรง​ปลอบโยน​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">นี่​แน่ะ, พระเจ้า​เป็น​ความ​รอด​ของ​ข้าพ​เจ้า: ข้าพ​เจ้า​จะ​ไว้วางใจ​และ​จะ​ไม่​มี​ความ​กลัว​เลย, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ทรง​เป็นกำลัง, และ​เป็น​บทเพลง​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​พระองค์​ทรง​เป็น​ความ​รอด​ของ​ข้าพ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​เจ้า​จะ​ตัก​น้ำ​ออก​จาก​บ่อน้ำพุ​แห่ง​ความ​รอด​ด้วย​ความ​ชื่นชมยินดี.</verse>
				<verse number="4">และ​ใน​วัน​นั้น​เจ้า​จะ​กล่าว​ว่า, “จง​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​ออก​พระ​นาม​ของ​พระองค์, จง​ประกาศ​พระราช​กิจ​ของ​พระองค์​ใน​หมู่​ประชาชน​ทั้ง​หลาย, จง​อ้าง​ว่า​พระ​นาม​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​เทิน​เท​อด.</verse>
				<verse number="5">จง​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​กิจ​อัน​ประเสริฐ​เลิศ: จง​ประกาศ​เรื่อง​นี้​ให้​คน​ทั่ว​โลก​ทราบ.</verse>
				<verse number="6">โอ้​ชาวกรุง​ซี​โอน, จง​เปล่ง​เสียง​ดัง​และ​โห่ร้อง​ด้วย​ความยินดี, เพราะ​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า​นั้น​คือ​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​ยิศ​รา​เอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">“เรื่องราว​อัน​น่า​หนักใจ​เกี่ยว​ข้อง​กับ​ประเทศ​บาบู​โลน​ซึ่ง​ยะ​ซา​ยา​บุตร​ของ​อา​โม​ส​ได้​เห็น​ทาง​นิมิตต์ จง​ปัก​ธง​เครื่อง​หมาย​รวม​พล​ขึ้น​ที่​ภูเขา​อัน​เตียนโล่ง, จง​ตะโกนเรียก, จง​โบกมือ​เรียก​เขา​ให้​เข้า​ไป​ทาง​ประตู​สำหรับ​ผู้มีเกียรติ. เรา​ได้​บัญชา​แก่​ผู้​ที่​เลือกสรร​ของ​เรา, เออ, เรา​ได้​เรียก​ชายฉกรรจ์​ของ​เรา​ให้​จัดการ​ไป​ให้​สม​กับ​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา, ถึงแม้ว่า​คน​ที่​เย่อหยิ่ง​ทะนง​ตัว​เรา​ก็​เรียก​ด้วย. ฟัง​แน่ะ! เสียง​กึกก้อง​บน​ภูเขา​เหมือน​เสียง​มา​จาก​คน​มากมาย! ฟัง​แน่ะ! เสียง​โห่ร้อง​ของ​ราชอาณาจักร​และ​ของ​ประชาชาติ​ที่มา​ชุมนุม​กัน! พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​กำลัง​เรียก​ระดม​พล​สำหรับ​ทำ​ศึก. เขา​ยก​มา​จาก​แดน​ไกล, จาก​ประเทศ​สุดหล้าฟ้าเขียว, คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​เครื่อง​ยุทโธปกรณ์​สำหรับ​จัดการ​ไป​ให้​สม​กับ​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์, เพื่อ​จะ​ทำลาย​แผ่น​ดิน​นั้น​ให้​หมดสิ้น. จง​พิลาป​ร้องไห้, เพราะว่า​วัน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จวน​จะ​ถึง​อยู่​แล้ว, และ​จะ​มา​เหมือน​อย่าง​ความ​พินาศ​อัน​มา​จาก​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์. ดังนั้น, มือ​ทั้ง​หลาย​จะ​อ่อนเปลี้ย​ไป, และ​ใจ​ของ​ทุกคน​จะ​อ่อน​ละลาย​ไป. และ​ต่าง​ก็​จะ​พิศวง​งง​งวย, ความ​ปวดร้าว​และ​ความ​ทุกข์​จะ​มี​แก่​เขา, เขา​จะ​ปวดร้าว​เหมือน​สตรี​คลอด​บุตร: ต่าง​ก็​จะ​ตก​ตลึง​พรึง​เพ​ลิด, และ​หน้าตา​ของ​เขา​ก็​จะ​แดง​เป็น​แสง​ไฟ. ดู​เถิด, วัน​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​กำ​ลัง​จะ​มา​ถึง​อย่าง​ดุเดือด​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ​และ​ความ​กริ้ว​อย่าง​ร้ายแรง, เพื่อ​จะ​ทำ​ให้​แผ่น​ดิน​ร้าง​เปล่า, และ​ผลาญ​คน​บาป​ที่อยู่​ใน​นั้น​ให้​สิ้น​ศูนย์​ไป. ด้วย​ดวงดารา​ทั้ง​หลาย​ใน​ท้อง​ฟ้า, และ​กลุ่ม​ดาว​ทั้ง​หลาย​จะ​รุบรู่, พอ​ดวงอาทิตย์​โผล่​ขึ้น​มา​ก็​จะ​มืด​ไป, และ​ดวงจันทร์​ก็​จะ​อับ​แสง. และ​เรา​จะ​ลงโทษ​มนุษย์​โลก​เพราะ​ความ​ชั่วร้าย​ของ​เขา, และ​คน​โหดร้าย​เพราะ​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​เขา; และ​เรา​จะ​ปราบ​ความ​เย่อหยิ่ง​ของ​คน​อหังการ​ให้​สิ้น​ไป, และ​จะ​ปราบ​ความ​โอหัง​ของ​ผู้​ข่มขี่​ให้​ราบ​ลง. และ​เรา​จะ​กระทำ​ให้​บุรุษ​เป็น​ของ​หา​ยาก​ยิ่ง​กว่า​ทองคำ​บริสุทธิ์. เออ, ชาย​จะ​หา​ยาก​เหมือน​อย่าง​แร่​ทองคำ​บริสุทธิ์​แห่ง​โอ​พี​ร. เหตุ​ฉะนั้น, เรา​จะ​กระทำ​ให้​ท้อง​ฟ้า​สั่น​สะท้าน, และ​แผ่น​ดิน​โลก​หวั่นไหว​เคลื่อน​จาก​ที่​ของ​มัน, ด้วย​พระ​พิ​โร​ธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา, ใน​วันที่​พระองค์​ทรง​กริ้ว​อย่าง​ร้ายแรง. และ​เขา​จะ​เป็น​เหมือน​เนื้อสมัน​ที่​ถูก​ล่า, และ​ดุจ​ฝูง​แกะ​ที่​ไม่​มี​ใคร​รวม​ฝูง; ต่าง​ก็​จะ​หนี​ไป​หา​พวกพ้อง​ของ​ตน​ทุกคน, และ​ต่าง​ก็​จะ​หนี​ไป​ยัง​ประเทศ​บ้านเมือง​ของ​ตนเอง. เขา​พบ​ใคร​ก็​จะ​แทง​ให้​ถึงตาย, และ​จับ​ใคร​ได้​ก็​จะ​เอา​ดาบ​ฟัน​ให้​ล้ม​ลง. และ​ลูก​เด็ก​เล็ก​แดง​ก็​จะ​ถูก​ฟาด​ให้​ยับเยิน​ต่อหน้าต่อตา​เขา; และ​บ้านเรือน​ของ​เขา​จะ​ถูก​ปล้น, และ​ภรรยา​ของ​เขา​ก็​จะ​ถูก​ข่มขืน​น้ำใจ นี่​แน่ะ, เรา​จะ​เร้า​พวก​มา​ดาย​ให้​มา​รบ​กับ​เขา, พวก​เหล่านั้น​จะ​ไม่​เห็นแก่​เงิน, และ​แม้ว่า​ถึง​ทอง​เขา​ก็​ไม่​พึงใจ​ปรารถนา. และ​คันธนู​ของ​เขา​จะ​ฟาด​ยุวชน​ให้​ย่อยยับ​ไป; และ​เขา​จะ​ไม่​เมตตา​ต่อ​ทารก​ที่​ผ่าน​มา​จาก​ครรภ์, และ​หน่วย​ตา​ของ​เขา​จะ​ไม่​ปราณี​แก่​พวก​เด็กเล็ก​แดง​เลย. และ​กรุง​บาบู​โลน​ซึ่ง​เป็น​สง่า​ของ​ราชอาณาจักร​ทั้ง​หลาย, เป็น​เมือง​งาม​ซึ่ง​ชาว​เคเซ็ธ​อวดอ้าง​นั้น, จะ​เป็น​เหมือน​อย่าง​เมือง​ซะ​โดม​และ​เมือง​อะ​โมรา​ที่​พระเจ้า​ได้​ทรง​คว่ำ​ทะลาย​เสีย​นั้น. และ​เมือง​นั้น​จะ​ไม่​มี​ใคร​มา​อยู่​ต่อไป​อีก​เลย, และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​มา​ตั้ง​บ้านเรือน​อาศัย​ต่อไป​ทุก​ชั่ว​อายุ, ถึง​พวก​อาหรับ​ก็​จะ​ไม่​ตั้ง​กะ​โจม​อาศัย​อยู่​ที่นั่น; หรือ​ผู้​เลี้ยง​แกะ​จะ​ไม่​นำ​ฝูง​แกะ​ไป​พัก​นอน​อยู่​ที่นั่น​เลย. แต่​สัตว์ป่า​ประจำ​ทะเลทราย​จะ​อาศัย​นอน​อยู่​ที่นั่น; และ​ตาม​บ้านเรือน​ของ​เขา​จะ​มี​สัตว์​ที่​เห่าหอน​อาศัย​อยู่​ทั่วไป, และ​นกกระจอกเทศ​จะ​อาศัย​อยู่​ตาม​นั้น, และ​แพะ​ป่า​จะ​กะ​โดด​โลดเต้น​อยู่​ที่​นั้น. และ​ฝูง​สุนัข​ป่า​จะ​เห่าหอน​อยู่​ใน​ปราสาท​ของ​เขา, และ​สัตว์​เห่าหอน​จะ​เห่าหอน​อยู่​ใน​วัง​อัน​แสน​สุข​ของ​เขา: และ​เวลา​กำหนด​สำหรับ​กรุง​บาบู​โลน​นั้น​ใกล้​จะ​ถึง​แล้ว, และ​วัน​เวลา​อัน​นั้น​จะ​ไม่​ถูก​ผัด​เพี้ยน​ให้​ยืด​ออก​ไป​อีก​เลย</verse>
				<verse number="2">จง​ปัก​ธง​เครื่อง​หมาย​รวม​พล​ขึ้น​ที่​ภูเขา​อัน​เตียนโล่ง, จง​ตะโกนเรียก, จง​โบกมือ​เรียก​เขา​ให้​เข้า​ไป​ทาง​ประตู​สำหรับ​ผู้มีเกียรติ.</verse>
				<verse number="3">เรา​ได้​บัญชา​แก่​ผู้​ที่​เลือกสรร​ของ​เรา, เออ, เรา​ได้​เรียก​ชายฉกรรจ์​ของ​เรา​ให้​จัดการ​ไป​ให้​สม​กับ​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา, ถึงแม้ว่า​คน​ที่​เย่อหยิ่ง​ทะนง​ตัว​เรา​ก็​เรียก​ด้วย.</verse>
				<verse number="4">ฟัง​แน่ะ! เสียง​กึกก้อง​บน​ภูเขา​เหมือน​เสียง​มา​จาก​คน​มากมาย! ฟัง​แน่ะ! เสียง​โห่ร้อง​ของ​ราชอาณาจักร​และ​ของ​ประชาชาติ​ที่มา​ชุมนุม​กัน! พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​กำลัง​เรียก​ระดม​พล​สำหรับ​ทำ​ศึก.</verse>
				<verse number="5">เขา​ยก​มา​จาก​แดน​ไกล, จาก​ประเทศ​สุดหล้าฟ้าเขียว, คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​เครื่อง​ยุทโธปกรณ์​สำหรับ​จัดการ​ไป​ให้​สม​กับ​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์, เพื่อ​จะ​ทำลาย​แผ่น​ดิน​นั้น​ให้​หมดสิ้น.</verse>
				<verse number="6">จง​พิลาป​ร้องไห้, เพราะว่า​วัน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จวน​จะ​ถึง​อยู่​แล้ว, และ​จะ​มา​เหมือน​อย่าง​ความ​พินาศ​อัน​มา​จาก​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์.</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น, มือ​ทั้ง​หลาย​จะ​อ่อนเปลี้ย​ไป, และ​ใจ​ของ​ทุกคน​จะ​อ่อน​ละลาย​ไป.</verse>
				<verse number="8">และ​ต่าง​ก็​จะ​พิศวง​งง​งวย, ความ​ปวดร้าว​และ​ความ​ทุกข์​จะ​มี​แก่​เขา, เขา​จะ​ปวดร้าว​เหมือน​สตรี​คลอด​บุตร: ต่าง​ก็​จะ​ตก​ตลึง​พรึง​เพ​ลิด, และ​หน้าตา​ของ​เขา​ก็​จะ​แดง​เป็น​แสง​ไฟ.</verse>
				<verse number="9">ดู​เถิด, วัน​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​กำ​ลัง​จะ​มา​ถึง​อย่าง​ดุเดือด​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ​และ​ความ​กริ้ว​อย่าง​ร้ายแรง, เพื่อ​จะ​ทำ​ให้​แผ่น​ดิน​ร้าง​เปล่า, และ​ผลาญ​คน​บาป​ที่อยู่​ใน​นั้น​ให้​สิ้น​ศูนย์​ไป.</verse>
				<verse number="10">ด้วย​ดวงดารา​ทั้ง​หลาย​ใน​ท้อง​ฟ้า, และ​กลุ่ม​ดาว​ทั้ง​หลาย​จะ​รุบรู่, พอ​ดวงอาทิตย์​โผล่​ขึ้น​มา​ก็​จะ​มืด​ไป, และ​ดวงจันทร์​ก็​จะ​อับ​แสง.</verse>
				<verse number="11">และ​เรา​จะ​ลงโทษ​มนุษย์​โลก​เพราะ​ความ​ชั่วร้าย​ของ​เขา, และ​คน​โหดร้าย​เพราะ​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​เขา; และ​เรา​จะ​ปราบ​ความ​เย่อหยิ่ง​ของ​คน​อหังการ​ให้​สิ้น​ไป, และ​จะ​ปราบ​ความ​โอหัง​ของ​ผู้​ข่มขี่​ให้​ราบ​ลง.</verse>
				<verse number="12">และ​เรา​จะ​กระทำ​ให้​บุรุษ​เป็น​ของ​หา​ยาก​ยิ่ง​กว่า​ทองคำ​บริสุทธิ์. เออ, ชาย​จะ​หา​ยาก​เหมือน​อย่าง​แร่​ทองคำ​บริสุทธิ์​แห่ง​โอ​พี​ร.</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนั้น, เรา​จะ​กระทำ​ให้​ท้อง​ฟ้า​สั่น​สะท้าน, และ​แผ่น​ดิน​โลก​หวั่นไหว​เคลื่อน​จาก​ที่​ของ​มัน, ด้วย​พระ​พิ​โร​ธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา, ใน​วันที่​พระองค์​ทรง​กริ้ว​อย่าง​ร้ายแรง.</verse>
				<verse number="14">และ​เขา​จะ​เป็น​เหมือน​เนื้อสมัน​ที่​ถูก​ล่า, และ​ดุจ​ฝูง​แกะ​ที่​ไม่​มี​ใคร​รวม​ฝูง; ต่าง​ก็​จะ​หนี​ไป​หา​พวกพ้อง​ของ​ตน​ทุกคน, และ​ต่าง​ก็​จะ​หนี​ไป​ยัง​ประเทศ​บ้านเมือง​ของ​ตนเอง.</verse>
				<verse number="15">เขา​พบ​ใคร​ก็​จะ​แทง​ให้​ถึงตาย, และ​จับ​ใคร​ได้​ก็​จะ​เอา​ดาบ​ฟัน​ให้​ล้ม​ลง.</verse>
				<verse number="16">และ​ลูก​เด็ก​เล็ก​แดง​ก็​จะ​ถูก​ฟาด​ให้​ยับเยิน​ต่อหน้าต่อตา​เขา; และ​บ้านเรือน​ของ​เขา​จะ​ถูก​ปล้น, และ​ภรรยา​ของ​เขา​ก็​จะ​ถูก​ข่มขืน​น้ำใจ</verse>
				<verse number="17">นี่​แน่ะ, เรา​จะ​เร้า​พวก​มา​ดาย​ให้​มา​รบ​กับ​เขา, พวก​เหล่านั้น​จะ​ไม่​เห็นแก่​เงิน, และ​แม้ว่า​ถึง​ทอง​เขา​ก็​ไม่​พึงใจ​ปรารถนา.</verse>
				<verse number="18">และ​คันธนู​ของ​เขา​จะ​ฟาด​ยุวชน​ให้​ย่อยยับ​ไป; และ​เขา​จะ​ไม่​เมตตา​ต่อ​ทารก​ที่​ผ่าน​มา​จาก​ครรภ์, และ​หน่วย​ตา​ของ​เขา​จะ​ไม่​ปราณี​แก่​พวก​เด็กเล็ก​แดง​เลย.</verse>
				<verse number="19">และ​กรุง​บาบู​โลน​ซึ่ง​เป็น​สง่า​ของ​ราชอาณาจักร​ทั้ง​หลาย, เป็น​เมือง​งาม​ซึ่ง​ชาว​เคเซ็ธ​อวดอ้าง​นั้น, จะ​เป็น​เหมือน​อย่าง​เมือง​ซะ​โดม​และ​เมือง​อะ​โมรา​ที่​พระเจ้า​ได้​ทรง​คว่ำ​ทะลาย​เสีย​นั้น.</verse>
				<verse number="20">และ​เมือง​นั้น​จะ​ไม่​มี​ใคร​มา​อยู่​ต่อไป​อีก​เลย, และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​มา​ตั้ง​บ้านเรือน​อาศัย​ต่อไป​ทุก​ชั่ว​อายุ, ถึง​พวก​อาหรับ​ก็​จะ​ไม่​ตั้ง​กะ​โจม​อาศัย​อยู่​ที่นั่น; หรือ​ผู้​เลี้ยง​แกะ​จะ​ไม่​นำ​ฝูง​แกะ​ไป​พัก​นอน​อยู่​ที่นั่น​เลย.</verse>
				<verse number="21">แต่​สัตว์ป่า​ประจำ​ทะเลทราย​จะ​อาศัย​นอน​อยู่​ที่นั่น; และ​ตาม​บ้านเรือน​ของ​เขา​จะ​มี​สัตว์​ที่​เห่าหอน​อาศัย​อยู่​ทั่วไป, และ​นกกระจอกเทศ​จะ​อาศัย​อยู่​ตาม​นั้น, และ​แพะ​ป่า​จะ​กะ​โดด​โลดเต้น​อยู่​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="22">และ​ฝูง​สุนัข​ป่า​จะ​เห่าหอน​อยู่​ใน​ปราสาท​ของ​เขา, และ​สัตว์​เห่าหอน​จะ​เห่าหอน​อยู่​ใน​วัง​อัน​แสน​สุข​ของ​เขา: และ​เวลา​กำหนด​สำหรับ​กรุง​บาบู​โลน​นั้น​ใกล้​จะ​ถึง​แล้ว, และ​วัน​เวลา​อัน​นั้น​จะ​ไม่​ถูก​ผัด​เพี้ยน​ให้​ยืด​ออก​ไป​อีก​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​เมตตา​สงสาร​ยา​โคบ, และ​ยัง​จะ​ทรง​เลือกสรร​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​อีก, และ​ให้​เขา​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​ของ​เขา​เอง: และ​คน​ต่างชาติ​จะ​มา​รวม​อยู่​กับ​เขา, และ​จะ​สัมพันธ์​กับ​วงศ์​วาน​ของ​ยา​โคบ;</verse>
				<verse number="2">และ​พล​เมือง​ทั้ง​หลาย​จะ​พา​พวก​เหล่านั้น​ไป​ยัง​ประเทศ​ของ​เขา, และ​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​ก็​จะ​ได้​เขา​ไว้​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​สำหรับ​เป็น​บ่าว​ชาย​หญิง, และ​เขา​จะ​ทำ​ให้​คน​ที่​เคย​เป็น​นายก​ลับ​เป็น​ชะ​เลย​ของ​เขา, และ​เขา​จะ​บังคับบัญชา​ผู้​ที่​เคย​เป็น​นาย​ข่มขี่​เขา</verse>
				<verse number="3">และ​อยู่​มา​ใน​คราว​นั้น, ใน​สมัย​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ปลดเปลื้อง​ความ​ทุกข์​ของ​เจ้า, และ​ความ​ระส่ำระสาย​ของ​เจ้า, และ​งาน​ตรากตรำ​ซึ่ง​เจ้า​ถูก​บังคับ​ให้​กระทำ.</verse>
				<verse number="4">เจ้า​จง​ร้องเพลง​เย้ย​กษัตริย์​ประเทศ​บาบู​โลน, เป็น​ความ​ว่า: “เอ้อ​เฮ้อ, ผู้​ข่มขี่​เงียบ​ก็​ริบ​ไป​แล้ว! และ​การ​รัง​ควาญ​ก็​หยุดชะงัก​แล้ว​ซี!</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​หัก​ไม้​ตะบอง​ของ​คน​ชั่ว​และ​ไม้​ทัณฑ​กร​ของ​ผู้เผด็จการ​เสียแล้ว;</verse>
				<verse number="6">ซึ่ง​เขา​ได้​ตี​ประชาชน​ไม่​หยุดหย่อน​ด้วย​ความ​เกรี้ยวกราด​และ​ได้​ครอบครอง​ด้วย​ความ​โกรธแค้น​ด้วย​การ​ย่ำยี​ซึ่ง​ไม่​มี​ใคร​ทัดทาน​ได้.</verse>
				<verse number="7">ทั้ง​โลก​ก็​สงบสุข​และ​สงบเงียบ: เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​เปล่ง​เสียงร้อง​เพลง​ออก​มา:</verse>
				<verse number="8">แม้​บรรดา​ต้นสน​และ​ต้นสน​ละ​บา​โน​น​ก็​ยัง​ชื่นบาน​สมน้ำหน้า​เจ้า, และ​กล่าว​ว่า, ‘ตั้งแต่​ท่าน​ถูก​ปราบ​ลง​แล้ว, ไม่​มี​คน​ตัด​ไม้​มา​บั่น​รอน​เรา.’</verse>
				<verse number="9">“เมือง​ผี​เบื้อง​ใต้​นั้น​ก็​ตื่นเต้น​ที่​จะ​ต้อนรับ​เมื่อ​เจ้าเข้า​ไป; เมือง​ผี​ก็​ไค​ปลุก​คนตาย​ให้​มา​ต้อนรับ​เจ้า, คือ​คนใหญ่คนโต​ของ​โลก; เมือง​ผี​ก็ได้​ปลุก​บรรดา​กษัตริย์​ของ​ประชาชน​ให้​ลุก​จาก​พระที่นั่ง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="10">และ​บรรดา​ผู้ใหญ่​เหล่านั้น​จะ​ตอบ​เจ้า​ว่า, ‘เอ, เจ้า​ก็ง่​อก​แง่ก​อย่าง​เรา​เหมือน​กัน​หรือ? และ​เจ้า​ก็​เป็น​เช่นเดียวกับ​เรา​แล้ว​หรือ? ’</verse>
				<verse number="11">ความ​สง่า​หรูหรา​ของ​เจ้า​ก็​ดิ่ง​ลง​มา​ยัง​เมือง​ผี, รวม​ทั้ง​เสียง​ดนตรี​กล่อม​ของ​เจ้า​ด้วย: มี​หนอน​ลาด​รูป​รองรับ​ตัว​เจ้า, และ​มี​หนอน​ปกคลุม​ตัว​เจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="12">“เอ้อ​เฮ้อ, ดารา​ประจำวัน​บุ​ตรา​แห่ง​อรุโณทัย, ตกลง​มา​จาก​ฟาก​ฟ้า​เสียแล้ว! เจ้า​ผู้​เคย​เหยียด​ประชาชาติ​ลง, ถูก​ตัด​ให้​ตกลง​มา​ยัง​พื้น​ปถ​พี​เสียแล้ว​ซี!</verse>
				<verse number="13">เจ้า​เคย​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า, ‘ข้าฯจะ​เหาะ​ขึ้น​ไป​ยัง​สรวงสวรรค์, ข้าฯจะ​เขยิบ​ที่นั่ง​ของ​ข้าฯ​ขึ้น​ไป​เหนือ​ดารา​ทั้ง​หลาย​ของ​พระเจ้า; และ​ข้าฯ​จะ​นั่งลง​บน​ขุน​เทพ​ชุมนุม​สุด​หล้า​ฟ้า​เหนือ;</verse>
				<verse number="14">ข้าฯ​จะ​เหาะ​ขึ้น​ไป​สูง​เหนือ​เมฆ; ข้าฯจะ​ทำ​ตัว​ของ​ข้าฯ​ให้​เสมอ​เหมือน​ท่าน​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​สูงสุด.’</verse>
				<verse number="15">แท้ที่จริง​เจ้า​ก็​ถูก​ไล่​ลง​ไป​ยัง​เมือง​ผี; ดิ่ง​ลง​ไป​ยัง​ก้น​ขุม,</verse>
				<verse number="16">ผู้​ที่​เห็น​เจ้า​จะ​เขม้น​ดู​เจ้า, เขา​จะ​พิจารณา​ดู​ตัว​เจ้า, แล้ว​กล่าว​ว่า, ‘คน​นี้​หรือ​ที่​เคย​ได้​ทำ​ให้​โลก​สั่นสะเทือน, และ​เขย่า​ราชอาณาจักร​ให้​หวั่นไหว;</verse>
				<verse number="17">คน​นี้​หรือ​ที่​ได้​ทำ​ให้​โลก​ร้าง​เป็น​ป่า​ทราย, และ​ทำลาย​เมือง​ใน​นั้น​เสีย​หมดสิ้น: ไม่​ยอม​ปลดปล่อย​ชะ​เลย​ให้​กลับ​ไป​ยัง​บ้านเมือง​ของ​เขา? ’</verse>
				<verse number="18">บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​ถ้วน​ทุก​พระองค์​ก็​บรรทม​ใน​ความ​สง่างาม, ต่าง​องค์​ก็​อยู่​ใน​อุโมงค์​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="19">แต่​ศพ​ตัว​เจ้า​ก็​ถูก​ทอดทิ้ง​ไว้​ห่างไกล​จาก​อุโมงค์​เหมือน​กับ​ว่าน​เครือ​อัปลักษณ์, เหมือน​กับ​เสื้อผ้า​ของ​คน​ที่​ถูก​ฆ่า, ถูก​ดาบ​แทง​ทะลุ​ตาย​โยน​ลง​ไป​ปน​กับ​หิน​ก้น บ่อ; เหมือน​ซากศพ​ที่​ถูก​เหยียบย่ำ</verse>
				<verse number="20">“ศพ​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​เข้า​พิธี​ฝัง​เยี่ยง​กษัตริย์​องค์​อื่น, เพราะว่า​เจ้า​ได้​ทำลาย​ประเทศ​ของ​เจ้า​เอง, เจ้า​ได้​ประหาร​พล​เมือง​ของ​เจ้า​เอง, เผ่าพันธุ์​ของ​ผู้​ที่​กระทำ​ชั่วร้าย​จะ​ไม่​มี​ใคร​เอ่ยถึง​เลย.</verse>
				<verse number="21">เจ้า​จง​ตระเตรียม​ที่​ไว้​ซิ​สำหรับ​ประหาร​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, เนื่องด้วย​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา, เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​ตั้ง​ตัว​ขึ้น​เป็น​เจ้าของ​โลก, และ​สร้าง​เมืองขึ้น​เต็ม​พื้น​แผ่น​ดิน​โลก.”</verse>
				<verse number="22">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ว่า, “เรา​จะ​ลุก​ขึ้น​ต่อสู้​เขา, และ​เรา​จะ​ตัด​ชื่อเสียง​และ​พล​เมือง​ที่​เหลือ​อยู่, และ​ตัด​ลูกหลาน​เหลน​เสีย​จาก​กรุง​บาบู​โลน.” พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ไว้​ดังนี้.</verse>
				<verse number="23">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​อีก​ว่า, “เรา​จะ​กระทำ​ให้​ตำบล​ที่​เมือง​บาบู​โลน​เป็น​ตำบล​สำหรับ​หมู่​นกยาง, คือ​เป็น​บึง, และ​เรา​จะ​กวาด​เมือง​นั้น​ด้วย​ไม้กวาด​แห่ง​ความ​พินาศ.”</verse>
				<verse number="24">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ได้​ตรัส​ปฏิญาณ​ไว้​ว่า, “แท้จริง​เรา​ได้​กะ​โครง​การณ์​ไว้​อย่างไร, ก็​จะ​เป็น​ไป​ดังนั้น; และ​เรา​ได้​กำหนด​กาล​อย่างไร, ก็​จะ​เกิด​ขึ้น​อย่าง​นั้น:</verse>
				<verse number="25">คือ​ว่า​เรา​จะ​ตี​ชนชาติ​อะซู​ระ​ที่​เข้า​มา​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​เรา​ให้​ย่อยยับ​ไป, และ​จะ​เหยียบย่ำ​เขา​ที่​บน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา: แล้ว​แอก​ของ​ศัตรู​จึง​จะ​ได้​หลุด​ไป​จาก​เขา, และ​ภาระ​อัน​หนัก​ของ​ศัตรู​จะ​ได้​เลื่อน​หลุด​ออก​จาก​บ่า​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="26">นี่แหละ​คือ​โครง​การณ์​ของ​เรา​ที่​ได้​กะ​ไว้​สำหรับ​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก; และ​นี่​คือ​หัตถ์​ที่​เหยียด​ออก​กระทำ​แก่​บัน ดาประเทศ​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="27">ด้วยว่า​เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ได้​กะ​โครง​การณ์​ไว​แล้ว, ใคร​เล่า​จะ​มา​ลบล้าง​เสีย​ได้? และ​เมื่อ​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ได้​เหยียด​ออก​ไป​แล้ว, ใคร​จะ​ทำ​ให้​หด​กลับ​ได้​เล่า?”</verse>
				<verse number="28">ใน​ปี​ที่​กษัตริย์​อา​ฮา​ศ​สิ้นพระชนม์​เรื่องราว​อัน​น่า​หนักใจ​ต่อไปนี้​ได้​เกิด​ขึ้น:</verse>
				<verse number="29">“โอ​ประเทศ​ฟะเลเซ็ธทัว​หน้า, อย่า​เพ่อ​ชื่นชมยินดี​ไป​เลย, เนื่องด้วย​ไม้เรียว​ที่​ตี​เจ้า​นั้น​หัก​เสียแล้ว; และ​อสรพิษ​จะ​ออก​ลูก​เป็น​งูแมวเซา, และ​ลูก​ของ​มัน​จะ​เป็น​มังกร​ไฟ​มี​ปีก.</verse>
				<verse number="30">และ​คนจน​แสน​จน​ก็​จะ​มี​อาหาร​กิน, และ​คน​เข็ญใจ​ก็​จะ​นอน​สบาย​ปลอดภัย; และ​เรา​จะ​สังหาร​วงศ์​วาน​ของ​ท่าน​เสีย​ด้วย​ทุพภิกขภัย, และ​พวก​ที่​เหลือ​นอกนั้น​ก็​จะ​ถูก​ฆ่า​ตาย​หมด</verse>
				<verse number="31">“โอ​ประตูเมือง​เอ๋ย, จง​คร่ำ​ครวญ​ไป​เถอะ, เมือง​ทั้ง​หลาย​เอ๋ย, จง​พิลาป​ร้องไห้; โอ​ฟะเลเซ็ธ​ทั่วหน้า, ละลาย​ไป​ด้วย ความ​กลัว​เถอะ; เพราะว่า​มี​กลุ่ม​ควัน​กำลัง​เลื่อน​มา​จาก​ทาง​เหนือ, และ​ไม่​มี​ใคร​ใน​กองทัพ​ของ​เขา​หล่น​ล้าหลัง​เลย.</verse>
				<verse number="32">แล้ว​จะ​มี​คำตอบ​อย่างไร​ให้​กับ​ทูต​ของ​ประเทศ​นั้น? คือ​ตอบ​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สร้าง​เมือง​ซี​โอน​ขึ้น​ไว้​แล้ว, และ​พล​เมือง​ของ​พระองค์​ผู้​ตกทุกข์ได้ยาก​จะ​ได้​อาศัย​ใน​เมือง​นั้น​อย่าง​ปลอดภัย.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">เรื่องราว​อัน​น่า​หนักใจ​เกี่ยวกับ​ประเทศ​โม​อาบ คือ​กรุง​อา​ระ​แห่ง​ประเทศ​โม​อาบ​ได้​ถูก​ทำลาย​เป็น​เมือง​ร้าง​และ​พินาศ​เป็น​จุณฑ์​ไป​ใน​คืน​เดียว, และ​กรุง​คี​ระ​แห่ง​ประเทศ​โม​อาบ​ได้​ถูก​ทำลาย​เป็น​เมือง​ร้าง​และ​พินาศ​เป็น​จุณฑ์​ไป​ใน​คืน​เดียว.</verse>
				<verse number="2">ชาวบ้าน​ดี​โบ​น​ได้​บีน​ขึ้น​ไป​ยัง​ที่​สูง​ศักดิ์สิทธิ์​เพื่อ​พิลาป​ร่ำไร, ชาว​โม​อาบ​กำลัง​คร่ำ​ครวญ​ที่​ภูเขา​นะ​โบ​และ​ภูเขา​เม​ดะ​บา; หัว​ของ​เขา​ก็​ถูก​กล้อน​จน​เกลี้ยงเกลา,และ​เครา​ของ​เขา​ก็​ถูก​โกน.</verse>
				<verse number="3">คน​ทั้ง​หลาย​นุ่งห่ม​ผ้า​กะ​สอบ​เดิน​ตาม​ถนน, บน​หลังคา​บ้าน​ของ​เขา​ตาม​ลาน​บ้าน​ของ​เขา, ใครๆ ก็​มา​ร้องไห้​คร่ำ​ครวญ​เป็น​หนักหนา.</verse>
				<verse number="4">ชาวเมือง​เฮ​ศ​โบ​น​และ​เมือง​เอ​ลา​เล​พา​กัน​ร้องไห้​เสียง​ดัง, เสียง​ของ​เขา​ก็​ได้ยิน​ไป​ถึง​เมือง​ยา​ฮา​ศ​แล้ว: เหตุ​ฉะนั้น​ชาว​โม​อาบ​ต่าง​ก็​อก​สั่น​ขวัญหาย.</verse>
				<verse number="5">อก​ใจ​ของ​ข้าฯ​คร่ำ​ครวญ​วิตก​แทน​โม​อาบ, เมื่อ​เขา​หนี​ไป​ยัง​ตำบล​โซ​อา​ระ​และ​ไป​ถึง​เมือง​เอ​ลา​ธ​แดน​ที่​สาม, เขา​เดิน​ร้องไห้​ขึ้น​ไป​ยัง​ตำบล​ลูหิธ; กลาง​ทาง​ที่​จะ​ไป​ยัง​เมือง​โฮ​โร​นา​ยิม, เขา​ได้​ส่ง​เสียงร้อง​ไห้​รำพัน​ถึง​ความ​พินาศ.</verse>
				<verse number="6">ด้วย​เหตุ​ว่า​ทาง​น้ำ​นิม​ริม​จะ​เหือดแห้ง, แล้ว​หญ้า​ก็​เหี่ยวแห้ง​ไป, และ​หญ้า​อ่อน​ก็​มิได้​ขึ้น​มา, ไม่​มี​อะไร​สี​เขียว​เลย.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนั้น​เขา​จะ​หาบ​หาม​เข้า​ของ​ที่​เขา​มี​อยู่, และ​ที่​เขา​ได้​เก็บ​รวบรวม​ได้, ข้าม​ลำธาร​โศก​ไป.</verse>
				<verse number="8">เสียงร้อง​ไห้​ก็​ระ​เบ็ง​เซ็งแซ่​ไป​ทั่ว​อา​ณาเขตต์​เมือง​โม​อาบ; เสียง​ครวญคราง​ดัง​ไป​ถึง​เมือง​เอ็ฆ​ลา​อิม, และ​ดัง​ไป​ถึง​เมือง​บาเอ​ระ​เอลิม.</verse>
				<verse number="9">เพราะว่า​น้ำ​ใน​แม่น้ำ​ดี​โม​น​เต็มไปด้วย​โลหิต, และ​เรา​จะ​เพิ่ม​ภัย​แก่​เมือง​ดี​โม​น​อีก, คือ​ให้​สิงห์โต​มา​กัด​กิน​ชาว​โม​อาบ​ที่​หนี​ไป, และ​กัด​กิน​ผู้​ที่​ยัง​เหลือ​ตกค้าง​อยู่​ใน​เมือง​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">แล้ว​ผู้​ครอบครอง​ของ​แผ่น​ดิน​ส่ง​ลูก​แกะ​เป็น​ส่วย​มา​จาก​แว่นแคว้น​เซ​ลา​ผ่าน​ป่า​ทราย, ไป​ยัง​ภูเขา​บุตรี​แห่ง​เมือง​ซี​โอน.</verse>
				<verse number="2">บุตร​ของ​โม​อาบ​ก็​ออ​กัน​อยู่​ที่​ท่า​ลุย​ข้าม​แม่น้ำ​อา​ระ​โน​น, เหมือน​นก​ที่​โผ​ผิน​บิน​ไป​มา​อย่าง​นก​ที่​พลัด​รัง,</verse>
				<verse number="3">และ​พูด​ว่า, “ช่วย​ให้​คำแนะนำ​และ​ตัดสิน​ให้​เรา​ที​เถอะ; ขอ​ให้​ความ​ร่มเย็น​แก่​เรา​อย่าง​หนา​ทึบ​เหมือน​อย่าง​กลางคน​มา​เป็น​เที่ยงวัน, จง​ให้​ที่​ซ่อนเร้น​แก่​ผู้​ถูก​ขับไล่; และ​อย่า​หักหลัง​ผู้​หนี​ภัย.</verse>
				<verse number="4">ให้​พวก​ของ​เรา​ที่​ถูก​ขับไล่​นั้น​พัก​อยู่​กับ​พวก​ท่าน; ฝ่าย​พวก​โม​อาบ​นั้น​ขอ​ท่าน​ได้​เป็น​ที่​ซ่อนเร้น​แก่​เขา​ให้​พ้น​ตา​ของ​ผู้​ประ ทุษฐร้าย.” ครั้น​ผู้​ข่มเหง​ศูนย์​สิ้น​ไป, และ​ผู้​ประ​ทุษฐ​ร้าย​ก็​หมด​ไป, และ​ผู้​ย่ำยี​เขา​ก็​อันตรธาน​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​แล้ว,</verse>
				<verse number="5">จะ​มี​พระที่นั่ง​ประดิษฐาน​ขึ้น​ด้วย​ความ​เมตตา, และ​บน​พระที่นั่ง​แห่ง​ความ​สัตย์​ธรรม​ใน​พลับพลา​ของ​ดา​วิด​นั้น, จะ​มี​ผู้พิพากษา​ซึ่ง​สนใจ​ใน​เรื่อง​ความ​เที่ยงตรง​และ​ให้​ความ​ยุตติ​ธรรม​โดย​ฉับพลัน</verse>
				<verse number="6">เรา​เคย​ได้ยิน​ถึง​ความ​เย่อหยิ่ง​ของ​ชาว​โม​อาบ​ว่า, เขา​เป็น​คน​เย่อหยิ่ง​ที่สุด, ได้ยิน​ถึง​ความ​หัวสูง, และ​เย่อหยิ่ง​และ​จองหอง​ของ​เขา, การ​โอ่อวด​ของ​นั้น​ไม่​มี​สาระ​เสีย​เลย, เพราะฉะนั้น​ชาว​โม​อาบ​จะ​โหยไห้​แก​กันและกัน​และ​ร่วม​โหยไห้​ด้วย​กัน:</verse>
				<verse number="7">เขา​จะ​โหย​หวล​ครวญหา​ขนม​องุ่น​แห้ง​แห่ง​เมือง​คี​ฮะ​ระ​เซ็ธ​อย่าง​แสน​กะ​สับ​กะ​ส่าย.</verse>
				<verse number="8">เพราะ​สวน​องุ่น แห่ง​เมือง​เฮ​ศ​โบ​น​เหี่ยวแห้ง​ไป​เสียแล้ว, พร้อมกับ​เถา​องุ่น​ของ​เมือง​ซิบ​มา; คือ​ผล​องุ่น​อัน​มี​ชื่อ​ซึ่ง​เคย​ทำ​ให้​พวก​เจ้านาย​ของ​ประเทศ​ทั้งปวง​ลง​ไป​นอน​เหยียดยาว​มัน​แผ่​แพร่หลาย​ไป​กะ​ทั่ง​เมือง​ยา​อะซัร, เถา​เลื้อย​ไป​ถึง​ป่า​ทราย, แขนง​ของ​มัน​แผ่​ไป​ไกล​จน​ข้าม​ทะเล.</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องไห้​กับ​ชาว​ยา​อะซัร, อาลัย​ถึง​เถา​องุ่น​แห่ง​เมือง​ซิบ​มา; โอ้​เมือง​เฮ​ศ​โบ​น​และ​เมือง​เอ​ลา​เล, เรา​จะ​ราด​รด​เจ้า​ด้วย​น้ำตา​ของ​เรา: เสียง​โห่ร้อง​ของ​ข้าศึก​ยก​มา​พอดี​กับ​เวลา​เกี่ยว​เก็บ​ผล​องุ่น​ของ​เจ้า;</verse>
				<verse number="10">ความ​ปลื้ม​ปิติ​ยินดี​ก็​เหือดหาย​ไป​จาก​สวน​องุ่น​อัน​อุดม; ไม่​ได้ยิน​เสียงร้อง​เพลง​ใน​สวน​องุ่น, และ​ไม่​ได้ยิน​เสียง​โห่ร้อง​ยินดี​เลย; ไม่​มี​คน​ย่ำ​องุ่น​ให้​น้ำ​ไหล​ลง​ไป​ใน​เครื่อง​หีบ, เสียง​จังหวะ​หีบ​องุ่น​ก็​เงียบเชียบ​ไป.</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​ท้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า​จง​คร่ำ​ครวญ​สงสาร​ขาว​โม​อาบ​ดุจ​เสียง​พิณ, และ​อก​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​โหยไห้​สงสาร​ชาว​คี​ฮะ​ระ​เซ็ธ.</verse>
				<verse number="12">ครั้น​เมื่อ​โม​อาบ​ปรากฏ​ตัว​เข้า​ไป​ทำ​พิธี​สัก​การ​บูชา​ใน​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​จน​อ่อนเปลี้ย​หรือ​จะ​เข้า​ไป​ใน​ศาล​เพื่อ​พิษฐาน​ขอ, ก็​จะ​ไม่​ได้​สม​ความ​ปรารถนา​เลย</verse>
				<verse number="13">นี่แหละ​คือ​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​เล็ง​ถึง​ชาว​โม​อาบ​ใน​สมัย​ที่​ล่วง​มา​แล้ว.</verse>
				<verse number="14">แต่​เดี๋ยวนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า. “ภายใน​สาม​บี​นับ​ตาม​ธรรมเนียม​นับ​บี​จ้าง​ลูกจ้าง, ความ​เจริญรุ่งเรือง​ของ​โม​อาบ​จะ​ถูก​เหยียดหยาม, พร้อมกับ​ประชาชน​อย่าง​ล้นหลาม; และ​คน​ที่​เหลือ​ตกค้าง​อยู่​นั้น​จะ​น้อย​และ​อ่อนแอ​ไป.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">เรื่องราว​อัน​น่า​หนักใจ​เกี่ยวกับ​เมือง​ดาเมเซ็ศ “จง​ดูเถอะ, เมือง​ดาเมเซ็ค​จะ​ต้อง​ถูก​ถอด​ออก​จาก​การ​เป็น​เมือง​ต่อไป, และ​จะ​ถูก​ทำลาย​ให้​ย่อยยับ.</verse>
				<verse number="2">เมือง​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​ล้อมรอบ​เมือง​อะ​โร​เอร​ก็​ถูก​ทอดทิ้ง, กลาย​เป็น​ที่​เลี้ยง​สัตว์, ที่​มัน​จะ​นอน​ลง​ได้​โดย​ไม่​ต้อง​มี​ใคร​มา​ทำ​ให้​มัน​หวาดกลัว.</verse>
				<verse number="3">แว่นแคว้น​เอ็ฟ​รา​ยิม​จะ​ขาด​ป้อม, และ​ประเทศ​ดาเมเซ็ค​จะ​ขาด​อำนาจ, และ​คน​ที่​เหลือ​ตกค้าง​อยู่​ใน​ประเทศ​ซุเรีย​จะ​พินาศ​ไป; และ​สง่า​ราศี​ของ​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​ได้​พินาศ​ไป​แล้ว​ฉันใด, เมือง​เหล่านั้น​ก็​จะ​เสื่อม​ไป​เหมือน​กัน​ฉันนั้น. พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ได้​ตรัส​ดังนี้</verse>
				<verse number="4">“อยู่​มา​ใน​คราว​นั้น, สง่า​ราศี​ของ​ตระกูล​ของ​ยา​โคบ​จะ​ซบ​ลง, และ​ความ​อุดมสมบูรณ์​แห่ง​ตระกูล​จะ​ทรุดโทรม​ลง.</verse>
				<verse number="5">และ​อยู่​มา​ในเมื่อ​คน​เกี่ยว​ข้าว​กำลัง​รวบรวม​รวง​ข้าว, และ​แขน​ของ​เขา​กำลัง​เกี่ยว​รวง. เออ, ก็​จะ​เป็น​เหมือน​คน​เกี่ยว​เก็บ​รวง​ข้าว​ใน​หุบเขา​ระ​ฟายิม.</verse>
				<verse number="6">หรือ​จะ​เหมือน​กับ​เมื่อ​เขา​ตี​ต้น​มะกอก​เทศ​ให้​ลูก​หล่น, ก็​จะ​มี​สอง​สาม​ลูก​เหลือ​อยู่​ตาม​กิ่ง​ที่สุด​เอื้อม.” พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ว่า​ดังนี้.</verse>
				<verse number="7">ใน​วัน​นั้น​ประชาชน​จะ​เงี่ย​หน้า​มองดู​พระ​ผู้สร้าง​กับ​เขา, และ​นัยน์ตา​ของ​เขา​จะ​แสดง​คารวะ​ต่อ​องค์​พระ​ผู้บริสุทธิ์​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="8">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​มอง​วอน​ขอ​ต่อ​แท่น​บูชา​ซึ่ง​ทำ​ด้วย​มือ​ของ​เขา​เอง; หรือ​เขา​จะ​ไม่​แสดง​คารวะ​ต่อ​สิ่ง​ซึ่ง​ทำ​ขึ้น​ด้วย​นิ้วมือ​ของ​เขา, รวม​ทั้ง​เสา​ศักดิ์สิทธิ์​และ​หลัก​บูชา​พระอาทิตย์.</verse>
				<verse number="9">ใน​วัน​นั้น​เหล่า​เมือง​อัน​เข้มแข็ง​ของ​เขา​จะ​ถูก​ปล่อย​ทิ้ง​ไว้​ให้​ร้าง​เหมือน​เมือง​อะ​โมรี​และ​เมือง​ฮา​วี, ซึ่ง​ถูก​ปล่อย​ทิ้ง​ไว้​ให้​ร้าง​ต่อหน้า​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, และ​เมือง​เหล่านี้​ก็​จะ​เป็น​เมือง​ร้าง.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​พวก​เจ้า​ได้​หลงลืม​พระเจ้า​แห่ง​ความ​รอด​ของ​พวก​เจ้า, และ​ไม่​ใส่ใจ​ต่อ​พระ​ผู้​เป็น​ดัง​ศิลา​คุ้ม​ภัย​ของ​เจ้า, แม้ว่า​พวก​เจ้า​ได้​ปลูก​ต้นไม้​ล้มลุก, และ​ได้​ปัก​เถา​ไม้​ต่าง​ประเทศ​ไว้;</verse>
				<verse number="11">ใน​วันที่​เจ้า​ปลูก​ผัก​เจ้า​ได้​ทำ​รั้ว​ล้อม​ไว้. พอ​รุ่งเช้า​เม็ด​ที่​เจ้า​เพาะ​ก็​แตกใบ: แต่​เมื่อ​โรคภัยไข้เจ็บ​และ​ใน​วัน​เจ็บปวด​อัน​แสน​สาหัส​นั้น​มา​ถึง​ฤดู​เก็บ​จะ​ไม่​ได้​ผล</verse>
				<verse number="12">อา​จง​ฟัง​ซิ, เสียง​โกลาหล​แห่ง​ประชาชน​ที่​ส่ง​เสียง​เหมือน​อย่าง​เสียง​คลื่น​ทะเล, และ​การ​ไหล​ซัด​ของ​ประชาชน​เหมือน​อย่าง​เสียง​ซัด​ของ​คลื่น​สมุทร!</verse>
				<verse number="13">ประชาชน​หลั่งไหล​เข้า​มา​เหมือน​อย่าง​คลื่น​ซัด​ก็ได้, แต่​พระองค์​จะ​ห้ามปราม​ไว้, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​หนี​ไป​ไกล, และ​จะ​ถูก​ไล่​ติดตาม​ไป​อย่าง​แกลบ​ที่​ถูก​ลม​ภูเขา​หอบ, เหมือน​อย่าง​ฝุ่น​ถูก​ลมบ้าหมู​หอบ.</verse>
				<verse number="14">นี่​แน่ะ​เมื่อ​เวลา​เย็น​เกิด​ความ​หวาดเสียว, แต่​มัน​จะ​สาป​ศูนย์​ไป​เสียก่อน​เวลา​รุ่งเช้า, นี่​และ​เป็น​ผลกรรม​สนอง​เขา​ที่​เขา​ได้​ทำลายล้าง​เรา, และ​เป็น​ผลกรรม​สนอง​เขา​ที่​เขา​ได้​ปล้น​สดมภ์​เรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">อนิจจา! ประเทศ​ที่​มี​ปีก​ขยับ​ออก​เสียง, ซึ่ง​ตั้งอยู่​บน​ฝั่ง​แม่น้ำ​อาย​ธิ​โอบ​ฟาก​ข้าง​โน้น.</verse>
				<verse number="2">ที่​ส่ง​ราชทูต​มา​ทาง​ทะเล, โดยสาร​เรือ​ทำ​ด้วย​ต้น​ค​ล้า​มา​บน​พื้นน้ำ​ใน​ท้อง​ทะเล. ท่าน​ราชทูต​ผู้​ประเปรียว, จง​กลับ​ไป​ยัง​ชนชาติ​สูง​ระหง​และ​งาม​เรียบร้อย, และ​ประชาชน​อัน​เป็น​ที่​เกรงขาม​แก่​ประเทศ​ใกล้​ไกล​เสีย​เถอะ, คือ​ชนชาติ​ที่​แข็งแรง​และ​กำ​ความ​มี​ชัย​ไว้​เสมอ, และ​เมือง​ของ​เขา​มี​แม่น้ำ​หลาย​สาย.</verse>
				<verse number="3">นี่​แน่ะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​ชาวโลก​และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้อาศัย​อยู่​บน​พื้น​พิภพ, เมื่อ​อาณัติ​สัญญา​ยก​ขึ้น​บน​ภูเขา​เจ้า​จง​ดู​ซี! เมื่อ​เสียง​แตร​เป่า​ขึ้น​เจ้า​จง​ฟัง​นะ!</verse>
				<verse number="4">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​กับ​ข้าฯ​ว่า​ดังนี้, “เรา​จะ​มองดู​อยู่​เฉยๆ​ใน​ที่​ประทับ​ของ​เรา, เหมือน​กับ​ไอแดด​ที่​ลอย​ขึ้น, เหมือน​กับ​เมฆ​บางๆ ใน​หน้า​ร้อน​ฤดู​เก็บ​ผล.</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​กว่า​จะ​ถึง​ฤดู​เก็บ​ผล, ดอก​ก็​ต้อง​ร่วง​เสียก่อน​และ​ลูกเล็กๆ ก็​ค่อย​โต​ขึ้น​เป็น​ลูก​องุ่น​สุก, แล้ว​แขนง​จะ​ถูก​ลิด​ออก​ด้วย​กรรไกร, แล้ว​ภายหลัง​กิ่ง​ก็​จะ​ถูก​ตัด​ออก​เสีย​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ถูก​ทิ้ง​ไว้​ด้วย​กัน​ทั้งหมด​ให้​เป็น​อาหาร​ของ​นก​แร้ง​ที่อยู่​บน​ภูเขา, และ​ของ​สัตว์ป่า​บน​พื้น​แผ่น​ดิน; และ​นก​แร้ง​จะ​จิก​กิน​เขา​ใน​ฤดู​ร้อน, และ​ใน​ฤดู​หนาว​สัตว์ป่า​ทั้ง​หลาย​แห่ง​พื้น​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​กัด​กิน​เขา.</verse>
				<verse number="7">ใน​เวลา​นั้น​ของกำนัล​จะ​ถูก​นำมา​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​จาก​ชนชาติ​สูง​ระหง​และ​งาม​เรียบร้อย​คือ​ประชาชน​อัน​เป็น​ที่​เกรงขาม​แก่​ประเทศ​ใกล้​และ​ไกล, และ​ชนชาติ​ที่​แข็งแรง​และ​กำ​ความ​มี​ชัย​ไว้​เสมอ, และ​เมือง​ของ​เขา​มี​แม่น้ำ​หลาย​สาย ณ ที่ๆ มี​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​คือ​ภูเขา​ซี​โอน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">เรื่องราว​อัน​น่า​หนักใจ​เกี่ยวกับ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต ดู​เถิด​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประทับ​บน​เมฆ​ที่​เลื่อนลอย​อย่าง​เร็ว​มา​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต: และ​บรรดา​รูป​เคารพ​ของ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​จะ​สั่นสะเทือน​ต่อ​พระ​พัก​ตร​ของ​พระองค์, และ​ใจ​ของ​ประชาชน​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​จะ​อ่อน​ละลาย​ไป​ภายในประเทศ.</verse>
				<verse number="2">“เรา​จะ​ยุยง​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ให้​ต่อสู้​ชาว​อาย​ฆุบ​โต, และ​เขา​จะ​รบ​กันและกัน, พี่น้อง, และ​เพื่อนบ้าน​ต่อ​เพื่อนบ้าน, เมือง​ต่อ​เมือง, อาณาจักร​ต่อ​อาณาจักร.</verse>
				<verse number="3">ชาว​อาย​ฆุบ​โต​จะ​ไม่​มี​จิตต์​ใจ​เหลือ​อยู่​เลย, และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​คำปรึกษา​หารือ​ของ​เขา​ยุ่งเหยิง​ไป​หมด: และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไป​หารือ​กับ​เหล่า​รูป​เคารพ, และ​พวก​หมอดู​จับยาม, และ​พวก​หมอผี, และ​พวก​คนทรง.</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เรา​จะ​ปล่อย​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต​ไว้​ให้​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​เจ้านาย​ใจ​ทมิฬ, และ​กษัตริย์​ใจ​เหี้ยมโหด​จะ​ครอบครอง​เขา​ทั้ง​หลาย.” พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ดังนี้​แหละ</verse>
				<verse number="5">เวลา​นั้น​ห้วงน้ำ​ทั้งปวง​จะ​ไม่​ได้​รับ​น้ำ​จาก​แม่น้ำ​ไนล์, เพราะ​แม่น้ำ​นั้น​จะ​แห้งขอด​ไป.</verse>
				<verse number="6">และ​ร่อง​น้ำ​จะ​เน่าเหม็น​ไป, น้ำ​ใน​ลำคลอง​ทั้งปวง​แห่ง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​จะ​แห้งขอด, กอ​อ้อ​และ​กอ​ปรือ​จะ​เหี่ยวแห้ง​ไป.</verse>
				<verse number="7">บรรดา​ทุ่ง​ใกล้​แม่น้ำ​ไนล์, และ​ทุ่ง​ที่อยู่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​ไนล์, กับ​บรรดา​ทุ่งนา​ทั้งหมด​ใกล้​แม่น้ำ​จะ​เหี่ยวแห้ง, และ​ตาย​ไป​หมด, แล้ว​ไม่​มี​อะไร เหลือหลอ.</verse>
				<verse number="8">ชาวประมง​จะ​พิลาป​ร่ำไร, คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ตกเบ็ด​ใน​แม่น้ำ​ไนล์​จะ​โศกเศร้า, และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ทอด​แห​ตาม​แม่น้ำ​ลำคลอง​จะ​ซูบ​ผอม​ไป.</verse>
				<verse number="9">ยิ่งกว่านั้น​อีก​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​หวี​ป่าน​และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ทอ​ผ้า​ด้าย​จะ​อดสู.</verse>
				<verse number="10">ผู้​ที่​เป็น​หลัก​เป็น​ฐาน​แห่ง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​จะ​แหลก​เหลว​ล้มละลาย, และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​กรรมกร​รับ​ค่าจ้าง​จะ​สลดใจ</verse>
				<verse number="11">เจ้านาย​แห่ง​เมือง​โซ​อาน​ก็​โง่​บัดซบ; คำปรึกษา​หารือ​ของ​พวก​ที่ปรึกษา​อย่าง​หลักแหลม​แห่ง​กษัตริย์​ฟา​โร​ก็​โง่​เยี่ยง​สัตว์​เดียรัจฉาน. ไฉน​เจ้า​จะ​กราบ​ทูล​ต่อ​กษัตริย์​ฟา​โร​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​คือ​บุตร​ของ​นักปราชญ์, เป็น​หน่อ​เนื้อ​เชื้อพระวงศ์​ของ​กษัตริย์​แต่​เบื้อง​บรรพ์?”</verse>
				<verse number="12">นักปราชญ์​ของ​พวก​เจ้า​อยู่​ที่ไหน​เล่า? ให้​เขา​สำแดง​ให้​เจ้า​รู้​เดี๋ยวนี้​ซิ​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​นั้น​มี​โครง​การณ์​อะไร​เกี่ยวกับ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="13">เจ้านาย​ของ​เมือง​โซ​อาน​กลาย​เป็น​คน​โง่เขลา, และ​เจ้านาย​ของ​เมือง​โน​พ​ถูก​ลวง​เสียแล้ว; คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​เป็น​เสาเอก​ของ​วงศ์​ตระกูล​ของ​เขา​ได้​ชักนำ​ชน​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ให้​หลงผิด​ไป.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​กระทำ​ให้​เกิด​การ​ยุ่งเหยิง​ขึ้น​ใน​ท่ามกลาง​พวกเขา; และ​พวกเขา​ได้​ทำ​ให้​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต​หลงผิด​ไป​ใน​บรรดา​การงาน​ทั้งสิ้น, เหมือน​คนเมา​เหล้า​เดิน​โซเซ​อาเจียน​เรื่อย​ไป,</verse>
				<verse number="15">ถึง​คน​ที่​เป็น​หัว​หรือ​เป็น​หาง, เป็น​ทาง​ตาล​หรือ​ทาง​กก​ก็​ไม่​อาจ​ช่วย​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ได้</verse>
				<verse number="16">ใน​เวลา​นั้น​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​จะ​เหมือน​ผู้หญิง, คือ​เขา​จะ​สะดุ้ง​หวั่นไหว​และ​หวาดกลัว, เพราะ​การ​กวัดแกว่ง​แห่ง​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ซึ่ง​กวัดแกว่ง​อยู่​เหนือ​เขา.</verse>
				<verse number="17">และ​แผ่น​ดิน​ยะฮูดา​จะ​เป็น​ที่​หวาดกลัว​ของ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต. ทุกคน​ที่​ได้ยิน​เขา​ออก​ชื่อ​ประเทศ​ยะฮูดา​จะ​สะดุ้ง​กลัว, เนื่องด้วย​โครง​การณ์​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ได้​ทรง​กะ​ไว้​กระทำ​แก่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต</verse>
				<verse number="18">ใน​วัน​นั้น​จะ​มี​ห้า​เมือง​ที่อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​พูด​ภาษา​คะ​นา​อัน, และ​ส​วา​มิ​ภักดิ์​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา, เมือง​หนึ่ง​เขา​จะ​เรียก​ว่า​เมือง​แสง​อาทิตย์.</verse>
				<verse number="19">ใน​วัน​นั้น​จะ​มี​แท่น​บูชา​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​ท่ามกลาง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​จะ​มี​เสา​ศักดิ์สิทธิ์​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​ชายแดน.</verse>
				<verse number="20">เสา​ศักดิ์สิทธิ์​นั้น​จะ​เป็น​เครื่อง​หมาย​สำคัญ​และ​เป็น​พะ​ยาน​หลักฐาน​ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ร้องทุกข์​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เพราะ​คน​ข่มขี่, แล้ว​พระองค์​จะ​ประทาน​ผู้ช่วย, และ​ผู้​สามารถ​ป้องกัน​เขา​ได้, และ​ผู้​นั้น​จะ​ช่วย​เขา​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="21">และ​ใน​วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​สำแดง​พระองค์​ให้​ปรากฏ​แจ้ง​แก่​ชาว​อาย​ฆุบ​โต, และ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​จะ​รู้จัก​พระ​ยะ​โฮ​วา​ดู​ใน​วัน​นั้น; เออ, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​นมัสการ​พระองค์​ด้วย​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​และ​เครื่อง​ถวาย, และ​เขา​จะ​บนบาน​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​เขา​จะ​แก้บน.</verse>
				<verse number="22">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เฆี่ยน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ทั้ง​เฆี่ยน​และ​ทั้ง​รักษา​ให้​หาย; และ​เมื่อ​เขา​จะ​หันกลับ​มา​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​พระองค์​จะ​ทรง​รับคำ​ทูล​ขอ​ของ​เขา, และ​จะ​ทรง​รักษา​เขา​ให้​หาย</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​นั้น, จะ​มี​ทางหลวง​แต่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ตลอดไป​ถึง​ประเทศ​อะซู​ระ, และ​ชนชาติ​อะซู​ระ​จะ​มา​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต​จะ​ไป​ยัง​ประเทศ​อะซู​ระ: และ​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต​จะ​นมัสการ​ร่วม​กับ​ชนชาติ​อะซู​ระ</verse>
				<verse number="24">ใน​วัน​นั้น, ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​จะ​เป็น​ประเทศ​ที่​สาม​ที่​สัมพันธ์​กับ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​และ​ประเทศ​อะซู​ระ, และ​การ​สัมพันธ์​จะ​เป็น​พร​ท่ามกลาง​แผ่น​ดิน​โลก;</verse>
				<verse number="25">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ได้​อวย​พระ​พร​กับ​เขา​ว่า, “สวัสดิมงคล​จง​มี​แก่​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต​ผู้​เป็น​พล​ไพร่​ของ​เรา, และ​ชนชาติ​อะซู​ระ​ผู้​เป็น​หัตถ์​กิจ​ของ​เรา, และ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ผู้​เป็น​มรดก​ของ​เรา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​ธา​ระ​ธาร​มา​ยัง​เมือง​อัศ​โดด, ซึ่ง​กษัตริย์​ซัร​โม​น​แห่ง​ประเทศ​อะซู​ระ​ได้​ใช้​เขา​ไป​นั้น, และ​เขา​ได้​สู้รบ​และ​ตี​เอา​เมือง​อัศ​โดด​นั้น​ได้;</verse>
				<verse number="2">ใน​เวลา​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​ยะ​ซา​ยา​บุตร​อา​โม​ส​ว่า, “เจ้า​จง​ไป​แก้​เสื้อ​เนื้อ​หยาบ​ชั้นนอก​ออก​จาก​บั้นเอว​ของ​เจ้า, และ​ถอด​รองเท้า​ของ​เจ้า​เสีย.” และ​ยะ​ซา​ยา​ก็ได้​กระทำ​ตาม, และ​เดิน​ไป​มา​สวม​เสื้อชั้นใน​และ​เท้า​เปล่า.</verse>
				<verse number="3">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “ยะซา​ยา​ผู้​ทาส​ของ​เรา, ได้​เดิน​สวม​แต่​เสื้อชั้นใน​และ​เท้า​เปล่า​ครบ​สาม​บี​เป็น​เครื่อง​หมาย​และ​เป็น​ป้าย​บอก​เรื่อง​เกี่ยว​ข้อง​กับ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​และ​ประเทศ​อาย​ธิ​โอบ​ฉันใด,</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​ประเทศ​อะซู​ระ​จะ​กวาด​เอา​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​และ​ชาว​อาย​ธิ​โอบ​ไป​เป็น​ชะ​เลย​ทั้งคน​หนุ่ม​และ​คนแก่, ทั้ง​เปลือย​กาย​และ​เท้า​เปล่า, และ​นุ่ง​ผ้า​ก้น​เปิด, ซึ่ง​เป็น​ที่​อัปยศ​แก่​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="5">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ผิดหวัง​และ​อับอาย​อดสู, เนื่องด้วย​ประเทศ​อาย​ธิ​โอบ​ซึ่ง​เป็น​ที่​หวัง​ของ​เขา​และ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ซึ่ง​เป็น​ที่​โอ้อวด​ของ​เขา​ได้​ถูก​ตี​แตก​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="6">และ​พล​เมือง​ที่​อาศัย​อยู่​ตาม​ชายทะเล​นี้​จะ​กล่าว​ว่า, ‘ดูเถอะ​นี่แหละ​เป็น​ผลกรรม​ผู้​ซึ่ง​เรา​เคย​ได้​ไว้วางใจ, และ​ผู้​ซึ่ง​เรา​ได้​หนี​ไป​ขอ​ให้​ช่วยเหลือ​เรา​ให้​พ้น​จาก​กษัตริย์​ประเทศ​อะซู​ระ; แล้ว​เรา​จะ​หนี​ไป​ให้​รอด​อย่างไร​ได้? ’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">เรื่องราว​อัน​น่า​หนักใจ​เกี่ยวกับ​ทะเลทราย​ที่อยู่​ใกล้​สมุทร มัน​มา​จาก​ป่า​ทราย, มา​จาก​แผ่น​ดิน​ที่​น่ากลัว, ประดุจ​ลมบ้าหมู​ที่​พัด​กระโชก​มา​ทาง​ทิศใต้.</verse>
				<verse number="2">นิมิตต์​อัน​ยุ่งยาก​หนักใจ​ได้​ปรากฏ​แก่​ข้าพ​เจ้า: “โจร​ก็​ปล้น​อยู่, ผู้ร้าย​ก็​ตีชิง​อยู่, ฉะนั้น​ชาว​เอ​ลาม​จง​ขึ้น​ไป​เถิด; ชน​ชาว​มา​ดาย​จง​ไป​ล้อม​ตี​เอาเถิด; เรา​ได้​ระงับ​การ​คร่ำ​ครวญ​ทั้งหมด​ของ​เขา​เสียแล้ว.”</verse>
				<verse number="3">เพราะฉะนั้น​บั้นเอว​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ปวดร้าว​ไป​หมด; ความ​ปวด​เจ็บ​ได้​ครอบงำ​ข้าพ​เจ้า​เหมือน​ความ​เจ็บปวด​ของ​หญิง​ที่​คลอด​บุตร: ข้าพ​เจ้า​เจ็บตัว​งอ​จน​ฟัง​อะไร​ไม่​ได้, ข้าพ​เจ้า​รู้สึก​ผิดหวัง​จน​เห็น​อะไร​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="4">ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ฟุ้งซ่าน​ไป, ความ​น่ากลัว​ได้​ทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ตก​ตลึง, เวลา​ตะวันยอแสง​ซึ่ง​เป็น​ที่​ปรารถนา​ของ​ข้าพ​เจ้า, ได้​กลับ​เป็น​เวลา​ตระหนกตกใจ​สำหรับ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">แต่​เขา​ก็​จัด​อาหาร, ปู​พรม​แล้ว​นั่งลง​กิน, นั่งลง​ดื่ม: “ท่าน​เจ้านาย​ทั้ง​หลาย​ลุก​ขึ้น​เถิด, เอา​น้ำมัน​ชะ​โลม​เกราะ​เถิด!”</verse>
				<verse number="6">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ดังต่อไปนี้​ว่า: “เจ้า​จง​ไป​ตั้ง​ยาม​คอยเหตุ​ไว้, เมื่อ​เห็น​เหตุการณ์​อัน​ใด​ก็​ให้​บอก:</verse>
				<verse number="7">ถ้า​เห็น​กองทัพ​มา​จะ​เป็น​ทหารม้า, หรือ​ทหาร​ลา​หรือ​ทหาร​อูฐ​มา​เป็น​คู่ๆ,ก็​ให้​เขา​พินิจ​พิจารณา​ดู​อย่าง​ดี​ที่สุด!”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​คน​ยาม​คอยเหตุ​ก็​ร้อง​ขึ้น​ว่า, “ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ยืน​อยู่​บน​หอคอย​ใน​เวลา​กลางวัน​ตลอด​วัน, และ​ยืนยาม​กลางคืน​ตลอด​คืน;”</verse>
				<verse number="9">และ​นี่​แน่ะ, มี​กองทหาร​ม้า​เดิน​มา​เป็น​คู่ๆ. และ​เขา​ก็​พูด​ต่อไป​ว่า, “แตก​แล้ว, กรุง​บาบู​โลน​แตก​แล้ว; บรรดา​รูป​เคารพ​ของ​บ้านเมือง​ก็​ถูก​ทำลาย​แตก​เกลื่อน​อยู่​บน​ดิน.”</verse>
				<verse number="10">โอ​เจ้า​ผู้​เป็น​ลาน​ของ​ข้าฯ, ผู้​เป็น​เม็ด​ข้าว​แห่ง​ลาน​ของ​ข้าฯ! ข้อความ​ที่​ข้าฯ​ได้ยิน​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​นั้น, ข้าฯก็ได้​ประกาศ​แก่​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="11">เรื่องราว​อัน​น่า​หนักใจ​เกี่ยวกับ​เมือง​ดู​มา. มี​คน​หนึ่ง​ร้อง​มา​แต่​เมือง​เซ​อี​ร​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “คน​ยาม​เหว​ย, กี่​ยาม​แล้ว? คน​ยาม​เหว​ย, กี่​ยาม​แล้ว?”</verse>
				<verse number="12">คน​ยาม​นั้น​ตอบ​ว่า, “รุ่งเช้า​กำลัง​มา​ถึง, และ​กลางคืน​ก็ตาม​มา​ด้วย, ถ้า​เจ้า​อยาก​จะ​รู้​ก็​จง​ถาม​ซี, และ​ถ้า​อยาก​จะ​รู้​อีก, ก็​จง​ถาม​ใหม่.”</verse>
				<verse number="13">เรื่องราว​อัน​น่า​หนักใจ​เกี่ยวกับ​เมือง​อา​ระ​เบีย. ดูกร​พ่อค้า​ต่าง​ชาว​ดาดานิม, พวก​เจ้า​จะ​พัก​แรม​อยู่​ใน​ดง​ทึบ​ใน​ประเทศ​อา​ระ​เบีย.</verse>
				<verse number="14">ดูกร​ชาวเมือง​เธ​มา, จง​นำ​น้ำ​มา​ให้​ผู้​ที่​กระหาย​ดื่ม, จง​เอา​ขนมปัง​มา​ต้อนรับ​ผู้​หนี​ภัย,</verse>
				<verse number="15">เพราะว่า​เขา​หนี​คม​ดาบ​มา, หนี​จาก​ดาบ​คม, และ​หนี​จาก​คันธนู​ที่​น้าว​ไว้​แล้ว, และ​หนี​จาก​สงคราม​อัน​น่า​สยดสยอง.</verse>
				<verse number="16">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ข้าฯ​ดังนี้​ว่า, “ภายใน​หนึ่ง​ปี​นับ​ตาม​ธรรมเนียม​นับ​ปี​จ้าง​ลูกจ้าง, ความ​จำเริญ​รุ่งเรือง​ของ​เมือง​เคดาร​จะ​ศูนย์​สิ้น​ไป.</verse>
				<verse number="17">และ​จำนวน​กองทหาร​ธนู​แห่ง​ลูกหลาน​เมือง​เคดาร​ก็​จะ​เหลือ​น้อย;” ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ไว้​อย่าง​นั้น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">เรื่องราว​อัน​น่า​หนักใจ​เกี่ยวกับ​หุบเขา​แห่ง​แนว​นิมิตต์​ฝัน นี่​เป็น​เรื่อง​อะไร​กัน, เจ้า​จึง​ได้​ขึ้น​ไป​บน​ดาดฟ้า​หลังคา​บ้าน​กัน​หมด?</verse>
				<verse number="2">เจ้า​เป็น​เมือง​ที่​อึก​กะ​ทึก​ครึกโครม, เป็น​กรุง​ที่​กู่​ก้อง​กา​หล; คนตาย​ของ​เจ้า​ไม่​ได้​ตาย​ด้วย​คม​ดาบ, หรือ​ตาย​ใน​การ​สงคราม.</verse>
				<verse number="3">ผู้​ครอบครอง​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต่าง​หนี​ไป​หมด​แล้วแต่​ถูก​กองทหาร​ธนู​จับ​ไว้​ได้; ชายฉกรรจ์​ของ​เจ้า​ก็ได้​ถูก​จับ​ด้วย​กัน​หมด, ถึงแม้​ได้​หนี​ไป​ไกล​แล้ว.</verse>
				<verse number="4">เพราะฉะนั้น​ข้าฯ​จึง​ได้​ว่า, “ขอ​เบือน​หน้า​ไป​เสีย​จาก​ข้าฯ, ข้า​จะ​ได้​หลั่ง​น้ำตา​อย่าง​สะใจ, อย่า​พยายาม​มา​เล่า​โลม​ข้าฯ​เลย, เนื่องด้วย​ความ​พินาศ​ฉิบหาย​แห่ง​บุตรี​ของ​พล​เมือง​ของ​ข้าฯ!”</verse>
				<verse number="5">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​จอมพล​โยธา​ทรง​ให้​มี​วันหนึ่ง, เป็น​วัน​จลาจล, และ​วัน​บุกบั่น​ประจัญบาน, และ​วัน​โกลาหล​ใน​หุบเขา​แห่ง​แนว​นิมิตต์​ฝัน; มี​การ​ทำลาย​กำแพง​เมือง, และ​มี​เสียงร้อง​ก้อง​ถึง​ภูเขา</verse>
				<verse number="6">พวก​เอ​ลาม​หยิบ​แล่ง​ธนู​ขึ้น​และ​เตรียม​ตัว, พวก​อาราม​ก็​ขี่ม้า​มา, และ​พวก​คี​ระ​ก็​เผย​โล่ห์​ออก.</verse>
				<verse number="7">มี​รถ​รบ​เต็ม​หุบเขา​อัน​อุดมสมบูรณ์​ของ​เจ้า, และ​ทหารม้า​ก็​ตั้ง​แถว​จะ​ตี​เข้า​ไป​ทาง​ประตูเมือง.</verse>
				<verse number="8">และ​แหล่ง​ป้องกัน​เมือง​ของ​ยะฮูดา​ก็​ประจักษ์แจ้ง​แก่​ข้าศึก ใน​วัน​นั้น​เจ้า​ได้​มอง​หมาย​พึ่ง​เครื่อง​ศาสตรา​วุธ​ซึ่ง​สะสม​ไว้​ใน​คลัง​ชื่อ​ว่า​บ้าน​ป่า,</verse>
				<verse number="9">และ​เจ้า​ได้​สนใจ​ไป​ปิด​บรรดา​ช่องโหว่​ที่​กำแพง​เมือง​ดา​วิด, และ​เจ้า​ก็ได้​เก็บ​น้ำ​จาก​บ่อ​เบื้อง​ล่าง​มา​สะสม​ไว้.</verse>
				<verse number="10">นอกนั้น​เจ้า​ยัง​ได้​กะ​ประมาณ​บ้านเรือน​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ด้วย, แล้ว​รื้อ​เสีย​บ้าง, เอา​มา​ซ่อมแซม​กำแพง​หอ​รบ;</verse>
				<verse number="11">และ​เจ้า​ก็ได้​ทำ​ที่​เก็บ​น้ำ​ไว้​ใน​ระหว่าง​กำแพง​สอง​ชั้น​สำหรับ​ขัง​น้ำ​ที่​นำมา​จาก​สระ​เก่า, แต่​เจ้า​ไม่​ได้​มอง​หมาย​พึ่ง​ท่าน​ซึ่ง​ทรง​นำ​ให้​เหตุการณ์​นี้​เกิด​ขึ้น​หรือ​มิได้​สนใจ​ให้​ท่าน​ผู้​ได้​กะ​การ​อัน​ไว้​นาน​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="12">วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​จอมพล​โยธา​ได้​ทรง​เรียกร้อง​ให้​เจ้า​ร้องไห้​เละ​คร่ำ​ครวญ, และ​ให้​โกน​ศีรษะ, และ​นุ่ง​ผ้า​เนื้อ​หยาบ;</verse>
				<verse number="13">แต่​ดูเถอะ, เห็น​มีแต่​ความ​ร่าเริง​และ​ยินดี, การ​ฆ่า​วัว​และ​ม้า​แกะ, กิน​เนื้อสัตว์, และ​ดื่ม​เหล้าองุ่น; และ​กล่าว​ว่า: “พวกเรา​จง​มา​กิน​และ​ดื่ม​ให้​สำราญ, เพราะ​พรุ่งนี้​เรา​ก็​จะ​ตาย​ไป.”</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​จอมพล​โยธา​ได้​ทรง​สำแดง​พระองค์​เอง​ให้​ปรากฏ​แก่​โสต​ร​ประสาท​ของ​ข้าฯ​ว่า, “เจ้า​จะ​ไม่​มี​โอกาส​ทำ​พิธี​แก้​บาป​อัน​นี้​ได้​จน​ตลอดชีวิต​ของ​เจ้า​เป็นแน่.” พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าจอม​พล​โยธา​ได้​ตรัส​ไว้​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าจอม​พล​โยธา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “จง​ไป​หา​เจ้าพนักงาน​วัง, คือ​เซ็บ​นา​ซึ่ง​ดูแล​วัง, แล้ว​ถาม​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="16">‘เจ้า​มา​ทำ​อะไร​อยู่​ที่นี่? เจ้า​มา​มี​ญาติ​อะไร​อยู่​ที่นี่, เจ้า​จึง​ได้​มา​เจาะ​หิน​ทำ​อุโมงค์​ที่นี่? เจาะ​หิน​ทำ​อุโมงค์​ไว้​สำหรับ​ตน​ใน​ที่​สูง, และ​ทะลวง​ศิลา​ทำ​ที่อยู่​สำหรับ​ตน?</verse>
				<verse number="17">นี่​แน่ะ, โอ​เจ้า​คน​เก่ง, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เหวี่ยง​เจ้า​ให้​กะ​เด็น​ไป; เออ, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​จับ​เจ้า​ไว้​แน่น;</verse>
				<verse number="18">และ​ควง​เจ้า​ไป​รอบๆ, และ​ขว้าง​เจ้า​เหมือน​อย่าง​ลูก​ขลุบ​ลง​ไป​ยัง​แดน​ไกล. เจ้า​ก็​จะ​ไป​ตาย​ที่นั่น, และ​รถ​รบ​อัน​สง่า​ผ่า​เผย​ของ​เจ้า​ก็​จะ​ไป​ปรากฏ​นั่น​ด้วย​ซี, โอ​เจ้า​ผู้ทำ​ให้​เจ้านาย​ของ​เจ้า​ได้​รับ​ความ​อัปยศ!’</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​ผลัก​เจ้า​ออก​จาก​หน้าที่, และ​กะ​ชา​ก​เจ้า​ลง​มา​จาก​ตำแหน่ง.</verse>
				<verse number="20">และ​ใน​วัน​นั้น, เรา​จะ​เรียก​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​คือ​เอ็ล​ยา​คิม​บุตร​ของ​ฮิลคี​ยา;</verse>
				<verse number="21">และ​เรา​จะ​เอา​เสื้อ​ยศ​ของ​เจ้า​มา​สวม​ให้​เขา, และ​จะ​เอา​ผ้า​เจียระบาด​ของ​เจ้า​ไป​คาด​พุง​ให้​เขา; เรา​มอบ​อาชญาสิทธิ์​ให้​เขา, และ​เขา​จะ​กลับ​เป็น​พ่อเมือง​ของ​ประชาชน​แห่ง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​แห่ง​ตระกูล​ยะฮูดา;</verse>
				<verse number="22">และ​เรา​จะ​วาง​กุญแจ​สิทธิ​แห่ง​ตระกูล​ดา​วิด​ไว้​บน​บ่า​ของ​เขา; และ​เมื่อ​เขา​เปิด​แล้ว, ไม่​มี​ใคร​อาจ​จะ​ปิด, และ​เมื่อ​เขา​ปิด​ไว้, ไม่​มี​ใคร​จะ​เปิด.</verse>
				<verse number="23">และ​เรา​จะ​แต่งตั้ง​เขา​ไว้​ดุจ​ตรึง​ตะปู​ใน​ที่​อัน​มั่นคง; และ​เขา​จะ​เป็น​เหมือน​พระที่นั่ง​อัน​สูง​ศักดิ์​แก่​ตระกูล​แห่ง​บิดา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ภาระ​ทั้งสิ้น​ของ​ครอบครัว​บิดา​ของ​เขา​ก็​จะ​ถูก​นำมา​แขวน​ไว้​ที่​เขา, คือ​เชื้อ​แถว​และ​วงศ์​กะ​เส​น​กะ​สาย, เปรียบ​ได้​กะ​ทั่ง​ภาชนะ​อัน​ต่ำต้อย​ที่สุด, ตั้งแต่​ถ้วย​ขึ้น​ไป​จนถึง​เต้า​น้ำ.”</verse>
				<verse number="25">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ได้​ตรัส​ว่า, “ใน​วัน​นั้น​เหล็ก​ตะปู​ที่​ได้​ตรึง​ไว้​มั่นคง​นั้น​ก็​จะ​หลวม​หลุด​ถอน​หัว​ตกลง​มา, และ​ภาระ​ที่​ห้อย​แขวน​อยู่ ณ ที่​นั้น​ก็​จะ​ตก​ตาม​ลง​มา​ด้วย.” เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​อย่าง​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เรื่องราว​อัน​น่า​หนักใจ​เกี่ยวกับ​เมือง​ตุ​โร พิลาป​ร่ำไร​ไป​เถอะ, โอ​กำปั่น​แห่ง​เมือง​ธา​ระ​ซิศ; เพราะ​เมือง​ตุ​โร​ร้าง​เสียแล้ว, ไม่​มี​อ่าว, ไม่​มี​ที่​จะ​เข้า​ไป​จอด​ได้: ได้​ทรง​สำแดง​ความ​ข้อ​นี้​แก่​เขา​ที่​เมือง​คีธิม.</verse>
				<verse number="2">ประชาชน​ชายทะเล​ก็​ถูก​ทำลาย​เสีย​หมด, คือ​พ่อค้า​เมือง​ซี​โดน, ผู้​ที่​ได้​ข้าม​ทะเล​ไป​ทำ​การ​ค้าขาย​ใน​น่านน้ำ​ทั่วไป.</verse>
				<verse number="3">ผู้​ได้​ค้า​ข้าว​จาก​ลุ่มน้ำ​ไนล์, และ​ได้​ติดต่อ​กับ​ประเทศ​หลาย​ประเทศ.</verse>
				<verse number="4">โอ้​เมือง​ซี​โดน​ซึ่ง​เป็น​มารดา​ของ​เมือง​ทั้ง​หลาย, และ​เป็น​เมือง​เข้มแข็ง​ทาง​ทะเล, จง​ร้อง​ด้วย​ความ​ละอาย​ว่า, “ข้าฯเป็น​เหมือน​หญิง​ที่​ไม่​เคย​เจ็บ​ครรภ์, หรือ​ไม่​เคย​คลอด​บุตร, ไม่​เคย​ได้​เลี้ยง​บุ​ตรา, และ​ไม่​เคย​ได้​อบรม​บุตรี.”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ข่าว​เมือง​ตุ​โร​เล่าลือ​ไป​ถึง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, เขา​จะ​เศร้า​สลดใจ;</verse>
				<verse number="6">จง​ข้าม​ฟาก​ไป​ยัง​เมือง​ธา​ระ​ซิศ; ประชาชน​ชายทะเล​จง​พิลาป​ร้องไห้.</verse>
				<verse number="7">นี่​หรือ​คือ​เมือง​สนุกสนาน​ของ​เจ้า, ซึ่ง​เป็น​เมือง​เถ้าแก่, ผู้​ที่​เคย​ย่าง​เท้า​ก้าว​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ไกล?</verse>
				<verse number="8">ใคร​เล่า​ได้​กะ​โครง​การณ์​เช่นนี้​เพื่อ​สังหาร​เมือง​ตุ​โร​ผู้​ประสาท​มงกุฎ, ผู้​มี​พา​นิช​เป็น​เจ้านาย, ผู้​มี​พ่อค้า​ซึ่ง​มี​เกียรติ​ใน​โลก?</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ได้​ทรง​กะ​โครง​การณ์​นี้​ไว้​เพื่อ​หลู่​ความ​ทะนง​องอาจ​ทั้งมวล, และ​เหยียดหยาม​ยศ​ถา​บรรดาศักดิ์​ของ​ผู้​ที่​โลก​ยกย่อง​ว่า​มี​เกียรติ,</verse>
				<verse number="10">โอ้​บุตรี​แห่ง​เมือง​ธา​ระ​ซิศ, จง​ทำไร่ไถนา​เถอะ, เพราะว่า​อ่าว​ของ​เจ้า​ไม่​มี​เสียแล้ว!</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เหยียด​พระ​หัตถ์​ออก​เหนือ​ทะเล, และ​ได้​กระทำ​ให้​บรรดา​แผ่น​ดิน​หวั่นไหว​ไป, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มี​บัญชา​อัน​เกี่ยวกับ​ประเทศ​คะ​นา​อัน, คือ​ให้​ทำลาย​ป้อม​อัน​เข้มแข็ง​ทั้ง​หลาย​ของ​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ได้​รับสั่ง​ว่า, “โอ้​เจ้า บุตรี​สาว​แห่ง​เมือง​ซี​โดน​ผู้​ซึ่ง​ถูก​ข่มเหง, เจ้า​จะ​ไม่​มี​ความ​ชื่นชมยินดี​อีก​ต่อไป​แล้ว! ถึงแม้ว่า​เจ้า​จะ​ลุก​ขึ้น​ไป​ยัง​เมือง​คีธิม, เจ้า​ก็​ยัง​จะ​ไม่​มี​ความ​สงบสุข​ใน​ที่นั่น.”</verse>
				<verse number="13">จง​ดู​ประเทศ​เคเซ็ด​เถอะ, ไม่​เป็น​ประเทศ​อีก​ต่อไป​แล้ว; ชาว​อะซู​ระ​ได้​ทำลาย​กรุง​ของ​เขา​ให้​ร้าง​เสียแล้ว; ให้​กลาย​ไป​เป็น​ที่อยู่​ของ​สัตว์ป่า​แห่ง​ทะเลทราย; เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​สร้าง​เครื่อง​โจมตี​ไว้​และ​ได้​ทำลาย​ป้อม​ของ​เขา​เสีย</verse>
				<verse number="14">พิลาป​ร่ำไร​ไป​เถอะ, โอ​กำปั่น​แห่ง​เมือง​ธา​ระ​ซิศ, เพราะว่า​ที่​กำบัง​ของ​เจ้า​ถูก​ทำลาย​เสียแล้ว</verse>
				<verse number="15">และ​ใน​ครั้งนั้น, เขา​จะ​พา​กัน​ละ​ลืม​เมือง​ตุ​โร​จน​ครบถ้วน​เจ็ดสิบ​ปี, นับ​อย่าง​ปี​ที่​กษัตริย์​ครอบครอง​ได้​วงศ์​หนึ่ง; พอ​เจ็ดสิบ​ปี​แล้ว​เมือง​ตุ​โร​ก็​จะ​เปรียบ​เหมือน​กับ​หญิง​แพศยา​ใน​บทเพลง​ที่​เขา​ร้อง​กัน​ว่า​ดังนี้:</verse>
				<verse number="16">“โอ​หญิง​แพศยา​ที่​ใครๆ ได้​พา​กัน​หลงลืม​แล้ว​เอ๋ย, หยิบ​เอา​พิณ​ขึ้น​มา​แล้ว​เดิน​ไป​ให้​อบ​เมือง, จง​ดีด​ให้​ดีๆ, แล้ว​ร้องเพลง​ขึ้น​หลายๆ บท, เพื่อ​เขา​จะ​ระลึก​ขึ้น​ได้!”</verse>
				<verse number="17">พอ​ครบ​เจ็ดสิบ​ปี, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เสด็จ​มา​เยี่ยมเยียน​เมือง​ตุ​โร, และ​เมือง​นั้น​จะ​กลับ​ทำ​การ​ค้า​ประเวณี​อย่างเดิม, และ​จะ​ค้า​ประเวณี​กับ​อาณาจักร​ทั้ง​หลาย​ทั่ว​พื้น​พิภพ​โลก.</verse>
				<verse number="18">และ​สินจ้าง​ของ​เขา​จะ​เป็น​ที่​อุ​ท​ทิศ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เขา​จะ​ไม่​ส่ำ​สม​หรือ​เก็บ​ตาย​ไว้, แต่​จะ​บริจ​จาค​เป็น​ทาน​ให้​กับ​คน​ที่​เลื่อมใส​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​เพื่อ​จะ​เอา​ไป​จับจ่าย​ซื้อ​อาหาร​อย่าง​บริบูรณ์, และ​เสื้อผ้า​อย่าง​พา​ก​พู​ม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">นี่​แนะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​กำ​ลัง​จะ​ทรง​ถากถาง​พื้น​แผ่น​ดิน​โลก​ให้​เตียนโล่ง, และ​จะ​ทรง​กระทำ​พื้น​แผ่น​ดิน​ให้​บิดเบี้ยว​ไป, และ​พระองค์​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​พลโลก​กระจัดกระจาย​ไป.</verse>
				<verse number="2">และ​จะ​ไม่​มี​การ​เอาเปรียบ​กัน, คน​ธรรมดา​ได้​อย่างไร, ปุ​โร​หิตถ์​ได้​อย่าง​นั้น; บ่าว​ได้​อย่างไร, นาย​ก็ได้​อย่าง​นั้น; สาวใช้​ได้​อย่างไร, คุณนาย​ก็ได้​อย่าง​นั้น; ผู้ชาย​ได้​อย่างไร, ผู้ซื้อ​ก็ได้​อย่าง​นั้น; ผู้​ยืม​ได้​อย่างไร, ผู้​ให้​ยืม​ก็ได้​อย่าง​นั้น; ลูกหนี้​ได้​อย่างไร, เจ้าหนี้​ก็ได้​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="3">แผ่น​ดิน​จะ​ถูก​ถากถาง​ให้​เตียนโล่ง​เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​อย่าง​ที่​กล่าว​มา​นี้.</verse>
				<verse number="4">แผ่น​ดิน​ก็​โศก​และ​ร่วงโรย, โลก​ก็​ซูบซีด​และ​ร่วงโรย​ไป, ฟ้า​เบื้อง​สูง​ก็​ร่วงโรย​ไป​ตาม​โลก.</verse>
				<verse number="5">แผ่น​ดิน​เป็น​ราคี​เพราะ​พลโลก​ได้​ล่วงละเมิด​พระ​บัญญัติ, และ​ได้​ขัดขืน​ข้อกฎหมาย, และ​หัก​คำสัญญา​ไมตรี​อัน​ตั้งอยู่​เป็น​นิจ.</verse>
				<verse number="6">เพราะฉะนั้น​คำ​แช่ง​ได้​กลืน​กิน​แผ่น​ดิน​โลก, และ​พลโลก​ก็​ปรากฏ​ว่า​เป็น​คน​ผิด: เหตุ​ฉะนั้น​พลโลก​ได้​ถูก​เผาผลาญ, มี​เหลือ​อยู่​แต่​น้อย​คน.</verse>
				<verse number="7">น้ำ​องุ่น​ใหม่​ก็​โศก, เถา​องุ่น​ก็​เฉา​ไป, และ​เหล่า​คน​ที่​สำราญ​บาน​ใจ​ก็​สะท้อน​ถอนใจ​ใหญ่.</verse>
				<verse number="8">การ​รื่นเริง​แห่ง​รำมะนา​ก็​หยุด​โหม, เสียง​ของ​พวก​ร่าเริง​ก็​หาย​เงียบ, เสียง​บันเทิง​ของ​พิณ​ก็​หยุด​ประโคม.</verse>
				<verse number="9">เขา​จะ​ไม่​มี​การ​ร้องเพลง​พลาง​ดื่ม​ไป​พลาง; สุรา​เข้ม​จะ​กลาย​เป็น​ของ​ขมขื่น​แก่​ผู้​ดื่ม.</verse>
				<verse number="10">เมือง​จลาจล​นั้น​ก็​เกิด​บ้านแตกสาแหรกขาด, ต่าง​ก็​ปิด​ประตู​ลง​กลอน​ไม่​ให้​ใคร​เข้า​ไป.</verse>
				<verse number="11">ตาม​หนทาง​ก็​มี​เสียงร้อง​หา​แต่​น้ำ​องุ่น; ความ​ชื่นชมยินดี​ก็​หมด​วัน​เสียแล้ว, และ​ความ​รื่นเริง​กับ​แผ่น​ดิน​ก็​สิ้น​ไป.</verse>
				<verse number="12">เมือง​ก็​เริด​ร้าง​ว่างเปล่า, และ​ประตูเมือง​ก็​ถูก​ทำลาย​หัก​พัง​ลง.</verse>
				<verse number="13">เพราะ​ใน​ท่ามกลาง​โลก​ก็​จะ​มี​คน​เหลือ​น้อย, เช่นเดียวกับ​ภายหลัง​ฤดู​มะกอก​เทศ​เมื่อ​เขา​เขย่า​ต้น​เก็บ​ผล​แล้ว, หรือ​ภายหลัง​ฤดู​องุ่น​เมื่อ​เขา​เก็บ​ผล​แล้ว</verse>
				<verse number="14">บาง​คน​เปล่ง​เสียงร้อง​ขึ้น​ด้วย​ความ​ชื่นชมยินดี, เขา​ทั้ง​หลาย​ร้อง​ตะโกน​สรรเสริญ​ศักดานุ​ภาพ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสียง​ดัง​ยิ่ง​กว่า​เสียง​ทะเล​ว่า:</verse>
				<verse number="15">“เหตุ​ฉะนั้น​จง​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไป​ให้​ทั่ว​ทิศตะวันออก, จง​ถวาย​สรรเสริญ​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ไป​ให้​ทั่ว​ตาม​แผ่น​ดิน​ชายทะเล​ตะวันตก!”</verse>
				<verse number="16">เรา​ได้ยิน​เสียง​เพลง​สรรเสริญ​มา​แต่​สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก, ร้อง​ว่า: “ความ​รุ่งเรือง​จง​มี​แก่​ผู้​ชอบธรรม!” แต่​ข้าฯ​ได้​กล่าว​ว่า, “ข้าฯได้​ซูบ​เซียว​ไป​เสียแล้ว, ข้าฯได้​ซูบ​เซียว​ไป​เสียแล้ว, วิบัติ​แก่​ข้าฯ, โจร​ก็​ยัง​ปล้น​อยู่, ผู้ร้าย​ก็​ยัง​ตีชิง​อยู่.”</verse>
				<verse number="17">โอ้​ชาว​พลโลก​เอ๋ย, เจ้า​มา​ถึง​ความ​สะดุ้ง​กลัว, และ​หลุมพราง, และ​บ่วง​แร้ว​เสียแล้ว!</verse>
				<verse number="18">และ​คน​ที่​หนี​จาก​เสียง​อัน​น่า​หวาดกลัว​ก็​จะ​เลย​มา​ตก​หลุมพราง, และ​คน​ที่​หนี​จาก​หลุมพราง​ก็​จะ​มา​ติด​บ่วง​แร้ว; ด้วย​หน้าต่าง​ฟ้า​ถูก​เปิด​ออก, และ​ราก​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก​หวั่นไหว.</verse>
				<verse number="19">แผ่น​ดิน​โลก​ต้อง​แตก​เป็น​จุณณ์​ไป, แบ่งแยก​ออก​เป็น​ช่อง, ไหว​วิ​นา​ศ​ไป.</verse>
				<verse number="20">แล้ว​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​ซวนเซ​เหมือน​คนเมา​เหล้า, และ​แกว่งไกว​ไป​เหมือน​กับ​เปล; และ​น้ำหนัก​ของ​ความผิด​บาป​ของ​โลก​นั้น​จะ​ถ่วง​โลก​ลง, และ​จะ​ไม่​มี​วัน​ลุก​ขึ้น​อีก</verse>
				<verse number="21">และ​ใน​วัน​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ลงโทษ​แก่​หมู่​พวก​แห่ง​ฟ้า​สวรรค์​เบื้อง​สูง, และ​บรรดา​กษัตริย์​ชาวโลก​ที่อยู่​บน​พื้น​พิภพ.</verse>
				<verse number="22">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ยัดเยียด​กัน​ดุจ​นักโทษ​ที่​ถูก​คุมขัง​ไว้​ใน​คุก​มืด, และ​จะ​ถูก​กัก​ตัว​ไว้​ใน​คุก; ครั้น​ล่วง​มา​หลาย​วัน​เขา​ก็​จะ​ถูก​ลงโทษ.</verse>
				<verse number="23">พระจันทร์​ก็​จะ​จำนน​ไป, และ​พระอาทิตย์​ก็​จะ​อับอาย​ซ่อน​หน้า: ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​จะ​เสวย​ราชย์​ที่​ภูเขา​ซี​โอน, และ​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม; แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​เปล่ง​รัศมี​ต่อหน้า​ผู้ปกครอง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ข้าฯ​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า; ข้าพ​เจ้า​จะ​เท​อด​พระองค์​ขึ้น​ไว้​ข้าพ​เจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระองค์; เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​สิ่ง​ที่​มหัศจรรย์, โครง​การณ์​ที่​ได้​ทรง​กำหนด​นาน​มา​แล้ว​ก็ได้​ทรง​กระทำ​ให้​สำเร็จ​โดย​ความ​ซื่อตรง​แน่วแน่.</verse>
				<verse number="2">เพราะ​พระองค์​ได้​กระทำ​ให้​เมือง​ทลาย​ลง​เป็น​กอง​อิฐ​กอง​หิน​ไป, และ​ให้​เมือง​ที่​มี​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ​กลาย​เป็น​เมือง​สลัก​หัก​พัง​ไป, พระราช​วัง​แบบ​ของ​คน​ต่างชาติ​จะ​ไม่​เป็น​บ้าน​เป็น​เมือง​ต่อไป, จะ​ไม่​มี​ใคร​กลับ​ก่อสร้าง​ขึ้น​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนี้​คน​ใจ​ทมิฬ​จะ​นบนอบ​พระองค์, และ​ชน​ประเทศ​ที่​ไร้​ศีลธรรม​จะ​เคารพ​ยำเกรง​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​เป็น​ที่​คุ้ม​ขัง​บัง​ล้อม​แก่​คน​ยากจน, และ​เป็น​ที่​คุมขัง​บัง​ล้อม​แก่​คน​เข็ญใจ​ใน​ยาม​ทุกข์ยาก​ของ​เขา, เป็น​ที่​คุ้ม​ภัย​ให้​พ้น​จาก​พายุ, เป็น​ร่มเย็น​บังความ​ร้อน, เมื่อ​ลมปาก​ของ​ผู้​ไร้​ศีลธรรม​พลุ่ง​ออก​ไป​ก็​เป็น​เหมือน​พายุ​ใน​ฤดู​หนาว.</verse>
				<verse number="5">พระองค์​จะ​ทรง​ระงับ​เสียง​คน​ใจ​ทมิฬ, ดุจ​ระงับ​ความ​ร้อน​ใน​ที่​แห้งแล้ง; และ​จะ​กำจัด​เสียง​เพลง​ของ​ผู้​ไร้​ศีลธรรม​ให้​อ่อย​ลง​ดุจ​ความ​ร้อน​ใน​เวลา​แดด​หุบ.</verse>
				<verse number="6">และ​บน​ภูเขา​นี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​จะ​จัดแจง​การ​เลี้ยง​สำหรับ​ประชาชน​ทั่วไป. ด้วย​อาหาร​อัน​ปรุง​ขึ้น​ด้วย​มัน​สัตว์, ด้วย​เหล้าองุ่น​อย่าง​ดี​ที่​นอนก้น​แล้ว, ด้วย​อาหาร​อัน​ปรุง​ขึ้น​ด้วย​ไขมัน, และ​เหล้าองุ่น​ที่​นอนก้น​กลั่น​อย่าง​ดี.</verse>
				<verse number="7">และ​บน​ภูเขา​นี้​พระองค์​จะ​ทรง​ทำลาย​ความ​ทุกข์​ที่​ปิด​หน้า​ประชาชน​ทั่วไป, และ​ทรง​ทำลาย​ยอง​ใย่​แห่ง​ความ​ทุกข์​ที่​ทอด​คลุม​ประชาชาติ​ทั้ง​หลาย​ไว้.</verse>
				<verse number="8">และ​พระองค์​จะ​ทรง​ทำลาย​ความ​ตาย​ให้​สาป​ศูนย์; และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​เช็ดน้ำ​ตา​จาก​หน้า​ของ​คน​ทั่วไป, และ​จะ​ทรง​กำจัด​ความ​อับอายขายหน้า​ของ​ประชาชน​ของ​พระองค์​เสีย​จาก​พื้น​พิภพ​โลก: ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​เช่นนั้น</verse>
				<verse number="9">ใน​วัน​นั้น​เขา​ก็​จะ​กล่าว​กัน​ว่า, “นี่แหละ​คือ​พระเจ้า​ของ​เรา; เรา​ได้​คอยท่า​พระองค์, และ​พระองค์​จะ​ทรง​ช่วย​เรา​ให้​รอด: นี่​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เรา​ได้​คอยท่า​พระองค์, เรา​จะ​มี​ความยินดี​และ​ชื่นชม​ใน​ความ​รอด​ของ​พระองค์!”</verse>
				<verse number="10">ด้วยว่า​พระ​หัตถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​พาด​ลง​คุ้มครอง​เขา​ไว้​ที่​ภูเขา​นี้, ฝ่าย​ชาว​โม​อาบ​จะ​ถูก​เหยียบย่ำ​ลง​ยัง​ที่​เขา​ตั้งอยู่​นั้น, เหมือน​กอง​ฟาง​ที่​ถูก​เหยียบย่ำ​จม​ลง​ไป​ใน​กอง​มูลสัตว์.</verse>
				<verse number="11">ถึง​เขา​จะ​กาง​มือ​ออก​ใน​บึง​นั้น​เหมือน​คน​กาง​มือ​ออก​ว่ายน้ำ, แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เหยียด​ความ​ทะนง​ตัว​ของ​เขา​ให้​ลง​ไป​พร้อมกับ​ฝีมือ​อัน​ชำนิชำนาญ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="12">และ​ป้อม​อัน​สูง​บน​กำแพง​ของ​เขา​นั้น, จะ​ถูก​ทำลาย​ลง, ให้​ตกต่ำ​ลง​มา​เสมอ​ระดับ​ดิน, คือ​เสมอ​กับ​ผงคลี​ดิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ใน​วัน​นั้น​เขา​จะ​ร้องเพลง​บท​นี้​ใน​ประเทศ​ยะฮูดา: “เรา​มี​เมือง​อัน​เข้มแข็ง; เพื่อ​ความ​ปลอดภัย​พระองค์​จะ​ทรง​ตั้ง​กำแพง​และ​สี​มา​ไว้.</verse>
				<verse number="2">จง​เปิด​ประตูเมือง​ออก​เถิด, เพื่อให้​ชนชาติ​ชอบธรรม​ซึ่ง​รักษา​ความ​ซื่อสัตย์​ไว้​จะ​ได้​เข้า​ไป​ได้.</verse>
				<verse number="3">ผู้​ที่​มี​จิตต์​ใจ​แน่วแน่​นั้น​พระองค์​จะ​ทรง​รักษา​ไว้​ใน​ความ​สงบสุข​อย่าง​ครบ​บริบูรณ์, เพราะ​เขา​ได้​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​วางใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสมอ​เป็น​นิจ; เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา, คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระองค์​เอง, เป็น​ศิลา​ที่​ตั้งมั่น​คง​ไม่ รู้​สิ้นสุด​เลย.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​เยียด​คน​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​ใน​ที่​สูง, คือ​เมือง​สูง​เด่น​ลง​มา: พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​เขา​ตกต่ำ​ลง​มา​เสมอ​ระดับ​ดิน, พระองค์​ทรง​เหยียด​ลง​มา​ให้​เสมอ​กับ​ผงคลี​ดิน.</verse>
				<verse number="6">เมือง​นั้น​จะ​ถูก​เท้า​เหยียบย่ำ; แม้แต่​เท้า​ของ​คนจน​และ​เท้า​ของ​คน​เข็ญใจ​ก็​ย่าง​เหยียบ​ได้.”</verse>
				<verse number="7">ทาง​ของ​คน​ซื่อตรง​นั้น​ก็​ราบรื่น, ส่วน​ทาง​ของ​คน​ยุตติ​ธรรม​พระองค์​ทรง​ปราบ​ให้​ราบเรียบ.</verse>
				<verse number="8">โอ​พระ​ยะ​โฮ​วา, พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​คอยท่า​พระองค์, ณ พระ​มรร​คา​แห่ง​การ​พิพากษา​ของ​พระองค์; จิตต์ใจ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​มุ่งหวัง​ใน​พระ​นาม​ของ​พระองค์, และ​ใน​เครื่อง​หมาย​ที่​จะ​ทำ​ให้​ระลึก​ถึง​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">ใน​เวลา​กลางคืน​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​คะนึง​ใฝ่ฝัน​ถึง​พระองค์; เออ, จิตต์ใน​ร่าง​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​แสวงหา​พระองค์​ด้วย​ความ​ร้อนรน; เพราะ​เมื่อ​การ​พิพากษา​ของ​พระองค์​ปรากฏ​ขึ้น​ใน​โลก​แล้ว, พลโลก​ก็​จะ​เรียนรู้​ถึง​ความ​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="10">ถึง​จะ​ทำคุณ​แก่​ใน​ชั่ว​สัก​เท่าไร, เขา​ก็​จะ​ไม่​เรียนรู้​ค วาม​ชอบธรรม​เสีย​เลย; ถึง​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​แห่ง​ความ​ชอบธรรม​เขา​ก็​จะ​กระทำ​ผิด​อยู่​นั่นเอง, และ​เขา​จะ​ไม่​สังเกต​เห็น​ศักดานุ​ภาพ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="11">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ทรง​ยก​ขึ้น​สูง, ถึงกระนั้น​เขา​ก็​หา​เห็น​ไม่, แต่​ครั้น​เมื่อ​เขา​ได้​เห็น​ความ​หวงแหน​ของ​พระองค์​ที่​มี​ต่อ​พล​เมือง​เขา​ก็​จะ​อับอาย; เออ, ขอ​ให้​ไฟ​มา​เผาผลาญ​ศัตรู​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="12">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​คงจะ​ทรง​ประทาน​ความ​สุข​ให้แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​ถึงแม้​บรรดา​กิจการ​งาน​ทั้งปวง​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​พระองค์​ก็ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ด้วย.</verse>
				<verse number="13">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, พระเจ้า​อื่น​หลาย​องค์​นอกจาก​พระองค์​ได้​ครอบครอง​พวก​ข้าพ​เจ้า​อยู่​แต่ก่อน, แต่​ตั้งแต่นี้ไป​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ยกย่อง​ฉะ​เพาะ​แต่​พระ​นาม​ของ​พระองค์​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="14">พระ​เหล่านั้น​ตาย​เสียแล้ว, จะ​ไม่​กลับ​เป็น​ขึ้น​มา​อีก; ที่​เป็น​เช่นนั้น​ก็​เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​ลงโทษ​และ​ทำลาย​เขา​เสีย, และ​ได้​ทรง​ทำลาย​ความ​จดจำ​ของ​เขา​ใน​สิ่ง​เหล่านั้น​ให้​ศูนย์​สิ้น​ไป.</verse>
				<verse number="15">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา,พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ประชาชาติ​เจริญ​ทวี​ขึ้น, พระองค์​ได้​ทรง​สำแดง​สง่า​ราศี​ของ​พระองค์​ให้​ปรากฏ; พระองค์​ได้​ทรง​ขยาย​อา​ณาเขตต์​ให้​กว้างขวาง​ออก​ไป</verse>
				<verse number="16">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใน​ยาม​ทุกข์ยาก​พวก​ข้าพ​เจ้า​เสาะแสวงหา​พระองค์; ขณะ​เมื่อ​พระองค์​ทรง​ตี​สอน​พวก​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​ก็​ร้องทุกข์​เพราะ​ถูก​การ​ข่มขี่​ข่มเหง.</verse>
				<verse number="17">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, หญิง​ที่​มี​ครรภ์​เมื่อ​ใกล้​จะ​คลอด, นาง​ก็​บิด​ตัว​และ​ร้อง​คราง​ด้วย​ความ​เจ็บปวด​ฉันใด, พวก​ข้าพ​เจ้า​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น​ต่อ​พระ​พัก​ตร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="18">พวก​ข้าพ​เจ้า​มี​ครรภ์, พวก​ข้าพ​เจ้า​ก็​เจ็บปวดรวดร้าว, แต่​พวก​ข้าพ​เจ้า​ก็​คลอด​เป็น​ลม​ออก​มา​เท่านั้น; พวก​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​ช่วย​แผ่น​ดิน​ให้​ดี​ขึ้น​อย่างใด, ไม่​มี​พล​เมือง​ของ​โลก​เอา​กำเนิด​ขึ้น​จาก​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">แต่​คน​ของ​พระองค์​ก็​ตาย​แล้ว, จะ​กลับ​เป็น, ศพ​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​นั้น​จะ​กลับ​ฟื้น​ขึ้น, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​ยัง​จม​อยู่​ใน​ผงคลี​ดิน​นั้น​จะ​ตื่น​ขึ้น​ร้องเพลง​ด้วย​ความ​ชื่นชมยินดี; เพราะ​น้ำค้าง​ของ​พระองค์​เป็น​น้ำค้าง​ทิพย์, และ​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​ปล่อย​คนตาย​ให้​คืนชีพ</verse>
				<verse number="20">ดูก่อน​ประชาชน​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอ๋ย, จง​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​และ​ปิด​ประตู​เสีย: จง​ซ่อน​ตัว​อยู่​สัก​หน่อย​หนึ่ง​จนถึง​พระ​พิ​โร​ธ​ได้​ล่วง​พ้น​ไป.</verse>
				<verse number="21">เพราะ​นี่​แน่ะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​กำลัง​เสด็จ​ออก​มา​จาก​ที่​ประทับ​ของ​พระองค์, เพื่อ​จะ​ลงโทษ​พลโลก​เพราะ​ความผิด​บาป​ของ​เขา: แผ่น​ดิน​โลก​จะ​เปิด​เผย​โลหิต​ที่​ไหล​ริน, และ​จะ​ไม่​ปก​ปิด​คน​ที่​ถูก​ฆ่า​ตาย​อีก​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ใน​วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ใช้​พระ​แสง​อัน​คมกล้า​เล่ม​ใหญ่​และ​แข็งแกร่ง​มา​ลงโทษ​ลี​ไว​ยะ​ตัน​คือ​พญานาค​ที่​เหาะ​เหิร, และ​ลี​ไว​ยะ​ตัน​คือ​พญานาค​ขด, และ​พระองค์​จะ​ทรง​ประหาร​มังกร​ที่อยู่​ใน​ท้อง​ทะเล.</verse>
				<verse number="2">ใน​วัน​นั้น​เขา​จะ​รู้​ถึง​เพลง​ว่า:</verse>
				<verse number="3">“สวน​องุ่น​อัน​เป็น​ที่​พึงพอใจ, จง​ร้อง​สรรเสริญ​สวน​นั้น​เถิด.</verse>
				<verse number="4">เรา, ยะโฮ​วา, เป็น​ผู้รักษา​สวน​นั้น, เรา​รดน้ำ​อยู่​เนือง​นิจ; เรา​เฝ้า​ระวังรักษา​อยู่​ทั้ง​กลางวัน​กลางคืน, ด้วย​เกรง​ว่า​จะ​มี​ใคร​มา​ทำ​อันตราย​แก่​สวน​นั้น.</verse>
				<verse number="5">ความ​กริ้ว​เรา​จะ​ไม่​มี​ต่อไป. แต่​ถ้า​หาก​เรา​จะ​พบ​หนาม​เล็ก​และ​หนาม​ใหญ่​มา​ขึ้น​อยู่​เรา​ก็​จะ​ทำ​สงคราม​ต่อสู้​มัน, เรา​ก็​จะ​เผาผลาญ​มัน​ให้​หมดสิ้น.</verse>
				<verse number="6">หรือ​มิฉะนั้น​ก็​ให้​มัน​มา​อ่อนน้อม​ยอม​อยู่​ใต้​ความ​บังคับบัญชา​ของ​เรา, และ​ทำ​สัญญา​สงบ​ศึก​กับ​เรา, เออ, ทำ​สัญญา​สงบ​ศึก​กับ​เรา!”</verse>
				<verse number="7">ใน​วัน​นั้น​ตระกูล​ยา​โคบ​จะ​หยั่ง​ราก​ลง​ลึก, ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​จะ​ผลิ​ดอก​ออก​ใบ, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เกิด​ผล​แผ่​ไป​เต็ม​โลก</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ได้​ทรง​หวด​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​เหมือน​หวด​พวก​ศัตรู​ที่​ได้​หวด​เขา​หรือ; หรือ​เขา​ถูก​ฆ่า​เหมือน​กับ​ศัตรู​ของ​เขา​ได้​ถูก​ฆ่า​หรือ? พระองค์​ได้​ทรง​ลงโทษ​เขา​โดย​ขับไล่​และ​เนรเทศ​เขา; พระองค์​ได้​ทรง​กวาด​เขา​ไป​ด้วย​พระ​วา​ต​อัน​แรงกล้า​ใน​วัน​น​แห่ง​ลม​ตะวันออก​พัด​มา.</verse>
				<verse number="9">ความ​บาป​ของ​ตระกูล​ยา​โคบ​จะ​ถูก​ล้าง​ชำระ​เสีย​ได้​ก็​โดย​ปฏิบัติ​ตาม​ข้อแม้​ดังนี้, เป็น​ข้อ​นี้​เท่านั้น​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​พระ​ประสงค์​จะ​ได้​เป็น​การ​ตอบแทน​จาก​การ​ชำระ​บาป​ของ​เขา​คือ: ให้​ขา​ทุบ​ทำลาย​ศิลา​แท่น​บูชา​ของ​เขา​ลง​เป็น​ผง​ดินสอพอง, เพื่อ​แอ​สเช​อริ​ม​เสา​ศักดิ์สิทธิ์​และ​หลัก​บูชา​พระอาทิตย์​จะ​ไม่​โผล่​ขึ้น​อีก.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เมือง​ที่​มี​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ​ก็​เริด​ร้าง​ไป, และ​บ้านเรือน​ก็​ถูก​ทอดทิ้ง​ให้​ร้าง​ว่างเปล่า​เหมือน​กับ​ป่าดง, ลูก​วัว​จะ​เที่ยวหา​กิน​และ​นอน​ที่นั่น, และ​กิน​กิ่งไม้​ใบไม้​เป็น​อาหาร.</verse>
				<verse number="11">และ​เมื่อ​กิ่งไม้​จะ​เหี่ยวแห้ง​ไป​แล้ว, เขา​ก็​จะ​มา​หัก​เอา​ไป; พวก​ผู้หญิง​ก็​จะ​พา​กัน​ออก​มา​และ​จุด​ไฟ​เผา​เสีย; เพราะ​พวก​นั้น​โง่เขลา​เบาปัญญา: เหตุ​ฉะนั้น​พระ​ผู้​ทรง​สร้าง​เขา​จะ​ไม่​ทรง​ปราณี​เขา, และ​พระ​ผู้​ทรง​แต่ง​ปั้น​เขา​ขึ้น​จะ​ไม่​ทรง​เมตตา​แก่​เขา</verse>
				<verse number="12">ใน​วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​นวด​ฟาด​พืชผล​เริ่ม​แต่​แม่น้ำ​ฟา​รา​ธ​จนถึง​แม่น้ำ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​โอ้​ลูกหลาน​ของ​ยิศ​รา​เอล, เจ้า​จะ​ต้อง​ถูก​เก็บ​รวม​เข้า​มา​ทีละ​คนๆ</verse>
				<verse number="13">และ​อยู่​มา​ครั้น​ถึง​วัน​นั้น, จะ​มี​ผู้​เป่าแตร​ใหญ่; และ​คน​เหล่านั้น​ที่​ถูก​จวน​จะ​พินาศ​ใน​ประเทศ​อะซู​ระ, และ​คน​เหล่านั้น​ที่​ถูก​เนรเทศ​ไป​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, จะ​นมัสการ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​ภูเขา​อัน​บริสุทธิ์ ณ กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">วิบัติ​แก่​บุบ​ผ​ชาติ​มาลา​แห่ง​ชนชาติ​เอ็ฟ​รา​ยิม, มาลา​นั้น​เป็น​แต่​มาลา​อัน​เย่อหยิ่ง​ครอบ​หัว​นัก​ดื่ม, และ​วิบัติ​แก่​ดอกไม้​โรย​อัน​เป็น​ความ​สง่างาม​ของ​เขา​ซึ่ง​สวม​อยู่​บน​หัว​ของ​คนเมา​เหล้า!</verse>
				<verse number="2">นี่​แน่ะ, พระผู้เป็นเจ้า​ทรง​มี​ผู้​เข้มแข็ง​ยิ่งใหญ่​อยู่​ผู้​หนึ่ง; ผู้​นั้นแหละ​จะ​ทำลาย​เมือง​นั้น​ให้​ราบ​ลง​ถึง​ดิน​ด้วย​อานุภาพ​ของ​เขา, ดุจ​พายุ​ลูกเห็บ​และ​ดุจ​มหา​วา​ต​และ​ดุจ​พายุ​ฝน​อัน​ยัง​น้ำ​มากมาย​ให้​ไหล​ท่วม​เจิง.</verse>
				<verse number="3">บุบ​ผ​ชาติ​มาลา​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​อัน​เป็น​มาลา​เย่อหยิ่ง​สวม​หัว​นัก​ดื่ม​นั้น, จะ​ถูก​เหยียบ​ลง​ใต้เท้า.</verse>
				<verse number="4">และ​ดอกไม้​โรย​อัน​เป็น​ความ​สง่างาม​ซึ่ง​อยู่​ตอน​ปาก​ช่อง​หุบเขา, จะ​เป็น​เหมือน​ผล​มะเดื่อ​เทศ​ที่​แรก​สุก​ก่อน​ฤดู​ร้อน, เมื่อ​ใคร​ได้​เห็น​ก็​รีบ​เอา​มือ​ฉวย​กิน​เข้า​ไป.</verse>
				<verse number="5">ใน​วัน​นั้น​พระ​ยะโย​วา​จอมพล​โยธา​จะ​กลับ​เป็น​มงกุฎ​แห่ง​ความ​รุ่งเรือง, และ​เป็น​มาลา​อัน​งดงาม​ให้​พล​เมือง​ของ​พระองค์​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​นั้น;</verse>
				<verse number="6">จะ​ทรง​เป็น​ดวง​จิตต์​ยุตติ​ธรรม​แก่​ผู้​ที่นั่ง​พิจารณา​ตัดสิน​ความ, และ​ทรง​เป็น​เรี่ยวแรง​แก่​ผู้​เหล่านั้น​ที่​ไล่​ศัตรู​ให้​ออก​พ้น​ไป​จาก​ประตูเมือง</verse>
				<verse number="7">แต่​ผู้​เหล่านี้​ก็​ซมซาน​ไป​ด้วย​เหล้าองุ่น, และ​โซเซ​ไป​ด้วย​เหล้า​เข้ม; คือ​พวก​ปุโรหิต​และ​ผู้ทำ​นาย​ก็​ซมซาน​ไป​ด้วย​เหล้า​เข้ม, ต่าง​ก็​หมดสติ​เพราะ​เหล้าองุ่น, โซเซ​ไป​เพราะ​เหล้า​เข้ม; ความเห็น​ของ​เขา​ผิดพลาด, การ​พิจารณา​ตัดสิน​ของ​เขา​ก็​โลเล​ไป.</verse>
				<verse number="8">ด้วย​ตาม​โต๊ะ​ทุก​ตัว​ก็​เต็มไปด้วย​อาเจียน​และ​สง​โสโครก, จน​ไม่​มี​ที่​สะอาด​เลย</verse>
				<verse number="9">“นี่​เขา​จะ​สอน​ใคร? นี่​เขา​จะ​มา​บอกข่าว​ให้​ใคร​เข้าใจ? จะ​มา​สอน​ทารก​ที่​เพิ่ง​หย่านม​และ​เพิ่ง​พราก​ออก​มา​จาก​นม​หรือ?</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เขา​พูด​อ้อมๆ แอ้มๆ ว่า, ‘ตั้ง​กฎ​ไอ้​นั่น​ตั้ง​กฎ​ไอ้​นี่, บังคับ​อย่าง​นั้น​บังคับ​อย่าง​นี้, ว่า​โน่น​นิด​ติ​นี่​หน่อย!’ ”</verse>
				<verse number="11">เออ, แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ตรัส​แก่​ประชาชน​นี้​โดย​คน​พูด​ต่าง​ภาษา​และ​โดย​ภาษา​ต่างชาติ,</verse>
				<verse number="12">ตาม​ซึ่ง​พระองค์​ได้​เคย​ตรัส​แก่​ประชาชน​นี้​ถึง​ความ​สงบ​อัน​แท้​คือ​ความ​สงบ​สำหรับ​ผู้​ที่​อิดโรย, ที่​ทำ​ให้​ชุ่มชื่น​ขึ้น; แต่​เขา​ไม่​ยอม​ฟัง.</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​ตรัส​ถึง​เขา​ก็​ต้อง​เป็น: “ตั้ง​กฎ​ไอ้​นั่น​ตั้ง​กฎ​ไอ้​นี่, บังคับ​อย่าง​นั้น​บังคับ​อย่าง​นี้, ว่า​โน่น​นิด​ติ​นี่​หน่อย. เพื่อ​เมื่อ​เดินทาง​ไป​เขา​ก็​จะ​ได้​สะดุด​หงาย​หลัง​ล้ม​ลง, ถูก​ตี​แทบ​ยับเยิน, และ​ติด​บ่วง​แร้ว​และ​ถูก​จับ​ไป​เสีย</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนี้, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​ผู้​มัก​เยาะเย้ย, เจ้า​ผู้​เป็น​ผู้​ครอง​ประชาชน​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​จง​ฟัง​คำ​นี้​เถิด.</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กล่าว​ว่า, “พวกเรา​ได้​ผูก​ไมตรี​กับ​ความ​ตาย, และ​ได้​ทำ​ความ​ตกลง​กับ​เมือง​ผี; เมื่อ​ภยันตราย​จะ​หลั่งไหล​ท่วม​พัด​ผ่านเมือง, มัน​จะ​ไม่​มา​ถึง​เรา; เพราะ​เรา​ได้​ใช้​ความ​มุสา​เป็น​ที่​คุ้ม​ภัย, และ​ใช้​ความ​เท็จ​เป็น​ที่​บัง​ตัว​เรา​ไว้.”</verse>
				<verse number="16">เพราะเหตุนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​จึง​ตรัส​ว่า, “นี่​แน่ะ, ใน​เมือง​ซี​โอน​นั้น​เรา​ได้​วาง​ราก​แล้ว​โดย​ศิลา​ก้อน​หนึ่ง, สำหรับ​เป็น​หัวมุม​อัน​เป็น​รากฐาน​อัน​มั่นคง.</verse>
				<verse number="17">และ​เรา​จะ​ใช้​ความ​ยุตติ​ธรรม​เป็น​สาย​วัด, และ​ความ​ชอบธรรม​เป็น​เส้น​ดิ่ง.” และ​พายุ​ลูกเห็บ​จะ​กวาด​เอา​ความ​มุสา​ซึ่ง​เป็น​ที่​คุ้ม​ภัย, และ​น้ำ​จะ​มา​ท่วม​ทำลาย​ที่​กำบัง​ไป​เสีย.</verse>
				<verse number="18">และ​การ​ผูก​ไมตรี​ของ​เจ้า​กับ​ความ​ตาย​ก็​เป็น​โม​ฆ, และ​ข้อตกลง​กับ​เมือง​ผี​ก็​ใช้ไม่ได้, เมื่อ​ภยันตราย​จะ​หลั่งไหล​ท่วม​พัด​ผ่านเมือง, เจ้า​ก็​จะ​ถูก​ภยันตราย​นั้น​ย่ำยี.</verse>
				<verse number="19">ภยันตราย​ผ่าน​มา​กี่​ครั้ง​ก็​จะ​กวาด​เจ้า​เท่านั้น​ครั้ง; มัน​จะ​ผ่าน​มา​ทุก​เช้า​สาย​บ่าย​ค่ำ, และ​เป็น​การ​เหลือ​ความ​สามารถ​ที่​จะ​พรรณนา​ถึง​ความ​น่ากลัว​นี้​ให้​ถ้วนถี่​ได้</verse>
				<verse number="20">เพราะ​ที่​นอน​นั้น​สั้น​ไม่​พอ​ที่​จะ​เหยียด​ตัว​ให้​เต็ม, และ​ผ้าห่ม​นอน​ก็​แคบ​เกิน​ไป​จน​คลุม​ตัว​ไม่​มิด.</verse>
				<verse number="21">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ลุก​ขึ้น​ต่อสู้​ดุจ​ทรง​กระทำ​ที่​ภูเขา​ฟา​ระ​ซิ​ม, พระองค์​จะ​ทรง​สำแดง​พระ​พิ​โร​ธ​เหมือน​ได้​สำแดง​แล้ว​ใน​หุบเขา​ฆิบ​โอน; เพื่อ​พระองค์​จะ​กระทำ​พระราช​กิจ​อัน​แปลกประหลาด​ของ​พระองค์, และ​ทรง​กระทำ​พระ​ธุระ​ของ​พระองค์​คือ​พระ​ธุระ​อัน​แปลกประหลาด.</verse>
				<verse number="22">เหตุ​ฉะนั้น​บัดนี้​เจ้า​อย่า​เป็น​คน​ช่าง​เย้ย​เลย, เกรง​ว่า​เครื่อง​จำ​จอง​ของ​เจ้า​จะ​ยิ่ง​รัด​ติ่ง​ขึ้น; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​แผน​กำหนด. การ​ทำลาย​สำหรับ​ทั่ว​พิภพ​มา​แต่​พระเจ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา</verse>
				<verse number="23">จง​เอียงหู​และ​ฟัง​เสียง​ของ​เรา; จง​สดับ​ฟัง​คำพูด​ของ​เรา. ผู้​ที่​ไถนา​สำหรับ​หว่าน​พืช​นั้น​ไถ​อยู่​เป็น​นิจ​หรือ?</verse>
				<verse number="24">เขา​คลาด​และ​กระจาย​ก้อน​ดิน​อยู่​เรื่อย​ร่ำไป​หรือ?</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เขา​ปราบ​ที่​เรียบร้อย​แล้ว, เขา​ไม่​ได้​หว่าน​งา​ดำ​และ​งา​ขาว​ดอก​หรือ, เขา​ไม่​ได้​หว่าน​ข้าวสาลี​เป็น​แถวๆ, และ​ปลูก​ต้น​เดือย​ลง​ใน​หย่อม​ที่​กำหนด​ไว้​ดอก​หรือ, และ​หว่าน​ข้าวฟ่าง​ไว้​รอบ​เขตต์​ดอก​หรือ?</verse>
				<verse number="26">พระเจ้า​ของ​เขา​ได้​แนะนำ​และ​สั่งสอน​เขา​ให้​ทำงาน​อย่าง​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="27">เพราะ​งา​ดำ​เขา​ไม่​ได้​นวด​ด้วย​ใช้​เลื่อน​นวดข้าว, และ​งา​ขาว​เขา​ไม่​ได้​ใช้​ล้อ​รถ​นวด: แต่​งา​ดำ​นั้น​เขา​ใช้​ไม้​ตะบอง​ฟาด, และ​งา​ขาว​นั้น​เขา​ใช้​ไม้เรียว​ฟาด.</verse>
				<verse number="28">เมล็ดข้าว​ที่​จะ​ทำ​ขนมปัง​นั้น​เขา​ไม่​ได้​นวด​อยู่​เสมอ​จน​บี้แบน​ไป​หมด​ดอก; เมื่อ​เขา​ใช้​ล้อ​นวด​แล้ว​เขา​ก็​ฝัด, เขา​ไม่​ได้​นวด​ให้​ละเอียด​ดอก.</verse>
				<verse number="29">เรื่อง​นี้​ก็ได้​มา​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา, ซึ่ง​มี​คำแนะนำ​อย่าง​วิเศษ, และ​มี​สติปัญญา​อัน​เลิด​ยิ่ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">วิบัติ​แก​ท่าน, อะ​รี​เอ็ล, อะ​รี​เอ็ล, อัน​เป็น​เมือง​ซึ่ง​กษัตริย์​ดา​วิด​ได้​ประทับ​อยู่! ต่อไป​อีก​ปี​หนึ่ง​พอ​ครบ​พิธี​รอบ​ปี​แล้ว,</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​ทำ​ให้​อะ​รี​เอล​เกิด​ทุกข์; และ​จะ​มี​ความ​โศกเศร้า​และ​การ​คร่ำ​ครวญ, และ​เมือง​นั้น​สำหรับ​เรา​จะ​เป็น​เหมือน​แท่น​บูชา.</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​ล้อม​เจ้า​ไว้, และ​เรา​จะ​วาง​ทหาร​ไว้​รอบ​เจ้า, และ​เรา​จะ​ยก​เครื่อง​รบ​เข้า​โจมตี​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">และ​เจ้า​จะ​ถูก​โค่น​ลง, และ​เจ้า​จะ​พูด​ออก​มา​จาก​พื้น​แผ่น​ดิน, และ​คำพูด​ของ​เจ้า​จะ​แผ่วเบา​ออก​มา​จาก​ผงคลี; เสียง​ของ​เจ้า​จะ​เหมือน​อย่าง​เสียง​บ่นพึมพำ​ของ​แม่มด, ออก​มา​จาก​กอง​ดิน, และ​เสียง​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​เสียง​กระซิบกระซาบ​ออก​มา​จาก​ผงคลี​ดิน.</verse>
				<verse number="5">และ​ศัตรู​มากมาย​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​ฝุ่น, และ​คน​ใจ​ทมิฬ​ก่ายกอง​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​แกลบ​ที่​ถูก​พัด​ปลิว​ไป: เออ, เหตุการณ์​นี้​จะ​เกิด​ขึ้น​ใน​ชั่ว​พริบตาเดียว.</verse>
				<verse number="6">และ​เมือง​นั้น​จะ​ถูก​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ลงโทษ​ด้วย​ฟ้าร้อง​และ​ด้วย​แผ่น​ดินไหว, และ​เสียง​สนั่นหวั่นไหว​และ​ลมพายุ​หอบ​หมุนเวียน​และ​ลม​เพ็ชร​หึ่ง​และ​เปลวไฟ​ที่​เผาผลาญ.</verse>
				<verse number="7">และ​คน​มากมายก่ายกอง​แห่ง​ประเทศ​ชาติ​ทั้งปวง​จะ​ยก​มา​ตีเมือง​อะ​รี​เอ็ล, พวก​ที่​ยก​มา​ตี​ทั้ง​เมือง​และ​ตี​ป้อม​ค่าย, และ​ทำ​ให้​เมือง​นั้น​เกิด​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก, จะ​เป็น​แต่เพียง​ความ​ฝัน, ฝัน​เห็น​ใน​เวลา​กลางคืน.</verse>
				<verse number="8">จะ​เป็น​เหมือน​กับ​กับ​คน​หิว​ฝัน​ไป​ว่า​ได้​กิน​อิ่ม, แต่​พอ​เขา​ตื่น​ขึ้น​ท้อง​ของ​เขา​ก็​ยังคง​แห้ง​อยู่: หรือ​เป็น​เหมือน​ดัง​คน​ที่​กระหายน้ำ​ฝัน​ไป​ว่า​ได้​ดื่ม, แต่​พอ​เขา​ตื่น​ขึ้น​ท้อง​ของ​เขา​ก็​ยังคง​กระหาย​อยู่: บรรดา​ประชาชาติ​มากมายก่ายกอง​ที่​ยก​มา​ตี​ภูเขา​ซี​โอน​ก็​จะ​เป็น​อย่าง​นั้นแหละ</verse>
				<verse number="9">จง​ตะลึง​ตะไล​และ​งง​งวย, จง​ปิด​ตา​และ​ทำ​เป็น​คน​ตาบอด​เสีย: เขา​มึน​เมา​ไป​แล้ว, แต่​ไม่​ใช่​เพราะ​ดื่ม​เหล้าองุ่น: เขา​โซเซ​ไป​มา, แต่​ไม่​ใช่​เพราะ​เหล้า​เข้ม.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​หลั่ง​วิญญาณ​แห่ง​ความ​หลับ​สนิท​ลง​มา​ยัง​เจ้า, และ​ได้​ปิด​ตา​เจ้า​ไว้​สนิท, และ​เอา​ผ้า​คลุม​ศีรษะ​ของ​เจ้า​ไว้,</verse>
				<verse number="11">และ​บรรดา​นิมิตต์​ทั้งปวง​ที่​ผ่าน​มา​ถึง​เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​หนังสือ​ที่​ประทับตรา​ไว้​แล้ว, ซึ่ง​ถ้า​ผู้ใด​จะ​ยื่น​ให้​นักปราชญ์​และ​ขอ​ให้​เขา​อ่าน, เขา​ก็​จะ​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​อ่าน​ไม่​ได้, เพราะ​ได้​ประทับตรา​ไว้​แล้ว.”</verse>
				<verse number="12">และ​ถ้า​จะ​ส่ง​หนังสือ​ม้วน​นั้น​ให้แก่​ผู้​ที่​มิใช่​นักปราชญ์. และ​ขอ​ให้​เขา​อ่าน, เขา​ก็​จะ​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ไม่​ใช่​นักปราชญ์​นี่.”</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, “โดย​เหตุ​ที่​พล​เมือง​เหล่านี้​เข้า​มา​เฝ้า​เรา​แต่เพียง​ปาก​ของ​เขา, และ​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​เรา​แต่เพียง​ริมฝีปาก​ของ​เขา, ส่วน​ใจ​ของ​เขา​อยู่​ห่างไกล​จาก​เรา, และ​ส่วน​การ​ที่​เขา​เคารพ​ยำเกรง​เรา​นั้น​เป็น​แต่​คำสอน​ของ​มนุษย์​ซึ่ง​เขา​ได้​ท่อง​เจ้า​ขึ้นใจ​มา;</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนั้น, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ทำ​การ​แปลกประหลาด​แก่​ประชาชน​นี้, เป็น​การ​แปลกประหลาด​และ​มหัศจรรย์, และ​สติปัญญา​ของ​พวก​คน​มี​ปัญญา​ของ​เขา​จะ​เสื่อม​ศูนย์​ไป, และ​ความคิด​เฉียบแหลม​ของ​คน​ที่​ฉลาด​ของ​เขา​ก็​จะ​เซื่​อม​ซึม​ไป.”</verse>
				<verse number="15">วิบัติ​แก่​ผู้​ที่​แอบ​เอา​ข้อ​หารือ​ของ​เขา​ซ่อน​ไว้​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​อย่าง​มิดชิด, และ​แอบ​ทำ​การ​ของ​เขา​ใน​ที่​ลับ, และ​กล่าว​ว่า, “ใคร​จะ​มา​เห็น​เรา, และ​ใคร​จะ​มา​รู้​ว่า​เรา​ทำ​อะไร?”</verse>
				<verse number="16">โอ​เจ้า​ผู้​ดื้อด้าน, จะ​ตีราคา​ช่างปั้น​หม้อ​เท่า​กับ​ดินเหนียว​หรือ, และ​ให้​สูง​ที่​ถูก​ทำ​ขึ้น​พูด​กับ​ผู้​นั้น​ว่า, “เขา​ไม่​ได้​ทำ​เรา​ขึ้น​เลย,” หรือ​จะ​ให้​สิ่ง​ที่​ถูก​ปั้น​ขึ้น​พูด​กับ​ผู้​ที่​ปั้น​นั้น​ว่า, “เขา​เป็น​ผู้​ที่​ไม่​เข้าใจ​อะไร​เสีย​เลย,” อย่าง​นั้น​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="17">อีก​สัก​หน่อย​เดียว​เท่านั้น​มิใช่​หรือ, ที่​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​จะ​กลับ​เป็น​ไร่นา​มี​ผล​บริบูรณ์, และ​ไร่นา​อัน​บริบูรณ์​นั้น​จะ​มี​ค่า​เท่า​ป่าไม้?</verse>
				<verse number="18">และ​ใน​วัน​นั้น​คน​หูหนวก​จะ​ได้ยิน​คำ​ที่​เขา​อ่าน​จาก​หนังสือ, และ​ตา​ของ​คน​ตาบอด​จะ​เห็น​ได้​พ้น​จาก​สภาพ​ความ​มัว​มืด.</verse>
				<verse number="19">และ​คน​ถ่อม​ใจ​ลง​จะ​มี​ความ​ชื่นชม​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยิ่งๆ ขึ้น, และ​คน​เข็ญใจ​ใน​หมู่​ประชาชน​จะ​มี​ความ​ชื่นบาน​ใน​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="20">เพราะ​คน​ใจ​ทมิฬ​จะ​พินาศ​ศูนย์​ไป, และ​คน​ช่าง​เยาะ, ก็​จะ​หมด​ไป, และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​แสวงหา​ของ​ที่​จะ​ทำชั่ว​ก็​จะ​ถูก​ตัด​ให้​ขาด​สะบั้น​ไป:</verse>
				<verse number="21">คือ​คน​เหล่านั้น​ที่​ใส่ความ​ทำ​ให้​คน​อื่น​ได้​รับโทษ​เพราะ​ถ้อยคำ​ของ​เขา, และ​คน​เหล่านั้น​ที่​วาง​บ่วง​ดัก​ผู้รักษา​ความ​ยุตติ​ธรรม​ที่​ประตูเมือง, และ​คน​เหล่านั้น​ที่​ตัด​สิทธิ​ของ​ผู้​ที่​หา​ความผิด​มิได้​ด้วย​ไร้​เหตุผล</verse>
				<verse number="22">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ตระกูล​ของ​ยา​โคบ, ผู้​ได้​ทรง​ช่วย​อับ​รา​ฮาม​ไว้​นั้น, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “ตระกูล​ของ​ยา​โคบ​จะ​ไม่​ต้อง​ถูก​ใส่ความ​ให้​ได้​รับ​ความ​อับอาย​อีก​ต่อไป​แล้ว, และ​หน้า​ของ​เขา​จะ​ไม่​ต้อง​ซีด​สลด​อีก​ต่อไป​เลย;</verse>
				<verse number="23">เพราะว่า​เมื่อ​วงศ์​วาน​ของ​เขา​เห็น​กิจ​ที่​หัตถ์​ของ​เรา​ได้​กระทำ​ไว้​แล้ว​ใน​ท่ามกลาง​เขา, เขา​จะ​เคารพนับถือ​นาม​ของ​เรา, เขา​จะ​เคารพนับถือ​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​ตระกูล​ยา​โคบ, และ​เขา​จะ​ยำเกรง​พระเจ้า​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="24">คน​เหล่านั้น​ที่​ตัดสิน​โลเล​จะ​มี​ความ​เข้าใจ​ฉลาด​เป็น​แก่นสาร​ขึ้น, และ​คน​เหล่านั้น​ที่​เคย​บ่น​อุบอิบ​ก็​จะ​ได้​รับ​ความ​เรียนรู้​เข้าใจ.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, “วิบัติ​แก่​ลูกหลาน​ที่​ดื้อดึง, ผู้​ที่​ดำเนิน​โครง​การณ์​ซึ่ง​ไม่​ใช่​เป็น​ของ​เรา, และ​ถูก​มิตร​ซึ่ง​ไม่​เป็น​ไป​ตาม​น้ำใจ​ของ​เรา, เป็น​ที่​ซ้ำเติม​เพิ่ม​บาป​ให้​มาก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="2">เขา​ปลงใจ​จะ​ลง​ไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, เพื่อ​จะ​ขอ​ความ​อารักขา​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​ให้​คุ้ม​ภัย, และ​เพื่อ​จะ​ได้​พึ่ง​ร่มเย็น​ของ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​โดย​ไม่​ได้​หารือ​เรา​เลย!</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนั้น​ความ​อารักขา​ที่​เจ้า​ขอ​จาก​กษัตริย์​ฟา​โร​จะ​กลับ​ทำ​ให้​เจ้า​อับอาย, และ​ความ​ร่มเย็น​ที่​เจ้า​ขอ​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​จะ​กลับ​เป็น​เหตุ​ยุ่งเหยิง​แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">ถึงแม้​เขา​มี​เจ้านาย​อยู่​ที่​โซ​ฮา​ระ​และ​ราชทูต​ที่​ฮา​เนศะ​แล้ว​ก็ตาม,</verse>
				<verse number="5">ทุกคน​ก็​จะ​ได้​รับ​ความ​อับอาย​เนื่องจาก​บุคคล​เหล่านั้น​จะ​ช่วย​เขา​ก็​ไม่​ได้, คือ​เขา​จะ​ไม่​นำ​ความ​ช่วยเหลือ​หรือ​ผลประโยชน์​อัน​ใด​มา​ให้, แต่​จะ​นำมา​ล้วนแต่​ความ​อับอายขายหน้า.”</verse>
				<verse number="6">เรื่องราว​อัน​น่า​หนักใจ​เกี่ยวกับ​สัตว์​จ​ตุ​บาท​ฝ่าย​ใต้ ชนชาติ​ยิศ​รา​เอ​ลบ​รร​ทุก​ทรัพย์​ของ​เขา​มา​บน​หลัง​ของ​ลา​หนุ่ม, และ​บรรทุก​สมบัติ​ของ​เขา​มา​บน​โหนก​อูฐ, ไป​กำนัล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​จะ​ไม่​นำ​ประโยชน์​อะไร​มา​สู่​เขา​เสีย​เลย, เขา​ต้อง​เดินทาง​ผ่าน​แผ่น​ดิน​ที่​มี​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก, ซึ่ง​มี​สิงห์โต​ตัวเมีย​และ​สิงห์โต​ตัวผู้, งูแมวเซา​และ​งู​ขว้าง​ค้อน.</verse>
				<verse number="7">เพราะ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ช่วย​อะไร​ไม่​ได้​ดอก, และ​ก็​จะ​ไม่​สมหวัง, เพราะฉะนั้น​ข้าฯ​จึง​ได้​ขนานนาม​ประเทศ​นั้น​ว่า, “รา​ฮา​บ​ที่นั่ง​เป็น​ตุ๊กตา.”</verse>
				<verse number="8">จง​ไป​จารึก​บน​แผ่น​ศิลา, และ​บันทึก​ไว้​ที่​ม้วน​หนังสือ, เพื่อ​จะ​เอา​ไว้​อ้าง​เป็น​พะ​ยาน​สืบต่อ​ไป​เป็น​นิจ.</verse>
				<verse number="9">เพราะ​นี่แหละ​คือ​ประเทศ​ที่​ดื้อดึง, เป็น​ลูกหลาน​ที่​ไม่​ซื่อสัตย์, ผู้​ไม่​ยอม​ฟัง​คำสั่งสอน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="10">เขา​พูด​กับ​ผู้ทำ​นาย​ว่า, “อย่า​ทำนาย​ให้​เรา​ฟัง​เลย!” และ​พูด​กับ​ผู้​พยากรณ์​ว่า, “ถ้า​ได้​พยากรณ์​ให้​เรา​ฟัง​อย่าง​ตรงไปตรงมา​เลย!</verse>
				<verse number="11">จง​พูด​คำหวาน​ให้​เรา​ฟัง​เถอะ, จง​พ​ยาม​กร​เยิร​ยอ​ล่อลวง​ให้​เรา​ฟัง​เถอะ, จง​หลีก​ไป​เสีย​ทาง​อื่น, จง​แยกทาง​ออก​ไป​เสีย​เถอะ! อย่า​เอาเรื่อง​ของ​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​มา​กวนใจ​เรา​อีก​เลย!”</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้น​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​จึง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “เพราะว่า​เจ้า​ได้​บ่ายหน้า​ไป​เสีย​จาก​ข้อความ​นี้, และ​ไป​ไว้ใจ​ใน​ความ​ฉลาดแกมโกง​และ​การ​ทุจ​จริต, และ​ได้​พึ่ง​ใน​สิ่ง​เหล่านั้น;</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนั้น​ความ​ชั่ว​นี้​จะ​เป็น​เหมือน​กำแพง​ที่​ร้าว​เรื่อย​ขึ้น​ไป​ตาม​ส่วนสูง, ซึ่ง​จะ​พัง​ทะลาย​ลง​มา​ทันทีทันใด​เมื่อไร​ก็ได้;</verse>
				<verse number="14">และ​ก็​จะ​แตก​เหมือน​อย่าง​หม้อ​แตก, คือ​แตก​อย่าง​ละเอียด​จน​ไม่​มี​ชิ้น​ดี. กะ​ทั่ง​หา​ชิ้น​ดี​มา​รอง​ก้อน​ถ่าน​เอา​ออก​จาก​เตา, หรือ​จะ​ใช้​ตัก​น้ำ​จาก​บ่อ​ก็​ไม่​ได้.”</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “เจ้า​จะ​รอด​ได้​ก็​โดย​การ​หันกลับ​มา​และ​สงบ​ใจ, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​กำลัง​มาก​ขึ้น​ก็​ด้วย​ความ​สงบเงียบ​และ​ความ​ไว้วางใจ,” แต่​เจ้า​หาย​อม​ทำ​ตาม​เช่นนั้น​ไม่;</verse>
				<verse number="16">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็ได้​กล่าว​ว่า, “ไม่​ยอม​ฟัง, เพราะ​เรา​จะ​ขึ้น​ม้า​หนี​ไป,” “เหตุ​ฉะนั้น​เจ้า​จะ​หนี​ไป!” “เรา​จะ​ขึ้น​ม้าเร็ว​หนี​ไป” เหตุ​ฉะนั้น​ศัตรู​ก็​จะ​ขึ้น​ม้าเร็ว​ไล่​ตาม​ข้าพ​เจ้า​เหมือน​กัน!</verse>
				<verse number="17">คน​พัน​คน​จะ​วิ่งหนี​คนๆ เดียว​ที่​ขู่เข็ญ, ส่วน​พวก​เจ้า​จะ​หนี​คน​ห้า​คน​ที่มา​ท้าทาย; จน​จะ​มี​คน​เดียว​เหลือ​อยู่​เหมือน​เสาธง​ที่​ปัก​อยู่​บน​ยอด​เขา, และ​เหมือน​เสาธง​อาณัติ​สัญญา​บน​เนินเขา</verse>
				<verse number="18">เหตุ​ฉะนั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​รอคอย​โอกาส​ที่​จะ​ทรง​แสดง​ความ​เมตตา​แก่​เจ้า, และ​เพราะฉะนั้น​พระองค์​ทรง​ขยับ​ที่​จะ​แสดง​ความ​กรุณา​แก่​เจ้า; เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ยุตติ​ธรรม; ความ​สุข​ย่อม​มี​แก่​ผู้​ที่​คอยท่า​พระองค์!</verse>
				<verse number="19">โอ​ประชาชน​ชาว​ซี​โอน, ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, พวก​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​ร้องไห้​อีก​ต่อไป​แล้ว; พอ​ได้ยิน​เสียง​เจ้า​ร้องไห้​พระองค์​จะ​ทรง​เมตตา​แก่​เจ้า, พอ​พระองค์​ได้ยิน​คำร้องขอ​พระองค์​ก็​จะ​ทรง​ตอบ​เจ้า.</verse>
				<verse number="20">แม้ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ประทาน​ขนม​แก่​เจ้า​ไม่​พอ​อิ่ม, และ​น้ำ​ไม่​พอ​ดื่ม​ก็ตาม, ถึงกระนั้น​พระครู​ของ​เจ้า​ก็​จะ​ไม่​ซ่อน​ตัว​เสีย​จาก​เจ้า, แต่​ตา​ของ​เจ้า​เอง​ก็​จะ​ได้​เห็น​พระครู​นั้น;</verse>
				<verse number="21">และ​เมื่อ​เจ้า​สงสัย​ว่า​จะ​เลี้ยว​ซ้าย​หรือ​เลี้ยว​ขวา, หู​ของ​เจ้า​ก็​จะ​ได้ยิน​เสียง​แนะ​มา​ข้างหลัง​ของ​เจ้า​ว่า, “ทาง​นี้แหละ; เดิน​ไป​เถอะ!”</verse>
				<verse number="22">และ​เจ้า​ก็​จะ​ทำลาย​รูปแกะสลัก​ที่​หุ้ม​ด้วย​เงิน, และ​ทำลาย​รูปหล่อ​ที่​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ; เจ้า​จะ​สาด​ทิ้ง​เสีย​เหมือน​อย่าง​ทิ้ง​ของ​มลทิน, และ​เจ้า​จะ​กล่าว​แก่​วัตถุ​นั้น​ว่า, “ไป​ให้​พ้น!”</verse>
				<verse number="23">แล้ว​พระองค์​จะ​ทรง​ประทาน​ฝน​สำหรับ​เมล็ด​พืช​ที่​เจ้า​จะ​หว่าน​ลง​บน​ดิน, และ​ทรง​ให้​เกิด​ข้าวสาลี​เป็น​พืชผล​ของ​ที่ดิน, ซึ่ง​จะ​เป็น​ผล​อย่าง​อุดมสมบูรณ์, ใน​วัน​นั้น​ฝูง​โค​ของ​เจ้า​ก็​จะ​กิน​หญ้า​อยู่​ใน​ทุ่ง​กว้าง,</verse>
				<verse number="24">และ​ฝูง​วัว​และ​ลา​หนุ่ม​ที่​ใช้​ไถนา​จะ​ได้​กิน​อาหาร​อย่าง​อิ่มหมีพีมัน, ซึ่ง​ครุ​ก​ปรุง​โดย​ใช้​พลั่ว​และ​ซ่อม​ใหญ่.</verse>
				<verse number="25">และ​บน​ภูเขา​สูง​ทุก​ยอด, และ​บน​เนินเขา​สูง​ทุก​เนิน, จะ​มี​น้ำ​ไหล​ปริ่ม​ลำธาร, ณ วัน​ประ​หัส​ประหาร​อัน​ใหญ่โต​นั้น, คือ​เมื่อ​หอ​รบ​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ถูก​โค่น​ลง.</verse>
				<verse number="26">และ​แสง​แห่ง​ดวงจันทร์​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​แสง​แห่ง​ดวงอาทิตย์, และ​แสง​แห่ง​ดวงอาทิตย์​ก็​จะ​ทวี​ขึ้น​อีก​เจ็ด​เท่า​เดิม, ดุจดัง​แสง​ของ​เจ็ด​วัน, ณ วัน​เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พัน​แผล​ที่​ฟกช้ำ​ของ​ประชาชน​ของ​พระองค์, และ​จะ​ทรง​รักษา​บาดแผล​ที่​เขา​ถูก​ตี​นั้น​ให้​หาย</verse>
				<verse number="27">นี่​แน่ะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​เสด็จ​มา​แต่ไกล, ทรง​กริ้ว​อย่าง​เกรี้ยวกราด, เสด็จ​มา​ใน​ท่ามกลาง​หมู่​เมฆ​อัน​หนา​ทึบ, ฝี​พระโอษฐ์​ของ​พระองค์​เต็ม​ด้วย​โท​โส, และ​พระ​ชิวหา​ของ​พระองค์​เหมือน​กับ​เพลิง​ที่​ลุกลาม​เผาผลาญ​อยู่.</verse>
				<verse number="28">พระ​อัส​สา​ส​ของ​พระองค์​เหมือน​กับ​ลำธาร​เจิง​ไหล​เชี่ยวกราก, ท่วม​ถึง​กะ​ทั่ง​คอ, จะ​ทรง​ฝัด​ร่อน​ประชาชาติ​ด้วย​ตะแกรง​วิ​นา​ศ, จะ​ทรง​เอา​บังเหียน​ผ่า​ปาก​ของ​ประชาชน, แล้ว​ชัก​เขา​ทั้ง​หลาย​ไป​สู่​ความ​พินาศ.</verse>
				<verse number="29">แต่​ส่วน​เจ้า​จะ​มี​เพลง​ร้อง, เหมือน​ใน​เวลา​กลางคืน​เมื่อ​ถือ​พิธีการ​เลี้ยง, และ​มี​ใจ​ยินดี​เหมือน​เมื่อ​คน​หนึ่ง​ถือ​ขลุ่ย​เดิน​เป่า​ไป​ยัง​ภูเขา​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, คือ​ศิลา​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="30">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​จะ​ทรง​ส่ง​พระ​สุรเสียง​เป็น​โก​ญจ​นา​ท​ให้​ได้ยิน, และ​พระ​พาหุ​ของ​พระองค์​ที่​ฟาด​ลง​จะ​ได้​เห็น, เป็น​ความ​พิ​โร​ธ​อัน​เกรี้ยวกราด, และ​เป็น​เพลิง​ที่​ลุกลาม​เผาผลาญ​อยู่, เป็น​ฝน​ห่า​ใหญ่​เท​ลง​มา, และ​เป็น​พายุ​ฝน, และ​ลูกเห็บ.</verse>
				<verse number="31">ประเทศ​อะซู​ระ​จะ​ถูก​ตี​ให้​ทลาย​ลง​ด้วย​พระ​สุรเสียง​ตวาด​กัน​น่ากลัว​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, เมื่อ​พระองค์​ทรง​เฆี่ยน​เขา​ด้วย​ไม้เรียว;</verse>
				<verse number="32">ทุกๆ รอย​เฆี่ยน​สั่งสอน​ของ​ไม้เรียว​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ลง​อาชญา​แก่​เขา, ขณะ​เมื่อ​พระองค์​ทรง​สู้รบ​เขา​ด้วย​การ​ยก​พระ​หัตถ์​ขึ้น​ฟาดฟัน​นั้น, ก็​จะ​มี​เสียง​รำมะนา​และ​เสียง​พิณ​ประโคม​อยู่​ตลอดเวลา.</verse>
				<verse number="33">ด้วยว่า​แท่น​บูชายัญ​ก็​เตรียม​ไว้​พร้อม​แล้ว, ได้​เตรียม​ไว้​พร้อม​สำหรับ​กษัตริย์, ได้​ทำ​ไว้​อย่าง​ลึก​และ​กว้าง; สุม​เต็ม​ด้วย​ไฟ​และ​ฟืน​มากมาย; และ​พอ​พระ​อัส​สา​ส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ซึ่ง​เป็น​เหมือน​เพลง​กำมะถัน​มา​เป่า, ไฟ​ก็​ลุก​พลุ่ง​โพลง​ขึ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">วิบัติ​แก่​คน​เหล่านั้น​ที่​ลง​ไป​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, คือ​คน​เหล่านั้น​ที่หมาย​พึ่ง​พล​ม้า; คน​ทั้ง​หลาย​ที่​วางใจ​ใน​พล​รถ, ก็​เพราะ​เขา​มี​รถ​มากมาย, เหล่า​คน​ที่​ไว้ใจ​ทหารม้า, ก็​เพราะ​เขา​มี​ทหารม้า​อย่าง​คับคั่ง; แต่​เขา​หา​ได้​มอง​หมาย​พึ่ง​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, หรือ​หา​ได้​ปรึกษาหารือ​กับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ไม่.</verse>
				<verse number="2">แต่​พระองค์​คือ​องค์​ที่​ทรง​เฉลียวฉลาด​แท้, ทรง​นำ​เอา​ภัยพิบัติ​มา​สู่​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​หา​ได้​คืนคำ​ของ​พระองค์​ไม่. พระองค์​จะ​ทรง​ลุก​ขึ้น​ต่อสู้​พรรคพวก​ของ​ผู้​ที่​กระทำ​ชั่ว, และ​แก่​ผู้สนับสนุน​คน​ที่​กระทำ​การ​ร้าย.</verse>
				<verse number="3">ส่วน​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​เป็น​แต่เพียง​มนษย์​เท่านั้น, และ​ไม่​ใช่​พระเจ้า; และ​พล​ม้า​ของ​เขา​เป็น​เพียง​เนื้อหนัง, และ​มิใช่​เป็น​จิตต์​ที่​ไม่​รู้จัก​ตาย. เพราะฉะนั้น​พอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ทรง​เหยียด​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ออก, คน​อาสา​ช่วย​ก็​หกคะเมน, และ​คน​ที่​รับ​การ​ช่วยเหลือ​ก็​หกล้ม, และ​เขา​ทั้งมวล​ก็​จะ​พินาศ​ไป​ด้วย​กัน</verse>
				<verse number="4">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​กับ​ข้าฯ​ว่า​ดังนี้: “สิงห์โต​ใหญ่​หรือ​สิงห์โต​น้อย​กำลัง​ที่​ขู่​คำราม​อยู่​กับ​เหยื่อ​ของ​มัน, ถึงแม้​เขา​เอง​เรียก​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ให้​มา​ปราบ​มัน, เสียง​ขู่​ของ​เขา​ก็​ยัง​ไม่​ทำ​ให้​มัน​กลัว, หรือ​เสียง​ตะเพิด​ของ​เขา​ไม่​ทำ​ให้​มัน​ครั่นคร้าม​ฉันใด, พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ก็​จะ​เสด็จ​ลง​มา​สู้รบ​บน​ภูเขา​ซี​โอน​และ​บน​เนินเขา​ที่นั่น​โดย​ไม่​ครั่นคร้าม​ขา​ม​ผู้ใด​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​จะ​ทรง​คุ้มครอง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ไว้, คือ​ปกป้อง​และ​ช่วยเหลือ, ประคบประหงม​ชีวิต​และ​ช่วย​ชีวิต, เหมือน​อย่าง​กับ​แม่​นก​ที่​บิน​ร่อน​ถา​ไป​ถา​มา.”</verse>
				<verse number="6">โอ้​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย, จง​หันกลับ​มา​หา​พระองค์​ผู้​ที่​พวก​เจ้า​ได้​คิด​กบฏ​อย่าง​ร้ายแรง!</verse>
				<verse number="7">ด้วยว่า​ใน​วัน​นั้น​พวก​เจ้า​ต่าง​คน​ต่าง​จะ​โยน​รูป​เคารพ​ที่​ทำ​ด้วย​เงิน, และ​รูป​เคารพ​ที่​ทำ​ด้วย​ทอง, ซึ่ง​มือ​ของ​เจ้า​ได้​ทำ​ขึ้น​สำหรับ​ตัว​เจ้า​อัน​เป็น​ราคี​นั้น​ทิ้ง​เสีย​ด้วย​ความ​เหยียด​หมา​ม</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ประเทศ​อะซู​ระ​จะ​ล่มจม​ด้วย​พระ​แสง​ดาบ, ไม่​ใช่​ของ​มนุษย์, และ​พระ​แสง​ดาบ​นั้น, ไม่​ใช่​ดาบ​ของ​มนุษย์, จะ​ล้าง​ผลาญ​เขา, และ​เขา​จะ​วิ่งหนี​ไป​จาก​คม​ดาบ, แล้ว​ส่วน​คน​หนุ่ม​จะ​ถูก​เอา​ตัว​ลง​เป็น​ทาส​ให้​ทำงาน​ตรากตรำ</verse>
				<verse number="9">ศิลา​อัน​เป็น​กำลังวังชา​ของ​เขา​จะ​ศูนย์​หาย​ไป​เพราะ​ความ​ตกใจ​กลัว, และ​เจ้าหน้า​ท​ของ​เขา​จะ​วิ่งหนี​ทิ้ง​ธง​ประจำ​กอง​ด้วย​อาการ​อก​สั่น​ขวัญหาย. พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​มี​เตาผิง​ไว้​ใน​กรุง​ซี​โอน, และ​มี​เตาเผา​ไว้​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ได้​ตรัส​ไว้​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">นี่​แน่ะ, กษัตริย์​จะ​ทรง​ราชย์​ตั้งอยู่​ใน​ความ​ชอบธรรม, และ​เจ้านาย​พล​เมือง​จะ​ปกครอง​ด้วย​ความ​ยุตติ​ธรรม.</verse>
				<verse number="2">และ​ต่าง​องค์​ต่าง​จะ​เป็น​ที่​คุ้ม​ขัง​บัง​ล้อม​พล​เมือง​มิ​ให้​ต้อง​ลม, และ​เป็น​ที่​คุ้ม​ภัย​มิ​ให้​ต้อง​พายุ, เหมือน​ดัง​ห้วย​น้ำ​ลำธาร​ใน​ที่​กันดาร, เหมือน​ดัง​เงื้อม​ผา​อัน​ใหญ่​ใน​ประเทศ​อัน​แห้งแล้ง.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ตา​ของ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เห็น​ได้​จะ​ไม่​ต้อง​ปิด​อีก​แล้ว, และ​หู​ของ​คน​เหล่านั้น​ที่​ยิน​ได้​ก็​จะ​ฟัง​อย่าง​สนใจ.</verse>
				<verse number="4">คน​หุนหันพลันแล่น​จะ​ได้​ความ​รู้​เข้าใจ​พินิจพิเคราะห์, และ​คน​พูด​อ้อมแอ้ม​จะ​พูด​ฉาดฉาน.</verse>
				<verse number="5">ไม่​ต้อง​เรียก​คน​ชั่ว​โฉด​เขลา​ว่า​เป็น​ขุนนาง, หรือ​เรียก​คน​โฉด​ชั่ว​ว่า​เป็น​เจ้านาย​อีก​ต่อไป.</verse>
				<verse number="6">คน​โฉด​เขลา​ก็​จะ​พูด​ล้วนแต่​ความ​โฉด​เขลา​และ​จิตต์​ใจ​ของ​เขา​ก็​ครุ่นคิด​แต่​การ​อัศจรรย์, เพื่อ​จะ​ประกอบ​การ​อธรรม, และ​จะ​พูด​เท็จ​อัน​เกี่ยวกับ​เรื่อง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ปล่อย​ให้​คน​หิว​กระหาย​อดอยาก, และ​กีดกัน​มิ​ให้​น้ำ​แก่​ผู้​ที่​กระหาย​ได้​ดื่ม.</verse>
				<verse number="7">เครื่องมือ​ของ​คน​โฉด​ชั่ว​นั้น​เลวทราม: เขา​สร้าง​แผน การณ์​ขึ้น​ด้วย​ข้อความ​เท็จ​เพื่อ​จะ​ผลาญ​คน​ขัดสน, ถึง​แม้นว่า​คำร้อง​ทุกข์​ของ​คนจน​นั้น​จะ​ถูกต้อง​เรียบร้อย​ดี.</verse>
				<verse number="8">ส่วน​ขุนนาง​ก็​กะ​แผน​การณ์​อย่าง​สม​ศักดิ์, และ​เขา​ก็​มี​ใจคอ​แน่วแน่​อยู่​กับ​แผน​การณ์​อัน​นั้น</verse>
				<verse number="9">โอ้​ผู้หญิง​ไร้​ความคิด, จง​ลุก​ขึ้น​เถอะ, และ​ฟัง​เสียง​ของ​เรา; โอ้​บุตรี​ช่าง​เลินเล่อ, จง​เอียงหู​ฟัง​คำ​ของ​เรา!</verse>
				<verse number="10">อีก​สัก​ปีกว่าๆ นิดหน่อย​เถอะ, เจ้า​ผู้​เลินเล่อ; เจ้า​จะ​ต้อง​สะดุ้ง​ตัวสั่น, เพราะว่า​สวน​องุ่น​จะ​ไม่​เกิด​ผล, และ​ฤดู​เก็บ​จะ​ไม่​มี​มา.</verse>
				<verse number="11">โอ้​หญิง​ผู้​ไร้​ความคิด, จง​กลัว​จน​ตัวสั่น, เจ้า​ผู้​ช่าง​เลิน​เล่น, จง​สะดุ้ง​กลัว; จง​เปลื้อง​และ​ผลัดผ้า​ของ​เจ้า​ออก, แล้ว​นุ่ง​ผ้า​กะ​สอบ.</verse>
				<verse number="12">จง​ตี​อก​ของ​เจ้า​เพราะ​ทุ่งนา​อัน​น่า​เพลิดเพลิน​นั้น​เสียหาย​เสียแล้ว, และ​เพราะ​เถา​องุ่น​ที่​เคย​ออก​ผล​ดก​กลับ​ไม่​เกิด​ผล.</verse>
				<verse number="13">บน​พื้นดิน​แห่ง​พล​เมือง​ของ​ข้าฯ​จะ​มี​หนาม​เล็ก​หนาม​ใหญ่​งอก​ขึ้น, เออ, จะ​บังเกิด​ขึ้น​ตาม​บ้านเรือน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​ความยินดี, ซึ่ง​ตั้งอยู่​ใน​เมือง​แห่ง​ความ​ชื่นชม!</verse>
				<verse number="14">ด้วยว่า​วัง​จะ​ถูก​ทิ้ง​ไว้​ไม่​มี​คน​อยู่, เมือง​ที่​มี​ผู้คน​หนาแน่น​ก็​จะ​ถูก​ทิ้ง​ไว้​ให้​ร้าง; ป้อม​และ​หอคอย​จะ​กลาย​เป็น​ถ้ำ​อยู่​เนือง​นิจ. จะ​เป็น​ที่​เต้น​โลด​ของ​ลา​ป่า, เป็น​ทุ่งหญ้า​ของ​ฝูง​แกะ,</verse>
				<verse number="15">จนกว่า​พระ​วิญญาณ​จะ​หลั่ง​จาก​เบื้องบน​ลง​มา​เหนือ​เรา, เมื่อนั้น​ป่า​จะ​กลาย​เป็น​สวน, และ​สวน​นั้น​จะ​มี​ค่า​เท่า​กับ​สวน​ผลไม้</verse>
				<verse number="16">ขณะนั้น​ความ​ยุตติ​ธรรม​จะ​ดำรง​อยู่​ใน​ป่า​และ​ความ​ชอบธรรม​จะ​ดำรง​อยู่​ใน​สวน​ผลไม้.</verse>
				<verse number="17">และ​ผล​ของ​ความ​ชอบธรรม​นั้น​คือ​สันติ​สุข, และ​ผล​ของ​ความ​ยุตติ​ธรรม​นั้น​คือ​ความ​สงบสุข​และ​ความ​ไว้วางใจ​เป็น​นิจ.</verse>
				<verse number="18">พล​เมือง​ของ​เรา​จะ​อยู่​ใน​บ้าน​อัน​มี​สันติ​สุข, ใน​เรือน​ที่​ปลอดภัย, และ​ใน​ที่อยู่​อัน​มี​ความ​สงบ​ใจ,</verse>
				<verse number="19">มาตรแม้น​ต้นไม้​จะ​หัก​โครมคราม​ลง​มา​ก็ดี, และ​บ้านเมือง​จะ​เริด​ร้าง​ก็ตาม.</verse>
				<verse number="20">ความ​สุข​ย่อม​มี​แก่​พวก​เจ้า​ซึ่ง​อาจ​หว่าน​ได้​ทุกหนทุกแห่ง​เพราะ​มี​น้ำ​อยู่​ทั่วไป, และ​ซึ่ง​อาจ​ปล่อย​โค​ลา​ของ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">วิบัติ​แก่​เจ้า​คน​ช่าง​ทำลาย, ถึงแม้ว่า​ยัง​ไม่​ได้​ถูก​ทำลาย, วิบัติ​แก่​เจ้า​พวก​ปล้น, ถึงแม้ว่า​ยัง​ไม่​มี​ใคร​ได้​มา​ปล้น​เจ้า! เมื่อ​เจ้า​ได้​ทำลาย​อะไร​ต่อ​อะไร​จน​เสร็จสิ้น​แล้ว, เมื่อนั้น​ตัว​เจ้า​ก็​จะ​ต้อง​ถูก​ทำลาย​ลง, และ​เมื่อ​เจ้า​ปล้น​จน​เบื่อ​แล้ว, เมื่อนั้น​เจ้า​ก็​จะ​ถูก​ปล้น โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, ขอ​ทรง​พระ​เมตตากรุณา​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า! พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​รอคอย​ท่า​พระองค์​อยู่. ขอ​ทรง​เป็น​แขน​อัน​ประกอบ​ด้วย​เรี่ยวแรง​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทุกๆ เวลา​เช้า, และ​ขอ​เป็น​ความ​รอด​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ใน​ยาม​ทุกข์ร้อน! ประชาชน​ก็​วิ่งหนี​พอ​ได้ยิน​เสียง​กา​หล, พอ​ทรง​ขยับ​พระองค์, ประชาชาติ​ก็​วิ่ง​กระจัดกระจาย; แล้ว​พล​เมือง​ของ​พระองค์​จะ​เก็บ​ทรัพย์​ชะ​เลย​ไว้​เสีย​ทั้งหมด, เหมือน​อย่าง​กับ​ฝูง​จักจั่น​ที่​กิน​เสีย​ทุกอย่าง, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​กะ​โดด​เข้า​ตะครุบ​เหมือน​อย่าง​กับ​ฝูง​ตั๊ก​แตน​ที่​กะ​โดด​เข้า​ตะครุบ. พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เป็น​ที่​ถูก​เท​อด​เท​อน​ขึ้น, เพราะ​พระองค์​ทรง​ประทับ​อยู่​เบื้อง​สูง; พระองค์​ได้​บรรจุ​กรุง​ซี​โอน​เต็ม​ด้วย​ความ​ยุตติ​ธรรม​และ​ความ​ชอบธรรม. คุณสมบัติ​ของ​เขา​จึง​จะ​ได้​เป็น​ของ​แน่นอน, คือ​บรรจุ​ความ​รอด​อย่าง​สมบูรณ์, สติปัญญา, และ​ความ​รู้, และ​บรรจุ​การ​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง​เป็น​สมบัติ​ของ​เขา นี่​แน่ะ, คน​กล้าหาญ​ของ​เขา​ร้องไห้​อยู่​กลางแจ้ง, เหล่า​ราชทูต​แห่ง​สันติ​สุข​ร้องไห้​โอดครวญ​อยู่; ถนนหลวง​เริด​ร้าง​ไป, หนทาง​หลวง​คน​สัญจร​ก็​หยุด​เดิน, เพราะว่า​สัญญา​ทาง​ไมตรี​ก็​เลิกล้ม​เสียแล้ว, และ​เหล่า​พะ​ยาน​ก็​เป็น​ที่​ถูก​เยาะเย้ย; เขา​ทั้ง​หลาย​ไม่​นับถือ​ใครๆ เลย. พอ​บ้านเมือง​คร่ำ​ครวญ​และ​โศกเศร้า; พอ​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​เหี่ยวแห้ง​อับเฉา; ทุ่ง​ราบ​ซา​โร​น​ล่มจม​เป็น​ป่า​ร้าง, และ​บา​ซา​ร​และ​คา​ระ​เม็ล​เตียนโล่ง​ไม่​มี​ใบไม้. แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ตรัส​ว่า, “เรา​จะ​ลุก​ขึ้น​ละ, เดี๋ยวนี้​เรา​จะ​สำแดง​ตัว​ของ​เรา​ให้​ปรากฏ! นี่​แน่ะ​ศัตรู​แห่ง​พล​เมือง​ของ​เรา, โครง​การณ์​ของ​เจ้า​ก็​จะ​ไม่​สมประสงค์​ดอก, โท​โส​ของ​เจ้า​จะ​เผาผลาญ​ตัว​เจ้า​เอง. ประชาชาติ​จะ​ถูก​เผา​ลง​เป็น​ถ่าน​เถ้า, เหมือน​อย่าง​กับ​พุ่ม​หนาม​ถูก​ตัด​เอา​ไป​เผา​ไฟ. จนถึง​ประเทศ​ที่อยู่​ไกล​โพ้น​ก็​จะ​ได้ยิน​ถึง​เรื่องราว​ที่​เรา​ได้​กระทำ​นั้น, และ​ประเทศ​ที่อยู่​ใกล้​จะ​รู้จัก​ฤทธิ์เดช​ของ​เรา.” ใน​กรุง​ซี​โอน​คน​ชั่ว​จะ​ตกใจ​กลัว, และ​คน​ที่​ไม่​นับถือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​จะ​กลัว​ตัวสั่น, ร้อง​ว่า, “ใคร​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ได้​ใน​ท่ามกลาง​พระ​เพลิง​อัน​เผาผลาญ​นั้น? ใคร​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป​อีก​ได้​ใน​ท่ามกลาง​พระ​เพลิง​อัน​ไม่​รู้​ดับ?” คน​ที่​ดำเนิน​ใน​ทาง​ชอบธรรม, และ​พูด​อย่าง​จริงใจ, รังเกียจ​ผลประโยชน์​ที่​ได้​จาก​การ​ข่มเหง, หด​มือ​ไม่​รับ​สินบน, ไม่​เอียงหู​ฟัง​เรื่อง​ฆาตกรรม, ไม่​ชำเลืองตา​ดู​ความ​ชั่ว. ผู้​นี้แหละ​จะ​ดำรง​อยู่​ใน​ที่​สูง, ที่​กำบัง​ของ​เขา​จะ​เข้มแข็ง​ดัง​ศิลา; เขา​จะ​ได้​รับ​อาหาร​อย่าง​บริบูรณ์, และ​รับ​น้ำ​ไม่​ขาด ตา​ของ​เจ้า​จะ​ได้​เห็น​พระบรม​กษัตริย์​ทรง​สง่า​ราศี, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​แลเห็น​แผ่น​ดิน​ของ​พระองค์​แผ่​ออก​ไป​กว้างขวาง. จนถึง​การ​คำนึง​ถึง​ความ​ตกใจ​กลัว​จะ​อันตรธาน​ศูนย์​สิ้น​ไป, แล้ว​เจ้า​ก็​จะ​พา​กัน​ถาม​ว่า, “เจ้าพนักงาน​ของ​พวก​คน​ใจ​ทมิฬ​ที่​เก็บ​ภาษี​เรา, ที่​เก็บ​อากร​เรา, และ​ที่​เก็บ​ส่วย​เรา​ไป​เสีย​ไหน​เล่า?” คน​เบียด​เบียน​เหล่านี้​ที่​พูด​เสียง​ชอบกล​ซึ่ง​เจ้า​ฟัง​ไม่​รู้, และ​ที่​พูด​ภาษา​ทมิฬ​ซึ่ง​เจ้า​ฟัง​ไม่​เข้าใจ​นั้น​เจ้า​จะ​ไม่​เห็น​อีก​ต่อไป. จง​มา​ดู​กรุง​ซี​โอน, กรุง​อัน​มี​พิธีการ​เลี้ยง​ของ​เรา, ตา​ของ​เจ้า​จะ​เห็น​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​เป็น​ที่อยู่​อย่าง​สงบ​ใจ, กะ​โจม​ที่​ไม่​ถูก​โยกย้าย, หลัก​ของ​มัน​ก็​จะ​ไม่​ต้อง​ถูก​ถอน​ขึ้น, ทั้ง​เชือก​กะ​โจม​เส้น​ใดๆ ก็​จะ​ไม่​ขาด​เลย. เพราะ​ใน​ที่​นั้น​เรา​จะ​มี​พระ​คงคา​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​แทน​แม่น้ำ​และ​ลำธาร​กว้างขวาง; จะ​ไม่​มี​เรือ​กำปั่น​กรรเชียง, และ​ไม่​มี​เรือ​ทรง​จะ​แล่น​ไป​มา​บน​แม่น้ำ​นั้น​ได้. สาย​โยง​ใบ​จะ​ห้อย​หย่อน, มักจะ​ดิ่ง​ใบ​ไว้​ให้​อยู่​กับ​เสา​ไม่​ได้, หรือ​กาง​ใบ​ก็​ไม่​ได้, เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ทรง​เป็น​ตุลาการ​ของ​เรา, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ทรง​เป็น​ผู้​บงการ​ของ​เรา; พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เป็น​พระมหากษัตริย์​ของ​เรา, พระองค์​จะ​ทรง​ช่วย​เรา​ไว้​ให้​รอด, แล้ว​คน​ตาบอด​จะ​ได้​รับ​สมบัติ​แบ่ง​อย่าง​บริบูรณ์, และ​คน​ง่อย​จะ​ได้​รับ​ทรัพย์​แบ่ง​อย่าง​อุดม. จะ​ไม่​มี​ใคร​ที่​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​พูด​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ป่วย​อยู่.” เพราะ​เหตุ​ว่า​พล​เมือง​ทั้งหมด​จะ​ได้​รับ​การ​อภัยโทษ​แล้ว</verse>
				<verse number="2">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, ขอ​ทรง​พระ​เมตตากรุณา​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า! พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​รอคอย​ท่า​พระองค์​อยู่. ขอ​ทรง​เป็น​แขน​อัน​ประกอบ​ด้วย​เรี่ยวแรง​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทุกๆ เวลา​เช้า, และ​ขอ​เป็น​ความ​รอด​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ใน​ยาม​ทุกข์ร้อน!</verse>
				<verse number="3">ประชาชน​ก็​วิ่งหนี​พอ​ได้ยิน​เสียง​กา​หล, พอ​ทรง​ขยับ​พระองค์, ประชาชาติ​ก็​วิ่ง​กระจัดกระจาย;</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พล​เมือง​ของ​พระองค์​จะ​เก็บ​ทรัพย์​ชะ​เลย​ไว้​เสีย​ทั้งหมด, เหมือน​อย่าง​กับ​ฝูง​จักจั่น​ที่​กิน​เสีย​ทุกอย่าง, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​กะ​โดด​เข้า​ตะครุบ​เหมือน​อย่าง​กับ​ฝูง​ตั๊ก​แตน​ที่​กะ​โดด​เข้า​ตะครุบ.</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เป็น​ที่​ถูก​เท​อด​เท​อน​ขึ้น, เพราะ​พระองค์​ทรง​ประทับ​อยู่​เบื้อง​สูง; พระองค์​ได้​บรรจุ​กรุง​ซี​โอน​เต็ม​ด้วย​ความ​ยุตติ​ธรรม​และ​ความ​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="6">คุณสมบัติ​ของ​เขา​จึง​จะ​ได้​เป็น​ของ​แน่นอน, คือ​บรรจุ​ความ​รอด​อย่าง​สมบูรณ์, สติปัญญา, และ​ความ​รู้, และ​บรรจุ​การ​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง​เป็น​สมบัติ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">นี่​แน่ะ, คน​กล้าหาญ​ของ​เขา​ร้องไห้​อยู่​กลางแจ้ง, เหล่า​ราชทูต​แห่ง​สันติ​สุข​ร้องไห้​โอดครวญ​อยู่;</verse>
				<verse number="8">ถนนหลวง​เริด​ร้าง​ไป, หนทาง​หลวง​คน​สัญจร​ก็​หยุด​เดิน, เพราะว่า​สัญญา​ทาง​ไมตรี​ก็​เลิกล้ม​เสียแล้ว, และ​เหล่า​พะ​ยาน​ก็​เป็น​ที่​ถูก​เยาะเย้ย; เขา​ทั้ง​หลาย​ไม่​นับถือ​ใครๆ เลย.</verse>
				<verse number="9">พอ​บ้านเมือง​คร่ำ​ครวญ​และ​โศกเศร้า; พอ​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​เหี่ยวแห้ง​อับเฉา; ทุ่ง​ราบ​ซา​โร​น​ล่มจม​เป็น​ป่า​ร้าง, และ​บา​ซา​ร​และ​คา​ระ​เม็ล​เตียนโล่ง​ไม่​มี​ใบไม้.</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ตรัส​ว่า, “เรา​จะ​ลุก​ขึ้น​ละ, เดี๋ยวนี้​เรา​จะ​สำแดง​ตัว​ของ​เรา​ให้​ปรากฏ!</verse>
				<verse number="11">นี่​แน่ะ​ศัตรู​แห่ง​พล​เมือง​ของ​เรา, โครง​การณ์​ของ​เจ้า​ก็​จะ​ไม่​สมประสงค์​ดอก, โท​โส​ของ​เจ้า​จะ​เผาผลาญ​ตัว​เจ้า​เอง.</verse>
				<verse number="12">ประชาชาติ​จะ​ถูก​เผา​ลง​เป็น​ถ่าน​เถ้า, เหมือน​อย่าง​กับ​พุ่ม​หนาม​ถูก​ตัด​เอา​ไป​เผา​ไฟ.</verse>
				<verse number="13">จนถึง​ประเทศ​ที่อยู่​ไกล​โพ้น​ก็​จะ​ได้ยิน​ถึง​เรื่องราว​ที่​เรา​ได้​กระทำ​นั้น, และ​ประเทศ​ที่อยู่​ใกล้​จะ​รู้จัก​ฤทธิ์เดช​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="14">ใน​กรุง​ซี​โอน​คน​ชั่ว​จะ​ตกใจ​กลัว, และ​คน​ที่​ไม่​นับถือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​จะ​กลัว​ตัวสั่น, ร้อง​ว่า, “ใคร​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ได้​ใน​ท่ามกลาง​พระ​เพลิง​อัน​เผาผลาญ​นั้น? ใคร​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป​อีก​ได้​ใน​ท่ามกลาง​พระ​เพลิง​อัน​ไม่​รู้​ดับ?”</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​ดำเนิน​ใน​ทาง​ชอบธรรม, และ​พูด​อย่าง​จริงใจ, รังเกียจ​ผลประโยชน์​ที่​ได้​จาก​การ​ข่มเหง, หด​มือ​ไม่​รับ​สินบน, ไม่​เอียงหู​ฟัง​เรื่อง​ฆาตกรรม, ไม่​ชำเลืองตา​ดู​ความ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="16">ผู้​นี้แหละ​จะ​ดำรง​อยู่​ใน​ที่​สูง, ที่​กำบัง​ของ​เขา​จะ​เข้มแข็ง​ดัง​ศิลา; เขา​จะ​ได้​รับ​อาหาร​อย่าง​บริบูรณ์, และ​รับ​น้ำ​ไม่​ขาด</verse>
				<verse number="17">ตา​ของ​เจ้า​จะ​ได้​เห็น​พระบรม​กษัตริย์​ทรง​สง่า​ราศี, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​แลเห็น​แผ่น​ดิน​ของ​พระองค์​แผ่​ออก​ไป​กว้างขวาง.</verse>
				<verse number="18">จนถึง​การ​คำนึง​ถึง​ความ​ตกใจ​กลัว​จะ​อันตรธาน​ศูนย์​สิ้น​ไป, แล้ว​เจ้า​ก็​จะ​พา​กัน​ถาม​ว่า, “เจ้าพนักงาน​ของ​พวก​คน​ใจ​ทมิฬ​ที่​เก็บ​ภาษี​เรา, ที่​เก็บ​อากร​เรา, และ​ที่​เก็บ​ส่วย​เรา​ไป​เสีย​ไหน​เล่า?”</verse>
				<verse number="19">คน​เบียด​เบียน​เหล่านี้​ที่​พูด​เสียง​ชอบกล​ซึ่ง​เจ้า​ฟัง​ไม่​รู้, และ​ที่​พูด​ภาษา​ทมิฬ​ซึ่ง​เจ้า​ฟัง​ไม่​เข้าใจ​นั้น​เจ้า​จะ​ไม่​เห็น​อีก​ต่อไป.</verse>
				<verse number="20">จง​มา​ดู​กรุง​ซี​โอน, กรุง​อัน​มี​พิธีการ​เลี้ยง​ของ​เรา, ตา​ของ​เจ้า​จะ​เห็น​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​เป็น​ที่อยู่​อย่าง​สงบ​ใจ, กะ​โจม​ที่​ไม่​ถูก​โยกย้าย, หลัก​ของ​มัน​ก็​จะ​ไม่​ต้อง​ถูก​ถอน​ขึ้น, ทั้ง​เชือก​กะ​โจม​เส้น​ใดๆ ก็​จะ​ไม่​ขาด​เลย.</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ใน​ที่​นั้น​เรา​จะ​มี​พระ​คงคา​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​แทน​แม่น้ำ​และ​ลำธาร​กว้างขวาง; จะ​ไม่​มี​เรือ​กำปั่น​กรรเชียง, และ​ไม่​มี​เรือ​ทรง​จะ​แล่น​ไป​มา​บน​แม่น้ำ​นั้น​ได้.</verse>
				<verse number="22">สาย​โยง​ใบ​จะ​ห้อย​หย่อน, มักจะ​ดิ่ง​ใบ​ไว้​ให้​อยู่​กับ​เสา​ไม่​ได้, หรือ​กาง​ใบ​ก็​ไม่​ได้,</verse>
				<verse number="23">เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ทรง​เป็น​ตุลาการ​ของ​เรา, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ทรง​เป็น​ผู้​บงการ​ของ​เรา; พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เป็น​พระมหากษัตริย์​ของ​เรา, พระองค์​จะ​ทรง​ช่วย​เรา​ไว้​ให้​รอด, แล้ว​คน​ตาบอด​จะ​ได้​รับ​สมบัติ​แบ่ง​อย่าง​บริบูรณ์, และ​คน​ง่อย​จะ​ได้​รับ​ทรัพย์​แบ่ง​อย่าง​อุดม.</verse>
				<verse number="24">จะ​ไม่​มี​ใคร​ที่​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​พูด​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ป่วย​อยู่.” เพราะ​เหตุ​ว่า​พล​เมือง​ทั้งหมด​จะ​ได้​รับ​การ​อภัยโทษ​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">ประชาชาติ​ทั้งมวล​เอ๋ย, จง​เข้า​มา​ฟัง​ให้​ใกล้ๆ; ประชาชน​ทั้ง​หลาย​เอ๋ย, จง​ตั้งใจ​ฟัง! ให้​ทั้ง​พิภพ, รวม​ทั้ง​อะไร​ต่อ​อะไร​ที่อยู่​ใน​พิภพ, ให้​ทั้ง​โลก, และ​อะไร​ต่อ​อะไร​ที่​บังเกิด​ขึ้น​มา​จาก​โลก​จง​สดับ​ฟัง!</verse>
				<verse number="2">เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กริ้ว​ประชาชาติ​ทั้งมวล, และ​ทรง​พระ​พิ​โร​ธ​เกรี้ยวกราด​ต่อ​โยธา​ทั้งหมด​ของ​ประชาชาติ; พระองค์​ได้​ทรง​พิพากษา​ลงโทษ​เขา​ทั้ง​หลาย, พระองค์​ได้​ปล่อย​เขา​ไว้​ให้​กับ​เพ็ชฌ​ฆาต.</verse>
				<verse number="3">คน​ถูก​ฆ่า​ตาย​จะ​ถูก​โยนทิ้ง​ไว้, กลิ่น​เหม็น​ของ​ซากศพ​เหล่านั้น​จะ​ฟุ้ง​ไป, และ​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​จะ​นอง​ไป​ด้วย​โลหิต, และ​เนินเขา​จะ​มี​เลือด​ไหล​อยู่​ทั่วไป.</verse>
				<verse number="4">เดือน​ดาว​หาย​ลับ​ไป​จาก​ท้อง​ฟ้า, และ​ฟ้า​สวรรค์​จะ​ม้วน​เหมือน​ดัง​ม้วน​หนังสือ, และ​ดาว​เดือน​จะ​เสื่อม​ศูนย์​ไป​เหมือน​ดัง​ใบ​หล่น​จาก​เถา, และ​เหมือน​กับ​ใบไม้​หล่น​จาก​ต้น​มะเดื่อ​เทศ.</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​พระ​แสง​ดาบ​ของ​เรา​ได้​รับ​ไว้​อย่าง​คมกริบ​ใน​เมือง​สวรรค์​แล้ว, ดูเถอะ, มัน​จะ​ลง​มา​ประหาร​เจ้า​ชาวเมือง​อะ​โดม, เป็น​การ​ลงโทษ​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เรา​ได้​พิพากษา​แล้ว.</verse>
				<verse number="6">พระ​แสง​ดาบ​ของ​พระเจ้า​จะ​อาบ​เลือด, จะ​เกรอะกรัง​ด้วย​ไขมัน, ด้วย​เลือด​ของ​ลูก​แกะ​และ​แพะ​ตัวผู้, ด้วย​เปลว​มัน​ที่อยู่​รอบ​ตับเหล็ก​ของ​แกะ​ตัวผู้. เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มี​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​ใน​เมือง​บัศ​รา, และ​มี​การ​สังหาร​อย่าง​ใหญ่โต​ใน​แผ่น​ดิน​อะ​โดม.</verse>
				<verse number="7">จะ​มี​การ​ฆ่า​วัว​ป่า, ใน​เวลา​เดียวกัน​กับ​วัว​บ้าน, และ​ลูก​วัว​ใน​เวลา​เดียวกัน​กับ​พ่อ​วัว, และ​ประเทศ​จะ​นองเลือด, และ​ผงคลี​ดิน​จะ​ชุ่ม​โชก​ด้วย​ไขมัน.</verse>
				<verse number="8">เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​มี​วา​ร​ไว้​แล้ว​สำหรับ​การ​แก้แค้น; และ​กำหนด​กาล​ไว้​แล้ว​ที่​จะ​สนอง​แก่​ประชาชาติ​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​กระทำ​การ​ร้าย​แก่​กรุง​ซี​โอน.</verse>
				<verse number="9">บรรดา​น้ำ​ใน​แม่น้ำ​ทั้งปวง​แห่ง​ประเทศ​อะ​โดม​จะ​กลาย​เป็น​น้ำมันยาง, และ​ผงคลี​ดิน​ที่​ใน​ประเทศ​นั้น​จะ​กลาย​เป็น​เพลง​กำมะถัน, ทั่ว​ประเทศ​เป็น​น้ำมันยาง​ลุกเป็นไฟ​วันยังค่ำ​คืน​ยังรุ่ง.</verse>
				<verse number="10">เพลิง​นั้น​ไม่​มี​วัน​ดับ, และ​ควัน​นั้น​จะ​พลุ่ง​อยู่​เป็น​นิจ; เมือง​นั้น​จะ​เริด​ร้าง​อยู่​ชั่ว​กัล์ป​กัลป์, และ​ไม่​มี​ใคร​เดิน​ฝ่า​เข้า​ไป​ได้.</verse>
				<verse number="11">แต่​นก​กะ​ทุง​และ​นกยาง​จะ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น, และ​นกเค้าแมว​กับ​นก​กา​จะ​ทำ​รัง​อยู่​ที่นั่น; และ​พระองค์​จะ​ทรง​ขึง​สาย​วัด​แห่ง​ความ​จลาจล​ลง​ไว้, และ​ห้อย​สาย​ดิ่ง​แห่ง​การ​สาป​ศูนย์​ไว้​ใน​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="12">ส่วน​พวก​ขุนนาง​ของ​เขา, จะ​ไม่​มี​เหลือ​อยู่​ที่​จะ​มา​ตั้ง​แผ่น​ดิน​ขึ้น, และ​พวก​เจ้านาย​ของ​เขา​ก็​จะ​ทำ​อะไร​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="13">และ​เหล่า​เถา​วัลล์​หนาม​ขนาด​เล็ก​ขนาด​ใหญ่​จะ​ไต่​ขึ้น​ตาม​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ, แล้ว​จะ​เป็น​ที่​สิงสู่​ของ​พวก​หมา​ไน, เป็น​รัง​ของ​นกกระจอกเทศ.</verse>
				<verse number="14">แมวป่า​กับ​หมาป่า​จะ​เที่ยวหา​อาหาร​กิน, ผี​ก็​กู่​ตะโกนเรียก​ผี, ผีดิบ​จะ​สิงสู่​อยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="15">นกฮูก​จะ​พา​กัน​มา​ที่นั่น, และ​ออก​ไข่, กก​ไข่​และ​ฟัก​ไข่​ที่นั่น, นก​แร้ง​จะ​พา​กัน​มา​เป็น​คู่ๆ ทำ​รัง​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="16">จง​เปิด​พระ​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ออก​อ่าน​และ​ค้นหา​ดูเถอะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เรียก​สัตว์​ทั้งหมด​เหล่านี้​ให้​มา, และ​ไม่​มี​สัก​ตัว​เดียว​ขาด​ไป; พระ​ยะ​โฮ​วา​พระองค์​เอง​ได้​ทรง​พระ​บัญา​ชา​ชา​สั่ง​มัน, พอ​พระองค์​เผย​พระโอษฐ์​มัน​ก็​พา​กัน​เข้า​มา​จับ​กลุ่ม;</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ได้​ทรง​แบ่ง​ที่ดิน​ปัน​ให้​มัน​ทั้ง​หลาย, พระองค์​ได้​ทรง​ปัก​ปัน​เขตต์​ไว้​ให้​เป็น​ที่อยู่​ของ​มัน, มัน​อยู่​ที่นั่น​ชั่ว​กัล์ป​กัลป์, มัน​ตั้ง​รกราก​อยู่​ที่นั่น​ตลอด​ปี​ตลอด​ชาติ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">ป่า​รก​และ​ที่​แห้งแล้ง​จะ​ยินดี, และ​ป่า​ทราย​จะ​ชื่นชม,</verse>
				<verse number="2">จะ​มีด​อก​เหมือน​กับ​ดอกบัว, จะ​มีด​อก​ดก, และ​ชื่นชม​ร้องเพลง​อย่าง​เบิกบาน; ความ​สง่างาม​ของ​ภูเขา​ละ​บา​โน​น, ความ​งดงาม​ของ​ภูเขา​คา​ระ​เม็ล​และ​ทุง​ราบ​ซา​โร​น​จะ​เอา​มา​ยก​ให้แก่​ป่า​นั้น; และ​เขา​จะ​เห็น​สง่า​ราศี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ความ​งดงาม​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">จง​ช่วย​มือ​ที่​อ่อนแอ​ให้​มี​กำลัง​ขึ้น, และ​ช่วย​หัวเข่า​ที่​กะปลกกะเปลี้ย​ให้​หาย​สั่น.</verse>
				<verse number="4">จง​บอก​แก่​คน​ที่​มี​หัวใจ​เต้น​ตึก​ตั้​กว่า, “จง​แข็งข้อ​เถอะ, อย่า​กลัว​เลย: นี่​แน่ะ, พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​เสด็จ​มา​ทำ​การ​แก้แค้น, และ​ด้วย​การ​ตอบแทน​ของ​พระองค์​เอง​นั้น, จะ​เสด็จ​มา​ช่วย​เจ้า​ให้​รอด.”</verse>
				<verse number="5">ขณะนั้น​ตา​ของ​คน​ตาบอด​จะ​เห็น​ได้, และ​หู​ของ​คน​หูหนวก​จะ​ยิน​ได้.</verse>
				<verse number="6">แล้ว​คน​ง่อย​จะ​เต้น​ได้​ดุจดัง​อีเก้ง, และ​ลิ้น​ของ​คน​ใบ้​จะ​ร้องเพลง; เพราะ​น้ำ​จะ​พุ​ขึ้น​ใน​ป่า​รก, และ​จะ​เกิด​ลำธาร​ขึ้น​ใน​ป่า​ทราย.</verse>
				<verse number="7">ทราย​ที่​ร้อน​ระอุ​จะ​กลับ​เป็น​บ่อน้ำ, และ​ดิน​ที่​แตกระแหง​จะ​เกิด​มี​น้ำ​พลุ่ง​ขึ้น​มา: ฝูง​แกะ​ของ​เจ้า​จะ​นอน​ลง​ใน​ที่อยู่​ของ​หมา​ไน, กอ​อ้อ​และ​กอ​แขม​จะ​ขึ้น​เต็ม​ใน​ที่อยู่​ของ​นกกระจอกเทศ</verse>
				<verse number="8">ที่นั่น​จะ​มี​ถนนหนทาง​หลวง, ซึ่ง​เขา​จะ​เรียก​กัน​ว่า​ทาง​บริสุทธิ์, สิ่ง​อะไร​ที่​เป็น​มลทิน​จะ​ผ่าน​ทาง​นั้น​ไม่​ได้, จะ​เป็น​ทาง​ของ​พระองค์​ไว้​ให้​เขา​เดิน​ไป, จะ​ไม่​มี​คน​โฉด​ชั่ว​สัญจร​ใน​ที่นั่น​ได้.</verse>
				<verse number="9">จะ​ไม่​มี​สิงห์โต​หรือ​สัตว์ร้าย​เดิน​เข้า​ไป​ใน​ทาง​นั้น, เขา​จะ​ไม่​พบ​มัน​ที่นั่น​เลย. แต่​คน​ที่​ได้​ทรง​ไถ่​ไว้​แล้ว​จะ​เดิน​ใน​ทาง​นั้น;</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ชำระ​ค่าตัว​ไว้​แล้ว​จะ​กลับ​มา​เดิน​ร้องเพลง​ใน​ทาง​นั้น​ไป​ยัง​กรุง​ซี​โอน; และ​ความยินดี​อย่าง​ไม่​รู้​สิ้นสุด​จะ​เป็น​มาลา​สวม​ศีรษะ​เขา​อยู่, และ​เขา​จะ​ประสพ​ความ​ชื่นชมยินดี; ความ​ทุกข์​และ​การ​ทอดถอนใจ​จะ​หนี​เขา​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">ครั้น​ถึง​ปี​ที่​สิบ​สี่​ใน​รัชช​กาล​ของ​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา, ซันเฮ​ริบ​กษัตริย์​ประเทศ​อะซู​ระ​ยก​ทัพ​มา​ตี​บรรดา​เมือง​ที่​มี​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ​ของ​ประเทศ​ยะฮูดา, และ​ตีเมือง​เหล่านั้น​แตก.</verse>
				<verse number="2">และ​กษัตริย์​แห่ง​ประเทศ​อะซู​ระ​ได้​ทรง​ใช้​แม่​รับ​ซา​เค​กับ​กองทัพ​ออก​จาก​เมือง​ลา​คิศ​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ให้​ไป​ต่อสู้​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา, แล้ว​แม่ทัพ​รับ​ซา​เค​ก็​ไป​ตั้ง​ทัพ​อยู่​ข้าง​ท่อน้ำ​ที่​สระ​ข้างบน​ตาม​ทางหลวง​ที่​ไป​ยัง​ลาน​ตาก​ผ้า.</verse>
				<verse number="3">ละ​ยา​คีม​บุตร​ของ​ฮิศคี​ยา, กรม​วัง, และ​เซ็บ​นา​พระ​อาลักษณ์, และ​โย​อา​บุตร​อา​ซา​ฟ, ราช​เลขานุการ, พา​กัน​ออก​มา​หา​แม่ทัพ​รับ​ซา​เค.</verse>
				<verse number="4">แม่ทัพ​รับ​ซา​เค​จึง​กล่าว​แก่​เขา​เหล่านั้น​ว่า, “บัดนี้​จง​ไป​ทูล​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา​ว่า, ‘พระมหากษัตริย์, คือ​กษัตริย์​ประเทศ​อะซู​ระ​ตรัส​ถาม​มา​ว่า, “ท่าน​ฮิศคี​ยา​มี​อะไร​เป็น​ที่​ไว้วางใจ​เล่า?</verse>
				<verse number="5">ท่าน​คิด​ว่า​การ​สงคราม​นั้น​อาศัย​เพียง​คำพูด​อัน​พ​ล่อ​ยอ​อก​มา​จาก​ริมฝีปาก​เป็น​นโยบาย​และ​กำลัง​พล​รบ​หรือ? บัดนี้​ท่าน​ได้​หวัง​พึ่ง​ใคร​เล่า​จึง​ได้​คิด​กบฏ​ต่อ​เรา?</verse>
				<verse number="6">เห็นชัด​ทีเดียว​ว่า​ท่าน​หวัง​พึ่ง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​เป็น​ไม้เท้า​อัน​เปรียบ​ได้​ดัง​ไม้รวก​ที่​เดาะ​แล้ว, ซึ่ง​ถ้า​ผู้ใด​จะ​ยัน​เข้า, มัน​ก็​จะ​ตำ​และ​ทิ่ม​เอา​มือ​ของ​เขา​เข้า, ฟาโร​กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต​ก็​เป็น​เช่นนั้น​แก่​ใครๆ ที่​หวัง​พึ่ง​ท่าน​ดุจ​กัน!</verse>
				<verse number="7">แต่​ถ้า​ท่าน​กล่าว​แก่​เรา​ว่า, ‘เรา​หวัง​พึ่ง​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา,’ ก็​ไม่​ใช่​พระเจ้า​องค์​นี้​หรือ​ที่​ฮิศคี​ยา​ได้​กวาด​เอา​ที่​สูง​ศักดิ์สิทธิ์​และ​แท่น​บูชา​ไป​เสีย, และ​กล่าว​แก่​ยะฮูดา​และ​ยะ​รู​ซา​เลม​ว่า, ‘ท่าน​ต้อง​นมัสการ​ที่​แท่น​บูชา​นี้​เท่านั้น’?</verse>
				<verse number="8">บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​ขอ​ให้​ท่าน​รับคำ​ท้า​จาก​กษัตริย์​ประเทศ​อะซู​ระ​เจ้านาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า: ‘ข้าพ​เจ้า​จะ​ให้​ม้า​สอง​พัน​ตัว​แก่​ท่าน, ถ้า​หาก​ท่าน​สามารถ​ที่​จะ​หา​คน​มา​ขี่​ได้​จน​ครบ!’</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ไม่​ได้​อย่าง​นั้น​แล้ว​ท่าน​จะ​มา​ต่อต้าน​แม้แต่​เพียง​นายทหาร​คน​เดียว​ซึ่ง​อยู่​ใน​จำพวก​นายทหาร​ชั้นต่ำ​แห่ง​นาย​ของ​เรา​อย่างไร​ได้; แต่​ท่าน​ยัง​จะ​ไป​หวัง​พึ่ง​รถ​รบ​และ​ทหารม้า​ของ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต!</verse>
				<verse number="10">เรา​ได้​ขึ้น​มา​ต่อสู้​เพื่อ​จะ​ทำลาย​แผ่น​ดิน​นี้​โดย​ไม่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจียว​หรือ? ก็​พระ​ยะ​โฮ​วา​เอง​ก็ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ‘จง​ขึ้น​ไป​ต่อสู้​และ​ทำลาย​เมือง​นี้​เถิด!’ ”</verse>
				<verse number="11">ขณะนั้น​เอ​ละ​ยา​คีม, และ​เซ็บ​นา, และ​โย​อา, ได้​กล่าว​ตอบ​แก่​แม่ทัพ​รับ​ซา​เค​ว่า, “ขอ​ได้​โปรด​พูด​แก่​ข้าพ​เจ้า​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​เป็น​ภาษา​ซุเรีย, เพราะ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เข้าใจ​ได้; แต่​ขอ​อย่า​พูด​แก่​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ภาษา​เฮ็บ​ราย​ให้​คน​ที่อยู่​บน​กำแพง​นี้​ได้ยิน​เลย.”</verse>
				<verse number="12">แต่​ท่าน​แม่ทัพ​รับ​ซา​เค​ได้​ว่า, “ก็​นาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทรง​ใช้​ให้​ข้าพ​เจ้า​มาบ​อก​คำ​เหล่านี้​แก่​นาย​ของ​ท่าน​และ​ตัว​ของ​ท่าน​เท่านั้น​เอง​ดอก​หรือ, และ​มิได้​ใช่​ให้​ข้าพ​เจ้า​บอก​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่นั่ง​อยู่​บน​กำแพง, ที่​จะ​ได้​รับ​ภัยพิบัติ​กับ​ท่าน, จนถึง​จะ​ต้อง​กิน​อุจจาระ​และ​ปัสสาวะ​ของ​ตัวเอง​ด้วย​ดอก​หรือ?”</verse>
				<verse number="13">ว่า​แล้ว​แม่ทัพ​รับ​ซา​เค​ได้​ลุก​ขึ้น​ยืน​และ​ตะโกน​เป็น​ภาษา​เฮ็บ​ราย​ว่า, “นี่​แน่ะ​จง​ฟัง​คำ​ของ​มหากษัตริย์, กษัตริย์​ประเทศ​อะซู​ระ​เถิด!</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ‘อย่า​ปล่อย​ให้​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา​ลวง​พวก​เจ้า, เพราะว่า​ท่าน​มิ​อาจ​ที่​จะ​ช่วย​พวก​เจ้า​ได้.</verse>
				<verse number="15">ทั้ง​อย่า​ให้​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา​ปลอบ​เจ้า​ให้​หวัง​พึ่ง​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​โดย​ตรัส​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ช่วย​เรา​เป็นแน่, กรุง​นี้​จะ​มิได้​ตก​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​กษัตริย์​ประเทศ​อะซู​ระ​เลย;”</verse>
				<verse number="16">อย่า​เชื่อ​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา​เลย, เพราะ​กษัตริย์​ประเทศ​อะซู​ระ​ตรัส​มา​ว่า, “จง​สงบ​ศึก​และ​ยอมแพ้​เรา​เสีย​เถอะ; และ​พวก​เจ้า​ต่าง​ก็​จะ​ได้​กิน​ผล​องุ่น​จาก​เถา​ของ​เจ้า​เอง, และ​ผล​มะเดื่อ​เทศ​จาก​ต้น​ของ​เจ้า​เอง, และ​ดื่ม​น้ำ​จาก​บ่อ​ของ​เจ้า​เอง,</verse>
				<verse number="17">จนกว่า​เรา​จะ​มาก​วาด​เอา​เจ้า​ไป​ยัง​ประเทศ​ซึ่ง​คล้ายคลึง​กับ​ประเทศ​ของ​เจ้า​เอง, เป็น​ประเทศ​ที่​มี​พืชผล​และ​มี​น้ำ​องุ่น​บริบูรณ์, เป็น​ประเทศ​ที่​มี​ข้าว​ปลา​อาหาร​และ​สวน​องุ่น.</verse>
				<verse number="18">ระวัง​อย่า​ให้​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา​โน้ม​ใจ​ของ​เจ้า​โดย​กล่าว​ว่า, ‘พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ช่วย​พวกเรา​ให้​พ้น!’ มี​พระ​ของ​ประเทศ​ไหน​หรือ​ที่​ได้​ช่วย​ประเทศ​นั้นๆ ให้​พ้น​จาก​หัตถ์​ของ​กษัตริย์​ประเทศ​อะซู​ระ?</verse>
				<verse number="19">พระ​ฮา​มัธ​และ​พระ​อา​ระ​ฟาด​หาย​ไป​ไหน​แล้ว​เล่า? พระ​สะ​พัน​วา​ฮิม​ไป​อยู่​เสีย​ที่ไหน? และ​พระ​ของ​ประเทศ​ซะ​มา​เรีย​ศูนย์​หาย​ไป​ไหน? พระ​เหล่านั้น​ได้​ช่วย​ประเทศ​ซะ​มา​เรีย​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​เรา​หรือ?</verse>
				<verse number="20">มี​พระองค์​ใด​แห่ง​ประเทศ​นั้น​ได้​ช่วย​ประเทศ​นั้น​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​เรา, ท่าน​จึง​จะ​มา​ถือ​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ช่วย​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​เรา​ได้!’ ”</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​คน​ทั้งปวง​ได้​ฟัง​แล้ว​ก็​นิ่ง​เสีย, มิได้​ตอบ​สัก​คำ​เดียว; เพราะว่า​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา​ได้​รับสั่ง​ห้าม​ไว้​มิ​ให้​ตอบ​เลย.</verse>
				<verse number="22">ขณะนั้น​เอ​ละ​ยา​คีม​บุตร​ฮิศคี​ยา, กรม​วัง, และ​เซ็บ​นา​พระ​อาลักษณ์, และ​โย​อา​บุตร​ของ​อา​ซา, ราช​เลขานุการ, ได้​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา, สวม​เสื้อ​ฉีก​ขาด, และ​ทูล​ขอ​ความ​ตาม​คำ​ที่​แม่ทัพ​รับ​ซา​เค​ได้​กล่าว​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">พอก​ษัตริย์ฮิศคี​ยา​ได้​กิน​ข้อความ​นั้น, พระองค์​ก็​ทรง​ฉีก​ฉลอง​พระองค์. และ​ได้​ทรง​สวม​ฉลอง​พระองค์​ด้วย​ผ้า​เนื้อ​หยาบ; และ​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​พระ​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="2">และ​ท่าน​ได้​รับสั่ง​ใช้​เอ​ละ​ยา​คีม​กรม​วัง, และ​เซ็บ​นา​พระ​อาลักษณ์, และ​เหล่า​ปุโรหิต​ผู้​มี​อาวุโส, ต่าง​คน​ต่าง​สวม​เสื้อผ้า​เนื้อ​หยาบ​ให้​ไป​หา​ยะ​ซา​ยา​บุตร​ของ​อา​โม​ส.</verse>
				<verse number="3">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​บอก​แก่​ยะ​ซา​ยา​ว่า, กษัตริย์​ฮิศคี​ยา​ตรัส​ดังนี้​ว่า: ‘วันนี้​เป็น​วัน​แห่ง​ความ​ทุกข์, ถูก​ถาก​กาง​และ​ถูก​สพ​ประมาท, เพราะ​ทารก​ถึง​กำหนด​จะ​คลอด​แล้ว, แต่​ไม่​มี​กำลัง​ลม​เบ่ง,</verse>
				<verse number="4">ชะรอย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, คง​ได้ยิน​ข้อความ​ของ​แม่ทัพ​รับ​ซา​เค, ซึ่ง​กษัตริย์​ประเทศ​อะซู​ระ​นาย​ของ​เขา​ได้​ใช้​ให้​มา​ดูหมิ่น​ดูถูก​พระเจ้า​ผู้​ทรง​พระชนม์​อยู่, และ​จะ​ได้​ทรง​คัด​ง้าง​ถ้อยคำ​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทรง​ได้ยิน​นั้น; เหตุ​ฉะนั้น​ขอ​ให้​ท่าน​ได้​อธิษฐาน​ทูล​ขึ้น​ไป​ขอ​เผื่อ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​นั้น!’ ”</verse>
				<verse number="5">และ​เมื่อ​ราช​บริพาร​ของ​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา​ได้​มา​ถึง​ยะ​ซา​ยา, ยะซา​ยา​ได้​กล่าว​กับ​เขา​ว่า,</verse>
				<verse number="6">“พวก​ท่าน​จง​ไป​ทูล​เจ้านาย​ของ​ท่าน​ว่า, ‘พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า: “อย่า​หวาดกลัว​ต่อ​ถ้อยคำ​ที่​ท่าน​ได้ยิน, ซึ่ง​บ่าวไพร่​ของ​กษัตริย์​ประเทศ​อะซู​ระ​มา​หยาบหยาม​เรา.</verse>
				<verse number="7">นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ทำ​ให้​เขา​เกิด​ความรู้สึก​ขึ้น​อย่างหนึ่ง, คือ​พอ​เขา​ได้ยิน​ข่าว​โจทย์​กัน​เรื่อง​หนึ่ง, เขา​ก็​จะ​กลับ​ไป​ยัง​บ้านเมือง​ของ​เขา​เอง​และ​เรา​จะ​บันดาล​ให้​เขา​ถูก​ฆ่า​ด้วย​คม​ดาบ​ใน​บ้านเมือง​ของ​เขา​เอง.’ ”</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​แม่ทัพ​รับ​ซา​เค​ก็ได้​กลับ​ไป​และ​ได้​พบ​กษัตริย์​อะซู​ระกำ​ลัง​ทำ​สงคราม​อยู่​กับ​เมือง​ลิบ​นา; เพราะ​แม่ทัพ​ได้ยิน​ว่า​กษัตริย์​อะซู​ระ​ไป​จาก​เมือง​ลา​คิศ​แล้ว.</verse>
				<verse number="9">แต่​กษัตริย์​อะซู​ระ​ได้ยิน​ข่าว​อัน​เกี่ยวกับ​ธิ​ระ​ฮัก​กา​กษัตริย์​ประเทศ​อาย​ธิ​โอบ​ว่า​ท่าน​ได้​ยก​ทัพ​ออก​มา​ต่อสู้​กับ​พระองค์, เมื่อ​พระองค์​ได้ยิน​ดังนั้น​แล้ว​จึง​ใช้​ทูต​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา, และ​สั่ง​ทูต​นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="10">“เจ้า​จง​ไป​ทูล​ฮิศคี​ยา​กษัตริย์​ประเทศ​ยะฮูดา​ดังนี้​ว่า, ‘อย่า​ให้​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ที่​ท่าน​หมาย​พึ่ง​นั้น​ลวง​ท่าน, โดย​ตรัส​ว่า, “กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​จะ​ไม่​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​เงื้อมมือ​ของ​ประเทศ​อะซู​ระ.”</verse>
				<verse number="11">นี่​แน่ะ, ท่าน​คง​ได้ยิน​แล้ว​เป็นแน่​นอน​ว่า​กษัตริย์​ประเทศ​อะซู​ระ​ได้​ทำลาย​บรรดา​ประเทศ​อื่นๆ เสีย​ย่อยยับ​ทีเดียว​แล้ว​อย่างไร, แล้ว​ท่าน​จะ​พ้น​มือ​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="12">บรรดา​พระ​แห่ง​ประเทศ​ต่างๆ, ซึ่ง​พระราช​บิดา​ของ​เรา​ได้​ทำลาย​เสียแล้ว​นั้น, ได้​ช่วย​เขา​ไว้​หรือ, คือ​เมือง​โฆซัน, ฮา​ราน, และ​เร​เซฟ, และ​ชาวเมือง​เอเด็น, ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​ธ​ลา​ซัร?</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​ของ​เมือง​ซะ​ฟัน​วา​ยิม, กษัตริย์​ของ​เมือง​เฮ​นา, และ​กษัตริย์​ของ​เมือง​อี​วา​นั้น​อยู่​ที่ไหน​เล่า? ’ ”</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา​เมื่อ​รับ​สาส์น​จาก​มือ​ของ​ทูต​จึง​อ่าน, แล้ว​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา​ก็​ขึ้น​ไป​พระ​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​คลี่​หนังสือ​นั้น​ออก​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="15">และ​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา​ได้​อธิษฐาน​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า,</verse>
				<verse number="16">“ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา, พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, ผู้​ทรง​ประทับ​อยู่​เหนือ​คะ​รู​บิ​ม, พระองค์​เป็น​พระเจ้า​แต่​พระองค์​เดียว, เป็น​พระเจ้า​เหนือ​อาณาจักร​ทั้งหมด​แห่ง​พิภพ​โลก; พระองค์​ได้​ทรง​สร้าง​ฟ้า​สวรรค์​และ​พิภพ​โลก.</verse>
				<verse number="17">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​เงี่ย​พระ​โสต​สดับ​ฟัง; ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดู​และ​สดับ​ฟัง​ถ้อยคำ​ทั้งปวง​ของ​กษัตริย์​ซัน​เฮ​ริบ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​ฝาก​มา​สพ​ประมาท​พระเจ้า​ผู้​ทรง​พระชนม์​อยู่.</verse>
				<verse number="18">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​ความจริง​ที่​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ประเทศ​อะซู​ระ​ได้​กระทำ​ให้​ประเทศ​ทั้งหมด​เริด​ร้าง, และ​ดินแดน​ของ​เขา​ให้​ยับเยิน​ไป,</verse>
				<verse number="19">และ​ได้​โยน​พระ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ลง​ใน​ไฟ​เสียแล้ว, เพราะ​รูป​เหล่านั้น​ไม่​ใช่​เป็น​พระ​เที่ยงแท้, แต่​เป็น​พระ​ทำ​ด้วย​ไม้​บ้าง, หิน​บ้าง, ซึ่ง​เป็น​เพียง​ฝีมือ​มนุษย์; เพราะ​เหตุ​ฉะนั้น​เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ทำลาย​พระ​เหล่านั้น​เลย​ได้.</verse>
				<verse number="20">แต่​บัดนี้, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, ขอ​ทรง​โปรด​ช่วย​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​กษัตริย์​ซัน​เฮ​ริบ​เถิด, เพื่อ​อาณาจักร​ทั้งปวง​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระองค์​เป็น​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แต่​องค์​เดียว.”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ยะ​ซา​ยา​บุตร​ของ​อา​โม​ส​จึง​ใช้​คน​ไป​ทูล​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ว่า​ดังนี้: ‘เพราะ​ท่าน​ได้​อธิษฐาน​ขอ​เรา​เกี่ยวกับ​เรื่อง​ซัน​เฮ​ริบ​กษัตริย์​ประเทศ​อะซู​ระ​นั้น,</verse>
				<verse number="22">นี่​คือ​ข้อความ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ถึง​กษัตริย์​นั้น: “บุตรี​สาว​แห่ง​กรุง​ซี​โอน​ได้​ดูหมิ่น​เจ้า​และ​หัวเราะเยาะ​เจ้า! บุตรี​แห่ง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ได้​ยก​คอ​ให้แก่​เจ้า!</verse>
				<verse number="23">เจ้า​ได้​สพ​ประมาท​และ​หยาบหยาม​กับ​ผู้ใด? เจ้า​ได้​ส่ง​เสียง​อึกทึก​และ​เลิก​ตา​ให้​สูง​เอา​กับ​ใคร? ก็​ทำ​กับ​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ซิ!</verse>
				<verse number="24">เจ้า​ได้​ประมาท​พระ​ยะ​โฮ​วา​โดย​ทาง​ผู้​รับใช้​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, แล้ว​ได้​กล่าว​ว่า, ‘เรา​ได้​ขึ้น​ไป​ยัง​ยอด​ภูเขา​ยอด​แย้​แห่ง​ละ​บา​โน​น, ด้วย​ราชรถ​มากมาย​ของ​เรา​แล้ว; และ​เรา​ได้​ตัด​ต้นสน​สี​ดาร์​สูง​ที่สุด​และ​ต้นสน​เฟอร์​อย่าง​ดี​ที่สุด​แล้ว; เรา​ได้​เข้า​ไป​ใน​ป่า​ลึก​กะ​ทั่ง​ป่าทึบ​ที่สุด.</verse>
				<verse number="25">เรา​ได้​ขุด​บ่อ​และ​ดื่ม​น้ำ​ใน​ที่​ต่าง​ประเทศ; และ​ด้วย​ฝ่าเท้า​ของ​เรา​เรา​จะ​กวาด​น้ำ​ใน​บรรดา​แม่น้ำ​อาย​ฆุบ​โต​เสีย​ให้​แห้ง.’</verse>
				<verse number="26">เจ้า​ไม่​ได้ยิน​หรือว่า​เรา​ได้​ตระเตรียม​การ​เช่นนี้​มา​นาน​แล้ว, เรา​ได้​กะ​การ​นี้​ไว้​แต่​ดึกดำบรรพ์, ว่า​เจ้า​จะ​ทำลาย​เมือง​ที่​มี​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ​ลง​เป็น​กอง​อิฐ​กอง​หิน, บัดนี้​ก็​สำเร็จ​ลง​แล้ว.</verse>
				<verse number="27">ส่วน​ชาวเมือง​ทั้ง​หลาย​กำลังวังชา​ของ​เขา​ก็​หมด​ไป​สิ้น, เกิด​ทุกข์​ท้อใจ​และ​ยุ่งเหยิง, กลาย​ไป​เป็น​ดัง​หญ้า​ใน​ทุ่ง, ดั่งหญ้า​เขียว​อ่อน, ดั่งหญ้า​บน​ดาดฟ้า​หลังคา​ตึก​ซึ่ง​เหี่ยว​เสียก่อน​ที่​จะ​โต​ขึ้น.</verse>
				<verse number="28">อาการ​ลุก​อาการ​นั่ง​ของ​เจ้า, อาการ​ไป​อาการ​มา​ของ​เจ้า, และ​อาการ​เดือดดาล​ของ​เจ้า​ต่อ​เรา​นั้น, เรา​ก็​รู้​แล้ว.</verse>
				<verse number="29">เพราะ​เจ้า​ได้​เดือดดาล​ต่อ​เรา, และ​ความ​หยิ่งยะโส​ของ​เจ้า​ได้ยิน​ขึ้น​มา​ถึง​หู​ของ​เรา, เรา​จึง​จะ​สน​สะพาย​จมูก​ของ​เจ้า, และ​เอา​บังเหียน​ผ่า​ปาก​ของ​เจ้า, แล้ว​เรา​จะ​ชัก​เจ้า​ให​กลับ​ไป​ใน​ทาง​ซึ่ง​เจ้า​มา​นั้น.”</verse>
				<verse number="30">“นี่แหละ​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​สำหรับ​เจ้า: ใน​ปี​ที่​หนึ่ง​เจ้า​จะ​กิน​พืชผล​ที่​งอก​ขึ้น​เอง, และ​ปี​ที่​สอง​เจ้า​จะ​ได้​กิน​พืชผล​ที่​เกิด​จาก​พืชผล​นั้น, แต่​ใน​ปี​ที่​สาม​จง​ถือ​หว่าน​และ​เกี่ยว, ทำ​สวน​องุ่น​และ​กิน​ผล​ของ​มัน.</verse>
				<verse number="31">และ​ชนชาติ​ยะฮูดา​ที่​เหลือ​อยู่​ซึ่ง​หนีพ้น​ไป​ได้​นั้น, จะ​หยั่ง​ราก​ลง​ใน​ดิน​และ​บังเกิด​ผล.</verse>
				<verse number="32">ด้วยว่า​พวก​ยะฮูดา​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​จะ​ออก​ไป​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​พวก​ที่​รอดพ้น​ภัย​จะ​ออก​ไป​จาก​ภูเขา​ซี​โอน, ความ​อุ​ส​สา​หะ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​จะ​กระทำ​ให้การ​นี้​สำเร็จ.”</verse>
				<verse number="33">“เพราะฉะนั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ข้อความ​อัน​เกี่ยวกับ​กษัตริย์​ประเทศ​อะซู​ระ​ไว้​ดังนี้​ว่า, ‘ท่าน​จะ​ไม​ได้​เข้า​มา​ใน​กรุง​นี้, หรือ​ยิง​ธนู​ได้​แม้แต่​ลูก​เดียว, หรือ​ท่าน​จะ​ได้​ถือ​โล่ห์​มา​หน้า​เมือง​ก็​หาไม่, หรือ​ท่าน​จะ​ได้​พูนดิน​ประชิด​กำแพง​ก็​เหลว,</verse>
				<verse number="34">ท่าน​มา​ทาง​ไหน, ท่าน​ก็​จะ​ต้อง​กลับ​ไป​ทาง​นั้น, แต่​ท่าน​จะ​ไม่​ได้​เข้า​มา​ใน​กรุง​นี้’ พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​ดังนั้น​แหละ.</verse>
				<verse number="35">‘ด้วย​เรา​จะ​บ้อง​กัน​และ​ช่วย​กรุง​นี้​ไว้​ให้​รอด​เพราะ​เห็นแก่​เรา​เอง, และ​เพื่อ​เห็นแก่​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​คือ​กษัตริย์​ดา​วิด.’ ”</verse>
				<verse number="36">แล้ว​ทูต​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ออก​ไป​ประหาร​ทหาร​หนึ่ง​แสน​แปด​หมื่น​ห้า​พัน​คน​ที่อยู่​ใน​กองทัพ​อะซู​ระ; และ​พอ​คน​ตื่น​ขึ้น​ใน​เวลา​เช้าตรู่​วันรุ่งขึ้น, ทหาร​เหล่านั้น​ก็​เป็น​ศพ​ไป​หมด​แล้ว</verse>
				<verse number="37">ฝ่าย​ซัน​เฮ​ริบ​กษัตริย์​ประเทศ​อะซู​ระ​ก็​เลิก​ทัพ​กลับ​ไป​เมือง, ประ​ทัพ​อยู่​ที่​เมือง​นี​นะ​เว.</verse>
				<verse number="38">อยู่​มา​เมื่อ​พระองค์​ได้​อยู่​ใน​วิหาร​ทรง​กำลัง​นมัสการ​พระ​นิศ​โรค​ซึ่ง​เป็น​พระ​ของ​พระองค์, อัด​ราม​เลด​และ​ซัน​เฮ​เซน​ราช​โอรส​ของ​พระองค์​ได้​สำเร็จโทษ​พระองค์​เสีย​ด้วย​ดาบ, แล้ว​พา​กัน​หนี​ไป​อยู่​ประเทศ​อะ​รา​รา​ศ, และ​เอซัน​ฮา​โดน​ราช​โอรส​ของ​ท่าน​ได้​เป็น​กษัตริย์​เสวย​ราชย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">อยู่​มาก​ษัตริย์ฮิศคี​ยา​ทรง​ประชวร​หนัก, และ​ยะ​ซา​ยา​ศาสดาพยากรณ์​บุตร​ของ​อา​โม​ส​ได้​มา​เฝ้า​พระองค์, และ​ทูล​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า​ดังนี้: ‘จง​จัดแจง​การบ้านการเมือง​ของ​ท่าน​เสีย​ให้​เป็น​ระเบียบเรียบร้อย, เพราะว่า​ท่าน​จะ​ต้อง​ตาย, และ​จะ​ไม่​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป.’ ”</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ฮิศคี​ยา​จึง​ผิน​พระ​พัก​ตร​เข้า​หา​กำแพง,</verse>
				<verse number="3">และ​อธิษฐาน​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, “ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​วิงวอน​ขอ​ให้​พระองค์​ทรง​ระลึก​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​เคย​ดำเนิน​ใน​ความ​สัตย์​ธรรม​และ​ใน​ความ​จงรักภักดี​ต่อ​พระ​พัก​ตร​ของ​พระองค์, และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประพฤติ​ใน​ทาง​ซึ่ง​เป็น​ที่​พอ​พระเนตร​ของ​พระองค์.” และ​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา​ทรง​กันแสง​ส​อึก​ส​อื้น.</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​มี​พระ​ดำรัส​มา​ยัง ยะซา​ยา​ว่า,</verse>
				<verse number="5">“จง​ไป​บอก​ฮิศคี​ยา, ‘พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​ดา​วิด​ราช​บิดา​ของ​ท่าน​ว่า: “เรา​ได้ยิน​คำอธิษฐาน​ของ​เจ้า​แล้ว, เรา​ได้​เห็น​น้ำตา​ของ​เจ้า​แล้ว; เรา​จะ​ต่อ​ชน​มา​ยุ​ให้​เจ้า​ยืนยาว​ไป​อีก​สิบ​ห้า​ปี.</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ช่วย​เจ้า​-​และ​กรุง​นี้​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​กษัตริย์​อะซู​ระ, และ​จะ​ยก​โล่ห์​ของ​เรา​ขึ้น​บ้อง​กัน​กรุง​นี้​ไว้.’ ”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ยะ​ซา​ยา​ได้​กราบ​ทูล​ว่า, “นี้​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​มา​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​ประทาน​ให้แก่​พระองค์, เพื่อให้​รู้​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​กระทำ​การ​นี้​ตาม​ที่​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้:</verse>
				<verse number="8">นี่​แน่ะ, เรา​จะ​หมุน​นาฬิกาแดด​ของ​กษัตริย์​อา​ฮา​ศ​ให้​ถอยหลัง​กลับ​ไป​อีก​สิบ​ขั้น.” เหตุ​ฉะนั้น​เงา​ของ​นาฬิกาแดด​ได้​ถอยหลัง​กลับ​ไป​สิบ​ขั้น</verse>
				<verse number="9">บทประพันธ์​ของ​ฮิศคี​ยา​กษัตริย์​ของ​ประเทศ​ยะฮูดา​ซึ่ง​ได้​ทรง​ประพันธ์​เมื่อ​หาย​ประชวร​แล้ว:</verse>
				<verse number="10">ข้าพ​เจ้า​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​ในเมื่อ​มี​อายุ​ได้​กลางคน, และ​ผ่าน​เข้า​ประตูเมือง​ผี, เข้า​ไป​อยู่​ใน​นั้น​ตลอด​อายุ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่.”</verse>
				<verse number="11">ข้าพ​เจ้า​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​พบเห็น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​โลก​มนุษย์​อีก​ต่อไป​แล้ว; ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​มองเห็น​หน้า​มนุษย์​ใน​ท่ามกลาง​ชาวโลก​อีก​ต่อไป.”</verse>
				<verse number="12">ที่อยู่​ของ​ข้าพ​เจ้า​ถูก​รื้อถอน​เอา​ไป​เสีย​จาก​ข้าพ​เจ้า, ทำนอง​เดียวกัน​กับ​กะ​โจม​ของ​ผู้​เลี้ยง​แกะ; พระองค์​ได้​ทรง​ม้วน​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​เหมือน​ช่าง​ทอ​ผ้า​ม้วน​ผ้า, พระองค์​ทรง​ตัด​ข้าพ​เจ้า​ออก​จาก​หูก, พระองค์​ได้​ทรง​ทำ​ให้​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​สิ้น​ไป​ใน​ระยะ​ตั้งแต่​รุ่งเช้า​จน​ย่ำ​ค่ำ.</verse>
				<verse number="13">ข้าพ​เจ้า​ถูก​ทรมาน​อยู่​คืน​ยังรุ่ง​วันยังค่ำ, จน​กะ​ทั่ง​เวลา​เช้า​ข้าพ​เจ้า​ร้อง​ครวญคราง​ออก​มา​ด้วย​ความ​เจ็บปวด, พระองค์​ทรง​หัก​กะ​ดู​ก​ทุก​ท่อน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ราว​กับ​สิงห์โต​กระทำ, ข้าพ​เจ้า​ถูก​ทรมาน​อยู่​คืน​ยังรุ่ง​วันยังค่ำ.</verse>
				<verse number="14">ข้าพ​เจ้า​ร้อง​เสียง​เจี้ยวจ๊าว​เหมือน​อย่าง​นกนางแอ่น​และ​นกยาง, ข้าพ​เจ้า​พิลาป​ดัง​นก​พิลาป, ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​แหงน​ขึ้น​ด้วย​ความ​ร่วงโรย: โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​โปรด​สดับ​ฟัง​ข้าพ​เจ้า, ขอ​ทรง​เป็น​ผู้​ประกันภัย​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">แต่​ข้าพ​เจ้า​จะ​พูด​หรือ​กล่าว​อะไร​แก่​พระองค์​ได้, ในเมื่อ​พระองค์​เอง​ได้​ทรง​ลงมือ​กระทำ​การ​นั้น? ข้าพ​เจ้า​ก็​ต้อง​ดำเนิน​ไป​ด้วย​ความ​สงบเสงี่ยม​ตลอดชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า, เนื่องด้วย​ความ​ขมขื่น​ใน​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="16">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, มนุษย์​มี​ชีวิต​อยู่​ได้​ก็​เพราะ​การ​กระทำ​ที่​กล่าว​มา​นั้น, และ​โดย​เหตุ​เหล่านั้น​ชีวิต​แห่ง​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​จึง​ประทัง​อยู่​ได้; ดังนั้น​ขอ​พระองค์​ทรง​บันดาล​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฟื้น​ขึ้น​และ​มี​ชีวิต​อย่าง​เก่า!</verse>
				<verse number="17">นี่​แน่ะ, ที่​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ขมขื่น​ใหญ่หลวง​ก็​เพื่อ​ความ​สงบสุข​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั่นเอง; และ​พระองค์​ได้​ทรง​ฉุด​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ไม่​ให้​ตกลง​ไป​ใน​หลุม​แห่ง​ความ​พินาศ, เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​เหวี่ยง​บาป​ทั้งหมด​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไป​ข้างหลัง​พระองค์​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="18">เมือง​ผี​จะ​ขอบ​พระ​คุณ​พระองค์​ไม่​ได้, และ​ความ​ตาย​ก็​สรรเสริญ​พระองค์​ไม่​ได้; และ​พวก​เหล่านั้น​ที่​ลง​ไป​ยัง​หลุม​ผี​จะ​หวัง​ความ​รัก​ของ​พระองค์​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="19">คน​เป็น, คน​เป็น​เท่านั้น​จะ​ได้​ขอบ​พระ​คุณ​พระองค์​เหมือน​อย่าง​ข้าพ​เจ้า​กระทำ​อยู่​ทุกวันนี้, บิดา​จะ​ได้​สำแดง​ให้​ลูกหลาน​รู้​ถึง​ความ​สัตย์​ซื่อ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="20">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ได้​ทรง​พระ​กรุณา​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอดพ้น, และ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เล่น​มะโห​รี​เครื่องสาย​หน้า​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตลอดชีวิต​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="21">ยะ​ซา​ยา​ยัง​ได้​บอก​ดังนี้​อีก​ด้วย, “จง​ทำ​ขนม​ลูก​มะเดื่อ​เทศ, แล้ว​เอา​มา​ปิด​ไว้​บน​ผี​เพื่อ​ว่า​พระองค์​จะ​หาย​ได้.”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา​ได้​ตรัส​ว่า, “จะ​มี​หมาย​สำคัญ​อะไร​หรือ​ที่​จะ​ให้​เรา​ขึ้น​ไป​ยัง​พระ​วิหาร​ของ​พระเจ้า?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">คราว​นั้น, มะโร​ดัด​บัลอะ​ดาน​โอรส​บัลอะ​ดาน, กษัตริย์​ประเทศ​บาบู​โลน​ได้​สั่ง​ราช​สาส์น​และ​ของ​บรรณาการ​มา​ถวาย​ฮิศคี​ยา: ด้วย​ท่าน​ได้ยิน​ว่า​ทรง​ประชวร​ไป, และ​ได้​หาย​แล้ว!</verse>
				<verse number="2">ฮิศคี​ยา​ก็​ต้อนรับ​เขา​ด้วย​ความยินดี, และ​ได้​พา​เขา​ไป​ดู​ของมีค่า​ของ​พระองค์​ทั้งสิ้น, คือ​เงิน, ทอง, และ​เครื่อง​หอม, น้ำมัน​หอม​อัน​วิเศษ, และ​คลัง​ศา​ตรา​วุธ, และ​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​อยู่​ใน​ท้องพระคลัง: ไม่​มี​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​ใน​ราชวัง​และ​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ของ​พระองค์​ซึ่ง​ฮิศคี​ยา​ไม่​ได้​ทรง​สำแดง​ให้​เขา​เห็น.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ยะ​ซา​ยา​ผู้​พยากรณ์​ได้​มา​ทูลถาม​ฮิศคี​ยา​ว่า, “คน​เหล่านั้น​ที่มา​เฝ้า​พระองค์​นั้น​มา​แต่ไหน, และ​เขา​ว่า​อะไร​บ้าง?” ฮิศคียา​จึง​ตอบ​ว่า, “เขา​มา​จาก​เมือง​ไกล, คือ​ประเทศ​บาบู​โลน.”</verse>
				<verse number="4">ยะ​ซา​ยา​จึง​ถาม​ว่า, “เขา​ได้​เห็น​อะไรๆ ใน​ราช​ฐาน​ของ​พระองค์​บ้าง?” ฮิศคียา​จึง​ตรัส​ตอบ​ว่า, “สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​อยู่​ใน​วัง​ของ​เรา​เขา​เห็น​หมด​แล้ว: ทรัพย์สิน​อัน​ใด​ที่​มี​ค่า​ของ​เรา​ที่​เรา​มิได้​สำแดง​ให้​เขา​เห็น​นั้น​ไม่​มี​เลย.”</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​ยะ​ซา​ยา​จึง​ทูล​แก่​กษัตริย์​ฮิศคี​ยา​ว่า, “ท่าน​จง​ฟัง​ถ้อยคำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ว่า:</verse>
				<verse number="6">‘นี่​แน่ะ, ภายหน้า​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​อยู่​ใน​ราชวัง​ของ​พระองค์, ซึ่ง​บรรพบุรุษ​ของ​พระองค์​ได้​สะสม​ไว้​จนถึง​ทุกวันนี้​นั้น, จะ​ถูก​กวาด​ไป​ยัง​กรุง​บาบู​โลน, จะ​ไม่​มี​อะไร​เหลือ​อยู่​เลย.</verse>
				<verse number="7">โอรส​ทั้ง​หลาย​ที่​จะ​กำเนิด​มา​จาก​พระองค์​นั้น​จะ​ถูก​กวาด​เอา​ไป​เสีย, และ​โอรส​เหล่านั้น​จะ​ถูก​ตั้ง​ให้​เป็น​ขันที​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์​บาบู​โลน.’</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ฮิศคี​ยา​จึง​ตอบ​ยะ​ซา​ยา​ว่า, ‘คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กล่าว​นั้น​ก็ดี​อยู่​แล้ว.’ พระองค์​ก็​ตรัส​ต่อไปนี้​ว่า, ‘อย่าง​น้อย​ก็​จะ​มี​ความ​สงบสุข​และ​ความ​ปลอดภัย​ตลอด​รัชช​กาล​ของ​เรา.’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ตรัส​ว่า, “เจ้า​ทั้งปวง​จง​เล้าโลม, โอ, จง​เล้าโลม​ไพร่พล​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="2">จง​พูด​อย่าง​เห็นอกเห็นใจ​กับ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​ชี้แจง​ให้​เขา​ทราบ​ว่า​การ​กำหนด​ถูก​เกณฑ์​ให้​กระทำ​นั้น​ก็​สิ้นสุด​ลง​ไป​แล้ว, ว่าความ​ผิด​บาป​ของ​เขา​โปรด​ให้​อภัย​สิ้น​แล้ว, ว่า​เขา​ได้​รับโทษ​ทวี​คุณ​จาก​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​สำหรับ​ความผิด​ทั้งหมด​ของ​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="3">มี​เสียง​ผู้​หนึ่ง​ร้อง​ว่า, “จง​เตรียม​ทาง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไว้​ใน​ป่า, จง​ปรับ​ทางหลวง​ใน​ป่า​ทราย​ให้​เรียบ​ราบ​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="4">หุบเขา​ทุกแห่ง​จะ​ถูก​ถม​ขึ้น​ให้​สูง, และ​ภูเขา​และ​เนินเขา​ทุกแห่ง​จะ​ถูก​ปราบ​ให้​ต่ำ​ลง, ที่​แห่ง​ใด​ที่​ไม่​สม่ำเสมอ​จะ​ถูก​ปราบ​ให้​เสมอ, และ​ที่​ขรุขระ​ก็​จะ​ถูก​ทำ​ให้​ราบ​เตียน.</verse>
				<verse number="5">แล้ว​สง่า​ราศี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ปรากฏ​เห็นแจ้ง, และ​มนุษย์​ชาติ​ทั่วไป​จะ​เห็น​กับ​ตา​ด้วย​กัน; เพราะ​พระโอษฐ์​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ไว้​ดังนั้น.”</verse>
				<verse number="6">มี​เสียง​ผู้​หนึ่ง​ร้อง​ขึ้น​มา​ว่า, “ร้อง​ไป​เถอะ.” และ​ผู้​หนึ่ง​ถาม​ว่า, “จะ​ให้​ร้อง​ว่า​อะไร​กัน?” ร้อง​ว่า, มนุษย์​ชาติ​ทั้งปวง​ก็​เปรียบ​เหมือน​หญ้า, และ​ความ​ดี​ความงาม​ของ​เขา​ก็​เปรียบ​เหมือน​กับ​ดอกไม้​ใน​ทุ่งนา.</verse>
				<verse number="7">หญ้า​ก็​เหี่ยวแห้ง​ไป, ดอกไม้​ก็​ร่วงโรย​ไป, เมื่อ​ถูก​ลม​โอษฐ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป่า​มา​สัมผัส​เขา;</verse>
				<verse number="8">มนุษย์​ชาติ​นี่​เปรียบ​เหมือน​หญ้า​จริง​ทีเดียว, ส่วน​หญ้า​นั้น​ก็​เหี่ยวแห้ง, และ​ดอกไม้​ก็​ร่วงโรย​ไป, แต่​พระ​ดำรัส​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา​จะ​ยั่งยืน​อยู่​เป็น​นิจ”,</verse>
				<verse number="9">โอ​ท่าน​ผู้​ที่​มี​ข่าว​ดี​จะ​กล่าว​แก่​เมือง​ซี​โอน, จง​ขึ้น​ไป​ยัง​ภูเขา​สูง; โอ​ท่าน​ผู้​ที่​มี​ข่าว​ดี​จะ​กล่าว​แก่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, จง​เปล่ง​เสียงร้อง​ออก​มา; จง​ร้อง​ไป​เถอะ, อย่า​กลัว​เลย; จง​ร้อง​บอก​แก่​บรรดา​เมือง​ใน​ประเทศ​ยะฮูดา​ว่า, “นี่​แน่ะ, องค์​นี้แหละ​คือ​พระเจ้า​ของ​เจ้า!”</verse>
				<verse number="10">ดู​เถิด, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​จะ​เสด็จ​มา​ดุจ​ผู้​มี​อำนาจ, และ​พระองค์​จะ​ทรง​ได้​แผ่น​ดิน​มา​ปกครอง​ด้วย​พระ​พาหุ​ของ​พระองค์; ดู​เถิด, พระองค์​ได้​ทรง​นำ​บำเหน็จ​มา​ด้วย, และ​บำนาญ​ของ​พระองค์​ก็​อยู่​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระองค์.</verse>
				<verse number="11">พระองค์​จะ​ทรง​เลี้ยง​ฝูง​แกะ​ของ​พระองค์​ดุจ​ผู้​เลี้ยง​แกะ, พระองค์​จะ​ทรง​อุ้ม​ลูก​แกะ​ไว้​ใน​พระ​พาหุ, และ​จะ​กอด​ไว้​ใน​พระ​ทรวง, และ​ตัว​แม่ลูกอ่อน​พระองค์​จะ​ทรง​ค่อยๆ ตอน​ไป​ด้วย​พระทัย​เอ็นดู</verse>
				<verse number="12">มี​ใคร​บ้าง​ที่​ตวง​น้ำ​ทั้งสิ้น​ไว้​ด้วย​ใน​อุ้งมือ​เดียว​ของ​ตัว, และ​วัด​ท้อง​ฟ้า​ด้วย​คืบ​เดียว​ของ​ตน, หรือ​ตวง​ผงคลี​ดิน​ทั้ง​โลก​ด้วย​ทะนาน​อัน​เดียว​และ​ชั่ง​ภูเขา​ด้วย​ตา​คันชั่ง, และ​ชั่ง​เนินเขา​ด้วย​ตราชู​ได้?</verse>
				<verse number="13">ใคร​หนอ​ได้​กำกับ​พระ​จิตต์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, หรือ​ให้​บทเรียน​หรือ​ให้​คำแนะนำ​และ​สั่งสอน​พระองค์?</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ได้​ไป​หารือ​กับ​ใคร, และ​ใคร​เป็น​ผู้​ให้​คำ​หารือ​แก่​พระองค์, และ​สั่งสอน​พระองค์​ให้​ดำเนิน​ใน​ทาง​เที่ยงธรรม, และ​ฝึกสอน​ให้​พระองค์​มี ความ​รู้, และ​อธิบาย​ให้​พระองค์​ทรง​ทราบ​แนวทาง​แห่ง​ความ​เข้าใจ?</verse>
				<verse number="15">ดูเถอะ, ประเทศ​ทั้งปวง​ก็​เปรียบ​เหมือน​น้ำ​หยด​เดียว​จาก​ถัง​และ​นับ​เท่า​กับ​ละออง​ที่​ติด​อยู่​กับ​ตราชู: นี่​แน่ะ, พระองค์​ทรง​หยิบ​เกาะ​ทั้ง​หลาย​ขึ้น​ราว​กับ​วัตถุ​เล็ก​นิด​เดียว.</verse>
				<verse number="16">ไม้​ทั้ง​ป่า​ละ​บา​โน​น​ก็​ไม่​พอใช้​เป็น​ฟืน​เผา​บูชา, หรือ​สัตว์​เดียรัจฉาน​ทั้ง​ป่า​นั้น​ก็​ไม่​พอ​นำมา​ใช้​เผา​เป็น​เครื่องบูชา​ยัญ.</verse>
				<verse number="17">ประเทศ​ทั้งหมด​ก็​เปรียบ​เท่า​กับ​เลข​ศูนย์​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระองค์; พระองค์​ทรง​นับ​เขา​ว่า​น้อย​เสีย​ยิ่ง​กว่า​ศูนย์​อีก, และ​เป็น​ศูนยภาพ.</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น​เจ้า​จะ​เปรียบ​พระเจ้า​เหมือน​กับ​อะไร, หรือ​เจ้า​จะ​เอา​อะไร​มา​เทียบ​ว่า​เหมือน​กับ​พระองค์?</verse>
				<verse number="19">รูป​เคารพ​หรือ? คือ​ช่าง​หลอม​หลอม​ขึ้น, และ​ช่างทอง​ก็​เอา​ทองคำ​มา​บุ​ไว้, และ​ทำ​สายสร้อย​เงิน​ประดับ​ให้.</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​คน​ยากจน​คน​แค้น​ก็​เลือก​เอา​ไม้​ที่​ไม่​ผุ​ง่าย, และ​หา​ช่างแกะ​มี​ฝีมือ​มา​แกะ​ให้​เขา​เป็น​รูป​เคารพ​ยืน​ได้.</verse>
				<verse number="21">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​หรือ? เจ้า​ไม่​ได้ยิน​หรือ? ไม่​มี​ใคร​ได้​บอก​พวก​เจ้า​ไว้​ตั้งแต่​ดั้งเดิม​หรือ? เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​ได้​เข้าใจ​ตั้งแต่แรก​สร้าง​โลก​หรือ?</verse>
				<verse number="22">ก็​คือ​องค์​ที่​ประทับ​เบื้อง​สูง​บน​ขอบ​จักรวาล​แห่ง​พิภพ, จน​มอง​ลง​มา​เห็น​ชาวโลก​เท่า​ตัว​ตั้ก​แตน; คือ​ผู้​ที่​ได้​กาง​ท้อง​ฟ้า​ออก​เหมือน​กับ​คน​กาง​ม่าน, และ​ซึ่ง​มัน​ออก​เหมือน​กับ​เขา​ซึ่ง​กะ​โจม​ที่​อาศัย;</verse>
				<verse number="23">คือ​ผู้​ที่​ทรง​ทำ​ให้​เจ้านาย​เป็น​เหมือน​เลข​ศูนย์, และ​ทรง​ทำ​ให้​เหล่า​ตุลาการ​ของ​โลก​เป็น​ศูนย์​ภาพ.</verse>
				<verse number="24">พวก​เหล่านั้น​เพิ่ง​หว่าน​ลง​ประเดี๋ยวเดียว, แล้ว​พระองค์​ก็​ทรง​เป่า​ลม​มา​ถูก​เขา, เขา​ก็​งอ​ก่อ​งอ​ขิง​ไป, และ​ลม​หวน​ก็​กวาด​เขา​ไป​เหมือน​กับ​ฟาง.</verse>
				<verse number="25">และ​องค์​บริสุทธิ์​แต่​ผู้​เดียว​นั้น​ได้​ตรัส​ถาม​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เปรียบ​เรา​กับ​อะไร, และ​จะ​เทียบ​เรา​เสมอ​กับ​ใคร?”</verse>
				<verse number="26">จง​เงี่ย​หน้า​มอง​ขึ้น​ไป​ดู​ท้อง​ฟ้า, และ​พิจารณา​ดู​ว่า​ใคร​ได้​สร้าง​สิ่ง​เหล่านี้? พระองค์​ทรง​นำ​ดาว​ออก​มา​เป็น​หมวดหมู่, และ​ทรง​เรียก​มัน​ออก​มา​ตาม​ชื่อ; ด้วย​อานุภาพ​อัน​ใหญ่​ยิ่ง, และ​ฤทธิ์เดช​อัน​แรงกล้า​ของ​พระองค์​ไม่​มี​สัก​ดวง​เดียว​ที่​ขาด​ไป</verse>
				<verse number="27">โอ, ยา​โคบเอ๋ย, เหตุไร​เจ้า​จึง​กล่าว​ว่า, โอ​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย, เหตุไร​เจ้า​จึง​พูด​ว่า, “วิถีทาง​ของ​ข้าพ​เจ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เมิน​เสีย, และ​สิทธิ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ทรง​ละเลย​เสียแล้ว?”</verse>
				<verse number="28">เจ้า​ไม่​ได้​รู้​หรือ? เจ้า​ยัง​ไม่​ได้ยิน​หรือว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เป็น​พระเจ้า​ที่​ทรง​พระชนม์​อยู่​เป็น​นิจ, พระองค์​เป็น​ผู้​ทรง​สร้าง​กะ​ทั่ง​สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก, พระองค์​มิได้​ทรง​อิดโรย​และ​อ่อนเปลี้ย. ไม่​มี​ผู้ใด​หยั่งรู้​ถึง​พระ​ปัญญา​ของ​พระองค์​ได้.</verse>
				<verse number="29">พระองค์​ทรง​ประทาน​แรง​แก่​ผู้​ที่​อิดโรย, ส่วน​ผู้​ที่​อ่อนเปลี้ย, พระองค์​ทรง​ประทาน​กำลัง​ให้, ถึง​แม้น​คน​หนุ่ม​ก็​ยัง​มี​เวลา​อิดโรย​และ​อ่อนเปลี้ย,</verse>
				<verse number="30">และ​ชายฉกรรจ์​ก็​อาจ​หมด​กำลัง​ทีเดียว;</verse>
				<verse number="31">แต่​ผู้​ที่​คอยท่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ได้​รับ​กำลัง​เพิ่ม​ขึ้น; เขา​จะ​กาง​ปีก​บิน​ขึ้น​ไป​ดุจ​นก​อินทรี; เขา​จะ​วิ่ง​ไป, และ​ไม่​รู้จัก​อ่อนเปลี้ย, เขา​จะ​เดิน​ไป, และ​ไม่​รู้จัก​อิดโรย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">โอ​บรรดา​เกาะ​ทั้ง​หลาย​เอ๋ย, จง​สงบ​ใจ​ฟัง​เรา, และ​ให้​ประชาชาติ​ทั้ง​หลาย​คอย​ฟัง​คำ​อ้างอิง​ของ​เรา, แล้ว​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​เข้า​มา​ใกล้, และ​ออก​ความเห็น; แล้ว​ให้​เรา​พา​กัน​เข้า​มา​ตัดสิน​ร่วม​กัน.</verse>
				<verse number="2">ใคร​หนอ​เป็น​ผู้​ทรง​เร้า​ผู้​หนึ่ง​ให้​มา​จาก​ทิศตะวันออก, และ​ทรง​เรียก​เขา​ผู้​นั้น​มา​โดย​ความ​ชอบธรรม​เพื่อ​จะ​ทำ​การ​ปรนนิบัติ, ทรง​ยก​บรรดา​ประเทศ​ไว้​ให้​เขา, และ​ปราบ​บรรดา​กษัตริย์​ให้​ราบ​ลง; ได้​ทำ​ให้​ประเทศ​เหล่านั้น​เป็น​ดัง​ผงคลี​ดิน​ด้วย​พระ​แสง​ดาบ, และ​เหมือน​อย่าง​กับ​ฟาง​ปลิว​ไป​ด้วย​ธนู​ของ​เขา?</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ไล่​กวด​เขา​ทั้ง​หลาย​ไป​ตาม​ทาง​ที่​ไม่​เคย​ได้​เดิน​แต่ก่อน​โดย​ปลอดภัย.</verse>
				<verse number="4">ใคร​หนอ​ได้​กระทำ​การ​นี้​ให้​สำเร็จ, และ​ประกาศ​ถึง​ชั่วอายุคน​ใน​เบื้องหน้า​ให้​รู้​ล่วงหน้า​แต่​เริ่มแรก? เรา, ยะโฮ​วา, คือ​ผู้​นั้น, เป็น​ผู้​ดำรง​อยู่​ใน​เวลา​แรก​เดิม, และ​ใน​เวลา​สุด​ปลาย</verse>
				<verse number="5">บรรดา​เกาะ​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​เหตุการณ์​นั้น​แล้ว​ก็​ตระหนกตกใจ; สุด​ปลาย​พิภพ​โลก​ก็​สะเทือน​สะท้าน; เขา​ได้​พา​กัน​เข้า​มา​ใกล้.</verse>
				<verse number="6">ต่าง​ก็​ช่วย​เพื่อนบ้าน​ของ​เขา, และ​ต่าง​ก็​พูด​กับ​สหาย​ว่า, จง​กล่าว​ว่า, “จง​มี​ใจกล้า​เถอะ,”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​ช่างไม้​ก็​สนับสนุน​ช่างทอง, ผู้​ที่​ใช้​ค้อน​แผ่​โลหะ​ก็​สนับสนุน​ผู้​ที่​ตี​ค้อน​บน​ทั่ง, และ​กล่าว​ถึง​การ​บัดกรี​ว่า​ทำ​เรียบร้อย​ดี, และ​เขา​ก็​ตรึง​ตะปู​ให้​แน่น, เพื่อ​รูป​เคารพ​นั้น​จะ​ไม่​โคลงเคลง.</verse>
				<verse number="8">แต่​เจ้า​ยิศ​รา​เอล​ผู้​รับใช้​ของ​เรา, ยา​โคบ​ซึ่ง​เรา​ได้​เลือกสรร​ไว้, เป็น​เผ่าพันธุ์​ของ​อับ​รา​ฮาม​มิตรสหาย​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="9">เจ้าที่​เรา​ได้​นำมา​จาก​สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก, และ​เรียก​มา​จาก​มุม​พิภพ, และ​ได้​กล่าว​กับ​เจ้า​ว่า, “เจ้า​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​เรา, เรา​ได้​เลือก​เจ้า​ไว้, และ​ไม่​ได้​ทอดทิ้ง​เจ้า​เสีย​เลย.”</verse>
				<verse number="10">อย่า​กลัว​เลย, ด้วยว่า​เรา​อยู่​กับ​เจ้า, อย่า​ท้อใจ, เพราะ​เรา​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า, เรา​จะ​หนุน​กำลัง​เจ้า, เออ, เรา​จะ​ช่วย​เจ้า, เออ, เรา​จะ​ยก​ชู​เจ้า​ไว้​ด้วย​มือขวา​อัน​ชอบธรรม​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="11">นี่​แน่ะ, บรรดา​ผู้​ที่​ขัดเคือง​เจ้า​จะ​ได้​อาย​และ​อด​สุ; ผู้​ที่​ต่อสู้​เจ้า​จะ​พินาศ​ศูนย์​ไป.</verse>
				<verse number="12">ผู้​ที่มา​รบ​เจ้า​นั้น​ถึง​เจ้า​จะ​แสวงหา​เขา​ก็​จะ​ไม่​พบ; ผู้​ที่​ทำ​ศึก​กับ​เจ้า​ก็​จะ​หมด​ไป​ดัง​ศูนยภาพ.</verse>
				<verse number="13">ด้วย​เรา, ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, กำลัง​ยึด​มือ​ข้าง​ขวา​ของ​เจ้า​อยู่, กำลัง​กล่าว​แก่​เจ้า​ว่า, “อย่า​กลัว​เลย, เรา​จะ​ช่วย​เจ้า.”</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​อีก​ว่า, “อย่า​กลัว​เลย, เจ้า​หนอน​ยา​โคบ, และ​เจ้า​ชน​ยิศ​รา​เอล; เรา​จะ​ช่วย​เจ้า, และ​ผู้​ไถ่​ของ​เจ้า​คือ​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="15">นี่​แน่ะ, เรา​ได้​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​เลื่อน​เครื่อง​นวดข้าว​มี​ฟัน​แหลม; เจ้า​จะ​นวด​ภูเขา​และ​จะ​นวด​ให้​มัน​ละเอียด, และ​จะ​ทำ​ให้​เนินเขา​เป็น​แกลบ​ไป.</verse>
				<verse number="16">เจ้า​จะ​ฟัด​มัน, และ​ลม​จะ​พัด​มัน​ปลิว​ไป​เสีย, และ​ลม​หมุน​จะ​กระทำ​ให้​ภูเขา​ทั้งปวง​กระจัดกระจาย​ไป, และ​เจ้า​จะ​ชื่นชมยินดี​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​เจ้า​จะ​ภูมิใจ​ใน​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​คนจน​และ​คน​เข็ญใจ​หา​น้ำ​และ​ไม่​พบ​นั้น, และ​ลิ้น​ของ​เขา​กระหายน้ำ​จน​แห้ง, เรา, ยะโฮ​วา​จะ​ตอบ​เขา, เรา, พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​จะ​ไม่​ละทิ้ง​เขา.</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​เปิด​น้ำ​ลำธาร​บน​ภูเขา​โล้น​ทั้ง​หลาย, และ​น้ำพุ​ใน​ท่ามกลาง​หุบเขา, เรา​จะ​ให้​เกิด​บ่อน้ำ​ใน​ป่า​ทราย, และ​น้ำพุ​ใน​ที่​แห้ง​กันดาร,</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​ปลูก​ต้นสน​สี​ดา, และ​ต้น​กะ​ถิน​เทศ, และ​ต้นแก้ว, ต้น​มะกอก​เทศ​ไว้​ใน​ป่า​เปลี่ยว, เรา​จะ​ปลูก​ต้นสน​เฟอร์, และ​ต้นสน​ไพน์, และ​ต้นสน​บ๊อกส์​ไว้​ใน​ป่า​ทราย, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เห็น​และ​รู้.</verse>
				<verse number="20">และ​เข้าใจ​ว่า​หัตถ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​กระทำ​การ​นี้, และ​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ได้​สร้าง​สิ่ง​เหล่านั้น​ขึ้น.”</verse>
				<verse number="21">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “จง​นำ​ข้อ​คดี​ของ​เจ้า​ขึ้น​มา;” กษัตริย์​ของ​ยา​โคบ​ตรัส​ว่า, “เจ้า​ทั้งปวง​จง​เสนอ​คำ​แก้​คดี​ของ​เจ้า​ขึ้น​มา​เถิด,</verse>
				<verse number="22">ให้​เขา​นำ​เหตุการณ์​ที่​จะ​เกิด​ขึ้น​ภายภาคหน้า​มา​แจ้ง​ให้​เรา​ทราบ, และ​จง​เล่าเรื่อง​ที่แล้ว​ไป​แล้ว​ให้​เรา​ฟัง​เพื่อ​เรา​จะ​ได้​หารือ​ใน​เรื่อง​นั้น, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​นำ​ขึ้น​พิจารณา, และ​จะ​ได้​รู้​ว่า​ที่สุด​ปลาย​จะ​เกิด​ผล​อย่างไร, และ​สำแดง​ให้​เรา​ทราบ​ถึง​เหตุการณ์​ที่​จะ​เป็น​มา​ข้างหน้า.</verse>
				<verse number="23">จง​แจ้ง​ถึง​เหตุการณ์​ที่​จะ​เป็น​มา​ข้างหน้า, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​รู้​ว่า​เจ้า​เป็น​พระ, เออ, จง​ทำ​อะไร​สัก​อย่างหนึ่ง​ที่​ดี​หรือ​ไม่​ดี​ก็ตาม, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ตื่นเต้น, และ​เห็น​ประจักษ์​ด้วย​กัน.</verse>
				<verse number="24">แต่​ดู​ซิ, เจ้า​ไม่​เป็น​เรื่อง​เสีย​เลย, และ​ทำ​อะไร​ก็​ไม่​ได้​ทั้งสิ้น; และ​ผู้​ที่​เลือก​เจ้า​ก็​เป็น​ที่​น่า​รังเกียจ.”</verse>
				<verse number="25">เรา​ได้​เร้า​ท่าน​ผู้​หนึ่ง​ให้​ออก​มา​จาก​ทิศเหนือ, และ​เขา​ก็​มา​แล้ว, และ​เขา​ได้​เรียกชื่อ​ของ​เรา​มา​จาก​ทาง​ทิศตะวันออก; เขา​จะ​เหยียบย่ำ​บรรดา​พวก​เจ้านาย​เหมือน​อย่าง​ปูน​ประสม, และ​เหมือน​อย่าง​ช่าง​หม้อ​เหยียบย่ำ​ดินเหนียว.</verse>
				<verse number="26">ใคร​หนอ​ได้​บอก​ไว้​ตั้งแต่​ดั้งเดิม, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​รู้? และ​ได้​บอก​ไว้​ล่วงหน้า, เพื่อ​เรา​จะ​กล่าว​ได้​ว่า, “ท่าน​กล่าว​ถูก​แล้ว”? เออ, ไม่​มี​ใคร​บอก​ไว้, เออ, ไม่​มี​ใคร​ได้​แสดง​ไว้, เออ, ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="27">เรา​เป็น​ผู้​แรก​ที่​ได้​บอกข่าว​นั้น​แก่​กรุง​ซี​โอน, และ​ได้​ส่ง​ทูต​นำ​ข่าว​ดี​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม;</verse>
				<verse number="28">แต่​ส่วน​รูป​เคารพ​เหล่านี้​ไม่​มี​สัก​รูป​เดียว​เป็น​ที่ปรึกษา​หารือ​อะไร​ได้, พอ​เรา​ถาม​รูป​เหล่านั้น, ก็​ไม่​มี​คำตอบ​สัก​คำ​เดียว.</verse>
				<verse number="29">ดูเถอะ, รูป​เหล่านั้น​ทั้งหมด​เป็น​แต่​เลข​ศูนย์, ประกอบ​กิจ​อัน​ใด​ไม่​ได้, รูป​เคารพ​หล่อ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​แค่​ลมแล้ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">ดูเถอะ, ผู้​รับใช้​ของ​เรา, ผู้​ซึ่ง​เรา​ได้​เชิดชู​ไว้; ผู้​ที่​เรา​ได้​เลือกสรร​ไว้, ผู้​ที่​เรา​ได้​พึงพอใจ. เรา​ได้​เอา​พระ​จิตต์​ของ​เรา​สวมใส่​ไว้​ใน​ท่าน, ท่าน​จะ​นำ​ความ​ยุตติ​ธรรม​ออก​ไป​แจ้ง​แก่​นานาชาติ,</verse>
				<verse number="2">ท่าน​จะ​ไม่​ประกาศ​เสียง​ดัง​หรือ​ตะโกน​หรือ​ส่ง​เสียง​ให้​ได้ยิน​ใน​ถนนหนทาง.</verse>
				<verse number="3">ไม่​อ้อ​ช้ำ​แล้ว​ท่าน​จะ​ไม่​หัก, และ​ไส้​ตะเกียง​ริบหรี่​อยู่​แล้ว​ท่าน​จะ​ไม่​ดับ, ท่าน​จะ​ตัดสิน​ให้​เป็น​ยุตติ​ธรรม​อย่าง​เที่ยงตรง.</verse>
				<verse number="4">ท่าน​นั้น​จะ​ไม่​อ่อนเปลี้ย​หรือ​ท้อใจ, กว่า​ท่าน​จะ​ตั้ง​ความ​ยุตติ​ธรรม​ไว้​บน​แผ่น​ดิน​โลก​สำเร็จ; และ​หมู่เกาะ​ทั้ง​หลาย​จะ​คอย​คำสั่งสอน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ผู้​ได้​ทรง​สร้าง​ฟ้า, และ​กาง​ออก​ไว้​นั้น, ผู้​ได้​ทรง​สร้าง​โลก​และ​สรรพ​สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น​จาก​แผ่น​ดิน​นั้น, ผู้​ได้​ทรง​ประทาน​ลมหายใจ​ให้แก่​มนุษย์​บน​พิภพ, และ​ดวง​จิตต์​แก่​คน​ที่​เดิน​ใน​โลก, ตรัส​ดังนี้​ว่า:</verse>
				<verse number="6">“ด้วย​ความ​ชอบธรรม, เรา, ยะโฮ​วา, ได้​เรียก​ท่าน​แล้ว, และ​จะ​ยึด​มือ​ท่าน​ไว้, และ​จะ​บ้อง​กัน​ท่าน​ไว้, และ​ได้​ตั้ง​ท่าน​ไว้​เป็น​เครื่อง​หมาย​แห่ง​คำสัญญา​สำหรับ​มนุษย์, เป็น​แสงสว่าง​แก่​ประชาชาติ.</verse>
				<verse number="7">ด้วย​การ​เปิด​ตา​คน​ตาบอด, ด้วย​การ​นำ​ผู้​ถูก​จำ​จอง​ให้​ออก​มา​จาก​คุก​มืด, และ​ผู้​ที่นั่ง​อยู่​ใน​ที่​มืด​ออก​มา​จาก​ที่​คุมขัง.</verse>
				<verse number="8">เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, นาม​นี้​เป็น​นาม​ของ​เรา; และ​สง่า​ราศี​ของ​เราๆ จะ​ไม่​ยก​ให้แก่​ผู้ใด, หรือ​มิ​ให้​คำ​สดุดี​ของ​เรา​ไป​ตก​อยู่​แก่​รูปแกะสลัก.</verse>
				<verse number="9">นี่​แน่ะ, บรรดา​สิ่ง​ที่​ได้​กล่าว​มา​แล้ว​นั้น​ก็​สำเร็จ​ไป​หมด​แล้ว, และ​เรา​บอก​ล่วงหน้า​ถึง​สิ่ง​ใหม่ๆ; เรา​ประกาศ​สิ่ง​เหล่านั้น​ให้​เจ้า​รู้​ก่อน​สิ่ง​เหล่านั้น​ได้​เกิด​ขึ้น.”</verse>
				<verse number="10">ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ลง​ไป​ยัง​ทะเล, และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​ใน​ทะเล​นั้น, ให้​หมู่เกาะ​ทั้ง​หลาย, และ​บรรดา​คน​ที่อยู่​บน​หมู่เกาะ​นั้น, ร้องเพลง​บท​ใหม่​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​สรรเสริญ​พระองค์​ตั้งแต่​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก​มา.</verse>
				<verse number="11">ให้​ป่าดง​และ​เมือง​ใน​ป่า​ดังนั้น, ให้​ตำบล​ที่​ชาว​คีดา​ตั้ง​บ้านเรือน​อยู่​นั้น, เปล่ง​เสียง, ให้​ชาวเขา​เซ​ลา​ร้องเพลง​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​เปล่ง​เสียงร้อง​ออก​มา​จาก​ยอด​ภูเขา.</verse>
				<verse number="12">ให้​เขา​เหล่านั้น​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​ให้​เขา​ประกาศ​กา​ส​คำ​สดุดี​ต่อ​พระองค์​ตาม​หมู่เกาะ​นั้น.</verse>
				<verse number="13">เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เสด็จ​ออก​ไป​เหมือน​ดัง​นักรบ, พระองค์​จะ​ทรง​เร้า​ความ​กะ​ตือ​ลือ​ร้น​ของ​พระองค์​เหมือน​ดัง​ทหาร; พระองค์​จะ​ทรง​เปล่ง​พระ​สุรเสียง, และ​จะ​ทรง​ส่ง​เสียง​โก​ญจ​นา​ท​เข้า​ประจัญบาน, พระองค์​จะ​ทรง​ปราบ​ศัตรู​ของ​พระองค์​ด้วย​อานุภาพ​อัน​ใหญ่​ยิ่ง</verse>
				<verse number="14">เรา​ไม่​ปริปาก​มา​นาน​แล้ว, เรา​นิ่งเฉย​มา​นาน​แล้ว, เรา​ยั้ง​ใจมา​นาน​แล้ว, บัดนี้​เรา​จะ​ส่ง​เสียง​ให้​ดัง​เหมือน​หญิง​เจ็บ​ครรภ์, เรา​จะ​ทำลาย​ลง​เสีย​ให้​พินาศ​ทีเดียว.</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ทำลาย​ภูเขา​และ​เนินเขา​ให้​ร้าง​ไป, และ​จะ​ทำ​ให้​ผัก​หญ้า​เหี่ยวแห้ง; และ​เรา​จะ​ทำ​แม่น้ำ​ให้​เป็น​แผ่น​ดิน​แห้ง​ไป, และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​บ่อ​ทั้งปวง​แห้ง​หมด.</verse>
				<verse number="16">และ​เรา​จะ​จูง​คน​ตาบอด​ให้​เดิน​ตาม​ทาง​ที่​เขา​ไม่​เคย​เดิน, เรา​จะ​พา​เขา​เหล่านั้น​ไป​ตาม​ทาง​ที่​เขา​ไม่​เคย​ไป, เรา​จะ​ทำ​ความ​มืด​ที่อยู่​เบื้องหน้า​เขา​ให้​กลาย​เป็น​สว่าง, และ​ที่​ขรุขระ​ให้​เป็น​ที่ราบ​เรียบ. สิ่ง​เหล่านี้​แหละ​เรา​จะ​กระทำ, และ​จะ​ไม่​ทิ้ง​ไว้​ให้​ค้าง​อยู่;</verse>
				<verse number="17">แต่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ไว้วางใจ​ใน​รูป​เคารพ, คน​ที่​กล่าว​กับ​รูป​เคารพ​หล่อ​ว่า, “ท่าน​เป็น​พระ​ของ​เรา,” นั้น​จะ​ต้อง​อับอาย​อดสู</verse>
				<verse number="18">เจ้า​คน​หูหนวก​เอ๋ย, จง​ฟัง; เจ้า​คน​ตาบอด​เอ๋ย, จง​ดู; เพื่อ​เจ้า​จะ​เห็น​ได้!</verse>
				<verse number="19">ใคร​เป็น​คน​ตาบอด, ก็​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​น่ะ​ซี, และ​หูหนวก​เหมือน​อย่าง​ทูต​ที่​เรา​ได้​ใช้​ไป? ใคร​เล่า​ตาบอด​เท่า​กับ​ผู้​เลื่อมใส​ของ​เรา, และ​หูหนวก​เท่า​กับ​คนรับใช้​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา?</verse>
				<verse number="20">เจ้า​จะ​ได้​เห็น​หลาย​สิ่ง​แล้วแต่​เจ้า​ไม่​สังเกต​ดู, หู​เจ้า​ก็​เปิด, แต่​ไม่​ได้ยิน.</verse>
				<verse number="21">เพราะ​เห็นแก่​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ก็​พอ​พระทัย​ส่งเสริม​คำสั่งสอน​ของ​พระองค์​ให้​มี​เกียรติ.</verse>
				<verse number="22">ถึงกระนั้น​พล​เมือง​นี้​ยัง​เป็น​คน​ถูก​ปล้น​และ​ถูก​ตีชิง, เขา​ทั้งหมด​ก็​ตกลง​ไป​ใน​หลุมพราง, และ​ถูก​คุมขัง​ไว้​ใน​คุก. เขา​ตก​เป็น​ทรัพย์​ชะ​เลย​และ​ไม่​มี​ใคร​ได้​เรียก​เอา​คืน​มา.</verse>
				<verse number="23">ใคร​ใน​พวก​เจ้า​จะ​สนใจ​ใน​เรื่อง​นี้; และ​ตั้งใจ​ฟัง​ต่อไป​ใน​ภายภาคหน้า?</verse>
				<verse number="24">ใคร​เล่า​ได้​ปล่อย​ให้​ยา​โคบ​ถูก​ปล้น, และ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ให้​ถูก​ตีชิง, ก็​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มิใช่​หรือ? ซึ่ง​เขา​ได้​ประพฤติ​ผิด​ต่อ​พระองค์, และ​เขา​ไม่​ได้​ดำเนิน​ตาม​พระ​มรร​คา​ของ​พระองค์, และ​มิได้​เชื่อฟัง​คำสั่งสอน​ของ​พระองค์?</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น​พระองค์​จึง​ทรง​ทุ่มเท​เพลิง​แห่ง​พระ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์, กับ​ทั้ง​การ​ดุเดือด​แห่ง​สงคราม​ลง​มา​ยัง​เขา, ซึ่ง​แวดล้อม​เขา​ไว้​รอบ​ด้วย​เปลวเพลิง, ถึงแม้ว่า​เขา​ไม่​สนใจ, และ​ไหม้​เขา, แม้ว่า​เขา​ไม่​รู้​สำนึกตัว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">และ​บัดนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ได้​ทรง​สร้าง​เจ้า​และ​ได้​ทรง​ปั้น​เจ้า, ตรัส​ว่า​ดังนี้: “อย่า​กลัว​เลย, เพราะ​เรา​ทรง​ไถ่​ค่าตัว​เจ้า​แล้ว, เรา​ได้​เรียก​เจ้า​ตาม​ชื่อ​ของ​เจ้า, เจ้า​เป็น​คน​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เจ้า​ลุย​ข้าม​น้ำ, เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า; และ​เมื่อ​ลุย​ข้าม​แม่น้ำ, แม่น้ำ​นั้น​จะ​ไม่​ท่วม​เจ้า; เมื่อ​เจ้า​เดิน​ผ่าน​เข้า​ไป​ใน​กอง​ไฟ, ไฟ​จะ​ไม่​ลวก​เจ้า, หรือ​เปลวเพลิง​จะ​ไม่​ไหม้​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">ด้วย​เรา​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​เจ้า, องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​เป็น​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​เจ้า. เรา​ใช้​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​เป็น​ค่าไถ่​ตัว​เจ้า, และ​ประเทศ​อาย​ธิ​โอบ, และ​ประเทศ​ซี​บา​มา​เปลี่ยน​แทน​ตัว​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">โดย​เหตุ​ที่​เจ้า​เป็น​ของมีค่า​ใน​สายตา​ของ​เรา, เป็น​ที่รัก​และ​นับถือ​แก่​เรา, เพราะฉะนั้น​เรา​จึง​ใช้​บรรดา​ประเทศ​มา​แลก​แทน​ตัว​เจ้า, และ​ประชาชาติ​มา​เปลี่ยน​แทน​ตัว​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">อย่า​กลัว​เลย​เพราะ​เรา​อยู่​กับ​เจ้า, เรา​จะ​นำ​ให้​เผ่าพันธุ์​ของ​เจ้า​มา​แต่​ทิศตะวันออก, และ​เรา​จะ​ประมวล​พวก​เจ้า​มา​แต่​ทิศตะวันตก.</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ว่า​แก่​ทิศเหนือ​ว่า, ‘จง​ปล่อย​เขา​เถอะ!’ และ​ว่า​แก่​ทิศใต้​ว่า, ‘อย่า​หน่วงเหนี่ยว​เขา​ไว้​เลย, จง​นำ​บุ​ตรา​ของ​เรา​มา​แต่ไกล, และ​บุตร​ของ​เรา​จาก​สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก;</verse>
				<verse number="7">คือ​ทุกคน​ที่​ถูก​เรียกชื่อ​ตาม​นาม​ของ​เรา, และ​ซึ่ง​เรา​ได้​สร้าง​ขึ้น​และ​ได้​ปั้น​และ​ได้​แต่งตั้ง​เพื่อ​จะ​ได้​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​เรา.’ ”</verse>
				<verse number="8">จง​พา​คน​ตาบอด​ที่​ยัง​มี​ลูกตา​อยู่, และ​คน​หูหนวก, แต่​ยัง​มี​หู​อยู่​ออก​มา.</verse>
				<verse number="9">ให้​บรรดา​ประเทศ​ทั้งปวง​ประชุม​กัน, และ​ให้​ประชาชาติ​ทั้งปวง​ชุมนุม​กัน​เถิด: ใคร​ใน​พวก​นี้​อาจ​จะ​บอก​ข้อความ​เหล่านี้​ล่วงหน้า​ได้, และ​อาจ​จะ​สำแดง​สิ่ง​ที่แล้วๆ มา​ได้? ให้​เขา​นำ​พะ​ยาน​มา​อ้าง​ว่า​เขา​เป็น​ฝ่าย​ถูก, เพื่อ​ใครๆ จะ​ได้ยิน​คำ​อ้าง​ของ​เขา​และ​กล่าว​ว่า, “จริง​แล้ว.”</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​พะ​ยาน​ของ​เรา, และ​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​ที่​เรา​ได้​เลือกสรร​ไว้, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้จัก​และ​เชื่อถือ​เรา, และ​จะ​ได้​เข้าใจ​ว่า, เรา​คือ​พระองค์​ผู้​นั้น. ไม่​มี​พระเจ้า​เกิด​ขึ้น​ก่อน​เรา, และ​ภายหลัง​เรา​ก็​จะ​ไม่​มี​ดุจ​กัน.</verse>
				<verse number="11">เรา, คือ​ตัว​เรา​เอง, เป็น​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​นอกจาก​เรา​ไม่​มี​ผู้ช่วย​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="12">เรา​ได้​ประกาศ​ให้​แจ้ง​แล้ว, เรา​ได้​ช่วย​ให้​รอด​แล้ว, และ​เรา​ได้​สำแดง​ให้​เห็น​แล้ว; และ​ก็​ไม่​มี​พระ​อื่น​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า. เหตุ​ฉะนั้น​เจ้า​ก็​เป็น​พะ​ยาน​ของ​เรา. ว่า​เรา​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า. พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="13">“เรา​เป็น​พระเจ้า​ตั้งแต่แรก​เดิม, และ​ต่อไป​ก็​จะ​เป็น​เช่นนั้น​ดุจ​กัน. ไม่​มี​ใคร​จะ​ยื้อแย่ง​ไป​จาก​มือ​ของ​เรา​ได้, เมื่อ​เรา​ทำ​อะไร​ใคร​เล่า​จะ​มา​ขวาง​เรา​ได้?”</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ไถ่​ของ​เจ้า, องค์​บริสุทธิ์​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, ตรัส​ดังนี้​ว่า, “เพราะ​เห็นแก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เรา​จะ​ใช้​ทูต​ไป​ประเทศ​บาบู​โลน, ให้​เขา​พา​พวก​เหล่านั้น​คือ​พวก​เคเซ็ศ, ลงเรือ​กำปั่น​มา​เป็น​ชะ​เลย​ด้วย​ความ​ร่าเริง.</verse>
				<verse number="15">เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, องค์​บริสุทธิ์​ของ​พวก​เจ้า, ผู้สร้าง​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, และ​เป็น​กษัตริย์​ของ​พวก​เจ้า.”</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​ทรง​ทำ​ทางใน​ทะเล, และ​สร้าง​วิถี​ใน​มหาสมุทร;</verse>
				<verse number="17">ผู้​ได้​นำ​ราชรถ​และ​ม้า, กองทัพ​และ​นักรบ​ออก​มา​ด้วย​กัน, เขา​ทั้ง​หลาย​นอน​ตาย​ด้วย​กัน, และ​ไม่​ลุก​ขึ้น​มา​อีก, เขา​มอด​ม้วย​และ​ดับ​ชีวิต​เหมือน​ดับ​ตะเกียง; ตรัส​ดังนี้​ว่า:</verse>
				<verse number="18">“อย่า​ไป​ระลึก​ถึง​เรื่อง​ก่อนๆ และ​อย่า​ไป​ตรึกตรอง​ถึง​เรื่อง​เก่าแก่​เลย.</verse>
				<verse number="19">นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ประกอบ​กิจ​ใหม่, ถึง​เดี๋ยวนี้​ก็​ปรากฏ​อยู่​แล้ว, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​เหตุ​นั้น​หรือ? แท้จริง​เรา​ทำ​ทาง​ไว้​ใน​ป่า​เปลี่ยว, และ​แม่น้ำ​ไว้​ใน​ป่า​ทราย.</verse>
				<verse number="20">สัตว์​เดียรัจฉาน​ใน​ทุ่งนา​จะ​ให้​เกียรติยศ​เรา, คือ​หมา​ไน, และ​นกกระจอกเทศ, เพราะ​เรา​ให้​มี​น้ำ​ไว้​ใน​ป่า​เปลี่ยว, และ​แม่น้ำ​ไว้​ใน​ป่า​ทราย, เพื่อให้​พล​เมือง​ของ​เรา, ผู้​เลือกสรร​ของ​เรา​ได้​ดื่ม,</verse>
				<verse number="21">คือ​พล​เมือง​ซึ่ง​เรา​ได้​สร้าง​ไว้​สำหรับ​ตัว​ของ​เรา​เอง​เพื่อ​เขา​จะ​ได้​สรรเสริญ​เรา.”</verse>
				<verse number="22">โอ​ยา​โคบเอ๋ย, ถึงกระนั้น​เจ้า​ก็​มิได้​ร้องเรียก​หา​เรา, โอ​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย, เจ้า​ก็​มิได้​ยอม​เหน็ดเหนื่อย​เพราะ​เห็นแก่​เรา.</verse>
				<verse number="23">เจ้า​มิได้​นำ​แกะ​มา​ถวาย​เรา​เป็น​เครื่องบูชา​ยัญ; และ​เจ้า​หา​ได้​ให้​เกียรติยศ​แก่​เรา​โดย​การ​นำ​เครื่อง​สักการะ​ของ​เจ้า​มา​ถวาย​เรา​ไม่, ฝ่าย​เรา​ก็​มิได้​ทำ​ให้​เจ้า​หนักอก​ด้วย​เรื่อง​เครื่องบูชา, หรือ​หนักใจ​ด้วย​เรื่อง​เครื่อง​หอม.</verse>
				<verse number="24">เจ้า​ไม่​ได้​เอา​เงิน​ไป​ซื้อ​อ้อย​มา​ถวาย​เรา, หรือ​ไม่​ได้​ทำ​ให้​เรา​กิน​ไขมัน​แห่ง​เครื่องบูชา​ของ​เจ้า​อิ่ม​เลย; แต่​พวก​เจ้า​ได้​ทำ​ให้​เรา​หนักอก​เรื่อง​บาป​ของ​เจ้า, และ​ทำ​ให้​เรา​หนักใจ​เรื่อง​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="25">เรา, เรา​เอง​นะ, เป็น​ผู้​ที่​ลบล้าง​การ​ล่วงละเมิด​ของ​เจ้า​เพราะ​เห็นแก่ตัว​เรา​เอง; และ​เรา​จะ​ไม่​จดจำ​บาป​ของ​เจ้า​ไว้​เลย.</verse>
				<verse number="26">จง​ฟื้น​ความหลัง​ขึ้น​มา​ให้​เรา​ฟัง, และ​ให้​เรา​เอา​มา​ถกเถียง​กัน; จง​เอา​มา​เล่า​สู่​กัน​ฟัง, เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​พิสูจน์​ว่า​เจ้า​ทำ​ถูก​แล้ว!</verse>
				<verse number="27">ปฐม​บิดา​ขอ​เจ้า​ได้​ทำ​ผิด​บาป​และ​ศาสดาพยากรณ์​ของ​เจ้า​ได้​กบฏ​ต่อ​เรา.</verse>
				<verse number="28">เจ้านาย​ของ​เจ้า​ได้​สพ​ประมาท​วิหาร​ของ​เรา, เพราะฉะนั้น​เรา​จึง​ได้​ปล่อย​ให้​ยา​โคบ​พินาศ​ไป​เสียที​เดียว, และ​ให้​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​เป็น​ที่​ถูก​ถากถาง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">โอ้​ยา​โคบ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา, และ​ยิศ​รา​เอล​ผู้​เลือกสรร​ของ​เรา​เอ๋ย, บัดนี้​จง​สดับ​ฟัง!</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​สร้าง​เจ้า, และ​ผู้​ปั้น​เจ้า​ตั้งแต่​ยัง​อยู่​ใน​ครรภ์​มารดา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า: “โอ้​ยา​โคบ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​เอ๋ย, และ​ยะซู​รู​น​ที่​เรา​ได้​เลือกสรร​ไว้, อย่า​กลัว​เลย!</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เรา​จะ​เท​น้ำลง​บน​แผ่น​ดิน​กันดาร, และ​ให้​มี​ลำธาร​บน​ดิน​แห้ง; เรา​จะ​หลั่ง​พระ​จิตต์​ของ​เรา​บน​ลูกหลาน​ของ​เจ้า, และ​พระ​พร​บน​เผ่าพันธุ์​ของ​เจ้า,</verse>
				<verse number="4">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​จำเริญ​ขึ้น​เหมือน​อย่าง​หญ้า​ใน​บึง, เหมือน​อย่าง​ต้น​ลำ​พู​ริม​ทาง​น้ำ.</verse>
				<verse number="5">บ้าง​ก็​ว่า, ‘ข้า​เป็น​คน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา,’ และ​บ้าง​ก็​เอาชื่อ​ของ​ยา​โคบ​เป็น​ชื่อ​ของ​ตน, และ​บ้าง​ก็​จะ​เอา​คำ ‘คน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา,’ สัก​ไว้​บน​แขน​ของ​ตัว, และ​บ้าง​ก็​จะ​เอาชื่อ ‘ยิศ​รา​เอล’ เป็น​นามสกุล​ของ​ตน.”</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​กษัตริย์​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, และ​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​เขา, คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา, ตรัส​ว่า: “เรา​เป็น​เบื้องต้น, และ​เรา​เป็น​เบื้องปลาย, และ​นอกจาก​เรา​ไม่​มี​เลย.</verse>
				<verse number="7">ใคร​จะ​เหมือน​เรา? ก็​ให้​เขา​ประกาศ​ตัว​ออก​มา, ให้​เขา​สำแดง​ตน​และ​ปรากฏ​ตัว​ออก​มา​ต่อหน้า​เรา​ซิ! ใคร​เล่า​ได้​ประกาศ​ไว้​ตั้งแต่​ดั้งเดิม​ว่า​สิ่ง​นี้​สิ่ง​นั้น​จะ​เกิด​ขึ้น? ก็​ให้​เขา​ทำนาย​สิ่ง​เหล่านั้น​เถอะ!</verse>
				<verse number="8">อย่า​กลัว​เลย, อย่า​หวาด​ไป​เลย! เรา​ไม่​ได้​ประกาศ​และ​ชี้แจง​ให้​เจ้า​ทราบ​ไว้​ตั้งแต่​ดั้งเดิม​แล้ว​หรือ? เจ้า​ก็ได้​เป็น​พะ​ยาน​ให้​เรา. นอกจาก​เรา​ยัง​มี​พระเจ้า​อื่น, และ​ทั้ง​มี​ศิลา​ใด​ที่​เรา​ไม่​รู้จัก​หรือ?”</verse>
				<verse number="9">ช่าง​ทำ​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ไม่​เป็น​เรื่อง, การฝีมือ​ของ​เขา​ก็​ไม่​มี​ประโยชน์​อัน​ใด, และ​ผู้​ที่​นมัสการ​รูป​เหล่านั้น​ก็​ไร้​ตา​และ​ไร้​ประสาท, เขา​จึง​ต้อง​รับ​ความ​อัปยศ!</verse>
				<verse number="10">ถ้าเช่นนั้น​ใครๆ ที่​ทำ​รูป​พระ, หรือ​หล่อ​รูป​เคารพ​ซึ่ง​ไม่​เป็น​เรื่อง​นั้น,</verse>
				<verse number="11">รวม​ทั้งคน​ทั้ง​หลาย​ที่​ไหว้​รูป​นั้น, ก็​จะ​ได้​ความ​อัปยศ, เพราะว่า​ช่าง​ทำ​ก็​เป็น​แต่​มนุษย์, ให้​เขา​มา​ยืน​ประชุม​อยู่​ด้วย​กัน, เขา​จะ​รู้สึก​หวาดกลัว​และ​รับ​ความ​อัปยศ​พร้อมหน้า​กัน.</verse>
				<verse number="12">ช่างเหล็ก​ก็​ทำงาน​อยู่​ที่​หน้าเตา, และ​ใช้​ค้อน​ตี​ให้​เข้า​เป็น​รูป, ได้​ตี​ด้วย​แขน​อัน​ล่ำ​สัน​ของ​เขา, แล้ว​เขา​ก็​อ่อนกำลัง​หิวโหย, ถ้า​ไม่​ได้​ดื่ม​น้ำ​ก็​จะ​เป็น​ลม​ไป.</verse>
				<verse number="13">ช่างไม้​ก็​เอา​ท่อนไม้​ออก​มา​วัด, แล้ว​ขีด​เส้น​กะ​ไว้​ด้วย​ดินสอ, ลงมือ​ไส​กบ, ใช้​วงเวียน​ทำ​ให้​เข้า​รูป, แล้ว​แกะ​เป็น​รูป​เหมือน​คน, มี​ความงาม​ตาม​มนุษย์​ชาติ, เพื่อ​จะ​ตั้ง​ไว้​ใน​เรือน!</verse>
				<verse number="14">ชาย​คน​หนึ่ง​ไป​ตัด​ต้นสน​สี​ดาร์, หรือ​ตัด​ต้นสน​ไพน์, หรือ​ต้น​โอ๊ค, หรือ​ต้นไม้​ชะ​นิด​อื่น​ใน​ป่า​มา​ก็ได้, ซึ่ง​เป็นต้น​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ปลูก​ได้​รดน้ำ​และ​ได้​บำรุง​ไว้​ให้​มนุษย์​ใช้​เป็น​ฟืน.</verse>
				<verse number="15">ท่อน​หนึ่ง​เขา​ก็​เอา​ไป​ทำ​ฟืน​ผิง​ไฟ​สำหรับ​ตัว​ของ​เขา​เอง, ท่อน​หนึ่ง​ก็​เอา​ไป​ทำ​ฟืน​ปิ้ง​ขน​ปัง, แล้ว​ภายหลัง​จง​ทำ​พระ​ขึ้น​นมัสการ, และ​แกะ​รูป​มา​กราบไหว้.</verse>
				<verse number="16">ครึ่งหนึ่ง​เอา​ไป​ทำ​ฟืน, และ​ย่าง​เนื้อ, เขา​กิน​เนื้อ​ย่าง​นั้น​อิ่ม; พลาง​ก็​ผิง​ไฟ​ไป​ด้วย, แล้ว​กล่าว​ว่า, “อะฮ้า! ฉัน​ผิง​ไฟ​แล้ว, ฉัน​อุ่น​สบายดี.”</verse>
				<verse number="17">และ​ส่วน​ไม้​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​เขา​ก็​เอา​มา​ทำ​เป็น​รูป​พระ​คือ​รูป​เคารพ​ของ​เขา, และ​เขา​ก็​กราบ​ลง​ตรง​รูป​นั้น, นมัสการ​รูป​นั้น, และ​ร้องขอ​ออก​ไป​ว่า, “ขอ​ช่วย​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​ท่าน​เป็น​พระ​ของ​ข้าพ​เจ้า!”</verse>
				<verse number="18">เขา​ทั้ง​หลาย​ไม่​มี​ความ​รู้, และ​ไม่​มี​ความ​ตรึกตรอง; เพราะว่า​ตา​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ถูก​เอา​อะไร​ป้าย​เขา​ไว้, เขา​จึง​เห็น​ไม่​ได้, และ​สมอง​ของ​เขา​จึง​ทึบ​ไป​จน​เข้าใจ​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="19">ไม่​มี​ใคร​มี​ความรู้สึก, หรือ​สติปัญญา​หรือ​ความ​สังเกต​พอ​ที่​จะ​กล่าว​ว่า, “ครึ่งหนึ่ง​เรา​เอา​ไป​ทำ​ฟืน​ปิ้ง​ขนมปัง, และ​ย่าง​เนื้อ​กิน; และ​ส่วน​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​เรา​ก็​ทำ​เป็น​รูป​อัน​น่า​สะ​อิด​สะ​เอียน, แล้ว​ไป​กราบไหว้​ดุ้น​ไม้.”</verse>
				<verse number="20">เขา​ทั้ง​หลาย​กิน​ขี้​เท่า​เลี้ยง​ชีวิต; ใจ​ที่​ถูก​หลอน​หลอก​ได้​จูง​ให้​เขา​หลงใหล, และ​เขา​ช่วย​ตัว​ของ​เขา​ให้​รอด​ไม่​ได้, หรือ​ไม่​มี​ไหว​พอ​ถาม​ตนเอง​ว่า, “เรา​กำ​ลัง​จะ​ปิด​ความ​หลอน​หลอก​เอา​ไว้​หรือ​นี่?”</verse>
				<verse number="21">ดูกร​ยา​โคบ​และ​ยิศ​รา​เอล, จง​ระลึก​ถึง​สิ่ง​เหล่านี้, เพราะ​เจ้า​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​เรา; เรา​ได้​สร้าง​เจ้า, และ​เจ้า​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​เรา. ดูกร​ชาว​ยิศ​รา​เอล, เรา​จะ​ไม่​ลืม​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="22">เรา​ได้​ลบล้าง​ความ​ล่วงละเมิด​ของ​เจ้า​เหมือน​อย่าง​กับ​ลบล้าง​เมฆ. และ​ลบ​บาป​ของ​เจ้า​เหมือน​อย่าง​ลบ​หมอก, จง​หันกลับ​มา​หา​เรา, เพราะ​เรา​ได้​ไถ่​ตัว​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="23">โอ้​ฟ้า​สวรรค์​จง​ร้องเพลง​เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​กระทำ​การ​นี้, โอ้​แผ่น​ดิน​เบื้อง​ต่ำ​จง​เปล่ง​เสียง; โอ้​ภูเขา​ทั้ง​หลา​ป่า​ทั้ง​หลาย, และ​ต้นไม้​ทุก​ต้น​ใน​ป่า​นั้น, จง​เปล่ง​เสียงร้อง​ขึ้น​เป็น​เพลง, เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ไถ่​ยา​โคบ​ไว้​แล้ว, และ​จะ​ทรง​สำแดง​สง่า​ราศี​ให้​ปรากฏ​ใน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="24">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระ​ผู้​ไถ่​ของ​เจ้า, ผู้​ได้​ทรง​สร้าง​เจ้า​มา​ตั้งแต่​ใน​ครรภ์, ตรัส​ดังนี้​ว่า, “เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​ทรง​สร้าง​สาร​พัตร​ผู้​ที่​ได้​กาง​ฟ้า​สวรรค์​ไว้​แต่​ผู้​เดียว, ผู้​ที่​ได้​ปู​แผ่​แผ่น​ดิน​ออก​ไว้, (ใคร​เล่า​อยู่​กับ​เรา​เวลา​นั้น? )</verse>
				<verse number="25">ผู้​ที่​ทำ​ให้​เครื่อง​ลาง​ของ​พวก​หมอดู​หมด​ขลัง, หมอ​โชคชะตา​ราศี​เป็น​คนบ้า​ไป; ทำ​ให้​นักปราชญ์​ของ​เขา​ต้อง​ด้อย​ถอยหลัง, และ​ทำ​ให้​ความ​รู้​ของ​เขา​เป็น​ความ​เขลา;</verse>
				<verse number="26">แต่​ได้​ทรง​รับรอง​คำ​ของ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์, และ​ได้​ทำ​ให้​คำทำนาย​ของ​ทูต​ของ​พระองค์​สำเร็จ, เรา​คือ​ผู้​นั้น, ที่​ได้​กล่าว​ถึง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ว่า, ‘กรุง​จะ​มี​คน​อยู่’, และ​ที่​ได้​กล่าว​ถึง​เมือง​ยะฮูดา​ว่า, ‘จะ​ถูก​กู้​ขึ้น, และ​ส่วน​ที่​สลัก​หัก​พัง​เรา​จะ​ซ่อม​ขึ้น​ใหม่.’</verse>
				<verse number="27">ผู้​ที่​ได้​กล่าว​แก่​มหาสมุทร​ว่า, ‘จง​แห้ง​เถอะ!’ และ​เรา​จะ​ระบาย​น้ำ​จาก​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​เสีย​ให้​แห้ง.</verse>
				<verse number="28">ผู้​ที่​ได้​กล่าว​ถึง​ท่าน​โค​เรศ​ว่า, ‘เจ้า​เป็น​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ของ​เรา, ผู้​ที่​ประกอบ​กิจ​ตาม​น้ำใจ​ของ​เรา​ให้​สำเร็จ​ผล’; ผู้​ที่​จะ​ได้​กล่าว​ถึง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ว่า, ‘กรุง​จะ​ถูก​กู้​ขึ้น’, และ​กล่าว​ถึง​วิหาร​ว่า, ‘ราก​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​วาง​ขึ้น​ใหม่.’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โค​เรศ​ผู้​ที่​พระองค์​ทรง​เจิม​ไว้, ผู้​ที่​เรา​ได้​ยึด​มือขวา​ของ​ท่าน​ไว้​เพื่อให้​ท่าน​ปราบ​ประชาชาติ​ลง​ไป​ต่อหน้า​ท่าน, และ​เพื่อให้​แก้​เจียระบาด​ออก​เสีย​จาก​เอว​ของ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​จะ​ได้​เปิด​ประตู​ให้​ท่าน​เข้า​ไป,และ​ประตู​เหล่านั้น​จะ​ไม่​ปิด​เสีย​ได้, คือ​ตรัส​ดังต่อไปนี้:</verse>
				<verse number="2">“เรา​จะ​เดิน​ไป​ข้างหน้า​เจ้า, และ​จะ​ทำ​ที่​ขรุขระ​ให้​ราบเรียบ; และ​ประตู​ทองเหลือง​นั้น​เรา​จะ​พัง​ลง​เป็นชิ้นๆ, และ​ดาน​ประตู​ที่​ทำ​ด้วย​เหล็ก​เรา​จะ​หัก​ออก​เป็น​ท่อนๆ,</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​ให้​คลัง​ที่​ซ่อน​อยู่​ใน​ที่​มืด, และ​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​เก็บ​ไว้​ใน​ที่​ลับลี้​แก่​เจ้า; เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​ที่​ออก​ชื่อ​เรียก​เจ้า​นั้น, เป็น​พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​เห็นแก่​ยา​โคบ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​และ​ยิศ​รา​เอล​ผู้​เลือกสรร​ของ​เรา, เรา​ได้​ออก​ชื่อ​เรียก​เจ้า​แล้ว, เรา​ได้​ขนานนาม​ให้​เจ้า​แล้ว, แม้ว่า​เจ้า​ยัง​ไม่​รู้จัก​เรา.</verse>
				<verse number="5">เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, และ​ไม่​มี​พระ​อื่น​อีก​แล้ว, นอกจาก​เรา​ไม่​มี​พระเจ้า​องค์​อื่น​อีก, เรา​จะ​คาด​เจียระบาด​ให้​เจ้า, แม้ว่า​เจ้า​ยัง​ไม่​รู้จัก​เรา.</verse>
				<verse number="6">เพื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​ทิศตะวันออก​และ​ทิศตะวันตก​จะ​ได้​รู้​ว่า​นอกจาก​เรา​แล้ว​ไม่​มี​พระเจ้า​อื่น​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="7">เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, และ​ไม่​มี​พระ​อื่น​อีก​แล้ว. เรา​เป็น​ผู้สร้าง​ความ​สว่าง​และ​ความ​มืด, เรา​เป็น​ผู้​กระทำ​ให้​เกิด​ความ​สุข, และ​ก่อ​ให้​เกิด​ความ​ทุกข์, เรา​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้​ที่​ทรง​กระทำ​การ​นี้​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="8">“โอ้​ท้อง​ฟ้า, จง​หยาด, และ​เมฆ​ทั้ง​หลาย​จง​หลั่ง​ความ​ชอบธรรม​ลง​มา; จง​ให้​พื้น​พิภพ​อ้า​ออก, เพื่อให้​ความ​รอด​ผุด​ขึ้น​มา​แล้ว​ก่อ​ให้​ความ​ชอบธรรม​เกิด​งอก​งาม​ตาม​กัน​ไป, เพราะ​เรา​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="9">“วิบัติ​แก่​คน​ที่​ทุ่มเถียง​กับ​พระ​ผู้สร้าง, เช่น​หม้อ​ทุ่มเถียง​กับ​ช่างปั้น! ดินเหนียว​จะ​ถาม​ช่าง​ที่​ปั้น​มัน​หรือว่า ‘ท่าน​ทำ​อะไร’? หรือ​หัตถกรรม​จะ​พูด​กับ​ผู้​ที่​ได้​หรือว่า ‘ท่าน​ไม่​มี​มือ​ดอก? ’</verse>
				<verse number="10">วิบัติ​แก่​คน​ที่​ถาม​บิดา​ว่า ‘ท่าน​จะ​ให้​กำเนิด​อะไร?’ หรือ​ถาม​หญิง​ว่า ‘ท่าน​จะ​คลอด​อะไร​ออก​มา? ’ ”</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​องค์​บริสุทธิ์​และ​พระ​ผู้สร้าง​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, ตรัส​ดังนี้​ว่า: “เจ้า​จะ​ถาม​เรา​ใน​เรื่องราว​อัน​เกี่ยว​ข้อง​กับ​หัตถ์​กิจ​ของ​เรา​หรือ?</verse>
				<verse number="12">เรา​ได้​สร้าง​พิภพ, และ​สร้าง​มนุษย์​ไว้​บน​พิภพ; หัตถ์​ของ​เรา​ได้​กาง​ท้อง​ฟ้า​ไว้, และ​เรา​ได้​จัด​ดารา​ทั้ง​หลาย​ให้​เข้า​ระเบียบ;</verse>
				<verse number="13">เรา​เอง​เป็น​ผู้​เร้า​คนๆ หนึ่ง​ขั้น​ด้วย​ความ​ชอบธรรม, เรา​จะ​ทำ​บรรดา​ทาง​ของ​เขา​ให้​ราบเรียบ, เขา​จะ​ก่อสร้าง​กรุง​ของ​เรา, และ​จะ​ปล่อย​ชะ​เลย​ของ​เรา​ให้​เป็น​ไทย, มิใช่​เพราะ​เห็นแก่​สินจ้าง​หรือ​รางวัล,” พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ได้​ตรัส​ดังนั้น</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า: “เหล่า​กรรมกร​ของ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​พวก​พ่อค้า​ของ​ประเทศ​อาย​ธิ​โอบ, กับ​หมู่​คน​ล่ำ​สัน​ของ​ประเทศ​ซี​บา, จะ​พา​กัน​เข้า​มา​รับใช้​เจ้า, และ​จะ​เดิน​ใส่​โซ่​ตรวน​ตาม​หลัง​เจ้า​ไป; เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​กราบ​ลง​ต่อหน้า​เจ้า, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​วิงวอน​ร้องขอ​ต่อ​เจ้า​ว่า, ‘พระเจ้า​ได้​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน​แต่​ผู้​เดียว​เท่านั้น, นอกนั้น​ไม่​มี​พระ​อื่น​อีก​แล้ว.</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า​ได้​ทรง​แฝง​พระองค์​อยู่​กับ​ท่าน​เป้​น​แน่แท้, พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​เป็น​ผู้ช่วย​ให้​รอด.’</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​อับอายขายหน้า​ไป​ตาม​กัน, ช่าง​ทำ​รูป​เคารพ​ก็​อดสู.</verse>
				<verse number="17">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ช่วย​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ไว้​ให้​รอด​อยู่​ถาวร; เจ้า​จะ​ไม่​มี​วัน​อับอายขายหน้า​เลย.”</verse>
				<verse number="18">พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ได้​ทรง​สร้าง​ฟ้า​พระองค์​นั้น​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ได้​ทรง​สร้าง​และ​ประดิษฐาน​โลก​นี้​ไว้, ผู้​ได้​ทรง​แต่งตั้ง​และ​สร้าง​โลก​ไว้​มิใช่​ให้​สับสน​อลหม่าน, แค่​เพื่อให้​เป็น​ที่​อาศัย. พระองค์​นั้น​ตรัส​ว่า​ดังนี้: “เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, และ​ไม่​มี​พระ​อื่น​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="19">เรา​มิได้​พูด​ใน​ที่​ลับลี้, และ​ใน​เมือง​มืดมิด; เรา​มิได้​พูด​กับ​เผ่าพันธุ์​ของ​ยา​โคบ​ว่า, ‘จง​ไป​เสาะหา​เรา​ใน​ที่​สับสน​อลหม่าน! ‘เรา, ยะโฮ​วา, พูด​ไป​ตาม​ถูก​และ​บอก​ไป​ตาม​จริง.</verse>
				<verse number="20">เจ้าที่​เหลือ​รอด​ตาย​อยู่, จง​เข้า​มา​ให้​ใกล้​และ​ประชุม​กัน! พวก​เหล่านั้น​ที่​นำ​รูป​เคารพ​ไม้​แกะสลัก​ไป​ใน​ที่​ต่างๆ, และ​วิงวอน​ต่อ​พระ​ที่​ช่วย​เขา​ไม่​ได้, ก็​เป็น​คน​อ​ปัญญา.</verse>
				<verse number="21">“ให้​เขา​เหล่านั้น​ร่วม​หารือ​กัน, แล้ว​มา​แจ้ง​ให้​เรา​ทราบ, และ​นำ​ข้อ​พิศูจน์​มา​ด้วย! ใคร​เล่า​ได้​ประกาศ​เรื่อง​นี้​มา​แล้วแต่​กาล​ก่อน, และ​ใคร​เล่า​ได้​พ​ยา​กร​ไว้​นาน​แล้ว? คือ​เรา​ยะ​โฮ​วา​มิใช่​หรือ? ไม่​มี​พระเจ้า​อื่น​นอกจาก​เรา​เลย, เป็น​พระเจ้า​ผู้​ชอบธรรม​และ​ช่วย​ให้​รอด, และ​ไม่​มี​ใคร​อื่น​นอกจาก​เรา.</verse>
				<verse number="22">บรรดา​คน​ทั้งมวล​จนถึง​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก, จง​หัน​มา​หา​เรา, และ​รับ​ความ​รอด; เพราะ​เรา​เป็น​พระเจ้า​และ​ไม่​มี​พระเจ้า​อื่น​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="23">เรา​ได้​ปฏิญาณ​โดย​ออก​ชื่อ​ของ​เรา​เอง, คำ​ทั้ง​หลาย​ที่​ออก​จาก​ปาก​ของ​เรา​ล้วนแต่​ความจริง, และ​เรา​จะ​ไม่​คืนคำ. คือ​ว่า​ทุก​เข่า​จะ​คุก​ลง​นอบน้อม, และ​ทุก​ลิ้น​จะ​กล่าว​คำ​สัตย์​ปฏิญาณ​ว่า,</verse>
				<verse number="24">‘ความ​ชอบธรรม​และ​อานุภาพ​มี​อยู่​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​เท่านั้น, ‘คน​ทั้ง​หลาย​ที่​แค้น​เคือง​พระองค์​จะ​มา​หา​พระองค์​ด้วย​รู้สึก​ขวยเขิน​สะ​เทิน​ใจ;</verse>
				<verse number="25">แต่​เผ่าพันธุ์​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​จะ​มี​ชัย​และ​รับ​สง่า​ราศี​ใน​พระ​บารมี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">พระ​เบล​ก็​ก้มหน้า​ลง, พระ​นิ​โบ​ก็​โค้ง​ตัว​ลง, รูป​ของ​ตน​ถูก​นำมา​บรรทุก​ไว้​บน​หลัง​สัตว์, และ​ถูก​นำมา​บรรทุก​ไว้​บน​หลัง​โค​เปลี้ย.</verse>
				<verse number="2">พระ​ทั้ง​สอง​นั้น​ต่าง​ก็​โค้ง​ตัว​ลง​และ​ก้มหน้า​ลง​ด้วย​กัน, เขา​จะ​ปลดปล่อย​รูป​ที่​บรรทุก​อยู่​นั้น​ให้​พ้น​ไป​ก็​ไม่​ได้, เพราะ​ตัวพระ​ก็​ต้อง​ไป​เป็น​ชะ​เลย​ดุจ​กัน,</verse>
				<verse number="3">ดูกร​ตระกูล​ของ​ยา​โคบ, รวม​ทั้งคน​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล, ผู้​ที่​เรา​ได้​หอบหิ้ว​เป็น​ของ​หนัก​ตั้งแต่​เกิด​มา, ผู้​ที่​เรา​ได้​อุ้ม​เป็น​ภาระ​ตั้งแต่​อยู่​ใน​ครรภ์,</verse>
				<verse number="4">เรา​ยัง​จะ​ต้อง​หอบหิ้ว​เจ้า​ไป​อย่าง​นี้​จน​เจ้า​ชรา, เรา​จะ​ต้อง​อุ้มชู​เจ้า​ไป​จน​เจ้าหัว​หงอก, เรา​ได้​อุ้มชู​มา​แล้ว, เรา​ก็​จะ​อุ้มชู​ต่อไป, เรา​จะ​หอบหิ้ว​และ​เรา​จะ​ช่วย​ให้​รอด, จง​ฟัง​ดังต่อไปนี้:</verse>
				<verse number="5">“เจ้า​จะ​เปรียบ​เรา​เป็น​เหมือน​ผู้ใด, เจ้า​จะ​เทียบ​เรา​เสมอ​กับ​ใคร, เจ้า​จะ​เอา​เรา​ไป​เปรียบ​ว่า​เทียมเท่า​กับ​ผู้ใด?</verse>
				<verse number="6">ก็​เปรียบ​เหมือน​คน​ที่​เท​ทอง​ออก​มา​จาก​ถุง, และ​ชั่ง​เงิน​ใน​ตราชู​นะ​ซิ​เขา​จ้าง​ช่างทอง​มา​ทำ​โลหะ​นั้น​เป็น​พระ, แล้ว​เขา​ก็​กราบ​ลง​นมัสการ​รูป​นั้น.</verse>
				<verse number="7">เขา​แบก​รูป​นั้น​ไป​บน​บ่า, และ​ยก​ลง​ตั้ง​ให้​ยืน​อยู่​กับ​ที่, รูป​นั้น​ก็​ยืน​อยู่​กับ​ที่​มิได้​เคลื่อนไหว​ไป​จาก​ที่​เลย; ถึง​ใคร​จะ​ไป​ร้องขอ​ให้​รูป​นั้น​ช่วย, รูป​นั้น​ก็​จะ​ไม่​ตอบ​อะไร, และ​จะ​ไม่​ช่วย​เขา​ให้​พ้น​จาก​ความ​ทุกข์​ของ​เขา​ได้.</verse>
				<verse number="8">เจ้า​คน​กบฏ, จง​คิด​และ​ใคร่ครวญ​และ​ใฝ่ใจ​ใน​ข้อความ​เหล่านี้​เถอะ!</verse>
				<verse number="9">จง​ระลึก​ถึง​เหตุการณ์​ที่​ล่วง​ไป​แล้ว​ใน​กาล​ก่อน,</verse>
				<verse number="10">เรา​เป็น​พระเจ้า​และ​ไม่​มี​ผู้ใด​เสมอ​เหมือน​เรา, เรา​เป็น​ผู้​บอกเล่า​ตั้งแต่​ต้น​ว่า​จะ​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น​ตอน​ปลาย, และ​บอกเล่า​สิ่ง​ซึ่ง​ยัง​ไม่​เกิด​ขึ้น​ไว้​ตั้งแต่​เวลา​โบราณ. เรา​เป็น​ผู้​กล่าว​ว่า, ‘โครง​การณ์​ของ​เรา​จะ​ยั่งยืน, และ​เรา​จะ​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​เรา​ทุก​ประการ;</verse>
				<verse number="11">เรา​เป็น​ผู้​เรียก​ตัวแทน​ของ​เรา​ออก​มา​จาก​ทิศตะวันออก, และ​เรียก​คน​ที่​จะ​ทำ​ตาม​ใน​โครง​การณ์​ของ​เรา​ให้​สำเร็จ​นั้น​มา​จาก​แผ่น​ดิน​ไกล​เรา​ได้​พูด​ไว้​แล้ว, และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​เกิด​ขึ้น, เรา​ได้​วาง​โครง​การณ์​ไว้​แล้ว, และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​สำเร็จ.’</verse>
				<verse number="12">เจ้า​ผู้​ท้อ​ระทด​ใจ, และ​ผู้รู้​สึก​ว่า​ห่างไกล​จาก​ความ​มี​ชัย, จง​ฟัง​เรา:</verse>
				<verse number="13">ความ​มี​ชัย​ของ​เราๆ นำมา​ใกล้​แล้ว, ไม่​ใช่​อยู่​ห่างไกล​เลย, และ​ความ​รอด​ของ​เรา​จะ​ไม่​ล่าช้า; เรา​จะ​ช่วย​กรุง​ซี​โอน​ให้​รอดพ้น, และ​จะ​ให้​สง่า​ราศี​ของ​เรา​แก่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">“โอ้​บุตรี​แห่ง​บา​บิ​โลน​เอ๋ย, จง​ลง​มา​นั่ง​ใน​กอง​ฝุ่น; โอ้​บุตรี​แห่ง​เคเซ็ศเอ๋ย, จง​นั่งลง​บน​พื้นดิน​ปราศ​จาก​บัลลังก์​เถอะ! เพราะ​เขา​จะ​ไม่​เรียก​เจ้า​ว่า​เป็น​คน​งาม​ละมุนละม่อม​และ​สำรวย​อีก​ต่อไป.</verse>
				<verse number="2">จง​ถอด​เอา​ผ้า​โป​รง​คลุม​หน้า​ออก​เสีย, มา​จับ​หิน​โม่​และ​โม่​แป้ง​เถิด; จง​เปลื้อง​กะ​โป​ร​งอ​อก​เสีย, ปล่อย​ให้​แลเห็น​ขา, ลุย​แม่น้ำ​ข้าม​ไป.</verse>
				<verse number="3">เขา​จะ​เห็น​กาย​ของ​เจ้า​เปิด​เผย, เอย, เจ้า​ก็​จะ​ได้​รับ​ความ​อดสู! เรา​จะ​กระทำ​การ​แก้แค้น, และ​ไม่​ไว้หน้า​ผู้ใด.”</verse>
				<verse number="4">พระ​ผู้​ไถ่​ของ​เรา, ทรง​พระ​นาม​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา, องค์​บริสุทธิ์​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, ตรัส​ไว้​ดังนั้น</verse>
				<verse number="5">“โอ้​บุตรี​แห่ง​เคเซ็ศ, จง​หลบ​เข้า​ไป​ใน​ที่​มืด, และ​นิ่งเงียบๆ เสีย​เถอะ! เพราะ​เขา​จะ​ไม่​เรียก​เจ้า​ว่า​เป็น​นางพญา​อาณาจักร​อีก​ต่อไป​แล้ว.</verse>
				<verse number="6">เรา​แค้น​เคือง​พล​เมือง​ของ​เรา, เรา​สู้​ยอม​ให้​มฤ​ดก​ของ​เรา​เป็น​มลทิน​ไป, โดย​มอบ​เขา​ไว้​ให้​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​เจ้า; แต่​เจ้า​ไม่​เวทนา​สงสาร​เขา​เลย; เจ้า​ทำ​แอก​ของ​เจ้า​ให้​ตึง​บีบ​คนชรา​แน่น​นัก.</verse>
				<verse number="7">และ​เจ้า​ว่า, ‘เรา​จะ​ดำรง​อยู่​เป็น​นิจ, เป็น​นางพญา​อยู่​ชั่ว​กัล์ป​ชั่ว​กัลป์:’ แต่​เจ้า​ไม่​จำ​เรื่อง​นี้​ใส่ใจ​ไว้, หรือ​ไม่​คิด​ว่า​อะไร​จะ​เกิด​ขึ้น​ใน​ตอน​ปลาย</verse>
				<verse number="8">“นี่​แน่ะ​จง​ฟัง, เจ้า​คนรัก​ความ​สนุกสนาน, นั่ง​วาง​อารมณ์, และ​นึกในใจ​ว่า, ‘ข้าฯนี่​เขื่อง, ไม่​มี​ใคร​แล้ว​นอกจาก​ข้าฯ: ข้าฯไม่​ต้อง​นั่ง​เหงา​อย่าง​หญิง​ม่าย, หรือ​ข้าฯ​ไม่​ต้อง​จาก​ลูก!</verse>
				<verse number="9">แต่​สอง​สิ่ง​นี้​จะ​บังเกิด​แก่​เจ้า​ใน​พริบตาเดียว, ใน​วัน​เดียว; การ​จาก​ลูก​และ​การ​เป็น​แม่ม่าย​จะ​บังเกิด​ขึ้น​แก่​เจ้า​อย่าง​ถึง​ขนาด, ถึงแม้ว่า​เจ้า​จะ​บ้อง​กัน​ไว้​ด้วย​คาถาอาคม​และ​เวท​มนต์​อย่าง​มากมาย​แล้ว​ก็ตาม.</verse>
				<verse number="10">ถึงแม้ว่า​เจ้า​ได้​วางใจ​พึ่ง​ใน​ความ​ชำนิชำนาญ​ของ​เจ้า, และ​เคย​พูด​ว่า, “ไม่​มี​ใคร​เห็น​ข้าฯ.’ สติปัญญา​และ​ความ​ชำนิชำนาญ​ของ​เจ้า​นั้น​ได้​จูง​เจ้า​ให้​หลง​ไป, จนถึง​กับ​เจ้า​ได้​พูด​แก่​ตัวเอง​ว่า, ‘ข้าฯนี่​เขื่อง, ไม่​มี​ใคร​แล้ว​นอกจาก​ข้าฯ.’</verse>
				<verse number="11">เพราะฉะนั้น​เหตุร้าย​จะ​ทับถม​ลง​บน​เจ้า, ซึ่ง​เจ้า​ไม่​รู้จัก​ที่​จะ​ร่าย​มนต์​ให้​มัน​ผ่านพ้น​ไป​อย่างไร: และ​ความ​หายนะ​จะ​ตกลง​มา​บน​เจ้า, ซึ่ง​เจ้า​ไม่​รู้​วิธี​จะ​บวงสรวง​อย่างไร. ความ​พินาศ​จะ​โฉบ​เฉี่ยว​เจ้า, ซึ่ง​เจ้า​ไม่​รู้​ว่า​จะ​หลบ​อย่างไร.</verse>
				<verse number="12">เอ้า, เจ้า​จง​พึ่ง​เวท​มนต์​ของ​เจ้า, และ​คาถาอาคม​ของ​เจ้า, ซึ่ง​เจ้า​ตรากตรำ​ปฏิบัติ​มา​ตั้งแต่​สาว; บางที​เจ้า​จะ​ได้​สม​ปรารถนา, บางที​เจ้า​จะ​ทำ​ให้​มน​ตื่นตกใจ​หนี​ไป​กระมัง!</verse>
				<verse number="13">“เจ้า​ได้​ตรากตรำ​ปฏิบัติ​พวก​หมอ​เวท​มนต์​มากมาย​เหล่านี้​แล้ว: บัดนี้​จง​ขอ​ให้​พวก​เหล่านี้​ลุก​ขึ้น​มา​ช่วย​พวก​เจ้า​ซิ, คือ​พวก​หมอดู​ดวงชะตา​ราศี, พวก​โหร​ดู​ดาว, และ​ให้​เขา​ทำนาย​บอก​เจ้า​เป็น​เดือนๆ ไป, ว่า​จะ​มี​โชก​ชะตา​อะไร​เกิด​ขึ้น​แก่​เจ้า​บ้าง.</verse>
				<verse number="14">นี่​แน่ะ, เขา​เหล่านั้น​กลาย​เป็น​ตอ​ซังข้าว​ที่​ถูก​ไฟไหม้​เสียแล้ว, เขา​จะ​ช่วย​ตัว​ของ​เขา​เอง​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​ของ​เปลวไฟ​นั้น​ก็​ไม่​ได้, เพราะ​นี่​มัน​ไม่​ใช่​ถ่าน​ติดไฟ​ไว้​อบอุ่น​ตัว, หรือ​ไม่​ใช้​ไฟ​ไว้​ผิง​กาย,</verse>
				<verse number="15">นี่แหละ​คือ​ผลกรรม​ของ​คน​เหล่านั้น​ซึ่ง​ตัว​เจ้า​ได้​ตรากตรำ​ปรนนิบัติ​มา, ซึ่ง​ตัว​เจ้า​ได้​เสียเงิน​บนบาน​ให้​เขา​มา​ตั้งแต่​สาว, เขา​ทั้ง​หลาย​ต่าง​เดิน​ซวนเซ​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ตน, และ​ไม่​มี​ผู้ใด​ช่วย​เขา​เหล่านั้น​ให้​พ้น​ได้.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">โอ้​เผ่าพันธุ์​ของ​ยา​โคบเอ๋ย, ที่​ได้​ถูก​ขนานนาม​ว่า​ยิศ​รา​เอล, และ​ได้​ถือกำเนิด​มา​แต่​บั้นเอว​ของ​ยะฮูดา, ผู้​ที่​ได้​ใช้​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ปฏิญาณ, และ​วิงวอน​ออก​พระ​นาม​ของ​พระเจ้า​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, แต่​ไม่​ได้​ใช้​ใน​ทาง​ซื่อสัตย์สุจริต;</verse>
				<verse number="2">ถึงแม้ว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ขนานนาม​ของ​ตน​ตาม​เมือง​บริสุทธิ์, และ​พึ่งพาอาศัย​พระเจ้า​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, ซึ่ง​มี​พระ​นาม​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ก็ตาม, จง​ฟัง​คำ​ตรัส​ดังต่อไปนี้:</verse>
				<verse number="3">“เรื่องราว​ที่​ผ่าน​มา​แล้ว​นั้น, เรา​ได้​บอก​ไว้​ล่วงหน้า​แก่​เจ้า​แล้ว​ตั้งแต่​ดั้งเดิม, คำ​เหล่านั้น​ได้​ออก​ไป​จาก​ปาก​ของ​เรา, และ​เรา​ได้​ประกาศ​คำ​เหล่านั้น, แล้ว​เรา​ได้​ลงมือ​กระทำ​ทันที, และ​สิ่ง​เหล่านั้น​ก็ได้​เกิด​ขึ้น​มา​แล้ว.</verse>
				<verse number="4">โดย​เหตุ​ที่​เรา​รู้​ว่า​เจ้า​เป็น​คน​ดื้อด้าน, ว่า​เจ้า​เป็น​คน​คอแข็ง​ดัง​เหล็ก, และ​หน้าด้าน​ยังกับ​ทองเหลือง,</verse>
				<verse number="5">เรา​จึง​ได้​บอก​สิ่ง​เหล่านี้​ไว้​ล่วงหน้า​เสีย​แต่​ดั้งเดิม, และ​ได้​ประกาศ​ให้​เจ้า​รู้​ก่อน​ที่​สิ่ง​เหล่านั้น​จะ​บังเกิด​ขึ้น​มา, เกรง​ว่า​พวก​เจ้า​จะ​พา​กัน​พูด​ว่า, ‘รูป​เคารพ​ของ​ข้าฯ​ได้​ประกอบ​กิจ​ให้​ข้าฯ, รูป​แกะ​และ​รูปหล่อ​ของ​ข้าฯ​ได้​บงการ​ให้​เกิด​ขึ้น​ต่างหาก.’</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ได้ยิน​ถึง​เรื่องราว​เหล่านี้​แล้ว, และ​บัดนี้​เรื่อง​เหล่านั้น​ก็​สำเร็จ​ครบถ้วน​แล้ว, เจ้า​จะ​ไม่​ยอม​เป็น​พะ​ยาน​ใน​เรื่อง​นี้​รึ? ตั้งแต่นี้ไป​เรา​จะ​ประกาศ​สิ่ง​ใหม่ๆ ให้​เจ้า​ฟัง. คือ​ข้อ​ลึกลับ​ที่​เจ้า​ยัง​ไม่​ได้​รู้.</verse>
				<verse number="7">มัน​เพิ่ง​ถูก​สร้าง​ให้​เกิด​ขึ้น​เดี๋ยวนี้​เอง, และ​มิใช่​เรื่องราว​แต่​เก่า​ก่อน, ก่อน​วันนี้​เจ้า​ยัง​ไม่​เคย​ได้ยิน​ถึง​เรื่องราว​เหล่านั้น​เลย, เกรง​ว่า​เจ้า​จะ​พา​กัน​พูด​ว่า, ‘ดู​ซิ, ข้าฯรู้​แล้ว​ละ.’</verse>
				<verse number="8">แท้ที่จริง​เจ้า​ก็​ยัง​ไม่​ได้ยิน, และ​เจ้า​ก็​ยัง​ไม่​ได้​รู้, จน​กะ​ทั่ง​บัดนี้​แล้ว​หู​ของ​เจ้า​ยัง​หา​ได้​เปิด​รับ​ไม่; ด้วยว่า​เรา​รู้​ว่า​เจ้า​เป็น​คน​คิดคด​ทรยศ​สัก​เพียงไร; ว่า​เจ้า​มี​ชื่อเสียง​ใน​ทาง​กบฏ​มา​ตั้งแต่​กำเนิด.</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เห็นแก่​นาม​ของ​เรา, เรา​จึง​ได้​อั้น​โกรธ​เอา​ไว้, เพราะ​เห็นแก่​เกียรติยศ​ของ​เราๆ จึง​ได้​รั้ง​ความ​โกรธ​เจ้า​เอา​ไว้, เพื่อ​จะ​มิ​ต้อง​ตัด​เจ้า​ให้​ขาด​ออก​เสีย.</verse>
				<verse number="10">ดูเถอะ, เรา​ได้​หลอม​เจ้า, แต่​ไม่​ได้​หลอม​เหมือน​หลอม​เงิน, เรา​ได้​พิสูจน์​เจ้า​ใน​เบ้า​แห่ง​ความ​ทนทุกข์.</verse>
				<verse number="11">เพราะ​เห็นแก่ตัว​เรา, เออ, เพราะ​เห็นแก่ตัว​เรา​เอง​จริงๆ, เรา​จึง​จะ​ทำ​ดังนี้, ด้วย​เรา​จะ​ยอม​ให้​ชื่อเสียง​ของ​เรา​ถูก​ครหา​อย่างไร​ได้! และ​สง่า​ราศี​ของ​เราๆ ไม่​ยอม​ยก​ให้แก่​ผู้อื่น​เลย.</verse>
				<verse number="12">โอ​ยา​โคบ​และ​ยิศ​รา​เอล​ที่​เรา​ได้​เรียก​ไว้, จง​ฟัง​เรา​เถิด, เรา​เป็น​ผู้​นั้น, เรา​เป็น​เบื้องต้น​และ​เรา​เป็น​เบื้องปลาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="13">มือ​ของ​เรา​ได้​วาง​รากฐาน​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก​ไว้, และ​มือขวา​ของ​เรา​ได้​กาง​ท้อง​ฟ้า​ไว้, พอ​เรา​เรียก, มัน​ก็​พา​กัน​ยืน​ขึ้น.</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ทั้งหมด​จง​ชุมนุม​กัน​และ​คอย​ฟัง​เถอะ, ใคร​ใน​พวก​เจ้า​เล่า​ที่​ได้​ทำนาย​สิ่ง​เหล่านี้​ไว้​ล่วงหน้า, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​รัก​เขา​ผู้​นั้น, เขา​ผู้​นั้น​ก็​จะ​กระทำ​ต่อ​ประเทศ​บาบู​โลน​ตาม​ชอบใจ​ของ​เขา, และ​เขา​จะ​เหยียด​แขน​ออก​กระทำ​แก่​พวก​เคเซ็ศ.</verse>
				<verse number="15">เรา​เอง​ได้​พูด​และ​ได้​เรียก​เขา​ผู้​นั้น, เรา​ได้​นำ​เขา​มา, และ​ทำ​ทาง​ของ​เขา​ให้​สะดวก.</verse>
				<verse number="16">จง​เข้า​มา​ใกล้​เรา, และ​ฟัง​เรื่องราว​นี้​เถิด! ทั้ง​แต่เดิม​มา​เรา​ก็​มิได้​พูด​ใน​ที่​ลับลี้. ตั้งแต่​เหตุการณ์​เหล่านั้น​เกิด​ขึ้น, เรา​ก็ได้​อยู่​ที่​นั้น, บัดนี้​เรา, ยะโฮ​วา​เจ้า, ได้​ใช้​เขา​ผู้​นั้น​ไป, โดย​มี​จิตต์​ของ​เรา​สวม​ทับ​ไป​ด้วย.”</verse>
				<verse number="17">พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ไถ่​ของ​เจ้า, องค์​บริสุทธิ์​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, ตรัส​ดังต่อไปนี้: “เรา​คอ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​เจ้า​ผู้สั่ง​สอน​เจ้า, เพื่อ​ประโยชน์​แก่​ตัว​ของ​เจ้า​เอง, และ​ผู้นำ​เจ้า​ให้​ดำเนิน​ใน​ทาง​ที่​เจ้า​ควร​ดำเนิน.</verse>
				<verse number="18">โอ้​ถ้า​เจ้า​ได้​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของ​เรา​แล้ว, ความ​เจริญ​ของ​เจ้า​ก็​จะ​เป็น​ดัง​แม่น้ำ​ไหล, และ​ความ​ชอบธรรม​ของ​เจ้า​ก็​จะ​มี​บริบูรณ์​ดัง​คลื่น​ใน​มหาสมุทร.</verse>
				<verse number="19">เผ่าพันธุ์​ของ​เจ้า​จะ​มาก​ดัง​เม็ด​ทราย, วงศ์​วาน​ของ​เจ้า​ก็​จะ​มี​มาก​เหมือน​ดัง​เม็ด​กรวด; และ​นาม​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​ถูก​ลบ​ออก​หรือ​ทำลาย​ให้​อันตรธาน​ไป​จาก​หน้า​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="20">จง​ออก​ไป​จาก​ประเทศ​บาบู​โลน, จง​หนี​ออก​ไป​จาก​เมือง​เก​เซ็ศ! จง​ส่ง​เสียง​ตะโกน​บอก​ด้วย​ความยินดี, ประกาศ​เรื่อง​นี้, จง​ส่ง​คำประกาศ​ออก​ไป​จน​กะ​ทั่ง​ปลาย​พิภพ​โลก​ว่า​ดังนี้: “พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ไถ่​ยา​โคบ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ไว้​แล้ว.”</verse>
				<verse number="21">เขา​มิได้​กระหายน้ำ​เมื่อ​พระองค์​ทรง​นำ​เขา​ไป​ตลอด​ป่า​ทราย; พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​น้ำ​ให้​พุ​ออก​มา​จาก​หิน​ให้​เขา​ดื่ม; พระองค์​ทรง​ตี​หิน​ให้​แตก​แล้ว​น้ำพุ​ก็​พุ่ง​ออก​มา.</verse>
				<verse number="22">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “ไม่​มี​ความ​สงบสุข​สำหรับ​คน​ชั่ว.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="49">
				<verse number="1">ดูกร​ชาวเกาะ​ทั้ง​หลาย​จง​สดับ​ฟัง, และ​ประชาชน​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​ห่างไกล, จง​ฟัง​ข้าพ​เจ้า​เถอะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เรียก​ข้าพ​เจ้า​ตั้งแต่​กำเนิด, พระองค์​ได้​ประทาน​ชื่อ​ให้แก่​ข้าพ​เจ้า​ตั้งแต่​อยู่​ใน​ครรภ์​มารดา.</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ได้​ทรง​สร้าง​ปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​พูด​ฉะฉาน​ดัง​ดาบ; พระองค์​ได้​เอา​ข้าพ​เจ้า​ซ่อน​ไว้​ใน​ร่มเงา​แห่ง​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์, พระองค์​ได้​ทรง​ขัดเกลา​ข้าพ​เจ้า​เหมือน​ดัง​ลูกศร​มัน​ขึ้น​เงา, แล้ว​พระองค์​ได้​ทรง​เก็บ​ข้าพ​เจ้า​เอา​ไว้​ใน​แล่ง​ธนู​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “เจ้า​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​เรา, คือ​ยิศ​รา​เอล, ซึ่ง​เรา​จะ​ใช้​ออก​ไป​สำแดง​ถึง​สง่า​ราศี​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​ก็​พูด​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำงาน​ไม่​เป็น​เรื่อง​เป็น​ราว​อะไร, ได้​เสียแรง​ไป​เปล่าๆ โดย​ไม่​มี​ผล; ถึงกระนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ยัง​ทรง​ให้​ความ​ยุตติ​ธรรม​แก่​ข้าพ​เจ้า, และ​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​ประทาน​บำเหน็จ​ให้แก่​ข้าพ​เจ้า,”</verse>
				<verse number="5">บัดนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ได้​ทรง​สร้าง​ข้าพ​เจ้า​ตั้งแต่​ครรภ์​เพื่อให้​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์, ตรัส​ว่า​พระองค์​จะ​ทรง​นำ​ยา​โคบก​ลับ​มา​สู่​พระองค์, และ​ทรง​รวบรวม​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​มา​ไว้​กับ​พระองค์, ด้วย​ข้าพ​เจ้า​มี​เกียรติยศ​ใน​สาย​พระเนตร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทรง​เป็นกำลัง​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ตรัส​ดังนี้: “การ​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​นั้น, ถ้า​เพียงแต่​ฟื้น​ตระกูล​ของ​ยา​โคบ​ขึ้น, และ​นำ​ชนชาติ​ยศ​รา​เอล​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​กลับคืน​มา​เท่านั้น, ก็​ดู​เป็น​การ​เล็กน้อย​เกิน​ไป, ดังนั้น​เรา​จึง​จะ​ตั้ง​เจ้า​ให้​เป็น​ดวง​สว่าง​แก่​ประชาชาติ, เพื่อ​ความ​รอด​ของ​เรา​จะ​ได้​แผ่​ไป​ถึง​กะ​ทั่ง​ปลาย​พิภพ​โลก.”</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระ​มหาไถ่​และ​องค์​บริสุทธิ์​ของ​ชนชาติ​ยศ​รา​เอล, ตรัส​แก่​ผู้​ที่​ถูก​คน​ทั้ง​หลาย​ดูหมิ่น​และ​เป็น​ที่​รังเกียจ​แก่​ประชาชน, และ​ผู้​เป็น​ทาส​ของ​พวก​เจ้านาย​ว่า; “บรรดา​กษัตริย์​ก็​จะ​เห็น​แล้ว​ลุก​ขึ้น​ยืน, บรรดา​เจ้านาย​ก็​จะ​โค้ง​ตัว​ลง​ให้​เจ้า, เพราะ​เห็นแก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​สัตย์​ธรรม, คือ​องค์​บริสุทธิ์​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, ผู้​ได้​ทรง​เลือก​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า​ดังนี้: “ใน​สมัย​โปรดปราน, เรา​ได้​ตอบ​เจ้า, ใน​สมัย​ความ​รอด, เรา​ได้​ช่วย​เจ้า​ไว้; เรา​ได้​รักษา​เจ้า​ไว้​และ​ตั้ง​เจ้า​ให้​เป็น​เครื่อง​หมาย​แห่ง​คำสัญญา​แก่​มนุษย์, ว่า​เรา​จะ​กู้​เอา​แผ่น​ดิน​กลับคืน​มา, และ​ปัก​ปัน​ที่​ร้าง​เปล่า​ให้​เป็น​มฤ​ดก,</verse>
				<verse number="9">แล้ว​กล่าว​แก่​ผู้​ถูก​จำ​จอง​ว่า, ‘จง​ออก​ไป​เถอะ!’ และ​แก่​คน​ที่อยู่​ใน​ที่​มืด​ว่า, ‘จง​สำแดง​ตัว​ออก​มา​เถิด!’ เขา​จะ​มี​อาหาร​กิน​ตาม​ทาง​ทั่วไป​ทุกแห่ง, และ​บน​ภูเขา​โล้น​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ที่​ทำ​มา​หา​กิน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="10">เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​หิว​หรือ​กระหาย, และ​ลม​ร้อน​หรือ​แดด​จะ​ไม่​เผา​เขา, เพราะ​พระ​ผู้​ทรง​เมตตา​แก่​เขา​จะ​นำ​เขา​ไป, และ​พระองค์​จะ​พา​เขา​ไป​ถึง​น้ำพุ.</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​ทำ​ภูเขา​ทั้งหมด​ให้​มี​ทางเดิน, และ​จะ​พูนดิน​ทำ​ถนนหนทาง​ให้​เขา.</verse>
				<verse number="12">นี่​แน่ะ​พวก​เหล่านี้​จะ​มา​แต่​เมือง​ไกล, บ้าง​ก็​จะ​มา​แต่​ทิศเหนือ​และ​ตะวันตก, และ​บ้าง​ก็​จะ​มา​แต่​ประเทศ​ซิ​นิม.”</verse>
				<verse number="13">โอ้​ท้อง​ฟ้า, จง​ร้องเพลง! โอ้​แผ่น​ดิน​โลก, จง​โห่ร้อง​ยินดี! โอ้​ภูเขา​ทั้ง​หลาย, จง​เปล่ง​เสียง​ออก​ร้องเพลง​เถิด! เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เล้าโลม​พล​เมือง​ของ​พระองค์, และ​จะ​ทรง​เมตตา​แก่​ผู้​ที่​มี​ความ​ทุกข์ยาก.</verse>
				<verse number="14">แต่​กรุง​ซี​โอน​กล่าว​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ละทิ้ง​ข้าพ​เจ้า​เสียแล้ว, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ลืม​ข้าพ​เจ้า​เสียแล้ว!</verse>
				<verse number="15">หญิง​จะ​ลืม​ลูก​กำลัง​ดูด​นม​อยู่​และ​มิได้​เมตตา​แก่​บุตร​อัน​เกิด​มา​จาก​ครรภ์​ของ​ตน​ได้​หรือ? ถึงแม้ว่า​มารดา​จะ​ลืม​ได้​เรา​ก็​จะ​ไม่​ลืม​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="16">ดูเถอะ, เรา​ได้​สัก​รูป​เจ้า​ไว้​บน​ฝ่ามือ​ของ​เรา; กำแพง​เมือง​ของ​เจ้า​ปรากฏ​แก่​ตา​เรา​อยู่​เสมอ​ไป.</verse>
				<verse number="17">พอ​ผู้​ที่​ทำลาย​และ​ล้าง​ผลาญ​เจ้า​ออก​พ้น​เจ้า​ไป, ช่าง​ก่อ​ของ​เจ้า​ก็​พร้อมกัน​ลงมือ​ก่อสร้าง​ขึ้น​ใหม่.</verse>
				<verse number="18">จง​เงี่ย​หน้า​มองดู​ไป​รอบๆ, และ​ดูเถอะ, ประชาชน​ทั้งหมด​ได้​มั่วสุม​พา​กัน​เข้า​มา​หา​เจ้า.” พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​อีก​ว่า, “เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่นอน​ฉันใด, เจ้า​ก็​จะ​ได้​พล​เมือง​เหล่านั้น​มา​เป็น​เครื่องประดับ​กาย​ของ​เจ้า, และ​มา​ผูก​รัด​รอบ​ตัว​เจ้า​เหมือน​กับ​เจ้าสาว​แต่งกาย​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="19">ด้วยว่า​ที่​ว่างเปล่า​และ​ที่​ร้าง​เปล่า​ของ​เจ้า​จะ​กลับคืน​เข้า​สู่​สภาพ​เดิม; แผ่น​ดิน​ที่​มี​คน​ถูก​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น, จะ​กลับ​มี​ชาวเมือง​แน่นหนา​ฝา​คั่ง. เพราะว่า​บัดนี้​เจ้า​ก็​จะ​แคบ​เกิน​ไป​สำหรับ​พล​เมือง​ของ​เจ้า, ด้วยว่า​ผู้​ที่​กลืน​เจ้าเข้า​ไป​นั้น​ห่างไกล​ไป​จาก​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="20">ลูกหลาน​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้าที่​เกิด​ใน​สมัย​บ้านแตกสาแหรกขาด, ก็​จะ​พูด​เข้าหู​เจ้า​ว่า, ‘ที่​ทาง​ก็​แคบ​เกิน​ไป​ไม่​พอ​พวกเรา​อยู่, จง​หา​ที่​ทาง​ให้​เรา​อาศัย​อยู่​เถอะ!</verse>
				<verse number="21">ละ​เจ้า​จะ​นึกในใจ​ของ​เจ้า​ว่า, ‘ใคร​หนอ​ได้​คลอด​คน​เหล่านี้​ให้​เรา? ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​บ้านแตกสาแหรกขาด, และ​เป็น​หมัน, ถูก​เนรเทศ​และ​กระจัดกระจาย​ไป, แต่​คน​มากมาย​เหล่านี้​ใคร​หนอ​เลี้ยงดู​ไว้​ได้? ดูเถอะ, ข้าพ​เจ้า​ถูก​ทอดทิ้ง​ไว้​แต่​ลำพัง, คน​เหล่านี้​มา​จาก​ไหน​กัน? ’ ”</verse>
				<verse number="22">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังต่อไปนี้: “ดูเถอะ, เรา​จะ​กวักมือ​เรียก​ประชาชาติ, และ​เรา​จะ​ยก​ธง​สัญญา​เรียก​ประชาชน; แล้ว​เขา​ต่าง​ก็​จะ​อุ้ม​บุตร​ของ​เจ้าเข้า​มา​ใน​อ้อมแขน​ของ​เขา, และ​เขา​จะ​แบก​ลูก​ผู้หญิง​ของ​เจ้า​มา​บน​บ่า.</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​บิดา​อุปการะ​ของ​เจ้า, และ​พระนาง​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​มารดา​อุปการะ​ของ​เจ้า, เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​จะ​มา​น้อม​ตัว​ลง​กราบไหว้​เจ้า​ด้วย​หน้า​ติด​ดิน​และ​จะ​เลีย​ฝุ่น​ที่​เท้า​ของ​เจ้า, และ​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ไว้วางใจ​ใน​เรา​จะ​มิได้​ประสพ​ความ​อับอาย​เลย.”</verse>
				<verse number="24">จะ​ชิงทรัพย์​ชะ​เลย​มา​จาก​มือ​ของ​นักรบ, และ​แย่ง​คน​ชะ​เลย​มา​จาก​มือ​ผู้เผด็จการ​เหี้ยมหาญ​ได้​รึ?</verse>
				<verse number="25">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้: “ถึงแม้ว่า​คน​ชะ​เลย​ของ​ผู้เผด็จการ​เหี้ยมหาญ​ก็​จะ​ถูก​แย่ง​เอา​ไป, และ​ทรัพย์​ชะ​เลย​ก็​จะ​ถูก​ชิง​ไป​จาก​มือ​ของ​นักรบ​เสีย, เพราะ​เรา​จะ​ประจัญบาน​กับ​ผู้​ที่​ต่อสู้​เจ้า, และ​เรา​จะ​ช่วย​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ให้​พ้น​ภัย.</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​กระทำ​ให้​ผู้​กดขี่​ข่มเหง​เจ้า​ต้อง​กิน​เนื้อ​ของ​ตัวเอง, และ​เขา​จะ​ต้อง​ดื่ม​เลือด​ของ​ตัวเอง​จน​เมา, เหมือน​อย่าง​ดื่ม​เหล้าองุ่น​ใหม่, แล้ว​มนุษย์​ทั้ง​หลาย​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​เจ้า, และ​เรา​คือ​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ใหญ่​ยิ่ง​ของ​ยา​โคบ, เป็น​ผู้​ไถ่​ตัว​เจ้า.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="50">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า​ดังนี้: “หนังสือ​อย่า​ของ​แม่เจ้า, ซึ่ง​เรา​ได้​ทำ​ให้​เพื่อ​แยก​ไป​อยู่​ต่างหาก​นั้น​ไป​อยู่​ที่ไหน​เล่า? หรือ​ใคร​เป็น​นาย​เงิน​ของ​เจ้าที่​เรา​ได้​ขายตัว​เจ้า​ไป? ดูเถอะ, ที่​เจ้า​ถูก​ขาย​ไป​ก็​เพราะ​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​เจ้า​เอง, และ​ที่​แม่​ของ​เจ้า​ถูก​ไล่​ไป​ก็​เพราะ​การ​ล่วงละเมิด​ของ​แม่เจ้า​ต่างหาก.</verse>
				<verse number="2">ทำไม​เมื่อ​เรา​มา​ไม่​มี​ใคร​มา​ต้อนรับ​เรา​เลย, ทำไม​เมื่อ​เรา​เรียก​ก็​ไม่​มี​ใคร​ขาน​ตอบ? มือ​ของ​เรา​สั้น​เกิน​ไป​ที่​จะ​ไถ่​ค่าตัว​เจ้า​รึ? และ​เรา​ไม่​มี​พ​ลา​นุ​ภาพ​พอ​ช่วย​เจ้า​ให้​รอด​รึ? นี่​แน่ะ, เรา​ทำ​น้ำทะเล​ให้​แห้ง​ไป, และ​ทำ​แม่น้ำ​ให้​กลาย​กลับ​ไป​เป็น​ทะเลทราย, โดย​คำสั่ง​ของ​เรา, ปลา​ทั้ง​หลาย​ก็ได้​รับ​ความ​เดือดร้อน​เพราะ​ขาด​น้ำ, และ​ตาย​เพราะ​กระหายน้ำ.</verse>
				<verse number="3">เรา​ดาด​ท้อง​ฟ้า​ด้วย​ความ​มืดครึ้ม, และ​ผ้า​เนื้อ​หยาบ​เป็น​เครื่องนุ่งห่ม​ของ​เขา.”</verse>
				<verse number="4">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ทรง​ประทาน​ลิ้น​ให้​ข้าพ​เจ้า​สำหรับ​สอน, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​รู้จัก​ที่​จะ​ใช้​คำสอน​ให้แก่​คน​ที่​อ่อน​ระอา​ใจ. ทุกๆ เช้า​พระองค์​ทรง​ปลุก​เรียก​ข้าพ​เจ้า​ที่​หู, เพื่อให้​ข้าพ​เจ้า​เรียน​บทเรียน.</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ทรง​เปิด​หู​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​ขัดขืน, ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​หัน​หลัง​ให้.</verse>
				<verse number="6">ข้าพ​เจ้า​หัน​หลัง​ให้​กับ​ผู้​เฆี่ยน​ตี, และ​ให้​แก้ม​แก่​คน​ที่​ถอน​เครา, ข้าพ​เจ้า​มิได้​ซ่อน​หน้า​ให้​พ้น​จาก​ความ​หยาบหยาม​และ​การ​ถ่ม​น้ำลาย.</verse>
				<verse number="7">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า, เพราะฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​ไม่​ต้อง​อดสู; ข้าพ​เจ้า​ตีหน้า​ให้​แข็งแกร่ง​เหมือน​กับ​หิน​เหล็ก​ไฟ, และ​ข้าพ​เจ้า​รู้​ว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​อับอาย​เลย.</verse>
				<verse number="8">ผู้​ที่​ให้​ความ​ยุตติ​ธรรม​แต่​ข้าพ​เจ้า​นั้น​อยู่​เคียงข้าง​ข้าพ​เจ้า, ใคร​จะ​กล่าวโทษ​ข้าพ​เจ้า​เล่า? ให้​เรา​ยืน​ขึ้น​ด้วย​กัน, ใคร​จะ​เป็น​ปรปักษ์​ของ​ข้าพ​เจ้า? เชิญ​ให้​เขา​เข้า​มา​ใกล้​ข้าพ​เจ้า​ซิ!</verse>
				<verse number="9">ดูเถอะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​จะ​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า, ใคร​จะ​กล่าวโทษ​ข้าพ​เจ้า​ได้? ดู​เถิด, เขา​เหล่านั้น​จะ​ร่อยหรอ​เหมือน​อย่าง​กับ​เสื้อผ้า​เก่า​ไป, แล้ว​ตัว​ขม​วน​ก็​จะ​กิน​มัน​ขาด​หมด</verse>
				<verse number="10">“ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ใน​พวก​เจ้า​ซึ่ง​กลัวเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​เชื่อฟัง​เสียง​ของ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์, แม้ว่า​เขา​เดิน​ใน​ความ​มืด,โดย​ไม่​มี​แสง​ไฟ​สัก​นิด​เดียว, ก็​ให้​ผู้​นั้น​ไว้วางใจ​ใน​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​พึ่งพาอาศัย​ใน​พระเจ้า​ของ​เขา!</verse>
				<verse number="11">แต่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ก่อ​ไฟ, และ​สุม​ฟืน​ให้​ลุกเป็นไฟ​ขึ้น​นั้น, จง​เข้า​ไป​อยู่​ใน​เปลว​แห่ง​เพลิง​ของ​เจ้า, และ​ใน​กอง​ฟืน​ซึ่ง​เจ้า​ได้​ติดไฟ​ไว​แล้ว! นี่​คือ​ผลกรรม​ของ​เจ้าที่​จะ​ได้​รับ​จาก​มือ​ของ​เรา, คือ​ให้​ไป​นอน​ลง​ใน​ที่​ทุกข์ทรมาน.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="51">
				<verse number="1">“เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​ขวนขวาย​หา​ความ​รอด, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​เสาะหา​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​ฟัง​ข้าพ​เจ้า​เถอะ! จง​มองดู​แท่ง​หิน​แท่ง​ที่​ได้​สะกด​ให้​เกิด​เป็น​ตัว​เจ้า​ออก​มา, และ​จง​ดู​บ่อ​หิน​บ่อ​ที่​ได้​ถูก​ขุด​เอา​ตัว​เจ้า​ขึ้น​มา!</verse>
				<verse number="2">จง​ดู​อับ​รา​ฮาม​บิดา​ของ​เจ้า, และ​นาง​ซา​รา​ที่​คลอด​เจ้า! ด้วย​เรา​ได้​เรียก​อับ​รา​ฮาม​มา​แต่​ผู้​เดียว, เรา​ได้​อวยพร​ให้​เขา​มี​เผ่าพันธุ์​ทวี​มาก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​จะ​เข้า​โลม​กรุง​ซี​โอน, พระองค์​จะ​ปลอบโยน​บรรดา​ที่​ชำรุดทรุดโทรม; พระองค์​จะ​กระทำ​ให้​ป่าดง​กลาย​เป็น​สวน​เอเด็น, ป่า​ทราย​กลาย​เป็น​อุ​ทธ​ยาน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; จะ​พา​กัน​มี​ความ​ชื่นชมยินดี, ขอบคุณ​และ​ร้องเพลง​บรรเลง​ใน​กรุง​นั้น</verse>
				<verse number="4">“โอ้​ประชาชน​ทั้ง​หลาย, จง​ฟัง​เรา! โอ้​ประชาชาติ​ทั้งปวง, จง​เงี่ยหู​สดับ​ฟัง​เรา! เพราะ​จะ​มี​คำสั่งสอน​ออก​ไป​จาก​เรา, และ​ความจริง​ของ​เรา​จะ​เป็น​ดัง​แสงสว่าง​แก่​ประชาชน.</verse>
				<verse number="5">อีก​ประเดี๋ยวเดียว​ความ​รอด​ของ​เรา​ก็​จะ​เข้า​มา​ใกล้, ความ​รอด​ของ​เรา​มา​อยู่​ตาม​ทาง​แล้ว, แขน​ของ​เรา​จะ​ครอบครอง​ประชาชน, หมู่เกาะ​ทั้ง​หลาย​จะ​คอยท่า​เรา, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไว้วางใจ​ใน​อ้อมแขน​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="6">จง​เงี่ย​หน้า​แหงน​ตา​ดู​ท้อง​ฟ้า, และ​ก้ม​ลง​มองดู​แผ่น​ดิน​เบื้อง​ต่ำ; ด้วยว่า​ท้อง​ฟ้า​จะ​ศูนย์​หาย​ไป​เหมือน​ดัง​ควัน, และ​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​ขาดวิ่น​ไป​เหมือน​ดัง​เสื้อผ้า, ส่วน​ชาวโลก​ก็​จะ​ตาย​ไป​เหมือน​กัน; แต่​ความ​รอด​ของ​เรา​จะ​ดำรง​อยู่​เป็น​นิจ, และ​ความ​มี​ชัย​ชำ​นะ​ของ​เรา​จะ​ไม่​รู้​สิ้นสุด​เลย</verse>
				<verse number="7">“เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​รู้จัก​ว่า​อะไร​เป็น​ความ​ชอบธรรม, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​เก็บ​คำสอน​ของ​เรา​ไว้​ใน​ใจ​ของ​เจ้า, จง​ฟัง​เรา! อย่า​กลัว​คำ​ถากถาง​ของ​มนุษย์, หรือ​อย่า​ท้อใจ​ใน​คำ​ข้อน​ขอด​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="8">ด้วยว่า​ตัว​ขม​วน​จะ​กัด​กิน​เขา​เหมือน​อย่าง​กัด​กิน​เสื้อผ้า, และ​หนอน​จะ​กัด​กิน​เขา​เหมือน​กัด​กิน​ผ้า​สักหลาด, แต่​ความ​มี​ชัย​ชำ​นะ​ของ​เรา​จะ​ยั่งยืน​ถาวร, และ​ความ​รอด​ของ​เรา​จะ​อยู่​ทุก​ชั่วอายุคน</verse>
				<verse number="9">“โอ้​หัตถ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​ตื่น​ขึ้น​เถอะ, จง​สวมใส่​กำลังวังชา! จง​ตื่น​ขึ้น​ให้​เหมือน​ดัง​สมัยโบราณ, ให้​เหมือน​ดัง​สมัย​ของ​คน​ที่​ล่วง​มา​แล้ว! ไม่​ใช่​หัตถ์​ของ​พระองค์​ที่​ทำลาย​รา​ฮา​บ​ลง​ย่อยยับ, และ​แทง​นาค​ราช​จน​ทะลุ​รึ?</verse>
				<verse number="10">ไม่​ใช่​หัตถ์​ของ​พระองค์​รึ​ที่​ทำ​ให้​น้ำทะเล​แห้ง, คือ​น้ำ​ใน​ทะเล​ลึก, และ​เอา​ท้อง​ทะเล​ทำ​เป็น​ทาง​ให้​คน​ที่​ทรง​ไถ​ไว้​นั้น​เดิน​ข้าม​ไป?</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​คน​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เสีย​ค่าไถ่​ไว้​แล้ว​จะ​กลับ​มา​เดินทาง​นั้น, และ​จะ​เดิน​ร้องเพลง​มา​ยัง​กรุง​ซี​โอน, และ​เขา​จะ​มี​ความยินดี​อัน​ถาวร​อยู่​ใน​ใจ​ของ​เขา, และ​เขา​จะ​มี​ความ​ชื่นบาน​สำราญใจ, แต่​ความ​โศกเศร้า​และ​การ​สะท้อน​ถอนใจ​จะ​อันตรธาน​ไป</verse>
				<verse number="12">“เรา, เรา​เอง​นะ, เป็น​ผู้​เล้าโลม​ของ​เจ้า; ทำไม​เจ้า​จะ​ไป​กลัว​มนุษย์​ที่​ตาย​คือ​มฤต​ชน​ซึ่ง​ตาย​เหมือน​กับ​หญ้า?</verse>
				<verse number="13">ทำไม​เจ้า​ไป​ลืม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระ​ผู้สร้าง​ของ​เจ้า, ซึ่ง​กาง​ท้อง​ฟ้า​ออก, และ​วาง​ราก​โลก​พิภพ​ไว้​เสีย, จน​เจ้า​จะ​หวาดกลัว​ความ​เกรี้ยว​โกรธ​ของ​ผู้​ข่มเหง​อยู่​ร่ำไป, เมื่อ​เขา​เจาะจง​จะ​ทำลาย​เจ้า​เสีย? ความ​เกรี้ยวกราด​ของ​ผู้​ข่มขี่​นั้น​อยู่​ที่ไหน?</verse>
				<verse number="14">ใน​ไม่​ช้า​ชะ​เลย​ศึก​ที่​เคย​หมอบ​ราบ​นั้น​จะ​ได้​หลุด​เป็น​ไทย; เขา​จะ​ไม่​ต้อง​ลง​ไป​ตาย​ใน​หลุม​ผี, หรือ​เขา​จะ​ไม่​ขาด​ข้าว​ปลา​อาหาร​เลย.</verse>
				<verse number="15">ด้วยว่า​เรา​ยะ​โฮ​วา, เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ซึ่ง​กวน​ทะเล​เพื่อให้​มัน​มี​คลื่น​คน​อง, พระ​นาม​ของ​พระองค์​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา.</verse>
				<verse number="16">เรา​ได้​เอา​ถ้อยคำ​ทั้งปวง​ของ​เรา​ใส่​ลง​ใน​ปาก​ของ​เจ้า, และ​เอา​เจ้า​บัง​ไว้​ภายใต้​ร่ม​มือ​ของ​เรา, ใน​ขณะ​เมื่อ​เรา​ได้​กาง​ท้อง​ฟ้า​ออก, และ​ได้​วาง​รากฐาน​แห่ง​พิภพ​โลก​ไว้, และ​ได้​กล่าว​แก่​กรุง​ซี​โอน​ว่า, ‘เจ้า​เป็น​พล​เมือง​ของ​เรา.’ ”</verse>
				<verse number="17">ตื่น​ขึ้น​เถอะๆ, โอก​รุงยะ​รู​ซา​เลม, กรุง​ที่​ได้​ดื่ม​จอก​แห่ง​ความ​เกรี้ยว​โกรธ​จาก​หัตถ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ได้​ดื่ม​น้ำเมา​จน​เกลี้ยง​ถ้วย, จง​ลุก​ขึ้น​เถอะ!</verse>
				<verse number="18">ใน​บรรดา​บุตรชาย​ที่​นาง​ได้​คลอด​มา​ไม่​มี​ใคร​สัก​คน​เดียว​ที่​จะ​นำ​นา​ไป, และ​ใน​บรรดา​บุตรชาย​ทั้งหมด​ที่​นาง​เลี้ยงดู​มา​ไม่​มี​สัก​คน​เดียว​จะ​จูง​นาง​เดิน.</verse>
				<verse number="19">เหตุการณ์​สอง​สิ่ง​นี้​เกิด​ขึ้น​แก่​เจ้า​แล้ว, ใคร​เล่า​จะ​เล้าโลม​เจ้า? ความ​พินาศ​และ​หายนะ, คือ​ทุพภิกขภัย​และ​อาวุธ​ภัย, ใคร​จะ​ปลอบโยน​เจ้า?</verse>
				<verse number="20">ลูกชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ได้​นอน​หิวโหย​อยู่​ตาม​หัวถนน​ทั้งปวง, เหมือน​อย่าง​อีเก้ง​ติด​บ่วง, ด้วย​ต้อง​ประสพ​ความ​เกรี้ยวกราด​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เต็ม​ขนาด, และ​ถูก​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทรง​ตำหนิ.</verse>
				<verse number="21">เพราะฉะนั้น​เจ้า​ผู้​ทนทุกข์​ยาก​และ​เมา​ไป, แต่​หา​ได้​เมา​ด้วย​เหล้าองุ่น​ไม่​นั้น, จง​ฟัง​ข้อความ​เหล่านี้​เถอ!</verse>
				<verse number="22">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, คือ​พระเจ้า​ของ​เจ้าที่​บ้อง​กัน​พล​เมือง​ของ​พระองค์, ตรัส​ดังต่อไปนี้: “นี่​แน่ะ, เรา​ได้​เอา​จอก​แห่ง​ความ​มึน​เมา​ไป​จาก​มือ​ของ​เจ้า​แล้ว, และ​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​ดื่ม​จอก​แห่ง​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​ต่อไป​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​เอา​จอก​นั้น​ไป​ใส่​ลง​ใน​มือ​ของ​ผู้​ที่​ทรมาน​เจ้า, คือ​ผู้​ที่​ได้​กล่าว​แก่​เจ้า​ว่า, ‘จง​หมอบ​ตัว​ลง​ให้​เรา​เดิน​ข้าม​ไป!’ และ​เจ้า​ก็ได้​เอา​ตัว​ของ​เจ้า​นอน​ราบ​กับ​พื้นดิน, เหมือน​ดัง​ถนน​ให้​คน​เดิน​ข้าม​ไป.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="52">
				<verse number="1">กรุง​ซี​โอน​เอ๋ย, จง​ตื่น​ขึ้น, ตื่น​ขึ้น​เถอะ, จง​สวมใส่​กำลัง​ของ​เจ้า​ไว้, โอ้​ยะ​รู​ซา​เลม​กรุง​บริสุทธิ์, จง​สวม​เสื้อผ้า​อัน​งดงาม​เถอะ! เพราะ​ตั้งแต่​นี้​ต่อไป​จะ​ไม่​มี​คน​ที่​ไม่​ได้​รับศีล​ตัด​หรือ​คน​มลทิน​เข้า​มา​ใน​กรุง​นี้​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="2">โอ้​ยะ​รู​ซา​เลม​ชะ​เลย​ศึก, จง​ลุก​ขึ้น​สลัด​ผงคลี​ดิน​ออก​จาก​ตัว​เจ้า​เสีย; โอ้​ธิดา​ชะ​เลย​ศีก​แห่ง​ซี​โอน, จง​แก้​พวง​คอ​ออก​เสีย​จาก​คอ​ของ​เจ้า​เถอะ!</verse>
				<verse number="3">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “เพราะว่า​เจ้า​ถูก​ขาย​โดย​ไม่​ได้​รับ​เงินทอง, และ​เจ้า​ก็​จะ​ถูก​ไถ่​กลับ​โดย​ไม่​ต้อง​ออก​เงินทอง.”</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า: “พล​เมือง​ของ​เรา​ได้​ลง​ไป​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ใน​เบื้องแรก​ก็​เพื่อ​จะ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น, แล้ว​พวก​ชาว​อะซู​ระ​ได้​ข่มเหง​เขา​โดย​ไม่​มี​เหตุ.”</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “บัดนี้​เรา​ได้​เห็น​อะไร​บ้าง​ที่นี่? ก็​เห็น​ว่า​พล​เมือง​ของ​เรา​ถูก​เอา​ตัว​ลง​เป็น​ชะ​เลย​โดย​ไม่​ออก​ค่า, และ​พวก​ผู้​ควบคุม​ได้​ขู่​ตะคอก​เขา.” พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังต่อไปนี้​อีก:</verse>
				<verse number="6">“และ​เห็น​ว่า​นาม​ของ​เรา​ถูก​สบ​ประมาท​วันยังค่ำ! เพราะ​ใน​วัน​นั้น​พล​เมือง​ของ​เรา​จะ​ได้​รู้จัก​นาม​ของ​เรา, เขา​จะ​ได้​รู้​ใน​วันนี้​ว่า​คือ​เรา​เอง​ที่​ตรัส​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​อยู่​ที่นี่.”</verse>
				<verse number="7">เท้า​ของ​ผู้​เดิน​ตาม​ภูเขา​ประกาศ​ข่าว​แห่ง​สันติ​สุข​และ​ข่าว​แห่ง​ความ​รอด​นั้น​งดงาม​สัก​เพียงไร, คือ​ผู้​ที่​ประกาศ​แก่​กรุง​ซี​โอน​ว่า, “พระเจ้า​ของ​เจ้า​กำลัง​ครอบครอง​อยู่.”</verse>
				<verse number="8">ฟัง​ดู​ซิ! คน​ยาม​ของ​เจ้า​กำลัง​เปล่ง​เสียงร้อง​เพลง​อยู่​ด้วย​กัน; เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​นำ​ซี​โอน​เข้า​คืน​สู่​สภาพ​เดิม​นั้น​เขา​จะ​ได้​เห็น​กับ​ตา​ของ​ตนเอง.</verse>
				<verse number="9">ที่​ร้าง​แห่ง​ยะ​รู​ซา​เลม, จง​เปล่ง​เสียงร้อง​เพลง​ด้วย​กัน! ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ปลอบโยน​พล​เมือง​ของ​พระองค์​แล้ว, พระองค์​ได้​ทรง​ไถ่​ยะ​รู​ซา​เลม​คืน​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ถลก​ฉลอง​พระองค์​จาก​พระ​กร​อัน​บิ​รสุทธิ์​ของ​พระองค์​ให้​ปรากฏ​แก่​ตา​ประชาชาติ​ทั้งหมด, และ​จน​กะ​ทั่ง​ปลาย​พิภพ​โลก​จะ​เห็น​ความ​รอด​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="11">ไป​ซิ! ไป​เสีย​เถอะ! จง​ออก​ไป​เสีย​จาก​ที่นั่น; จง​ออก​ไป​เสีย​จาก​กลาง​เมือง​นั้น, เจ้า​ผู้​ถือ​เครื่อง​ภาชนะ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​รักษา​ตัว​ไว้​ให้​สะอาด​หมดจด.</verse>
				<verse number="12">เจ้า​ไม่​ต้อง​ไป​อย่าง​รีบร้อน, หรือ​หนี​เตลิด​ไป; เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​นำหน้า​เจ้า, และ​พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​จะ​อยู่​รั้ง​หลัง​เจ้า</verse>
				<verse number="13">นี่​แน่ะ, ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​รุ่งเรือง​ขึ้น, เขา​จะ​ถูก​ยกย่อง​ขึ้น, และ​ยก​ชู​ขึ้น, และ​ให้​อยู่​ใน​ระดับ​สูง​ยิ่ง.</verse>
				<verse number="14">ด้วย​คน​เป็น​อัน​มาก​ได้​มองดู​เขา​ผู้​นั้น​ด้วย​ความ​พิศวง​งง​งวย, เพราะ​เหตุ​ว่า​รูปโฉม​ของ​เขา​ฟกช้ำ​ยิ่ง​กว่า​ใครๆ, และ​ร่างกาย​ของ​เขา​ก็​บอบช้ำ​ยิ่ง​กว่า​บุตร​มนุษย์​ทั้งปวง​ฉันใด.</verse>
				<verse number="15">เขา​ผู้​นั้น​ก็​จะ​กระทำ​ให้​ประชาชาติ​มาก​หลาย​ตื่นเต้น​ฉันนั้น; เนื่องด้วย​เขา​ผู้​นั้น​กษัตริย์​หลาย​องค์​ก็​จะ​ปิด​ปาก​อัดอั้น; เพราะ​กษัตริย์​เหล่านั้น​จะ​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​ยัง​ไม่​เคย​ได้​รับ​บอกเล่า, และ​จะ​ไตร่ตรอง​ใน​สิ่ง​ที่​เขา​ยัง​ไม่​เคย​ได้ยิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="53">
				<verse number="1">“ใคร​เล่า​จะ​ยอม​เชื่อ​ใน​สิ่ง​ที่​เขา​ได้ยิน​มา? และ​พระ​เดชานุภาพ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สำแดง​ให้​ผู้ใด​เห็นแจ้ง​แล้ว?</verse>
				<verse number="2">เพราะ​เขา​ผู้​นั้น​ได้​เจริญ​วัฒนา​ขึ้น​ต่อหน้า​เรา​อย่าง​ต้นไม้​อ่อน, เหมือน​อย่าง​หน่อ​ที่​ผุด​ออก​มา​จาก​ดิน​แห้ง, ไม่​มี​รูปร่าง​ถูก​ตา​หรือ​น่า​เสน่หา​ที่​จะ​ชวน​ให้​เรา​มอง, ไม่​มี​ความ​สวยงาม​ที่​เรา​จะ​ได้​ชมเชย.</verse>
				<verse number="3">เขา​เป็น​ที่​ดูหมิ่น, และ​คน​ไม่​คบหา, เป็น​คน​เจ้าทุกข์, และ​คุ้นเคย​กับ​ความ​เจ็บปวด, และ​เหมือน​กับ​คน​ที่​ใครๆ เบือน​หน้า​หนี, เขา​ผู้​นั้น​ก็​ถูก​สบ​ประมาท​และ​เรา​หา​ได้​นับถือ​เขา​ไม่.</verse>
				<verse number="4">ถึง​อย่าง​นั้น​ก็​ยัง​เป็น​ความ​เจ็บปวด​ของ​เรา​เอง​ที่​เขา​ผู้​นั้น​รับ​แบกหาม; ฝ่าย​เรา​ก็​ถือ​ว่า​เขา​ถูก​พระเจ้า​โบย​ตี, จึง​มี​ความ​ทุกข์.</verse>
				<verse number="5">เขา​ผู้​นั้น​ถูก​เจ็บ​เป็น​บาดแผล​ก็​เพราะ​การ​ล่วงละเมิด​ของ​พวกเรา, และ​ถูก​ฟกช้ำ​ก็​เพราะ​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​พวกเรา; การ​ลงโทษ​เพื่อให้​เกิด​ความ​สุข​แก่​พวกเรา​ไป​ตก​อยู่​กับ​เขา​ผู้​นั้น, และ​ที่​พวกเรา​หาย​เป็นปกติ​ได้​ก็​เพราะ​รอย​แผล​เฆี่ยน​ของ​เขา​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="6">เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​หลงทาง ไป​เสียแล้ว​เช่นเดียวกับ​แกะ, เรา​ต่าง​คน​ก็​หัน​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ตนเอง, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ให้​บาป​ผิด​ทัง​หมด​ของ​พวกเรา​ตก​อยู่​กับ​เขา​ผู้​นั้น,</verse>
				<verse number="7">เขา​ถูก​ข่มขี่, แต่​ขณะ​เมื่อ​กำลัง​ถูก​ทรมาน​เขา​ก็​หา​ได้​ปริปาก​ไม่; เหมือน​ดัง​แกะ​ที่​ถูก​นำ​ไป​ฆ่า, เหมือน​อย่าง​แกะ​ตัวเมีย​ไม่​อ้า​ปาก​ร้อง​ต่อหน้า​คน​ตัด​ขน​ฉันใด, เขา​ผู้​นั้น​ก็​ไม่​ปริปาก​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="8">เขา​เสือกไส​ผู้​นั้น​ไป​เสีย​โดย​ไม่​เป็นธรรม, และ​มี​ใคร​ใส่ใจ​ใน​โชคชะตา​ของ​คน​นั้น​เล่า, ว่า​เขา​ได้​ถูก​ฉุดคร่า​ไป​จาก​เมือง​มนุษย์​อย่างไร, หรือว่า​เพราะ​ความ​ล่วงละเมิด​ของ​พวกเรา, เขา​ผู้​นั้น​จึง​ได้​ถูก​โบย​ตี​ให้​ถึงตาย?</verse>
				<verse number="9">เขา​ทั้ง​หลาย​จัด​หลุม​ฝังศพ​ของ​ผู้​นั้น​ไว้​ร่วม​กับ​คน​ชั่ว, จัด​อุโมงค์​ไว้​ร่วม​กับ​คน​อธรรม; ถึงแม้ว่า​เขา​ผู้​นั้น​หา​ได้​กระทำ​ร้าย​ประการ​ใด, หรือ​หา​ได้​มี​วาจา​คดโกง​ออก​จาก​ปาก​ของ​เขา​ไม่.</verse>
				<verse number="10">ถึงกระนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ยัง​ทรง​พอ​พระทัย​ที่​จะ​ให้​ผู้​นั้น​ฟกช้ำ​และ​เจ็บปวด, เพื่อ​ว่า​เมื่อ​ผู้​นั้น​พลี​ชีวิต​ให้​เป็น​เครื่องบูชา​ไถ่บาป, เขา​จะ​ได้​เห็น​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา, เขา​จะ​ได้​มี​อายุ​ยืนยาว, และ​ความ​โปรดปราน​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​รุ่งเรือง​อยู่​ใน​มือ​ของ​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="11">เขา​จะ​เห็น​ผล​แห่ง​การ​ยอม​ทน​ความ​เจ็บปวดรวดร้าว​ของ​เขา​และ​อิ่มใจ, เนื่องด้วย​การ​ทนทุกข์ทรมาน​ของ​เขา, ผู้​รับใช้​ของ​เรา, คือ​ผู้​ชอบธรรม​นั้น​จะ​นำ​ความ​ชอบธรรม​มา​สู่​คน​เป็น​อัน​มาก, และ​จะ​ริบ​เอา​ความผิด​บาป​ของ​คน​ทั้งปวง​แบก​ไป.</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้น​เรา​จะ​ปัน​ทรัพย์​ชะ​เลย​แบ่ง​ให้แก่​คน​ที่​มี​อานุภาพ; เพราะว่า​ผู้​นั้น​ได้​ยอม​สละ​เลือด​จน​กะ​ทั่ง​หยด​สุ​ท้าย, และ​ถูก​นับ​เข้า​อยู่​ใน​จำพวก​ผู้​ล่วงละเมิด, ใน​ขณะที่​เขา​แบก​ความผิด​บาป​ของ​คน​ทั้ง​หลาย​และ​ได้​เสนอ​ความ​แทน​คน​ล่วงละเมิด​เหล่านั้น.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="54">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังต่อไปนี้: “โอ้​หญิง​หมัน​เอ๋ย, เจ้าที่​ไม่​เคย​คลอด​บุตร, จง​ร้องเพลง​เถอะ; เจ้า​ผู้​ไม่​เคย​เจ็บ​ครรภ์, จง​เปล่ง​เสียงร้อง​เพลง​ออก​มา​ให้​ดัง! เพราะว่า​บุตร​ของ​หญิง​สามี​ร้าง​ก็​ยัง​จะ​มี​มาก​กว่า​บุตร​ของ​หญิง​ที่​ยัง​อยู่​กับ​สามี.</verse>
				<verse number="2">จง​ขยาย​กะ​โจม​ของ​เจ้า​ให้​เขือ​งอ​อก​ไป, จง​จัด​ม่าน​ใน​บ้าน​ของ​เจ้า​ให้​กว้าง​ออก​ไป​โดย​ไม่​จำกัด, จง​ต่อ​เชือก​กะ​โจม​ของ​เจ้า​ให้​ยาว​ออก​ไป, และ​จง​ปักหลัก​กะ​โจม​ไว้​ให้​แน่น​ขึ้น!</verse>
				<verse number="3">และ​เจ้า​จะ​ขยาย​อา​ณาเขตต์​กว้าง​ออก​ไป​ทาง​ขวา​และ​ทาง​ซ้าย, และ​เผ่าพันธุ์​ของ​เจ้า​จะ​ตี​ประชาชาติ​ได้​มา​เป็น​มรดก, และ​จะ​บรรจุ​พล​เมือง​ไว้​ใน​เมือง​ร้าง.</verse>
				<verse number="4">อย่า​กลัว​เลย, ด้วยว่า​เจา​จะ​ไม่​ต้อง​ถูก​เหยียดหยาม; และ​อย่า​ให้​มี​ใจ​ยุ่งเหยิง​เลย! เพราะว่า​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​อับอายขายหน้า. เจ้า​จะ​ลืม​ความ​อดสู​ใน​วัย​สาว​ของ​เจ้า, และ​จะ​ไม่​ระลึก​ถึง​คำ​ถากถาง​ใน​เรื่อง​เป็น​ม่าย​ของ​เจ้า​อีก​ต่อไป.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระ​ผู้สร้าง​ตัว​เจ้า​ก็​เป็น​สามี​ของ​เจ้า, คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา, และ​ผู้​ไถ่​ของ​เจ้า​ก็​คือ​องค์​บริสุทธิ์​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, ผู้​ทรง​ถูก​ขนานนาม​ว่า​เป็น​พระเจ้า​ของ​ทั่ว​ทั้ง​พิภพ.</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ถือ​ว่า​เจ้า​เป็น​เหมือน​ดัง​ภรรยา​ที่​ถูก​ทอดทิ้ง​และ​เกิด​ขมขื่น​ใน​ใจ, และ​เหมือน​กับ​ภรรยา​ที่​ได้​มา​เมื่อ​เวลา​ยัง​หนุ่ม​แล้ว​ถูก​ทอดทิ้ง.” พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​ตรัส​ดังนั้น</verse>
				<verse number="7">“เรา​ได้​ทอดทิ้ง​เจ้า​ไว้​ชั่ว​ประเดี๋ยวเดียว, แต่​เนื่องด้วย​ความ​เมตตา​เรา​จะ​รวบรวม​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กลับ​มา​สู่​เรา.</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ความ​โกรธ​พลุ่ง​ออก​มา, เรา​จะ​เบือน​หน้า​ไป​จาก​เจ้า​ชั่วขณะ​หนึ่ง, แต่​เรา​จะ​มี​ความ​สงสาร​เจ้า, เพราะ​เรา​มี​ความ​เมตตากรุณา​อัน​ไม่​รู้​สิ้นสุด.” พระ​ยะ​โฮ​วา​มหาไถ่​ของ​เจ้า​ได้​ตรัส​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="9">“พระ​เรื่อง​นี้​เรา​เห็น​เป็น​เช่นเดียวกัน​กับ​น้ำท่วม​ใน​สมัย​ของ​โน​ฮา; เรา​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​ว่า​น้ำท่วม​ใน​สมัย​ของ​โน​ฮา​จะ​ไม่​เกิด​ขึ้น​แก่​แผ่น​ดิน​โลก​อีก​ฉันใด, เรา​ก็​ปฏิญาณ​ไว้​ว่า​จะ​ไม่​โกรธเคือง​เจ้า​หรือ​ตำหนิติเตียน​เจ้า​ต่อไป​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="10">ถึงแม้ว่า​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เลื่อนที่, และ​เนินเขา​ทั้ง​หลาย​จะ​สะเทือน​สะท้าน, แต่​ความ โปรดปราน​ของ​เรา​จะ​ไม่​เลื่อนลอย​ไป​จาก​เจ้า, และ​คำสัญญา​ไมตรี​แห่ง​ความ​สงบสุข​ของ​เรา​จะ​ไม่​คลอนแคลน.” พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​มี​ความ​สงสาร​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส​ไว้​ดังนั้น</verse>
				<verse number="11">“โอ้​เจ้า​ผู้​ทุกข์ยาก, ผู้​ถูก​พายุ​พัด, ผู้​ขาด​การ​หนุน​น้ำใจ, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ก่อสร้าง​เจ้า​ด้วย​หิน​สี​งาม, และ​เรา​จะ​วาง​รากฐาน​ของ​เจ้า​ด้วย​แก้ว​ไพ​ฑูรย์.</verse>
				<verse number="12">และ​เรา​จะ​ใช้​ทับทิม​สร้าง​คอหอย​ของ​เจ้า, และ​เพ็ชร์​น้ำ​แดง​สร้าง​ประตู​ของ​เจ้า, และ​เอา​เพ็ชร์​นิล​จินดา​มา​ทำ​ฝา​เรือน​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">และ​บรรดา​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​สาวก​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​บรรดา​บุตร​ของ​เจ้า​จะ​มี​ความ​สุข​สำราญ.</verse>
				<verse number="14">เจ้า​จะ​ตั้งมั่น​คงอยู่​ด้วย​ความ​ชอบธรรม, การ​กดขี่​ข่มเหง​จะ​อยู่​ห่างไกล​จาก​เจ้า, และ​ไม่​มี​เหตุการณ์​อะไร​ที่​เจ้า​จะ​ต้อง​กลัว, และ​ความ​พินาศ​จะ​ยู่อ​ห่างไกล​จาก​เจ้า, เพราะ​เหตุการณ์​นั้น​จะ​ไม่​มา​ใกล้ เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="15">ถ้า​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​จะ​ก่อ​ให้​เกิด​การ​ทะเลาะวิวาท, การ​นั้น​มิได้​เกิด​มา​จาก​เรา; คน​ใด​ที่​ก่อการ​ทะเลาะวิวาท​กับ​เจ้า, ก็​จะ​ล้ม​ลง​ถึง​ความ​พินาศ​ด้วย​น้ำมือ​เจ้า.</verse>
				<verse number="16">นี่​แน่ะ, เรา​ได้​สร้าง​ช่างเหล็ก, และ​คน​ที่​สูบ​เป่า​เตาไฟ​ถ่าน, และ​นำ​เอา​เครื่องมือ​ที่​เหมาะ​กับ​งาน​นั้น​ออก​มา, เรา​ได้​สร้าง​ทั้ง​ผู้ใช้​เครื่องมือ​นั้น​เอา​ไป​ทำลาย​อะไร​ต่อ​อะไร​ด้วย.</verse>
				<verse number="17">และ​ไม่​มี​เครื่องมือ​อัน​ใด​ที่​สร้าง​ไว้​ประหาร​เจ้า​จะ​สัมฤทธิ์​ผล, และ​ลิ้น​ทุก​ลิ้น​ที่​กล่าว​ใส่ร้าย​เจ้าๆ ก็​จะ​แก้​ตก. นี่​เป็น​ส่วน​ที่​ผู้​รับใช้​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ได้​รับ, และ​นี่​เป็น​การ​ที่​เรา​ยืนยัน​ว่า​เขา​เป็น​ผู้​ชอบธรรม​แล้ว.” พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="55">
				<verse number="1">“โอ้​ใครๆ ที่​กระหาย,จง​มา​ที่​น้ำ​เถอะ, แล​ผู้​ที่​ไม่​มี​เงิน, จง​มา​ซื้อ​กิน! เออ, มา​เถอะ, มา​ซื้อ​ธัญญาหาร​โดย​ไม่​ต้อง​ออก​เงิน, และ​ซื้อ​น้ำ​องุ่น​กับ​น้ำนม​โดย​ไม่​ต้อง​เสีย​ค่า!</verse>
				<verse number="2">ทำไม​เจ้า​จึง​จะ​ไป​จ่าย​เงิน​ซื้อ​สิ่ง​ที่​ไม่​ใช่​อาหาร, หรือ​เอา​เงิน​ที่​หา​ได้​ของ​เจ้า​ไป​ซื้อ​สิ่ง​ที่​ไม่​จุใจ? ถ้า​เจ้า​จะ​ได้​ฟัง​เรา, เจ้า​จะ​ได้​กิน​สิ่ง​ที่​ดี, เจ้า​ก็​จะ​พึงพอใจ​ใน​อาหาร​ที่​เลี้ยง​ชีพ​จริงๆ.</verse>
				<verse number="3">จง​เงี่ยหู​ของ​เจ้า​ลง​ฟัง, และ​มา​หา​เรา​เถอะ, จง​ฟัง​เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​ดำรง​ชีวิต​อยู่! เพราะ​เรา​จะ​ทำ​สัน​ถัว​ไมตรี​กับ​เจ้า​ให้​คงอยู่​เป็น​นิจ, คือ​ความ​โปรดปราน​ที่​ได้​ให้​คำมั่นสัญญา​ไว้​กับ​ดา​วิด​แล้ว,</verse>
				<verse number="4">เหมือน​เมื่อครั้ง​หนึ่ง​เรา​ได้​ตั้ง​เขา​เป็น​ประจักษ์​พะ​ยาน​แก่​ประชาชน, เป็น​ผู้นำ​และ​บงการ​แก่​ประชาชน​ฉันใด,</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จะ​ร้องเรียก​ประชาชาติ​ที่​เจ้า​ไม่​รู้จัก, และ​ประชาชาติ​ที่​เจ้า​ไม่​ไม่​รู้จัก​นั้น​จะ​วิ่ง​มา​หา​เจ้า, เพราะ​เห็นแก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, องค์​บริสุทธิ์​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ฉันนั้น; ด้วยว่า​พระองค์​ได้​ทรง​ประทาน​เกียรติยศ​ให้แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">จง​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขณะ​เมื่อ​จะ​หา​พระองค์​พบ​ได้, จง​ทูล​ขอ​ต่อ​พระองค์, ขณะ​เมื่อ​พระองค์​ทรง​อยู่​ใกล้! ให้​คน​ชั่ว​ละทิ้ง​ความ​ประพฤติ​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="7">และ​คน​อธรรม​ละทิ้ง​ความคิด​ของ​ตน, และ​ให้​เขา​กลับ​มา​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ทรง​เมตตา​แก่​เขา, และ​ให้​เขา​กลับ​มา​หา​พระเจ้า, เพราะ​พระองค์​จะ​ทรง​ให้​อภัย​แก่​เขา​ที่​เขา​ทำบาป​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ความคิด​ของ​เรา​ไม่​เหมือน​ความคิด​ของ​เจ้า, และ​ทาง​ของ​เรา​ก็​ไม่​เหมือน​ทาง​ของ​เจ้า!” พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ไว้​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="9">“เพราะ​ท้อง​ฟ้า​สูง​กว่า​แผ่น​ดิน​โลก​ฉันใด, ทาง​ของ​เรา​ก็​สูง​กว่า​ทาง​ของ​เจ้า, และ​ความคิด​ของ​เรา​ก็​สูง​กว่า​ความคิด​ของ​เจ้า​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ฝน​และ​หิมะ​ตกลง​มา​จาก​ท้อง​ฟ้า, และ​ไม่​ได้​กลับ​ไป​ที่​เดิม​โดย​มิได้​รด​พื้น​แผ่น​ดิน, และ​ทำ​ให้​พื้น​แผ่น​ดิน​นั้น​เกิด​ดอก​ออก​ผล, และ​ทำ​ให้​เกิด​เมล็ด​พืช​แก่​ผู้​หว่าน​และ​อาหาร​แก่​ผู้​กิน​ฉันใด,</verse>
				<verse number="11">ถ้อยคำ​ที่​ออก​ไป​จาก​ปาก​ของ​เรา​จะ​ไม่​ได้​กลับ​มา​ยัง​เรา​โดย​ไร้​ผล, และ​โดย​ยัง​มิได้​ทำ​อะไร​ให้​สำเร็จ​ตาม​ความ​พอใจ​ของ​เรา, และ​สัมฤทธิ์​ผล​สมประสงค์​ดังที่​เรา​ได้​ใช้​มัน​ไป​ทำ​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="12">ด้วยว่า​เจ้า​จะ​ออก​ไป​ด้วย​ความ​ชื่นบาน, และ​ถูก​นำ​ไป​ใน​สภาพ​แห่ง​ความ​สงบสุข; ภูเขา​และ​เนินเขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เปล่ง​เสียงร้อง​เพลง​ตรงหน้า​เจ้า, และ​ต้นไม้​ทั้ง​หลาย​ใน​ทุ่งนา​จะ​พา​กัน​ตบ​มือ.</verse>
				<verse number="13">จะ​เกิด​มี​ต้นสน​แทน​ต้น​หนาม​พง​ดอ, และ​จะ​มี​ต้นแก้ว​แทน​ต้น​หนาม​โคก​กะ​สุน, และ​เหตุ การณ์​นี้​จะ​เป็น​อนุ​สสรณ์​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​จะ​เป็น​เครื่อง​หมาย​ถาวร​ที่​จะ​ไม่​สาป​ศูนย์​ไป​เลย.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="56">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังต่อไปนี้​ว่า: “จง​ถือ​รักษา​พระ​บัญญัติ​ไว้, และ​จง​กระทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง; เพราะ​ความ​รอด​ของ​เรา​เข้า​มา​ใกล้, และ​ชัย​ชะ​นะ​ของ​เรา​ก็​เกือบจะ​มอง​แลเห็น​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">ความ​สุข​ย่อม​มี​แก่​คน​ที่​ประพฤติ​เช่นนั้น, และ​แก่​บุตร​มนุษย์​ที่​ถือ​รักษา​ไว้​อย่าง​เคร่งครัด, คือ​คน​ที่​รักษา​วัน​ซะบา​โต​ไว้​ให้​ปราศ​จาก​มลทิน, และ​สงวน​มือ​ของ​เขา​ไว้​ไม่​ให้​ทำชั่ว​ใดๆ.!”</verse>
				<verse number="3">อย่า​ให้​คน​ต่างชาติ​ที่มา​เข้า​จารีต​นับถือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พูด​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​คงจะ​กีดกัน​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไว้​เสีย​ต่างหาก​จาก​พล​เมือง​ของ​พระองค์.” และ​อย่า​ให้​ขันที​พูด​ว่า, “ดูเถอะ, ข้าพ​เจ้า​เป็นต้น​ไม้​เหี่ยวแห้ง.”</verse>
				<verse number="4">เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า: “พวก​ขันที​ที่​ถือ​รักษา​วัน​ซะบา​โต​ของ​เรา, เละ​เขา​ได้​เลือก​เอา​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​พอ​อก​พอใจ, และ​ได้​ถือ​มั่น​ตาม​สันถวไมตรี​ของ​เรา​นั้น;</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​ให้​มี​อนุ​ส​สาว​รีย์​ไว้​และ​ขนานนาม​ให้แก่​เขา​เหล่านั้น​ขึ้น​ไว้​ภายใน​เรือน​ของ​เรา​และ​ภายใน​กำแพง​ของ​เรา​ให้​ดี​กว่า​บุตรชาย​บุตรหญิง​ของ​เรา; เรา​จะ​ขนานนาม​ให้แก่​เขา​เป็น​นาม​ถาวร, เป็น​ชื่อ​ที่​ถูก​ลบ​ไม่​ออก​เลย.</verse>
				<verse number="6">ส่วน​คน​ต่างชาติ​ที่มา​เข้า​จารีต​นับถือ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ปรนนิบัติ​พระองค์, รับ​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​รับใช้​พระองค์, คือ​ทุกคน​ที่​ถือ​รักษา​วัน​ซะบา​โต​ไว้​ให้​ปราศ​จาก​มลทิน, และ​ถือ​มั่น​ตาม​สันถวไมตรี​ของ​เรา​นั้น,</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​พา​เขา​ทั้ง​หลาย​มา​ยัง​ภูเขา​บริสุทธิ์​ของ​เรา, และ​จะ​ทำ​ให้​เขา​ชื่นบาน​ใน​พลับพลา​อธิษฐาน​ของ​เรา; เครื่องบูชา​เผา​และ​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​ของ​เขา​จะ​ถูก​ต้อนรับ​ไว้​บน​แท่น​บูชา​ของ​เรา, เพราะว่า​พลับพลา​ของ​เรา​จะ​ถูก​เรียก​ว่า​เป็น​พลับพลา​สำหรับ​อธิษฐาน​ของ​ประชาชน​ทั้งหมด.”</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ผู้​ที่​ได้​ทรง​รวบรวม​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​ที่​กระจัดกระจาย​ไป​นั้น​ตรัส​ว่า, “เรา​ยัง​จะ​รวบรวม​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​เคย​เป็น​ปฏิปักษ์​กับ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, ให้​เขา​มา​ร่วม​รวม​กับ​เขา​ด้วย,”</verse>
				<verse number="9">บรรดา​สัตว์​ใน​ทุ่ง​ทั้ง​หลาย, และ​บรรดา​สัตว์​ใน​ป่า​ทั้งปวง, มา​กัด​กิน!</verse>
				<verse number="10">คน​ยาม​ของ​เรา​ตาบอด​ทั้งหมด, ไม่​มี​ความคิด​เสีย​เลย; เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​เหมือน​กับ​สุนัข​ใบ้, เห่า​ไม่​เป็น, ได้แต่​นอน​ฝัน, ชอบ​แต่​นอนหลับ.</verse>
				<verse number="11">และ​สุนัข​เหล่านี้​ก็​จะ​กละ, กิน​ไม่​รู้จัก​อิ่ม​เลย​ฉันใด, ผู้​เลี้ยง​แกะ​ที่​ไม่​มี​สติปัญญา, ต่าง​พา​กัน​ดำเนิน​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ตน, ทุกๆ คน​ไม่​เว้น​เลย​สัก​คน​เดียว, ก็​หา​ประ​โย​ชน​ใส่​ตนเอง​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="12">เขา​ทั้ง​หลาย​พูด​กัน​ว่า, “มา​เถอะ, ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​เอา​เหล้าองุ่น​มา, และ​ให้​พวกเรา​ดื่ม​เหล้า​เข้ม​ให้​เมา! และ​พรุ่งนี้​ก็​จะ​สนุกสนาน​กัน​ใหญ่​เหมือน​อย่าง​กับ​วันนี้​อีก!”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="57">
				<verse number="1">เมื่อ​คน​ชอบธรรม​อายุสั้น, ก็​ไม่​มี​ผู้ใด​เฉลียวใจ, และ​เมื่อ​คน​ดี​ตาย​ไป, ก็​ไม่​มี​ผู้ใด​นึก​ฉงน. คน​ชอบธรรม​ได้​ตาย​ไป​ต่อหน้า​คน​ชั่ว, เขา​ก็​เข้า​ไป​สู่​ความ​สงบสุข.</verse>
				<verse number="2">ขณะที่​คน​ชั่ว​กำลัง​นอนหลับ​อยู่​บน​ที่​นอน, คน​ชอบธรรม​ก็​ออก​ไป​ทำ​การ​ชอบธรรม​และ​ซื่อตรง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ลูกหลาน​ของ​พวก​นัก​เลห์​กล, เจ้า​เผ่าพันธุ์​ของ​หญิง​คบชู้​และ​ของ​แพศยา, จง​เข้า​มา​ใกล้!</verse>
				<verse number="4">เจ้า​เย้ยหยัน​ใคร? เจ้า​อ้า​ปาก​เยาะ, และ​แลบ​ลิ้น​เย้ย​ผู้ใด? เจ้า​เอง​เป็น​ลูก​ไม่​มี​พ่อ, และ​เป็น​ลูก​คน​สาระ​เลว​ไม่​ใช่​รึ?</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ผู้​กำเริบ​ด้วย​ราคะ​ตาม​หมู่​ต้น​โอ๊ค​ภายใต้​ต้นไม้​ใบ​เขียว; เจ้า​ผู้​ได้​ฆ่า​ลูก​ของ​ตน​ที่​หุบเขา​ใต้​ชะง่อน​ผา.</verse>
				<verse number="6">เจ้า​เลือก​หิน​เกลี้ยง​แห่ง​หุบเขา​มา​เป็น​ที่​เคารพ​บูชา; เจ้า​ได้​หลั่ง​น้ำ​ถวาย​เป็น​เครื่องบูชา​ดื่ม, และ​ถวาย​แบ้ง​ธัญ​ญ, การ​กระทำ​เช่นนี้​จะ​ทำ​ให้​เรา​พอใจ​ได้​รึ?</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ได้​ปู​ที่​นอน​ของ​เจ้า​ไว้​บน​ภูเขา​สูงชัน, และ​เจ้า​ไต่​ขึ้น​ไป​เพื่อ​ถวาย​เครื่องบูชา​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="8">หลัง​ประตู, และ​ตาม​เสา​ข้างๆ เจ้า​ได้​ตั้ง​ขุน​เพ็ชร​ไว้​เส้น​ไหว้, เจ้า​ได้​เปลื้อง​เครื่องนุ่งห่ม​ของ​เจ้า​ออก​ให้แก่​ผู้อื่น​ยิ่ง​เสีย​กว่า​เพื่อ​เรา​อีก, เจ้า​ได้​ขยับขยาย​ให้​ที่​นอน​ของ​เจ้า​กว้าง​ออก​ไป, และ​ได้​ผูก​สมัคร​รักใคร่​กับ​คน​ที่​กอดรัด​เจ้า​ไว้, และ​ใน​ขณะที่​เจ้า​เพิ่ง​มองดู​ขุน​เพ็ชร​เจ้า​ก็​ยิ่ง​เพิ่มพูน​การ​แพศยา​กับ​เขา​ยิ่ง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ได้​ถือน้ำ​มัน​เดินทาง​ไป​ไหว้​พระ​โม​เลค​และ​ได้​ถวาย​เครื่อง​หอม​เป็น​เครื่อง​สักการะ, และ​เจ้า​ได้​ส่ง​ม้าใช้​ของ​เจ้า​ออก​ไป​ไกล​ใน​ที่​ต่างๆ, ไป​จน​กะ​ทั่ง​ถึง​ก้นบึ้ง​แห่ง​เมือง​ผี.</verse>
				<verse number="10">เจ้า​เที่ยว​ตุหรัดตุเหร่​ไป​ใน​ที่​ต่างๆ จน​อ่อนอกอ่อนใจ, ถึงกระนั้น​เจ้า​ก็​ยัง​ไม่​กล่าว​ว่า, “หมดหวัง​เสียแล้ว!” ดังนั้น​เมื่อ​เจ้า​กลับ​มี​กำลัง​ขึ้น​อีก, เจ้า​ก็​ไม่​เลิกล้ม​ความคิด​ที่​จะ​ไป​ต่อไป.</verse>
				<verse number="11">เจ้า​กลัว​และ​หวาด​ใคร​ถึง​ปาน​นั้น, จน​เจ้า​สู้​ทำ​ตัว​เป็น​ผู้​ทรยศ, และ​มิได้​คำนึง​ถึง​เรา​เลย? ที่​เจ้า​หยุด​เคารพ​นบนอบ​เรา​ไม่​ใช่​เพราะ​เรา​ได้​ทำ​เฉย​และ​หลับ​ตา​เสีย​รึ?</verse>
				<verse number="12">แต่​เรา​จะ​เผย​ความ​ชอบธรรม​ของ​เจ้า​ออก, และ​ประ​จาร​การ​กระทำ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เหล่า​รูป​เคารพ​อัน​น่าเกลียดน่าชัง​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​ตอบ​เมื่อ​เจ้า​ร้องขอ, หรือ​จะ​ไม่​ช่วย​ใน​ยาม​เมื่อ​เจ้า​มี​ทุกข์; ลม​จะ​หอบ​เอา​รูป​เคารพ​ไป​เสีย​สิ้น, และ​ลม​ระบาย​จะ​พูด​พา​เอา​ไป​เสีย​หมด; แต่ว่า​คน​ที่พัก​พิง​อยู่​กับ​เรา​จะ​ได้​รับ​แผ่น​ดิน​เป็น​มรดก, และ​จะ​ได้​เป็น​เจ้าของ​ภูเขา​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="14">คน​หนึ่ง​ร้อง​ออก​มา​ว่า: “พื้นดินๆ, เตรียม​ทาง​ให้​ราบรื่น​ไป; ขุด​ตอ​ทุก​ตอ​ออก​ไป​เสีย​จาก​ทาง​ที่​พล​เมือง​ของ​เรา​จะ​เดิน​ไป.”</verse>
				<verse number="15">ท่าน​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​และ​เป็น​ที่​เท​อด​เท​อน​ไว้, ผู้​ประทับ​อยู่​บน​พระที่นั่ง​เนือง​นิจ, และ​ทรง​พระ​นาม​ว่า​องค์​บริสุทธิ์​ตรัส​ดังนี้​ว่า: “เรา​ดำรง​อยู่​ใน​ที่​สูง, และ​ที่​บริสุทธิ์, แต่​ก็​ดำรง​อยู่​กับ​คน​ที่​ช้ำใจ​เพราะ​บาป​มี​จิตต์​น้อม​ถ่อม​ลง​ด้วย, เพื่อ​จะ​ชู​ดวง​จิตต์​ของ​ผู้​ที่​มี​จิตต์​น้อม​ถ่อม​ลง, ชู​ดวงใจ​ของ​คน​ที่​ช้ำใจ​เพราะ​บาป.</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เรา​จะ​ไม่​โต้แย้ง​เจ้า​อยู่​ร่ำไป, หรือ​จะ​โกรธ​เจ้า​อยู่​เสมอ, เพราะว่า​ดวง​จิตต์​นั้น​ออก​ไป​จาก​เรา, และ​ทั้ง​มนุษย์​ที่​เรา​ได้​สร้าง​นั้น.</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ความ​บาป​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​เรา​จึง​โกรธ​ไป​ชั่วแล่น​หนึ่ง, และ​ได้​เฆี่ยน​ตี​เขา; ขณะที่​เรา​เบือน​หน้า​โกรธ​เขา, เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​คิด​กบฏ​ประพฤติ​ตามใจ​ปรารถนา​ของ​เขา​อยู่​เรื่อย​ไป,</verse>
				<verse number="18">และ​เรา​ก็ได้​เห็น​การ​ประพฤติ​ของ​เขา,” พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า​ดังนั้น. “แต่​บัดนี้​เรา​จะ​รักษา​เขา​ให้​หาย​และ​นำ​เขา​ทั้ง​หลาย​ไป, และ​จะ​ประเล้าประโลม​เขา​รวม​ทั้งคน​โศกเศร้า​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="19">จึง​เป็น​เหตุ​ให้​เขา​เผยอ​ริมฝีปาก​พูด​ออก​มา​ว่า, ‘สันติ​สุข, สันติ​สุข, จง​มี​แก่​ผู้​ที่อยู่​ไกล​และ​ใกล้.’</verse>
				<verse number="20">แต่​คน​ชั่ว​ทั้ง​หลาย​ก็​เหมือน​กับ​ทะเลบ้า, เพราะ​มัน​อยู่​สงบ​ไม่​ได้, และ​น้ำทะเล​ก็​เป็น​คลื่น​ขุ่น​และ​โสโครก.</verse>
				<verse number="21">ไม่​มี​ความ​สงบสุข​สำหรับ​คน​ชั่ว,” พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ตรัส​ไว้​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="58">
				<verse number="1">“จง​ร้อง​ออก​ไป​ให้​ดังๆ, และ​อย่า​หยุดนิ่ง​ไว้, จง​เปล่ง​เสียง​ขึ้น​ให้​ดัง​เหมือน​เสียง​แตร; สำแดง​ให้​พล​เมือง​ของ​เรา​เห็น​การ​ล่วง​ระ​เมิด​ของ​เขา, ให้​ตระกูล​ของ​ยา​โคบ​เห็น​ความผิด​บาป​ของ​เขา!</verse>
				<verse number="2">อันที่จริง​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ปรึกษาหารือ​กับ​เรา​อยู่​ทุก​วัน, และ​พอ​อก​พอใจ​ที่​จะ​รู้​ถึง​หนทาง​ของ​เรา, เหมือน​กับ​ประเทศ​ที่​พอใจ​จะ​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูก, และ​ไม่​ทิ้ง​พระ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า​ของ​เขา, เขา​ทั้ง​หลาย​ขอ​คำสั่งสอน​อัน​ชอบธรรม​จาก​เรา, เขา​ทั้ง​หลาย​พอ​อก​พอใจ​ที่​จะ​เข้า​ใกล้​พระเจ้า,</verse>
				<verse number="3">เขา​พ้อ​ว่า. ‘เรา​ถือศีล​อด​อาหาร, ทำไม​นะ​พระองค์​มองไม่เห็น? เมื่อ​เรา​ถ่อม​กาย​ลง, ทำไม​นะ​พระองค์​ไม่​เอาใจใส่?’ ก็​วัน​ถือศีล​อด​อาหาร​ของ​เจ้า, เจ้า​ก็​ทำงาน​ของ​เจ้า, และ​ข​มัก​เขม้น​อยู่​กับ​ธุระ​ของ​เจ้า​นี่.</verse>
				<verse number="4">แต่​ดูเถอะ, เจ้า​ถือศีล​อด​อาหาร​เลย​เกิด​ทะเลาะวิวาท​กัน, และ​ทุบตี​กัน​ด้วย​กำปั่น​อัน​ไม่​เป็นธรรม, การ​อด​อาหาร​ใน​ทำนอง​นั้น​ไม่​ทำ​ให้​เสียง​ของ​เจ้า​ขึ้น​ไป​สู่​เบื้อง​สูง​เลย.</verse>
				<verse number="5">การ​ถือศีล​อด​อาหาร​เช่นนั้น​หรือ​ที่​เรา​พอใจ: คือ​เป็น​วัน​มี​ไว้​ให้​ใครๆ เสงี่ยม​เจียมตัว, ก้มหัว​ลง​เหมือน​อย่าง​กับ​ต้น​ตะไคร้​น้ำ, สวม​เสื้อผ้า​เนื้อ​หยาบ​และ​กราบ​ลง​ที่​กอง​ขี้​เท่า? นี่​หรือ​เจ้า​เรียก​ว่า​ถือศีล​อด​อาหาร​เป็น​วันที่​พอ​พระทัย​พระ​ยะ​โฮ​วา?</verse>
				<verse number="6">ศีล​อด​อาหาร​ที่​เรา​พอใจ​นั้น​มิใช่​ดังต่อไปนี้​ดอก​หรือ: คือ​ให้​ปลด​เครื่อง​จำ​จอง​แห่ง​ความ​ชั่ว, และ​แก้​สาย​รัด​แอก, แล้ว​ปล่อย​คน​ที่​ถูก​กดขี่​ให้​ไป​เป็น​อิส​สระ, และ​หัก​ทำลาย​แอก​ทั้งปวง​เสีย?</verse>
				<verse number="7">มิใช่​ปัน​ขนม​ของ​เจ้า​ให้แก่​คน​หิว​รึ, และ​มิใช่​นำ​คนจน​ที่​ถูก​ไล่ออก​จาก​บ้าน​มา​ยัง​บ้าน​ของ​เจ้า​รึ; มิใช่​เมื่อ​เจ้า​เห็น​คน​ไม่​มี​ผ้า​นุ่งห่ม​แล้ว​ให้​เสื้อผ้า​ปิด​กาย​เขา, และ​ไม่​เบือน​หน้า​ไป​เสีย​จาก​เพื่อนมนุษย์​รึ?</verse>
				<verse number="8">เมื่อนั้น​แสงสว่าง​ของ​เจ้า​ก็​จะ​ผุด​ขึ้น​มา​เหมือน​ดัง​แสง​อรุณ​ใกล้​รุ่ง, แล้ว​แผล​ของ​เจ้า​ก็​จะ​หาย​โดยเร็ว​พลัน; การ​ยืนยัน​ว่า​เจ้า​เป็น​คน​ชอบธรรม​นั้น​จะ​นำหน้า​เจ้า​ไป, และ​สง่า​ราศี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​อยู่​รั้งท้าย​เจ้า.</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เจ้า​จะ​ร้องเรียก, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ตอบ, และ​เมื่อ​เจ้า​จะ​ร้องทุกข์, พระองค์​จะ​ตรัส​ว่า, ‘เรา​อยู่​ที่นี่!’ “ถ้า​เจ้า​จะ​ปลดแอก​ออก​ไป​จาก​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า​ทิ้ง​เสีย, เลิก​การ​ชี้หน้า, เลิก​การ​พูด​มิดีมิร้าย,</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ปัน​ขนมปัง​ของ​เจ้า​ให้​กับ​คน​หิว, และ​กระทำ​ให้​คน​ที่​กระหาย​นั้น​อิ่มอกอิ่มใจ, เมื่อนั้น​แสงสว่าง​ของ​เจ้า​จะ​เกิด​ฉาย​ขึ้น​ใน​ที่​มืด, และ​ความ​มืด​กลัด​กลม​ของ​เจ้า​จะ​กลาย​เป็น​สว่าง​เหมือน​ดัง​เที่ยงวัน​น.</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​นำ​เจ้า​อยู่​เรื่อยๆ, และ​จะ​ทำ​ให้​จิตต์​ใจ​ของ​เจ้า​ชุ่มชื่น​ใน​ที่​กันดาร, และ​จะ​ให้​เจ้า​เกิด​กำลังวังชา, และ​เจ้า​จะ​เหมือน​ดัง​สวน​ที่​มี​น้ำ​รด​บริบูรณ์, เหมือน​ดัง​น้ำพุ​ที่​ไม่​รู้​เหือดแห้ง​เลย.</verse>
				<verse number="12">และ​พล​เมือง​ของ​เจ้า​จะ​สร้าง​ที่​ร้าง​ขึ้น​ใหม่; แล้ว​เขา​จะ​เรียก​เจ้า​ว่า, ‘ผู้สร้าง​กำแพง​ที่​พัง​ลง​แล้ว, ผู้​ซ่อม​ที่​ทาง​สำหรับ​อาศัย​อยู่.’ ”</verse>
				<verse number="13">“ถ้า​เจ้า​จะ​ยับยั้ง​เท้า​ไม่​ล่วงละเมิด​วัน​ซะบา​โต, ไม่​ทำ​กิจธุระ​ของ​เจ้า​ใน​วัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา, ถ้า​เจ้า​เรียก​วัน​ซะบา​โต​ว่า​เป็น​วันที่​พึงพอใจ, และ​เป็น​วัน​บริสุทธิ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง​ควร​จะ​นับถือ​ไว้; ถ้า​เจ้า​จะ​ถือ​รักษา​ไว้​โดย​เว้น​กิจวัตร​ประจำวัน, โดย​ไม่​ทำ​กิจธุระ​ส่วนตัว, และ​ไม่​พูด​คำ​ที่​ไม่​เป็น​สาร;</verse>
				<verse number="14">เมื่อนั้น​เจ้า​จะ​ได้​ประสพ​ความ​พึงพอใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​เรา​จะ​ให้​เจ้า​ขี่​คร่อม​อยู่​บน​ที่​สูง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก, และ​จะ​ให้​เจ้า​อิ่มหนำ​ด้วย​มรดก​ของ​ยา​โคบ​บิดา​ของ​เจ้า,” ด้วย​พระโอษฐ์​ของ​พระ​ยะ​ได้​ตรัส​ไว้​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="59">
				<verse number="1">นี่​แน่ะ, พระ​หัตถ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม​สั้น​เกิน​ที่​จะ​ช่วย​ให้​รอด​ได้, และ​พระ​กรรณ​ของ​พระองค์​ไม่​ตึง​เกิน​ที่​จะ​ยิน​ได้;</verse>
				<verse number="2">แต่​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​เจ้า​ต่างหาก​ที่​เป็น​เครื่อง​กีดกั้น​ระหว่าง​เจ้า​กับ​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​ความผิด​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ได้​บัง​พระ​พัก​ตร​ของ​พระองค์​ไว้​จาก​เจ้า, พระองค์​จึง​ยิน​เจ้า​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​มือ​ของ​เจ้า​เปรอะ​โลหิต, และ​นิ้วมือ​ของ​เจ้า​เปื้อน​ความ​อสัตย์​อธรรม; ริมฝีปาก​ของ​เจ้า​ได้​พูด​มุสา, และ​ลิ้น​ของ​เจ้า​พูด​ไม่​จริง.</verse>
				<verse number="4">ไม่​มี​ใคร​สัก​คน​เดียว​ที่​ร้องขอ​ด้วย​ความ​สัตย์​ซื่อ, และ​ไม่​มี​ผู้ใด​วอน​ขอ​ด้วย​ความ​สุจริต; แต่​ต่าง​คน​ต่าง​ไว้วางใจ​ใน​สิ่ง​ที่​ไม่​เป็น​เรื่อง, และ​พูด​มุสา, ฟัก​แต่​ความ​ชั่ว​และ​แตก​เป็น​ตัวการ​ร้าย​ออก​มา.</verse>
				<verse number="5">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ฟัก​ไข่​งูแมวเซา, และ​ทอ​ใย​แมลง​มุม; ผู้ใด​กิน​ไข่​นั้น​เข้า​ไป​ก็​ตาย, และ​ไข่​ที่​เหลือ​กินอยู่​นั้น​จะ​ฟัก​ออก​เป็น​ตัว​งู​ร้าย.</verse>
				<verse number="6">ใย​ของ​เขา​ไม่​มี​ประโยชน์​สำหรับ​ทำ​เสื้อผ้า, การฝีมือ​ของ​เขา​ไม่​มี​ใคร​เอา​ไป​ปก​ปิด​กาย​ได้; การ​ของ​เขา​เป็น​การ​ร้าย​และ​การ​ร้าย​นั้น​อยู่​ใน​มือ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="7">เท้า​ของ​เขา​วิ่ง​ไป​หา​การ​ร้าย, เขา​รีบ​ไป​ทำ​ให้​เลือด​คน​ที่​ปราศ​จาก​ความผิด​ให้​ตก; ความคิด​ของ​เขา​เป็น​ความคิด​ใน​เรื่อง​การ​อสัตย์​อธรรม, เขา​ย่อม​ทิ้ง​ความ​เสียหาย​และ​ความ​หายนะ​ไว้​ตาม​ทาง​ที่​เขา​เดิน​ไป.</verse>
				<verse number="8">หนทาง​แห่ง​ความ​สงบสุข​เขา​ไม่​รู้จัก, และ​ความ​ยุตติ​ธรรม​ไม่​มี​อยู่​ใน​ทางเดิน​ของ​เขา! เขา​ได้​ทำ​วิถี​ของ​เขา​ให้​คด​ไป, คน​ใด​ที่​เดิน​ใน​วิถี​นั้น​ก็​ไม่​รู้จัก​ความ​สงบสุข</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ดังนี้, ความ​ยุตติ​ธรรม​ก็​อยู่​ห่างไกล​จาก​พวกเรา, และ​ความ​ชอบธรรม​ก็​ไม่​มา​ถึง​เรา; เรา​มองหา​แสงสว่าง, แต่​ดูเถอะ, มีแต่​ความ​มืด, เรา​มองหา​แสง​อรุณ​ก่อน​รุ่ง, แต่​เรา​ยังคง​เดิน​ใน​ความ​มัว​มืด.</verse>
				<verse number="10">เรา​เดิน​คลำ​ตาม​กำแพง​เหมือน​กับ​คน​ตาบอด, เรา​เดิน​คลำ​ไป​เหมือน​กับ​คน​ที่​ไม่​มี​ลูกตา, ใน​เวลา​เที่ยงวัน​เรา​ก็​สะดุด​เหมือน​ดัง​เวลา​ขมุกขมัว​ใน​วัย​ชายฉกรรจ์​เรา​กลับ​เป็น​เหมือน​คนตาย.</verse>
				<verse number="11">พวกเรา​ทุกคน​คราง​เหมือน​ดัง​หมี, และ​พิลาป​เหมือน​ดัง​นก​พิลาป, เรา​มองหา​ความ​ยุตติ​ธรรม, แต่​ไม่​มี​มา, มองหา​ความ​รอด, แต่​มัน​อยู่​ห่างไกล​จาก​เรา.</verse>
				<verse number="12">เพราะ​การ​ล่วงละเมิด​ของ​เรา​อยู่​กับ​เรา​เสมอ, และ​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​เราๆ ก็​ช่ำชอง,</verse>
				<verse number="13">คือ​การ​คิด​กบฏ, การ​ไม่​สัตย์​ซื่อ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, การ​หัน​หลัง​ให้​พระเจ้า​ของ​เรา, การ​พูดจา​รุนแรง, การ​พูด​ท้าทาย, ฟัก​แต่​ความ​ชั่ว, และ​แตก​เป็น​ตัว​มุสา​ออก​มา.</verse>
				<verse number="14">ความ​ยุตติ​ธรรม​ถูก​ไล่​กลับ​ไป​แล้ว, และ​ความ​ชอบธรรม​ต้อง​ยืน​อยู่​แต่​ห่างๆ, ความจริง​สะดุด​ล้ม​ลง​ใน​ที่​สาธารณะ, และ​ความ​ซื่อสัตย์​หา​หนทาง​เข้า​มา​ไม่​ได้;</verse>
				<verse number="15">ความจริง​ก็​ขาด​ไป, และ​ผู้​ที่​เลี่ยง​ไป​จาก​ทาง​ชั่ว​ก็​กลับ​ตก​เป็น​เหยื่อ “พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เห็น​ว่า​ไม่​มี​ความ​ยุตติ​ธรรม, จึง​ไม่​พอใจ;</verse>
				<verse number="16">และ​เมื่อ​พระองค์​มองเห็น​อย่าง​แปลกใจ​ว่า​ไม่​มี​มนุษย์​ผู้ใด​ช่วย​แก้ไข, แขน​ของ​พระองค์​เอง​จึง​ต้อง​เหยียด​ออก​ช่วย, และ​อานุภาพ​ของ​พระองค์​เอง​จึง​ต้อง​ออก​ประคับประคอง​ไว้.</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ได้​สวม​ความ​ยุตติ​ธรรม​ต่าง​เสื้อ​เกราะ, สวม​ความ​รอด​ต่าง​หมวก, พระองค์​สวม​การ​แก้แค้น​ต่าง​เสิ้อ, และ​เอา​ความ​กะ​ตือรือ​ล้น​คลุม​กาย​ต่าง​เสื้อคลุม.</verse>
				<verse number="18">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ประพฤติ​อย่างไร, พระองค์​จะ​ตอบแทน​เขา​ให้​สม​กับ​การ​ประพฤติ​อัน​นั้น, จะ​แสดง​ความ​พิ​โร​ธ​ต่อ​พวก​ศัตรู​ของ​พระองค์, จะ​ทำ​ให้​พวก​ปัจจามิตร​ได้​อาย;</verse>
				<verse number="19">เพื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เกรงกลัว​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตั้งแต่​ตะวัน​นอ​อก, เพราะ​พระองค์​จะ​พลุ่ง​ออก​มา​เหมือน​อย่าง​ลำธาร​น้ำ​ที่​ถูก​กั้น​เอา​ไว้, และ​ลม​โอษฐ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป่า​ให้​มัน​ไหล​ไป.</verse>
				<verse number="20">แต่​ส่วน​การ​มา​กรุง​ซี​โอน​นั้น​พระองค์​จะ​มา​เหมือน​ดัง​ผู้​ไถ่, และ​จะ​ลบล้าง​การ​ล่วงละเมิด​ไป​เสีย​จาก​ยา​โคบ.” พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​ดังนั้น</verse>
				<verse number="21">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​อีก​ว่า: “แต่​ฝ่าย​เรา​มี​สันถวไมตรี​ไว้​กับ​พวก​เจ้า​ดังต่อไปนี้: วิญญาณ​จิตต์​ของ​เรา​ซึ่ง​สวม​ทับ​เจ้า, และ​คำ​ของ​เรา​ซึ่ง​เรา​ได้​ใส่​ไว้​ใน​ปาก​ของ​เจ้า​นั้น, จะ​ไม่​ล่วง​ออก​มา​จาก​ใน​ปาก​ของ​เจ้า, หรือ​จาก​ปาก​ลูก​ของ​เจ้า, หรือ​จาก​ปาก​ลูกหลาน​เหลน​ของ​เจ้า, ตั้งแต่​นี้​สืบไป​เป็นนิตย์​และ​เป็นนิตย์” พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ไว้​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="60">
				<verse number="1">ลุก​ขึ้น​เถอะ, จง​ส่องแสง! เพราะว่า​แสงสว่าง​ของ​เจ้า​มา​แล้ว, และ​สง่า​ราศี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ลง​มา​จับ​อยู่​บน​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">ด้วยว่า​ดูเถอะ, ความ​มืด​จะ​แผ่​ปิด​โลก​ไว้​มิด, และ​ความ​มืด​ทึบ​จะ​คลุม​ประชาชน​ไว้; แต่​ส่วน​เจ้า, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ส่องแสง​ให้, และ​ให้​สง่า​ราศี​ของ​พระองค์​จับ​ปรากฏ​อยู่​บน​เจ้า;</verse>
				<verse number="3">ประชาชาติ​จะ​ดำเนิน​ตาม​แสงสว่าง​ของ​เจ้า, และ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​จะ​ดำเนิน​ตาม​แสง​อัน​จ้า​ของ​เจ้า,</verse>
				<verse number="4">จง​เงี่ย​หน้า​เหลียว​ตา​ดู​ไป​รอบๆ!: เขา​ทั้งหมด​รวบรวม​กัน​เข้า​มา, เขา​ทั้ง​หลาย​มา​หา​เจ้า, บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​จะ​มา​แต่​เมือง​ไกล, และ​บุตรหญิง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​ใส่​เอว​อุ้ม​มา.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เจ้า​เห็น​แล้ว​เจ้า​จะ​ปลาบปลื้ม, และ​เจ้า​จะ​ตื่นเต้น​ดีใจ; เพราะว่า​ความ​อุดมสมบูรณ์​แห่ง​ทะเล​จะ​กลับ​มา​สู่​เจ้า, ความ​มั่งคั่ง​ของ​ประชาชาติ​จะ​มา​ถึง​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">ฝูง​อูฐ​ล้น หลาม​จะ​เต็มบ้านเต็มเมือง, ลูก​อูฐ​เมือง​มิด​ยาน​และ​เมือง​เอ​พา​และ​เมือง​ซี​บา​ก็​จะ​มา, คน​ทั้ง​หลาย​จะ​นำ​ทองคำ​กับ​กำยาน​มา, และ​เขา​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="7">ฝูง​สัตว์​ทั้งหมด​แห่ง​เมือง​เคดาร​จะ​มา​ห้อมล้อม​เจ้า, ฝูง​แกะ​ตัวผู้​ของ​เมือง​นะ​บาโยธ​จะ​มา​รับใช้​เจ้า; มัน​ทั้ง​หลาย​จะ​ขึ้น​ไป​บน​แท่น​บูชา​ของ​เรา​เป็น​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​อย่าง​โปรดปราน, และ​เรา​จะ​ให้​สง่า​ราศี​แก่​วิหาร​อัน​รุ่ง​เรือง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="8">ใคร​หนอ​ล่องลอย​มา​ดุจดัง​เมฆ, ดุจ​นก​พิลาป​มา​จับ​ที่​หน้าต่าง?</verse>
				<verse number="9">คือ​เหล่า​เรือ​กำปั่น​เข้า​มา​รวม​ลำ​กัน​เพื่อ​เรา, มี​กำปั่น​เมือง​ธา​ระ​ซิศ​เป็น​เรือ​นำ, เพื่อ​จะ​พา​เอา​บุตรชาย​ของ​เจ้า​มา​จาก​เมือง​ไกล, พา​มา​พร้อมกับ​เงิน​และ​ทอง​ของ​เขา, เป็น​เกียรติยศ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, องค์​บริสุทธิ์​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล,เพราะว่า​พระองค์​ได้​กระทำ​ให้​เจ้า​มี​สง่า​ราศี</verse>
				<verse number="10">และ​คน​ต่างชาติ​จะ​สร้าง​กำแพง​ของ​เจ้า, และ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​จะ​ปรนนิบัติ​เจ้า; ถึงแม้ว่า​เรา​ได้​โบย​ตี​เจ้า​ใน​ยาม​โกรธ, แต่​ใน​ยาม​โปรดปราน​เรา​ก็​สงสาร​เจ้า,</verse>
				<verse number="11">และ​ประตูเมือง​ของ​เจ้า​จะ​เปิด​อยู่​ร่ำไป, ตลอด​วัน​ตลอด​คืน​จะ​ไม่​มี​เวลา​ปิด​เลย, เพื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​นำ​ทรัพย์​สมบัติ​จาก​ประเทศ​ต่างๆ มา​ให้​เจ้า, มี​เหล่า​กษัตริย์​เป็น​ผู้นำ.</verse>
				<verse number="12">ด้วยว่า​ชาติ​ใด​และ​อาณาจักร​ใด​ที่​ไม่​ปรนนิบัติ​เจ้า​จะ​ต้อง​พินาศ, ประเทศ​เหล่านั้น​จะ​ถูก​ทำ​ให้​ร้าง​จริงๆ</verse>
				<verse number="13">ความ​งดงาม​แห่ง​ภูเขา​ละ​บา​โน​น, รวม​กับ​ต้นสน​ทาง​สิงห์​และ​ต้นสน​ไพน์​และ​ต้นสน​บ๊อกส์, จะ​มา​ตกแต่ง​สถานที่​บริสุทธิ์​ของ​เรา​ให้​มี​สง่า​ราศี, เพื่อ​ว่า​เรา​จะ​ทำ​ให้​ม้า​วาง​เท้า​ของ​เรา​มี​เกียรติ.</verse>
				<verse number="14">แล้ว​บรรดา​บุตร​ของ​คน​ที่​ข่มเหง​เจ้า, จะ​ต้อง มา​โค้ง​ตัว​ให้​เจ้า, และ​คน​ทั้ง​หลาย​เหล่านั้น​ที่​ดูหมิ่น​เจ้า, จะ​ต้อง​กราบ​ลง​ที่​ฝ่าเท้า​ของ​จ้า; เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เรียก​เจ้า​ว่า, “กรุง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, กรุง​ซี​โอน​ของ​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล.”</verse>
				<verse number="15">แทน​ที่​เจ้า​จะ​ถูก​ทอดทิ้ง​และ​เกลียดชัง, ไม่​มี​ผู้ใด​เดิน​ผ่าน​เจ้า​ไป, เรา​ก็​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​หรูหรา​อยู่​เป็น​เนือง​นิจ, ปิติ​ยินดี​อยู่​ทุก​ชั่วอายุคน.</verse>
				<verse number="16">เจ้า​จะ​ดูด​น้ำนม​ของ​ประชาชาติ, ได้​ดูด​แต่​อก​ของ​กษัตริย์; แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​ยะ​โฮ​วา, คือ​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​เจ้า, คือ​ผู้​ไถ่​ของ​เจ้า, เป็น​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ใหญ่​ยิ่ง​ของ​ยา​โคบ.</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​นำ​เอา​ทองคำ​มา​ให้​แทน​ทองเหลือง, เรา​จะ​นำ​เงิน​มา​ให้​แทน​เหล็ก, ทองเหลือง​แทน​ไม้, และ​เหล็ก​แทน​หิน; และ​เรา​จะ​เอา​สันติ​สุข​เป็น​รัฐบาล​ของ​เจ้า, และ​ความ​ชอบธรรม​เป็น​ผู้​ครอบครอง​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="18">จะ​ไม่​มี​ข่าว​การ​ร้าย​ได้ยิน​ใน​บ้านเมือง​ของ​เจ้า​อีก​ต่อไป, และ​จะ​ไม่​มี​การ​สลัก​หัก​พัง​และ​ชำรุดทรุดโทรม​ภายใน​อา​ณาเขตต์​ของ​เจ้า, และ​เจ้า​จะ​เรียก​กำแพง​ของ​เจ้า​ว่าความ​รอด, และ​ประตูเมือง​ของ​เจ้า​ว่าความ​สรรเสริญ.</verse>
				<verse number="19">จะ​ไม่​ต้อง​มี​ดวงอาทิตย์​เป็น​ดวง​สว่าง​ของ​เจ้า​ใน​เวลา​กลางวัน​อีก​ต่อไป, และ​ไม่​ต้อง​มี​ดวงจันทร์​เป็น​ดวง​สว่าง​ใน​เวลา​กลางคืน​ให้​เจ้า​อีก​ต่อไป, แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เป็น​แสงสว่าง​อัน​ไม่​รู้​ดับ​ให้​เจ้า, และ​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​สง่า​ราศี​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="20">ดวงอาทิตย์​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​ตก​อีก​ต่อไป, และ​ดวงจันทร์​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​มี​ข้างแรม, เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เป็น​แสงสว่าง​อัน​ไม่​รู้​ดับ​ให้​เจ้า, และ​วัน​แห่ง​ความ​โศกเศร้า​ของ​เจ้า​จะ​สิ้นสุด​ลง</verse>
				<verse number="21">พล​เมือง​ทั้งหมด​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​คน​ชอบธรรม, และ​จะ​เป็น​เจ้าของ​ที่ดิน​อยู่​เนื่อง​นิจ. เหมือน​ดัง​หน่อ​ที่​เรา​ได้​ปลูก​ด้วย​มือ​ของ​เรา, ซึ่ง​เรา​จะ​ใช้​เป็น​ที่​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​ตัว​เรา​เอง.</verse>
				<verse number="22">คน​จิ๋ว​ที่สุด​จะ​กลาย​ไป​เป็น​ชนชาติ​หนึ่ง, และ​คน​เล็ก​ที่สุด​จะ​กลาย​เป็น​ชนชาติ​ใหญ่​ชาติ​หนึ่ง, เรา​ยะ​โฮ​วา​จะ​รีบเร่ง​กระทำ​การ​นี้​ใน​เวลา​อัน​สมควร.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="61">
				<verse number="1">พระ​จิตต์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ทรง​สถิต​อยู่​บน​ข้าพ​เจ้า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เจิม​ข้าพ​เจ้า​ไว้, พระองค์​ทรง​ใช้​ข้าพ​เจ้า​ให้​นำ​ข่าว​ดี​ไป​บอก​แก่​ผู้​ที่​ถ่อม​ใจ, เพื่อ​สมาน​จิตต์​ใจ​ที่​ฟกช้ำ, เพื่อ​ประกาศ​ความ​เป็น​ไทย​ให้​ชะ​เลย​ฟัง, และ​ปลดปล่อย​ผู้​ถูก​จำ​จอง,</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​ประกาศ​วัน​เดือน​ปี​ที่​พระเจ้า​ทรง​โปรดปราน, และ​วัน​แห่ง​ความ​แก้แค้น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เพื่อ​เล้าโลม​บรรดา​คน​โศกเศร้า,</verse>
				<verse number="3">เพื่อ​จัดแจง​สิ่งของ​ให้แก่​ผู้​โศกเศร้า​ชาว​ซี​โอน, เพื่อให้​บุปผชาติ​มาลา​แก่​เขา​แทน​ขี้​เท่า, น้ำมัน​แห่ง​ความ​ชื่นชมยินดี​แทน​เครื่องแต่งกาย​ไว้ทุกข์, บทเพลง​สรรเสริญ​แทน​จิตต์​ใจ​ห่อเหี่ยว, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ถูก​เรียก​ว่า​เป็น​คน​ชอบธรรม​มั่นคง​ดัง​ต้น​โอ๊ค, ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ปลูก​ไว้, เพื่อ​จะ​เป็น​สง่า​ราศี​แก่​พระองค์​เอง</verse>
				<verse number="4">เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​สร้าง​เมือง​ที่​ร้าง​มา​ตั้งแต่​โบราณ​ขึ้น​ใหม่, เขา​จะ​สถาปนา​เมือง​ที่​ถูก​ทำลาย​ใน​สมัยก่อน; เขา​จะ​ปฏิสังขรณ์​เมือง​ร้าง, คือ​เมือง​ที่​ถูก​ทำลาย​มา​หลาย​ชั่ว​อายุ​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">คน​ต่างชาติ​จะ​มา​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์​ให้​เจ้า, คนต่างด้าว​จะ​เป็น​คน​ไถนา​และ​เป็น​คน​ทำ​สวน​องุ่น​ให้​เจ้า;</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​เจ้า​จะ​ถูก​เรียก​ว่า​เป็น​ปุโรหิต​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ถูก​ขนานนาม​ว่า​เป็น​ผู้​ปรนนิบัติ​พระเจ้า​ของ​เจ้า, เจ้า​จะ​ชื่นบาน​ใจ​ใน​ทรัพย์สิน​ของ​ประชาชาติ, และ​เจ้า​จะ​สวม​รอย​เข้า​อยู่​ใน​สง่า​ราศี​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="7">โดย​เหตุ​ที่​เขา​ได้​รับ​ความ​อับอาย​สอง​เท่า​และ​รับ​ความ​อดสู​เป็น​ส่วนแบ่ง​ของ​เขา, ทั้งนั้น​เขา​จะ​ได้​รับ​ส่วนแบ่ง​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​เขา​เป็น​สอง​เท่า​คือ​ความ​ปิติ​ยินดี​อัน​ถาวร​จะ​เป็น​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="8">เพราะ​เรา​ยะ​โฮ​วา​รัก​ความ​ยุตติ​ธรรม, เรา​เกลียด​การ​โจรกรรม​และ​ประทุษร้าย, ดังนั้น​เรา​จึง​จะ​ให้​บำเหน็จ​ตอบแทน​เขา​แน่นอน, และ​เรา​จะ​ทำ​สันถวไมตรี​อัน​ถาวร​ไว้​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="9">บุตร​ของ​เขา​จะ​มี​ชื่อเสียง​ใน​ท่ามกลาง​ประชาชาติ, และ​วงศ์​วาน​ของ​เขา​จะ​เป็น​ที่​รู้จัก​ท่ามกลาง​ประชาชน; คน​ทั้ง​หลาย​ที่​พบเห็น​เขา​จะ​รับ​ว่า​เขา​เป็น​ชาติ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​อวย​พระ​พร</verse>
				<verse number="10">ข้าพ​เจ้า​จะ​ยินดี​เป็น​อย่า​ยิ่ง​ใน​องค์​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​จะ​ปลาบปลื้ม​ใน​องค์​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​เอา​ความ​รอด​มา​สวมใส่​ข้าพ​เจ้า​เป็น​เครื่องนุ่งห่ม, และ​พระองค์​ทรง​เอา​ความ​ชอบธรรม​มา​ตกแต่ง​ข้าพ​เจ้า​อย่าง​เสื้อคลุม, เหมือน​อย่าง​เจ้าบ่าว​สวม​บุปผชาติ​มาลา, และ​เหมือน​อย่าง​เจ้าสาว​ประดับ​ตัว​ด้วย​เครื่อง​เพ็ชร​นิล​จินดา.</verse>
				<verse number="11">ด้วยว่า​พื้น​แผ่น​ดิน​ทำ​ให้​หน่อ​ผุด​ขึ้น​มา​และ​สวน​ทำ​ให้​เมล็ด​พืช​ที่​ได้​หว่าน​ไว้​งอก​งาม​ขึ้น​ฉันใด, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ก็​จะ​ทรง​ให้​ความ​ชอบธรรม​และ​ความ​สรรเสริญ​จำเริญ​วัฒนา​ขึ้น​ต่อหน้า​ประชาชาติ​ฉันนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="62">
				<verse number="1">เพราะ​เห็น​แท่​กรุง​ซี​โอน​เรา​ก็​จะ​ไม่​นิ่ง​เสีย, และ​เพราะ​เห็นแก่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​เรา​ก็​จะ​ไม่​นอนใจ, จนกว่า​การ​ยืนยัน​ว่า​เขา​เป็น​คน​ชอบธรรม​นั้น​จะ​ได้​เด่น​ออก​มา​อย่าง​แสงสว่าง, และ​ความ​รอด​ของ​เขา​จะ​ได้​เดิน​ออก​มา​อย่าง​ดวงประทีป.</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ประชาชาติ​จะ​เห็น​การ​ยืนยัน​ว่า​เจ้า​เป็น​คน​ชอบธรรม, และ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​จะ​เห็น​สง่า​ราศี​ของ​พวก​เจ้า, เจ้า​จะ​ได้​ถูก​ขนานนาม​ให้​ใหม่, ซึ่ง​พระโอษฐ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ตั้ง;</verse>
				<verse number="3">และ​เจ้า​จะ​เป็น​บุปผชาติ​มาลา​งดงาม​ใน​พระ​หัตถ์​ของ​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="4">เจ้า​จะ​ไม่​ถูก​เรียก​ว่า “เริด​ร้าง” อีก​ต่อไป, และ​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​ถูก​เรียก​ว่า “เมือง​ร้าง” แต่​เจ้า​จะ​ถูก​ขนานนาม​ว่า “นาง​เป็น​ที่​พึงพอใจ​ของ​เรา,” และ​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​ขนานนาม​ว่า​เมือง​สมรส​แล้ว.” ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พึง​พอ​พระทัย​ใน​พวก​เจ้า, และ​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า​จะ​ได้​สมรส.</verse>
				<verse number="5">ชายหนุ่ม​สมรส​กับ​หญิงสาว​ฉันใด, ผู้​ทรง​สร้าง​ของ​เจ้า​ก็​จะ​ทรง​สมรส​กับ​เจ้า​ฉันนั้น; และ​เจ้าบ่าว​มี​ความ​ชื่นชมยินดี​ใน​ตัว​เจ้าสาว​ของ​เขา​ฉันใด, พระเจ้า​ของ​เจ้า​ก็​จะ​ชื่นชมยินดี​ใน​ตัว​เจ้า​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="6">ดูกร​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, เรา​ได้​ตั้ง​คน​ยาม​ไว้​บน​กำแพง​ของ​เจ้า​แล้ว, เขา​จะ​ไม่​เงียบเสียง​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน, พวก​เจ้า​ผู้​เป็น​คน​คอย​สะกิด​ความทรงจำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​หยุด​สะกิด​เลย,</verse>
				<verse number="7">และ​ก็​มิ​ให้​พระองค์​ทรง​หยุดหย่อน​ด้วย, จนกว่า​พระองค์​จะ​ได้​สถาปนา​และ​ตกแต่ง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ให้​เป็น​ที่​สรรเสริญ​ใน​แผ่น​ดิน​โลก!</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​โดย​อ้าง​อานุภาพ​แห่ง​พระ​กร​ของ​พระองค์, และ​อ้าง​ถึง​พระ​พาหุ​อัน​เข้มแข็ง​ของ​พระองค์​ว่า: “เรา​จะ​ไม่​ให้​ธัญญาหาร​แก่​ศัตรู​ของ​เจ้า​อีก​ต่อไป, และ​ชาว​ต่างด้าว​จะ​ไม่​ได้​ดื่ม​น้ำ​องุ่น​ของ​เจ้า​ซึ่ง​ได้​มา​จาก​น้ำพักน้ำแรง​ของ​เจ้า;</verse>
				<verse number="9">แต่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เกี่ยว​เก็บ​พืชผล​จะ​เป็น​ผู้​ได้​กิน, และ​เขา​จะ​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​คน​เหล่านั้น​ที่​เก็บ​ผล​องุ่น, จะ​ได้​ดื่ม​น้ำ​องุ่น, จะ​ได้​ดื่ม​น้ำ​องุ่น​ใน​สถานที่​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="10">จง​เดิน​ผ่านๆ เข้า​ไป​ใน​ประตู, จง​แผ้ว​ทาง​สำหรับ​ประชาชน, จง​พูน​และ​ถม​ให้​เป็น​ทางหลวง​ขึ้น, เก็บ​หิน​ทิ้ง​เสีย, จง​ปัก​ธง​เป็น​เครื่อง​หมาย​ให้​ประชาชน​ทราบ​เถอะ,</verse>
				<verse number="11">ดูเถอะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประกาศ​ให้​ได้ยิน​จน​ตลอด​ถึง​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก​ว่า: “จง​บอก​แก่​บุตรี​ของ​กรุง​ซี​โอน​ว่า, ‘นี่​แน่ะ, ความ​รอด​ของ​เจ้า​มา​ถึง​แล้ว. นี่​แน่ะ, พระองค์​ทรง​นำ​เอา​รางวัล​มา​ด้วย, และ​บำเหน็จ​ของ​พระองค์​ก็​อยู่​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระองค์.’</verse>
				<verse number="12">เขา​จะ​ถูก​ขนานนาม​ว่า ‘ผู้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ไถ่​ไว้​แล้ว.’ และ​เจ้า​จะ​ถูก​เรียก​ว่า, ‘ผู้​ถูก​เสาะแสวงหา’ คือ​เมือง​ที่​ไม่​ถูก​ทอดทิ้ง.’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="63">
				<verse number="1">“นี่​คือ​ใคร​หนอ​ที่มา​จาก​เมือง​อะ​โดม, นุ่งห่ม​ด้วย​เสื้อผ้า​สี​แดง​เลือด​นก​ย้อม​จาก​เมือง​บัศ​รา, คน​นี้, ที่​สวม​เครื่องนุ่งห่ม​โอ่อ่า​ใน​ขณะที่​เขา​เดิน​อย่าง​ผึ่งผาย​นั้น, เป็น​ผู้ใด​หนอ?” “เรา​เอง, ผู้​ที่​ได้​สัญญา​เรื่อง​การ​รับรอง​ว่า​เจ้า​เป็น​คน​ชอบธรรม, และ​เรา​มี​อานุภาพ​ที่​จะ​ช่วย​ให้​รอด​ได้.”</verse>
				<verse number="2">“ทำไม​หนอ​เสื้อผ้า​ของ​ท่าน​จึง​แดง, เสื้อผ้า​จึง​เปื้อน​เหมือน​กับ​คน​ไป​ย่ำ​ใน​เครื่อง​บีบ​องุ่น​มา?” วว. 19:13;</verse>
				<verse number="3">“เรา​ผู้​เดียว​ได้​เหยียบย่ำ​ใน​ราง​ผล​องุ่น, ไม่​มี​มนุษย์​คน​ใด​อยู่​กับ​เรา​เลย​เรา​ได้​เหยียบ​เขา​ด้วย​ความ​กริ้ว​โกรธ, และ​ได้​ย่ำ​เขา​ด้วย​ความ​เกรี้ยวกราด​ของ​เรา; เลือด​ของ​เขา​จึง​กระเซ็น​เปื้อน​เสื้อผ้า​ของ​เรา, และ​เครื่องนุ่งห่ม​ทั้งหมด​ของ​เรา​ก็​เปื้อน​เลือด.</verse>
				<verse number="4">เพราะ​วัน​แก้แค้น​ได้​เคย​มี​อยู่​ใน​ใจ​ของ​เรา, และ​มี​กำหนด​แห่ง​การ​ไถ่​โทษ​ก็​มา​ถึง​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">เรา​ได้​มองหา, แต่​ไม่​มี​ใคร​สัก​คน​เดียว​ช่วย​เรา, เรา​มอง​ด้วย​ความ​หลากใจ, แต่​ก็​ไม่​มี​ใคร​มา​ร่วมมือ​กับ​เรา; เพราะฉะนั้น​แขน​ของ​เรา​เอง​ได้​ช่วย​เรา, และ​ความ​เกรี้ยวกราด​ของ​เรา​ได้​ร่วมมือ​กับ​เรา.</verse>
				<verse number="6">เรา​ได้​เหยียบ​ประชาชน​ลง​ด้วย​ความ​กริ้ว​โกรธ​ของ​เรา, และ​ได้​ย่ำ​เขา​ทั้ง​หลาย​ลง​ด้วย​ความ​เกรี้ยวกราด​ของ​เรา, แล้ว​เรา​ได้​เหยียบ​สง่า​ราศี​ของ​เขา​ราบ​ลง​ยัง​พื้นดิน.”</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​กล่าว​ถึง​กิจการ​อัน​ประกอบ​ด้วย​ความ​เมตตากรุณา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ความ​สรรเสริญ​ของ​พระองค์, ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ประทาน​แก่​เรา, และ​จะ​กล่าว​ถึง​กิจการ​อัน​ดีงาม​อย่าง​ใหญ่หลวง​ที่​ทรง​กระทำ​ให้แก่​ตระกูล​ของ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ประทาน​ให้แก่​เขา​ตาม​ความ​เมตตา​ของ​พระองค์, และ​ตาม​ความ​กรุณา​ของ​พระองค์​ที่​มี​ต่อ​เขา​มากมาย.</verse>
				<verse number="8">ด้วย​พระองค์​ได้​ตรัส​ว่า: “เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​พล​เมือง​ของ​เรา​อย่าง​แน่แท้, เขา​เป็น​บุตร​ที่​จะ​ไม่​คิดคด​ต่อ​เรา;” ดังนั้น​พระองค์​จึง​เป็น​ผู้ช่วย​เขา​ทั้ง​หลาย​ให้​รอด​ใน​ยาม​ทุกข์​โศก​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="9">ไม่​ใช่​เป็น​ทูต​หรือ​ทูต​สวรรค์, แต่​พระองค์​เอง​ที่​ได้​ช่วย​ให้​เขา​รอด; พระองค์​ได้​ทรง​ไถ่​เขา​ไว้​เพราะ​พระองค์​ทรง​รัก​และ​สงสาร​เขา; พระองค์​ได้​ทุ่ม​และ​แบก​เขา​ไป​ตลอดเวลา​ครั้ง​กาล​โบราณ.</verse>
				<verse number="10">แต่​เขา​ได้​คิด​กบฏ, และ​ทำ​ให้​พระ​จิตต์​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​เสีย​พระทัย; เพราะฉะนั้น​พระองค์​จึง​กลาย​เป็น​ศัตรู​ของ​เขา, และ​พระองค์​เอง​ได้​ต่อสู้​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เขา​ก็​ระลึก​ถึง​วัน​ใน​สมัยโบราณ​คือ​สมัย​ของ​โม​เซ​และ​พรรคพวก​ของ​เขา. จึง​ถาม​กัน​ว่า, “ผู้​ที่​ได้​นำ​พวก​เหล่านั้น​ขึ้น​จาก​ทะเล​พร้อมกับ​ผู้​เลี้ยง​แกะ​นั้น​อยู่​ที่ไหน? องค์​ที่​เอา​พระ​จิตต์​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​ใส่​ไว้​ใน​โม​เซ​นั้น​อยู่​ที่ไหน?</verse>
				<verse number="12">ใคร​เป็น​ผู้​ประทาน​อานุภาพ​อัน​รุ่งเรือง​ให้แก่​มือขวา​ของ​โม​เซ? เป็น​ผู้​ที่​แยก​น้ำ​ให้​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, เป็น​ที่​ทำ​ให้​พระองค์​ทรง​นาม​อุโฆษ​ยั่งยืน​ถาวร;</verse>
				<verse number="13">เป็น​ผู้​ที่​นำ​เขา​ผ่าน​ห้วง​ทะเล​ลึก​โดย​ที่​เขา​มิได้​สะดุด​ล้ม​เลย.</verse>
				<verse number="14">เช่นเดียวกับ​ม้า​วิ่ง​ผ่าน​ไป​ตลอด​ทุ่ง​ราบ, และ​เหมือน​กับ​ฝูง​วัว​ที่​เดิน​ลง​ไป​ใน​หุบเขา?” พระ​จิตต์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​นำ​เขา​ไป​เหมือน​เช่นนั้น, พระองค์​ทรง​นำ​พล​เมือง​ของ​พระองค์​ไป​เช่นนั้น​ก็​เพื่อ​จะ​ทำ​ให้​พระ​นาม​ของ​พระองค์​มี​เกียรติยศ</verse>
				<verse number="15">ขอ​ทรง​ทอด​พระเนตร​ลง​มา​ดู​จาก​สวรรค์, จาก​ที่​สถิต​อัน​บริสุทธิ์​และ​ทรง​สง่า​ราศี! ความ​กะ​ตือรือร้น​และ​อานุภาพ​ของ​พระองค์, ความรู้สึก​เต็มตื้น​ด้วย​ความ​สมเพช​และ​ความ​เมตตา​ของ​พระองค์​ไป​อยู่​เสีย​ที่ไหน? ขอ​อย่า​ทรง​เอา​ไป​เสีย​จาก​ข้าพ​เจ้า! เพราะ​พระองค์​เป็น​พระ​บิดา​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="16">ถึงแม้ว่า​ท่าน​อับ​รา​ฮาม​มิได้​รู้จัก​พวก​ข้าพ​เจ้า, และ​ท่าน​ยิศ​รา​เอล​มิได้​รับรอง​พวก​ข้าพ​เจ้า, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระองค์​เป็น​พระ​บิดา​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, ทรง​พระ​นาม​ว่า​เป็น​พระ​มหาไถ่​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ตั้งแต่​โบราณกาล​มา.</verse>
				<verse number="17">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, เหตุ​ไฉน​พระองค์​ทรง​ปล่อย​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ระ​เห​ระ​หัน​ไป​จาก​พระ​มรร​คา​ของ​พระองค์, เหตุ​ไฉน​พระองค์​ทรง​กระทำ​ให้​ใจ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​แข็ง​กะ​ด้าง​ไม่​นับถือ​พระองค์? ขอ​ทรง​หันกลับ​มา​ยัง​พวก​ข้าพ​เจ้า​เพราะ​เห็นแก่​ผู้​ทาส​ของ​พระองค์, ชนชาติ​ที่​เป็น​มรดก​ของ​พระองค์!</verse>
				<verse number="18">เป็น​ไฉน​คน​ชั่ว​จึง​ได้​เหยียบย่ำ​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์; ทำไม​หนอ​ศัตรู​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​จึง​ย่ำ​เหยียบ​พระ​วิหาร​ของ​พระองค์​ให้​ทะลาย​ลง?</verse>
				<verse number="19">ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กลับ​เป็น​เหมือน​กับ​พวก​ที่​ไม่​ได้​รับ​การ​ปกครอง​จาก​พระองค์​อย่าง​แต่​ครั้ง​โบราณ​เลย, เหมือน​กับ​คน​ที่​มิได้​ถูก​ขนานนาม​ตาม​พระ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="64">
				<verse number="1">โอ​ทำ​ไฉน​หนอ​พระองค์​จะ​ได้​ทรง​แหวก​ท้อง​ฟ้า​และ​เสด็จ​ลง​มา, และ​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​สะเทือน​สะท้าน​เมื่อ​พระ​อง ค์เสร็จ​มา!</verse>
				<verse number="2">เสด็จ​มา​เช่น​ไฟไหม้​กอง​ฟืน, เช่น​ไฟ​ต้ม​น้ำ​ให้​เดือด, เพื่อ​จะ​ให้​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ประจักษ์แจ้ง​แก่​พวก​ศัตรู​ของ​พระองค์, แล้ว​ประชาชาติ​จะ​ได้​สั่น​สะท้าน​เมื่อ​พระองค์​ประทับ​อยู่.</verse>
				<verse number="3">ขณะ​เมื่อ​พระองค์​ทรง​กระทำ​กิจ​อัน​น่า​พึง​กลัว, ที่​พวก​ข้าพ​เจ้า​มิได้​คาดหมาย​ว่า​จะ​ได้​เห็น​เลย,</verse>
				<verse number="4">และ​อย่าง​ที่​มนุษย์​มิ​เคย​ได้ยิน​ตั้งแต่​โบราณกาล​มา! นอกจาก​พระองค์​ทำ​แล้ว, ไม่​มี​ผู้ใด​ที่​เคย​ได้ยิน, หรือ​ลูกตา​ใด​ที่​เคย​ได้​เห็น​พระ​อื่น, ที่​ทรง​กระทำ​การ​ช่วยเหลือ​ผู้​ที่​คอยท่า​พระองค์​ดัง​เช่นนั้น​เลย.</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ทรง​ไว้​ชีวิต​คน​ที่​ชื่นชมยินดี​กระทำ​การ​ชอบธรรม, คือ​ผู้​ที่​ระลึก​ถึง​ทาง​ของ​พระองค์. แต่​ดูเถอะ, พระองค์​ทรง​กริ้ว​เพราะ​พวก​ข้าพ​เจ้า​กระทำ​ผิด, ด้วย​การ​ประพฤติ​ของ​ข้าพ​เจ้าๆ ก็​ต้อง​รับโทษ,</verse>
				<verse number="6">พวก​ข้าพ​เจ้า​ต่าง​ก็​กลาย​เป็น​เหมือน​คน​มี​มลทิน, และ​กิจการ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้าๆ ก็​ต้อง​รับโทษ, และ​กิจการ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ก็​เหมือน​เสื้อผ้า​เปรอะเปื้อน; พวก​ข้าพ​เจ้า​ทั้งหมด​ก็​เหี่ยวแห้ง​ไป​เหมือน​กับ​ใบไม้, และ​โทษทัณฑ์​ก็​หอบ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไป​เหมือน​อย่าง​ลม​หอบ.</verse>
				<verse number="7">ไม่​มี​ผู้ใด​ร้องเรียก​ออก​พระ​นาม​ของ​พระองค์, และ​ไม่​มี​ผู้ใด​เร้า​ตนเอง​ให้​ยึด​เอา​พระองค์​ไว้, เพราะว่า​พระองค์​ได้​ทรง​ซ่อน​พระ​พัก​ตร​ของ​พระองค์​ไว้​จาก​พวก​ข้าพ​เจ้า, และ​ได้​ปล่อย​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ตก​อยู่​ใน​อำนาจ​ของ​ความผิด​บาป​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">แต่​ถึงกระนั้น​ก็ดี, โอ้​พระ​บิดา​เจ้าข้า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​เหมือน​ดินเหนียว, พระองค์​เป็น​ช่างปั้น​หม้อ, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ล้วน​เป็น​หัตถ์​กิจ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​อย่า​ทรง​พระ​พิ​โร​ธ​มาก​นัก​เลย, และ​อย่า​ทรง​จดจำ​ความผิด​บาป​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ตลอดไป​เลย. ดูเถอะ, พวก​ข้าพ​เจ้า​วิงวอน​ต่อ​พระองค์, เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​เป็น​พล​เมือง​ของ​พระองค์​ทั้งนั้น.</verse>
				<verse number="10">เมือง​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​ก็ได้​กลาย​เป็น​เมือง​ร้าง​เสียแล้ว, กรุง​ซี​โอน​กลับ​เป็น​เมือง​ร้าง​ไป, กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ก็​พินาศ.</verse>
				<verse number="11">วิหาร​อัน​บริสุทธิ์​และ​งดงาม​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​อัน​เป็นที่ๆ บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​สรรเสริญ​พระองค์​นั้น​ก็​ถูก​ไฟไหม้​เสีย​หมด​แล้ว, และ​สิ่ง​ทั้ง​หลาย​ที่​พวก​ข้าพ​เจ้า​นิยม​ชม​ชื่น​ก็​เริด​ร้าง​ไป​หมด.</verse>
				<verse number="12">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​สิ่ง​เหล่านี้​พระองค์​จะ​ทรง​ยับยั้ง​ไว้​รึ, จะ​ทรง​นิ่ง​เสีย, และ​ปล่อย​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับโทษ​จน​เกิน​ขนาด​หรือ?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="65">
				<verse number="1">“เรา​ได้​เคย​พร้อม​ที่​จะ​ปรึกษาหารือ​กับ​คน​ที่​ไม่​เคย​ร้องขอ​เรา, เรา​เคย​พร้อม​ที่​จะ​ให้​คน​ที่​ไม่​เคย​แสวงหา​เรา​ได้​พบ​เรา; เรา​ได้​ว่า​แก่​ประเทศ​ที่​มิได้​ออก​นาม​เรียก​เรา​เสีย​เลย​ว่า, ‘เรา​อยู่​ที่นี่ๆ.’</verse>
				<verse number="2">เรา​ได้​ยื่น​มือ​ของ​เรา​ออก​ตลอด​วัน, ร้องขอ​ต่อ​ประชาชน​ที่​คิด​กบฏ, ซึ่ง​เดิน​ไป​ใน​ทาง​ที่​ไม่​ดี, คือ​เดิน​ไป​ตาม​ความคิดเห็น​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="3">เป็น​คน​ที่​ยั่ว​เรา​ซึ่งๆ หน้า​ให้​โกรธ​อยู่​เสมอ, ถวาย​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​ตาม​หมู่​ไม้​ศักดิ์สิทธิ์.</verse>
				<verse number="4">และ​เผา​เครื่อง​หอม​บน​แท่น​อิฐ, ไป​นั่ง​อยู่​ตาม​ที่​หลุม​ฝังศพ, และ​ค้าง​คืน​อยู่​ใน​ถ้ำ, เป็น​คน​กิน​เนื้อหมู, และ​ใน​หม้อ​ของ​เขา​มี​แกงจืด​ซึ่ง​ทำ​ด้วย​เนื้อสัตว์​ที่​ต้องห้าม.</verse>
				<verse number="5">เขา​เป็น​คน​ที่​ว่า, ‘ยื่น​ออก​ไป​ให้​ห่าง, อย่า​เข้า​มา​ใกล้​เรา, เกรง​ว่า​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​คน​ที่​ต้อง​จำศีล​ไป​ด้วย!’ คน​เหล่านี้​เปรียบ​เหมือน​ควัน​ที่​เข้า​ใน​รูจมูก​เรา​ก่อ​ให้​เกิด​ความ​รำคาญ, เป็น​ไฟ​ที่​ไหม้​คุ​อยู่​วันยังค่ำ.</verse>
				<verse number="6">ดูเถอะ, มี​คำ​เขียน​ไว้​ต่อหน้า​เรา​แล้ว, เรา​จะ​ไม่​นิ่งเฉย​จนกว่า​เรา​จะ​ได้​ตอบแทน​เขา,</verse>
				<verse number="7">จนกว่า​เรา​จะ​ตวง​ความผิด​ของ​เขา​และ​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ใส่​ไว้​ใน​ทรวงอก​ของ​เขา.” พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ต่อไป​อีก​ว่า, “เมื่อ​คน​ได้​เห็น​องุ่น​บาง​ลูก​ใน​ช่อ​มี​น้ำ, ก็​จะ​มี​คน​หนึ่ง​ออก​มา​พูด​ว่า, ‘อย่า​ทำลาย​ต้น​องุ่น​นั้น​เสีย​เลย, เพราะ​มี​ส่วน​ดี​อยู่​ใน​นั้น,’ ฉันใด, เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​ชาวโลก​ทั้งหมด, เพราะ​เห็นแก่​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​นำ​ทายาท​คน​หนึ่ง​ออก​มา​จาก​ตระกูล​ยา​โคบ; เจ้า​มฤ​ดก​ออก​มา​จาก​ตระกูล​ยะฮูดา, มา​ยัง​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา, และ​พวก​ที่​เลือกสรร​ของ​เรา​นั้น​จะ​รับ​แผ่น​ดิน​โลก​นั้น​เป็น​มฤ​ดก, และ​เหล่า​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="10">ทุ่ง​ราบ​ซา​โร​น​จะ​เป็น​คอก​ของ​ฝูง​สัตว์, และ​หุบเขา​อา​โค​ระ​จะ​เป็น​ที่​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์​ของ​พล​เมือง​ของ​เรา, ผู้​ที่​ได้​สืบเสาะ​หา​เรา.</verse>
				<verse number="11">แต่​ส่วน​เจ้า​ผู้​ได้​ละทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ได้​ลืม​ภูเขา​บริสุทธิ์​ของ​เรา, ผู้​ได้​ปู​เสื่อ​ตั้ง​สำรับ​ถวาย​พระ​โชค, และ​เอา​เหล้าองุ่น​อย่าง​ผสม​ใส่​ลง​ใน​จอก​ถวาย​พระเคราะห์;</verse>
				<verse number="12">เรา​ก็​จะ​ให้​เจ้า​รับ​คม​ดาบ​เป็น​เคราะห์​ของ​เจ้า, และ​พวก​เจ้า​สิ้น​ทุกคน​จะ​ถูก​ฆ่า​ตาย; เพราะว่า​เมื่อ​เรา​ร้องเรียก, พวก​เจ้า​หา​ได้​ขาน​ตอบ​เรา​ไม่, เมื่อ​เรา​พูด, พวก​เจ้า​ก็​ไม่​ยอม​ฟัง; แต่​พวก​เจ้า​ได้​ประพฤติ​สิ่ง​ที่​เป็น​การ​ชั่วช้า​ใน​สายตา​เรา, และ​ได้​เลือก​เอา​สิ่ง​ซึ่ง​ไม่​ถูกใจ​เรา.”</verse>
				<verse number="13">เพราะ​เหตุ​เช่นนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า: “ดู​เถิด, ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​มี​กิน, แต่​พวก​เจ้า​จะ​หิว; ดู​เถิด, ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​มี​ดื่ม, แต่​พวก​เจ้า​จะ​ระ​หาย; ดู​เถิด, ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​อิ่มอกอิ่มใจ, แต่​พวก​เจ้า​จะ​อับอาย​อดสู;</verse>
				<verse number="14">ดู​เถิด, ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​โห่ร้อง​ด้วย​ความ​ดีใจ, แต่​พวก​เจ้า​จะ​ร้องไห้​ด้วย​ความ​เสียใจ, และ​จะ​พิลาป​ร่ำไห้​เพราะ​จิตต์​ใจ​ชอกช้ำ.</verse>
				<verse number="15">และ​พวก​เจ้า​จะ​ต้อง​ทิ้ง​ชื่อ​ของ​พวก​เจ้า​ไว้​ให้​พวก​ที่​เลือกสรร​ของ​เรา​แช่ง​ว่า​ดังนี้: ‘ดี​แล้ว, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ฆ่า​พวก​เจ้า​เสีย​เถอะ!’ แต่​ฝ่าย​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​ถูก​ขนานนาม​อย่าง​อื่น.</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ผู้​ที่​อธิษฐาน​ขอ​พร​ใน​ประเทศ​จะ​อธิษฐาน​ขอ​ต่อ​พระเจ้า​ผู้​ทรง​สัตย์จริง, และ​ผู้​ที่​ปฏิญาณ​สาบาน​ตน​ใน​แผ่น​ดิน​ก็​จะ​สาบาน​ปฏิญาณ​ตน​โดย​ออก​พระ​นาม​พระเจ้า​ผู้​ทรง​สัตย์จริง​เพราะ​ความ​เคือง​ขัดใจ​แต่ก่อนๆ นั้น​เรา​จะ​ลืม​เสีย, และ​เรา​ก็​เบือน​หน้า​เลิก​แลดู​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="17">เพราะ​นี่​แน่ะ, เรา​กำลัง​สร้าง​ท้อง​ฟ้า​ใหม่, และ​พิภพ​ใหม่, และ​ของเก่าๆ นั้น​จะ​ไม่​จดจำ​ไว้, และ​เรา​จะ​ไม่​ฟื้น​คิด​ขึ้น​อีก.</verse>
				<verse number="18">แต่​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​ชื่นใจ​และ​ปลาบปลื้ม​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​กำลัง​สร้าง​อยู่​นั้น​ร่ำไป; เพราะ​นี่​แน่ะ, เรา​กำลัง​สร้าง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ให้​เป็น​ที่​โสมนัส​ส, และ​สร้าง​พล​เมือง​ของ​เรา​ให้​เป็น​ที่​ปลาบปลื้ม.</verse>
				<verse number="19">ยะ​รู​ซา​เลม​เป็น​กรุง​ที่​ทำ​ให้​เรา​ปลาบปลื้ม, และ​พล​เมือง​ของ​กรุง​นั้น​ทำ​ให้​ชื่นใจ, จะ​ไม่​ได้ยิน​เสียง​คร่ำ​ครวญ​และ​เสียงร้อง​ไห้​อีก​ต่อไป​เลย.</verse>
				<verse number="20">จะ​ไม่​มี​คน​หนุ่ม​หรือ​คนแก่​อายุสั้น, ตาย​เสียก่อน​อยู่​ให้​อายุ​ครบ​บริบูรณ์; คน​ที่​ตาย​เมื่อ​วัย​หนุ่ม​ที่สุด​ก็​ยัง​มี​อายุ​ตั้ง​ร้อย​ปี, แต่​ถ้า​เขา​ตาย​ก่อน​อายุ​ได้​ร้อย​ปี​ก็​จะ​นับ​ว่า​เป็น​คน​ถูก​สาป.</verse>
				<verse number="21">คน​ไหน​ปลูกสร้าง, คน​นั้น​ก็ได้​อยู่, และ​คน​ไหน​ทำ​สวน​องุ่น, คน​นั้น​ก็ได้​กิน​ผล.</verse>
				<verse number="22">เขา​จะ​ไม่​ต้อง​สร้าง​ให้​คน​อื่น​อยู่, และ​ไม่​ปลูก​ให้​คน​อื่น​กิน, เพราะว่า​อายุ​ของ​ต้นไม้​จะ​เป็น​อายุ​ของ​พล​เมือง​ของ​เรา, และ​หัตถ์​กรรม​ของ​เขา​เรา​จะ​เลือกสรร​ไว้​เป็น​ของ​เรา​ให้​มี​ความยินดี​จนถึง​ที่สุด​ปลาย.</verse>
				<verse number="23">เขา​จะ​ไม่​ต้อง​ทำงาน​เสียแรง​เปล่า, และ​ไม่​ต้อง​คลอด​บุตร​แล้ว​พินาศ​ไป, เพราะว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ชาติ​ที่​ได้​รับ​พระ​พร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​จะ​คงอยู่​กับ​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="24">ใน​คราว​นั้น, เขา​ยัง​ไม่​ทัน​ร้องเรียก, เรา​ก็​จะ​ตอบ​เสียแล้ว, และ​ขณะที่​เขา​กำลัง​ยัง​พูด​อยู่, เรา​ก็​จะ​ฟัง.</verse>
				<verse number="25">สุนัข​ป่า​กับ​ลูก​แกะ​จะ​หากิน​อยู่​ด้วย​กัน, และ​สิงห์โต​จะ​กิน​ฟาง​เหมือน​อย่าง​โค, งู​จะ​กิน​ผงคลี​ดิน​เป็น​อาหาร! สัตว์​เหล่านั้น​จะ​ไม่​ทำ​อันตราย, หรือ​ทำ​ความ​พินาศ​ตาม​บน​ภูเขา​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา.” พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="66">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า​ดังนี้: “ท้อง​ฟ้า​เป็น​พระที่นั่ง​ของ​เรา, และ​พิภพ​เป็น​ม้า​วาง​เท้า​ของ​เรา. ถ้า​กระนั้น​แล้ว​เจ้า​จะ​สร้าง​บ้าน​เป็น​รูปร่าง​อย่างไหน​ให้​เรา​อยู่, และ​ที่​ทาง​อย่างใด​ให้​เป็น​ที่​ประทับ​ของ​เรา?</verse>
				<verse number="2">มือ​ของ​เรา​ได้​สร้าง​สิ่ง​สาร​พัตร​เหล่านี้, และ​สิ่ง​สาร​พัตร​เหล่านี้​ก็​เป็น​ของๆ เรา.” พระ​ยะ​โฮ​วา​ยัง​ได้​ตรัส​ต่อไป​อีก​ว่า, “ถึงกระนั้น​เรา​ก็​จะ​เอาใจใส่​กับ​มนุษย์​ชะ​นิด​นี้, คือ​คน​ที่​ถ่อม​ใจ​ลง​และ​มี​จิตต์​ฟกช้ำ, และ​ยำเกรง​ต่อ​ถ้อยคำ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​คน​ที่​ฆ่า​วัว​ตัวผู้​บูชา​ก็ดี​หรือ​ฆ่า​คน​ทำ​การ​สัก​การ​บูชา​ก็ตาม, คน​ที่​ฆ่า​แกะ​บูชายัญ​ก็ดี​หรือ​คน​ที่​หักคอ​สุนัข​บูชา​ก็ตาม, คน​ที่​นำ​เนื้อ​มา​ถวาย​ก็ดี​หรือ​คน​ที่​ฆ่า​หมู​บูชา​ก็ตาม, คน​ที่​ถวาย​กำยาน​เป็น​เครื่องบูชา​ก็ดี​หรือ​คน​ที่​ไหว้​รูป​เคารพ​ก็ตาม, คน​เหล่านี้​ต่าง​ก็​เลือก​ประพฤติ​ตามใจชอบ, และ​พึงพอใจ​ใน​กิจการ​ของ​เขา​อัน​เป็น​ที่​น่า​สะ​อิด​สะ​เอียน.</verse>
				<verse number="4">เพราะฉะนั้น​เรา​จึง​จะ​เลือก​การ​ทรมาน​ให้​เขา, และ​จะ​นำ​เอา​ความ​น่ากลัว​สยดสยอง​มา​สู่​เขา, เพราะว่า​เมื่อ​เรา​เรียก​ไม่​มี​ใคร​ขาน​ตอบ, เมื่อ​เรา​พูด​เขา​ไม่​ฟัง; แต่​เขา​ได้​กระทำ​สิ่ง​ที่​เป็น​การ​ชั่วช้า​ใน​สายตา​ของ​เรา, และ​ได้​เลือก​ทำ​สิ่ง​ที่​ไม่​ถูกใจ​เรา.”</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​ยำเกรง​ต่อ​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ก็​จง​ฟัง​คำ​ของ​พระองค์​ดังต่อไปนี้​เถิด: “พี่น้อง​ของ​เจ้า​ผู้​ที่​ชัง​เจ้า, และ​ผลักไส​เจ้า​ให้​ออก​ไป​เสีย​จาก​พรรคพวก​ของ​เขา, เพราะ​เหตุ​เจ้า​เห็นแก่​นาม​ของ​เรา​นั้น, ได้​กล่าว​ว่า, ‘ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​สำแดง​สง่า​ราศี​ของ​พระองค์​ออก​มา​ซิ, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​มองเห็น​ความ​ชื่นชม​ของ​เจ้า! แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รับ​ความ​อับอาย</verse>
				<verse number="6">“มี​เสียง​กา​หล​มา​แต่​กรุง, มี​เสียงร้อง​มา​แต่​พระ​วิหาร; คือ​เป็น​พระ​สุรเสียง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง​กำลัง​ทำ​การ​ตอบแทน​แก่​ศัตรู​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">แต่ก่อน​ที่​กรุง​จะ​เจ็บปวดรวดร้าว, กรุง​ก็ได้​ให้การ​กำเนิด​เสียแล้ว; ก่อน​ที่​ความ​เจ็บปวด​จะ​มา​สู่​กรุง. กรุง​ก็ได้​ให้​กำเนิด​บุตร​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="8">ใคร​เคย​ได้ยิน​เช่นนี้​บ้าง, ใคร​เคย​ได้​เห็น​เช่นนี้​บ้าง? แผ่น​ดิน​ใด​จะ​ผ่าน​ความ​เจ็บปวดรวดร้าว​ให้​พ้น​ไป​ใน​วัน​เดียว​ได้​รึ? ประเทศ​ใด​จะ​ให้การ​กำเนิด​ทันที​ได้​รึ? แต่​ฝ่าย​กรุง​ซี​โอน​พอ​เจ็บปวดรวดร้าว, กรุง​ก็​ให้​กำเนิด​บุตร​ทีเดียว.”</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ถาม​ว่า, “เรา​จะ​นำ​เขา​ให้​มา​ถึง​เวลา​คลอด, แล้ว​จะ​ไม่​ให้​เขา​คลอด​หรือ; เรา​ผู้​เคย​ให้​เขา​คลอด, แล้ว​จะ​ปิด​ครรภ์​เสีย​หรือ?”</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​ของ​เจ้า​ตรัส​ต่อไป​อีก​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้​รัก​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, จง​ชื่นชมยินดี​กับ​กรุง, และ​ปิติ​ยินดี​เนื่องด้วย​กิจการ​ของ​กรุง​นั้น​เถิด; พวก​เจ้าที่​โศกเศร้า​เพราะ​กรุง, จง​แสดง​ความยินดี​ร่วม​กับ​กรุง​นั้น​เป็น​อย่างยิ่ง.</verse>
				<verse number="11">เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​ดื่ม​นม​จาก​ถัน​อัน​เป็น​ที่​กล่อม​ชูใจ​จน​อิ่มหนำ, และ​ได้​รับ​การ​หล่อเลี้ยง​จาก​ทรวงอก​อัน​บริบูรณ์​ของ​กรุง​อัน​เป็น​ที่​พึงพอใจ​ของ​เจ้า!”</verse>
				<verse number="12">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังต่อไปนี้​ว่า: “นี่​แน่ะ, เรา​จะ​แผ่​ความ​รุ่งเรือง​จำเริญ​ของ​เจ้า​ให้​ล้น​ไหล​ดัง​สายน้ำ, และ​ความ​มั่งคั่ง​ของ​ประชาชาติ​จะ​ไหลบ่า​เข้า​มา​ใน​กรุง​ดัง​กระแส​น้ำ; และ​เหล่า​ทารก​ดูด​นม​จะ​ถูก​อุ้ม​ใส่​เอว, และ​เขย่า​กล่อม​ไว้​ใน​ตัก.</verse>
				<verse number="13">มารดา​ปลอบโยน​บุตร​ฉันใด, เรา​ก็​จะ​ปลอบโยน​เจ้า​ฉันนั้น, เจ้า​จะ​ได้​รับ​การ​ปลอบโยน​สืบ​เนื่องมาจาก​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="14">และ​เมื่อ​เจ้า​เห็น​ความ​เจริญรุ่งเรือง​นั้น, ใจ​ของ​เจ้า​จะ​ตื่นเต้น​ด้วย​ความยินดี, และ​แข้งขา​ของ​เจ้า​ก็​จะ​กะ​ชุ่ม​กะ​ชวย​ดัง​หญ้า​อ่อน. แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​สำแดง​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์​ของ​พระองค์​ให้​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​เห็น​ประจักษ์, และ​จะ​ทรง​แสดง​พระ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์​ให้​ปรากฏ​แก่​ศัตรู​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="15">ด้วย​นี่​แน่ะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เสด็จ​มา​เหมือน​กับ​ไฟ, และ​ราชรถ​ของ​พระองค์​จะ​มา​เหมือน​อย่าง​ลม​หมุน​หอบ, เพื่อ​จะ​ปล่อย​พระ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์​ออก​ไป​ด้วย​ความ​เกรี้ยวกราด, หรือ​กระจาย​การ​ว่า​ขาน​ของ​พระองค์​ออก​ไป​ดัง​เปลวเพลิง.</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ตั้ง​การ​พิพากษา​ลงโทษ​แก่​มนุษย์​ทั้งปวง​ด้วย​ไฟ​และ​พระ​แสง​ของ​พระองค์, และ​ผู้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ประหาร​เสีย​นั้น​จะ​มี​มากมายก่ายกอง.</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​คน​ที่​เข้า​พิธี​ถวายตัว​และ​ชำระ​ตน​ให้​หมด​มลทิน​สำหรับ​การ​นมัสการ​ใน​หมู่​ไม้​ศักดิ์สิทธิ์, โดย​ทำ​อะไรๆ ตาม​คน​ที่อยู่​ใน​กลาง​วง​เขา, ซึ่ง​กิน​เนื้อหมู, เนื้อสัตว์​ที่​บัญญัติ​ห้าม​และ​เนื้อ​หนู, พวก​เหล่านั้น​ก็​จะ​ถึง​ความ​พินาศ​ด้วย​กัน​ทั้งหมด.”</verse>
				<verse number="18">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ต่อไป​อีก​ว่า; “ด้วย​เรา​รู้จัก​การ​กระทำ​และ​ทราบ​ความคิด​ของ​เขา, และ​เรา​กำลัง​มา​เพื่อ​รวบรวม​คน​ทุก​ชาติ​ทุก​ภาษา; เขา​จะ​มา​และ​เห็น​สง่า​ราศี​ของ​เรา, และ​เรา​จะ​ตั้ง​เขา​ไว้​เป็น​เครื่อง​หมาย​บอก​เหตุการณ์.</verse>
				<verse number="19">คือ​เรา​จะ​ใช้​ผู้​ที่​ยัง​เหลือ​รอด​ตาย​อยู่​นั้น​ไป​ยัง​ประเทศ​ต่างๆ, เช่น​ธา​ระ​ซิศ, ฟู​ธ​และ​ลด, เมเซ็ดและ​โร​ศ, ธูบัลและ​ยา​วาน, หมู่เกาะ​ที่อยู่​ห่างไกล, คือ​พวก​เหล่านั้น​ที่​ยัง​ไม่​ได้ยิน​ถึง​ชื่อเสียง​ของ​เรา, และ​ไม่​ได้​เห็น​สง่า​ราศี​ของ​เรา, เขา​เหล่านั้น​จะ​ได้​ประกาศ​สง่า​ราศี​ของ​เรา​ท่ามกลาง​ประชาชาติ.</verse>
				<verse number="20">และ​เขา​จะ​พา​พี่น้อง​ของ​เจ้า​ทั้งหมด​มา​จาก​ทุก​ประเทศ, บ้าง​ก็​ขี่ม้า​มา, บ้าง​ก็​มา​ด้วย​ราชรถ, บ้าง​ก็​มา​ด้วย​เกวียน​ประทุน, บ้าง​ก็​ขี่​ลา, บ้าง​ก็​ขี่​อูฐ, พา​กัน​มา​ถวาย​เครื่องบูชา​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​บน​ภูเขา​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.” พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ต่อไป​ว่า, “การ​นั้น​ก็ได้​แก่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​นำ​เครื่องบูชา​ใส่​ภาชนะ​สะอาด​มา​ยัง​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="21">และ​บาง​คนใน​พวก​เหล่านั้น​เรา​จะ​ตั้ง​ให้​เป็น​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เลวี.” พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="22">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ต่อไป​อีก​ว่า, “ท้อง​ฟ้า​ใหม่, และ​พิภพ​ใหม่, ซึ่ง​เรา​แต่งตั้ง​ขึ้น​จะ​ดำรง​อยู่​ต่อหน้า​เรา​ฉันใด, ชาติ​ของ​เจ้า​และ​นาม​ชื่อ​ของ​เจ้า​ก็​จะ​ดำรง​อยู่​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="23">ตั้งแต่​วัน​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ​จน​มา​บรรจบ​รอบ​วัน​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ, และ​ตั้งแต่​วัน​ซะบา​โต​จน​มา​บรรจบ​รอบ​วัน​ซะบา​โต, บรรดา​มนุษย์​ทั้งมวล​จะ​มา​นมัสการ.”</verse>
				<verse number="24">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ต่อไป​ว่า, “เขา​จะ​ออก​ไป​พินิจ​ดู​ซากศพ​ของ​คน​ที่​ได้​กบฏ​ต่อ​เรา: เพราะว่า​ตัว​หนอน​ก็​กิน​เขา​ก็​จะ​ไม่​ตาย, และ​ไฟ​ที่​ไหม้​ตัว​เขา​ก็​จะ​ไม่​รู้​ดับ, แต่​เขา​จะ​เป็น​ที่​สะ​อิด​สะ​เอียน​ต่อ​มนุษย์​ทั้งมวล.”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="24">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นี่​เป็น​ถ้อยคำ​ของ​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้​เป็น​บุตร​ของ​ฮิลคี​ยา, อยู่​ใน​หมู่​พวก​ปุโรหิต​อยู่​ตำบล​อะ​นา​โธธ​ใน​แว่นแคว้น​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น,</verse>
				<verse number="2">คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​ใน​ปี​เดือน​ของ​โย​ซี​ยา​ผู้​เป็น​บุตร​อา​โม​น, ผู้​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​ตระกูล​ยะฮูดา, มา​ถึง​ใน​ปี​ที่​สิบ​สาม​ของ​แผ่น​ดิน​โย​ซี​ยา.</verse>
				<verse number="3">คำ​พระเจ้า​มา​ถึง​อีก​ใน​ปี​เดือน​ของ​ยะ​โฮ​ยา​คีล, ผู้​เป็น​บุตร​ของ​โย​ซี​ยา, กษัตริย์​ของ​ตระกูล​ยะฮูดา, จนถึง​สิ้น​ปี​ที่​สิบ​เอ็ด​แห่ง​แผ่น​ดิน​ซิ​ดคี​ยา​ผู้​เป็น​บุตร​ของ​โย​ซี​ยา, กษัตริย์​แห่ง​ตระกูล​ยะฮูดา​นั้น, จนถึง​อพยพ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, เป็น​ชะ​เลย​ใน​เดือน​ห้า.</verse>
				<verse number="4">ขณะนั้น​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="5">ก่อน​เวลา​ที่​เรา​ได้​ปั้น​ตัว​เจ้า​ใน​ท้อง​เรา​ก็​จัก​เจ้า, แล​ก่อน​เจ้า​คลอด​ออก​มา​จาก​ครรภ์ เรา​ได้​ตั้ง​ตัว​เจ้า​เป็น​บริสุทธิ์, แล​เรา​ได้​ตั้ง​ให้​เจ้า​เป็น​ผู้ทำ​นาย​แก่​เมือง​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="6">ขณะนั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทูล​ตอบ​ว่า, โอ้​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า, ดู​เถิด, ข้าพ​เจ้า​พูด​ไม่​ได้, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​เด็ก​อยู่.</verse>
				<verse number="7">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, อย่า​ว่า​ตัว​ข้าพ​เจ้า​เป็น​เด็ก, เพราะ​เจ้า​จะ​ต้อง​ไป​ถึง​บรรดา​คน​ที่​เรา​จะ​ใช้​ให้​ไป​นั้น, และ​สิ่ง​อัน​ใด​ที่​เรา​จะ​สั่ง​เจ้า ๆ จะ​ต้อง​พูด​สิ่ง​นั้น​ให้​เขา.</verse>
				<verse number="8">อย่า​กลัว​หน้า​เขา, เพราะ​เรา​อยู่​ด้วย​เจ้า​เพื่อ​จะ​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​ได้, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ความ​นี้.</verse>
				<verse number="9">ขณะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยื่น​พระ​หัตถ์​ถูก​ปาก​ข้าพ​เจ้า​เข้า, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​ได้​ใส่​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ไว้​ใน​ปาก​ของ​เจ้า,</verse>
				<verse number="10">ดู​เถิด​วันนี้​เรา​ได้​ตั้ง​ตัว​เจ้า​เหนือ​ประเทศ​ทั้งปวง​แล​เหนือ​แผ่น​ดิน​กษัตริย์​ทั้งปวง, เพื่อ​จะ​ถอน​ราก​แล​เพื่อ​จะ​รื้อ​ฉุด​ลง, แล​เพื่อ​จะ​ทำลาย, แล​เพื่อ​จะ​ผลักไส​ลง, แล​เพื่อ​จะ​ก่อ​ขึ้น, แล​เพื่อ​จะ​ปลูก</verse>
				<verse number="11">แล​ถ้อยคำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ข้าพ​เจ้า​อีก​ว่า, ดูกร​ยิ​ระ​มะ​ยา​เจ้า​ได้​เห็น​อะไร​บ้าง, แล​ข้าพ​เจ้า​ทูล​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​เห็น​ไม้เท้า​อัน​หนึ่ง​เป็น​ไม้​อัลมันด์.</verse>
				<verse number="12">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, เจ้า​ได้​เห็น​ถูก​ดี​แล้ว, เพราะ​เรา​จะ​เร่ง​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ให้​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="13">แล​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​แก่​ข้าพ​เจ้า​ครั้ง​ที่​สอง​ว่า, เจ้า​ได้​เห็น​อะไร. แล​ข้าพ​เจ้า​ทูล​ตอบ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​เห็น​หม้อ​สำหรับ​ต้ม, แล​ปาก​หม้อ​นั้น​อยู่​ตรง​ทิศเหนือ.</verse>
				<verse number="14">ขณะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, แต่​ฝ่าย​เหนือ​นั้น​จะ​มี​ความ​ร้าย​แตก​ออก​มา​เหนือ​บรรดา​ชาวเมือง​ทั้งปวง​แห่ง​ประเทศ​นี้.</verse>
				<verse number="15">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, นี่​แน่ะ​เรา​จะ​ร้องเรียก​แต่​บรรดา​ครอบครัว​แห่ง​เมือง​ประเทศราช​ฝ่าย​เหนือ, แล​ครอบครัว​เหล่านั้น​จะ​มา, แล​เขา​จะ​ตั้ง​พระที่นั่ง​ทุก​ตัว​คนใน​ที่​ประตู​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​ต่อหน้า​กำแพง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ล้อมรอบ, แล​ต่อ​บรรดา​เมือง​ของ​ตระกูล​ยะฮูดา.</verse>
				<verse number="16">แล​เรา​จะ​พูด​ความ​ตัดสิน​ของ​เรา​ต่อ​เมือง​เหล่านั้น​เพราะ​บรรดา​ความ​ชั่ว​ของ​เขา​ทั้งปวง, ที่​ได้​ละทิ้ง​เรา, แล​ได้​เผา​บูชา​เครื่อง​หอม​แก่​พระ​อื่น​ทั้ง​หลาย, แล​ได้​ไหว้​นมัสการ​ซึ่ง​เป็น​กิจธุระ​ของ​มือ​ของ​เขา​เอง.</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ดังนี้​เจ้า​จง​รัด​เอว​ของ​เจ้า​ไว้, แล​ลุก​ขึ้น, แล​จง​พูด​แก่​เขา​ทั้งปวง​ตาม​บรรดา​ที่​เรา​สั่ง​ให้​เจ้า​พูด, อย่า​ตกใจ​เพราะ​หน้า​เขา, เกลือก​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เจ้า​แตก​ทำลาย​ต่อหน้า​เขา.</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ดู​เถิด​เรา​ได้​กระทำ​ให้​ตัว​เจ้า​เป็น​เมือง​มี​ค่าย​พร้อม, แล​ให้​เป็น​เสา​เหล็ก, แล​ให้​เป็น​กำแพง​ทองเหลือง, ที่​จะ​ต่อสู้​ประเทศ​ทั้งหมด, แล​ต่อสู้​กษัตริย์​แห่ง​ตระกูล​ยะฮูดา, ต่อสู้​เจ้านาย​เมือง​เหล่านั้น, ต่อสู้​พวก​ปุโรหิต​เหล่านั้น, แล​ต่อสู้​พล​ไพร่​ของ​ประเทศ​นั้น.</verse>
				<verse number="19">แล​เขา​เหล่านั้น​จะ​รบ​ต่อสู้​เจ้า, แต่​เขา​จะ​ไม่​ชะ​นะ​แก่​เจ้า, เพราะ​เรา​อยู่​ด้วย​เจ้า​เพื่อ​จะ​ให้​เจ้า​รอด, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">อนึ่ง​ถ้อยคำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ข้าพ​เจ้า​อีก​ว่า,</verse>
				<verse number="2">เจ้า​ไป​ร้อง​ตรอก​หู​คน​ทั้งปวง​ใน​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลมเถิด​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​ระลึก​ถึง​เจ้า​คือ​ใจดี​ของ​เจ้า​เมื่อ​เป็น​คน​หนุ่ม​อยู่, ความ​รัก​ของ​เจ้า​เมื่อ​ยินยอม​จะ​เป็น​ภรรยา, เจ้า​ได้​ไป​ตาม​เรา​ใน​ป่า​อย่างไร, ใน​ประเทศ​ที่​ไม่​ได้​หว่าน​ข้าว.</verse>
				<verse number="3">พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​เป็น​บริสุทธิ์​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ผล​ที่​แรก​อัน​เกิด​มาก​ขึ้น​ของ​พวกเขา​นั้น (เป็น​ที่​บริสุทธิ์). บรรดา​คน​ที่​กัด​กิน​ยิศ​รา​เอล​จะ​มี​ความผิด, ความ​อันตราย​จะ​มา​เหนือ​เขา​ทั้งปวง, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส</verse>
				<verse number="4">ดูกร​ตระกูล​ของ​ยา​โค​บ, แล​บรรดา​ครอบครัว​ของ​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล, เจ้า​ทั้งปวง​จง​ฟัง​เอา​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, บิดา​ทั้งปวง​ของ​ตัว​เจ้า​ได้​ปะ​ความ​ชั่ว​อะไร​ใน​เรา, ที่​เขา​ทั้งปวง​ได้​ออก​ไป​ไกล​จาก​เรา, และ​ดำเนิน​ตาม​การ​เสีย​เปล่า, แล​ได้​เป็น​ที่​ไม่​มี​ประโยชน์​อะไร​เล่า.</verse>
				<verse number="6">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​ไม่​ได้​ถาม​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​ที่ไหน, คือ​ผู้​ที่​ได้​พา​พวกเรา​ขึ้น​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, แล​ได้​นำ​พวกเรา​ตลอด​ป่าดง​ตลอด​ประเทศ​ทะเลทราย, แล​ประเทศ​มี​เหว​หลาย​แห่ง, ตลอด​ประเทศ​แล้ง, แล​ที่​มี​เงา​ความ​ตาย, ตลอด​ประเทศ​ที่​มนุษย์​ผู้ใด​ผู้​หนึ่ง​ไม่​ได้​ผ่าน​ทะลุ​ไป, แล​ที่​ไม่​มี​มนุษย์​ผู้ใด​อาศัย​อยู่​เลย.</verse>
				<verse number="7">แล​เรา​ได้​พา​พวก​เจ้าเข้า​ไป​ใน​ประเทศ​มี​บริบูรณ์, เพื่อ​จะ​ได้​กิน​ผล​ของ​ประเทศ​นั้น, แล​กิน​ความ​ดี​ของ​ที่​นั้น​ด้วย, แต่​เมื่อ​พวก​เจ้า​ได้​เข้า​แล้ว, ได้​กระทำ​ให้​ประเทศ​ของ​เรา​นั้น​โสโครก​ไป, แล​ได้​กระทำ​ให้​มฤ​ดก​ของ​เรา​เป็น​ที่​พึง​เกลียด.</verse>
				<verse number="8">พวก​ปุโรหิต​ไม่​ได้​ถาม​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​ที่ไหน, แล​จำพวก​ที่​มือ​จับ​พระ​บัญญัติ​นั้น, เขา​ไม่​รู้จัก​เรา, แล​พวก​นาย​เขา​ได้​ทำ​เหลือเกิน​ต่อ​เรา​ด้วย, แล​ผู้ทำ​นาย​ได้​ทำนาย​โดย​ออก​ชื่อ​พระ​บา​ละ, แล​ได้​ดำเนิน​ตาม​ซึ่ง​ไม่​เป็น​ประโยชน์.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ดังนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​ว่ากล่าว​ชวน​พวก​เจ้า, แล​เรา​จะ​ว่ากล่าว​ชวน​ลูกหลาน​ของ​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">ด้วยว่า (เจ้า​ทั้ง​หลาย) จง​ข้าม​ฟาก​ถึง​หมู่เกาะ​คีธิม​แลดู​เถิด, แล​จง​ใช้​ไป​ถึง​เมือง​เคดาร, แล​ตรึกตรอง​ด้วย​ความ​หมั่น, แลดู​ว่า​จะ​มี​เหตุ​ดังนี้​บ้าง​หรือ​ไม่.</verse>
				<verse number="11">จะ​มี​เมือง​ที่​ได้​เปลี่ยน​พระ​ของ​ตัว, คือ​ซึ่ง​ที่​ไม่​ได้​เป็น​พระ​แท้, จะ​มี​หรือ​ไม่, แต่​พวก​ไพร่พล​ของ​เรา​ได​เปลี่ยน​ซึ่ง​เป็น​รัศมี​ของ​ตัว​แล้ว​เพราะ​ที่​ไม่​เป็น​ประโยชน์​อะไร.</verse>
				<verse number="12">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, ดูกร​ท้อง​ฟ้า​ทั้งปวง​จง​ตกตะลึง​ไป​เถิด​เพราะเหตุนี้, แล​จง​มี​ความ​กลัว​มหันต์ แล​จง​ให้​เปลี่ยว​เปล่า​ไป​นัก.</verse>
				<verse number="13">เพราะ​ไพร่พล​ของ​เรา​ได้​ประพฤติ​ความ​ชั่ว​สอง​อย่าง, คือ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ละทิ้ง​เรา​ผู้​เป็น​น้ำพุ​ประกอบ​ด้วย​น้ำ​มี​ชีวิต, แล​ได้​ถาก​อ่าง​ทั้ง​หลาย​สำหรับ​ตัว, อัน​แตก​เสียแล้ว, ที่​จะ​ไว้​น้ำ​มิได้.</verse>
				<verse number="14">พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็น​บ่าว​หรือ, เขา​เป็น​ทาส​อัน​เกิด​ใน​บ้าน​หรือ, เหตุไร​จึง​ได้​ต้อง​เป็น​ของ​ปล้น​เล่า.</verse>
				<verse number="15">อัน​สิงห์โต​หนุ่มๆ ได้​คำราม​เหนือ​เขา, แล​ได้​แผดเสียง​ออก, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​ให้​ประเทศ​ของ​เขา​ราน​ไป, บ้านเมือง​ของ​เขา​ต้อง​ไหม้​เสีย, ไม่​มี​ผู้ใด​อยู่​อีก.</verse>
				<verse number="16">ท​ลูกหลาน​ของ​เมือง​โน​ฟ​แล​เมือง​ธาฟะเนศ​ได้​หัก​มงกุฎ​จาก​ศีรษะ​ของ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="17">แล​ไม่​ได้​พา​เหตุ​นี้​มา​ถึง​เจ้า​ด้วย​เอง​หรือ, เพราะ​เจ้า​ได้​ละทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​เมื่อ​พระองค์​กำลัง​หา​เจ้า​ไป.</verse>
				<verse number="18">แล​บัดนี้​เจ้า​มี​ธุระ​อะไร​ใน​ทาง​ที่​จะ​ไป​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, เพื่อ​ประสงค์​จะ​กิน​น้ำ​ทั้ง​หลาย​ของ​ซี​โฮ​ระ, หรือ​เจ้า​มี​ธุระ​อะไร​ใน​ทาง​แห่ง​เมือง​อา​ซู​ระ, เพื่อ​ประสงค์​จะ​ได้​กิน​น้ำ​ที่​แม่น้ำ​นั้น​เล่า.</verse>
				<verse number="19">ความ​บาป​ของ​เจ้า​นั้น​เอง​จะ​ฝึกสอน​ให้​เจ้า​กลับ​เสีย​ใหม่, แล​การ​ที่​เจ้า​กลับ​หลัง​เป็น​ชั่ว​อีก​นั้น​จะ​ห้ามปราม​ตัว​เจ้า​เอง, เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​จง​รู้​แลเห็น​เถิด​ว่า, ที่​เจ้า​ได้​ละทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​นั้น, เป็น​การ​ร้าย​แล​ขื่นขม​แล​ความ​ที่​กลัวเกรง​เรา​ก็​ไม่​มี​ใน​ตัว​เจ้า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="20">ด้วยว่า​ตั้งแต่​โบราณ​นั้น​เรา​ได้​หัก​แอก​ของ​เจ้า, แล​ได้​แยก​ซึ่ง​มัด​ตัว​เจ้า​ออก, และ​เจ้า​ได้​ว่า​ไว้​ว่า, เรา​จะ​ไม่​ทำ​เหลือเกิน​อีก, เพราะว่า​ครั้น​อยู่​มา​เจ้า​ได้​หลงใหล​เล่นชู้​บน​เนินเขา​ทุก​ยอด, แล​ใต้​ต้นไม้​เขียว​สด​ทุก​ต้น.</verse>
				<verse number="21">ถึงกระนั้น​เรา​ได้​ปลูก​เจ้า​เป็นต้น​องุ่น​ใหญ่, เป็น​ชาติ​ดี​ทีเดียว, อย่างไร​เจ้า​จึง​ได้​กลับ​เป็นต้น​อัน​เสื่อม​ลง คือ​เป็นต้น​องุ่น​ที่​เรา​ไม่​รู้จัก​เล่า.</verse>
				<verse number="22">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ได้​ตรัส​ว่า, ถึง​มาตรแม้น​เจ้า​จะ​ล้าง​ตัว​เจ้า​ด้วย​ดินประสิว, และ​ใช้​สะ​บู่​มากๆ, ความ​บาป​ของ​เจ้า​ก็​ยัง​ติด​อยู่​ตรงหน้า​เรา.</verse>
				<verse number="23">อย่างไร​เจ้า​จะ​ว่า​ได้​ว่า, เรา​ไม่​เป็น​โสโครก, เรา​ไม่​ได้​ไป​ตาม​บาอะลิม​เล่า.</verse>
				<verse number="24">ดู​ทาง​ของ​เจ้า​ใน​หุบเขา​เถิด, จง​รู้​ว่า​เจ้า​ได้​กระทำ​อะไร​บ้าง, เจ้า​ได้​เป็น​ตัว​อูฐ​เดิน​เร็ว​ตาม​ทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​ตัว, เป็น​ตัว​ลา​เถื่อน​เคย​ป่าดง, ได้​สูด​ลม​ตาม​ชอบใจ​ของ​ตัว, ใน​ความ​กำหนัด​ของ​ตัว ใคร​จะ​กระทำ​ให้​ตัว​กลับ​เสีย​ได้​เล่า, บรรดา​คน​ที่​เสาะหา​ตัว​มัน​จะ​ไม่​ได้​เหน็ดเหนื่อย​แก่​ตัว​เขา, ต่อไป​ใน​เดือน​กำหนด​ของ​สัตว์​ตัว​นั้น​เขา​คงจะ​ได้​ปะ​ตัว.</verse>
				<verse number="25">ตีน​ของ​เจ้า​จง​รักษา​ไว้​อย่า​ให้​ปราศ​จาก​เกือก​ได้, แล​คอ​ของ​เจ้า​อย่า​ให้​อยาก​น้ำ, แต่​เจ้า​ได้​พูด​ว่า, ไม่​มี​ความ​หวัง​ใจ​แล้ว, มิใช่ (อย่าง​นั้น), เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​รัก​จำพวก​ต่าง​ประเทศ, ข้าพ​เจ้า​จะ​คิด​ติด​เขา​ไป.</verse>
				<verse number="26">เหมือน​อย่าง​คน​ขะ​โม​ย​คนใดคนหนึ่ง, เมื่อ​เขา​ได้​พบปะ​แล้ว, อาย​เขา​ฉันใด, ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​ก็​ต้อง​มี​ความ​อาย​เช่นนั้น, คือ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, แล​พวก​เจ้านาย​ของ​เขา, แล​พวก​ปุโรหิต​ของ​เขา, แล​พวก​ทำนาย​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="27">เขา​ยัง​เรียก​รูป​พระ​ว่า, ท่าน​เป็น​พระ​บิดา​ของ​เรา, แล​ว่า​แก่​ก้อน​หิน​ว่า, ท่าน​ได้​บันดาล​ให้​เรา​เกิด​ออก​มา, เพราะ​เขา​ทั้งปวง​ได้​กลับ​หลัง​ให้แก่​เรา, หา​ได้​หัน​หน้า​ให้แก่​เรา​ไม่, แต่​ใน​เวลา​ความ​ทุกข์​ของ​เขา จะ​ว่า​แก่​เรา​ว่า, ขอ​จง​ลุก​ขึ้น​ช่วย​พวกเรา​ให้​รอด​เถิด.</verse>
				<verse number="28">แต่​พวก​พระ​ทั้ง​หลาย, ที่​เจ้า​ได้​กระทำ​นั้น​อยู่​ที่ไหน, ถ้า​มัน​ช่วย​เจ้า​ให้​รอด​ใน​เวลา​ทุกข์ยาก​ได้, ให้​มัน​ลุก​ขึ้น​ช่วย​เถิด, เพราะ, โอ​ยะฮูดา, พวก​พระ​ของ​เจ้า​นั้น​มาก​เหมือน​บ้านเมือง​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="29">เหตุผล​ประการ​ใด​เจ้า​ได้​กล่าว​ชักชวน​เรา​เล่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ผิด​เหลือเกิน​จาก​เรา​ทุก​ตัว​คน, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="30">เรา​ได้​ตี​โบย​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​เสีย​เปล่า, เขา​ทั้งปวง​ไม่​รับคำ​สั่งสอน​กลับ​เสีย​ใหม่​เลย, กะ​บี่​ของ​เจ้า​เอง​ได้​กัด​กิน​พวก​ทำนาย​ของ​เจ้า​เหมือน​อย่าง​สิงห์โต​ทำลาย​ชีวิต​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="31">โอ้​ชั่ว​มนุษย์​นี้​เอ๋ย, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ดู​ถ้อยคำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เรา​ได้​เป็น​ป่าดง​แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล​หรือ, หรือ​เป็น​ประเทศ​อัน​มืด​หรือ, เหตุ​ไฉน​ไพร่พล​ของ​เรา​ได้​กล่าว​ว่า, พวกเรา​เป็น​เจ้านาย, พวกเรา​จะ​ไม่​เข้า​มา​หา​พระองค์​อีก.</verse>
				<verse number="32">หญิงสาว​จะ​ลืม​เครื่องประดับ​ของ​ตัว​ได้​หรือ, หรือ​เจ้าสาว​จะ​ลืม​เครื่องแต่งตัว​ได้​หรือ, แต่​ไพร่พล​ของ​เรา​ได้​ลืม​เรา​วัน​เดือน​จะ​นับ​มิได้.</verse>
				<verse number="33">เจ้า​ได้​อุ​สส่าห์​ตกแต่ง​ทาง​ของ​เจ้า​อย่างไร​เพื่อ​จะ​ได้​เสาะหา​ความ​รัก​เล่า, เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​ได้​สั่งสอน​คน​ชั่ว​ให้​เขา​รู้​ทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="34">ใน​ที่​ชาย​เสื้อ​ของ​เจ้า​ได้​ปะ​โลหิต​แห่ง​จิตต์​วิญญาณ​ของ​คน​ยาน​จน​ที่​ปราศ​จาก​ผิด, เรา​ไม่​ได้​ปะ​ด้วย​เสาะหา​ลึกๆ ดอก, แต่​ปะ​เหนือ​บรรดา (คน) เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="35">ถึงกระนั้น​เจ้า​ได้​กล่าว​ว่า, แท้จริง​พระองค์​ได้​หัน​ความ​แค้น​ของ​พระองค์​จาก​ตัว​ข้า, เพราะ​ตัว​ข้า​ปราศ​จาก​ผิด. ดู​เถิด, เรา​จะ​กล่าว​ชักชวน​ด้วย​ตัว​เจ้า, เพราะ​เจ้า​ได้​กล่าว​ว่า, เรา​ไม่​ได้​ผิด.</verse>
				<verse number="36">เหตุ​ไฉน​เจ้า​ได้​เที่ยว​ไป​เที่ยว​มา​มาก​ดังนั้น, เพื่อ​จะ​ได้​เปลี่ยน​ทาง​ของ​เจ้า​เล่า. เจ้า​คงจะ​ละอาย​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, เหมือน​เจ้า​ได้​ละอาย​เมือง​อา​ซู​ระ.</verse>
				<verse number="37">เจ้า​ก็​จะ​ได้​ออก​ไป​จาก​เขา​ด้วย, มือ​ทั้ง​สอง​ของ​เจ้า​พาด​บน​ศีรษะ​ของ​ตัว, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ละทิ้ง​ที่​ไว้ใจ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, แล​เจ้า​คงจะ​ไม่​ได้​เจริญ​ใน​ที่​ไว้ใจ​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เขา​ทั้ง​หลาย​มัก​ถาม​ว่า, ถ้า​มนุษย์​ผู้ใด​อย่า​เมีย​ของ​ตัว, และ​หญิง​นั้น​ไป​จาก​ผัว​ได้​เป็น​เมีย​ชาย​คน​อื่น​แล้ว, ผัว​เก่า​นั้น​จะ​กลับ​อยู่​ด้วย​หญิง​คน​นั้น​อีก​ได้​หรือ, ก็​ประเทศ​นั้น​จะ​มิ​เป็น​ชั่ว​ลามก​นัก​หรือ. แต่​ตัว​เจ้า​ได้​เล่นชู้​ด้วย​พวก​เจ้าชู้​นั้น​มาก​หลาย​ตัว​คน, ถึงกระนั้น​เจ้า​จง​กลับ​มา​หา​เรา​อีก​เถิด, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="2">เจ้า​จง​แหงน​ตา​ของ​เจ้า​ดู​ถึง​ที่​สูง​ทั้ง​หลาย, แล​จง​เห็น, ที่ไหน​เจ้า​มิได้​มี​คน​มา​นอน​ด้วย​กัน​เล่า. เจ้า​ได้​นั่ง​ใน​ทาง​ทั้ง​หลาย​เพื่อ​จะ​ได้​รับ​เขา​ดุจ​ชาว​อะ​หรอ​บ​ใน​ป่า, แล​เจ้า​ได้​ทำ​ให้​ประเทศ​ชั่ว​ลามก​ไป​ด้วย​การ​เล่นชู้, แล​ด้วย​ความ​ชั่ว​ต่างๆ ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนี้​ฝน​เป็น​ห่าๆ นั้น​ต้อง​ยั้ง, แล​ฝน​ที่​ปลาย​ฝน​นั้น​ไม่​มี, แล​เจ้า​มี​ศีรษะ​สำหรับ​เจ้า​เล่นชู้. แล​เจ้า​ไม่​ยอม​เป็น​ละอาย.</verse>
				<verse number="4">ตั้งแต่​เวลา​นี้​ไป​เจ้า​จะ​ไม่​ยอม​ร้อง​ถึง​เรา​หรือว่า, ดูกร​พระ​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​ก็​เป็น​ผู้​แนะนำ​ข้าพ​เจ้า​ตั้งแต่​เด็ก.</verse>
				<verse number="5">พระองค์​เก็บ​ความ (พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์) เป็นนิตย์​หรือ. พระองค์​จะ​รักษา​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์​จนถึง​ที่สุด​หรือ. ดู​เถิด, เจ้า​ได้​พูด​แล​ได้​กระทำ​การ​ชั่ว​ต่างๆ ตาม​ที่​เจ้า​มี​ช่อง​โอกาส​ที่​กระทำ​ได้.</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ใน​วัน​เดือน​ของ​โยซ​ยา​กษัตริย์​ว่า, เจ้า​ได้​เห็น​การ​ซึ่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​อัน​มัก​ถอยหลัง​ได้​กระทำ​นั้น​หรือ พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​สูง​ทุก​ยอด, แล​ที่​ใต้​ต้นไม้​อัน​เขียว​สด​ทุก​ต้น, แล​ที่​เหล่านั้น​ได้​เล่นชู้.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เขา​ได้​กระทำ​การ​ชั่ว​เหล่านี้​แล้ว, เรา​ได้​ว่า​แก่​เขา​ว่า, เจ้า​จง​หันกลับ​มา​หา​เรา แต่​พวก​ยิศ​รา​เอล​หา​ได้​กลับ​ไม่, แล​พี่​หญิง​คือ​ตระกูล​ยะฮูดา, ที่​ไว​ใจ​ไม่​ได้​นั้น, ได้​เห็น​การ​ชั่ว​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="8">แล​เรา​เห็น​ว่า, เมื่อ​เรา​ได้​อย่า​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไป, แล​ได้​ให้​มี​หนังสือ​อย่า​ไป​แล้ว. เพราะ​บรรดา​เหตุ​ที่​พวก​ยิศ​รา​เอล​ผู้​มัก​ถอยหลัง​แล​ประพฤติ​ผิด​ประเวณี​นั้น, ถึงกระนั้น​พี่​หญิง​ของ​ตัว, ที่​ไว้ใจ​ไม่​ได้, คือ​ตระกูล​ยะฮูดา​นั้น, ก็​ไม่​กลัว, แต่​ได้​ไป​เล่นชู้​ด้วย.</verse>
				<verse number="9">แล​ก็​บังเกิด​เหตุ​เพราะ​การ​เลื่องลือ​ที่​เล่นชู้​ของ​เขา​นั้น, ประเทศ​นั้น​ก็​ชั่ว​ลามก​ไป, แล​เขา​ได้​ประพฤติ​ผิด​ประเวณี​ด้วย​ก้อน​หิน​ทั้ง​หลาย​แล​ด้วย​ไม้.</verse>
				<verse number="10">แล​ถึง​บรรดา​เหตุ​เหล่านั้น, พี่​หญิง​คือ​ตระกูล​ยะฮูดา​อัน​ไว้ใจ​ไม่​ได้​นั้น ก็​หา​ได้​กลับ​มา​หา​เรา​ด้วย​สิ้นสุด​ใจ​ของ​ตัว​ไม่ แต่​ได้​กลับ​เป็น​ความ​ล่อลวง, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, พวก​ยิศ​รา​เอล​ซึ่ง​มัก​กลับ​ถอยหลัง​นั้น, ได้​แก้ตัว​มาก​กว่า​ตระกูล​ยะฮูดา​ที่​ไว้ใจ​ไม่​ได้​นั้น​อีก.</verse>
				<verse number="12">เจ้า​จง​ไป​ประกาศ​ถ้อยคำ​เหล่านี้​ตรง​ฝ่าย​เหนือ, แลบ​อก​ว่า, ดูกร​พวก​ยิศ​รา​เอล, ที่​มัก​ถอยหลัง​นั้น, จง​กลับ​เสีย​เถิด, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, และ​เรา​จะ​ไม่​กระทำ​ให้​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​ตก​เหนือ​พวก​เจ้า, เพราะ​เรา​ประกอบ​ด้วย​ความ​เมตตา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, เรา​จะ​ไม่​เก็บ (ความ​โกรธ) เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="13">แต่​เจ้า​จง​รับผิด​ของ​เจ้า​แต่เท่านั้น​ว่า, เจ้า​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​เจ้า, แล​ได้​กระจัดกระจาย​การ​ของ​เจ้า​แก่​คนนอก​ประเทศ​ใต้​ต้นไม้​เขียว​สด​ทุก​ต้น, แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​หา​ได้​ฟัง​เสียง​ของ​เรา​ได้​ไม่, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, ดูกร​ลูกหลาน​ซึ่ง​มัก​ถอยหลัง​นั้น, จง​หันกลับ​เสีย​เถิด, เพราะ​เรา​ได้​แต่ง​เป็น​วิวาห์​แก่​พวก​เจ้า​แล้ว, และ​เรา​จะ​เอา​ออก​จาก​พวก​เจ้าเมือง​ละ​คนครัว​ละ​สอง​คน, และ​จะ​พา​ไป​ถึง​เมือง​ซี​โอน,</verse>
				<verse number="15">แล​เรา​จะ​ตั้ง​นาย​ข้าง​ศาสนา​ให้แก่​พวก​เจ้า​ตามใจ​ของ​เรา, นาย​นั้น​จะ​เลี้ยง​พวก​เจ้า​ด้วย​ความ​วิช​ชา​และ​ความ​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="16">แล​จะ​เป็น​มา​เมื่อ​พวก​เจ้า​ทวี​มาก​ขึ้น​ใน​ประเทศ, ใน​คราว​นั้น​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​ได้​พูด​อีก, ว่า​หีบ​ไมตรี​โอวาท​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​เรื่อง​นี้​จะ​ไม่​มา​ถึงใจ​ของ​เขา, แล​เขา​จะ​ไม่​ระลึก​ถึง, และ​จะ​ไม่​เยี่ยม​หีบ​นั้น​อีก, แล​จะ​ไม่​ยก​การ​นั้น​อีก​เลย, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="17">คราว​นั้น​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ร้องเรียก​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ว่า​เป็น​พระที่นั่ง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​บรรดา​เมือง​ทั้งปวง​จะ​ประชุม​กัน​ใน​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, ถึง​ที่​พระ​นาม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, คือ​ถึง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น​เอง, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​ดำเนิน​ตามใจ​ชั่ว​ราย​นั้น​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="18">ใน​ปี​เดือน​นั้น, ตระกูล​ของ​ยะฮูดา​จะ​ดำเนิน​ด้วย​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล, แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​เขา​มา​ด้วย​กัน​ออก​มา​จาก​ประเทศ​ฝ่าย​เหนือ​ถึง​ประเทศ​ที่​เรา​ได้​ยก​ให้​เป็น​ที่​มฤ​ดก​แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​พวก​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="19">แต่​เรา​ได้​ว่า​ไว้​ว่า, เรา​จะ​เอา​ตัว​เจ้า​ด้วย​กับ​ลูก​นั้น, แล​ให้​เจ้า​มี​ประเทศ​สนุกสนาน, คือ​ที่​มฤ​ดก​อัน​ดี​ของ​พล​โยธา​เมือง​ทั้ง​หลาย​นั้น​อย่างไร​ได้, แล​เรา​ได้​กล่าว​ว่า, เจ้า​จะ​ร้องเรียก​เรา​ว่า​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า, แล​เจ้า​จะ​ไม่​หันกลับ​จาก​เรา​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="20">แท้จริง​เหมือน​เมีย​ผู้​หนึ่ง​ที่​ได้​ไป​จาก​ผัว​ของ​ตัว​โดย​อสัตย์​ฉันใด, โอ้​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ไป​จาก​เรา​ด้วย​อสัตย์​ฉันนั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="21">มี​เสียงร้อง​ที่​เขา​ได้ยิน​แต่​ที่​สูง​ทั้งปวง, มี​น้ำตาไหล​แล​ความ​อ้อนวอน​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, เพราะ​เขา​ทั้งปวง​ได้​ทำ​ทาง​ของ​ตัว​คดโกง, แล​เขา​ทั้งปวง​ได้​ลืม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ตัว.</verse>
				<verse number="22">ดูกร​พวก​ลูก​ที่​มัก​ถอยหลัง, จง​กลับ​มา​เถิด, เรา​จะ​รักษา​ความ​ถอยหลัง​ของ​พวก​เจ้า​ให้​หาย. นี่​แน่ะ​พวก​ข้าพ​เจ้า​มา​หา​พระองค์, เพราะ​พระองค์​เป็น​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="23">แท้จริง​จะ​มี​ความ​หวัง​ใจ​แต่​เนินเขา​ทั้ง​หลาย​นั้น​ว่า​จะ​รอด​ก็​เปล่าๆ, คือ​ภูเขา​มากมาย​นั้น, ความ​รอด​สำหรับ​พวก​ยิศ​รา​เอล​จำเพาะ​มี​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา.</verse>
				<verse number="24">ด้วยว่า​ความ​ละอาย​ได้​กัด​กิน​ความ​เสียแรง​บิดา​ทั้งปวง​ของ​พวกเรา​ตั้งแต่​เรา​เป็น​หนุ่มๆ, คือ​ได้​กัด​กิน​ฝูง​วัว, แล​ฝูง​สัตว์​ทั้งปวง, ทั้ง​พวก​ลูกชาย​แล​พวก​ลูก​หญิง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="25">ให้​พวกเรา​นอน​ลง​ใน​ความ​ละอาย​ของ​พวกเรา, แล​ให้​ความ​กลัว​สะดุ้ง​ได้​ปิด​คลุม​พวกเรา​ไว้, เพราะ​พวกเรา​ได้​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา, คือ​พวกเรา​แล​บิดา​ทั้งปวง​ของ​พวกเรา, ตั้งแต่​เป็น​หนุ่มๆ แห่ง​พวกเรา​จนถึง​ทุกวันนี้, แล​ไม่​ได้​ประพฤติ​ตาม​เสียง​ตรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, ดูกร​พวก​ยิศ​รา​เอล, ถ้า​พวก​เจ้า​จะ​กลับใจ​ก็​จง​กลับ​หา​เรา​เกิด, แล​ถ้า​พวก​เจ้า​จะ​ทิ้ง​การ​น่าเกลียดน่าชัง​ของ​พวก​เจ้า​ให้​ออก​จาก​ที่​ตา​เรา​เห็น, เจ้า​จึง​จะ​ไม่​ต้อง​อพยพ​ไป.</verse>
				<verse number="2">แล​เจ้า​จะ​สาบาน​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ชีวิต​อยู่​ใน​ความจริง​ใน​ความ​สัตย์, แล​ใน​ความ​ชอบธรรม, แล​เมือง​ทั้งปวง​จะ​อวยพร​แก่​ตัว​ใน​พระองค์, แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​อวด​อยู่​ใน​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​พวก​ผู้ชาย​ของ​ตระกูล​ยะฮูดา, แล​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ว่า​ดังนี้​ว่า, จง​ฟื้น​ดิน​ของ​เจ้า, อย่า​หว่าน​ข้าว​ใน​ที่​ท่ามกลาง​หนาม.</verse>
				<verse number="4">ดูกร​พวก​ผู้ชาย​ของ​ตระกูล​ยะฮูดา​แล​พวก​ชาว​ยะ​รู​ซา​เลม, จง​ถือศีล​ตัด​ถวายตัว​เจ้า​ทั้งปวง​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​จง​เอา​หนัง​ที่​หน้า​หัวใจ​ของ​พวก​เจ้า​ออก​เสีย, เกลือก​ว่าความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​จะ​พลุ่ง​ออก​ดุจ​ไฟ, แล​จะ​เผา​เอา​ที่​ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​ดับ​ได้, เพราะ​ความ​ร้าย​ที่​พวก​เจ้า​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ประกาศ​ใน​ตระกูล​ยะฮูดา. แล​จง​แจ้งความ​ใน​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​กล่าว​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เป่าแตร​ใน​ประเทศ, จง​ร้อง​ให้​ดัง​ว่า, ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ชุมนุม​กัน, แล​ให้​พวกเรา​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ที่​มี​ป้อม​กัน​เถิด.</verse>
				<verse number="6">ให้​ตั้ง​ธง​ขึ้น​ตรง​เมือง​ซี​โอน, ให้​ถอย​ออก​ไป​อย่า​หยุดพัก​เลย. เพราะ​เรา​จะ​นำ​ความ​ร้าย​มา​แต่​ฝ่าย​เหนือ, แล​ความ​หัก​ทำลาย​ใหญ่.</verse>
				<verse number="7">สิงห์โต​ตัว​นั้น​ได้​ขึ้น​ไป​จาก​ที่​ซุ้ม​ของ​ตัว​แล​ผู้​ที่​ทำลาย​ชาติ​เชน​ไทล์​ก็​กำลัง​เดินทาง​ของ​ตัว​มา, ตัว​เขา​ได้​ออก​จาก​ที่​ของ​ตัว​แล้ว, เพื่อ​จะ​ได้​กระทำ​ให้​ประเทศ​ของ​เจ้า​เป็น​ร้าง​ไป, แล​บ้านเมือง​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​เริด​ร้าง, จะ​ปราศ​จาก​ผู้ใด​อยู่.</verse>
				<verse number="8">เพราะ​เหตุ​ความ​นี้, เจ้า​จง​ผูก​รัด​เอว​ตัว​เจ้า​ไว้​ด้วย​ผ้า​หยาบ, จง​ร้องไห้​แล​คร่ำ​ครวญ, เพราะ​ความ​พิ​โร​ธ​อัน​ร้ายกาจ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ได้​หันกลับ​จาก​พวกเรา.</verse>
				<verse number="9">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, ใน​คราว​นั้น​จะ​บังเกิด​เหตุ​ที่​จะ​ให้​ใจ​ของ​กษัตริย์​ศูนย์​หาย, แล​ใจ​ของ​เจ้านาย​ทั้งปวง​ด้วย, แล​พวก​ปุโรหิต​จะ​ตก​ตลึง​ไป, แล​พวก​ทำนาย​จะ​อัศจรรย์​ใจ.</verse>
				<verse number="10">ขณะนั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​ว่า, โอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​เป็น​พระเจ้า, แท้จริง​พระองค์​ได้​ล่อลวง​ไพร่พล​นี้​แล​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​มาก​นัก, ด้วย​พระองค์​ได้​บอก​ไว้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ความ​สุข. แต่​ถ้าว่า​กะ​บี่​มา​ถึง​ที่​หัวใจ​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">ใน​เวลา​นั้น​จะ​ได้​มี​คำ​บอก​แก่​ไพร่พล​นี้, แล​แก่​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ว่า, มี​ลม​แห่ง​มา​แต่​ที่​สูง​ทั้ง​หลาย​ใน​ป่าดง​ตรง​เข้า​หา​ลูก​หญิง​ของ​ไพร่พล​แห่ง​พวกเรา, จะ​มา​เพื่อ​จะ​พัด​มิได้​หรือ​จะ​ชำระ​มิได้,</verse>
				<verse number="12">จะ​มี​ลม​ใหญ่​มา​แต่​ที่​สูง​เหล่านั้น, มา​ถึง​เรา, เดี๋ยวนี้​เรา​จะ​ตัดสิน​แก่​ไพร่พล​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="13">นี่​แน่ะ​เขา​จะ​ขึ้น​มา​เหมือน​อย่าง​เมฆ​ทั้งปวง, แล​ราชรถ​ของ​เขา​จะ​เป็น​ดุจ​ลมบ้าหมู, ม้า​ทั้งปวง​ของ​เขา​เร็ว​กว่า​นก​อินทรี. วิบัติ​กรรม​มา​ถึง​พวกเรา​แล้ว, เพราะ​พวกเรา​เสียๆ แล้ว.</verse>
				<verse number="14">โอ้​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, จง​ชำระใจ​ของ​เจ้า​ให้​ปราศ​จาก​ความ​ชั่ว, เพื่อ​ประสงค์​เจ้า​จะ​รอด​ได้. ความคิด​อัน​ชั่ว​ของ​เจ้า​จะ​มา​พัก​อยู่​ใน​ใจ​ของ​เจ้า​นาน​เท่าใด.</verse>
				<verse number="15">เพราะ​มี​เสียงประกาศ​แต่​ตระกูล​ดาน, แล​ป่าวร้อง​ความ​ทุกข์ยาก​แต่​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​บอก​แก่​เมือง​ทั้งปวง,</verse>
				<verse number="16">นี่​แน่ะ, จง​ประกาศ​ต่อ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ว่า, คน​สอด​แนม​กำลัง​มา​แต่​เมือง​ไกล, แล​กำลัง​ออก​เสียง​ของ​เขา​ต่อสู้​บ้านเมือง​ยะฮูดา.</verse>
				<verse number="17">ดุจ​คน​เฝ้า​รักษา​นา​อัน​หนึ่ง​อัน​ใด​ไว้​ฉันใด, เขา​ทั้งปวง​ล้อมรอบ​เมือง​ไว้​ฉันนั้น, เหตุ​เพราะ​เมือง​ได้​คิด​กบฏ​ต่อ​เรา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="18">ทาง​ที่​เจ้า​ได้​ไป​นั้น, แล​กิจธุระ​ของ​เจ้า, ได้​เกิด​เหตุ​เหล่านี้​แก่​เจ้า, นี่​แล​เป็น​ความ​บาป​ของ​เจ้า. เพราะ​เป็น​ขื่นขม, ด้วยว่า​การ​ร้าย​นั้น​มา​ถึง​หัวใจ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">ท้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอ๋ย, โอ้​ท้อง​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​กำลัง​ปวด​ที่​ตรง​หัวใจ​ข้าพ​เจ้า, ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​มี​เสียงร้อง​ออก​ใน​ตัว​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​นิ่ง​เสีย​ก็​ไม่​ได้. เพราะ​จิตต์​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอ๋ย, ได้ยิน​เสียง​แตร, แล​เสียง​สำคัญ​ของ​สงคราม​แล้ว.</verse>
				<verse number="20">มี​เสียงร้อง​ว่า, ความ​ทำลาย​ซ้อน​ความ​ทำลาย​มา​ถึง​แล้ว, เพราะ​ประเทศ​เสีย​หมด​แล้ว. ทับ​ที่​อาศัย​ของ​ข้าพ​เจ้า​เสีย​ไป​โดยเร็ว​พลัน, แล​ผ้า​ม่าน​ทั้ง​หลาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​เสีย​ใน​ประเดี๋ยวเดียว.</verse>
				<verse number="21">ข้าพ​เจ้า​จะ​ต้อง​ดู​ธง​แล​ฟัง​เสียง​แตร​สังข์​นาน​เท่าใด.</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ไพร่พล​ของ​เรา​โฉด​เขลา, เขา​ทั้งปวง​ไม่​ได้​รู้จัก​เรา​แล้ว, เขา​เป็น​พวก​ลูกหลาน​เมา​เซอะ, แล​เขา​ทั้งปวง​ไม่​มี​ความ​เข้าใจ​อัน​หนึ่ง​อัน​ใด, เขา​มี​ปัญญา​แต่​ที่​จะ​ทำร้าย, เขา​ไม่​รู้จัก​ทำดี​เลย</verse>
				<verse number="23">ข้าพ​เจ้า​ได้​แล​ไป​เห็น​พื้น​โลก, แล​นี่​แน่ะ, ไม่​มี​รูปสัณฐาน​ก็​เปล่า​ไป, แล​ไป​ถึง​ท้อง​ฟ้า​ก็​ไม่​มีด​วง​สว่าง.</verse>
				<verse number="24">ข้าพ​เจ้า​แล​ไป​ถึง​ภูเขา​ทั้ง​หลาย, และ​นี่​แน่ะ, เขา​เหล่านั้น​สะเทือน​สะท้าน​อยู่, แล​บรรดา​เนินเขา​ทั้งปวง​เลื่อน​ไป​เลื่อน​มา.</verse>
				<verse number="25">ข้าพ​เจ้า​แล​ไป, แล​นี่​แน่ะ, ไม่​มี​มนุษย์​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด, แล​ฝูง​นก​ทั้งปวง​สำหรับ​อากาศ​หนี​ไป​แล้ว.</verse>
				<verse number="26">ข้าพ​เจ้า​แล​ไป, ก็​นี่​แน่ะ, ที่​เคย​มี​ผล​บริบูรณ์​ก็​เป็น​ทุ่งนา​เปล่าๆ, แล​บรรดา​เมือง​ทั้งปวง​สำหรับ​ที่​นั้น​ก็​ต้อง​หัก​ทำลาย​ลง​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​แล้ว, เพราะ​ความ​พิ​โร​ธ​อัน​ร้ายกาจ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="27">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ประเทศ​นี้​จะ​ต้อง​เริด​ร้าง​ไป​เสีย​หมด, ถึงกระนั้น​เรา​จะ​ไม่​ได้​ทำ​ให้​สำเร็จ​ที่สุด.</verse>
				<verse number="28">เพราะเหตุนี้​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​โศกเศร้า, แล​ท้อง​ฟ้า​ข้างบน​จะ​มืด, เพราะ​เรา​ได้​บอก​แล้ว, แล​เรา​ได้​หมายเหตุ​นั้น​แล้ว, เรา​จะ​ไม่​กลับใจ, แล​เรา​จะ​ไม่​หัน​จาก​เหตุ​นั้น.</verse>
				<verse number="29">บรรดา​คนใน​เมือง​จะ​หนี​ไป​เพราะ​เสียง​ทหารม้า​แล​ทหาร​ธนู, ชาวเมือง​ทั้งปวง​จะ​หนี​เข้า​ใน​ที่​ป่า​รก​ทั้ง​หลาย, แล​ปีน​ขึ้น​บน​ภูเขา​หิน​ทั้งปวง, เมือง​ทุก​เมือง​จะ​ต้อง​ละทิ้ง​เสีย, แล​จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​อาศัย​อยู่.</verse>
				<verse number="30">แล​เมื่อ​เจ้า​จะ​เสียแล้ว, เจ้า​จะ​ทำ​อะไร​อีก​เล่า. ถึง​เจ้า​จะ​นุ่ง​ผ้า​สี​ม่วง, ถึง​เจ้า​จะ​ตกแต่ง​ตัว​ด้วย​เครื่องประดับ​ทอง, ถึง​เจ้า​จะ​ทา​หน้าตา​ของ​เจ้า​ด้วย​สี, ก็​จะ​กระทำ​ให้​ตัว​ของ​ตัว​เจ้า​งดงาม​ก็​จะ​เปล่าๆ, คน​ทั้งปวง​ที่​ได้​รัก​เจ้า​ดูหมิ่น​เจ้า, แล​เขา​ทั้งปวง​เสาะหา​เอาชีวิต​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="31">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​ดุจ​เสียง​ผู้หญิง​ที่​กำลัง​คลอด​ลูก, แล​ความ​ปวด​สาหัส​ดุจ​หญิง​ที่​กำลัง​คลอด​ลูก​หัวปี​ของ​ตัว, เสียงร้อง​ของ​ลูก​หญิง​ของ​เมือง​ซี​โอน​ซึ่ง​กำลัง​ร้องทุกข์​ของ​ตัว, แล​ที่​ได้​ยก​มือ​ของ​ตัว​ทั้ง​สอง​ชู​ไว้, ร้อง​ว่า​วิ​บาก​ถึง​ตัว​ข้าพ​เจ้า​เดี๋ยวนี้, ด้วยว่า​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เหน็ดเหนื่อย​เพราะ​คน​แกล้ง​ฆ่าฟัน​กัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​วิ่ง​ไป​มา​ตลอด​ถนน​ทั้งปวง​แห่ง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แลดู, จง​เสาะหา​ใน​ที่​กว้างขวาง​ทั้งปวง​แห่ง​เมือง​นั้น, ดู​ว่า​จะ​พบปะ​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด, จะ​มี​คนใดๆ ที่​ได้​กระทำ​ความ​สัตย์​ธรรม​ที่​ได้​เสาะหา​ความจริง, แล​เรา​จะ​ยกโทษ​เมือง​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="2">แล​ถึง​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ออกปาก​ว่า, ยะโฮ​วา​ทรง​ชีวิต​อยู่, แท้จริง​เขา​สบถ​สาบาน​เป็น​ความ​เท็จ.</verse>
				<verse number="3">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเนตร​ของ​พระองค์​ไม่​ได้​ทอด​ดู​เหนือ​ความ​สัตย์​ดอก​หรือ, พระองค์​ได้​ตี​โบย​เรา​ทั้ง​หลาย, แต่​เขา​ไม่​โศกเศร้า. พระองค์​ได้​ล้าง​ผลาญ​เขา, แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​ไม่​ยอมรับ​ห้ามปราม. เขา​ได้​กระทำ​หน้า​ของ​ตัว​ให้​แข็ง​กว่า​ก้อน​หิน, เขา​ไม่​ได้​ยอม​กลับ​เสีย.</verse>
				<verse number="4">เหตุ​ดังนี้​ข้าพ​เจ้า​จึง​ว่า, แท้จริง​คน​เหล่านี้​เป็น​คน​เข็ญใจ, เขา​เป็น​คน​โฉด​เขลา, เพราะ​เขา​ไม่​รู้จัก​ทาง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ความ​ซื่อสัตย์​แห่ง​พระเจ้า​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="5">ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป​หา​คน​ผู้ใหญ่, แล​จะ​พูด​กับ​เขา​เหล่านั้น, เพราะ​เขา​รู้จัก​ทาง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ความ​ซื่อสัตย์​แห่ง​พระเจ้า​ของ​เขา, แต่​คน​เหล่านี้​โดย​ใจ​พร้อมกัน​ได้​หัก​แอก​เสีย​หมด​แล้ว, แล​ได้​ทำ​เครื่อง​ที่​มัด​ให้​ขาด​เสียแล้ว,</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เหตุ​ดังนี้​สิงห์โต​ตัว​หนึ่ง​ออก​มา​แต่​ป่า​จะ​ฆ่า​เขา, แล​หมา​ไน​ตัว​หนึ่ง​ออก​มา​แต่​ทะเลทราย​จะ​กระทำ​ให้​เขา​เสีย​ไป, เสือ​ดาว​ตัว​หนึ่ง​จะ​มองดู​ข้าง​เมือง​ทั้งปวง​ของ​เขา, ทุกๆ คน​ที่​ออก​จาก​ที่นั่น​เขา​จะ​ต้อง​กัด​ฉีก​เสีย​เป็นชิ้นๆ, เพราะ​การ​ผิด​ของ​เขา​มากมาย, แล​การ​ถอยหลัง​ของ​เข้า​ทวี​ขึ้น​แข็งแรง.</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ยก​ความผิด​ของ​เจ้า​เพราะ​การ​นี้​อย่างไร​ได้, ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ได้​ละทิ้ง​เรา​เสียแล้ว, แล​ได้​สาบาน​โดย​สิ่ง​ซึ่ง​ไม่​ได้​เป็น​พระเจ้า. เมื่อ​เรา​ได้​เลี้ยง​เขา​ทั้งปวง​ให้​อิ่ม, ขณะนั้น​เขา​ก็​ประพฤติ​ผิด​ประเวณี, แล​ประชุม​กัน​เป็น​กองๆ ใน​เรือน​หญิง​แพศยา.</verse>
				<verse number="8">เขา​เป็น​เหมือน​อย่าง​ม้า​ใน​เวลา​เช้า​ที่​เขา​เลี้ยง​ไว้​ดี, เขา​ทุก​ตัว​คน​ร้องเรียก​เสียง​ฮี้​แฮ่​ตาม​ภรรยา​ของ​เพื่อนบ้าน.</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​ไม่​ต้อง​เยี่ยม​ลงโทษ, เพราะ​การ​ชั่ว​เหล่านี้​หรือ, มิ​ควร​ที่​จิตต์​ใจ​ของ​เรา​จะ​แก้แค้น​เมือง​เช่นนี้​หรือ</verse>
				<verse number="10">จง​ปีน​ขึ้น​ไป​บน​กำแพง​เมือง​นั้น​แล​ทำลาย​เสีย, แต่​อย่า​ให้​ถึง​ที่​สิ้นเชิง, ใบเสมา​สำหรับ​บน​นั้น​จง​เอา​ไป​เสีย​เพราะ​ไม่​ใช่​เป็น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="11">ด้วยว่า​ตระกูล​ของ​ยิศ​รา​เอล​แล​ตระกูล​ของ​ยะฮูดา​ได้​กระทำ​อธรรม​ต่อ​เรา​นัก. พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส,</verse>
				<verse number="12">เขา​ทั้งปวง​ได้​มุสา​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​เขา​ได้​ว่า​ไม่​ใช่​พระองค์, แล​ความ​ร้าย​จะ​มา​เหนือ​พวกเรา​มิได้, แล​กะ​บี่​แล​ข้าว​แพง​จะ​ไม่​มา,</verse>
				<verse number="13">แล​พวก​ทำนาย​จะ​กลับ​เป็น​ลม, แล​คำ (ของ​พระเจ้า) ไม่​ได้​อยู่​ใน​เขา​ดังนี้​แล​จะ​ต้อง​กระทำ​แก่​เขา,</verse>
				<verse number="14">เพราะ​เหตุ​ดังนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​เจ้า​ทั้งปวง​ได้​พูด​คำ​นี้, ดู​เถิด, เรา​จะ​กระทำ​ให้​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ที่​มี​ใน​ปาก​เจ้า​ให้​เป็น​ไฟ, แล​ไพร่พล​เหล่านี้​จะ​เป็น​ฟืน, แล​ไฟ​นั้น​จะ​เผา​เขา​ทั้งปวง​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="15">นี่​แน่ะ, เรา​จะ​นำ​เมือง​แห่ง​หนึ่ง​ให้​มา​แต่ไกล​มา​เหนือ​พวก​เจ้า, โอ้​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, เมือง​นั้น​มี​แรง​นัก, เป็น​เมือง​แต่​โบราณ, เป็น​เมือง​ที่​ภาษา​เขา​เจ้า​ก็​ไม่​รู้จัก, แล​เขา​พูด​อย่างไร​เจ้า​ไม่​เข้าใจ​กัน.</verse>
				<verse number="16">ฝัก​สำหรับ​ใส่​ลูก​ธนู​ของ​เขา​เป็น​หลุม​ฝังศพ​เปิด​อยู่, เขา​ทั้ง​หลาย​ล้วนแต่​คน​แรง​นัก.</verse>
				<verse number="17">แล​เขา​จะ​กิน​ข้าว​เหลือง​ใน​นา​ข้าวของ​เจ้า, แล​ขนม​ของ​เจ้า​เสีย​หมด, คือ​ข้าว​แล​ขนม​ที่​สำหรับ​ลูกชาย​ลูก​หญิง​ของ​เจ้า​เขา​จะ​กิน, เขา​จะ​กิน​ฝูง​แกะ​แล​แพะ​แล​ฝูง​วัว​ของ​เจ้า​หมด, แล​เขา​จะ​กิน​ผล​เถา​องุ่น, แล​ผล​ต้น​มะเดื่อ​หมด, แล​เขา​จะ​กระทำ​ให้​เมือง​ทั้งปวง​ของ​เจ้าที่​มี​กำแพง​ที่​เจ้า​ได้​ไว้ใจ​นั้น, ให้​ยากจน​ยับเยิน​ลง​ด้วย​กะ​บี่.</verse>
				<verse number="18">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, ถึงกระนั้น​เรา​จะ​ไม่​กระทำ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ถึง​ที่​สิ้นเชิง​ใน​คราว​นั้น</verse>
				<verse number="19">แล​จะ​บังเกิด​เหตุ​เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ถาม​ว่า, เหตุไร​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ได้​กระทำ​การ​เหล่านี้​ให้แก่​พวกเรา, ขณะนั้น​เจ้า​จง​ตอบ​เขา​ทั้งปวง​ว่า, ดุจ​พวก​เจ้า​ได้​ละทิ้ง​เรา, แล​ได้​ปรนนิบัติ​รูป​พระ​ต่างๆ ใน​ประเทศ​ของ​เจ้า, ดังนั้น​เจ้า​ทั้งปวง​จะ​ต้อง​ปรนนิบัติ​คน​ต่าง​ประเทศ​ใน​ประเทศ​ที่​ไม่​ใช่​ของ​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="20">จง​ประกาศ​ความ​นี้​ใน​ตระกูล​ยา​โค​บ​แล​ป่าวร้อง​ความ​นี้​ใน​ตระกูล​ยะฮูดา​ว่า,</verse>
				<verse number="21">โอ้​ไพร่พล​โฉด​เขลา​และ​ปราศ​จาก​ความ​เข้าใจ, ผู้​มี​ตา​แล​ไม่​ได้​เห็น, มี​หู​แล​ไม่​ได้ยิน, จง​ฟัง​เอา​ข้อความ​นี้​เถิด.</verse>
				<verse number="22">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​กลัว​เรา​หรือ, เจ้า​จะ​ไม่​สะเทือน​ต่อหน้า​เรา​หรือ, คือ​เรา​ผู้​ที่​ได้​วัด​หาด​ทราย​เพื่อ​จะ​เป็น​เขตต์​แดน​สำหรับ​มหาสมุทร, โดย​หมาย​อัน​ยืดยาว​ไม่​รู้​สิ้น, เพื่อ​น้ำทะเล​จะ​พ้น​เขตต์​แดน​มิได้, แล​ถึง​มาตรแม้น​คลื่น​ทะเล​นั้น​โดด​ขึ้น​น้ำ​นั้น​จะ​ชะ​นะ​ที่​เขตต์​แดน​นั้น​มิได้, ถึง​น้ำ​นั้น​ร้อง​ครืนๆ, จะ​ข้าม​แดน​นั้น​มิได้.</verse>
				<verse number="23">แต่​ไพร่พล​เหล่านี้​มี​จิตต์​มัก​ขัดขวาง​แล​กบฏ. เขา​ขัดขวาง, แล​ไป​เสีย​หมด​แล้ว.</verse>
				<verse number="24">แล​เขา​ไม่​ได้​พูด​แต่​ใน​ใจ​ของ​ตัว​ว่า, บัดเดี๋ยว​นี้​ให้​พวกเรา​กลัวเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา, ผู้​ที่​ได้​โปรด​ให้​มี​ฝน, ฝน​ต้น​แล​ฝน​ปลาย​ตาม​ฤดู​ฝน, ชั่ว​อาทิตย์​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​กำหนด​ไว้​สำหรับ​เกี่ยว​ข้าว​นั้น​พระองค์​ได้​ไว้​เพื่อ​พวกเรา.</verse>
				<verse number="25">ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​พวก​เจ้า​ได้​หันกลับ​คุณ​เหล่านี้​เสียแล้ว, แล​ความผิด​ของ​พวก​เจ้า​ได้​ยุด​หน่วง​ความ​ดี​จาก​พวก​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="26">ด้วยว่า​ใน​ท่ามกลาง​ไพร่พล​ของ​เรา​ได้​พบปะ​พวก​คน​ชั่ว, เขา​นอน​คอย​จับ​เหมือน​หนึ่ง​คน​ที่​ได้​ตั้ง​บ่วง​แร้ว, เขา​ตั้ง​จั่น​เพื่อ​จะ​จับ​คน.</verse>
				<verse number="27">กรง​ไก่​เต็ม​ด้วย​นก​ไก่​ฉันใด, บ้านเรือน​ของ​เขา​เต็ม​ด้วย​ความ​ฉ้อ​ฉันนั้น. อาศัย​เหตุ​นี้​เขา​ได้​เป็นใหญ่​แล​มั่งมี​ขึ้น.</verse>
				<verse number="28">เขา​อ้วน​พี​ขึ้น, ตัว​ของ​เขา​สดใส, เออ​เขา​ทำ​เกิน​ความผิด​ของ​คน​ชั่ว. เขา​ไม่​ได้​ตัดสิน​ความ, คือ​ความ​ของ​พวก​กำพร้า, ถึงกระนั้น​เขา​เจริญ​อยู่, แล​ความ​สมควร​ของ​คน​ยาก​เขา​ไม่​ได้​พิพากษา.</verse>
				<verse number="29">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​ไม่​ต้อง​เยี่ยม (ลงโทษ​เขา) เพราะ​การ​เหล่านี้​หรือ, จิตต์ใจ​ของ​เรา​จะ​ไม่​ต้อง​แก้แค้น​บน​เมือง​เช่นนี้​หรือ,</verse>
				<verse number="30">การ​อัศจรรย์​อย่างหนึ่ง​และ​การ​พิลึก​พึง​กลัว​อย่างหนึ่ง​ได้​ต้อง​กระทำ​ใน​ประเทศ​นี้,</verse>
				<verse number="31">พวก​ทำนาย​ได้​ทำนาย​มุสา, แล​พวก​ปุโรหิต​ได้​ครอบครอง​เพราะ​การ​ประพฤติ​ของ​พวก​ทำนาย​นั้น, แล​ไพร่พล​ของ​เรา​ได้​เห็นชอบ​ด้วย, แล​เมื่อ​จะ​ถึง​ที่สุด​ปลาย, พวก​เจ้า​จะ​กระทำ​อย่างไร​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ข้า​แต่​พวก​ลูกหลาน​ของ​ตระกูล​เบ็น​ยา​มิ​น, จะ​หนี​จาก​ที่​ท่ามกลาง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​เอาตัวรอด, จง​เป่าแตร​ที่​ตำบล​ธะ​โค​อา, แล​ยก​ธง​สำคัญ​ขึ้น​บน​เบธ​ฮา​เตเรม, เพราะ​มี​ความ​ร้าย​ปรากฏ​ออก​ที่​ฝ่าย​เหนือ, แล​เป็น​เป็น​ความ​ทำลาย​ใหญ่.</verse>
				<verse number="2">ลูก​หญิง​อัน​งาม​และ​สุภาพ​ของ​เมือง​ซี​โอน​นั้น​อัน​เรา​จะ​ตัด​ทำลาย​เสีย.</verse>
				<verse number="3">จำพวก​เลี้ยง​แกะ​ทั้ง​ฝูง​แกะ​ของ​เขา​จะ​ได้​มา​หา​หญิง​นั้น, เขา​จะ​ตั้ง​ทับ​อาศัย​ล้อมรอบ​หญิง​นั้น, เขา​จะ​มา​เลี้ยง​ตัว​ทุกคน​ใน​ที่ๆ ของ​ตัว.</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​จัดการ​สงคราม​ต่อสู้​หญิง​คน​นั้น, จง​ลุก​ขึ้น, แล​ให้​พวกเรา​ขึ้น​ไป​ใน​เวลา​ตะวัน​เที่ยง. วิบาก​มา​ถึง​พวกเรา​แล้ว, เพราะ​เวลา​กลางวัน​ใกล้​จะ​สิ้น, เพราะ​เงา​แห่ง​เวลา​เย็น​นั้น​ยืดยาว​ไป.</verse>
				<verse number="5">จง​ลุก​ขึ้น​แล​ให้​พวกเรา​ขึ้น​ไป​ใน​เวลา​กลางคืน, ให้​พวกเรา​ทำลาย​วัง​ทั้งปวง​ของ​หญิง​นั้น.</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​พล​โยธา​ทั้งปวง​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ให้​ฟัน​ต้นไม้​ทั้งปวง​ถม​ลง​ทำ​เชิงเทิน​ต่อสู้​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, เมือง​นี้​และ​เป็น​เมือง​ที่​จะ​ต้อง​เยี่ยม​ลงโทษ, เมือง​นี้​เต็ม​ด้วย​ความ​ข่มเหง​ใน​ท่ามกลาง​ตัว.</verse>
				<verse number="7">เหมือน​น้ำพุ​อัน​ใด​อัน​หนึ่ง​ได้​พุ​น้ำ​ของ​ตัว​ออก​ฉันใด, เมือง​นี้​ได้​พุ​ความ​ชั่วร้าย​ออก​ฉันนั้น. ความ​ร้าย​แล​ความ​ปล้น​เขา​ได้ยิน​ใน​เมือง, มี​ความ​เจ็บ​แล​บาดแผล​อยู่​ตรงหน้า​เรา​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="8">โอ้​ยะ​รู​ซา​เลม, เจ้า​จง​รับคำ​สั่งสอน​เถิด. กลัว​เกลือก​จิตต์​ใจ​ของ​เรา​จะ​หลุด​จาก​เจ้า, เกลือก​เรา​จะ​ต้อง​กระทำ​ให้​เจ้า​ร้าง​ไป, ให้​เป็น​ประเทศ​ไม่​มี​คน​อยู่.</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​ของ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เขา​ทั้งปวง​จะ​เก็บ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​นั้น​ให้​หมดจด​เหมือน​อย่าง​ผล​ที่​เถา​องุ่น​ต้น​ใด​ต้น​หนึ่ง. จง​กลับ​มือ​ของ​เจ้า​ใส่​ใน​กะ​จาด​เหมือน​อย่าง​คน​เก็บ​ลูก​องุ่น​เถิด.</verse>
				<verse number="10">ข้าพ​เจ้า​จะ​พูด​แก่​ผู้ใด, แล​จะ​ว่า​ให้​ระวัง​ตัว​แก่​ผู้ใด, เพื่อ​เขา​ทั้งปวง​จะ​ได้​ฟัง​เล่า. ดู​เถิด​หู​ของ​พวกเขา​เป็น​แข็ง​กะ​ด้าง, และ​เขา​จะ​ได้ยิน​มิได้, นี่​แน่ะ, คำ​โอวาท​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​ดูถูก​แก่​เขา, แล​เขา​ไม่​ได้ยิน​ดี​ใน​คำ​นั้น.</verse>
				<verse number="11">ข้าพ​เจ้า​เต็ม​ล้น​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​เหน็ดเหนื่อย​ด้วย​อดกลั้น​จง​เท​ความ​พิ​โร​ธ​นั้น​ออก​เหนือ​ลูกหลาน​ทั้งปวง​ทั้ง​อยู่​ข้างนอก, แล​เหนือ​คน​หนุ่ม​ที่ประชุม​กัน​นั้น, เพราะ​ผัว​ทั้ง​เมีย​จะ​ต้อง​จับ​ไป, คนแก่​ทั้ง​ผู้​ที่​มี​ปี​เดือน​เต็ม​บริบูรณ์​ด้วย.</verse>
				<verse number="12">แล​บ้านเรือน​ของ​เขา​จะ​ต้อง​หัน​ให้แก่​คน​อื่น, ทั้ง​ทุ่งนา​แล​ภรรยา​ของ​เขา​ด้วย​กัน, เพราะ​เรา​จะ​เหยียด​มือ​ของ​เรา​ออก​เหนือ​ชาวเมือง​ประเทศ​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="13">ด้วยว่า​ตั้งแต่​คน​ต่ำ​ที่สุด​ใน​พวกเขา​จนถึง​ผู้​สูง​ที่สุด​ทุก​ตัว​คน​มัก​หลง​ด้วย​ความ​โลภ​ทั้งนั้น, แล​ตั้งแต่​ผู้ทำ​นาย​จนถึง​พวก​ปุโรหิต​ทุก​ตัว​คน​มัก​ทำ​การ​ด้วย​อสัตย์​อธรรม.</verse>
				<verse number="14">เขา​ทั้งปวง​ได้​รักษา​บาดแผล​ของ​ลูก​หญิง​พล​ไพร่​ของ​เรา​มักง่าย, พูด​อยู่​ว่า, เป็นสุขๆ เถิด, เมื่อ​ไม่​มี​ความ​สุข​เลย.</verse>
				<verse number="15">เขา​ทั้งปวง​เมื่อ​ประพฤติ​การ​ชั่ว​ลามก​นั้น​เขา​ละอาย​หรือ, เปล่า, เขา​ไม่​มี​ความ​ละอาย​เลย, แล​เขา​จะ​มี​ความ​ละอาย​ออก​หน้า​เขา​สัก​นิด​ก็​ไม่​ได้, เหตุ​ฉะนี้​เขา​ทั้งปวง​จะ​ต้อง​ล้ม​ลง​ใน​ท่ามกลาง​พวกเขา​ที่​ล้ม​ลง​นั้น. ขณะ​เมื่อ​เรา​จะ​เยี่ยม​เขา, เขา​จะ​ได้​ต้อง​ผลัก​ลง. เป็น​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ยืน​ขึ้น​ที่​ทาง​ทั้งปวง, พิจารณา​ถาม​ดู​ว่า, ทาง​เก่าๆ ทาง​ที่​ดี​นั้น​อยู่​ไหน, แล​จง​ดำเนิน​ใน​ทาง​นั้น​เถิด, แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ความ​สุข​สำหรับ​จิตต์​วิญญาณ​ของ​พวก​เจ้า. แต่​เขา​ทั้งปวง​ได้​ตอบ​ว่า, พวกเรา​ไม่​ไป​ใน​ทาง​นั้น.</verse>
				<verse number="17">เรา​ได้​ตั้ง​ผู้​เฝ้า​รักษา​เหนือ​พวก​เจ้า​บอก​ว่า, จง​ฟัง​เอา​เสียง​แตร, แต่​เขา​ตอบ​ว่า​เรา​จะ​ไม่​ฟัง.</verse>
				<verse number="18">เหตุ​ฉะนี้​ดูกร​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​เมือง​อื่น​ต่างๆ, และ​โอ้​พวก​ที่​ได้​ประชุม, จง​ฟัง​ดู, จง​รู้​เหตุ​ซึ่ง​มี​ใน​ท่ามกลาง​พวกเขา.</verse>
				<verse number="19">โอ้​แผ่น​ดิน​โลก, จง​ฟัง​เอาเถิด. นี่​แน่ะ, เรา​จะ​พา​ความ​ร้าย​มา​เหนือ​ไพร่พล​เหล่านี้; คือ​ผล​ความคิด​ของ​เขา, เพราะ​เขา​ไม่​ได้ยิน​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​เรา​แล​กฎหมาย​ของ​เรา, แต่​ได้​ละทิ้ง​เสีย.</verse>
				<verse number="20">จะ​เป็น​ประโยชน์​อะไร​แก่​เรา, ที่​มี​เครื่อง​หอม​มา​แต่​เมือง​ซะบา, และ​ต้น​อ้อ​หวาน​มา​แต่ไกล​เล่า, ของ​บูชายัญ​ทั้งปวง​ของ​พวก​เจ้า​ก็​ไม่​ชอบ, แล​เครื่องบูชา​อื่นๆ ของ​พวก​เจ้า​ไม่​หวาน​แก่​เรา.</verse>
				<verse number="21">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​วาง​ก้อน​สะดุด​ทั้งปวง​ตรงหน้า​ไพร่พล​เหล่านี้, แล​ทั้ง​บิดา​ทั้ง​ลูก​ผู้ชาย​ทั้งปวง​ด้วย​กัน​จะ​ล้ม​ลง​บน​ก้อน​สะดุด​นั้น, แล​เพื่อนบ้าน​กับ​ทั้ง​มิตรสหาย​ของ​ได้​ฉิบหาย.</verse>
				<verse number="22">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, มี​พล​เมือง​กำลัง​มา​แต่​ฝ่าย​เหนือ, แล​เมือง​ใหญ่​จะ​ต้อง​ปลุก​ขึ้น​แต่​ข้างๆ แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="23">โอ้​บุตรหญิง​เมือง​ซี​โอน, เขา​ทั้งปวง​จะ​ต้อง​จับ​เอา​คันธนู​แล​ทวน, เขา​เป็น​คน​ใจ​ฉกรรจ์, แล​เขา​จะ​ไม่​มี​ความ​เมตตา​เลย, เขา​มี​เสียงร้อง​สนั่น​เหมือน​อย่าง​น้ำ​ใน​มหาสมุทร, แล​เขา​กำลัง​ขี่ม้า, แล​เขา​ทุกๆ คน​ตั้ง​ขบวน​ทัพ, เหมือน​อย่าง​ผู้ชาย​สำหรับ​การ​ศึก, ต่อสู้​เจ้า.</verse>
				<verse number="24">พวกเรา​ได้ยิน​เสียง​เลื่องลือ​ทัพ​นั้น, มือ​ของ​พวกเรา​จึง​อ่อนกำลัง​ลง, ความ​ทุกข์​อัน​ใหญ่​จับ​เอา​พวกเรา, แล​มี​ความ​ปวด​เหมือน​อย่าง​หญิง​กำลัง​คลอด​ลูก.</verse>
				<verse number="25">อย่า​ออก​ไป​ที่​ทุ่งนา, แล​อย่า​เดิน​โดย​ทาง, เพราะ​กะ​บี่​ของ​พวก​ศัตรู​แล​ความ​กลัว​มี​อยู่​ทุก​ข้าง.</verse>
				<verse number="26">โอ้​บุตรหญิง​พล​เมือง​ของ​ข้าพ​เจ้า, จง​มัด​ตัว​ไว้​ด้วย​ผ้า​หยาบ, แล​กลิ้งเกลือก​ตัว​เจ้า​ใน​ขี้​เท่า, แล​ร้องไห้​ร้อง​ห่ม​เป็น​ความ​ขม​ใจ​ที่สุด, เหมือน​จะ​ทำ​เพราะ​ลูก​ผู้ชาย​คน​เดียว, เพราะ​ผู้​ปล้น​จะ​มา​เหนือ​พวกเรา​โดยพลัน.</verse>
				<verse number="27">เรา​ได้​ตั้ง​ตัว​เจ้า​เป็น​ต่าง​ป้อม​แล​ค่าย​แห่ง​หนึ่ง​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ไพร่พล​ของ​เรา, เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​รู้​แล​ลอง​ทาง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="28">เขา​ทั้งปวง​เป็น​คน​มัก​คิด​กบฏ​นัก, เขา​มัก​ดำเนิน​ด้วย​ความ​นินทา, เขา​เป็น​ทองเหลือง​แล​เหล็ก, เขา​ทั้งปวง​เป็น​คน​มัก​ปลอม​ทั้งนั้น.</verse>
				<verse number="29">เครื่องสูบ​เผา​ก็​ไหม้​เสียแล้ว, ตะกั่ว​นั้น​ศูนย์​หาย​ด้วย​ไฟ, ช่างหล่อ​ก็​ละอาย​ของเสีย​เปล่าๆ, เพราะ​คน​ชั่ว​ยัง​หา​ได้​ต้อง​ถอน​ออก​ไป​เสีย​ไม่.</verse>
				<verse number="30">คน​ทั้งปวง​จะ​ต้อง​เรียก​เขา​ว่า​เป็น​ขี้​เงิน, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ละทิ้ง​เขา​ทั้งปวง​เสียแล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">นี่​เป็น​คำ​โอวาท​มา​ยัง​ยิ​ระ​มะ​ยา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า,</verse>
				<verse number="2">เจ้า​จง​ยืน​ขึ้น​ใน​ประตู​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ป่าวประกาศ​คำ​โอวาท​นี้​ใน​ที่นั่น, แลบ​อก​ว่า, แต่​บรรดา​ตระกูล​ยะฮูดา, ที่​ได้​เข้า​ไป​ใน​ประตู​เหล่านี้​เพื่อ​จะ​ไหว้​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​ฟัง​เอา​ถ้อยคำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, คือ​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, จง​ซ่อมแปลง​ทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​เจ้า​แล​การ​ประพฤติ​ทั้งปวง​ของ​พวก​เจ้า​เถิด, แล้ว​เรา​จะ​ทำ​ให้​พวก​เจ้า​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​ตำบล​นี้.</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ไว้ใจ​ใน​ถ้อยคำ​มุสา​ว่า, ของ​เหล่านี้​เป็น​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="5">ด้วยว่า​ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ซ่อมแปลง​ทางเดิน​แล​ทาง​ประพฤติ​ของ​พวก​เจ้า​โดย​ดี​แล้ว, ถ้า​เจ้า​ตัดสิน​เป็น​ความ​สัตย์​ต่อ​มนุษย์​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​กับ​เพื่อนบ้าน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="6">ถ้า​เจ้า​ไม่​ข่มเหง​ผู้​ต่าง​ประเทศ​แล​ผู้​เป็น​กำพร้า​แล​หญิง​ม่าย, แล​ไม่​ได้​กระทำ​ให้​โลหิต​คน​อัน​ไม่​มี​ผิด​ไหล​ออก​ใน​ที่​ตำบล​นี้, แล​จะ​ไม่​ได้​ดำเนิน​ตาม​ทาง​พระ​อย่าง​อื่น, ซึ่ง​จะ​เป็น​ความ​อัปยศ​แก่​พวก​เจ้า​นั้น,</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เรา​จะ​กระทำ​ให้​พวก​เจ้า​อาศัย​ใน​ที่​ตำบล​นี้, ใน​แผ่น​ดิน​ที่​เรา​ได้​ยก​ให้แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​พวก​เจ้า, เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ของ​เขา​เป็นนิตย์​แล​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="8">นี่​แน่ะ, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ไว้ใจ​ใน​ถ้อยคำ​มุสา, ซึ่ง​จะ​เป็น​ประโยชน์​อะไร​มิได้.</verse>
				<verse number="9">พวก​เจ้า​จะ​ขะ​โม​ย, แล​ฆ่า​คน, แล​ผิด​ประเวณี​ผัวเมีย​เขา, แล​สบถ​สาบาน​เป็น​ความ​เท็จ, แล​บูชา​เครื่อง​หอม​ถวาย​แก่​บา​ละ, แล​ดำเนิน​ตาม​ทาง​ของ​พวก​พระ​ทั้ง​หลาย​อื่น​ที่​พวก​เจ้า​ไม่​ได้​รู้จัก, แล​มา​ยืน​ตรงหน้า​เรา​ใน​วิหาร​นี้,</verse>
				<verse number="10">ซึ่ง​ได้​เรียก​โดย​ชื่อ​ของ​เรา, แล​แก้ตัว​ว่า, พวกเรา​ได้​ที่​อนุญาต​ให้​กระทำ​บรรดา​การ​ชั่ว​เหล่านี้, (จะ​กระทำ​ดัง​ว่า​มา​นี้) ได้​หรือ.</verse>
				<verse number="11">ใน​ตา​ของ​พวก​เจ้า​วิหาร​นี้​ที่​ได้​ต้อง​เรียก​โดย​ชื่อ​ของ​เรา, กลับ​เป็น​โพลง​สำหรับ​พวก​โจร​อาศัย​หรือ. นี่​แน่ะ, เรา​เอง​ได้​เห็น​การ​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="12">แต่​บัดนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ไป​ที่​ของ​เรา​ซึ่ง​อยู่​ที่​เมือง​ซี​โล, ซึ่ง​เรา​ได้​ตั้ง​ชื่อ​ของ​เรา​แต่เดิมนั้น, แล​ให้​ดู​ซึ่ง​เรา​ได้​กระทำ​แก่​ตำบล​นั้น​เพราะ​ความ​บาป​ของ​ไพร่พล​ยิศ​รา​เอล​ของ​เรา​เถิด.</verse>
				<verse number="13">แล​บัดนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, เพราะ​พวก​เจ้า​ได้​กระทำ​บรรดา​การ​เหล่านี้, แล​เรา​ได้​ว่า​แก่​พวก​เจ้า, ได้​ตื่น​ขึ้น​แต่เช้า​มืด​แล​ได้​ว่ากล่าว​สั่งสอน, แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​หา​ได้​ฟัง​ไม่, แล​เรา​ได้​เรียน​พวก​เจ้า, แต่​พวก​เจ้า​ไม่​ได้​ตอบ.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนี้​เรา​จะ​กระทำ​แก่​วิหาร​นี้, ซึ่ง​ได้​ต้อง​เรียกชื่อ​ของ​เรา, ที่​พวก​เจ้า​ได้​ไว้ใจ​นั้น, แล​จะ​ทำ​แก่​ที่​ซึ่ง​เรา​ได้​ยก​ให้แก่​เจ้า​แล​แก่​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​เจ้า, เหมือน​เรา​ได้​กระทำ​แก่​เมือง​ซี​โล.</verse>
				<verse number="15">แล​เรา​จะ​ทิ้ง​พวก​เจ้า​ออก​จาก​ที่​ตา​เรา​เห็น, เหมือน​อย่าง​เรา​ได้​ทิ้ง​บรรดา​พวก​พี่น้อง​ของ​พวก​เจ้า, คือ​บรรดา​เชื้อสาย​ของ​เอฟ​รา​ยิม​ทั้งหมด​นั้น.</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​อย่า​อ้อนวอน​เพื่อ​ไพร่พล​เหล่านี้, แล​อย่า​ร้อง​ขึ้น​ขอ​เพื่อ​เขา, แล​อย่า​ขอโทษ​เขา​ต่อ​เรา, เพราะ​เรา​จะ​ไม่​ได้ยิน​เจ้า.</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ไม่​ได้​เห็น​ซึ่ง​เขา​ทั้งปวง​ได้​กระทำ​ใน​เมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​ยะฮูดา, แล​ใน​ถนน​ทั้ง​หลาย​ของ​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น​หรือ.</verse>
				<verse number="18">กุมาร​ทั้งปวง​นั้น​เก็บ​ฟืน, แล​บิดา​ทั้ง​หลาย​ได้​จุด​ไฟ​ขึ้น, แล​พวก​ผู้หญิง​ขย้ำ​ขนม​ดิบ​เพื่อ​จะ​กระทำ​ก้อน​ขนม​หวาน​ถวาย​แก่​เจ้าหญิง​แห่ง​ท้อง​ฟ้า, แล​เพื่อ​จะ​ริน​น้ำ​ถวาย​แก่​พระ​อื่น​ทั้ง​หลาย, เขา​ทั้งปวง​ทำ​ดังนี้, เพื่อ​ประสงค์​ยุ​ให้​เรา​โกรธ.</verse>
				<verse number="19">เขา​ได้​ยุ​เรา​ให้​โกรธ​หรือ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, เขา​ทั้งปวง​ได้​ยุ​ตัว​ของ​เขา​เอง​ถึง​ที่​ฝาก​ของ​เจ้า​วุ่นวาย​อยู่​มิใช่​หรือ.</verse>
				<verse number="20">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ดู​เถิด​ความ​โกรธ​ของ​เรา​แล​ความ​พิ​โร​ธ​อัน​ฉุนเฉียว​ของ​เรา​จะ​เท​ออก​เหนือ​ตำบล​นี้, แล​เหนือ​มนุษย์, แล​เหนือ​ตัว​สัตว์​โดย​รัจ ฉาน, แล​เหนือ​ต้นไม้​ทั้งปวง​แห่ง​ทุ่งนา, แล​เหนือ​ผล​ของ​ดิน, แล​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​จะ​เผา​เอา, แล​จะ​ไม่​ดับ​เลย.</verse>
				<verse number="21">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, จง​เอา​เครื่องบูชา​ยัญ​ของ​พวก​เจ้า​ใส่​ไว้​ด้วย​เครื่องบูชา​ทั้ง​หลาย​อื่น​ของ​เจ้า, แล​ได้​กิน​เนื้อ (นั้น) เถิด.</verse>
				<verse number="22">เพราะ​เรา​หา​ได้​บอก​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​เจ้า, แล​หา​ได้​สั่ง​เขา​ใน​วันที่​เรา​ได้​นำ​เขา​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต,</verse>
				<verse number="23">ถึง​เครื่องบูชา​ยัญ​หรือ​ของ​บูชา​อื่น​ไม่, แต่​ความ​นี้​เรา​ได้​สั่ง​เขา, คือ​ว่า​ให้​ประพฤติ​ตาม​เสียง​ของ​เรา​เถิด, แล​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า, แล​เจ้า​ทั้งปวง​จะ​เป็น​ไพร่พล​ของ​เรา, แล​เจ้า​จง​ดำเนิน​ใน​ทาง​ทั้ง​หลาย​ที่​เรา​ได้​สั่ง​แก่​พวก​เจ้า, เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ความ​ดี​แก่​พวก​เจ้า​ได้.</verse>
				<verse number="24">แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​หา​ได้​ฟัง​ไม่, แล​เขา​ไม่​ได้​เงี่ยหู​ของ​เขา​เลย, แต่​ได้​ดำเนิน​ใน​ความ​ปรึกษา​แล​ใน​ความคิด​แห่ง​ใจร้าย​ของ​เขา, แล​เขา​ได้​เดิน​ถอยหลัง, หา​ได้​เดิน​ไป​ข้างหน้า​ไม่.</verse>
				<verse number="25">ตั้งแต่​วันที่​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​เจ้า​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​บาย​ฆุบ​โต​จนถึง​ทุกวันนี้, เรา​ได้​ใช้​แต่​บรรดา​คนใช้​คือ​ผู้ทำ​นาย​ทั้งปวง​ของ​เรา​ให้​ไป​ถึง​พวก​เจ้า, ได้​ตื่น​ขึ้น​แต่เช้า​มืด​ทุก​วัน,</verse>
				<verse number="26">แล​บังคับ​ให้​เขา​ไป, ถึงกระนั้น​เขา​ทั้งปวง​ไม่​ได้​ฟัง​แก่​เรา, แล​ไม่​ได้​เงี่ยหู​ของ​เขา, แต่​ได้​กระทำ​ให้​คอ​ของ​เขา​แข็ง​ต่อ​เรา, เขา​ทำชั่ว​กว่า​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​พวกเขา​อีก.</verse>
				<verse number="27">แล​เจ้า​จง​บอก​บรรดา​คำ​เหล่านี้​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย, แต่​เขา​จะ​ไม่​ฟัง​เจ้า, เจ้า​จะ​ร้องเรียก​ถึง​เขา​ด้วย, แต่​เขา​จะ​ไม่​ขาน​ตอบ​แก่​เจ้า,</verse>
				<verse number="28">แล​เจ้า​จง​ว่า​แก่​เขา​ทั้งปวง​ว่า, เมือง​นี้​เป็น​เมือง​ที่​หา​ได้​ประพฤติ​ตาม​เสียง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา​ไม่, แล​ไม่​ได้​รับคำ​สั่งสอน, ความ​สัตย์​ได้​ศูนย์​หาย, แล​ได้​ตัดขาด​จาก​ปาก​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="29">โอ้​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, จง​ตัดผม​ของ​เจ้า​ออก​แล​ทิ้ง​เสีย, แล​จับ​ทำ​การ​ร้องไห้​ที่​ตำบล​สูง​ทั้ง​หลาย​เถิด,</verse>
				<verse number="30">เพราะ​ลูกหลาน​ของ​ตระกูล​ยะฮูดา​ได้​ทำ​การ​ชั่วร้าย​ใน​คลอง​ตา​เรา​เห็น, พระ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, เขา​ทั้งปวง​ได้​ตั้ง​ของ​อัน​น่าเกลียด​ทั้งปวง​ของ​เขา​ใน​วิหาร​ที่​ได้​ต้อง​เรียก​โดย​ชื่อ​ของ​เรา, เพื่อ​จะ​ให้​วิหาร​นั้น​ชั่ว​ลามก​ไป.</verse>
				<verse number="31">แล​เขา​ได้​สร้าง​ที่​สูง​ทั้ง​หลาย​ของ​โธเฟธ, ที่​มี​ใน​หุบเขา​ของ​บุตร​ผู้ชาย​ฮิ​โน​ม, เพื่อ​จะ​ได้​เผา​บุตรชาย​แล​บุตรหญิง​ทั้งปวง​ของ​เขา​ใน​ไฟ, ซึ่ง​เรา​ไม่​ได้​สั่ง​ให้​เขา​ทำ, แล​การ​นั้น​หา​ได้​เข้า​ใน​ใจ​ของ​เรา​ไม่.</verse>
				<verse number="32">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, ดู​เถิด​วัน​เดือน​คงจะ​มา​ที่​ตำบล​นั้น​ไม่​ต้อง​เรียก​ว่า​โธเฟธ, แล​จะ​ไม่​ต้อง​เรียก​ว่า​หุบเขา​แห่ง​บุตรชาย​ฮิ​โน​ม, แต่​จะ​ต้อง​ว่า​หุบเขา​แห่ง​ฆ่าฟัน​กัน, เพราะ​เขา​ทั้งปวง​จะ​ฝังศพ​ใน​ที่​โธเฟธ, กว่า​จะ​ไม่​มี​ที่​จะ​ฝัง​ได้.</verse>
				<verse number="33">แล​ซากศพ​ของ​ไพร่พล​เหล่านี้, จะ​เป็น​อาหาร​สำหรับ​ฝูง​นก​ใน​อากาศ​ฟ้า, แล​สำหรับ​สัตว์บก, แล​จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​ที่​จะ​ไล่​สัตว์​นั้น​ไป​เสีย​ได้.</verse>
				<verse number="34">ใน​ขณะนั้น​เรา​จะ​กระทำ​ให้​ความ​เสียงร้อง​ชื่นใจ​แล​เสียงร้อง​ยินดี, แล​เสียงพูด​ของ​เจ้าบ่าว​แล​เสียงพูด​ของ​เจ้าสาว, ให้​หยุด​เสีย​แต่​ใน​บ้านเมือง​ของ​ตระกูล​ยะฮูดา, แล​แต่​ใน​ถนน​ทั้งปวง​แห่ง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, เพราะ​แผ่น​ดิน​ประเทศ​นี้​จะ​ต้อง​ร้าง​เสีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, ใน​เวลา​นั้น​เขา​ทั้งปวง​จะ​พา​กะ​ดู​ก​ของ​พวก​กษัตริย์​แห่ง​ยะฮูดา​ออก​มา, แล​กะ​ดู​ก​ของ​พวก​เจ้านาย, แล​กะ​ดู​ก​ของ​ปุโรหิต, แล​กะ​ดู​ก​ของ​พวก​ทำนาย, แล​กะ​ดู​ก​ของ​พวก​ชาว​ยะ​รู​ซา​เลม, ออก​มา​แต่​หลุม​ฝังศพ​ของ​ตัว.</verse>
				<verse number="2">แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​แผ่​กะ​ดู​ก​เหล่านั้น​ออก​ต่อหน้า​ดวงอาทิตย์​แล​ดวงจันทร์, แล​ต่อหน้า​บรรดา​ท้อง​ฟ้า​ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​รัก, แล​ซึ่ง​เขา​ได้​ปรนนิบัติ, แล​ซึ่ง​เขา​ได้​ดำเนิน​ตาม, แล​ซึ่ง​เขา​ได้​เสาะหา, แล​ซึ่ง​เขา​ได้​นมัสการ, กะ​ดู​ก​เหล่านั้น​จะ​ไม่​ต้อง​เก็บ​แล​ไม่​ต้อง​ฝัง, แต่​กะ​ดู​ก​เหล่านั้น​จะ​ต้อง​เป็น​เชื้อ​บน​พื้น​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="3">แล​บรรดา​เขา​ที่​จะ​เหลือ​อยู่​แต่​ครอบครัว​อัน​ร้าย​นี้, ซึ่ง​ยัง​ค้าง​อยู่​ใน​ตำบล​ทั้ง​หลาย​ที่​เรา​ได้​ไล่​ให้​ไป​ถึง​นั้น, จะ​ชอบใจ​เลือก​เอา​ความ​ตาย​ดี​กว่า​มี​ชีวิต​อยู่, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="4">อีก​ประการ​หนึ่ง​เจ้า​จง​บอก​เขา​ทั้งปวง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, พวก​เหล่านั้น​จะ​ล้ม​ลง​แล​จะ​ไม่​ลุก​ขึ้น​อีก​หรือ, ผู้​หนึ่ง​จะ​ได้​หัน​ไป​จาก​เขา​แล​ไม่​หันกลับ​อีก​หรือ.</verse>
				<verse number="5">เหตุไร​ไพร่พล​ของ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​เหล่านี้​ได้​ไถล​หลัง​โดย​การ​ไถล​เป็นนิตย์​เล่า, เขา​ยัง​ยุด​หน่วง​ความ​ฉ้อ​ไว้, เขา​กำลัง​ขัด​มิ​ยอม​กลับ​ไป.</verse>
				<verse number="6">เรา​ได้​เงี่ยหู​ฟัง​แต่​เขา ๆ หา​ได้​พูด​ถูก​ไม่, ไม่​มี​มนุษย์​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ที่​ได้​กลับใจ​จาก​ความ​ชั่ว​ของ​ตัว​ว่า, ตัว​ข้าพ​เจ้า​นี้​ได้​กระทำ​อะไร, เขา​ทุกคน​ได้​หัน​ไป​เพื่อ​จะ​ได้​ตาม​ทาง​ของ​ตัว, ดุจ​ม้า​วิ่ง​เข้า​ไป​ใน​การ​รบ​ทัพ.</verse>
				<verse number="7">มาตรแม้น​นก​กะ​ทุ​งบ​น​ฟ้า​รู้จัก​เวลา​กำหนด​สำหรับ​ตัว, แล​นกเขา​แล​นกยาง​แล​นก​อี​แอ่น​ได้​มา​ตาม​เวลา​สำหรับ​ตัว, แต่​ไพร่พล​ของ​เรา​ไม่​รู้จัก​ความ​ตัดสิน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="8">เพราะ​อย่างไร​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​บอก​ว่า, พวกเรา​มี​ปัญญา, แล​กฎหมาย​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​อยู่​ด้วย​เรา​เล่า. แต่​นี่​แน่ะ, ปากกา​อัน​เท็จ​ของ​พวก​เสมียน​ก็ได้​เขียน​ที่​เป็น​มุสา.</verse>
				<verse number="9">จำพวก​คน​มี​ปัญญา​ก็​ละอาย​อยู่, เขา​ตกตะลึง​แล​ต้อง​จับ​เอา​ไป​แล้ว, นี่​แน่ะ, เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทิ้ง​คำ​โอวาท​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​มี​ความ​ปัญญา​อย่างใด​ใน​พวกเขา.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนี้​เรา​จะ​เอา​ภรรยา​ของ​เขา​ยก​ให้แก่​คน​อื่น, แล​จะ​ยก​ไร่นา​ของ​เขา​ให้แก่​คน​ที่​จะ​เข้า​มฤ​ดก​นั้น, เพราะ​ทุก​ตัว​คน​ตั้งแต่​เล็ก​ที่สุด​จนถึง​ใหญ่​ที่สุด​ต้อง​เข้า​ด้วย​ความ​โลภ, ตั้งแต่​ผู้ทำ​นาย​จนชั้น​พวก​ปุโรหิต​ได้​ทำ​การ​ฉ้อ​ทุก​ตัว​คน.</verse>
				<verse number="11">แล​เขา​ทั้งปวง​ได้​รักษา​ความ​เจ็บปวด​หญิง​ของ​ไพร่พล​เรา​โดย​มักง่าย, กำลัง​บอก​ว่า, มี​ความ​สุข, มี​ความ​สุข, เมื่อ​ความ​สุข​หา​มี​ไม่.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เขา​ได้​ประพฤติ​ชั่ว​ลามก​แล้ว​เขา​มี​ความ​ละอาย​หรือ, เปล่า, เขา​ไม่​ได้​ละอาย​เลย, แล​เขา​ขายหน้า​มิได้. เหตุ​ฉะนี้​เขา​ทั้งปวง​จะ​ต้อง​ล้ม​ลง​ใน​ที่​ท่ามกลาง​จำพวก​ที่​ล้ม​ลง​นั้น, ใน​เวลา​ที่​จะ​มา​เยี่ยม​ลงโทษ​แก่​เขา​นั้น เขา​จะ​ต้อง​ทิ้ง​ลง, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, เรา​จะ​ให้​เขา​ทั้งปวง​ศูนย์​ไป, จะ​ไม่​มี​ลูก​ที่​ต้น​เถา​องุ่น, จะ​ไม่​มี​ลูก​ที่​ต้น​มะเดื่อ​เทศ, แล​ใบไม้​จะ​ตก​สี, แล​ของ​ทั้งปวง​ที่​เรา​ได้​ยก​ให้แก่​เขา​นั้น​จะ​เลือน​ไป​จาก​เขา, เหตุไร​พวกเรา​ได้​นั่ง​นิ่ง​อยู่​เล่า.</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ประชุม​กัน, ให้​พวกเรา​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ที่​มี​ป้อม​รักษา, แล​ให้​พวกเรา​ได้​นั่ง​นิ่ง​อยู่​ใน​ที่นั่น​เถิด. เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ได้​กระทำ​ให้​พวกเรา​อยู่​ที่​นิ่ง, แล​ได้​ยก​ให้​พวกเรา​กิน​น้ำ​มี​ดี​สัตว์​ระคน, เพราะ​เรา​ได้​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="15">พวกเรา​เพ่งดู​คอยท่า​ความ​สุข, แต่​ความ​ดี​หา​ได้​มา​ไม่, แล​ได้​คอยท่า​เวลา​ที่​จะ​มี​ตัว​สบาย​ปกติ, แล​นี่​แน่ะ, ได้​ความ​ทุกข์.</verse>
				<verse number="16">เสียง​ม้า​ทั้งปวง​ของ​เขา​จาม​อยู่​ได้ยิน​แต่​ประเทศ​ดาน​แผ่น​ดิน​ทั้งหมด​สะเทือน​สะท้าน​ด้วย​เสียงร้อง​แห่ง​ม้า​ใหญ่​ทั้งปวง​ของ​เขา, เพราะ​มา​ถึง​แล้ว, แล​ได้​กิน​เสีย​ซึ่ง​ประเทศ​แล​บรรดา​ของ​บริบูรณ์​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​ประเทศ, เมือง​แล​คน​ทั้งปวง​ที่อยู่​ใน​เมือง.</verse>
				<verse number="17">เพราะว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ใช้​ฝูง​งู​คือ​คอ​คขะ​ตริ​ศ, ให้​ไป​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า, ฝูง​งู​นั้น​จะ​ไม่​ตาม​เสก​มนต์, แล​มัน​จะ​ขบ​พวก​เจ้า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="18">ครั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​ปลอบโยน​ตัว​ข้าพ​เจ้า​แก้​ความ​ทุกข์​ของ​ข้าพ​เจ้า,</verse>
				<verse number="19">ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​สลบ​ใน​ตัว​ของ​ข้าพ​เจ้า​นี่​แน่ะ, เสียงร้อง​ไห้​แห่ง​ลูก​หญิง​พวก​ไพร่พล​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ไกล. พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ได้​อยู่​ใน​เมือง​ซี​โอน​หรือ, กษัตริย์​ของ​ซี​โอน​ไม่​อยู่​ที่นั่น​หรือ, เหตุผล​ประการ​ใด, เขา​ทั้งปวง​ได้​ยุ​เรา​ให้​โกรธ​ด้วย​รูป​แกะ​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, แล​ด้วย​การต่างประเทศ​อัน​เปล่าๆ เล่า.</verse>
				<verse number="20">การ​เกี่ยว​ข้าว​ก็​พ้น​แล้ว, หน้า​ฝน​ก็​หยุด​แล้ว, แล​พวกเรา​ก็​ยัง​หา​ได้​รอด​ไม่.</verse>
				<verse number="21">เหตุ​ด้วย​ลูก​หญิง​ของ​ไพร่พล​ของ​ข้าพ​เจ้า​เจ็บ​บาดแผล​ข้าพ​เจ้า​จึง​เจ็บ​ด้วย. ตัว​ข้าพ​เจ้า​สี​ดำ​ไป​แล้ว, แล​ความ​ตกตะลึง​ได้​จับตัว​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="22">ยา​ใน​เมือง, ฆีละ​อาด​ไม่​มี​แล้ว​หรือ, ไม่​มี​หมอ​ยา​ที่นั่น​แล้ว​หรือ​จึง​เหตุ​โรค​ลูก​หญิง​ของ​พวก​ไพร่พล​ข้าพ​เจ้า​ไม่​หาย​เล่า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">โอ้​โอ๋​อยาก​ที่​จะ​ให้​ศีรษะ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​น้ำ, แล​ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​น้ำพุ​ออก, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ร้องไห้​น้ำตาไหล​ทั้งวันทั้งคืน, เพราะ​ลูก​หญิง​ไพร่พล​ของ​ข้าพ​เจ้า​ที่​ต้อง​ฆ่า​เสีย​นั้น.</verse>
				<verse number="2">โอ้​โอ๋​อยาก​ที่​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ที่พักอาศัย​ใน​ป่าดง เป็น​ที่​คน​เดินทาง​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​เพื่อ​ประสงค์​ข้าพ​เจ้า​จะ​ละ​ไพร่พล​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล​ไป​จาก​เขา, เพราะ​เขา​ทั้งปวง​ผิด​ประเวณี, เขา​เป็น​ที่​ชุมนุม​คน​โกง.</verse>
				<verse number="3">แล​เขา​ทั้งปวง​กระทำ​ให้​ลิ้น​ของ​ตัว​คดโกง​ดุจ​โก้​ง​ศร​สำหรับ​พูด​ปด, แล​เขา​ทั้งปวง​ไม่​กล้า​เพื่อ​ความ​สัตย์​ใน​แผ่น​ดิน​โลก, เพราะ​เขา​ทั้งปวง​ได้​ไป​แต่​ความ​ร้าย​ถึง​ความ​ร้าย​ต่อๆ กัน​ไป, แล​เขา​ทั้งปวง​ไม่​รู้จัก​เรา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทุก​ตัว​คน​จง​ระวัง​เพื่อนบ้าน​ของ​เจ้า, อย่า​ไว้ใจ​ผู้​พี่น้อง​กัน​ใดๆ, เพราะ​พี่น้อง​กัน​ตัว​คน​จะ​ได้​ที่​ของ​เขา​เพราะ​ความ​อุบาย, แล​เพื่อนบ้าน​ที่​ตัว​คน​จะ​ได้​ดำเนิน​ใน​ความ​นินทา.</verse>
				<verse number="5">แล​เขา​ทั้งปวง​ทุก​ตัว​คน, จะ​ล่อลวง​เพื่อนบ้าน, แล​จะ​ไม่​พูด​ความจริง, เขา​ทั้งปวง​ได้​ฝึกสอน​ลิ้น​ของ​ตัว​ให้​พูด​ปด​, เขา​ได้​ทำ​เหน็ดเหนื่อย​ตัว​ของ​ตัว​เพื่อ​จะ​ได้​ประพฤติ​ความ​อสัตย์​อธรรม.</verse>
				<verse number="6">บ้าน​ของ​เจ้า​ตั้งอยู่​ใน​ความ​ฉ้อ. เขา​ทั้งปวง​ขัดขืน​ไม่​ยอม​เรียนรู้​จัก​เรา, เพราะ​อาศัย​ความ​กระ​บัด, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ดังนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​พล​โยธา, ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​หลอม​เขา​ทั้งปวง, แล​จะ​ไล่เลียง​เขา, ด้วยว่า, เรา​จะ​กระทำ​อย่างไร​เพื่อ​ลูก​หญิง​ไพร่พล​ของ​เรา​ได้​หนอ.</verse>
				<verse number="8">ลิ้น​ของ​เขา​ทั้งปวง​เหมือน​อย่าง​ลูกศร​ยิง​ออก​แล้ว, ลิ้น​นั้น​กำลัง​พูดจา​ฉ้อ​กระ​บัด, คน​หนึ่ง​คน​ใด​ได้​พูด​ความ​สุข​แก่​เพื่อน​โดย​ปาก​ของ​ตัว, แต่​ใน​ใจ​ของ​ตัว​ซุ่มซ่อน​เพื่อ​จะ​ได้​จับ​เขา.</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ไม่​ต้อง​ลงโทษ​แก่​เขา​เพราะ​การ​เหล่านี้​หรือ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แล​จิตต์​ใจ​ของ​เรา​จะ​ไม่​ต้อง​แก้แค้น​เหนือ​เมือง​อย่าง​นี้​หรือ</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​จับ​ทำ​การ​น้ำตาไหล​แล​ร้อง​คราง​เพราะ​ภูเขา​ทั้ง​หลาย, แล​จะ​ร้องไห้​ร้อง​ห่ม​เพื่อ​ทาง​ทุ่งนา​แห่ง​ป่า​ดอน, เพราะ​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แล​ทุ่งนา​ทั้งปวง​นั้น​ไหม้​เสีย​หมด​แล้ว, จนชั้น​คน​หนึ่ง​คน​ใด​จะ​ไป​ตลอด​ทาง​นั้น​มิได้, แล​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน​เสียงร้อง​ของ​ฝูง​วัว, ทั้ง​ฝูง​นก​ใน​อากาศ​แล​สัตว์​ของ​เลี้ยง​หนี​ไป​แล้ว, สัตว์​เหล่านั้น​ไป​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="11">แล​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​เป็น​กองๆ, เป็น​รูป​ล่อง​สำหรับ​งู​แล​เรา​จะ​กระทำ​ให้​บ้านเมือง​แห่ง​ยะฮูดา​ร้าง​ไป, ปราศ​จาก​คน​หนึ่ง​คน​ใด​อยู่.</verse>
				<verse number="12">ใคร​เป็น​คน​มี​ปัญญา​ที่​จะ​เข้าใจ​ความ​นี้​ได้, แล​มี​ผู้ใด​ที่​พระโอษฐ์​ของ​พระ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​เขา, เพื่อ​จะ​ให้​เขา​ประกาศ​ความ​นั้น​ได้, เหตุ​ไฉน​ประเทศ​เสีย​ไป​แล​ต้อง​เผาไหม้​เสีย​หมด​ดุจ​ป่า​เปลี่ยว​ที่​ไม่​มี​ผู้ใด​ไป​ตลอด​เล่า.</verse>
				<verse number="13">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, เพราะ​เขา​ทั้งปวง​ได้​ละทิ้ง​บัญญัติ​ของ​เรา, ที่​เรา​ได้​ตั้ง​ตรงหน้า​เขา​นั้น, แล​ไม่​ได้​ฟัง​เสียง​สั่งสอน​ของ​เรา, แล​ไม่​ได้​ดำเนิน​ใน​ทาง​นั้น,</verse>
				<verse number="14">แต่​ได้​ดำเนิน​ตามใจ​ดื้อ​ของ​ตัวเอง, แล​ได้​ติดตาม​บาอะลิม, ซึ่ง​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา​ได้​สอน​ให้​ถือ​นั้น,</verse>
				<verse number="15">เหตุ​ดังนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​เลี้ยง​เขา​ทั้งปวง, คือ​พล​ไพร่​เหล่านี้​ด้วย​ของ​ขม​นัก, แล​จะ​ให้​เขา​มี​น้ำกิน​ปน​ด้วย​ดี​สัตว์.</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​กระจัดกระจาย​เขา​ทั้งปวง​ใน​ท่ามกลาง​คนนอก​ศาสนา​ด้วย, ผู้​ที่​ตัว​ของ​ตัว​แล​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา​ไม่​ได้​รู้จัก, แล​เรา​ใช้​กะ​บี่​ตาม​เขา​ทั้ง​หลาย​กว่า​เรา​จะ​ให้​เขา​สาป​ศูนย์​ไป</verse>
				<verse number="17">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ตรึกตรอง​ดู, แล​ให้​เรียก​พวก​นางร้องไห้, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​มา, แล​จง​ใช้​ไป​เรียก​พวก​หญิง​ฉลาด​เพื่อ​เขา​จะ​ได้​มา.</verse>
				<verse number="18">แล​ให้​หญิง​เหล่านั้น​ด่วนๆ จับ​ทำ​ร้อง​ได้​ร้อง​ห่ม​เพราะ​พวกเรา เพื่อ​ตา​ของ​เรา​จะ​มี​น้ำตาไหล​ลง, แล​เปลือก​ตา​ของ​พวกเรา​จะ​มี​น้ำตา​พุ​ออก​มากมาย.</verse>
				<verse number="19">เพราะ​มี​เสียงร้อง​ไห้​ร้อง​ห่ม​ได้ยิน​ออก​มา​จาก​เมือง​ซี​โอน​ว่า, พวกเรา​ได้​ยับเยิน​ลง​มาก​เท่าใด, พวกเรา​ตกตะลึง​หนักหนา, เพราะ​พวกเรา​ได้​ละทิ้ง​ประเทศ​ของ​เรา, แล​เพราะ​บ้านเมือง​ทั้งปวง​ของ​พวกเรา​ได้​ทิ้ง​พวกเรา​ออก​จาก​ที่แล้ว.</verse>
				<verse number="20">ถึงกระนั้น, โอ้​พวก​ผู้หญิง จง​ฟัง​เอา​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ให้​หู​ของ​พวก​เจ้า​รับคำ​แต่​พระโอษฐ์​ของ​พระองค์, แล​จง​ฝึกสอน​ลูก​หญิง​ของ​พวก​เจ้า​ให้​ร้องไห้, แล​พวก​เจ้า​ทุก​ตัว​คน​จง​บอก​เพื่อนบ้าน​ของ​ตัว​ให้​คร่ำ​ครวญ.</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ความ​ตาย​ได้​ขึ้น​มา​เข้า​หน้าต่าง​ของ​พวกเรา, แล​ได้​เข้า​มา​ใน​วัง​ทั้งปวง​ของ​เรา, เพื่อ​จะ​ตัด​กุลบุตร​ออก​แต่​ภายนอก, แล​คน​หนุ่มๆ ทั้ง​หลาย​ให้​ออก​จาก​ถนน​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="22">จง​บอก​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, จนชั้น​ซากศพ​ของ​ผู้ชาย​ทั้งปวง​จะ​ตกลง​ใน​ที่​ทุ่งนา​เหมือน​อย่าง​มูลสัตว์, แล​เหมือน​อย่าง​ต้น​ข้าว​ที่​ตกลง​จาก​กำมือ​คน​ที่​เกี่ยว, แล​จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​เก็บ​ไว้.</verse>
				<verse number="23">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, อย่า​ให้​ผู้​มี​ปัญญา​อวด​ด้วย​ปัญญา​ของ​ตัว, อย่า​ให้​ผู้​มี​กำลัง​ใหญ่​อวด​ด้วย​กำลัง​ใหญ่​ของ​ตัว, อย่า​ให้​ผู้​มั่งมี​อวด​ด้วย​มั่งมี​ของ​ตัว.</verse>
				<verse number="24">แต่​ให้​ผู้​ที่​อวด ๆ ด้วย​ตัว​เข้าใจ​แล​รู้จัก​เรา​ว่า​เรา​เป็น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ที่​ได้​ทรง​ความ​เมตตา​ประกอบ​ด้วย​ความ​รัก, แล​ทรง​ความ​ปัญญา, แล​ความ​สัตย์​ธรรม​ใน​แผ่น​ดิน​โลก, เพราะ​ใน​ความ​เหล่านี้​เรา​ได้ยิน​ดี, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า.</verse>
				<verse number="25">ดู​เถิด, วัน​เดือน​จะ​มา​ที่​เรา​จะ​ลงโทษ​แก่​บรรดา​ที่​ได้​ถือศีล​ตัด, แล​ที่​ไม่​ได้​ถือศีล​ตัด,</verse>
				<verse number="26">คือ​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, แล​เมือง​ยะฮูดา, แล​เมือง​อะ​โดม, แล​กุลบุตร​ของ​อำ​โม​น, แล​เมือง​โม​อาบ, แล​บรรดา​คน​ที่​ผม​เขา​ตัด​แล้ว​ที่​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ป่าดง, เพราะ​บรรดา​เมือง​เหล่านี้​เป็น​เมือง​ที่​ไม่​ได้​ถือศีล​ตัด, แล​บรรดา​ครอบครัว​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็น​คน​ที่​ไม่​ได้​ถือศีล​ตัด​ใน​ใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​ตระกูล​พวก​ยิศ​รา​เอล, จง​ฟัง​เอา​คำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​พวก​ท่าน​เถิด.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, อย่า​เรียน​ตาม​ทาง​คนนอก​ประเทศ, แล​อย่า​ตกตะลึง​ด้วย​สำคัญ​ต่างๆ ใน​ท้อง​ฟ้า, เพระะพวก​นอก​ประเทศ​มัก​ตกตะลึง​ด้วย​สำคัญ​ใน​ฟ้า.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ธรรมเนียม​ของ​พล​เมือง​ก็​เปล่า, ด้วยว่า​เขา​ตัด​ต้นไม้​แต่​ป่าดง​ด้วย​ขวาน. เป็น​ธุระ​ของ​มือ​คน​ที่​ทำ.</verse>
				<verse number="4">เขา​ตกแต่ง​ไม้​นั้น​ด้วย​เงิน​แล​ทอง, แล​เขา​ให้​อยู่​ที่, เพราะ​ค้อน​ตรึง​เหล็ก​ตะปู​ไว้, เพื่อ​จะ​มิ​ให้​เลื่อน​จาก​ที่.</verse>
				<verse number="5">รูป​เคารพ​เหล่านั้น​ยืน​ตรง​เหมือน​อย่าง​ต้นตาล, แล​รูป​นั้น​ไม่​ได้​พูด, แล​ต้อง​อาศัย​คน​หาม​ไป, เพราะ​เดิน​เอง​ไม่​ได้. เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​กลัว​รูป​เคารพ​นั้น, เพราะ​เขา​จะ​ทำชั่ว​ไม่​ได้, หรือ​ทำดี​ก็​ไม่​ได้​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">ก็​ไม่​มี​ผู้ใด​เหมือน​พระองค์, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​เป็นใหญ่, แล​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ใหญ่​ด้วย​ฤทธานุ​ภาพ​สูง.</verse>
				<verse number="7">ข้า​แต่​กษัตริย์​แห่ง​เมือง​ทั้ง​หลาย, ผู้ใด​จะ​ไม่​กลัวเกรง​พระองค์, เพราะ​พระองค์​สมควร​ที่​จะ​เป็นใหญ่​ยิ่ง, ด้วยว่า​ใน​ท่ามกลาง​บรรดา​คน​ทั้งปวง​ที่​มี​ปัญญา​ใน​เมือง​ทั้ง​หลาย, แล​ใน​บรรดา​แผ่น​ดิน​กษัตริย์​ทั้งปวง​นั้น, ไม่​มี​ผู้ใด​ที่​จะ​เหมือน​พระองค์​เลย.</verse>
				<verse number="8">แต่​รูป​เคารพ​เหล่านั้น, ล้วนแต่​ของ​ชั่วช้า​โฉด​เขลา. ลัทธิ​ที่​จะ​ให้​ถือ​รูป​เคารพ, เป็น​ลัทธิ​เสีย​เปล่าๆ</verse>
				<verse number="9">เงิน​แผ่​ออก​เป็น​แผ่นๆ ที่​ได้​เอา​มา​แต่​เมือง​ธาร​ซิ​ศ, แล​ทองคำ​มา​แต่​เมือง​อุ​ฟาด, เป็น​กิจธุระ​ของ​คน​ที่​ทำ, แล​เป็น​ของ​มือ​คน​ที่​เป็น​ช่าง​ทำ, ผ้า​สี​คราม​สี​ม่วง​เป็น​ที่​นุ่งห่ม​รูป​เคารพ, รูป​เคารพ​นั้น​ล้วนแต่​กิจธุระ​ของ​คน​ฉลาด.</verse>
				<verse number="10">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​เที่ยงแท้​ถาวร, เป็น​พระเจ้า​ทรง​ชีวิต​อยู่, แล​เป็น​กษัตริย์​จะ​อยู่​ต่อไป​ใน​ภาค​หน้า​ไม่​รู้​สิ้น, แผ่น​ดิน​โลก​จะ​ต้อง​สะเทือน​สะท้าน​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์, แล​เมือง​ทั้งปวง​จะ​ทนทาน​ความ​แค้น​ของ​พระองค์​มิได้.</verse>
				<verse number="11">พวก​เจ้า​จง​บอก​แก่​เขา​ทั้งปวง​ว่า​ดังนี้, พวก​พระ​ที่​ไม่​ได้​สร้าง​ท้อง​ฟ้า​แล​แผ่น​ดิน​โลก, พระ​เหล่านั้น​จะ​ต้อง​ฉิบหาย​จาก​แผ่น​ดิน​โลก, แล​จาก​ที่​ใต้​ฟ้า​เหล่านี้.</verse>
				<verse number="12">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สร้าง​แผ่น​ดิน​โดย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์, พระองค์​ได้​ตั้ง​พิภพ​นี้​ด้วย​ปัญญา​ของ​พระองค์, แล​ได้​ขึง​ท้อง​ฟ้า​แผ่​ออก​โดย​พระ​สติ.</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พระองค์​แผดเสียง​ออก​ก็​เกิด​มี​น้ำ​ใน​ท้อง​ฟ้า​มากมาย, แล​พระองค์​ก็ได้​กระทำ​ให้​หมอก​ทั้งปวง​ขึ้น​แต่​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก, แล​ได้​กระทำ​ให้​มี​ฟ้าแลบ​มา​ด้วย​น้ำฝน, แล​ได้​พาล​มอ​อก​จาก​คลัง​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="14">มนุษย์​ทุก​ตัว​คน​ชั่วร้าย​ไป​หา​มี​ความ​รู้​ไม่, ผู้​ช่าง​ทำ​รูป​เคารพ​ทุก​ตัว​คน​ก็​ฟุ้งซ่าน​ไป​เพราะ​รูป​เคารพ​แกะ​นั้น, ด้วยว่า​รูป​เคารพ​หล่อ​ของ​ตัว​เป็น​ความ​มุสา, แล​ใน​รูป​เคารพ​เหล่านั้น​ไม่​มี​ลมหายใจ​ใน​มัน.</verse>
				<verse number="15">มัน​เป็น​ความ​เปล่า, แล​เป็น​กิจธุระ​ของ​ความผิด​ต่างๆ. ใน​เวลา​ที่​จะ​เยี่ยม​ลงโทษ​เขา​จะ​ต้อง​ฉิบหาย​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="16">แต่​ผู้​ที่​เป็น​ส่วน​ของ​ตระกูล​ยา​โค​บ, ก็​ไม่​เหมือน​รูป​เคารพ​เหล่านั้น, เพราะ​พระองค์​เป็น​ผู้สร้าง​สรรพ​สิ่ง​ทั้งปวง, แล​พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็น​ตระกูล​แห่ง​มฤ​ดก​ของ​พระองค์, ชื่อ​ของ​พระองค์​ชื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​เจ้าของ​พล​โยธา​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="17">ดูกร​ชาว​แห่ง​ป้อม, เจ้า​จง​เก็บ​เครื่อง​ภาชนะ​ต่างๆ ออก​จาก​ประเทศ.</verse>
				<verse number="18">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​โยน​ชาว​ของ​ประเทศ​นี้​ออก​ทีเดียว, แล​จะ​ทรมาน​เขา​ทั้งปวง​เพื่อ​เขา​จะ​ได้​พบปะ​ความ​ทุกข์​ดัง​ว่า​นั้น.</verse>
				<verse number="19">วิ​บาก​แก่​ข้าพ​เจ้า​เพราะ​ความ​ปวด​เจ็บ​ของ​ข้าพ​เจ้า, บาดแผล​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ที่​ทรมาน​นัก, แต่​ข้าพ​เจ้า​ได้​บอก​ว่าความ​นี้​เป็น​ความ​เศร้าโศก​จริง, แต่​ข้าพ​เจ้า​จำเป็น​ทน​เอา.</verse>
				<verse number="20">ทับ​ที่​อาศัย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ต้อง​เสียแล้ว, แล​บรรดา​เชือก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ขาด​ออก​ไป​แล้ว, ลูก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ออก​ไป​จาก​ข้าพ​เจ้า, แล​ลูก​ข้าพ​เจ้า​ไม่​อยู่​แล้ว, ไม่​มี​ใคร​ที่​จะ​ขึง​ทับ​ของ​ข้าพ​เจ้า​อีก, แล​ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​กาง​ม่าน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น.</verse>
				<verse number="21">เพราะ​นาย​สอน​ทั้งปวง​ได้​เป็น​ดุจ​สัตว์​โดย​รัจ ฉาน, แล​เขา​ไม่​ได้​เสาะหา​พระ​ยะ​โฮ​วา. เหตุ​ดังนี้​เขา​จะ​ไม่​เจริญ, แล​บรรดา​พวก​ที่​เขา​บังคับ​นั้น​กระจัดกระจาย​ไป​แล้ว.</verse>
				<verse number="22">นี่​แน่ะ, มี​เสียงร้อง​ไห้​ตกใจ​มา​ถึง​แล้ว, แล​ความ​โกลาหล​ใหญ่​ออก​มา​จาก​เมือง​ฝ่าย​เหนือ, เพราะ​จะ​กระทำ​ให้​บ้านเมือง​แห่ง​ตระกูล​ยะฮูดา​เป็น​ร้าง​ไป, เป็น​ปล่อง​ของ​งู​ใหญ่​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="23">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​รู้อยู่​ว่า​ทาง​ที่​มนุษย์​จะ​ไป​นั้น​ไม่​ได้​อยู่​ใน​ตัว​ของ​ตัว, ไม่​ใช้​ที่​มนุษย์​ซึ่ง​ดำเนิน​นั้น​จะ​ได้​กำหนด​ก้าว​ของ​ตัว​ได้.</verse>
				<verse number="24">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​โปรด​แก้​ผิด​ของ​ข้าพ​เจ้า, แต่​ด้วย​ความ​สัตย์​ธรรม.</verse>
				<verse number="25">อย่า​แก้​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์, เกลือก​ว่า​พระองค์​จะ​นำ​ข้าพ​เจ้า​มา​ถึง​ที่​สาป​ศูนย์, ขอ​พระองค์​ได้​เท​ความ​พิ​โร​ธ​อัน​ยิ่ง​ของ​พระองค์​เหนือ​พวก​นอก​ศาสนา​ที่​ไม่​ได้​รู้จัก​พระองค์, แล​เหนือ​ครอบครัว​ทั้งปวง​ที่​ไม่​ได้​ร้อง​ออก​ชื่อ​ของ​พระองค์, เพราะ​เขา​ทั้งปวง​ได้​กิน​ตระกูล​ยา​โค​บ​แล​ได้​กลืน​ยา​โค​บ​ลง​แล้ว​แล​ได้​เผาผลาญ​เขา, แล​ได้​กระทำ​ให้​บ้านเมือง​ของ​เขา​ร้าง​ไป​เสียแล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">นี่​เป็น​คำ​ที่​ได้​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา, มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วาบ​อก​ว่า,</verse>
				<verse number="2">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ฟัง​เอา​ถ้อยคำ​แห่ง​สัญญา​ไมตรี​นี้​เถิด, แล​จง​บอก​แก่​ผู้ชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​ยะฮูดา, แล​แก่​ชาวเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แลบ​อก​แก่​เขา​ทั้งปวง​ว่า,</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, คน​หนึ่ง​คน​ใด​ที่​ไม่​ประพฤติ​ตาม​ถ้อยคำ​ทั้งปวง​ของ​สัญญา​นี้, ให้​ผู้​นั้น​เป็น​ที่​แช่ง​เถิด,</verse>
				<verse number="4">คือ​คำ​ที่​เรา​ได้​สั่ง​แก่​บิดา​ใหญ่​ของ​พวก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​วันที่​เรา​ได้​พา​เขา​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, มา​แต่​ที่​หล่อ​เหล็ก, บอก​ว่า, จง​ฟัง​เสียง​ของ​เรา, แล​ประพฤติ​ตาม​ถ้อยคำ​ทั้งปวง​ของ​ข้อ​สัญญา​นี้, ให้​สม​แก่​บรรดา​ที่​เรา​ได้​สั่ง​พวก​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="5">ดังนี้​แล​พวก​เจ้า​จะ​ได้​เป็น​ไพร่พล​ของ​เรา, แล​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​สำเร็จ​ข้อ​สบถ​ที่​เรา​ได้​ตั้ง​สบถ​ไว้​กับ​ปู่ย่าตายาย​ของ​พวก​เจ้า, เพื่อ​ประสงค์​จะ​ให้​เขา​ทั้งปวง​มี​ประเทศ​ที่​ไหล​ไป​ด้วย​น้ำนม​แล​น้ำผึ้ง, เหมือน​อย่าง​ทุกวันนี้. ขณะนั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​ตอบ​แก่​พระองค์​ว่า, ให้​เป็น​ไป​ดังนั้น, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="6">ขณะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, จง​ประกาศ​บรรดา​ถ้อยคำ​เหล่านี้​ใน​บ้านเมือง​แห่ง​ยะฮูดา​แล​ใน​ถนน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยะ​รู​ซา​เลม, บอก​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ทั้งปวง​ของ​ข้อ​สัญญา​นี้, แล​ประพฤติ​ตาม​เถิด.</verse>
				<verse number="7">เพราะ​เรา​ได้​ว่ากล่าว​แข็งแรง​แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​พวก​เจ้า​ใน​วันที่​เรา​ได้​พา​พวกเขา​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ได้​ว่า​เขา​จนถึง​ทุกวันนี้, ได้​ลุก​ขึ้น​แต่เช้า​มืด, (ทุก​วัน), แล​ได้​ว่ากล่าว​บอก​ว่า, จง​ฟัง​เสียง​ของ​เรา​เถิด.</verse>
				<verse number="8">ถึงกระนั้น​เขา​ทั้งปวง​หา​ได้​ฟัง​ไม่, แล​ไม่​ได้​เงี่ยหู​ของ​เขา​ฟัง​เลย, แล​ได้​ดำเนิน​ทุก​ตัว​คนใน​ความ​ดื้อ​ใจร้าย​ของ​เขา, เหตุ​ดังนี้​เรา​นำ​บรรดา​ข้อ​สัญญา​นี้, ที่​เรา​ได้​สั่ง​ให้​เขา​ประพฤติ​ตาม​นั้น, ให้​มา​เหนือ​เขา, แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​หา​ได้​ตาม​ไม่.</verse>
				<verse number="9">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, มี​ความ​กบฏ​เขา​ได้​พบ​แล้ว​ใน​ท่ามกลาง​ชาย​ตระกูล​ยะฮูดา, และ​ใน​ท่ามกลาง​ชาย​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="10">เขา​ทั้งปวง​ได้​หันกลับ​ไป​ถึง​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​บิดา​เดิม​ของ​เขา, ได้​ขัดขวาง​ไม่​ตาม​ถ้อยคำ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา, แล​เขา​ได้​ไป​ตาม​พระ​อื่น​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​พระ​เหล่านั้น. ครอบครัว​ของ​ยิศ​รา​เอล, แล​ครอบครัว​ของ​ยะฮูดา​ได้​หัก​ความ​ไมตรี​สัญญา, ที่​เรา​ได้​ทำ​ให้แก่​บิดา​ของ​เขา​นั้น​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จำนำ​ความ​ร้าย​มา​เหนือ​พวกเขา, ที่​เขา​จะ​ไม่​อาจ​พ้น​ได้, แล​แม้น​เขา​ทั้งปวง​จะ​ร้องทุกข์​แก่​เรา, เรา​จะ​ไม่​ฟัง​เขา.</verse>
				<verse number="12">ขณะนั้น​บ้านเมือง​แห่ง​ตระกูล​ยะฮูดา​แล​ชาวเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ทั้งปวง​จะ​ไป​ร้องทุกข์​แก่​พระ​ทั้ง​หลาย, ที่​เขา​เคย​ไป​บูชา​เครื่อง​หอม​นั้น, แต่​พระ​เหล่านั้น​จะ​ไม่​ช่วย​เขา​สัก​นิด​ใน​เวลา​ที่​เกิด​ความ​ร้าย​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ด้วยว่า, โอ้​ยะฮูดา, พระ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​นับ​มาก​เหมือน​บ้านเมือง​ของ​เจ้า, แล​เจ้า​ได้​ตั้ง​แท่น​เพื่อ​จะ​บูชา​แก่​สิ่ง​อัน​น่า​อาย​นั้น, คือ​แท่น​ทั้ง​หลาย​สำหรับ​จะ​เผา​เครื่อง​หอม​แก่​บา​ละ​นั้น, มาก​นับ​ได้​เสมอ​ถนน​ทั้งปวง​ใน​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ดังนี้​เจ้า​อย่า​อ้อนวอน​เพื่อ​ไพร่พล​เหล่านี้, แล​อย่า​ยก​เสียงร้อง​หรือ​เสียง​อ้อนวอน​เพราะ​เขา​เลย, ด้วยว่า​เรา​จะ​ฟัง​เขา​ใน​เวลา​ที่​เขา​จะ​ร้องทุกข์​แก่​เรา​เพราะ​ความ​ร้าย​ของ​เขา​นั้น,</verse>
				<verse number="15">ผู้​ที่​เรา​ได้​รัก​นั้น​มี​ธุระ​อะไร​ใน​เรือน​ของ​เรา​เล่า, เพราะ​นาง​นั้น​ได้​เล่นชู้​ด้วย​คน​มากมาย, แล​เนื้อ​อัน​บริสุทธิ์​นั้น​ได้​ไป​จาก​ตัว​เจ้า​เสียแล้ว​เมื่อ​เจ้า​ได้​กระทำ​ชั่ว, ขณะนั้น​เจ้า​ได้​ชื่นใจ.</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ร้องเรียก​ชื่อ​ของ​เจ้า​ว่า, เป็นต้น​เอ​ลาย​โอน​เขียว​สด​งาม​แล​เกิด​ผลดี. เขา​ได้​ก่อ​ไฟ​บน​ต้น​เอ​ลาย​โอน​นั้น​ด้วย​อื้ออึง​ของ​โกลาหล​ใหญ่, แล​กิ่ง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ต้น​นั้น​หัก​ลง​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, ผู้​ที่​ได้​ปลูก​เจ้า​นั้น, ได้​ประกาศ​ความ​ร้าย​ต่อสู้​เจ้า, เพราะ​ความ​ร้าย​ซึ่ง​ครอบครัว​ยะฮูดา, ที่​เขา​ทั้งปวง​ได้​กระทำ​ต่อสู้​ตัว​ของ​เขา​เอง, เพื่อ​จะ​ได้​ยุยง​เรา​ถึง​ความ​พิ​โร​ธ, เพราะ​การ​ที่​บูชา​เครื่อง​หอม​แก่​บา​ละ​นั้น.</verse>
				<verse number="18">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ประทาน​ความ​รู้​แก่​ข้าพ​เจ้า​แล​ข้าพ​เจ้า​จึง​รู้​ได้. ใน​ขณะนั้น​พระองค์​ได้​ตรัส​สำแดง​ซึ่ง​เขา​ทั้งปวง​ได้​ทำ​นั้น​ให้​ข้าพ​เจ้า​เห็น.</verse>
				<verse number="19">ส่วน​ข้าพ​เจ้า​ได้​เป็น​เหมือน​อย่าง​ลูก​แกะ​ตัว​หนึ่ง, หรือ​วัว​ตัวผู้​ตัว​หนึ่ง, ซึ่ง​ต้อง​พา​มา​ถึง​ที่​ฆ่า, แล​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​รู้​ที่​เขา​ได้​คิดอ่าน​ความ​ร้าย​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ให้​พวกเรา​ทำลาย​ต้นไม้​ทั้ง​ผลไม้​นั้น​ด้วย, แล​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ตัด​เขา​ขาด​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​แห่ง​สัตว์​เป็น​เถิด, เพื่อ​ชื่อ​ของ​เขา​จะ​ไม่​เป็น​ที่​ระลึก​อีก​เลย,</verse>
				<verse number="20">แต่ว่า, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, ผู้​ที่​ได้​พิพากษา​โดย​ความ​สัตย์​ธรรม, แล​ได้​ไล่เลียง​เครื่องใน​แล​หัวใจ, ชื่อ​ให้​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์​ด้วยว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​บอก​ความ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้แก่​พระองค์​แล้ว.</verse>
				<verse number="21">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า ด้วย​พวก​ชาย​ของ​เมือง​อะ​นา​โธธ​ที่​ได้​เสาะหา​ชีวิต​ของ​เจ้า​ว่า, เจ้า​อย่า​ได้​ทำนาย​ความใน​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพื่อ​เจ้า​จะ​ไม่​ถึงตาย​ด้วย​มือ​ของ​พวกเรา,</verse>
				<verse number="22">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ลงโทษ​แก่​เขา​ทั้งปวง, พวก​คน​หนุ่ม​เหล่านั้น​จะ​ตาย​ด้วย​กะ​บี่, ฝูง​ลูก​ผู้ชาย​แล​ฝูง​ลูก​หญิง​ของ​เขา​จะ​ตาย​ด้วย​ความ​อดอยาก.</verse>
				<verse number="23">แล​จะ​ไม่​มี​เหลือ​เศษ​ของ​เขา, เพราะ​เรา​จะ​ทำ​ความ​ร้าย​เหนือ​พวก​ชาย​ของ​เมือง​อะ​นา​โธธ​นั้น, คือ​ใน​ปี​ที่​สำหรับ​ลงโทษ​แก่​เขา​นั้น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​กำลัง​อ้อนวอน​ถึง​พระองค์, พระองค์​เป็น​สัตย์​ธรรม​อยู่ แต่​ขอ​พระองค์​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทูล​แก่​พระองค์​ด้วย​ความ​พิพากษา​ของ​พระองค์. เหตุผล​ประการ​ใด​ทาง​ของ​คน​ชั่ว​ได้​เจริญ. เหตุไร​บรรดา​คน​ที่​ประพฤติ​คดโกง​นัก​ได้​เป็นสุข​เล่า.</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ได้​ปลูก​เขา​ทั้งปวง, แท้จริง​เขา​ได้​หยั่ง​ราก​ลง, เขา​ได้​โต​ขึ้น, แท้จริง​เขา​ทั้งปวง​ได้​ออก​ผล. พระองค์​ได้​อยู่​ใกล้​ใน​ปาก​เขา, แต่​ใน​ใจ​เขา​นั้น​พระองค์​อยู่​ห่างไกล.</verse>
				<verse number="3">แต่​โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ได้​รู้จัก​ตัว​ข้าพ​เจ้า​พระองค์​ได้​เห็น​ตัว​ข้าพ​เจ้า, แล​ได้​ไล่เลียง​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, จะ​เป็น​อย่างไร​แก่​พระองค์. จง​ฉุดลาก​เขา​ทั้งปวง​ออก​เหมือน​อย่าง​แกะ​เพื่อ​จะ​ฆ่า​เสีย, แล​จง​ได้​จัดแจง​เขา​ทั้งปวง​เพื่อ​วันที่​จะ​ฆ่า​เขา​เถิด.</verse>
				<verse number="4">ประเทศ​นี้​จะ​เศร้าโศก​นาน​ไป​ถึง​ไหน, แล​พืชผัก​ทั้ง​หลาย​ทุก​นา​ได้​เหี่ยวแห้ง​ไป, เพราะ​ความ​ชั่ว​ของ​เขา​ทั้งปวง, ที่​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​นั้น. สัตว์บก​ทั้ง​หลาย​ได้​ศูนย์​หาย​แล้ว, แล​ฝูง​นก​ด้วย, เพราะ​เขา​ทั้งปวง​ได้​กล่าว​ว่า, พระองค์​จะ​ไม่​ได้​เห็น​ที่​สิ้นสุด​ของ​พวกเรา.</verse>
				<verse number="5">ถ้า​เจ้า​ได้​วิ่ง​แข่ง​กัน​ด้วย​คน​เดิน​เท้า, แล​เขา​ได้​ให้​เจ้า​เหน็ดเหนื่อย​แล้ว, ก็​ที่ไหน​เจ้า​จะ​อาจ​สู้​ด้วย​ฝูง​ม้า​เล่า, แล​ถ้า​เจ้า​ใน​ประเทศ​อัน​เป็นสุข​อยู่, ที่​เจ้า​ได้​ไว้ใจ​นั้น, เขา​ทั้งปวง​ได้​ให้​เจ้า​เหน็ดเหนื่อย​แล้ว, ก็​เจ้า​จะ​ทำ​ประการ​ใด​ใน​น้ำท่วม​ของ​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​เล่า.</verse>
				<verse number="6">ด้วยว่า​แม้น​พวก​พี่น้อง​ของ​เจ้า, แล​ครอบครัว​ของ​บิดา​ของ​เจ้า, เขา​ทั้งปวง​ได้​ประพฤติ​คดโกง​แก่​เจ้า​ด้วย, แท้จริง​เขา​ทั้งปวง​ได้​ร้องเรียก​ให้​ดัง​ตาม​เจ้า, ถึง​เขา​นั้น​จะ​พูด​คำ​ดี​แก่​เจ้า, เจ้า​อย่า​เชื่อ​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="7">เรา​ได้​ละทิ้ง​ครอบครัว​เรา, เรา​ได้​ละทิ้ง​ที่​มฤ​ดก​ของ​เรา​เสียแล้ว, เรา​ได้​ยก​ซึ่ง​ใจ​ของ​เรา​ได้​รัก​สนิท​นั้น​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​ศัตรู​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="8">ที่​มฤ​ดก​แห่ง​เรา​เป็น​แก่​เรา​เหมือน​อย่าง​สิงห์โต​ใน​ป่าดง, ที่​มฤ​ดก​ของ​เรา​นั้น​ได้​แผดเสียง​ต่อสู้​เรา, เหตุ​ฉะนี้​เรา​ได้​ชัง​ที่​นั้น​แล้ว,</verse>
				<verse number="9">ที่​มฤ​ดก​แห่ง​เรา​เป็น​แก่​เรา​เหมือน​อย่าง​นก​สี​กระ, ฝูง​นก​อัน​ล้อมรอบ​ได้​เป็น​ศัตรู​ต่อ​นก​นั้น.</verse>
				<verse number="10">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​มา​ให้​ชุมนุม​สัตว์​แห่ง​ทุ่งนา, จง​มา​กัด​กิน​เถิด. ครู​สอน​แล​นาย​มาก​หลาย​ได้​ทำลาย​สวน​องุ่น​ของ​เรา, แล้ว​เขา​ทั้งปวง​ได้​เหยียบย่ำ​เป็น​ส่วน​ของ​เรา​ลง​ใต้เท้า, เขา​ได้​กระทำ​ส่วน​ของ​เรา, ที่​เป็น​สนุกสนาน​นั้น​ให้​เป็น​ป่า​เปลี่ยว​ร้าง​ไป.</verse>
				<verse number="11">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​ส่วน​ของ​เรา​ให้​เปลี่ยว​เปล่า, ส่วน​นั้น​โศกเศร้า​แก่​เรา, ประเทศ​นั้น​ทั้งหมด​เป็น​ร้าง​ไป​แล้ว, เพราะ​ไม่​มี​ผู้ใด​เอา​เหตุ​นั้น​ใส่​ไว้​ใน​ใจ​ของ​ตัว.</verse>
				<verse number="12">ผู้​ช่าง​ทำลาย​ได้​มา​ตลอด​ป่า​ดอน​ขึ้น​บน​บรรดา​ที่​สูง​ทั้งปวง, เพราะ​กะ​บี่​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​กัด​กิน​ตั้งแต่​ปลาย​ประเทศ​ข้าง​นี้​จนถึง​ปลาย​ประเทศ​ข้าง​โน้น, ไม่​มี​เนื้อ​สิ่งใด​ที่​มี​ความ​สุข.</verse>
				<verse number="13">เขา​ทั้งปวง​ได้​หว่าน​พืช​ข้าวสาลี, แต่​จะ​เกี่ยว​หนาม, เขา​จะ​ทำ​เหน็ดเหนื่อย​แก่​ตัว, แต่​จะ​ไม่​ได้​ประโยชน์​อะไร, แล​จะ​ละอาย​เพราะ​การ​ทั้งปวง​ของ​เขา​เพราะ​ความ​พิ​โร​ธ​อัน​กล้า​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า​ต่อ​บรรดา​เพื่อนบ้าน​ของ​เรา, ที่​ได้​ถูกต้อง​ที่​มฤ​ดก​ซึ่ง​เรา​ได้​กระทำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​ไพร่พล​ของ​เรา​มฤ​ดก​นั้น, ว่า​นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ถอน​พวก​เหล่านั้น​ออก​จาก​ประเทศ​ของ​เขา, แล​จะ​ถอน​ครอบครัว​ของ​ยะฮูดา​ออก​จาก​ที่​กลาง​จำพวก​นั้น.</verse>
				<verse number="15">แล​จะ​เกิด​มี​เหตุ​มา​เมื่อ​เรา​ได้​ถอน​เขา​ทั้งปวง​ออก​เสียแล้ว​นั้น, เรา​จะ​กลับ​มา​แล​จะ​มี​ความ​เมตตา​แก่​เขา​เหล่านั้น​แล​จะ​ได้​พา​เขา​ทั้งปวง​มา​อีก, คือ​มนุษย์​ทุก​ตัว​คน​ถึง​ที่​มฤ​ดก​ของ​ตัว, แล​มนุษย์​ทุก​ตัว​คน​ถึง​ที่​ประเทศ​ของ​ตัว.</verse>
				<verse number="16">แล​จะ​เกิด​มี​เหตุ​มา, ถ้า​เขา​ทั้งปวง​จะ​หมั่น​เรียน​ใน​ทาง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ไพร่พล​ของ​เรา, เพื่อ​จะ​สบถ​สาบาน​โดย​ชื่อ​ของ​เรา​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ชีวิต​อยู่, เหมือน​เขา​ทั้งปวง​ได้​สั่งสอน​ไพร่พล​ของ​เรา​ให้​สบถ​ด้วย​ชื่อ​ของ​บา​ละ, ขณะ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​กู้​ขึ้น​ใน​ที่​ท่ามกลาง​ไพร่พล​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="17">แต่​ถ้า​เขา​จะ​ไม่​ฟัง, เรา​จะ​ถอน​เขา​ให้​สิ้นเชิง​แล​จะ​ทำลาย​เมือง​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ดังนี้​ว่า, เจ้า​จง​ไป​เอา​เข็มขัด​ป่าน​สาย​หนึ่ง. แล​ใส่​ไว้​ที่​บั้นเอว​ของ​เจ้า, อย่า​ใส่​เข็มขัด​นั้น​ใน​น้ำ.</verse>
				<verse number="2">เหตุ​ฉะนี้​ข้าพ​เจ้า​ได้​เข็มขัด​สาย​หนึ่ง​ตาม​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ได้​ใส่​บั้นเอว​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">แล​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​แก่​ข้าพ​เจ้า​ครั้ง​ที่​สอง​ว่า,</verse>
				<verse number="4">จง​เอา​เข็มขัด​ที่​เจ้า​มี​นั้น​ที่​บั้นเอว​ของ​เจ้า, แล​ให้​ลุก​ขึ้น​ไป​ที่​แม่น้ำ​ฟะ​รา​ธ, แล​จง​ซ่อน​เข็มขัด​ใน​รู​ที่​ก้อน​หิน​นั้น.</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ฉะนี้​ข้าพ​เจ้า​ได้​ไป​แล​ได้​ซ่อน​เข็มขัด​นั้น​ที่​แม่น้ำ​ฟะ​รา​ธ, เหมือน​อย่าง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">อยู่​มา​หลาย​วัน​ก็​เกิด​เหตุ​มา, คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​สั่ง​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, จง​ลุก​ขึ้น​ไป​ที่​แม่น้ำ​ฟะ​รา​ธ, แล​เอา​เข็มขัด​จาก​แต่​ที่นั่น, ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ให้​ซ่อน​ไว้​ที่​นั้น​เถิด.</verse>
				<verse number="7">ขณะนั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​ไป​ถึง​แม่น้ำ​ฟะ​รา​ธ, แล​ได้​ขุด​เอา​เข็มขัด​นั้น​จาก​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ซ่อน​ไว้, แล​นี่​แน่ะ, เข็มขัด​นั้น​ยับเยิน​ไป, จะ​ใช้​ใน​การ​ใด​การ​หนึ่ง​ก็​มิได้.</verse>
				<verse number="8">ขณะนั้น​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, อย่าง​นี้​แล​เรา​จะ​บันดาล​ให้​ความ​ที่​ถือยศ​ของ​ตระกูล​ยะฮูดา, แล​ความ​ที่​ถือยศ​อัน​ใหญ่​ของ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ให้​ยับเยิน​ลง.</verse>
				<verse number="10">ไพร่พล​ชั่วเวลา​นี้, ที่​ได้​ขัด​ไม่​ฟัง​ถ้อยคำ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา, ที่​ได้​ดำเนิน​ตาม​ความคิด​ร้าย​ใน​ใจ​ของ​ตัว, แล​ได้​เดิน​ตาม​พระ​อื่น​ทั้ง​หลาย​เพื่อ​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​พระ​เหล่านั้น, แล​เพื่อ​จะ​ไหว้​พระ​เหล่านั้น, จะ​เป็น​เหมือน​เข็มขัด​สาย​นี้, พี่​จะ​ใช้​ใน​การ​ใดๆ ก็​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="11">ด้วยว่า​เข็มขัด​ได้​ติด​อยู่​บั้นเอว​ของ​คน​ฉันใด, เรา​ได้​กระทำ​ให้​ครอบครัว​ของ​ยิศ​รา​เอล​ทั้งหมด​แล​ครอบครัว​ของ​ยะฮูดา​ทั้งหมด​ให้​ติด​อยู่​กับ​เรา​ฉันนั้น, เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เป็น​ไพร่พล​สำหรับ​แก่​เรา, แล​เป็น​สำหรับ​ชื่อเสียง, แล​เป็น​สำหรับ​สรรเสริญ, แล​เป็น​สำหรับ​ความ​รุ่งเรือง, แต่​เขา​ไม่​ฟัง, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​จง​บอก​คำ​นี้​แก่​เขา​ทั้งปวง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ขวด​ทุก​ใบ​จะ​ต้อง​เต็ม​ด้วย​น้ำ​องุ่น, แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​ตอบ​แก่​เจ้า​ว่า, พวกเรา​ไม่​รู้​แน่​ว่า​ขวด​ทุก​ใบ​จะ​ต้อง​เต็ม​ด้วย​น้ำ​องุ่น​หรือ.</verse>
				<verse number="13">ขณะนั้น​เจ้า​จง​บอก​แก่​เขา​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ให้​บรรดา​ชาว​ประเทศ​นี้, จนชั้น​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​นั่ง​ที่​พระที่นั่ง​ของ​ดา​วิด, แล​พวก​ปุโรหิต​แล​พวก​ผู้ทำ​นาย, แล​บรรดา​ชาวเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, ให้​เต็ม​ด้วย​ความ​เมา.</verse>
				<verse number="14">แล​เรา​จะ​ผลักไส​เขา​ทั้งปวง​ต่อ​ซึ่ง​กัน​แล​กัน. มาตรแม้น​บิดา​ทั้งปวง​แล​ลูก​ผู้ชาย​ทั้งปวง​ให้​โดน​กัน, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส. เรา​จะ​ไม่​กรุณา, ไม่​หย่อน, ไม่​เมตตา​เลย, แต่​จะ​ทำลาย​เขา​ทั้งปวง​เสีย</verse>
				<verse number="15">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ได้ยิน, แล​เงี่ยหู​อย่า​ให้​ได้​ถือยศ, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แล้ว.</verse>
				<verse number="16">จง​ถวาย​ความ​รุ่งเรือง​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, กว่า​พระองค์​จะ​กระทำ​ให้​มี​ความ​มืด, แล​ฝ่าเท้า​ของ​พวก​เจ้า​จะ​โดด​กะ​เดื่อ​งบ​น​เขา​มืด​ทั้ง​หลาย, แล​เมื่อ​เจ้า​ยัง​กำลัง​หา​สว่าง, พระองค์​จะ​ได้​กลับ​สว่าง​ให้​เป็น​เงา​แห่ง​ความ​ตาย, แล​จะ​ได้​กระทำ​ให้​เป็น​ความ​มืด​หนา​ที่สุด.</verse>
				<verse number="17">แต่ทว่า​ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​ฟัง​คำ​นี้, ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้อง​ได้​น้ำตาไหล​ใน​ที่​ลับๆ เพราะ​ความ​ถือยศ​ของ​พวก​เจ้า, แล​ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​มี​น้ำตาไหล​นัก, แล​จะ​ไหล​ลง​ด้วย​น้ำตา​เพราะ​ฝูง​คน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ได้​ต้อง​อพยพ​ไป​เป็น​พวก​ชะ​เลย​แล้ว.</verse>
				<verse number="18">จง​บอก​แก่​กษัตริย์​แล​ม​เห​ษี​ว่า, ให้​ถ่อม​ท่าน​ทั้ง​สอง​ลง, ให้​นั่งลง, เพราะ​เครื่องประดับ​เศียร​ของ​ท่าน​คงจะ​ลง​มา, คือ​มงกุฎ​สำหรับ​ความ​รัศมี​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="19">บ้านเมือง​ทั้ง​หลาย​ที่​ฝ่าย​ใต้​ก็​ปิด​เสีย, แล​ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​เปิด​เหล่านั้น​ไว้. ตระกูล​ยะฮูดา​จะ​ต้อง​อพยพ​ทั้งหมด, จะ​ต้อง​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="20">จง​แหงน​ตา​ของ​เจ้า​ขึ้น, แล​จง​ดู​คน​ทั้งปวง​ซึ่ง​มา​แต่​ฝ่าย​เหนือ. ฝูง​คน​ที่​ได้​ประทาน​ให้แก่​เจ้า​นั้น, คือ​ฝูง​คน​อัน​งาม​นัก​นั้น​อยู่​ที่ไหน.</verse>
				<verse number="21">เจ้า​จะ​ว่า​อะไร​เมื่อ​เขา​จะ​ลงโทษ​แก่​เจ้า​เล่า, เพราะ​เจ้า​ได้​สอน​พวกเขา​ให้​เป็น​กัปตัน, แล​เป็น​เจ้า​เป็น​นาย​เหนือ​เจ้า, ความ​ทุกข์​เหมือน​อย่าง​หญิง​กำลัง​คลอด​ลูก​จะ​มิ​จับ​ตัว่​เจ้า​หรือ.</verse>
				<verse number="22">แล​ถ้า​เจ้า​จะ​กล่าว​ใน​ใจ​ของ​เจ้า​ว่า, เหตุผล​ประการ​ใด​ความ​เหล่านี้​ได้​มา​เหนือ​เรา​เล่า, ก็​เพราะ​ความ​อสัตย์​อธรรม​ใหญ่​ของ​เจ้า ๆ จง​ต้อง​เหตุ​ให้​ชาย​เสื้อ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ออก​มา​ที่แจ้ง, แล​ส้นเท้า​ของ​เจ้า​ก็​ถูก​ด้วย​ความ​ร้าย.</verse>
				<verse number="23">ชาติ​อาย​ธิ​โอบ​จะ​เปลี่ยน​ผิวหนัง​ของ​ตัว​ได้​หรือ, หรือ​เสือ​ดาว​จะ​เปลี่ยน​ลาย​กระ​ของ​ตัว​ได้​หรือ. กระนั้น​พวก​เจ้าที่​เคย​ทำชั่ว​อาจ​กลับ​เป็น​ดี​ได้​ด้วย.</verse>
				<verse number="24">เหตุ​ฉะนี้​เรา​จะ​กระจัดกระจาย​พวก​เจ้า​เหมือน​อย่าง​ซังข้าว​ที่​ต้อง​หอบ​เอา​ไป​ด้วย​ลม​แห่ง​ป่า​ดอน.</verse>
				<verse number="25">นี่​และ​เป็น​ที่​เป็น​ส่วน​ของ​เจ้า, ซึ่ง​มา​แต่​เรา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส. เป็น​อย่าง​นี้​เพราะ​เจ้า​ได้​ลืม​เรา, แล​ได้​ไว้ใจ​ใน​ความ​เท็จ.</verse>
				<verse number="26">เหตุ​ดังนี้​เรา​จะ​เปิด​แจ้ง​ซึ่ง​ชาย​เสื้อ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้าที่​บน​น่า​ผา​ก​ของ​เจ้า, เพื่อ​ความ​อดสู​ของ​เจ้า​จะ​ปรากฏ​ออก.</verse>
				<verse number="27">เรา​ได้​เห็น​ความผิด​ประเวณี​ของ​เจ้า, แล​การ​ที่​เจ้า​ร้องเรียก (ชู้​ของ​เจ้า) คือ​การ​โสโครก​แห่ง​การ​เล่นชู้​ของ​เจ้า, แล​ความ​น่าเกลียด​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​บน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย, แล​ใน​ทุ่งนา​ทั้งปวง. โอ้​ยะ​รู​ซา​เลม, ความ​ทุกข์​จง​มี​แก่​เจ้า, เจ้า​จะ​ยอม​ชำระ​เสีย​ให้​หมดจด​หรือ, จะ​เป็น​ดังนั้น​เมื่อไร​เล่า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">เป็น​คำ​โอวาท​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​ได้​มา​แก่​ยิ​ระ​มะ​ยา​พร​รณา​ถึง​ความ​แล้ง.</verse>
				<verse number="2">ยะ​ฮูดา​กำลัง​โศกเศร้า​อยู่, แล​ประตู​ทั้ง​ของ​เมือง​อ่อนกำลัง​ลง, ประตู​ทั้งปวง​ก็​มี​สี​ดำ​ไป​จนถึง​พื้นดิน, แล​ความ​ร้องไห้​ของ​ยะ​รู​ซา​เลม​ก็​ขึ้น​ไป.</verse>
				<verse number="3">แล​เจ้านาย​ของ​เขา​ได้​ให้​ลูก​เล็ก​ทั้งปวง​ของ​เขา​ไป​ถึง​น้ำ, เขา​ทั้งปวง​มา​ถึง​ที่​บ่อน้ำ​ก็​หา​น้ำ​มิได้. เขา​ทั้ง​หลาย​กลับ​ไป​ด้วย​ภาชนะ​เปล่า, เขา​ต้อง​ละอาย​แล​ตกตะลึง, แล​คลุม​ศีรษะ​ของ​เขา​ไว้.</verse>
				<verse number="4">เพราะว่า​พื้นดิน​แตกระแหง​ด้วย​หา​มี​ฝน​ใน​แผ่น​ดิน​ไม่, คน​ไถนา​ทั้งปวง​ต้อง​ละอาย, เขา​ก็​คลุม​ศีรษะ​ตัว​ไว้.</verse>
				<verse number="5">แท้จริง​วัว​ก็​ออก​ลูก​ใน​ทุ่งนา​แล​ทิ้ง​เสีย​เพราะ​ไม่​มี​หญ้า​กิน.</verse>
				<verse number="6">แล​ฝูง​ลา​เถื่อน​ยืน​ใน​ที่​สูง​ทั้ง​หลาย, สูด​ลม​เหมือน​อย่าง​จระเข้​ทั้ง​หลาย, หน่วย​ตา​ของ​เขา​มืด​ไป​เพราะ​ไม่​มี​หญ้า.</verse>
				<verse number="7">โอ้​พระเจ้า, ถึง​มาตรแม้น​ความ​อสัตย์​อธรรม​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ต่อสู้​พวก​ข้าพ​เจ้า​อยู่, ก็​ขอ​พระองค์​ได้​โปรด (พวก​ข้าพ​เจ้า) เพราะ​เห็นแก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์, เพราะ​การ​ถอยหลัง​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​มาก​อยู่.</verse>
				<verse number="8">พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์. ข้า​แต่​พระองค์, ผู้​เป็น​ความ​หวัง​ใจ​ของ​ยิศ​รา​เอล​ใน​เวลา​ความ​ทุกข์, เหตุผล​ประการ​ใด​พระองค์​เป็น​เหมือน​อย่าง​คน​แขกเมือง​ใน​ประเทศ, แล​เหมือน​อย่าง​คน​เดินทาง, แล้ว​ก็​หัน​เข้า​อาศัย​นอน​แต่​คืน​เดียว​เล่า.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ไฉน​พระองค์​เหมือน​อย่าง​มนุษย์​คนใดคนหนึ่ง​ที่​ตก​ตะลึง, เหมือน​อย่าง​คน​มี​กำลัง​ใหญ่​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ที่​ไม่​อาจ​ช่วย​เล่า. ถึงกระนั้น โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ได้​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ข้าพ​เจ้า, แล​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ต้อง​ร้องเรียก​โดย​ชื่อ​ของ​พระองค์, อย่า​ละทิ้ง​พวก​ข้าพ​เจ้า​เลย</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​แก่​ไพร่พล​พวก​นี้​ว่า, เขา​ทั้งปวง​ชอบใจ​เดิน​หลง​อย่าง​นี้, เขา​ไม่​ได้​ห้าม​เท้า​ของ​ตัว, เหตุ​ดังนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ได้​รับ​เขา, พระองค์​คงจะ​ระลึก​ถึง​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​เขา, แล​จะ​ลงโทษ​เพราะ​ความผิด​ทั้งปวง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="11">ขณะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, อย่า​อ้อนวอน​เพื่อ​จะ​ได้​ความ​ดี​แก่​ไพร่พล​เหล่านี้​เลย.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เขา​ถือ​อด​อาหาร, เรา​จะ​ไม่​ได้ยิน​ความ​ร้องไห้​ของ​เขา, แล​เมื่อ​เขา​ทั้งปวง​จะ​เอา​เครื่องบูชา​ยัญ, แล​ของ​บูชา​อื่น​มา​ถวาย, เรา​จะ​ไม่​รับ​เขา. แต่​เรา​จะ​ให้​เขา​ศูนย์​ไป​ด้วย​กะ​บี่, แล​ด้วย​ความ​อดอยาก, แล​ด้วย​โรค​ปัจจุบัน.</verse>
				<verse number="13">ขณะนั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​ว่า, โอ้​โอ๋​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, นี่​แน่ะ, พวก​ทำนาย​ได้​บอก​เขา​ทั้งปวง​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​ได้​เห็น​กะ​บี่​แล​จะ​ไม่​ถูก​ความ​อดอยาก.</verse>
				<verse number="14">แต่​เรา​จะ​ให้​พวก​ท่าน​มี​ความ​สุข​ใน​ที่​ตำบล​นี้​เป็น​แท้. ใน​ขณะนั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, พวก​ทำนาย​นั้น​ได้​ทำนาย​ความ​เท็จ​ใน​นาม​ของ​เรา, เรา​ไม่​ได้​ใช้​เขา, แล​เรา​ไม่​ได้​สั่ง​เขา, แล​ไม่​ได้​บอก​แก่​เขา. เขา​ทั้งปวง​ทำนาย​ความ​ที่​ฝัน​เห็น, แล​ความ​ทำนาย​เป็น​ความ​ทำนาย​ฉ้อ, แล​เป็น​การ​อาศัย​เปล่า, แล​เป็น​ความ​ล่อลวง​เกิด​แต่​ใน​ใจ​ของ​เขา​เอง.</verse>
				<verse number="15">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​แก่​พวก​ทำนาย​ที่​ได้​ทำนาย​ใน​นาม​ของ​เรา, แล​เรา​ไม่​ได้​ใช้​เขา, แต่​เขา​ทั้งปวง​ยัง​บอก​ว่า, กะ​บี่​แล​ความ​อดอยาก​จะ​ไม่​เกิด​ใน​แผ่น​ดิน​นี้. พวก​ผู้ทำ​นาย​นั้น​จะ​ต้อง​ศูนย์​ไป​ด้วย​กะ​บี่​แล​ความ​อดอยาก.</verse>
				<verse number="16">แล​พวก​ไพร่พล​ที่​เขา​ทำนาย​ให้​นั้น​จะ​ต้อง​ทอดทิ้ง​ใน​ถนน​ทั้งปวง​แห่ง​ยะ​รู​ซา​เลม​เพราะ​ความ​อดอยาก​แล​กะ​บี่, แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​ที่​จะ​ฝังศพ​ของ​ตัว, หรือ​ศพ​ของ​ภรรยา​ของ​ตัว​หรือ​ศพ​ของ​บุตรชาย​บุตรหญิง​ของ​ตัว, เพราะ​เรา​จะ​เท​ความ​บาป​ของ​เขา​บน​ตัว​เขา​เอง.</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​จง​ไป​บอก​คำ​นี้​แก่​เจ้า​ว่า, ให้​ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไหล​ลง​ด้วย​น้ำตา​ทั้ง​กลางคืน​แล​กลางวัน, แล​อย่า​ให้​หยุด​เลย, เพราะ​ลูก​หญิง​พรหมจารี​ของ​ไพร่พล​ข้าพ​เจ้า​หัก​พัง​ลง​เป็น​ความ​ทุกข์​ใหญ่,</verse>
				<verse number="18">ด้วย​ความ​โบย​ตี​หนัก, ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ออก​ไป​ใน​ทุ่งนา, ก็​นี่​แน่ะ​ซากศพ​ที่​ประหาร​ด้วย​กะ​บี่, แล​ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ไป​เมือง, ก็​นี่​แน่ะ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เจ็บป่วย​ด้วย​ความ​อดอยาก, ด้วยว่า​ท่าน​ผู้ทำ​นาย​ทั้ง​ปุโรหิต​ก็​เที่ยว​โซเซ​ไป​ใน​แผ่น​ดิน​แล​เขา​ไม่​รู้​อะไร</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ได้​ละทิ้ง​ยะฮูดา​เด็ดขาด​แล้ว​หรือ, ใจ​แห่ง​พระองค์​ได้​เกลียด​เมือง​ซี​โอน​หรือ, เหตุผล​ประการ​ใด​พระองค์​ได้​โบย​ตี​พวก​ข้าพ​เจ้า, แล​ไม่​มี​ที่​จะ​รักษา​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​หาย​เลย. พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​คอย​ดู​เพื่อ​จะ​ได้​ความ​สุข, แล​หา​มี​ความ​ดี​ไม่, แล​ได้​คอย​หา​เวลา​ที่​จะ​รักษา​หาย, แล​นี่​แน่ะ​มีแต่​ความ​ทุกข์.</verse>
				<verse number="20">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับสารภาพ​บาป​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, แล​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​ปู่​ยา​ตา​ยาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์​จริง.</verse>
				<verse number="21">อย่า​ได้​ทรง​เกลียด​พวก​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​เห็นแก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์, อย่า​ให้​พระที่นั่ง​แห่ง​พระองค์​เสียเกียรติ​ยศ​ไป​เลย. ขอ​ได้​ระลึก​อย่า​หัก​ความ​ไมตรี​ของ​พระองค์​กับ​ด้วย​พวก​ข้าพ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="22">จะ​มี​ตำรา​ใน​ลัทธิ​ที่​พวก​ต่าง​ประเทศ​ได้​ถือ​นั้น​ที่​จะ​ให้​มี​ฝน​ได้​หรือ, หรือ​ฟ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น​จะ​ให้​มี​ฝน​เป็น​ห่าๆ (เอง) ได้​หรือ. โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​เป็น​พระองค์​นั้น​มิใช่​หรือ, เหตุ​ดังนี้​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​คอยท่า​พระองค์, เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​การ​เหล่านี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ใน​ขณะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ถึง​มาตรแม้น​โม​เซ​แล​ซา​มูเอล​ได้​ยืน​ต่อหน้า​เรา, ใจ​ของ​เรา​จะ​เอียง​แก่​ไพร่พล​เหล่านี้​มิได้, ต้อง​ทิ้ง​เขา​ออก​จาก​ที่​คลอง​ตา​เรา​เห็น, แล​ให้​เขา​ทั้งปวง​ออก​ไป​เถิด.</verse>
				<verse number="2">แล​จะ​มี​เหตุ​เกิด​มา, ถ้า​เขา​จะ​ถาม​เจ้า​ว่า, จะ​ให้​พวกเรา​ออก​ไป​ถึง​ไหน​เล่า, แล้ว​เจ้า​จง​บอก​เขา​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, คน​สำหรับ​ความ​ตาย​ให้​ถึงตาย, จำพวก​สำหรับ​กะ​บี่​ให้​ถึง​กะ​บี่, แล​จำพวก​สำหรับ​ความ​อดอยาก​ให้​ถึง​ความ​อดอยาก, แล​จำพวก​สำหรับ​เป็น​ชะ​เลย, ให้​ถึง​ความ​ชะ​เลยเถิด.</verse>
				<verse number="3">แล​เรา​ตั้ง​เหนือ​เขา​ซึ่ง​เหตุ​สี่​อย่าง, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, คือ​กะ​บี่​สำหรับ​ประหาร​ชีวิต, แล​ฝูง​สนัข​สำหรับ​กัด​ฉีก, แล​ฝูง​นก​แห่ง​ฟ้า, แล​ฝูง​สัตว์บก, เพื่อ​จะ​ได้​กัด​กิน​ทำลาย​เสีย.</verse>
				<verse number="4">แล​เรา​จะ​บันดาล​ให้​เขา​ทั้งปวง​อพยพ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ทั้งปวง​ใน​แผ่น​ดิน​โลก, เพราะ​มะ​นา​เซ​บุตร​ฮิศคี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, เพราะ​การ​ที่​มะ​นา​เซ​ได้​ประพฤติ​ใน​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น.</verse>
				<verse number="5">ด้วยว่า​ผู้ใด​จะ​เมตตา​แก่​พวก​เจ้า, โอ้​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, หรือ​ผู้ใด​จะ​สงสาร​แก่​พวก​เจ้า, หรือ​ผู้ใด​จะ​แวะ​หัน​ไป​เพื่อ​จะ​ถาม​ถึง​ความ​สุข​ของ​เจ้า​เล่า.</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, เจ้า​ได้​ละทิ้ง​เรา​เสีย, เจ้า​ได้​เดิน​กลับ​ไป​แล้ว, เหตุ​ดังนี้​เรา​ได้​เหยียด​มือ​ของ​เรา​ออก​ต่อสู้​เจ้า, แล​ได้​ทำลาย​เจ้า​เสีย, เรา​ได้​เหนื่อย​ใน​การ​ที่​ยกโทษ​นั้น​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">แล​เรา​ได้​ฝัด​เขา​ทั้งปวง​ด้วย​สีฝัด​ใน​ประตู​ทั้ง​หลาย​สำหรับ​แผ่น​ดิน​นี้, เรา​ได้​ทำ​ให้​เขา​ทั้งปวง​ปราศ​จาก​ลูก, เรา​ได้​ทำลาย​ไพร่พล​ของ​เรา​เสีย, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​ผู้​ไม่​ได้​หันกลับ​จาก​ทาง​ของ​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="8">หญิง​ม่าย​ทั้งปวง​ของ​เขา​มาก​ทวี​ขึ้น​แก่​เรา​มาก​กว่า​เม็ด​ทราย​แห่ง​ทะเล. เรา​ได้​นำ​คน​หนุ่ม​ขึ้น​มา​ให้​มา​ต่อสู้​มารดา​เมือง, คน​หนุ่ม​นั้น​เป็น​ช่าง​ทำลาย​ใน​กลางวัน, เรา​ได้​บันดาล​ให้​ความ​ทุกข์​แล​ให้​เกิด​ความ​ตกตะลึง​เหนือ​เมือง​นั้น​โดยพลัน.</verse>
				<verse number="9">หญิง​ที่​ได้​เกิด​ลูก​เจ็ด​คน​ก็​เสียใจ​ไป​แล้ว, ก็​ลา​ตัว​ตาย​แล้ว, อาทิตย์​สำหรับ​ตัว​ก็​ตก​ไป​เมื่อ​ยัง​เป็น​กลางวัน, หญิง​นั้น​ได้​ต้อง​ละลาย​แล​ตกตะลึง​ไป. แล​คน​ที่​เหลือ​จาก​เขา​นั้น, เรา​จะ​มอบ​เขา​กับ​กะ​บี่​ตรงหน้า​พวก​ศัตรู​ของ​เขา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส</verse>
				<verse number="10">แม่​ข้า​เอ๋ย, วิบาก​มี​แก่​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, เพราะ​แม่​ได้​เกิด​ตัว​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ชาย​แห่ง​ความ​แก่งแย่ง​กัน, แล​เป็น​ความ​ทะเลาะ​ถึง​ที่​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก. ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​ให้​เขา​ยืม​เก็บ​เอา​ดอกเบี้ย​เกิน​พิกัด, แล​เขา​ไม่​ให้​ข้าพ​เจ้า​ยืม​เงิน​แล้ว​เขา​เก็บ​เอา​ดอกเบี้ย​เกิน​พิกัด, ถึงกระนั้น​เขา​ทุก​ตัว​คน​ได้​แช่ง​ด่า​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, แท้จริง​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เจ้า​มี​กำลัง​เป็น​ดี​อยู่, แท้จริง​เรา​จะ​บันดาล​ให้​ศัตรู​ของ​เจ้า​ขอ​อ้อน​วอน​แก่​เจ้า​ใน​เวลา​ร้าย, แล​ใน​เวลา​ความ​ทุกข์​นั้น.</verse>
				<verse number="12">เหล็ก​จะ​หัก​เหล็ก​ฝ่าย​เหนือ, แล​ทองเหลือง​ได้​หรือ.</verse>
				<verse number="13">ทรัพย์​สิ่งของ​แล​เงินทอง​ของ​เจ้า, เรา​จะ​ยก​ให้แก่​ผู้​ที่​ปล้น​ปราศ​จาก​ราคา, แล​จะ​ทำ​ดังนั้น​เพราะ​บรรดา​ความผิด​ของ​เจ้า, ซึ่ง​มี​ใน​บรรดา​เขตต์​แดน​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">แล​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เจ้า​ไป​ด้วย​พวก​ศัตรู​ของ​เจ้า​ถึง​แผ่น​ดิน​ที่​เจ้า​ไม่​รู้จัก, เพราะ​มี​ไฟ​ก่อ​ขึ้น​แล้ว​ใน​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา, ซึ่ง​จะ​เผา​เนื้อ​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ก็​ทรง​รู้, ขอ​พระองค์​ได้​ระลึก​ถึง​ข้าพ​เจ้า, แล​ให้​มา​เยี่ยม​ข้าพ​เจ้า, แล​ทำ​หาย​แค้น​ของ​ข้าพ​เจ้า​ต่อ​จำพวก​ที่​ข่มเหง​ข้าพ​เจ้า​เถิด, อย่า​ได้​เอา​ตัว​ข้าพ​เจ้า​ไป​จาก​ความ​อดกลั้น​พระทัย​ของ​พระองค์, ขอ​พระองค์​ได้​ทรง​รู้​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​พ้น​ความ​ขัดขวาง​เพราะ​เห็นแก่​พระองค์.</verse>
				<verse number="16">คำ​โอวาท​ของ​พระองค์ ข้าพ​เจ้า​ได้​พบ​แล้ว, แล​ข้าพ​เจ้า​ได้​กิน​คำ​นั้น, แล​คำ​โอวาท​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​ให้​เกิด​ความ​อภิรมย์​ยินดี​ใน​ใจ​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​เรียกชื่อ​ด้วย​นาม​ของ​พระองค์, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="17">ข้าพ​เจ้า​หา​ได้​นั่งลง​ใน​ที่​ชุมนุม​ของ​จำพวก​เยาะเย้ย​ไม่, แล​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ยินดี​ด้วย​เขา. ข้าพ​เจ้า​ได้​นั่งลง​อยู่​คน​เดียว​เพราะ​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์, ด้วยว่า​พระองค์​ได้​ให้​ข้าพ​เจ้า​เต็ม​ด้วย​ความ​ขัดเคือง.</verse>
				<verse number="18">เหตุ​ไร​ความ​ปวด​ของ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​เป็นนิตย์, แล​บาดแผล​ของ​ข้าพ​เจ้า​รักษา​ไม่​หาย, เป็น​โรค​ไม่​ยอม​ให้​หาย​เล่า, พระองค์​จะ​เป็น​แก่​ข้าพ​เจ้า​เหมือน​อย่าง​ลำธาร​น้ำ​ที่​ไว้ใจ​ไม่​ได้​หรือ, แล​เหมือน​อย่าง​น้ำ​ที่​เหือดหาย​ไป​หรือ.</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ถ้า​เจ้า​กลับ​มา​หา​เรา​เสีย​ใหม่, เรา​จึง​จะ​พา​เจ้า​มา​อีก, แล​เจ้า​จะ​ยืน​ต่อหน้า​เรา, แล​ถ้า​แม้น​เจ้า​จะ​คัด​เอา​ซึ่ง​ประเสริฐ​ออก​จาก​ที่​ชั่ว, เจ้า​จึง​จะ​ได้​เป็น​เหมือน​ปาก​ของ​เรา. เขา​จะ​กลับ​มา​ถึง​เจ้า, แต่​เจ้า​จะ​ไม่​กลับ​ไป​ถึง​เขา.</verse>
				<verse number="20">แล​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เจ้า​เป็น​กำแพง​ทองเหลือง​แก่​ไพร่พล​เหล่านี้, แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​รบ​ต่อสู้​เจ้า, แต่​เขา​จะ​ไม่​ได้​ชะ​นะ​ต่อ​เจ้า, เพราะ​เรา​ได้​อยู่​ด้วย​เจ้า​เพื่อ​จะ​ช่วย​เจ้า, แล​เพื่อ​จะ​ให้​เจ้า​รอด, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="21">แล​เรา​จะ​ให้​เจ้า​รอด​ออก​มา​จาก​มือ​คน​ชั่ว, แล​เรา​จะ​ไถ่​เจ้า​ออก​มา​จาก​มือ​คน​อัน​น่ากลัว​นัก​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">อนึ่ง​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ข้าพ​เจ้า​อีก​ว่า,</verse>
				<verse number="2">เจ้า​อย่า​ได้​เอา​เมีย, หรือ​อย่า​ได้​เกิด​ลูกชาย​ลูก​หญิง​ใน​ที่นี่.</verse>
				<verse number="3">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า ถึง​ลูกชาย​แล​ลูก​หญิง​ทั้งปวง​ที่​ได้​เกิด​ใน​ตำบล​นี้, แล​ถึง​แม่​ทั้งปวง​ที่​ได้​คลอด​บุตร​นั้น, แล​ถึง​พ่อ​ทั้งปวง​ที่​ได้​เกิด​ลูก​นั้น​ใน​ตำบล​นี้.</verse>
				<verse number="4">เขา​ทั้งปวง​จะ​ตาย​ลำบาก​นัก, เขา​จะ​ไม่​ให้​ผู้ใด​ร้องไห้​ร้อง​ห่ม​เพราะ​เขา, แล​ตัว​ของ​เขา​จะ​ไม่​ต้อง​ฝัง​ไว้, แต่​ศพ​นั้น​จะ​อยู่​ที่​บน​ดิน​เป็น​เชื้อ​ดิน​อยู่. แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​สาป​ศูนย์​ไป​ด้วย​กะ​บี่, แล​ด้วย​อดอยาก, แล​ซากศพ​ของ​เขา​จะ​ต้อง​เป็น​เหยื่อ​สำหรับ​ฝูง​นก​แห่ง​ฟ้า, แล​สำหรับ​สัตว์บก​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, อย่า​เข้า​ไป​ใน​เรือน​โศกเศร้า, แล​อย่า​ไป​เพื่อ​จะ​ร้องไห้​ร้อง​ห่ม, หรือ​สงสาร​เพราะ​เขา​เลย, ด้วยว่า​เรา​ได้​เอา​ความ​สุข​ของ​เรา​ออก​จาก​พวก​ไพร่พล​นี้​แล้ว, คือ​ความ​สงเคราะห์​ประกอบ​ด้วยใจ​รัก, แล​ความ​เมตตา​ทั้ง​หลาย, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="6">ทั้ง​ผู้ใหญ่​แล​ผู้น้อย​จะ​ตาย​ใน​ตำบล​นี้, ศพ​ของ​เขา​จะ​ไม่​ต้อง​ฝัง​ไว้, แล​คน​จะ​ไม่​ร้องไห้​ร้อง​ห่ม​เพราะ​เขา, แล​จะ​ไม่​มี​ใคร​เชือด​เนื้อ​แล​โกน​ศีรษะ​เพราะ​เขา,</verse>
				<verse number="7">แล​คน​จะ​ไม่​หัก (ขนม) สำแดง​ความ​โศกเศร้า​เพราะ​เขา, เพื่อ​จะ​ประเล้าประโลม​เขา​สำหรับ​ผู้ตาย, แล​คน​จะ​ไม่​ยก​ถ้วย​สำหรับ​ปลอบโยน​ให้​เขา​กิน​เพราะ​บิดา​หรือ​มารดา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="8">เจ้า​อย่า​เข้า​ไป​ใน​เรือน​เลี้ยง​โต๊ะ​ของ​เขา, เพื่อ​จะ​ได้​นั่งลง​กิน​แล​ดื่ม​ด้วย​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="9">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​เจ้าของ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​กระทำ​ใน​ที่​ตำบล​นี้, ใน​ที่​ตา​เจ้า​ได้​เห็น, แล​ใน​วัน​เดือน​ของ​เจ้า, ให้​หยุด​เสีย​ซึ่ง​เสียง​ชื่นใจ, แล​เสียง​โสม​นัสส์​แล​เสียง​เจ้าบ่าว, แล​เสียง​เจ้าสาว.</verse>
				<verse number="10">แล​จะ​บังเกิด​เหตุ, เมื่อ​เจ้า​จะ​สำแดง​บรรดา​คำ​เหล่านี้​แก่​ไพร่พล​นี้, แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​ถาม​เจ้า​ว่า, เหตุผล​ประการ​ใด​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ประกาศ​บรรดา​ความ​ร้าย​นี้​ต่อสู้​พวกเรา​เล่า, หรือ​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​พวกเรา​เป็น​อย่างไร, หรือ​ความผิด​ของ​เรา​เป็น​อย่างไร, ที่​พวก​เร็ว​ได้​ทำ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เจ้า​จง​บอก​เจ้า​ว่า, เพราะ​ปู่ย่าตายาย​ของ​พวก​เจ้า​ได้​ละทิ้ง​เรา​เสีย, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส. แล​เขา​ได้​ดำเนิน​ตาม​พระ​อื่น​ทั้ง​หลาย, แล​ได้​ปรนนิบัติ​พระ​นั้น, แล​ได้​กราบไหว้​แก่​เขา, แล​ได้​ละ​เรา​เสีย, แล​หา​ได้​รักษา​กฎหมาย​ของ​เรา​ไม่.</verse>
				<verse number="12">แล​เจ้า​ทั้งปวง​ได้​ประพฤติ​ชั่ว​กว่า​ปู่ย่าตายาย​ของ​พวก​เจ้า​อีก, ด้วยว่า, ดู​เถิด, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ดำเนิน​ตาม​นึก​ร้าย​ของ​เจ้า​ทุก​ตัว​คน, เพื่อ​จะ​ไม่​ได้​ฟัง​คำ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนี้​เรา​จะ​ทอดทิ้ง​พวก​เจ้า​จาก​ประเทศ​นี้​ให้​เข้า​ใน​ประเทศ​ที่​พวก​เจ้า​ไม่​รู้จัก. แล​ที่​ปู่ย่าตายาย​ของ​พวก​เจ้า​มิได้​รู้จัก, แล​ใน​ที่​นั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​พระ​อื่น​ทั้ง​หลาย​ทั้ง​กลางวัน​กลางคืน, ใน​ที่​เรา​จะ​ไม่​สำแดง​ความ​สงเคราะห์​แก่​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, นี่​แน่ะ, ปี​เดือน​จะ​มา, ที่​คน​จะ​ไม่​ต้อง​บอก​อีก​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ชีวิต​อยู่, ผู้​ที่​ได้​พา​พวก​ลูกหลาน​ยิศ​รา​เอ​ลออ​ก​มา​แต่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต,</verse>
				<verse number="15">แต่​เขา (จะ​บอก​ว่า) พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ชีวิต​อยู่, ผู้​ที่​ได้​พา​ลูกหลาน​ยิศ​รา​เอล​แต่​ประเทศ​ฝ่าย​เหนือ, แล​แต่​บรรดา​ประเทศ​ที่​เขา​ทั้งปวง​ต้อง​ไล่​ไป​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="16">นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ใช้ (เรียก) ชาวประมง​หลาย​คน, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, แล​ชาวประมง​นั้น​จะ​เสาะหา​เพื่อ​จะ​จับ​เขา, แล้ว​เรา​จะ​ใช้​เรียก​พราน​หลาย​คน, แล​พราน​เหล่านั้น​จะ​ต้อน​เขา​เพื่อ​จะ​จับ​แต่​ภูเขา​ทุก​เขา, แล​แต่​เนินเขา​ทุกแห่ง, แล​ให้​ไล่ออก​จาก​ช่อง​ถ้ำ​ภูเขา​หิน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ตา​ของ​เรา​ทอด​ดู​บรรดา​ทาง​ของ​เขา, แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​ซ่อน​ตัว​จาก​หน้า​ของ​เรา​ไม่​ได้, แล​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​เขา​ไม่​ได้​ปิด​มิด​จาก​ตา​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​ตอบ​ความ​อสัตย์​ความผิด​ของ​เขา​เป็น​สอง​เท่า, เพราะ​เขา​ทั้งปวง​ได้​กระทำ​ให้​ประเทศ​ของ​เรา​ชั่ว​ลามก​ไป​ด้วย​ซากศพ​แห่ง​ที่​น่าเกลียด​ของ​เขา. แล​เขา​ได้​ที่​มฤ​ดก​ของ​เรา​เต็ม​ด้วย​ความ​ชั่ว​น่าเกลียด​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="19">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​เป็นกำลัง​ของ​ข้าพ​เจ้า, แล​เป็น​ป้อม​ของ​ข้าพ​เจ้า, แล​เป็น​ที่พึ่ง​อาศัย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ใน​วัน​ความ​ทุกข์ยาก, นานา​ประเทศ​จะ​มา​หา​พระองค์​แต่​สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก, แล​เขา​จะ​บอก​วา, แท้จริง​ปู่ย่าตายาย​ของ​พวกเรา​ได้​มฤ​ดก​ความ​มุสา​ต่างๆ,แล​ความ​เปล่า, แล​ลัทธิ​ต่างๆ ที่​หา​มี​ประโยชน์​ไม่.</verse>
				<verse number="20">มนุษย์​ผู้ใด​ผู้​หนึ่ง​จะ​ทำ​พระ​ต่างๆ สำหรับ​ตัว, ที่​ไม่​ได้​เป็น​พระเจ้า​แท้​นั้น​ควร​หรือ.</verse>
				<verse number="21">เหตุ​ฉะนี้, ดู​เถิด, เรา​จะ​กระทำ​ให้​เขา​ทั้งปวง​รู้, อีก​ทีเดียว​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เขา​ทั้งปวง​รู้​ฝีมือ​เรา​แล​ฤทธิ์เดช​ของ​เรา. แล​เขา​คงจะ​ได้​รู้​ว่า​นาม​ของ​เรา​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ความผิด​ของ​ยะฮูดา​ได้​จารึก​ไว้​ด้วย​ปากกา​เหล็ก, และ​ด้วย​ปลาย​เพ็ชร. ความผิด​นั้น​แกะ​บน​โต๊ะ​หัวใจ​ของ​เขา, แล​บน​เขา​แท่น​ของ​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​พวก​ลูกหลาน​ของ​เขา​กำลัง​ระลึก​ถึง​แท่น​ทั้งปวง​ของ​เขา​แล​ระลึก​ถึง​ต้นไม้​เขียว​สด​บน​เนินเขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="3">โอ้​โอ๋​ภูเขา​ของ​เรา​ใน​ทุ่งนา​เอ๋ย, เรา​จะ​ยก​ให้​ของ ๆ เจ้า​แล​บรรดา​สมบัติ​ของ​เจ้า​ให้​เป็น​ของ​ปล้น, แล​ที่​สูง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, เพราะ​ความผิด​ตลอด​บรรดา​เขตต์​แดน​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">แล​ตัว​เจ้า​เอง​จะ​ต้อง​หยุด​จาก​ที่​มฤ​ดก​ของ​เจ้า, ซึ่ง​เรา​ได้​ให้แก่​เจ้า​นั้น, แล​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ปรนนิบัติ​พวก​ศัตรู​ของ​เจ้า​ใน​ประเทศ​ที่​เจ้า​ไม่​ได้​รู้จัก, เพราะ​เจ้า​ได้​ก่อ​ไฟ​ขึ้น​ใน​ความ​โกรธ​ของ​เรา, ซึ่ง​จะ​เผา​เอา​เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ผู้ใด​ได้​วางใจ​ใน​คน​ผู้ใด, แล​ได้​กระทำ​เนื้อ​ให้​เป็น​แขน​สำหรับ​ตัว, แล​มี​ใจ​ออก​ห่า​ก​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​นั้น​จะ​ได้​ต้อง​แช่ง.</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เขา​จะ​เป็น​เหมือน​อย่าง (คน) เปลือยเปล่า​ที่​ทะเลทราย, จะ​ไม่​ได้​เห็น​ความ​ดี​เมื่อ​ความ​ดี​จะ​มา, แต่​จะ​อาศัย​ที่​ระแหง​ใน​ป่า, ใน​แผ่น​ดิน​เกลือ​ที่​ไม่​มี​ผู้ใด​อยู่.</verse>
				<verse number="7">ความ​สุข​มาก​หลาย​จะ​มี​แก่​คน​นั้น​ผู้​ได้​วางใจ​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เป็น​ที่​วางใจ​ของ​ตัว.</verse>
				<verse number="8">เพราะ​เขา​จะ​เป็น​เหมือน​อย่าง​ต้นไม้​อัน​ปลูก​ริมน้ำ​ทั้ง​หลาย, แล​ที่​ได้​แผ่​ราก​ของ​ตัว​ออก​ตาม​แม่น้ำ, แล​จะ​ไม่​ได้​กลัว​เมื่อ​แดด​ร้อน​มา​ถึง, แต่​ใบ​ของ​ตัว​จะ​เขียว​สด, แล​จะ​ไม่​สาละวน​ใน​ปี​ที่​ฝน​แล้ง, แล​จะ​ไม่​หยุด​เกิด​ผล.</verse>
				<verse number="9">จิตต์​ใจ (มนุษย์) เป็น​โกง​เกิน​บรรดา​ทุกสิ่ง, แล​เป็น​ชั่ว​ราย​กา​จ​นัก, ใคร​จะ​รู้จัก​ใจ​นั้น​เล่า.</verse>
				<verse number="10">เรา​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​พิจารณา​จิตต์​ใจ (มนุษย์), เรา​ได้​ไล่เลียง​วิญญาณ​ทั้งปวง, จนชั้น​ที่​จะ​ตัดสิน​ให้​ทุกคนๆ ตาม​ทาง​ทั้งปวง​ของ​ตัว, แล​ตาม​ผล​การ​ประพฤติ​ทั้ง​หลาย​ของ​ตัว.</verse>
				<verse number="11">ดุจ​นก​กะ​ทา​ได้​ฟัก​ไข่​ที่​มัน​ไม่​ได้​ออก, คน​ที่​ได้​มั่งมี​แล​หา​ได้​ตาม​ความ​สัตย์​ไม่​ก็​อย่าง​นั้น, ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ละมั่ง​มี​นั้น​ใน​ท่ามกลาง​อายุ​ของ​ตัว, แล​ที่สุด​ปลาย​ของ​ตัว​จะ​เป็น​คน​โฉด​เขลา.</verse>
				<verse number="12">ที่​สวด​บริสุทธิ์​ของ​พวกเรา​เป็น​พระที่นั่ง​รุ่งเรือง​สูง​มา​แต่​ปฐม​แรก.</verse>
				<verse number="13">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​เป็น​ที่​หวัง​ใจ​ของ​ยิศ​รา​เอล. บรรดา​ผู้​ที่​ได้​ละทิ้ง​พระองค์​จะ​ต้อง​ความ​ละอาย, แล​คน​ทั้งปวง​ที่​ออก​ไป​จาก​เรา​จะ​ต้อง​จารึก​ไว้​ใน​ดิน, เพราะ​เขา​ได้​ละทิ้ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​เป็น​น้ำพุ​อัน​ประกอบ​ด้วย​ชีวิต​นั้น.</verse>
				<verse number="14">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ได้​รักษา​ข้าพ​เจ้า​ให้​หาย, แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​หาย, ขอ​ได้​โปรด​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด, แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​รอด​ได้, เพราะ​พระองค์​เป็น​ผู้​ที่​สรรเสริญ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">นี่​แน่ะ, เขา​ทั้งปวง​ได้​ถาม​ข้าพ​เจ้า​ว่า, คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​ที่ไหน, ให้​คำ​นั้น​มา​ถึง​เดี๋ยวนี้​เถิด.</verse>
				<verse number="16">ถึง​ตัว​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​ด่วนๆ ไป​จาก​ที่​เป็น​ครู​สอน​ศาสนา​ตาม​พระองค์, หรือ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​ปรารถนา​วัน​เป็น​อันตราย​นั้น, พระองค์​ได้​ทรง​ทราบ​อยู่​แล้ว. คำ​ที่​ออก​ริมฝีปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​อยู่​ตรง​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระองค์.</verse>
				<verse number="17">อย่า​ได้​เป็น​ที่​น่ากลัว​แก่​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​เป็น​ที่​หวัง​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ใน​วัน​ร้าย.</verse>
				<verse number="18">ให้​คน​จำพวก​ที่​ไล่​ข่มเหง​ข้าพ​เจ้า​นั้น, ให้​เสียใจ​ไป​เถิด, แต่​อย่า​ให้​ใจ​ข้าพ​เจ้า​เสีย​ไป, ขอ​ให้​เขา​ทั้งปวง​ตกตะลึง​ไป, แต่​อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​ตกตะลึง​เลย, ได้​พา​วัน​ร้าย​มา​เหนือ​พวกเขา, แล​ให้​เขา​ทั้งปวง​แตก​ทำลาย​ไป​ด้วย​ความ​ฉิบหาย​สอง​เท่า​เถิด.</verse>
				<verse number="19">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ดังนี้​ว่า, จง​ไป​ยืน​ใน​ประตู​ของ​ลูกหลาน​แห่ง​ไพร่พล​ทั้งปวง, ประตู​ที่​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยะฮูดา​ได้​เสด็จ​เข้า, แล​ที่​เขา​เสด็จ​ออก​นั้น.</verse>
				<verse number="20">แล​จง​ยืน​อยู่​ใน​บรรดา​ประตู​แห่ง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​จง​บอก​แก่​คน​ทั้งปวง​ว่า, ดูกร​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ของ​ยะฮูดา, แล​บรรดา​พวก​ยะฮูดา, แล​บรรดา​ชาวเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม. ที่​ได้​เข้า​มา​โดย​ประตู​เหล่านี้, จง​ฟัง​เอา​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด.</verse>
				<verse number="21">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง, อย่า​ได้​แบก​ของ​ใดๆ ใน​วัน​ซะบา​โต, แล​อย่า​ได้​พา​ของ​เข้า​ไป​โดย​ประตูเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม,</verse>
				<verse number="22">แล​อย่า​แบก​ของ​หนัก​ออก​จาก​บ้านเรือน​ของ​พวก​เจ้า​ใน​วัน​ซะบา​โต, หรือ​พวก​เจ้า​อย่า​ทำ​การ​ใดๆ, แต่​พวก​เจ้า​จง​ถือ​วัน​ซะบา​โต​ตาม​เรา​ได้​สั่ง​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="23">แต่​เขา​ทั้งปวง​หา​ได้​ฟัง​ไม่, หรือ​ไม่​ได้​เงี่ยหู​ของ​เขา​ฟัง, แต่​เขา​ได้​ทำใจ​คอ​เขา​แข็ง​เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​ได้ยิน, แล​จะ​ไม่​รับคำ​สั่งสอน.</verse>
				<verse number="24">แล​จะ​เป็น​มา, ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​หมั่น​ได้ยิน​แก่​เรา, เพื่อ​จะ​ไม่​ได้​เอา​ของ​หนักๆ แบก​เขา​ที่​ประตูเมือง​นี้​ใน​วัน​ซะบา​โต, แต่​จะ​ถือ​วัน​ซะบา​โต, เพื่อ​จะ​ไม่​ทำ​การ​ใดๆ ใน​วัน​นั้น. พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="25">ขณะนั้น​จะ​มี​กษัตริย์​หลาย​องค์, แล​เจ้า​หลาย​องค์, เสด็จ​เข้า​ใน​ประตูเมือง​นี้​กำลัง​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​ของ​ดา​วิด, แล​ทรง​ขี่​รถ​รบ​แล​ขี่ม้า, ทั้ง​พวกเขา​แล​เจ้าของ​เขา, แล​ชาย​ตระกูล​ของ​ยะฮูดา, แล​ชาวเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​เมือง​นี้​จะ​ได้​ตั้งอยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="26">แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​มา​แต่​เมือง​ยะฮูดาต่างๆ, แล​แต่​ตำบล​ล้อมรอบ​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​แต่​ประเทศ​เบ็น​ยา​มิ​น, แล​แต่​ที่​ระหว่าง​ภูเขา, แล​แต่​ภูเขา​ทั้งปวง, แล​แต่​ทิศใต้, กำลัง​พา​เครื่องบูชา​ยัญ​แล​เครื่องบูชา​อื่น, แล​เครื่องบูชา​เนื้อ, แล​เครื่อง​หอม, แล​จะ​นำ​เครื่องบูชา​สรรเสริญ​ถึง​ที่​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="27">แต่ทว่า​ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​ฟัง​แก่​เรา​เพื่อ​จะ​ได้​ถือ​วัน​ซะบา​โต, แต่​ได้​แบก​ของ​หนัก​เข้า​ไป​ใน​ประตูเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ใน​วัน​ซะบา​โต​นั้น, เรา​จึง​จะ​ได้​ก่อ​ไฟ​ขึ้น​ใน​ประตู​ทั้งปวง​เมือง​นั้น, แล​ไฟ​นั้น​จะ​เผา​เอา​วัง​ทั้งปวง​ของ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​ไฟ​นั้น​จะ​ไม่​ได้​ดับ​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">คำ​ซึ่ง​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า,</verse>
				<verse number="2">ลุก​ขึ้น​เถิด, แล​ลง​ไป​ถึง​ที่​เรือน​ช่าง​หม้อ, แล​ที่​นั้น​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เจ้า​ได้ยิน​คำ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ขณะนั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​ลง​ไป​ถึง​ที่​เรือน​ช่าง​หม้อ, ก็​นี่​แน่ะ, ผู้​ช่าง​หม้อ​ได้​ทำ​การ​ที่​บัง​เวียน​หม้อ​อยู่.</verse>
				<verse number="4">แล​เมื่อ​ภาชนะ​ที่​เขา​ทำ​ดินเหนียว​นั้น​ก็​เสีย​ไป​ใน​มือ​ช่าง​หม้อ, เขา​จึง​กลับ​ทำ​ดินเหนียว​นั้น​เป็น​ภาชนะ​อย่าง​อื่น, ตาม​ที่​ช่าง​หม้อ​พอใจ​ทำ.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ขณะนั้น​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ว่า, โอ้​เรือน​ของ​ยิศ​รา​เอล,</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​กระทำ​แก่​พวก​เจ้า​เหมือน​อย่าง​ช่าง​หม้อ​ได้​ทำ​นั้น​จะ​ไม่​ได้​หรือ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส. นี่​แน่ะ, ดุจ​ดินเหนียว​อยู่​ใน​มือ​คน​ช่าง​หม้อ​นั้น, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​อยู่​ใน​มือ​ของ​เรา​ฉะนั้น, โอ้​ตระกูล​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ขณะ​เรา​จะ​ว่า​ถึง​เมือง​ใดๆ, แล​ราชธานี​ใดๆ, เพื่อ​จะ​ถอน​เสีย​แล​ฉุดลาก​ลง, แล​ทำลาย​เสีย​นั้น,</verse>
				<verse number="8">ถ้า​แม้น​เมือง​ที่​เรา​ได้​ประกาศ​ว่า​ต่อสู้​นั้น, จะ​หันกลับ​จาก​ความ​ชั่ว​ของ​เขา, เรา​จะ​ได้​กลับ​หัน​จาก​ความ​ร้าย​ที่​เรา​หมาย​จะ​กระทำ​แก่​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="9">แล​เมื่อ​ขณะ​เรา​จะ​ว่า​ถึง​เมือง​ใดๆ, แล​ถึง​ราชธานี​ใดๆ, เพื่อ​จะ​กู้​ขึ้น​แล​ปลูก​ลง,</verse>
				<verse number="10">ถ้า​เมือง​นั้น​ทำ​การ​ชั่ว​ใน​ที่​ตา​เรา​เห็น, แล​ไม่​ได้​ฟัง​เสียง​ของ​เรา, เรา​จึง​จะ​ได้​กลับใจ​เสีย​จาก​ความ​ดี​ซึ่ง​เรา​ได้​ว่า​ไว้​ว่า​จะ​กระทำ​เป็น​ประโยชน์​แก่​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​จง​จัดแจง​ไป​บอก​พวก​ชาย​ยะฮูดา, แล​พวก​ชาย​ชาวเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​บอก​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้, นี่​แน่ะ, เรา​กำลัง​ก่อ​ความ​ร้าย​ต่อสู้​พวก​เจ้า​อยู่, แล​ยัง​กำลัง​คิดอ่าน​ความ​อัน​หนึ่ง​อัน​ใด​ต่อสู้​พวก​เจ้า. บัดนี้​พวก​เจ้า​จง​หันกลับ​จาก​ความ​ชั่ว​ของ​ตัว​ทุก​ตัว​คน, แล​จง​กระทำ​ให้​ทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​เจ้า, แล​การ​ประพฤติ​ทั้งปวง​ของ​พวก​เจ้า​ให้​ดี​เถิด.</verse>
				<verse number="12">แล​เขา​ทั้งปวง​ได้​ตอบ​ว่า, ไม่​มี​ความ​หวัง​ใจ​แล้ว, แต่​พวกเรา​จะ​ได้​ดำเนิน​ตาม​ความคิด​อ่าน​ของ​เรา​เอง, แล​พวกเรา​จะ​กระทำ​ตาม​ความ​กะ​ด้าง​แห่ง​ใจร้าย​ของ​เรา​ทุก​ตัว​คน.</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ไถ่ถาม​ใน​ท่ามกลาง​พวก​นานา​ประเทศ, ใคร​ได้ยิน​ความ​ดังนี้, ต่อ​หญิง​พรหมจารี​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​กระทำ​การ​อย่างหนึ่ง​อัน​พิลึก​พึง​กลัว.</verse>
				<verse number="14">หิมะ​แห่ง​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​จะ​ขาด​จาก​ก้อน​หิน​ที่​ทุ่งนา​ได้​หรือ, หรือ​น้ำ​ทั้ง​หลาย​ที่​ไหล​เย็น​มา​แต่​ที่​อื่น​จะ​ต้อง​เสีย​หรือ.</verse>
				<verse number="15">เพราะ​ไพร่พล​ของ​เรา​ได้​ลืม​เรา​เสียแล้ว, เขา​ได้​เผา​เครื่อง​หอม​บูชา​แก่​ที่​เปล่าๆ, แล​เขา​ได้​กระทำ​ให้​เขา​สะดุด​กะ​เดื่อง​ใน​ทาง​ของ​เขา, ผิด​ทาง​โบราณ​ทั้งปวง,</verse>
				<verse number="16">เพื่อ​จะ​ดำเนิน​ใน​ทาง​ทั้ง​หลาย​ที่​ไม่​ได้​พูน​ขึ้น, เพื่อ​จะ​ได้​กระทำ​ให้​แผ่น​ดิน​ของ​เรา​เปลี่ยว​ร้าง​ไป, เป็น​ที่​ให้​เสียง​ลง​จมูก (คน), ทุก​ตัว​คน​ที่​ได้​เดิน​ผ่าน​หน้าที่​นั้น​จะ​อัศจรรย์​ใจ, แล​จะ​สั่น​หัว​ของ​ตัว.</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​กระจัดกระจาย​เขา​ทั้งปวง​ตรงหน้า​ศัตรู​เขา, เหมือน​อย่าง​ด้วย​ลม​ตะ​วน​ออก, เรา​จะ​สำแดง​หลัง​ให้​เขา​แล​มิใช่​หน้า, ใน​วัน​อันตราย​ของ​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ขณะนั้น​เขา​ทั้งปวง​กล่าว​ว่า, มา​เถิด, แล​ให้​พวกเรา​คิดอ่าน​การ​ร้าย​ต่อสู้​ยิ​ระ​มะ​ยา​เถิด, เพราะ​กฎหมาย​จะ​ไม่​เสีย​จาก​ปุโรหิต, หรือ​ความ​ปรึกษา (จะ​ไม่​เสีย) จาก​ผู้​มี​ปัญญา, หรือ​คำ​พระ (จะ​ไม่​เสีย) จาก​ผู้ทำ​นาย. มา​เถิด, แล​ให้​พวกเรา​ตี​ยิ​ระ​มะ​ยา​โดย​สิ้น, แล​อย่า​ให้​พวกเรา​ฟัง​เอา​คำ​ของ​เขา​เลย</verse>
				<verse number="19">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​โปรด​เอา​พระทัย​ใส่​แก่​ข้าพ​เจ้า, แล​ได้​สดับ​ฟัง​เสียง​ของ​เขา​ทั้งปวง​ที่​ได้​ต่อสู้​ด้วย​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="20">ความ​ร้าย​จะ​ให้​เพราะ​ความ​ดี​ได้​หรือ, ด้วยว่า​เขา​ทั้งปวง​ได้​ขุด​บ่อ​สำหรับ​ใส่​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว. ได้​โปรด​ระลึก​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยืน​ขึ้น​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระองค์, เพื่อ​จะ​ได้​บอก​ความ​ดี​สำหรับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, แล​เพื่อ​จะ​ได้​หัน​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์​จาก​เขา.</verse>
				<verse number="21">เหตุ​ฉะนั้น​จง​มอบ​ลูก​ทั้งปวง​ของ​เขา​ให้แก่​ความ​อดอยาก, แล​ได้​เท​โลหิต​ของ​เขา​ออก​เสีย​โดย​กำลัง​ของ​กะ​บี่, แล​ภรรยา​ทั้งปวง​ของ​เขา​นั้น​ให้​ต้อง​ปราศ​จาก​ลูก​ของ​ตัว, แล​ให้​เป็น​หญิง​ม่าย​ไป, แล​ให้​ชาย​ของ​เขา​ต้อง​ฆ่า​ตาย, แล​ให้​คน​หนุ่ม​ทั้งปวง​ของ​เขา​ต้อง​ประหาร​ด้วย​กะ​บี่​ใน​กำลัง​สงคราม​ผจญ​กัน.</verse>
				<verse number="22">ให้​เขา​ได้ยิน​ความ​ร้องไห้​แต่​บ้านเรือน​ของ​ตัว, เมื่อ​พระองค์​จะ​พา​กองทหาร​มา​บน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​โดยพลัน​นั้น, เพราะ​เขา​ทั้งปวง​ได้​ขุด​บ่อ​เพื่อ​จะ​ได้​จับตัว​ข้าพ​เจ้า, แล​เขา​ได้​ซ่อน​บ่วง​แร้ว​เพื่อ​จะ​ได้​ดัก​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="23">ถึงกระนั้น​โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ได้​รู้​บรรดา​การ​คิดอ่าน​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า​เพื่อ​จะ​ประหาร​ข้าพ​เจ้า, อย่า​ได้​ยก​บาป​ของ​เขา, หรือ​อย่า​ได้​ลบ​เสีย​ซึ่ง​ความผิด​ของ​เขา​จาก​คลอง​พระเนตร​พระองค์, แต่​ให้​เขา​ทั้งปวง​ต้อง​ล้ม​ลง​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระองค์. ให้​ทำ (ดังนั้น) แก่​เขา​ทั้งปวง​ใน​เวลา​ที่​ทรง​พระ​พิ​โร​ธเถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​จง​ไป​เอา​ขวด​ดิน​ของ​ช่าง​หม้อ​ใบ​หนึ่ง, แล​เอา​ผู้เฒ่าผู้แก่​ของ​ไพร่พล, แล​ผู้​เจ้า​ผู้​แก่​ของ​พวก​ปุโรหิต,</verse>
				<verse number="2">แล​จง​ออก​ไป​ถึง​ที่​หุบเขา​แห่ง​บุตร​ฮิ​โน​ม​ซึ่ง​อยู่​ที่​ประตูเมือง​ประ​ต​ฮา​ริ​ซิ​ธ, แล​ประกาศ​ใน​ที่นั่น​คำ​ที่​เรา​จะ​บอก​แก่​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="3">แล​จง​บอก​ว่า, โอ้​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ของ​ตระกูล​ยะฮูดา, แล​พวก​ชาวเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ฟัง​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์, เจ้าของ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, คือ​พระเจ้า​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​พา​ความ​ร้าย​มา​เหนือ​ตำบล​นี้, คือ​ความ​ที่​ผู้ใดๆ จะ​ได้ยิน. หู​คน​นั้น​จะ​รำคาญ​เสียง​นัก;</verse>
				<verse number="4">เพราะ​เขา​ทั้งปวง​ได้​ละทิ้ง​เรา​เสีย​แล​ได้​ให้​ที่​ตำบล​นี้​เป็น​ที่​ไม่​รู้จัก​เรา​เลย, แล​ได้​เผา​บูชา​เครื่อง​หอม​ใน​ที่นี่​ถวาย​แก่​พระ​อื่น​ต่างๆ ที่​เขา​หรือ​บิดา​ทั้งปวง​ของ​เขา, หรือ​พวก​กษัตริย์​แห่ง​ยะฮูดา​มิได้​รู้จัก,</verse>
				<verse number="5">แล​ได้​ให้​ที่นี่​เต็ม​ด้วย​โลหิต​ของ​คน​ไม่​มี​ผิด, แล​เขา​ทั้งปวง​ได้​ก่อ​ที่​สูง​ทั้ง​หลาย​ของ​บา​ละ​ให้​ขึ้น, เพื่อ​จะ​ได้​เผา​ด้วย​ไฟ​ซึ่ง​บุตรชาย​ทั้งปวง​ของ​เขา​ให้​เป็น​เครื่องบูชา​ถวาย​แก่​บา​ละ, ซึ่ง​เรา​ไม่​ได้​สั่ง, หรือ​ไม่​ได้​พูด​หรือ​ไม่​ได้​นึกในใจ​เรา​เลย.</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนี้​ดู​เถิด, วัน​คืน​จะ​มา​ที่​ตำบล​นี้​ไม่​ต้อง​เรียก​ว่า​โธ​ไฟ​ท​อีก, หรือ​ไม่​เรียก​ว่า​หุบเขา​ของ​ฮิ​โน​ม, แต่​จะ​ต้อง​เรียก​ว่า​หุบเขา​สำหรับ​ฆ่า​ตาย, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="7">แล​เรา​จะ​กระทำ​ความ​ปรึกษา​ของ​เมือง​ยะฮูดา​แล​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ให้​เสีย​เปล่า​ใน​ตำบล​นี้, แล​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เขา​ทั้งปวง​ล้ม​ลง​ด้วย​กะ​บี่​ต่อหน้า​พวก​ศัตรู​ของ​เขา, แล (ให้​ล้ม​ลง) ด้วย​มือ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​แสวงหา​ชีวิต​ของ​เขา, แล​ซากศพ​ของ​เขา​ทั้งปวง​นั้น​เรา​จะ​ยก​ให้​เป็น​อาหาร​สำหรับ​ฝูง​นก​ใน​อากาศ​แล​สำหรับ​ฝูง​สัตว์​บน​บก.</verse>
				<verse number="8">แล​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เมือง​นี้​เปลี่ยว​ร้าง​ไป, แล​เป็น​ที่​ให้​สูด​ปาก​ทุก​ตัว​คน​ที่​เดิน​ผ่าน​หน้า​นั้น​จะ​อัศจรรย์​ใจ​แล​สูด​ปาก​เพราะ​บรรดา​อุป​ทวะ​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="9">แล​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​กิน​เนื้อ​ลูกชาย​แล​กิน​เนื้อ​ลูก​หญิง​ของ​เขา, แล​เขา​ทุกคน​จะ​กิน​เนื้อ​ของ​เพื่อน​ใน​เวลา​ที่​พวก​ศัตรู​ของ​เขา​จะ​ตั้ง​ค่าย​ล้อมรอบ​เมือง​อยู่, แล​พวก​ศัตรู​ที่​เสาะหา​ชีวิต​ของ​เขา, จะ​ขัดขวาง​เขา​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ขณะนั้น​เจ้า​จง​หัก​ขวด​ใบ​นั้น, ใน​ที่​ผู้ชาย​ทั้งปวง​ที่​ไป​ด้วย​เจ้า​จะ​ได้​เห็น, แล​เจ้า​จง​บอก​แก่​เขา​ทั้งปวง​ว่า,</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า. เหมือน​ฉะนั้น​เรา​จะ​หัก​ไพร่พล​เหล่านี้, แล​เมือง​นี้​ดุจ​เขา​หัก​ขวด​ของ​ช่าง​หม้อ​ใบ​หนึ่ง​ใบ​ใด​ที่​จะ​แก้​ให้​เป็นปกติ​อีก​มิได้, แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​เอา​ศพ​คน​เหล่านั้น​ฝัง​ใน​ที่​โธเฟธ​กว่า​จะ​ไม่​มี​ที่​เปล่า​จะ​ฝังศพ​อีก​ได้.</verse>
				<verse number="12">เหมือน​เช่นนั้น​เรา​จะ​กระทำ​แก่​ตำบล​นี้, แล​แก่​ชาวเมือง​นี้​แล​กระทำ​ให้​เมือง​นี้​เป็น​เหมือน​อย่าง​โธเฟธ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="13">แล​เรือน​ทั้งปวง​แห่ง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​เรือน​ทั้งปวง​ของ​เหล่า​กษัตริย์​พวก​ยะฮูดา, จะ​ต้อง​โสโครก​เหมือน​อย่าง​ตำบล​โธเฟธ, เพราะ​บรรดา​เรือน​ที่​เขา​ได้​เผา​เครื่อง​หอม​บูชา​บน​หลังคา​นั้น​ถวาย​แก่​ของ​ใน​ท้อง​ฟ้า, แล​ได้​เท​ของ​ดื่ม​ออก​บูชา​แก่​พระ​อื่น​ต่างๆ ด้วย.</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ขณะนั้น​โธเฟธ, ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ใช้​ให้​เขา​ไป​ทำนาย​ใน​ที่​ยิ​ระ​มะ​ยา​ได้​มา​แต่​ตำบล​นั้น, แล้ว​ยิ​ระ​มะ​ยา​ยืน​ขึ้น​ใน​บริเวณ​แห่ง​วิหาร​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="15">แลบ​อก​แก่​บรรดา​ไพร่พล​เมือง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​พา​มา​เหนือ​เมือง​นี้​แล​เหนือ​บรรดา​บ้านเมือง​ที่​สำหรับ​เมือง​นี้, ซึ่ง​ความ​ร้าย​ที่​เรา​ได้​บอก​ต่อสู้​เมือง​นี้​ทุกสิ่งทุกอย่าง, เพราะ​เขา​ทั้งปวง​ได้​กระทำ​ใจคอ​ของ​เขา​แข็ง, เพื่อ​จะ​ไม่​ได้​ฟัง​คำ​ของ​เรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ประการ​หนึ่ง, ปัศฮูรบุตรชาย​ของ​อิเมร​เป็น​ปุโรหิต, แล​เป็น​นายใหญ่​แห่ง​วิหาร​พระ​ยะ​โฮ​วา, เขา​ได้ยิน​ว่า, ยิ​ระ​มะ​ยา​ทำนาย​เป็น​ความ​เหล่านี้​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">ขณะนั้น​ปัศฮูร​จึง​เฆี่ยน​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย, แล้ว​ให้​ยิ​ระ​มะ​ยา​ติด​ชื่อ​ที่​มี​ใน​ประตู​สูง​แห่ง​เบ็น​ยา​มิ​น, ที่​ริม​วิหาร​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น.</verse>
				<verse number="3">แล​ครั้น​มา​ถึง​ทรง​นี้​ปัศฮูร​นา​ยิ​ระ​มะ​ยา​ออก​จาก​ขื่อ​นั้น. ขณะนั้น​ยิ​ระ​มะ​ยา​บอก​ปัศฮูร​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ได้​เรียกชื่อ​เจ้า​ว่า​เป็น​ปัศฮูร, แต่​ได้​เรียกชื่อ​ว่า​มา​ค​รม​ศ​ซา​บิ​บ.</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​กระทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ความ​พิลึก​พึง​กลัว​แก่​ตัว​เจ้า​เอง, แล​แก่​บรรดา​เพื่อน​เจ้า. แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ล้ม​ลง​ด้วย​กะ​บี่​ของ​ศัตรู​เขา, แล​ตา​ของ​เจ้า​จะ​ได้​เห็น​ความ​อันตราย​นั้น, แล​เรา​จะ​มอบ​ให้​บรรดา​ตระกูล​ยะฮูดา​เขา​ใน​มือ​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน, แล​พระองค์​จะ​พา​เขา​ทั้งปวง​เป็น​ชะ​เลย​ถึง​เมือง​บาบู​โลน, แล​จะ​ประหาร​เขา​ทั้งปวง​ด้วย​กะ​บี่.</verse>
				<verse number="5">อีก​ประการ​หนึ่ง, เรา​จะ​มอบ​บรรดา​กำลัง​ของ​เมือง​นี้, ทั้ง​บรรดา​การงาน​แล​บรรดา​ของ​ประเสริฐ​เมือง​นี้, แล​บรรดา​สมบัติ​ของ​กษัตริย์​ยะฮูดา​นั้น, เรา​จะ​ยก​ให้​ใน​มือ​ศัตรู​ของ​เขา, ศัตรู​นั้น​จำ​ทำลาย​ของ ๆ เขา, แล​จะ​กวาด​เอา​เขา​ทั้งปวง​ไป​ถึง​เมือง​บาบู​โลน,</verse>
				<verse number="6">แล​ตัว​เจ้า​ปัศฮูร​ทั้ง​บรรดา​ที่อยู่​ใน​เรือน​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​เข้า​ไป​ใน​ความ​ชะ​เลย, แล​ตัว​เจ้า​จำเป็น​มา​ถึง​เมือง​บาบู​โลน, แล​ที่นั่น​ตัว​เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย, แล​จะ​ต้อง​ฝังศพ​ของ​ตัว​ที่นั่น, ทั้ง​ตัว​เจ้า​แล​บรรดา​พวก​เพื่อน​ของ​เจ้า, ที่​เจ้า​ได้​ทำนาย​เป็น​ความ​เท็จ​นั้น.</verse>
				<verse number="7">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ได้​ตรัส​ชักชวน​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, แล​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ถูก​ความ​ชักชวน​นั้น, พระองค์​มี​กำลัง​มาก​กว่า​ข้าพ​เจ้า, แล​ได้​ชะ​นะ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว. ข้าพ​เจ้า​ได้​ถูก​ความ​ดูหมิ่น​ทุก​วัน, เขา​เยาะเย้ย​ตัว​ข้าพ​เจ้า​ทุกคน.</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ตั้งแต่​ข้าพ​เจ้า​ได้​พูด​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ต้อง​ร้อง​ออก, ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้อง​ด้วย​การ​พยาบาท​กัน​แล​การ​ข่มเหง, เพราะ​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ความ​ดูหมิ่น, แล​เป็น​ความ​เยาะเย้ย​แก่​ข้าพ​เจ้า​ทุก​วัน.</verse>
				<verse number="9">ขณะนั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​บอก​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​พูด​ถึง​พระองค์​อีก, หรือ​จะ​ไม่​บอก​ใน​นาม​ของ​พระองค์​อีก​แล้ว, แต่​คำ​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​ใจ​ข้าพ​เจ้า​เหมือน​อย่าง​ไฟ​ปิด​ไว้​ใน​กะ​ดู​ก​ทั้งปวง​ของ​ตัว​ข้าพ​เจ้า, แล​ข้าพ​เจ้า​จึง​เหน็ดเหนื่อย​ด้วย​การ​นิ่ง​อยู่, แล​ข้าพ​เจ้า​จะ​นิ่ง​ต่อไป​มิได้.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​ความ​ดูหมิ่น​ของ​คน​มากมาย, ความ​สะดุ้ง​มี​อยู่​รอบ​ทุก​ข้าง. จง​แจ้งความ​นี้​เถิด, แล​พวกเรา​จะแจ้ง​ความ​นั้น. บรรดา​เพื่อน​ของ​ข้าพ​เจ้า​คอย​จ้อง​ข้าพ​เจ้า​เพื่อ​จะ​ได้​เห็น​ข้าพ​เจ้า​เดิน​เขยก​ไป, (เขา​บอก​กัน​ว่า) ชะรอย​ยิ​ระ​มะ​ยา​จะ​ถูก​ความ​ชักชวน, แล​พวกเรา​จะ​ได้​ชะ​นะ​แก่​เขา, แล​พวกเรา​จะ​ได้​หาย​แค้น​เหนือ​เขา.</verse>
				<verse number="11">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​อยู่​ด้วย​ข้าพ​เจ้า​เป็น​เหมือน​อย่าง​ผู้​มี​ฤทธิ์​อัน​พิลึก​พึง​กลัว, เหตุ​ฉะนี้​จำพวก​ที่​ข่มเหง​ข้าพ​เจ้า​จะ​ต้อง​สะดุด​กะ​เดื่อง, แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​ไม่​ชะ​นะ. เขา​จะ​ต้อง​ละอาย​นัก, เพราะ​ใจ​ไม่​เจริญ. ความ​วุ่นวาย​ของ​เขา​จะ​ไม่​ลืม​ได้​เลย.</verse>
				<verse number="12">แต่​โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เป็น​ผู้​ที่​ได้​ไล่เลียง​ผู้​สัตย์​ซื่อ, แล​ได้​เห็น​ใน​เอว​แล​ใน​ใจ (คน), ขอ​ให้​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ความ​แค้น​ของ​พระองค์​ลง​บน​เขา​ทั้งปวง, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เปิด​ความ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทูล​แก่​พระองค์​แล้ว.</verse>
				<verse number="13">จง​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​พระองค์​ได้​ช่วย​จิตต์​วิญญาณ​ของ​คน​ยากจน​ออก​จาก​มือ​คน​ทำร้าย​แล้ว</verse>
				<verse number="14">ให้​วันที่​ข้าพ​เจ้า​เกิด​นั้น, เป็น​ที่​แช่ง, วันที่​มารดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​คลอด​ตัว​ข้าพ​เจ้า​นั้น, อย่า​ให้​ถูก​ความ​เจริญ.</verse>
				<verse number="15">ความ​แช่ง​จง​มี​แก่​ผู้ชาย, ที่​ได้​เอา​ข้าว​มาบ​อก​แก่​บิดา​ข้าพ​เจ้า​ว่า, มี​บุตรชาย​เกิด​แก่​ท่าน​แล้ว, ท่าน​จง​มี​ความยินดี​เพราะ​ข่าว​นั้น.</verse>
				<verse number="16">แล​ให้​ชาย​คน​นั้น​เป็น​เหมือน​อย่าง​บ้านเมือง​ทั้ง​หลาย​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ให้​พัง​ลง​นั้น, แล​ไม่​ได้​กลับ​พระทัย, แล​ให้​ผู้​นั้น​ได้ยิน​ความ​ร้องไห้​ใน​เวลา​เช้า,</verse>
				<verse number="17">แล​ให้​ได้ยิน​ความ​โห่ร้อง​ใน​เวลา​ตะวัน​เที่ยง, เพราะ​เขา​ไม่​ได้​ฆ่า​ตัว​ข้าพ​เจ้า​เมื่อ​เวลา​ที่​ออก​จาก​ครรภ์, เพื่อ​มารดา​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​เป็น​ที่​ฝังศพ​ข้าพ​เจ้า, แล​ท้อง​มารดา​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​โต​ไป​ด้วย​ตัว​ข้าพ​เจ้า​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="18">เหตุผล​ประการ​ใด​ตัว​ข้าพ​เจ้า​ได้​ออก​มา​จาก​ครรภ์​เห็น​การ​ลำบาก​แล​ความ​ทุกข์, เมื่อ​วัน​คืน​ทั้ง​หลาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ศูนย์​ไป​ด้วย​ความ​ละอาย​เล่า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">คำ​โอวาท​ซึ่ง​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​เมื่อ​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​ได้​ใช้​ปัศฮูร​บุตรชาย​ของ​มัลคี​ยา, แล​ซะ​ฟัน​ยา, ลูกชาย​มา​เซ​ยา​เป็น​ปุโรหิต,</verse>
				<verse number="2">ให้​ไป​หา​ยิ​ระ​มะ​ยา​บอก​ว่า, ขอ​ท่าน​ได้​สืบถาม​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพื่อ​ประสงค์​พวกเรา, เพราะ​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​กำลัง​ทำ​ศึก​ต่อสู้​เรา​อยู่, ชะรอย​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​โปรด​พวกเรา​ตาม​บรรดา​การงาน​อัศจรรย์​ของ​พระองค์, เพื่อ​จะ​ให้​นะ​บูคัศเนซัร​ขึ้น​ไป​จาก​พวกเรา.</verse>
				<verse number="3">ขณะนั้น​ยิ​ระ​มะ​ยา​กล่าว​แก่​เขา​ทั้งปวง​ว่า,</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ทูล​แก่​ซิ​ดคี​ยา​ว่า​ดังนี้, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​หัน​เครื่อง​อาวุธ​ที่​มี​ใน​มือ​พวก​เจ้า, ที่​พวก​เจ้า​ได้​สู้รบ​ต่อ​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน, แล​ต่อสู้​ชาติ​เคเซ็ด​ที่​ได้​ล้อม​พวก​เจ้า​นอก​กำแพง​นั้น, ให้​กลับ​หลัง, แล​เรา​จะ​ชุมนุม​พวก​ศัตรู​เหล่านั้น​ใน​ที่​ท่ามกลาง​เมือง​นี้.</verse>
				<verse number="5">แล​เรา​เอง​จะ​รบ​ต่อสู้​พวก​เจ้า, ด้วย​มือ​เหยียด​ออก​แล​ด้วย​แขน​อัน​แข็งแรง, ก็​ด้วย​ความ​กริ้ว​แล​ความ​ร้าย​ฉุนเฉียว, แล​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ​ใหญ่​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ตี​ชาวเมือง​นี้, ทั้งคน​ทั้ง​สัตว์​โดย​รัจ ฉาน, เขา​ทั้งปวง​จะ​ตาย​ด้วย​โรค​ห่า​ใหญ่.</verse>
				<verse number="7">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, ภายหลัง​เหตุ​นั้น, เรา​จะ​มอบ​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​แห่ง​ตระกูล​ยะฮูดา, กับ​บ่าว​ทาส​ของ​ท่าน, กับ​ไพร่พล​แล​คน​อื่น, แล​ที่​ค้าง​อยู่​ใน​เมือง​อัน​เหลือ​จาก​โรค​ห่า, แล​เหลือ​จาก​กะ​บี่, แล​เหลือ​จาก​ความ​อดอยาก​นั้น​ให้​เข้า​ใน​เงื้อมมือ​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน; แล​ให้​เข้า​ใน​มือ​พวก​ศัตรู​เขา, แล​ให้​เข้า​ใน​มือ​จำพวก​ที่​เสาะหา​จะ​ทำลาย​ชีวิต​เขา, แล​นะ​บูคัศเนซัร​จะ​ตี​เขา​ทั้งปวง​ด้วย​คม​กะ​บี่, แล​ท่าน​จะ​ไม่​โปรด​เขา ไม่​เมตตา​เขา ไม่​สงสาร​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="8">แล​เจ้า​จง​บอก​แก่​ไพร่พล​เหล่านี้​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​ตั้ง​ทางตรง​หน้า​พวก​เจ้า​สอง​ทาง, คือ​ทาง​ชีวิต​แล​ทาง​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="9">ผู้ใด​อยู่​ใน​เมือง​นี้​จะ​ต้อง​ด้วย​กะ​บี่, แล​ด้วย​อดอยาก, แล​ด้วย​โรค​ห่า, แต่​ผู้​ที่​ออก​จาก​เมือง, แล​ตก​อยู่​กับ​ชาติ​เคเซ็ด​ที่​ยัง​ล้อม​เมือง​ไว้​นั้น, จะ​ได้​รอด​ชีวิต​ของ​ตัว, แล​ชีวิต​ของ​เขา​นั้น​จะ​เป็น​ต่าง​ของ​ปล้น​แก่​ตัว.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เรา​ได้​ตั้งหน้า​ของ​เรา​ต่อ​เมือง​นี้, เพื่อ​จะ​ทำร้าย, มิใช่​เพื่อ​จะ​ทำดี, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, เมือง​นี้​จะ​ต้อง​มอบ​ไว้​ใน​เงื้อมมือ​ของ​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน, ท่าน​จะ​เผา​เมือง​นี้​ด้วย​ไฟ.</verse>
				<verse number="11">แล​ถึง​ตระกูล​กษัตริย์​ยะฮูดา​เจ้า​จง​บอก​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ได้ยิน​คำ​โอวาท​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="12">โอ้​ตระกูล​ของ​ดา​วิด​เอ๋ย, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, จง​พิพากษา​ด้วย​ความ​สัตย์​ใน​เวลา​เช้า, แล​จง​ช่วย​ผู้​ต้อง​เสีย​เปล่า​ให้​ออก​จาก​มือ​คน​ที่​ข่มเหง, เกลือก​ว่าความ​พิ​โร​ธ​อัน​ใหญ่​ของ​เรา​จะ​ออก​ไป​ดุจ​ไฟ​แล​เผา​เอา​กว่า​จะ​ไม่​มี​ผู้ใดๆ อาจ​ดับ​ได้, เพราะ​ความ​ร้าย​แห่ง​การ​ร้าย​ของ​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">นี่​แน่ะ, เป็น​ผู้​ต่อสู้​เจ้า, ผู้​เป็น​ชาว​แห่ง​หุบเขา​ใน​หว่าง​เขา​หิน, ที่​ได้​อวด​ว่า, ใคร​อาจ​ลง​มา​ต่อสู้​พวกเรา​ได้, หรือ​ใคร​จะ​เข้า​ใน​ที่อยู่​ของ​พวกเรา​ได้​เล่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="14">แต่​เรา​จะ​ลงโทษ​แก่​พวก​เจ้า, สม​แก่​ผล​การ​ประพฤติ​ทั้งปวง​ของ​พวก​เจ้า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, แล​เรา​จะ​ก่อ​ไฟ​ขึ้น​ใน​ป่าดง​เมือง​นี้, แล​ไฟ​นั้น​จะ​กิน​สิ่ง​ทั้งปวง​อัน​ล้อมรอบ​นั้น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​จง​ลง​ไป​ถึง​วัง​ของ​กษัตริย์​แห่ง​ยะฮูดา, แลบ​อก​คำ​นี้​ใน​ที่​นั้น,</verse>
				<verse number="2">แลบ​อก​ว่า โอ้​กษัตริย์​ของ​ยะฮูดา, ผู้​ที่​ได้​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​ของ​ดา​วิด, ตัว​ท่าน​ก็ดี​แล​พวก​บ่าว​ของ​ท่าน​ก็ดี, แล​ไพร่พล​ของ​ท่าน​ที่​ได้​เข้า​ใน​ประตู​เหล่านี้, จง​ฟัง​เอา​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ประพฤติ​เป็น​ความ​สัตย์​แล​ชอบธรรม, แล​ช่วย​ผู้​ที่​ต้อง​เสีย​เปล่า​ให้​ออก​จาก​มือ​ของ​ผู้​ข่มขี่, แล​อย่า​ทำ​การ​ผิด, อย่า​ทำร้าย​แก่​ผู้​ต่าง​ประเทศ, แก่​คน​กำพร้า, แล​แก่​หญิง​ม่าย, แล​อย่า​ให้​เลือด​คน​อัน​ไม่​มี​ผิด​ไหล​ออก​ใน​ที่​ตำบล​นี้.</verse>
				<verse number="4">ด้วยว่า​ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ประพฤติ​ตาม​นี้​จริง​ไซร้, จึง​จะ​มี​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​เสด็จ​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​ของ​ดา​วิด, เข้า​มา​ใน​ประตู​วัง​นี้, กำลัง​นั่ง​ใน​ราชรถ​แล​บน​ม้า, ทั้ง​พวก​บ่าว​ของ​พระองค์,</verse>
				<verse number="5">แล​ไพร่พล​ของ​พระองค์, แต่ทว่า​ถ้า​พวก​เจ้า​ไม่​ฟัง​คำ​เหล่านี้, เรา​จะ​สาบาน​โดย​ชื่อ​ของ​เรา​เอง​ว่า, วัง​นี้​จะ​ต้อง​เป็น​ร้าง​เปล่า,</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​แก่​วัง​ของ​กษัตริย์​ยะฮูดา​ว่า, เจ้า​เป็น​ฆี​ละ​อาด​แก่​เรา, แล​เป็น​ศีรษะ​เมือง​ละ​บา​โน​น. แท้จริง​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ป่า​ดอน, แล​เป็น​บ้านเมือง​ซึ่ง​ไม่​มี​คน​อยู่.</verse>
				<verse number="7">แล​เรา​จะ​จัดแจง​จำพวก​สำหรับ​ทำลาย​ต่อสู้​เจ้า, เขา​ทุก​ตัว​คน​จะ​ถือ​เครื่อง​อาวุธ, แล​เขา​จะ​ตัด​ต้นสน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​เลือกสรร​ไว้​นั้น, แล​จะ​ทิ้ง​ใน​ไฟ.</verse>
				<verse number="8">แล​ประเทศ​มาก​หลาย​จะ​เดิน​ผ่าน​หน้า​เมือง​นี้, เขา​จะ​กล่าว​แก่​เพื่อน​ทุก​ตัว​คน​ว่า, เหตุผล​ประการ​ใด​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​กระทำ​เช่นนั้น​แก่​เมือง​ใหญ่​นี้​เล่า.</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ขณะนั้น, เขา​ทั้งปวง​จะ​ตอบ​ว่า, เหตุ​เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ละทิ้ง​ซึ่ง​ความ​ไมตรี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา, แล​ได้​ไหว้​พระ​อื่นๆ ต่างๆ, แล​ได้​ปรนนิบัติ​พระ​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="10">เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ร้องไห้​เพราะ​คนตาย, หรือ​อย่า​เศร้าหมอง​ใจ​เพราะ​เขา, แต่​จง​ร้องไห้​น้ำตาไหล​หนัก​เพราะ​เขา​ที่​ได้​ออก​ไป​จาก​เมือง, ด้วยว่า​เขา​จะ​ไม่​กลับ​มา​อีก​เลย, แล​จะ​ไม่​เห็น​เมือง​ที่​เกิด​ของ​ตัว​อีก.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า​ถึง​ซา​ลุ​น​บุตร​ของ​โย​ซี​ยา, กษัตริย์​แห่ง​เมือง​ยะฮูดา, ที่​ได้​เสวย​ราชย์​แทน​โย​ซี​ยา​พระราช​บิดา​ของ​ตัว, คือ​ผู้​ที่​ได้​ออก​จาก​ตำบล​นี้​แล้ว, ว่า​เขา​จะ​ไม่​กลับ​มา​อีก​เลย,</verse>
				<verse number="12">แต่​เขา​จะ​ต้อง​ตาย​ใน​ที่​เขา​ทั้งปวง​ได้​พา​ตัว​เขา​เป็น​ชะ​เลย​นั้น, แล​จะ​ไม่​เห็น​แผ่น​ดิน​นี้​อีก​เลย</verse>
				<verse number="13">วิ​บาก​จง​มี​แก่​เขา, ที่​ได้​สร้าง​เรือน​ของ​ตัว​โดย​ความ​อสัตย์​อธรรม, และ​ได้​ทำ​ห้อง​ทั้ง​หลาย​ของ​ตัว​โดย​ความผิด, คือ​ผู้​ที่​ได้​ใช้​เพื่อนบ้าน​ของ​ตัว​ปราศ​จาก​ค่าจ้าง, แล​ไม่​ได้​ให้​อะไร​แก่​เขา​เพราะ​การ​ที่​เขา​ได้​ทำ​นั้น,</verse>
				<verse number="14">ผู้​ที่​ได้​ว่า, เรา​จะ​สร้าง​เรือน​สำหรับ​ตัว​เรา​ให้​กว้างขวาง, และ​ให้​มี​ห้อง​ใหญ่​ต่างๆ, แล​จะ​ตัด​ช่อง​เป็น​หน้าต่าง​สำหรับ​ตัว, แล​เรือน​นั้น​แล้ว​ไป​ด้วย​ไม้​ยางสน, และ​ทา​สี​ด้วย​ชาด.</verse>
				<verse number="15">เจ้า​จะ​เสวย​ราชย์​เพราะ​เจ้า​ได้​หุ้ม​ตัว​ไว้​ด้วย​ยางสน​หรือ, พระราช​บิดา​ของ​เจ้า​ได้​กิน​แล​ดื่ม​แล​ได้​กระทำ​ความ​ชอบ​แล​ความ​สัตย์​ธรรม​มิใช่​หรือ, ก็​จึง​ได้​เกิด​ความ​สุข​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ได้​ตัดสิน​ความ​ของ​คน​ยากเข็ญ​ใจ, ขณะนั้น​จึง​ได้​เถิด​ความ​สุข​แก่​ท่าน. นี่​มิใช่​ความ​ที่​รู้จัก​เรา​หรือ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="17">แต่​หน่วย​ตา​ของ​เจ้า, แล​ใจ​คือ​ของ​เจ้า​ประพฤติ​แต่​เพื่อ​ความ​โลภ​ของ​เจ้า, แล​เพื่อที่จะ​ให้​เลือด​ของ​คน​ไม่​มี​ผิด​ตก​ไหล, แล​เพื่อ​ความ​ข่มเหง, แล​เพื่อ​ความ​ร้าย.</verse>
				<verse number="18">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ถึง​ยะ​โฮ​ยา​คีม, บุตรชาย​ของ​โย​ซี​ยา, กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา​ว่า, เขา​ทั้งปวง​จะ​ไม่​เศร้าหมอง​สงสาร​เพราะ​ยะ​โฮ​ยา​คีม​เลย, ว่า, โอ้​โอ๋​พี่ชาย​เรา​หรือ, โอ้​โอ๋​พี่​หญิง​เรา, เขา​จะ​ไม่​เสียดาย​เพราะ​เจ้า​ว่า, โอ้​โอ๋​เจ้านาย, หรือ​โอ้​โอ๋​รุ่งเรือง​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="19">ยะ​โฮ​ยา​คีม​จะ​ถูก​ฝังศพ​ของ​ตัว​ด้วย​การ​ศพ​สำหรับ​ตัว​ลา​ตัว​หนึ่ง, ที่​เขา​ลาก​เอา​ไป​ทั้ง​นอก​ประตูเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น</verse>
				<verse number="20">เจ้า​จง​ขึ้น​ไป​ถึง​เขา​ละ​บา​โน​น, แล​ยก​เสียง​ของ​เจ้า​ใน​ตำบล​บา​ซาน, แล​ร้อง​จาก​ภูเขา​อะบา​ริม, เพราะ​บรรดา​คน​ที่รัก​เจ้า​นั้น​ทำลาย​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="21">เรา​ได้​บอก​แก่​เจ้า​ใน​ความ​จำเริญ​ของ​เจ้า, แต่​เจ้า​ได้​ตอบ​ว่า, เรา​จะ​ไม่​ได้ยิน. นี่​แล​เป็น​อย่าง​ธรรมเนียม​ของ​เจ้า​แต่​หนุ่มๆ ของ​เจ้า​มา, คือ​เจ้า​หา​ได้​ฟัง​เสียง​ของ​เรา​ไม่.</verse>
				<verse number="22">ลม​จะ​กิน​บรรดา​เจ้านาย​ของ​เจ้า​แล​ผู้​ที่รัก​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​เข้า​ไป​ใน​ความ​ชะ​เลย, แท้จริง​เมื่อ​ขณะนั้น, เจ้า​จะ​ต้อง​ละอาย​ตกตะลึง​เพราะ​บรรดา​ความ​บาป​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="23">โอ้​โอ๋​เจ้า​ชาวเมือง​ละ​บา​โน​นเอ๋ย, ที่​ได้​ทำ​รัง​ของ​ตัว​ใน​ที่​ต้นสน​ทั้งปวง​นั้น, เจ้า​จะ​ต้องการ​สงสาร​มาก​เท่าใด​เมื่อ​เจ้า​จะ​มี​ลม​เบ่ง​มา​เหนือ​ตัว, จะ​มิ​ปวด​เหมือน​อย่าง​หญิง​กำลัง​คลอด​บุตร​นั้น​เล่า.</verse>
				<verse number="24">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, เรา​เป็น​อยู่ (มั่นคง​ฉันใด). ถึง​คัล​นา​บุตร​ยะ​โฮ​ยา​คีม​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, เป็น​แหวน​ตรา​ที่​มือขวา​ของ​เรา, ถึงกระนั้น​เรา​จะ​ถอด​เจ้า​ออก​จาก​ที่นั่น,</verse>
				<verse number="25">แล​เรา​จะ​ยก​เจ้า​ให้​เข้า​ใน​มือ​คน​ที่​ได้​หา​ชีวิต​ของ​เจ้า, แล​เข้า​ใน​มือ​เขา​ที่​เจ้า​ได้​กลัว​หน้า​เขา​นั้น​คือ​ใน​มือ​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน, แล​เข้า​ใน​มือ​พวก​เคเซ็ด.</verse>
				<verse number="26">แล​เรา​จะ​ทอดทิ้ง​เจ้า​ออก​ไป​นอก, แล​มารดา​ของ​เจ้าที่​ได้​คลอด​เจ้า, ให้​เข้า​ไป​ใน​ประเทศ​อื่น​ที่​เจ้า​ไม่​ได้​เกิด, แล​เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​ใน​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="27">แต่​ประเทศ​ที่​เขา​ทั้งปวง​ปรารถนา​กลับ​ไป​อยู่​นั้น, เขา​จะ​ไม่​กลัว​ไป​อยู่​เลย.</verse>
				<verse number="28">คัล​นา​คน​นี้​เป็น​ภาชนะ​หัก​ทิ้ง​เสียแล้ว​หรือ. เป็น​ภาชนะ​อัน​หนึ่ง​ที่​ไม่​มี​อะไร​ชอบ​หรือ. เหตุ​ไฉน​เขา​กับ​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา​ต้อง​ทอดทิ้ง​ข้างนอก, แล​เขา​ต้อง​ทอด​ทั้ง​ใน​ประเทศ​ที่​เขา​ทั้งปวง​ไม่​รู้จัก​เล่า.</verse>
				<verse number="29">โอ้​แผ่น​ดิน​โลก, แผ่น​ดิน​โลก, แผ่น​ดิน​โลก​เอ๋ย, จง​ฟัง​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า,</verse>
				<verse number="30">เจ้า​จง​เขียน​ว่า, คน​นี้​จะ​ปราศ​จาก​ลูก, เป็น​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​จะ​ไม่​เจริญ​ใน​วัน​เดือน​ของ​ตัว, ด้วยว่า​ผู้ชาย​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ใน​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา​จะ​ไม่​เจริญ​เลย, จะ​ไม่​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​ของ​ดา​วิด​ครอบครอง​เมือง​ยะฮูดา​อีก​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">วิ​บาก​จง​มี​แก่​เจ้านาย​ทั้งปวง, ที่​ได้​ทำลาย​แล​กระจัดกระจาย​ฝูง​แกะ​แห่ง​ทุ่งนา​ของ​เรา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="2">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ต่อ​เจ้านาย​ที่​ได้​เลี้ยง​ไพร่พล​ของ​เรา​ดังนี้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กระจัดกระจาย​ฝูง (แกะ) ของ​เรา, แล​ได้​ไล่​เขา​เสีย. แล​ไม่​ได้​เยี่ยมเยียน​เขา, ดู​เถิด, เรา​จะ​ลงโทษ​เหนือ​เจ้า​ตาม​ความ​ร้าย​ทั้งปวง​ที่​พวก​เจ้า​ได้​กระทำ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="3">แล​เรา​จะ​ชุมนุม​พวก​ฝูง​ของ​เรา​ซึ่ง​ยัง​เหลือ​อยู่​นั้น, ให้​ออก​มา​แต่​ประเทศ​ทั้งปวง​ที่​เรา​ได้​ไล่​เขา​ไป​นั้น, แล​จะ​พา​เขา​ทั้งปวง​มา​ถึง​ที่​คอก​ของ​เขา​อีก.</verse>
				<verse number="4">แล​เขา​จะ​เกิด​ผล​ทวี​มาก​ขึ้น, แล​เรา​จะ​ตั้ง​พวก​กว้าน​แกะ​ขึ้น​เหนือ​เขา​ที่​จะ​เลี้ยง​เขา, แล​เขา​จะ​ไม่​ต้อง​กลัว​อีก​เลย, แล​จะ​ไม่​ต้อง​ตกตะลึง, แล​เขา​จะ​ไม่​ต้อง​ขัดสน​อะไร, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="5">นี่​แน่ะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, วัน​คืน​ทั้งปวง​จะ​มา, ที่​เรา​จะ​ให้​ดา​วิด​เกิด​กิ่งๆ หนึ่ง​ที่​จะ​เป็น​ซื่อสัตย์, แล​จะ​มี​กษัตริย์​องค์​หนึ่ง​เสวย​ราชย์, แล​ท่าน​จำเริญ​อยู่, แล​จะ​ตัดสิน​เป็น​สัตย์​ธรรม​แล​จะ​กระทำ​ความ​ชอบธรรม​ใน​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="6">ใน​วัน​คืน​เหล่านั้น, ตระกูล​ยะฮูดา​จะ​ได้​รอด, แล​พวก​ยิศ​รา​เอล​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ไม่​เป็น​อันตราย, แล​ชื่อ​ของ​พระองค์, ที่​เขา​จะ​ร้องเรียก​นั้น, คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ความ​ชอบธรรม​ของ​พวกเรา.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนี้, นี่​แน่ะ, วัน​คืน​ทั้งปวง​จะ​มา, ที่​เขา​ทั้งปวง​จะ​ไม่​กล่าว​อีก​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ชีวิต​อยู่, ผู้​ที่​ได้​พา​พวก​ยิศ​รา​เอ​ลออ​ก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="8">แต่​เขา​จะ​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ชีวิต​อยู่, ที่​ได้​ยก​เผ่าพันธุ์​ของ​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ขึ้น, แล​ได้​นำ​ออก​จาก​ประเทศ​ฝ่าย​เหนือ, แล​จาก​บรรดา​เมือง​ที่​เรา​ได้​ขับไล่​เขา​ไป​นั้น, แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​ประเทศ​ของ​ตัว</verse>
				<verse number="9">ใจ​ใน​ตัว​ข้าพ​เจ้า​หัก​ลง​แล้ว, เพราะ​ผู้ทำ​นาย​ทั้งปวง, บรรดา​ร่าง​กะ​ดู​ก​ของ​ข้าพ​เจ้า​กำลัง​สั่น​อยู่, ข้าพ​เจ้า​เป็น​เหมือน​อย่าง​คนเมา​ไป, แล​เหมือน​อย่าง​คน​ที่​มี​น้ำ​องุ่น​ได้​ชะ​นะ​ตัว​เขา​แล้ว, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​เพราะ​ถ้อยคำ​ทั้งปวง​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="10">ด้วยว่า​ประเทศ​นี้​เต็ม​ด้วย​คน​ผิด​ประเวณี, เพราะ​ประเทศ​นี้​ได้​เศร้าหมอง​ไป​เพราะ​ความ​แช่ง, บรรดา​ตำบล​มี​หญ้า​เลี้ยง​สัตว์​แห่ง​ป่า​ดอน​นั้น​ก็​เหี่ยวแห้ง​หมด​แล้ว, แล​ทาง​ของ​เขา​ทั้งปวง​เป็น​ทาง​ร้าย, กำลัง​ของ​เขา​เป็น​ที่​ไม่​สมควร.</verse>
				<verse number="11">ด้วยว่า​ทั้ง​ผู้ทำ​นาย​ทั้ง​ปุโรหิต​เป็น​พวก​หยาบช้า, แท้จริง​ใน​วิหาร​ของ​เรา ๆ ได้​พบเห็น​ความ​ชั่ว​ของ​เขา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนี้​ทาง​ของ​เขา​ทั้งปวง​จะ​เป็น​แก่​เขา​ดุจ​ทาง​ไถล​ใน​ความ​มืด. เขา​ทั้งปวง​จะ​ต้อง​ขับไล่​ไป, แล​จะ​ตกลง​ใน​ที่ (มืด) นั้น, เพราะ​เรา​จะ​นำ​ความ​อันตราย​เหนือ​เขา​ทั้งปวง, คือ​ปี​เดือน​สำหรับ​จะ​ลงโทษ​แก่​เขา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="13">แล​เรา​ได้​พบเห็น​ความ​โฉด​เขลา​ใน​พวก​ทำนาย​ของ​เมือง​ซะ​มา​เรีย, เขา​ทั้งปวง​ได้​ทำนาย​โดย​บา​ละ, แล​ได้​กระทำ​ให้​ไพร่พล​ยิศ​รา​เอล​จำพวก​ของ​เรา​ให้​ผิด​ไป.</verse>
				<verse number="14">แล​เรา​ได้​พบเห็น​ใน​จำพวก​ทำนาย​แห่ง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, ซึ่ง​สิ่ง​ที่​น่าเกลียด​นัก, เขา​ทั้งปวง​ได้​ประพฤติ​ผิด​ประเวณี, แล​ดำเนิน​ใน​ความ​มุสา, เพราะ​เขา​ทั้งปวง​ได้​ช่วย​แรง​มือ​ของ​จำพวก​ที่​ได้​ทำร้าย, จึง​ไม่​มี​ผู้ใด​กลับ​หัน​จาก​ความ​ชั่ว​ของ​ตัว. เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​แก่​เรา​เหมือน​เมือง​ซะ​โดม, แล​ชาวเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น​เป็น​เหมือน​อย่าง​เมือง​อะ​โมรา​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="15">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้งปวง​ได้​ตรัส​ถึง​พวก​ทำนาย​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​เลี้ยง​เขา​ทั้งปวง​ด้วย​ผัก​ขม, แล​จะ​กระทำ​ให้​เขา​ดื่ม​น้ำ​มี​ดี​สัตว์​เพื่อ​ปน​กัน, เพราะ​มี​ความ​ทำ​เทียม​หยาม​ช้า​ออก​จาก​พวก​ทำนาย​แห่ง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ไป​ทั่ว​ทั้ง​ประเทศ.</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้งปวง​ได้​ตรัส​ว่า​ดังนี้​ว่า, อย่า​ได้​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พวก​ปุโรหิต​ที่​ได้​ทำนาย​ความ​แก่​พวก​เจ้า, เขา​ทั้งปวง​กระทำ​ให้​พวก​เจ้า​ถือ​เปล่าๆ, เขา​บอก​ความ​ฝัน​แต่​จิตต์​ใจ​ของ​ตัว, หา​ได้​บอก​ความ​ที่​ออก​จาก​พระโอษฐ์​ยะ​โฮ​วา​ไม่.</verse>
				<verse number="17">เขา​ทั้งปวง​ยัง​กำลัง​บอก​แก่​เขา​ที่​ดูหมิ่น​ดูถูก​เรา​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​ความ​สุข. แล​เขา​บอก​แก่​เขา​ทุกคน​ที่​เดิน​ตามใจ​ดื้อดึง​ของ​ตัว​ว่า, จะ​มี​ความ​ร้าย​สิ่งใด​สิ่ง​หนึ่ง​มา​ถึง​พวก​เจ้า​หามิได้</verse>
				<verse number="18">ด้วยว่า​ผู้ใด​ได้ยิน​อยู่​ใน​ความ​ที่ปรึกษา​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพื่อ​จะ​ได้​สังเกต​แล​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์, ผู้ใด​ได้​คิด​หมาย​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​แล​ได้ยิน​เล่า.</verse>
				<verse number="19">นี่​แน่ะ, มี​ลมบ้าหมู​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ออก​ไป​โดย​ความ​พิ​โร​ธ​แล้ว, คือ​เป็น​ลมบ้าหมู​ร้าย​นัก, ลมบ้าหมู​นั้น​จะ​ตก​บน​ศีรษะ​คน​ชั่ว​เป็น​ความ​อันตราย​นัก.</verse>
				<verse number="20">ความ​พิ​โร​ธ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ไม่​ได้​หันกลับ, กว่า​พระองค์​จะ​กระทำ​สำเร็จ​แล้ว, แลก​ว่า​พระองค์​จะ​สำเร็จ​ความคิด​ทั้งปวง​ใน​พระทัย​พระองค์, ใน​วัน​คืน​ทั้งปวง​ภาค​หน้าที่​สุด​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เข้าใจ​ละเอียด​ใน​ความ​นี้.</verse>
				<verse number="21">เรา​ไม่​ได้​ใช้​จำพวก​ทำนาย​นี้, ถึงกระนั้น​เขา​ทั้งปวง​ก็​วิ่ง​ไป. เรา​ไม่​ได้​บอก​แก่​เขา, ถึงกระนั้น​เขา​ทั้งปวง​ได้​ทำนาย​ไป.</verse>
				<verse number="22">แต่ทว่า​ถ้า​เขา​ทั้งปวง​ได้​ยืน​อยู่​ใน​ความ​ปรึกษา​ของ​เรา, แล​ได้​กระทำ​ให้​ไพร่พล​ของ​เรา​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​เรา​แล้ว, เขา​จะ​ได้​การ​หัน​ไพร่พล​ของ​เรา​จาก​ทาง​ร้าย​ของ​เขา, แล​จาก​ความ​ชั่ว​แห่ง​การ​ประพฤติ​ของ​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="23">เรา​มิใช่​พระเจ้า​อยู่​ใกล้​มือ, แล​ไม่​เป็น​พระเจ้า​ห่างไกล​หรือ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="24">จะ​มี​ผู้ใด​อาจ​ซ่อน​ตัว​ใน​ที่​ลับ​ที่​เรา​จะ​ไม่​เห็น​ตัว​เขา​ได้​หรือ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, เรา​ได้​ให้​เห็น​สวรรค์​แล​แผ่น​ดิน​โลก​เต็ม​ด้วย​องค์​เรา​ไม่​ใช่​หรือ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="25">เรา​ได้ยิน​แล้ว​ซึ่ง​จำพวก​ทำนาย​ได้​บอก, คือ​การ​ทำนาย​เป็น​ความ​มุสา​ใน​นาม​ของ​เรา​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​ฝัน​เห็น, ข้าพ​เจ้า​ได้​ฝัน​เห็น.</verse>
				<verse number="26">ความ​ล่อลวง​นี้​จะ​อยู่​ใน​ใจ​พวก​ทำนาย​ที่​ได้​ความ​เท็จ, นาน​สัก​เท่าใด, คือ​เขา​เป็น​คน​ทำนาย​ความ​ล่อลวง​แต่​ใจ​ของ​ตัวเอง.</verse>
				<verse number="27">เขา​นึก​จะ​กระทำ​ให้​ไพร่พล​ของ​เรา​ลืม​นาม​ของ​เรา​โดย​ความ​ฝัน​ของ​เขา, ที่​เขา​ทุก​ตัวตน​ได้​บอก​แก่​เพื่อนบ้าน, เหมือน​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา​ได้​ลืม​ชื่อ​ของ​เรา​เพราะ​บา​ละ.</verse>
				<verse number="28">ผู้ทำ​นาย​ที่​มี​ความ​ฝัน, ให้​เขา​บอก​ความ​ฝัน, แล​ผู้ใด​มี​คำ​โอวาท​ของ​เรา, ให้​เจ้า​พูด​คำ​โอวาท​ของ​เรา​นั้น​โดย​ความ​สัตย์​เถิด.</verse>
				<verse number="29">ฟาง​จะ​เป็น​อะไร​แก่​เมล็ดข้าว​เล่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​คำ​โอวาท​ของ​เรา​ดุจ​ไฟ​มิใช่​หรือ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="30">แล​เหมือน​อย่าง​ค้อน​ที่​ได้​หัก​ศิลา​เป็นชิ้นๆ หรือ. เหตุ​ฉะนี้, นี่​แน่ะ, เรา​เป็น​ที่​ต่อสู้​จำพวก​ทำนาย​ทุก​ตัว​คน​ที่​ได้​ขะ​โม​ย​คำ​โอวาท​ของ​เรา​จาก​เพื่อนบ้าน​ของ​ตัว, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="31">นี่​แน่ะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, เรา​ต่อสู้​จำพวก​ทำนาย​ที่​ได้​ใช้​ลิ้น​ของ​ตัว​แล​ว่า, พระองค์​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="32">นี่​แน่ะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, เรา​จะ​ต่อสู้​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​ทำนาย​ความ​ฝัน​เท็จ, แล​ได้​บอก​ความ​ฝัน​นั้น​ให้​คน​ทั้งปวง​ฟัง, แล​ได้​กระทำ​ให้​ไพร่พล​ของ​เรา​ผิด​โดย​ความ​มุสา​ของ​เขา, แล​โดย​การ​อวด​ของ​เขา, แต่​เรา​ไม่​ได้​ใช้​เขา​ให้​ไป, แล​เรา​ไม่​ได้​สั่ง​เขา, เหตุ​ฉะนี้​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​เป็น​ประโยชน์​แก่​ไพร่พล​เหล่านี้​สัก​นิด​เดียว, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="33">แล​เมื่อ​ไพร่พล​เหล่านี้, หรือ​ผู้ทำ​นาย, หรือ​ปุโรหิต​คนใดคนหนึ่ง, จะ​ถาม​เจ้า​ว่าความ​หนัก​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​อย่างไร, เจ้า​จง​ถาม​เขา​ทั้งปวง​ว่า, ความ​หนัก​อะไร, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​ละทิ้ง​พวก​เจ้า​เสีย.</verse>
				<verse number="34">แล​ถึง​ผู้ทำ​นาย​แล​ปุโรหิต, แล​ไพร่พล, ที่​จะ​บอก​ว่า, นี่​เป็น​ความ​หนัก​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เรา​จะ​ลงโทษ​แก่​ชาย​คน​นั้น​แล​ครอบครัว​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="35">เจ้า​ทุก​ตัว​คน​จง​บอก​แก่​เพื่อนบ้าน​ของ​ตัว, แล​เจ้า​ทุก​ตัว​คน​จง​บอก​ถาม​แก่​พี่น้อง​ของ​ตัว​ดังนี้​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตอบ​อะไร, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​เป็น​ประการ​ใด.</verse>
				<verse number="36">แล​ความ​หนัก​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น, เจ้า​อย่า​บอก​อีก​เลย, เพราะ​คำ​ของ​คน​ทุก​ตัว​คน​จะ​เป็น​ความ​หนัก​สำหรับ​ตัว, ด้วยว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​ให้​คำ​โอวาท​ของ​พระเจ้า, ผู้​ทรง​ชีวิต​อยู่, คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, พระเจ้า​ของ​พวกเรา, ให้​คำ​นั้น​บอก​ผิด​ไป.</verse>
				<verse number="37">เจ้า​จง​บอก​แก่​ผู้ทำ​นาย​ดังนี้, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตอบ​อะไร, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​เป็น​ประการ​ใด.</verse>
				<verse number="38">แต่ทว่า​เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กำลัง​บอก​ว่า, ความ​หนัก​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เหตุ​เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กำลัง​บอก​คำ​นี้, คือ​ความ​หนัก​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​เรา​ได้​ใช้​ให้​บอก​พวก​เจ้า​ว่า, เจ้า​อย่า​ว่า, เป็น​ความ​หนัก​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="39">เหตุ​ฉะนี้, ดู​เถิด, เรา, คือ​เรา​เอง, จะ​ลืม​พวก​เจ้า​ทีเดียว, แล​เรา​จะ​ละทิ้ง​พวก​เจ้า​แล​เมือง​ที่​เรา​ได้​ยก​ให้แก่​พวก​เจ้า​แล​บิดา​ของ​พวก​เจ้า​นั้น, ให้​ออก​จาก​ที่​ต่อหน้า​เรา.</verse>
				<verse number="40">แล​เรา​จะ​พา​ความ​ดูหมิ่น​ดูถูก​อัน​ไม่​รู้​สิ้น​มา​เหนือ​พวก​เจ้า, แล​ความ​ละอาย​เป็นนิตย์, ซึ่ง​จะ​ไม่​ได้​ลืม​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สำแดง​ให้​ข้าพ​เจ้า​เห็น, แล​นี่​แน่ะ, มี​กะ​จาด​สอง​ใบ​ใส่​มะเดื่อ​เทศ​ตั้งอยู่​ตรงหน้า​วิหาร​พระ​ยะ​โฮ​วา, เมื่อ​ภายหลัง​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​บาบู​โลน​ได้​กวาด​ยะ​คัน​ยา​ราชบุตร​ยะ​โฮ​ยา​คิม, กษัตริย์​แผ่น​ดิน​ยะฮูดา, แล​พวก​เจ้านาย​ของ​เมือง​ยะฮูดา, ทั้ง​พวก​ช่างไม้, แล​พวก​ช่างเหล็ก​ช่างทอง, ไป​จาก​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​ได้​พา​เขา​ทั้งปวง​ถึง​เมือง​บาบู​โลน​นั้น​แล้ว,</verse>
				<verse number="2">กะ​จาด​ใบ​หนึ่ง​มี​มะเดื่อ​เทศ​อย่าง​ดี, เหมือน​มะเดื่อ​เทศ​ที่พึ่ง​สุก​ใหม่, แล​กะ​จาด​ใบ​หนึ่ง​มี​มะเดื่อ​เทศ​ชั่ว, ที่​จะ​กิน​มิได้, เพราะ​ชั่ว​นัก.</verse>
				<verse number="3">ขณะนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, เจ้า​ยิ​ระ​มะ​ยา​ได้​เห็น​อะไร​บ้าง, แล​ข้าพ​เจ้า​ตอบ​ว่า​ได้​เห็น​มะเดื่อ​เทศ, คือ​มะเดื่อ​เทศ​ที่​ดี​ก็ดี​นัก​แล​ที่​ชั่ว​ก็​ชั่ว​นัก, ซึ่ง​จะ​กิน​ไม่​ได้, เพราะ​มัน​ชั่ว​เกิน​นัก.</verse>
				<verse number="4">แล​คำ​โอวาท​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เหมือน​อย่าง​ลูก​มะเดื่อ​เทศ​ที่​ดี​นั้น, เรา​จะ​รับ​พวก​ยะฮูดา​ที่​ต้อง​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น, ซึ่ง​เรา​ได้​ใช้​ออก​ไป​จาก​ประเทศ​นี้​ไป​ถึง​ประเทศ​แห่งชาติ​เคเซ็ด, เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ประโยชน์​แก่​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เรา​จะ​ตั้ง​ตา​ของ​เรา​ดู​เหนือ​เขา​ทั้งปวง​เพื่อ​จะ​เป็น​ความ​ดี​แก่​เขา, แล้ว​เรา​จะ​พา​เขา​ทั้งปวง​กลับ​มา​ที่​ประเทศ​นี้​อีก, แล​เรา​จะ​กู้​เขา​ทั้ง​พวก​ขึ้น​ไม่​รื้อ​ลง, เรา​จะ​ปลูก​เขา​ไว้, แล​ไม่​ถอน​เขา​ขึ้น.</verse>
				<verse number="7">แล​เรา​จะ​ให้​เขา​ทั้งปวง​มี​น้ำใจ​รู้จัก​เรา, ว่า​เรา​เป็น​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​เป็น​ไพร่พล​ของ​เรา, แล​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เขา, เพราะ​เขา​ทั้งปวง​จะ​กลับ​มา​หา​เรา​ด้วย​สุดใจ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="8">แล​เหมือน​อย่าง​ลูก​มะเดื่อ​เทศ​ชั่ว​นั้น, ซึ่ง​จะ​กิน​ไม่​ได้​เพราะ​ชั่ว​เกิน​นัก, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​เป็น​มั่นคง​ว่า, เหมือน​ดังนั้น​เรา​จะ​มอบ​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา​แล​พวก​เจ้านาย​ของ​เขา​แล​คน​ที่​เหลือ​จาก​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ที่​ยัง​ค้าง​อยู่​ใน​ประเทศ​นี้​มอบ​ไว้​เสีย, กับ​ด้วย​คน​ทั้งปวง​ที่​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​มอบ​เขา​ทั้งปวง​เหล่านั้น​ไว้​เพื่อ​จะ​ให้​กวาด​เอา​ไป​ใน​บรรดา​ราชธานี​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก, เพื่อ​จะ​เป็น​อัปยศ​แก่​เขา​แล​ความ​สุภาษิต​เปรียบเทียบ, แล​ความ​เสียดแทง​แล​ความ​แช่ง, ใน​บรรดา​ตำบล​ที่​เรา​จะ​ไล่​เขา​ทั้งปวง​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="10">แล​เรา​จะ​ใช้​กะ​บี่​แล​ความ​อดอยาก, แล​ใช้​ปัจจุบัน​ให้​ไป​ที่​ท่ามกลาง​เขา, กว่า​เขา​ทั้งปวง​จะ​ศูนย์​จาก​แผ่น​ดิน​ที่​เรา​ได้​ยก​ให้​เขา​แล​บิดา​ทั้งปวง​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">เป็น​คำ​ซึ่ง​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​ว่า​ถึง​บรรดา​ไพร่พล​แห่ง​เมือง​ยะฮูดา​ใน​ปี​ที่​สี่​แห่ง​ยะ​โฮ​ยา​คม​ราชบุตร​ของ​โย​ซี​ยา, กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, ปี​นั้น​เป็น​ปี​ที่​หนึ่ง​แห่ง​นะ​บู​คัด​เนซัร, กษัตริย์​แผ่น​ดิน​บาบู​โลน,</verse>
				<verse number="2">เป็น​คำ (พระ​ยะ​โฮ​วา) ซึ่ง​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​ได้​บอก​แก่​บรรดา​ไพร่พล​เมือง​ยะฮูดา, แลบ​อก​แก่​บรรดา​ชาวเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ว่า,</verse>
				<verse number="3">ตั้งแต่​ปี​ที่​สิบ​สาม​ของ​โย​ซี​ยา​ราชบุตร​ของ​อา​โม​นก​ษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, จน​กะ​ทั่ง​วันนี้​คือ​ปี​ที่​ยี่​สิบ​สาม​นั้น, คำ​โอวาท​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มา​ถึง​ข้าพ​เจ้า, แล​ข้าพ​เจ้า​ได้​บอก​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ตื่น​ขึ้น​เช้าๆ บอก​ความ​แก่​พวก​ท่าน, แต่​พวก​ท่าน​หา​ได้ยิน​ฟัง​ไม่.</verse>
				<verse number="4">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ใช้​บรรดา​คนใช้​ของ​พระองค์, คือ​จำพวก​ทำนาย, ลุก​ขึ้น​เช้าๆ ใช้​เขา​ทั้งปวง​ไป, แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​ได้​ฟัง, หรือ​ไม่​เงี่ยหู​เพื่อ​จะ​ได้ยิน.</verse>
				<verse number="5">ผู้ทำ​นาย​ทั้ง​หลาย​นั้น​ได้​บอก​ว่า, เจ้า​ทั้งปวง​จง​หันกลับ​บัดนี้​ไป​จาก​ทาง​ชั่ว​ของ​ตัว​ทุกคน, แล​จาก​การ​ประพฤติ​ร้าย​ของ​ตัว, แล​จง​อาศัย​อยู่​ใน​ประเทศ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ยก​ให้แก่​พวก​เจ้า​แล​แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​พวก​เจ้า​เป็นนิตย์​แล​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="6">แล​อย่า​ไป​ตาม​พระ​อื่น​ต่างๆ เพื่อ​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​เขา​แล​นมัสการ​เขา, แล​อย่า​ยุยง​เรา​เพื่อ​จะ​ให้​เรา​โกรธ​ด้วย​การ​ทั้ง​หลาย​ที่​พวก​เจ้า​ได้​ทำ​ด้วย​มือ, แล้ว​เรา​จะ​ไม่​ได้​ทำร้าย​แก่​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">ถึงกระนั้น​พวก​เจ้า​ไม่​ได้​ฟัง​แก่​เรา​เพื่อ​ประสงค์​จะ​ได้​ยุยง​เรา​ให้​โกรธ​ด้วย​การ​มือ​ของ​พวก​เจ้า, เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​ถูก​ความ​ร้าย, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เหตุ​เพราะ​พวก​เจ้า​ไม่​ได้ยิน​ฟัง​คำ​โอวาท​ของ​เรา,</verse>
				<verse number="9">นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ใช้​ไป​เอา​บรรดา​ครัว​ฝ่าย​เหนือ​แล​นะ​บู​คัด​เนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​ผู้​เป็น​คนใช้​ของ​เรา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, แล​เรา​จะ​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​ต่อสู้​ประเทศ​นี้, แล​ต่อสู้​ชาวเมือง​ประเทศ​นี้, แล​ต่อสู้​บรรดา​เมือง​ทั้งปวง​อ้น​ล้อมรอบ​นั้น, แล​เรา​จะ​ทำลาย​เมือง​ทั้งปวง​นั้น​ให้​สิ้นเชิง, แล​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เมือง​ทั้ง​หลาย​นั้น​เป็น​ความ​ตกตะลึง​แล​เป็น​ที่​ให้​คน​ทั้งปวง​สูด​ปาก, แล​เป็น​ที่​ร้าง​เป็นนิตย์,</verse>
				<verse number="10">อีก​ประการ​หนึ่ง, เรา​จะ​ชัก​ออก​จาก​เมือง​เหล่านั้น​ซึ่ง​เสียง​ชื่นใจ​แล​เสียง​ยินดี, เสียง​เจ้าบ่าว​แล​เสียง​เจ้าสาว, เสียง​หิน​โม่, แล​สว่าง​แห่ง​ตะเกียง.</verse>
				<verse number="11">แล​ประเทศ​นี้​ทั้งหมด​จะ​เป็น​ร้าง​ทั้งนั้น, จะ​เป็น​ที่​ตกตะลึง, แล​บ้านเมือง​ทั้งปวง​เหล่านี้​จะ​ต้อง​ปรนนิบัติ​กษัตริย์​บาบู​โลน​เจ็ดสิบ​ปี.</verse>
				<verse number="12">แล​จะ​บังเกิด​เหตุ​เมื่อ​เจ็ดสิบ​ปี​นั้น​ครบ​แล้ว, เรา​จะ​ลงโทษ​แก่​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน, แล​จะ​ลงโทษ​แก่​เมือง​นั้น​เพราะ​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​เขา, แล​เพราะ​ความ​ชั่ว​แผ่น​ดิน​ของ​ชาติ​เคเซ็ด, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, แล​เรา​จะ​กระทำ​แผ่น​ดิน​แล​ประเทศ​นั้น​เป็น​ร้าง​ต่อไป​เป็นนิตย์, เป็น​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส.</verse>
				<verse number="13">แล​เรา​จะ​นำมา​เหนือ​ประเทศ​นั้น​ซึ่ง​บรรดา​คำ​โอวาท​ของ​เรา, ที่​เรา​ได้​ประกาศ​ต่อสู้​บาบู​โลน​นั้น, คือ​ความ​ทั้งปวง​ที่​ได้​เขียน​ลง​ใน​คัมภีร์​นี้, ที่​ยิ​ระ​มะ​ยา​ได้​บอก​ทำนาย​ต่อสู้​บรรดา​ประเทศ​ทั้งปวง​นั้น.</verse>
				<verse number="14">เพราะ​เมือง​หลาย​ประเทศ​แล​กษัตริย์​ใหญ่​หลาย​องค์​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​ตัว​ของ​เขา​ด้วย​กำลัง​เมือง​บาบู​โลน, แล​เรา​จะ​ตอบแทน​เมือง​นั้น​ตาม​การ​ประพฤติ​ของ​เขา, แล​ตาม​การ​แห่ง​มือ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="15">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ดังนี้​ว่า, จง​เอา​ถ้วย​น้ำ​องุ่น​สำหรับ​ความ​โกรธ​ใหญ่​ไป​จาก​มือ​เรา, แล​กระทำ​ให้​บรรดา​เมือง, ที่​เรา​ใช้​เจ้า​ไป​ถึง, ให้​กิน​แต่​ถ้วย​นั้น.</verse>
				<verse number="16">แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​ต้อง​กิน, แล​เดิน​ซวนเซ, แล​จะ​คลั่ง​ไป, เพราะ​กะ​บี่​ที่​เรา​จะ​ใช้​ไป​ที่​ท่ามกลาง​จำพวก​เขา.</verse>
				<verse number="17">ขณะนั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​หยิบ​เอา​ถ้วย​นั้น, แต่​พระ​หัตถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ได้​กระทำ​ให้​บรรดา​เมือง​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ใช้​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​ถึง​นั้น, ให้​กิน,</verse>
				<verse number="18">คือ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​บ้านเมือง​ยะฮูดา, ทั้ง​กษัตริย์​แล​เจ้านาย​เมือง​เหล่านั้น, เพื่อ​จะ​ให้​เขา​ทั้งปวง​เป็น​ร้าง, แล​เป็น​ที่​ตกตะลึง​แล​ที่​สูด​ปาก, แล​เป็น​ที่​แช่ง​เหมือน​เป็น​อยู่​ใน​วันนี้.</verse>
				<verse number="19">คือ​ฟา​โร​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, แล​พวก​ใช้สอย​ของ​ฟา​โร, แล​พวก​เจ้า, แล​บรรดา​ไพร่พล​ของ​ท่าน,</verse>
				<verse number="20">แล​บรรดา​ไพร่พล​ที่​เป็น​ชาติ​ต่างๆ ระคน​ปน​กัน, แล​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​แผ่น​ดิน​อู​ศ, แล​บรรดา​กษัตริย์​แผ่น​ดิน​ฟะเล​เซ​ธ, แล​เมือง​อัศ​คะ​โลน, แล​เมือง​คา​ซา, แล​เมือง​เอศ​โร​น, แล​ชาว​อัศโดศ​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​นั้น,</verse>
				<verse number="21">แล​เมือง​อะ​โดม, แล​เมือง​โม​อาบ​แล​พวก​ลูกหลาน​ของ​อำ​โม​น,</verse>
				<verse number="22">แล​บรรดา​กษัตริย์​เมือง​ตุ​โร, แล​บรรดา​กษัตริย์​เมือง​ซี​โดน, แล​กษัตริย์​เมือง​ทั้งปวง​แห่ง​ชายทะเล, ที่​ข้าม​ฟาก​ทะเล​ข้าง​โน้น,</verse>
				<verse number="23">คือ​เมือง​ดี​ดาน, แล​เมือง​เธ​มา, แล​เมือง​บูศ, แล​บรรดา (คน) วอน​อยู่​ที่​มุม​ทั้งปวง​ที่สุด​ปลาย​นั้น,</verse>
				<verse number="24">แล​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​เมือง​อา​หรอ​บ​แล​บรรดา​กษัตริย์​ของ​คน​ที่​เป็น​ชนชาติ​ระคน​ปน​กัน​อยู่​ใน​ทะเลทราย​นั้น,</verse>
				<verse number="25">แล​บรรดา​กษัตริย์​เมือง​ซิ​ม​รี, แล​บรรดา​กษัตริย์​เมือง​เอ​ลาม, แล​บรรดา​กษัตริย์​เมือง​มา​ดาย,</verse>
				<verse number="26">แล​บรรดา​กษัตริย์​เมือง​ฝ่าย​เหนือ​ใกล้​แล​ไกล, เมือง​กับ​เมือง, แล​บรรดา​เมือง​ราชธานี​แห่ง​พิภพ, ซึ่ง​ตั้งอยู่​เหนือ​หน้า​แผ่น​ดิน​โลก, แล​กษัตริย์​ทอง​เซ​ซัด​จะ​ต้อง​ดื่ม​กิน​ภายหลัง​เขา​ทั้งปวง​นั้น.</verse>
				<verse number="27">เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​จง​บอก​เขา​ทั้งปวง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย. พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ดื่ม​แล​เมา​ไป, แล​ราก​ออก, แล​ล้ม​ลง, แล​ไม่​ลุก​ขึ้น​อีก​เลย, เพราะ​เหตุ​แห่ง​กะ​บี่​ที่​เรา​จะ​ใช้​ไป​ใน​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="28">แล​จะ​เกิด​เหตุ​ถ้า​เขา​ทั้งปวง​ขัดขืน​ไม่​รับ​แต่​มือ​ของ​เจ้า​เพื่อ​จะ​ดื่ม​นั้น, เจ้า​จง​จะ​บอก​แก่​เขา​ทั้งปวง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​พล​โยธา​ทั้งปวง​ได้​ตรัส​ว่า, เจ้า​ทั้งปวง​จะ​ต้อง​ดื่ม​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="29">เพราะ​นี่​แน่ะ, เรา​กำลัง​จับ​การ​ที่​จะ​พา​ความ​ร้าย​เหนือ​กรุง​นี้​ที่​ได้​ต้อง​เรียกชื่อ​ตาม​ชื่อ​ของ​เรา, แล​พวก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​พ้น​โทษ​ทีเดียว​ได้​หรือ. เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​พ้น​โทษ​ได้, เพราะ​เรา​จะ​ร้องเรียก​กะ​บี่​มา​เหนือ​บรรดา​แผ่น​ดิน​โลก, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​พล​โยธา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="30">เหตุ​ดังนี้​เจ้า​จง​ทำนาย​ต่อสู้​เขา​ทั้งปวง​ตาม​บรรดา​คำ​เหล่านี้. แลบ​อก​เขา​ทั้งปวง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​แผดเสียง​คำราม​จาก​ที่​บน​สูง, แล​จะ​ออก​เสียง​ของ​พระองค์​จาก​ที่อยู่​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์, พระองค์​จะ​แผดเสียง​คำราม​โดย​ฤทธิ์​ใหญ่​เหนือ​ที่อยู่​ของ​พระองค์, พระองค์​จะ​ให้​โห่ร้อง​ออก​เหมือน​อย่าง​เขา​ทั้งปวง​ที่​ได้​เหยียบ​ลูก​องุ่น, จะ​โห่ร้อง​ต่อสู้​บรรดา​ชาว​ประเทศ​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="31">จะ​มี​เสียง​อย่างหนึ่ง​มา​ถึง​ที่​ปลาย​พิภพ, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​มี​ความ​คดี​ต่อ​ประเทศ​ทั้ง​หลาย, พระองค์​จะ​ตักเตือน​ด้วย​บรรดา​เนื้อหนัง.</verse>
				<verse number="32">พระองค์​จะ​ยก​คน​ทั้งปวง​ที่​ชั่ว​ให้แก่​กะ​บี่, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส. พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ​ความ​ร้าย​คงจะ​ออก​จาก​เมือง​นี้​ไป​ถึง​เมือง​โน้น, แล​จะ​มี​ลมบ้าหมู​ใหญ่​ขึ้น​จาก​ที่​ชายทะเล​ทั้ง​หลาย​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="33">แล​ผู้​ที่​ต้อง​ประหาร​โดย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​วัน​นั้น​จะ​มีแต่​ปลาย​พิภพ​ข้าง​นี้​จนถึง​ปลาย​พิภพ​ข้าง​โน้น. เขา​ทั้งปวง​ที่​ต้อง​ประหาร​นั้น​จะ​ไม่​มี​ใคร​ร้องไห้​ร้อง​ห่ม​เพราะ​เขา, แล​เขา​จะ​ไม​ต้อง​เก็บ​ไม่​ต้อง​ฝัง, เขา​ทั้งปวง​จะ​เป็น​ของ​เน่า​เหนือ​พื้นดิน.</verse>
				<verse number="34">พวก​เลี้ยง​แกะ​เอ๋ย, (คือ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย) จง​ร้องไห้​ร้อง​ห่ม​แล​ออก​เสียง​ดัง, แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​ใหญ่​ใน​ฝูง​สัตว์​นั้น, จง​กลิ้งเกลือก, เพราะ​วัน​คืน​ทั้ง​หลาย​สำหรับ​ฆ่า​พวก​เจ้า, แล​สำหรับ​ให้​พวก​เจ้า​กระจัดกระจาย​ไป​นั้น​ถึง​กำหนด​แล้ว; แล​พวก​เจ้า​จะ​ต้อง​ล้ม​ลง​เหมือน​อย่าง​ภาชนะ​อัน​งาม​นั้น.</verse>
				<verse number="35">แล​พวก​เลี้ยง​แกะ​จะ​ไม่​มี​ทาง​ที่​จะ​หนี​ไป​ได้, แล​ผู้ใหญ่​ใน​ฝูง​สัตว์​จะ​ไม่​มี​ทาง​ที่​จะ​พ้น​เลย.</verse>
				<verse number="36">มี​เสียงร้อง​ได้​ของ​พวก​เลี้ยง​แกะ, และ​มี​เสียงร้อง​หอน​ของ​สัตว์​ใหญ่​ที่​ใน​ฝูง​สัตว์, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เหยียบย่ำ​ทุ่งนา​สำหรับ​เลี้ยง​สัตว์​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="37">แล​ที่อยู่​ทั้งปวง​ที่​เคย​สงบเงียบ​ก็​ต้อง​ฟัน​ลง, เพราะ​ความ​พิ​โร​ธ​ใหญ่​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="38">พระองค์​ได้​ละทิ้ง​ที่​ซุ้ม​ของ​พระองค์, ดุจ​สิงห์โต, เพราะ​ประเทศ​ของ​เขา​เป็น​ที่​ร้าง​เปล่า​แล้ว, เพราะ​ความ​ดุ​ของ​ผู้​ข่มขี่, แล​เพราะ​ความ​พิ​โร​ธ​ใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ใน​ต้น​แผ่น​ดิน​แห่ง​ยะ​โฮ​ยา​คิม​ผู้​เป็น​ราชบุตร​แห่ง​โย​ซี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, คำ​นี้​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​จง​ยืน​อยู่​ใน​เขตต์​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​เจ้า​จง​บอก​แก่​บรรดา​บ้านเมือง​ของ​ยะฮูดา, ที่​ได้​มา​ไหว้​พระ​ใน​วิหาร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​บรรดา​ถ้อยคำ​ที่​เรา​สั่ง​ให้​เจ้า​บอก​แก่​เขา​ทั้งปวง, อย่า​เว้น​สัก​คำ​เดียว.</verse>
				<verse number="3">ชะรอย​เขา​ทั้งปวง​จะ​ฟัง​เอา, แล​หันกลับ​จาก​ทาง​ชั่ว​ของ​เขา​ทุก​ตัว​คน, เพื่อ​เรา​จะ​กลับใจ​ของ​เรา​จาก​ความ​ร้าย​ที่​เรา​หมาย​ว่า​จะ​ทำ​แก่​เขา​ทั้งปวง, เพราะ​ความ​ร้าย​ที่​เขา​ได้​กระทำ​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="4">แล​เจ้า​จง​บอก​แก่​เขา​ทั้งปวง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาบ​ไม่​ฟัง​แก่​เรา, เพื่อ​จะ​ดำเนิน​ใน​บทบัญญัติ​ของ​เรา,</verse>
				<verse number="5">ที่​เรา​ได้​ตั้ง​ไว้​ตรงหน้า​พวก​เจ้า​นั้น, เพื่อ​จะ​ได้​ฟัง​เอา​ถ้อยคำ​ทั้งปวง​ของ​จำพวก​ทำนาย​ผู้​ได้​รับใช้​ของ​เรา, ซึ่ง​เรา​ได้​ใช้​ไป​ถึง​พวก​เจ้า, ได้​ลุก​ขึ้น​แต่เช้า​มืด​แล​ได้​ใช้​เขา​ไป, แต่​พวก​เจ้า​หา​ได้​ฟัง​ไม่.</verse>
				<verse number="6">ใน​ขณะนั้น, เรา​จะ​กระทำ​ให้​วิหาร​นี้​เป็น​เหมือน​เมือง​ซี​โล, แล​จะ​ให้​กรุง​นี้​เป็น​ที่​แช่ง​แก่​บรรดา​ประเทศ​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​พวก​ปุโรหิต​แล​พวก​ทำนาย, แล​บรรดา​ไพร่พล​เมือง​ได้ยิน​ยิ​ระ​มะ​ยา​บอก​ถ้อยคำ​ดังนี้​ใน​เรือน​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="8">แล​ก็​บังเกิด​เหตุ​เมื่อ​ยิ​ระ​มะ​ยา​บอก​สิ้น​คำ​ทั้งปวง​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สั่ง​ให้​เขา​พูด​แก่​บรรดา​ไพร่พล​เมือง​นั้น, ก็​พวก​ปุโรหิต​แล​พวก​ทำนาย​แล​บรรดา​ไพร่พล​เมือง​ได้​จับ​เอา​ตัว​ยิ​ระ​มะ​ยา​บอก​ว่า, ท่าน​จะ​ต้อง​ตาย​เป็นแน่​แล้ว.</verse>
				<verse number="9">เหตุไร​ท่าน​ได้​ทำนาย​ใน​นาม​ชื่อ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, วิหาร​นี้​จะ​ต้อง​เป็น​เหมือน​อย่าง​เมือง​ซี​โล, แล​กรุง​นี้​จะ​ต้อง​ร้าง​ไป​ปราศ​จาก​คน​เล่า. แล​บรรดา​ไพร่พล​ประชุม​กัน​ต่อสู้​ยิ​ระ​มะ​ยา​ใน​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="10">ครั้น​เมื่อ​จำพวก​เจ้านาย​แห่ง​เมือง​ยะฮูดา​ได้ยิน​เหตุ​เหล่านี้​แล้ว, เขา​ก็​ขึ้น​มา​จาก​พระราช​วัง​ถึง​วิหาร​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​ก็​นั่งลง​ที่​ช่อง​ประตู​เป็น​ประตู​ใหม่​แห่ง​วิหาร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="11">ขณะนั้น​พวก​พระ​แล​พวก​ทำนาย​ได้​บอก​แก่​จำพวก​เจ้านาย​แล​แก่​บรรดา​ไพร่พล​ว่า, คน​นี้​ควร​จะ​มี​โทษ​ถึงตาย​เพราะ​เขา​ได้​ทำนาย​ต่อสู้​กรุง​นี้, เหมือน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​โดย​โสต​ของ​พวก​ท่าน​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">ขณะนั้น​ยิ​ระ​มะ​ยา​ได้​บอก​แก่​บรรดา​เจ้า​แล​บรรดา​ไพร่พล​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ใช้​ข้าพ​เจ้า​ให้​ทำนาย​ความ​ต่อ​วิหาร​นี้​แล​ต่อ​กรุง​นี้, คือ​บรรดา​ถ้อยคำ​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ฟัง​แล้ว.</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ดังนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ดัดแปลง​ทาง​ประพฤติ​ของ​พวก​ท่าน​ให้​ตรง​ดี, แล​จง​ฟัง​เอา​เสียง​ตรัส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ท่าน​เถิด, แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ได้​หัน​พระองค์​จาก​ความ​ร้าย​ที่​พระองค์​ได้​ตรัส​ต่อสู้​พวก​ท่าน.</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​ตัว​ข้าพ​เจ้า​นี้, นี่​แน่ะ, ข้าพ​เจ้า​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​พวก​ท่าน​แล้ว, จง​กระทำ​ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ตาม​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็นควร​จะ​ทำ​นั้น​เถิด.</verse>
				<verse number="15">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​รู้​เป็นแน่​ว่า, ถ้า​พวก​ท่าน​ประหาร​ข้าพ​เจ้า​ตาย, แล้ว​คงจะ​เอา​เลือด​ที่​ไม่​ควร​จะ​เป็นโทษ​มา​เหนือ​พวก​ท่าน​เอง, แล​เหนือ​กรุง​นี้​แล​เหนือ​ชาวเมือง​นี้, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ใช้​ข้าพ​เจ้า​มาบ​อก​บรรดา​ถ้อยคำ​เหล่านี้​ใน​โสต พวก​ท่าน​เป็น​ความ​จริง,</verse>
				<verse number="16">ขณะนั้น​พวก​เจ้า, แล​บรรดา​ไพร่พล​เมือง​จึง​บอก​แก่​พวก​ปุโรหิต​แล​แก่​พวก​ผู้ทำ​นาย​ว่า, คน​นี้​หา​ควร​จะ​ตาย​ไม่, เพราะ​เขา​ได้​บอก​แก่​พวกเรา​ใน​นาม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา.</verse>
				<verse number="17">ขณะนั้น​พวก​เถ้าแก่​แห่ง​ประเทศ​นั้น​บาง​คน​ยืน​ขึ้น, แลบ​อก​แก่​บรรดา​พวก​พล​ไพร่​ที่​ได้​ประชุม​กัน​นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="18">มิ​คฆา​เป็น​ชาวเมือง​โมรี, ได้​ทำนาย​ความใน​คราว​ฮิศคี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, แล​ได้​บอก​แก่​ไพร่พล​เมือง​ยะฮูดา​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เมือง​ซี​โอน​จะ​ต้อง​ไถ​ดุจ​ไถนา, แล​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​จะ​ต้อง​เป็น​กองๆ, แล​บน​ภูเขา​ที่​ตั้ง​พระ​วิหาร​นั้น​จะ​กลับ​เป็น​ที่​เหมือน​ที่​สูง​แห่ง​ป่าดง.</verse>
				<verse number="19">ฮิศคี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, ทั้ง​บรรดา​ชาวเมือง​ยะฮูดา​ได้​ฆ่า​มิ​คฆา​คน​นั้น​ตาย​หรือ, แล​ฮิศคี​ยา​มิ​กลัวเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​อ้อนวอน​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​หัน​พระทัย​กลับ​จาก​ความ​ร้าย​ที่​พระองค์​ได้​ตรัส​ต่อสู้​เขา​ทั้งปวง​นั้น​มิใช่​หรือ, ดังนี้​พวกเรา​กำลัง​กระทำ​ความ​ร้าย​ใหญ่​ต่อ​ชีวิต​พวกเรา.</verse>
				<verse number="20">แล​ยัง​มี​ชาย​อีก​คน​หนึ่ง​ที่​ได้​ทำนาย​ความใน​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ชาย​นั้น​ชื่อ​อุ​รี​ยา​เป็น​บุตร​ซะ​มายา​ชาว​ซี​ริ​ยัด​อา​ริม, ผู้​นั้น​ได้​ทำนาย​ความ​ต่อ​กรุง​นี้, แล​ต่อ​ประเทศ​นี้​ถูกต้อง​ด้วย​ถ้อยคำ​ของ​ยิ​ระ​มะ​ยา.</verse>
				<verse number="21">แล​ครั้น​เมื่อ​ยะ​โฮ​ยา​คิม​กษัตริย์, กับ​ทั้ง​บรรดา​ผู้ใหญ่​ของ​พระองค์, แล​บรรดา​พวก​เจ้า​นั้น, ได้ยิน​ถ้อยคำ​อุ​รี​ยา​แล้ว, กษัตริย์​องค์​นั้น​ได้​สืบเสาะ​เพื่อ​จะ​ได้​ประหาร​อุ​รี​ยา​ให้​ตาย แต่​อุ​รี​ยา​ได้ยิน​ข่าว​แล้ว, ก็​ตกใจ​หนี​ไป​ยัง​เมือง​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ยะ​โฮ​ยา​คิม​กษัตริย์​จึง​ใช้​คน​หลาย​คน​ไป​ฝัง​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, คือ​เอล​นา​ธาร​บุตรชาย​ของ​อัก​โบ​ระ, แล​ชาย​อื่น​หลาย​คน​ไป​ด้วย, ไป​ถึง​เมือง​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="23">แล​เขา​ได้​จับ​เอา​อุ​รี​ยา​ออก​มา​จาก​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, แล้ว​พา​เอา​มา​ให้แก่​ยะ​โฮ​ยา​คิม​กษัตริย์, ยะโฮ​ยา​คิม​นั้น​จึง​ได้​ฆ่า​เขา​ด้วย​คม​กะ​บี่, แล้ว​ก็​ทิ้ง​ซากศพ​เขา​ไว้​ใน​หลุม​สำหรับ​ฝังศพ​ไพร่พล.</verse>
				<verse number="24">ถึงกระนั้น, มือ​ของ​อะฮี​คา​ม​บุตรชาย​ของ​ซา​ฟาน​ได้​อยู่​ด้วย​ยิ​ระ​มะ​ยา, สงเคราะห์​ไม่​ให้​เขา​ส่ง​ตัว​ยิ​ระ​มะ​ยา​ให้​เข้า​ใน​เงื้อมมือ​ของ​ไพร่พล, เพื่อ​จะ​ให้​ฆ่า​ยิ​ระ​มะ​ยา​ให้​ตาย​นั้น​หามิได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ใน​ต้น​แผ่น​ดิน​ของ​ยะ​โฮ​ยา​คิม​พระราช​บุตร​ของ​โย​ซี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, คำ​นี้​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า,</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ดังนี้​ว่า, เจ้า​จง​ทำ​เครื่องผูก​รัดตัว​แล​แอก​ต่างๆ, แล้ว​ใส่​คอ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">เจ้า​จง​ใช้​คน​ไป​ถึง​กษัตริย์​เมือง​อะ​โดม, แล​ถึง​กษัตริย์​เมือง​โม​อาบ, แล​ถึง​กษัตริย์​เมือง​อัม​โม​ร, แล​ถึง​กษัตริย์​เมือง​ตุ​โร, แล​ถึง​กษัตริย์​เมือง​ซี​โดน, (ใช้​ไป) ด้วย​มือ​ของ​พวก​ทูต​ที่​ได้​มา​ถึง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, เพื่อ​จะ​ได้​เฝ้า​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา.</verse>
				<verse number="4">แล​จง​สั่ง​พวก​ทูต​นั้น​เพื่อ​เขา​จะ​ได้​บอก​แก่​นาย​ของ​เจ้า​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, ผู้​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​บอก​แก่​นาย​ของ​พวก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ดังนี้​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า,</verse>
				<verse number="5">เรา​ได้​สร้าง​แผ่น​ดิน​โลก, แล​มนุษย์​แล​สัตว์​โดย​รัจ ฉาน​ทั้งปวง​ซึ่ง​อยู่​บน​พื้น​แผ่น​ดิน, ด้วย​ฤทธิ์​ใหญ่​ของ​เรา​แล​ด้วย​มือ​ของ​เรา​เหยียด​ออก, แล​เรา​ยก​ให้แก่​ผู้​ที่​เรา​เห็นควร​จะ​ให้​ได้.</verse>
				<verse number="6">แล​บัดเดี๋ยว​นี้​เรา​ได้​ยก​บรรดา​ประเทศ​เหล่านี้​ให้​ไว้​ใน​มือ​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​แห่ง​เมือง​บาบู​โลน, เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​เรา, แล​ได้​ยก​สัตว์​โดย​รัจ ฉาน​ทั้งปวง​แห่ง​ทุ่งนา​ให้​แต่​นะ​บูคัศเนซัร​เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ของ​สำหรับ​ปรนนิบัติ​เขา​ด้วย.</verse>
				<verse number="7">แล​บรรดา​เมือง​ทั้งปวง​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​นะ​บุ​คัศเนซัร​แล​บุตร​แล​นัดดา​ของ​เขา, กว่า​เวลา​กำหนด​สำหรับ​เมือง​ของ​เขา​จะ​มา​ถึง​แล้ว. แล​ใน​ขณะนั้น​เมือง​หลาย​เมือง​แล​กษัตริย์​ใหญ่​หลาย​องค์​จะ​มา​ใช้​นะ​บูคัศเนซัร​ให้​ปรนนิบัติ​เขา.</verse>
				<verse number="8">และ​จะ​มี​เหตุ​บังเกิด​ขึ้น, คือ​ประเทศ​แล​เมืองหลวง​ที่​จะ​ไม่​ปรนนิบัติ​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​องค์​นี้, แล​จะ​ไม่​เอา​คอ​ของ​ตัว​มา​ใส่​ใต้​แอก​ของ​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน, เรา​จะ​ลงโทษ​แก่​เมือง​นั้น​ด้วย​คม​กะ​บี่, แล​ด้วย​ความ​อดอยาก, แล​ด้วย​โรค​ตายห่า, กว่า​เรา​จะ​ได้​เผาผลาญ​เขา​ทั้งปวง​ด้วย​มือ​ของ​นะ​บูคัศเนซัร, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ดังนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ฟัง​เอา​พวก​ทำนาย​หรือ​พวก​หมอดู​หรือ​พวก​ฝัน​เห็น, หรือ​พวก​คนทรง​ของ​พวก​เจ้า, ที่​ได้​พูด​แก่​พวก​เจ้า​ว่า.</verse>
				<verse number="10">พวก​เจ้า​อย่า​ปรนนิบัติ​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำนาย​แก่​พวก​เจ้า​เป็น​ความ​มุสาวาท, เพื่อ​จะ​ให้​พวก​เจ้า​ต้อง​อพยพ​ไป​จาก​ประเทศ​ของ​พวก​เจ้า, แล​เพื่อ​เรา​จะ​ต้อง​ไล่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก, แล​พวก​เจ้า​จะ​ต้อง​ฉิบหาย.</verse>
				<verse number="11">แต่​เมือง​ทั้งปวง​ที่​ได้​เอา​คอ​ของ​ตน​มา​อยู่​ใต้​แอก​ของ​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​แล​ปรนนิบัติ​เขา, เมือง​เหล่านั้น​เรา​จะ​ให้​ตั้งอยู่​ใน​ประเทศ​ของ​เขา​เอง, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส. แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ทำไร่​นา​ใน​ประเทศ​นั้น, แล​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ประเทศ​นั้น.</verse>
				<verse number="12">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ทูล​แก่​ซิ​คคี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, ตาม​บรรดา​ถ้อยคำ​เหล่านี้​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เอา​คอ​พวก​ท่าน​มา​ใส่​ไว้​ใน​ใต้​แอก​ของ​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน, แล​จง​ปรนนิบัติ​ท่าน, แล​พล​เมือง​ของ​ท่าน, แล​พวก​ท่าน​จึง​จะ​ได้​ชีวิต​จำเริญ.</verse>
				<verse number="13">เหตุผล​ประการ​ใด​ท่าน​จะ​ต้อง​ตาย​ทั้ง​ตัว​ท่าน, ทั้ง​ไพร่พล​ของ​ท่าน​ด้วย​คม​กะ​บี่, แล​ด้วย​ความ​อดอยาก, แล​ด้วย​โรค​ตายห่า, ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ต่อสู้​เมือง​ใด​เมือง​หนึ่ง​ที่​ไม่​ได้​ปรนนิบัติ​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​เล่า.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​อย่า​ฟัง​ถ้อยคำ​ซึ่ง​พวก​ทำนาย​ได้​ทูล​แก่​ท่าน​ว่า, ท่าน​อย่า​ปรนนิบัติ​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​นั้น, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำนาย​เป็น​ความ​มุสาวาท​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, เรา​ไม่​ได้​ใช้​พวก​ทำนาย​นั้น, ถึงกระนั้น​เขา​ยัง​ทำนาย​เป็น​ความ​เท็จ​อยู่​ด้วย​ออก​ชื่อ​ของ​เรา, เพื่อ​เรา​จะ​ต้อง​ขับไล่​เจ้า​ทั้งปวง​ออก, แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ฉิบหาย​ทั้ง​พวก​เจ้า, แล​พวก​คน​ทำนาย​ที่​ได้​ทำนาย​ให้แก่​พวก​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="16">แล​เรา​ได้​บอก​แก่​พวก​ปุโรหิต, แล​แก่​บรรดา​พวก​ไพร่พล​เหล่านี้​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, อย่า​ฟัง​เอา​ถ้อยคำ​ทำนาย​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​เจ้า, ที่​ได้​ทำนาย​แก่​พวก​เจ้า​ว่า, ดู​เถิด​เครื่อง​ภาชนะ​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​จะ​ต้อง​คืน​พา​มา​จาก​เมือง​บาบู​โลน​ด้วย​พลัน, เขา​ได้​ทำนาย​ความ​เท็จ​ให้แก่​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="17">อย่า​ฟัง​พวกเขา​เลย, จง​ปรนนิบัติ​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน, แล​จง​มี​ชีวิต​จำ​เริญ่​ไป​เถิด, ที่​จะ​ให้​เมือง​นี้​เป็น​เมือง​ร้าง​ไป​นั้น, จะ​มี​ผล​มี​ประโยชน์​ประการ​ใด​เล่า.</verse>
				<verse number="18">ถ้า​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​ทำนาย​จริง, ถ้า​คำ​ของ​พระเจ้า​อยู่​ด้วย​เขา, ก็​ให้​เขา​ทั้งปวง​อ้อนวอน​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พวก​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​บัดเดี๋ยว​นี้, เพื่อ​เครื่อง​ภาชนะ​ซึ่ง​ค้าง​อยู่​ใน​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ใน​วัง​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, แล​ที่​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น, จะ​ไม่​ต้อง​เอา​ไป​ถึง​เมือง​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="19">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ด้วย​เสา (ทองเหลือง) ทั้ง​หลาย, แล​ด้วย​อ่าง (ทองเหลือง), แล​ด้วย​ครก​สำหรับ​รอง​ต้น​เสา​นั้น, แล​เครื่อง​ภาชนะ​ต่างๆ ซึ่ง​ยัง​ตกค้าง​อยู่​ใน​เมือง​นี้,</verse>
				<verse number="20">ซึ่ง​นะ​บูคัศซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​ไม่​ได้​เอา​ไป, เมื่อ​ท่าน​ได้​เอา​ตัว​ยะ​คัน​ยา​บุตร​ของ​ยะ​โฮ​ยา​คิม​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา​เป็น​คน​ชะ​เลย​ไป​จาก​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ถึง​เมือง​บาบู​โลน, ทั้ง​บรรดา​เจ้านาย​แห่ง​พวก​ยะฮูดา​แล​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="21">แท้จริง, พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เป็น​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า ด้วย​เครื่อง​ภาชนะ​ซึ่ง​ยัง​ค้าง​อยู่​ใน​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ใน​เรือน​ของ​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, แล​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น,</verse>
				<verse number="22">ของ​เหล่านั้น​จะ​ต้อง​กวาด​เอา​ไป​ถึง​เมือง​บาบู​โลน​แล​จะ​ต้อง​อยู่​ที่​นั้น, กว่า​วันหนึ่ง​วัน​ใด​ที่​เรา​จะ​มา​เยี่ยม​ของ​นั้น พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส. ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​พา​เอา​ของ​เหล่านั้น​ขึ้น​มา, แล​จะ​คืน​ของ​เหล่านั้น​มา​ถึง​ที่นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">แล​ใน​ปี​นั้น​ได้​บังเกิด​เหตุ, คือ​ใน​ต้น​แผ่น​ดิน​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, ใน​ปี​ที่​สี่​เดือน​ที่​ห้า, ฮะ​นัน​ยา​บุตร​ฮัศซุ​ระ​เป็น​คน​ทำนาย, เป็น​ชาวบ้าน​ฆิบ​โอน, ได้​พูด​แก่​ข้าพ​เจ้า​ใน​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ต่อหน้า​พวก​ปุโรหิต​แล​บรรดา​ไพร่พล​ว่า,</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เป็น​พระเจ้า​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​ได้​หัก​แอก​ของ​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​แล้ว.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ถ้วน​สอง​ปี​แล้ว, บรรดา​เครื่อง​ภาชนะ​ซึ่ง​นะ​บู​คัด​เนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​ได้​เอา​ไป​จาก​ที่นี้​ยก​ไป​ถึง​เมือง​บาบู​โลน​นั้น, เรา​จะ​เอา​มา​ถึง​ที่นี่​อีก.</verse>
				<verse number="4">แล​เรา​จะ​เอา​ยะ​คัน​ยา​บุตรชาย​ของ​ยะ​โฮ​ยา​คิม​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, ทั้ง​บรรดา​คน​ชะ​เลย​แห่ง​ยะฮูดา, ที่​ได้​เข้า​ไป​ใน​เมือง​บาบู​โลน​นั้น, เรา​จะ​พา​กลับ​มา​เข้าที่​นี่​อีก, เพราะ​เรา​จะ​หัก​แอก​ของ​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="5">ขณะนั้น​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​จึง​กล่าว​แก่​ฮะ​นัน​ยา​ผู้ทำ​นาย​นั้น​ใน​ที่​ต่อหน้า​พวก​ปุโรหิต, แล​ต่อหน้า​บรรดา​พวก​ไพร่พล​ซึ่ง​ได้​ยืน​ขึ้น​ใน​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น,</verse>
				<verse number="6">คือ​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​นั้น​จึง​ได้​ขาน​บอก​ว่า, ให้​เป็น​ดังนั้น​แล, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​โปรด​อย่าง​นั้น, ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จง​ให้​สำเร็จ​ถ้อยคำ​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน. ที่​ท่าน​ได้​ทำนาย​นั้น, เพื่อ​จะ​ได้​พา​เครื่อง​ภาชนะ​ทั้งปวง​สำหรับ​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ทั้ง​บรรดา​คน​ที่​ได้​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น, ให้​กลับ​มา​จาก​เมือง​บาบู​โลน​ให้​เข้า​มา​ที่นี่​อีก​เถิด.</verse>
				<verse number="7">ถึงกระนั้น​ท่าน​จง​ฟัง​เอา​คำ​ที่​ข้าพ​เจ้า​จะ​พูด​เข้า​ใน​โสต​ของ​ท่าน, แล​ใน​โสต​บรรดา​ไพร่พล​ทั้งปวง​เดี๋ยวนี้​เถิด.</verse>
				<verse number="8">แต่​บรรดา​พวก​ทำนาย​ที่​ได้​เป็น​อยู่​ก่อน​ตัว​ข้าพ​เจ้า, แล​เป็น​อยู่​ก่อน​ตัว​ท่าน​แต่​โบราณ​มา, เขา​ได้​ทำนาย​ต่อสู้​ประเทศ​หลาย​ประเทศ, แล​ต่อสู้​เมืองหลวง​หลาย​เมือง, ว่าด้วย​การ​สงคราม, แล​ด้วย​การ​จลาจล, แล​ว่าด้วย​โรค​ตายห่า.</verse>
				<verse number="9">ผู้ทำ​นาย​คนใดคนหนึ่ง, ที่​ได้​ทำนาย​ความ​สุข, ครั้น​เมื่อ​คำทำนาย​จะ​สำเร็จ​ถูกต้อง​แล้ว, ผู้ทำ​นาย​คน​นั้น​คน​ทั้งปวง​จะ​ได้​รู้​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ใช้​เขา​จริง.</verse>
				<verse number="10">ใน​ขณะนั้น​ฮะ​นัน​ยา​ผู้ทำ​นาย​เอา​แอก​ออก​จาก​คอ​ยิ​ระ​มะ​ยา​แล้ว​หัก​เสีย.</verse>
				<verse number="11">ฮะ​นัน​ยา​ได้​กล่าว​ใน​ที่​ต่อหน้า​บรรดา​ไพร่พล​ทั้งปวง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เหมือน​อย่าง​นี้​แล, เรา​จะ​หัก​แอก​ของ​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​จาก​คือ​บรรดา​เมือง​ทั้งปวง​ใน​กำหนด​ครบ​รอบ​สอง​ปี​ถ้วน. แล​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​ก็​ไป​เสีย.</verse>
				<verse number="12">แล้ว​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา, เมื่อ​เวลา​ภาย​หลง​ที่​ฮะ​นัน​ยา​ผู้ทำ​นาย​ได้​หัก​แอก​ออก​จาก​คอ​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​แล้ว, ตรัส​ว่า,</verse>
				<verse number="13">เจ้า​จง​ไป​แลบ​อก​แก่​ฮะ​นัน​ยา​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​ได้​หัก​แอก​ทั้ง​หลาย​ที่​ทำ​ด้วย​ไม้, แต่​เจ้า​จง​ทำ​แอก​เหล็ก​สำหรับ​เขา​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล. ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​ได้​เอา​แอก​เหล็ก​ใส่​บน​คอ​แห่ง​บรรดา​เมือง​ทั้ง​หลาย​แล้ว, เพื่อ​จะ​ให้​เขา​ปรนนิบัติ​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​แล​เขา​ทั้งปวง​จำ​ต้อง​ปรนนิบัติ​ท่าน, แล​เรา​ได้​ยก​สัตว์​โดย​รัจ ฉาน​แห่ง​ทุ่งนา​ให้แก่​ท่าน​ด้วย.</verse>
				<verse number="15">ขณะนั้น​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​ได้​กล่าว​กับ​ฮะ​นัน​ยา​ผู้ทำ​นาย​ว่า. ท่าน​ฮะ​นัน​ยา​เอ๋ย, ท่าน​จง​ฟัง​บัดเดี๋ยว​นี้​เถิด. พระ​ยะ​โฮ​วา​หา​ได้​ใช้​ท่าน​ไม่, แต่​ท่าน​ได้​กระทำ​ให้​ไพร่พล​เหล่านี้​วางใจ​ใน​ความ​มุสาวาท.</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ดังนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ทอดทิ้ง​ตัว​เจ้า​จาก​พื้น​แผ่น​ดิน​โลก, ใน​ปี​นี้​ตัว​เจ้า​จำ​จะ​ต้อง​ตาย, เพราะ​ท่าน​ได้​สั่งสอน​ซึ่ง​ความ​กบฏ​ต่อสู้​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​แล, ฮะ​นัน​ยา​ผู้ทำ​นาย​ได้​ตาย​ใน​ปี​นั้น​ใน​เดือน​ที่​เจ็ด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">นี่​เป็น​ถ้อยคำ​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​ใน​หนังสือ​ฝาก​ซึ่ง​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​ใช้​ไป​จาก​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ให้​ไป​ถึง​พวก​เถ้าแก่​อัน​เหลือ​อยู่​แต่​พวก​ชะ​เลย​ที่​ได้​ต้อง​กวาด​เอา​ไป​แล้ว, แล​ให้​ถึง​ปุโรหิต, แล​ให้​ถึง​บรรดา​พวก​ไพร่พล​ซึ่ง​นะ​บูคัศเนซัร​ได้​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​จาก​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ไป​ถึง​เมือง​บาบู​โลน,</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ภายหลัง​ยะ​คัน​ยา​กษัตริย์, แล​อร​ร​คม​เห​ษี, แล​พวก​ขันที, แล​พวก​เจ้านาย​แห่ง​เมือง​ยะฮูดา​แล​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​พวก​ช่างไม้, และ​พวก​ช่างเหล็ก​ต่างๆ, ได้​ไป​จาก​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​แล้ว,</verse>
				<verse number="3">หนังสือ​ฝาก​นั้น​ได้​ฝาก​ไป​ด้วย​มือ​เอ​ลา​ซา​บุตรชาย​ของ​ซา​ฟาน​แล​ด้วย​มือ​มะ​มา​ระ​ยา​บุตรชาย​ของ​ฮิศคี​ยา เป็น​คน​ที่​ซิ​ศคี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา​ได้​ใช้​ไป​เมือง​บาบู​โลน​ถึง​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​ว่า,</verse>
				<verse number="4">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​แก่​บรรดา​คน, ซึ่ง​ต้อง​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย, ที่​เรา​ให้​เขา​กวาด​เอา​ไป​จาก​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ไป​ถึง​เมือง​บาบู​โลน, ว่า​ดังนี้,</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ปลูก​เรือน​สำหรับ​ตัว, แล​อาศัย​อยู่​ใน​เรือน​นั้น, แล​จง​ทำ​สวน​ต่างๆ, แล​กิน​ผล​แห่ง​สวน​นั้น,</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​หา​ภรรยา​สำหรับ​ตัว, และ​ให้​บังเกิด​บุตรชาย​หญิง, แล​หา​ภรรยา​สำหรับ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​เจ้า, แล​จง​ยก​ลูก​หญิง​ของ​พวก​เจ้า​ให้​มี​ผัว, เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เกิด​บุตรชาย​หญิง, แล​จะ​ได้​บังเกิด​ทวี​มาก​ขึ้น, มิได้​บกพร่อง.</verse>
				<verse number="7">แล​จง​แสวงหา​เพื่อ​จะ​ให้​บังเกิด​ความ​สุข​แก่​เมือง​ที่​เรา​ได้​กระทำ​ให้​พวก​เจ้า​ต้อง​กวาด​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น, แล​จง​อ้อนวอน​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​เพื่อ​เมือง​นั้น, เพราะ​ใน​ความ​สุข​เมือง​นั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​คงจะ​ได้​ความ​สุข.</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, อย่า​ให้​พวก​ทำนาย​แล​พวก​หมอดู​ของ​พวก​เจ้า, ที่​ได้​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า​นั้น, อย่า​ให้​เขา​ล่อลวง​พวก​เจ้า, หรือ​อย่า​ให้​เจ้า​เชื่อฟัง​เอา​ตาม​ความ​ฝัน​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​ให้​ฝัน​เห็น​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำนาย​เป็น​ความ​เท็จ​ให้​แก​พวก​เจ้า​ด้วย​นาม​กร​ของ​เรา, เรา​ไม่​ได้​ใช้​คน​จำพวก​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ครั้น​เมื่อ​ครบถ้วน​เจ็ดสิบ​ปี, ที่​เมือง​บาบู​โลน​แล้ว, เรา​จะ​ไป​เยี่ยม​เจ้า​ทั้ง​หลาย, แล​จะ​กระทำ​ให้​คำ​ดี​ของ​เรา (ซึ่ง​ได้​กล่าว​ไว้) แก่​พวก​เจ้า​ให้​สำเร็จ, คือ​ว่า​จะ​กระทำ​ให้​พวก​เจ้า​กลับ​มา​ถึง​ที่นี่.</verse>
				<verse number="11">ด้วยว่า​เรา​รู้ความ​คิด​ทั้งปวง​ที่​เรา​ได้​คิดถึง​พวก​เจ้า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, คือ​ความคิด​ต่างๆ สำหรับ​ความ​สุข​ไม่​ใช่​ว่า​สำหรับ​ความ​ร้าย, เพื่อ​จะ​ได้​ให้​พวก​เจ้า​ได้​ความ​หวัง​ใจ​ที่​เบื้องปลาย.</verse>
				<verse number="12">ขณะนั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ร้องเรียก​ออก​ชื่อ​เรา, แล​พวก​เจ้า​จะ​ไป​อ้อนวอน​แก่​เรา, แล​เรา​จะ​ได้ยิน​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เสาะหา​เรา, แล​จะ​ได้​พบ​เรา, เมื่อ​เจ้า​แสวงหา​เรา​ด้วย​เต็มกำลัง​ใจ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">แล​เรา​จะ​เป็น​ผู้​ที่​พวก​เจ้า​จะ​พบ​ได้, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, เรา​จะ​กระทำ​ให้​ความ​ชะ​เลย​ของ​พวก​เจ้า​นั้น​หันกลับ, แล​เรา​จะ​ประชุม​พวก​เจ้า​จาก​บรรดา​เมือง​ทั้งปวง, แล​จาก​บรรดา​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​ที่​เรา​ได้​ไล่​พวก​เข้า​ไป​อยู่​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, แล​เรา​จะ​พา​พวก​เจ้า​เขา​มา​ถึง​ที่​ซึ่ง​เรา​ได้​กระทำ​ให้​เขา​กวาด​เอา​ไป​เป็น​คน​ชะ​เลย​นั้น.</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ว่า​ไว้​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ชุบเลี้ยง​พวก​ทำนาย​ใน​เมือง​บาบู​โลน​สำหรับ​พวกเรา​แล้ว,</verse>
				<verse number="16">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า ถึง​กษัตริย์​ผู้​ได้​นั่ง​บน​พระ​ที่​นง​ของ​ดา​วิด, แล​ถึง​บรรดา​ไพร่พล​ซึ่ง​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​กรุง​นี้, ทั้ง​ญาติพี่น้อง​ของ​พวก​ท่าน​พี่​ยัง​ไม่​ได้​ออก​ไป​ด้วย​พวก​ท่าน​เข้า​ใน​ความ​ชะ​เลย​นั้น,</verse>
				<verse number="17">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ​เรา​จะ​ใช้​ให้​กะ​บี่​แล​ความ​อดอยาก, แล​ความ​ตายห่า​มา​เหนือ​เขา, แล​จะ​กระทำ​ให้​เขา​ทั้งปวง​เป็น​ดุจ​มะเดื่อ​เทศ​อัน​ชั่ว​ที่​กิน​มิได้, เพราะ​มัน​ชั่ว​นัก,</verse>
				<verse number="18">แล​เรา​จะ​ไล่​ตาม​พวกเขา​ด้วย​คม​กะ​บี่, แล​ด้วย​ความ​อดอยาก, แล​ด้วย​ความ​ตายห่า, แล​เรา​จะ​มอบ​เขา​ทั้งปวง​เพื่อ​จะ​ให้​เขา​เลื่อน​ออก​ไป​ถึง​บรรดา​เมืองหลวง​แห่ง​พิภพ, เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ที่​แช่ง, แล​เป็น​ที่​สะดุ้ง, แล​เป็น​ที่​ความ​สูด​ปาก, แล​ความ​ดูหมิ่น​ดูถูก​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​ทั้ง​หลาย​ที่​เรา​ได้​ขับไล่​ให้​เขา​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="19">เพราะ​เหตุ​เขา​ทั้งปวง​ไม่​ได้​ฟัง​เอา​คำ​ทั้ง​หลาย​ที่​เรา​ได้​ใช้​ให้​ไป​ถึง​พวกเขา​ด้วย​คนรับใช้, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, คือ​พวก​ทำนาย​ของ​เรา, ได้​ลุก​ขึ้น​แต่​เวลา​เช้าๆ แล​ใช้​เขา​ไป, แต่​พวก​เจ้า​หา​ได้​ฟัง​เขา​ไม่, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="20">เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​เป็น​ฝ่าย​พวก​ชะ​เลย, ซึ่ง​เรา​ได้​ใช้​ไป​จาก​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ไป​ถึง​เมือง​บาบู​โลน​นั้น, จง​ฟัง​เอา​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด</verse>
				<verse number="21">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ด้วย​อา​ฮา​บ​ผู้​เป็น​บุตร​โค​ลา​ยา, แล​ด้วย​ซิ​ศคี​ยา​บุตร​มา​เซ​ยา, ที่​ได้​ทำนาย​แก่​พวก​เจ้า​ใน​นาม​ของ​เรา, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​มอบ​เขา​ทั้ง​สอง​ใน​มือ​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน, แล​เขา​จะ​ฆ่า​ทั้ง​สอง​คน​นั้น​ตรง​ตา​พวก​เจ้า​ได้​เห็น.</verse>
				<verse number="22">แล​สอง​คน​นั้น, บรรดา​พวก​ชะ​เลย​แห่ง​ตระกูล​ยะฮูดา​ที่อยู่​ใน​เมือง​บาบู​โลน​จะ​ยก​เอาชื่อ​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​ที่​แช่ง​ว่า, ขอ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​กระทำ​ให้​เอง​เป็น​ซิ​ศคี​ยา, แล​เหมือน​อา​ฮาม, ซึ่ง​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​ได้​คลอก​เสีย​ใน​ไฟ​นั้น​เถิด.</verse>
				<verse number="23">จะ​เป็น​ดังนี้​เพราะ​เขา​ทั้ง​สอง​ได้​กระทำ​ความ​ชั่ว​ใน​พวก​ยิศ​รา​เอล, แล​ได้​ประพฤติ​ล่วง​ประเวณี​ด้วย​ภรรยา​เพื่อนบ้าน​ของ​เขา, แล​ได้​กล่าว​คำ​มุสาวาท​ใน​นาม​ของ​เรา, เป็น​ความ​ที่​เรา​ไม่​ได้​สั่ง​ให้​เขา​บอก, เรา​เอง​ได้​ทราม​แล​เป็น​พะ​ยาน. พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส</verse>
				<verse number="24">เจ้า​จง​บอก​แก่​ซิ​ม​อา​ผู้​เป็น​ชาว​เน​ฮะ​ลา​มี​ว่า,</verse>
				<verse number="25">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​เจ้า​ได้​ใช้​หนังสือ​ฝาก​ใน​ชื่อ​ของ​เจ้า​หลาย​เล่ม​ไป​ถึง​บรรดา​ไพร่พล​ผู้​อยู่​ที่​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​ไป​ถึง​ซะ​ฟัน​ยา​บุตร​มา​เซ​ยา​ปุโรหิต, แล​ถึง​บรรดา​ปุโรหิต​บอก​ว่า,</verse>
				<verse number="26">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตั้ง​ตัว​เจ้า​ให้​เป็น​ปุโรหิต​แทน​ยะ​โฮ​ยา​ดา​ปุโรหิต, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ตำแหน่ง​ใน​วิหาร​พระ​ยะ​โฮ​วา, แทน​ทุกคน​ที่​เป็น​คนบ้า, แล​ที่​ได้​ตั้ง​ตัวเอง​ว่า​เป็น​ผู้ทำ​นาย, แล​เพื่อ​ท่าน (ซะ​ฟัน​ยา) จะ​เอา​ตัว​เขา​นั้น​ใส่​ไว้​ใน​คุก, แล​ติด​ขื่อ​ไว้​ด้วย.</verse>
				<verse number="27">แต่​บัดนี้​เหตุไร​ท่าน​ไม่​ได้​ว่า​ติเตียน​ยิ​ระ​มะ​ยาชา​วอะ​นา​โธธ, ผู้​ตั้ง​ตัวเอง​ว่า​เป็น​ผู้ทำ​นาย​แก่​พวก​ท่าน​นั้น​เล่า,</verse>
				<verse number="28">เพราะ​เหตุ​ดังนี้ (ยิ​ระ​มะ​ยา) ได้ (ใช้​หนังสือ​ฝาก) ถึง​พวกเรา​ใน​เมือง​บาบู​โลน, บอก​ความ​ว่า (ความ​ชะ​เลย​นี้) จะ​ยืดยาว​นาน​อยู่, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​สร้าง​เรือน​สำหรับ​ตัว, แล​จง​อาศัย​อยู่​ใน​เรือน​นั้น, แล​จง​ปลูกสร้าง​เรือกสวน​ต่างๆ, แล​กิน​ผล​แต่​สวน​นั้น​เถิด.</verse>
				<verse number="29">แล้ว​ซะ​ฟัน​ยา​ปุโรหิต​ได้​อ่าน​หนังสือ​ฝาก​นี้​ให้​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​ได้ยิน.</verse>
				<verse number="30">ใน​ขณะนั้น​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​บอก​ว่า,</verse>
				<verse number="31">จง​ใช้​ไป​ถึง​บรรดา​พวก​ชะ​เลย​บอก​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ถึง​ซะ​มายา​ชาว​เน​ฮะ​ลา​มี​ดังนี้​ว่า​เหตุ​เพราะ​ซะ​มายา​ได้​ทำนาย​ความ​แก่​พวก​เจ้า, แล​เรา​ไม่​ได้​ใช้​เขา, แล​เขา​ได้​กระทำ​ให้​พวก​เจ้า​วางใจ​ใน​ความ​มุสาวาท,</verse>
				<verse number="32">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ลงโทษ​แก่​ซะ​มายา​ชาว​เน​ฮะ​ลา​มี, แล​แก่​เจ้า​พันธุ์​ของ​เขา, เขา​จะ​ไม่​มี​ลูกชาย​ที่​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ไพร่พล​เหล่านี้, แล​เขา​จะ​ไม่​ได้​เห็น​ความ​ดี​ซึ่ง​เรา​จะ​กระทำ​สำหรับ​ไพร่พล​ของ​เรา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, เพราะ​เขา​ได้​สั่งสอน​เป็น​ความ​กบฏ​ต่อสู้​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">นี่​เป็น​คำ​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า,</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​จง​เขียน​บรรดา​ถ้อยคำ​ซึ่ง​เรา​ได้​บอก​แก่​เจ้า​ไว้​ใน​หนังสือ​เล่ม​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​นี่​แน่ะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, เวลา​วัน​เดือน​คงจะ​มา, ที่​เรา​จะ​พา​พวก​ชะ​เลย​แห่ง​ไพร่พล​ของ​เรา, คือ​พวก​ยิศ​รา​เอล​แล​พวก​ยะฮูดา, ให้​กลับ​มา​อีก, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส. แล​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กลับ​มา​ถึง​ประเทศ​ที่​เรา​ได้​ยก​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา​นั้น, แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เป็น​เจ้าของ​ใน​ที่​นั้น</verse>
				<verse number="4">แล​คำ​เหล่านี้​เป็น​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ถึง​พวก​ยิศ​รา​เอล, แล​ถึง​พวก​ยะฮูดา.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, พวกเรา​ได้ยิน​เสียง​สะท้าน มี​ความ​กลัว, หา​มี​ความ​สุข​ไม่.</verse>
				<verse number="6">บัดนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ถาม​แลดู​ว่า, ผู้ชาย​คนใดคนหนึ่ง​มี​ปวด​ลม​เบ่ง​คลอด​ลูก​จะ​มี​บ้าง​หรือ​ไม่. เหตุ​ไฉน​เรา​ได้​เห็น​ผู้ชาย​ทุกคน​มี​อาการ​เอา​มือ​บีบคั้น​นวด​ท้องที่​บั้นเอว​อยู่, เหมือน​อย่าง​ผู้หญิง​ที่​กำลัง​คลอด​ลูก​อยู่, แล​บรรดา​หน้า​คน​ทั้งปวง​กลับ​ซีด​เผือด​ไป​เล่า.</verse>
				<verse number="7">เป็น​วิ​บาก​ความ​ทุกข์, เพราะ​วัน​นั้น​จะ​เป็น​วัน​ใหญ่, กว่า​จะ​ไม่​มี​วัน​อื่น​เหมือน, เป็น​จำเพาะ​คราว​ความ​ทุกข์​ของ​ยา​โค​บ, แต่​เขา​คงจะ​ได้​พ้น​จาก​ความ​ทุกข์​นั้น.</verse>
				<verse number="8">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส​ว่า, ใน​วัน​นั้น​จะ​บังเกิด​เหตุ, คือ​เรา​จะ​หัก​แอก​ของ​เขา​ออก​จาก​คอ​ของ​เจ้า, แล​หัก​เครื่องผูก​มัด​ตัว​ของ​เจ้า​นั้น​เสีย, แล​พวก​ต่าง​ประเทศ​จะ​ไม่​ได้​ปรนนิบัติ​ตัว​ของ​ตน​ด้วย (กำลัง) เขา​อีก.</verse>
				<verse number="9">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ปรนนิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเขา, แล​ดา​วิด​กษัตริย์​ของ​เขา, ที่​เรา​จะ​ยก​ขึ้น​ให้​พวกเขา.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนี้, โอ้​ยา​โค​บ​ผู้ใช้​สอย​ของ​เรา, เจ้า​อย่า​กลัว​เลย, โอ้​ยิศ​รา​เอล​อย่า​ตกใจ, เพราะ​นี้​แน่ะ, เรา​จะ​ช่วย​เจ้า​มา​แต่ไกล, แล​เผ่าพันธุ์​ของ​เจ้า​นั้น​เรา (จะ​ช่วย) มา​แต่​ประเทศ​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ตก​ไป​เป็น​คน​ชะ​เลย, แล​ยา​โค​บ​คงจะ​กลับ​มา, แล​จะ​ต้อง​อยู่​ใน​ความ​สุข​แล​ความ​สงบเงียบ, แล​จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​อาจ​จะ​ให้​เถิด​ความ​กลัว​ได้.</verse>
				<verse number="11">เพราะ​เรา​ได้​อยู่​ด้วย​เจ้า​เพื่อ​จะ​ช่วย​ให้​เจ้า​รอด, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส. ถึง​มาตรแม้น​เรา​จะ​กระทำ​ให้​บรรดา​เมือง​ทั้งปวง​ที่​เรา​ได้​ให้​พวก​เจ้า​กระจัดกระจาย​ไป​อยู่​นั้น, ให้​สิ้นเชิง​ไป, เรา​ก็​จะ​ไม่​ให้​พวก​เจ้า​สิ้นเชิง​ไป​เลย, แต่​เรา​จะ​โบย​ตี​เจ้า​แต่​พอดี, แล​เรา​จะ​ปล่อย​ให้​เจ้า​ไป​เสีย​เปล่า​ไม่​ได้​ลงโทษ​บ้าง​ก็​มิได้.</verse>
				<verse number="12">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ความ​ฟกช้ำ​ของ​เจ้า​เป็น​ที่​จะ​รักษา​ไม่​ได้, แล​บาดแผล​ของ​เจ้า​หนัก​นัก.</verse>
				<verse number="13">ไม่​มี​ผู้ใด​ที่​จะ​พูด​ช่วย​สงเคราะห์​ความ​ของ​เจ้า. เพื่อ​ประสงค์​จะ​ผูก​รัด​บาดแผล​ของ​เจ้า​ไว้, เจ้า​หา​มี​ยา​ที่​จะ​รักษา​ตัว​ของ​ตน​ได้​ไม่.</verse>
				<verse number="14">บรรดา​คนรัก​ของ​เจ้า​ได้​ลืม​เจ้า​เสียแล้ว, เขา​ทั้งปวง​ไม่​ได้​เสาะหา​เจ้า, เพราะ​เรา​ได้​กระทำ​ให้​เจ้า​เป็น​บาดแผล​โดย​ศัตรู​ทำ​คน​หนึ่ง, ด้วย​คราม​ตี​โบย​ของ​คน​ร้ายกาจ​คน​หนึ่ง​เพราะ​ความ​ชั่ว​ของ​เจ้า​มากมาย, ความผิด​ของ​เจ้า​ได้​มาก​ทวี​ขึ้น​แล้ว.</verse>
				<verse number="15">เหตุไร​เจ้า​ได้​ร้อง​ได้​เพราะ​บาดแผล​ของ​เจ้า​เล่า, ความ​ทุกข์​ของ​เจ้า​นั้น​เป็น​ที่ (คน) จะ​รักษา​ไม่​ได้, เพราะ​ความ​ชั่ว​ของ​เจ้า​มากมาย​นัก, เพราะ​ความผิด​ของ​เจ้า​ได้​มาก​ทวี​ขึ้น,</verse>
				<verse number="16">เรา​ได้​กระทำ​เหตุ​เหล่านี้​แก่​เจ้า, เหตุ​ดังนี้​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​กัด​กิน​เจ้า​นั้น​จะ​ต้อง​มี​เหตุ​กัด​กิน​ตัว​เขา​ด้วย, แล​บรรดา​พวก​ศัตรู​ของ​เจ้า, ทุก​ตัว​เขา, จะ​ต้อง​เข้า​ใน​ความ​ชะ​เลย, แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่มา​ทำร้าย​แก่​เจ้า​นั้น​จะ​ต้อง​มี​คน​มา​ทำร้าย​แก่​ตัว​เขา​แล​บรรดา​คน​ที่​ได้​มา​ยื้อแย่ง​กัด​เจ้า​นั้น​เรา​จะ​ยก​ให้​เป็น​ของ​สำหรับ​จะ​ยื้อแย่ง.</verse>
				<verse number="17">เพราะ​เรา​จะ​คืน​ความ​สบาย​ให้แก่​เจ้า, แล​เรา​จะ​รักษา​บาดแผล​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​ให้​หาย, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ร้องเรียก​เจ้า​ว่า​เป็น (คน) เนรเทศ​เสียแล้ว, (เขา​บอก​ว่า) นี่​แล​เป็น​เมือง​ซี​โอน, ที่​ไม่​มี​ผู้ใด​เสาะหา.</verse>
				<verse number="18">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​พา​พวก​ชะ​เลย​ของ​ยา​โค​บ​ให้​กลับ​มา​อีก, แล​เรา​จะ​เอ็นดู​แก่​ที่​อาศัย​ทั้งปวง​ของ​เขา, แล​กรุง​นั้น​จะ​ต้อง​กู้​ขึ้น​บน​ภูเขา​สำหรับ​เมือง​นั้น, แล​ราชวัง​นั้น​จะ​ยั่งยืน​อยู่​ตาม​ธรรมดา.</verse>
				<verse number="19">แล​จะ​มี​ความ​โมทนา​คุณ​ออก​มา​จาก​ที่อยู่​ของ​เขา​นั้น, แล​จะ​มี​เสียง​ของ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​กระทำ​ให้​ชื่นใจ, แล​เรา​จะ​ให้​เขา​ทั้งปวง​มาก​ทวี​ขึ้น, แล​เขา​จะ​ไม่​เป็น​คน​น้อย​ตัว, เรา​จะ​ให้​เขา​ทั้งปวง​ได้​ความ​รุ่งเรือง​ด้วย, แล​เขา​จะ​เป็น​คน​เล็กน้อย​มิได้.</verse>
				<verse number="20">ลูกหลาน​ของ​เขา​จะ​เป็น​เหมือน​ครั้ง​ก่อน. แล​ซึ่ง​เป็น​ประชุม​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​นั้น​จะ​ตั้งมั่น​คง​ตรงหน้า​เรา, แล​เรา​จะ​ลงโทษ​แก่​บรรดา​ที่​ได้​ข่มขี่​เขา.</verse>
				<verse number="21">แล​เจ้านาย​ของ​เรา​จะ​เป็น​แต่​พวก​ของ​เขา​เอง, แล​ผู้​ครอบครอง​เมือง​ของ​เขา​จะ​เกิด​มา​แต่​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, แล​เรา​กระทำ​ให้​เจ้าเมือง​นั้น​ให้​เขา​มา​ใกล้​กับ​เรา, แล​เขา​คงจะ​เข้า​มา​แอบอิง​อยู่​กับ​เรา, ด้วยว่า​ผู้​ที่​ตั้ง​จะ​แอบอิง​อยู่​กับ​เรา​นั้น, คือ​ผู้ใด, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="22">แล​พวก​เจ้า​จะ​เป็น​ไพร่พล​ของ​เรา, แล​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="23">นี่​แน่ะ, ลม​หัวด้วน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​กำลัง​ออก​ไป, ด้วย​แรงกล้า, เป็น​ลม​หัวด้วน​ที่​ยัง​มิได้​หยุด, ลม​หัวด้วน​นั้น​จะ​ตก​ทับ​บน​ศีรษะ​คน​ชั่ว.</verse>
				<verse number="24">ความ​พิ​โร​ธ​อัน​แรงกล้า​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ไม่​กลับคืน, กว่า​พระองค์​จะ​ได้​สำเร็จ​ซึ่ง​กิจธุระ​นั้น, กว่า​พระองค์​จะ​ได้​กระทำ​ความ​ดำริ​จิตต์​แห่ง​พระองค์​ให้​แล้ว. ใน​วัน​คืน​ทั้ง​หลาย​ที่สุด​ปลาย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​นึก​ตรึกตรอง​ใน​ความ​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, ใน​เวลา​วัน​นั้น​เอง, เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​บรรดา​พวก​ครอบครัว​ยิศ​รา​เอล, แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​ได้​เป็น​ไพร่พล​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ไพร่พล​ที่​เหลือ​จาก​คม​กะ​บี่​นั้น​ได้​ปะ​ความ​เมตตา​ใน​ป่า​ดอน​แล้ว, คือ​พวก​ยิศ​รา​เอล, เมื่อ​เรา​ได้​ไป​เพื่อ​จะ​ให้​เขา​ได้​ความ​สุข.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สำแดง​พระองค์​แก่​ข้าพ​เจ้า​แต่​โบราณ​มา​ว่า, แท้จริง​เรา​ได้​รัก​เจ้า​ด้วย​ความ​รัก​ที่​จะ​ไม่​หยุด, เหตุ​ฉะนี้​เรา​ได้​ชักชวน​เจ้า​ด้วย​ความ​เมตตา​ประกอบ​ความ​รัก.</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​กู้​เจ้า​ขึ้น​อีก​ที​หนึ่ง, แลดู​กร​พรหมจารี​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, เจ้า​คงจะ​ตั้ง​ขึ้น (ใหม่), แล​เจ้า​จะ​ต้อง​ตกแต่ง​ด้วย (เสียง) โทน​ทั้ง​หลาย, แล​เจ้า​คงจะ​ออก​ไป​ใน​การ​เต้น​โลด​สำหรับ​พวก​คน​ที่​ได้​กระทำ​ให้​ชื่นใจ.</verse>
				<verse number="5">เจ้า​คงจะ​ปลูกสร้าง​สวน​เถา​องุ่น​บน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​ซะ​มา​เรีย, และ​พวก​ที่​ปลูก​นั้น​จะ​ปลูก, แล้ว​จะ​กิน​ผล​แต่​เถา​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="6">ด้วยว่า​จะ​มี​วันๆ หนึ่ง, ที่​พวก​เดิน​ยาม​บน​ภูเขา​เอ็ฟ​รา​ยิม, เขา​จะ​ร้องเรียก​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​เอ๋ย, ให้​พวกเรา​ขึ้น​ไป​ที่​เมือง​ซี​โอน​ถึง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​เถิด.</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, จง​ร้องเพลง​ด้วย​ความ​โสม​นัสส์​เพราะ​ยา​โค​บ, แล​โห่ร้อง​ที่​ท่ามกลาง​เมือง​ใหญ่​ทั้งปวง, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ป่าวประกาศ, แล​จง​สรรเสริญ, แล​กล่าว​วา, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ได้​โปรด​ช่วย​ไพร่พล​ของ​พระองค์​ให้​รอด, คือ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​นั้น​เถิด.</verse>
				<verse number="8">นี่​แน่ะ, เรา​จะ​พา​เขา​ทั้ง​หลาย​มา​แต่​ประเทศ​ฝ่าย​เหนือ, แล​จะ​ประชุม​เขา​ทั้งปวง​แต่​ชาย​แผ่น​ดิน​โลก​ทั้ง​หลาย, แล​คน​ตาบอด, แล​คน​ชา​เขยก, ทั้ง​หญิง​ที่​มี​ครรภ์, แล​หญิง​ที่​กำลัง​คลอด​บุตร, จะ​มา​ด้วย​เขา​เป็น​พวก​ใหญ่​กลับ​มา​ถึง​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="9">เขา​ทั้งปวง​จะ​มา​ด้วย​น้ำตาไหล, แล​เรา​จะ​แนะนำ​เขา​ด้วย​ความ​อ้อนวอน, เรา​จะ​กระทำ​ให้​เขา​เดิน​ริมแม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​ใน​ทางตรง, ที่​เขา​จะ​ไม่​สะดุด​กะ​เดื่อง, เพราะ​เรา​เป็น​พระ​บิดา​แก่​ยิศ​รา​เอล, แล​เอ็ฟ​รา​ยิม​เป็น​บุตร​หัวปี​ของ​เรา</verse>
				<verse number="10">ดูกร​เมือง​ทั้ง​หลาย, จง​ฟัง​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​จง​ป่าวประกาศ​คำ​นั้น​แก่​หมู่เกาะ​ทั้งปวง​ที่อยู่​ไกล, บอก​ว่า, ผู้​ที่​ได้​กระทำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​กระจัดกระจาย​ไป​นั้น​จะ​ประชุม​ยิศ​รา​เอล, แล​จะ​รักษา​เขา​ไว้​ดุจ​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ที่​ได้​รักษา​แกะ​ของ​ตัว.</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ไถ่​ยา​โค​บ, แล​ได้​ช่วย​เขา​มา​จาก​มือ​คน​ที่​มี​กำลัง​มาก​กว่า​ตัว.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนี้​เขา​ทั้งปวง​จะ​มา​แล​ร้องเพลง​ใน​ที่​สูงสุด​แห่ง​เมือง​ซี​โอน, แล​เขา​จะ​ไหล​รวม​วัน​มา​ถึง​ที่​ความ​ดี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​ข้าวสาลี, แล​น้ำ​องุ่น แล​ด้วย​น้ำมัน, แล​ด้วย​ฝูง​สัตว์​หนุ่มๆ ต่างๆ, แล​ด้วย​ฝูง​โค, แล​จิตต์​ใจ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ดุจ​สวน​ที่​มี​น้ำ​รด, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​มี​ความ​ทุกข์​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="13">ขณะนั้น​หญิง​พรหมจารี​จะ​ยินดี​ใน​การ​เต้น​โลด, ทั้ง​ชายหนุ่ม​ทั้ง​หลาย​แล​คนแก่​ด้วย​กัน, เพราะ​เรา​จะ​หัน​ความ​โศกเศร้า​ของ​เขา​ทั้งปวง​ให้​กลับ​มา​เป็น​ความยินดี, แล​จะ​ปลอบโยน​เขา​ทั้ง​หลาย, แล​จะ​กระทำ​ให้​เขา​มี​ความ​โสม​นัสส์​แต่​ความ​โศกเศร้า​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="14">แล​เรา​จะ​ให้​จิตต์​ของ​พวก​ปุโรหิต​อิ่ม​ไป​ด้วย​มัน, แล​ไพร่พล​ของ​เรา​จะ​ต้อง​อิ่ม​ด้วย​ความ​ดี​ของ​เรา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, มี​เสียง​อย่างหนึ่ง​ได้ยิน​แต่ (เมือง) รา​มา​เป็น​ความ​โศกเศร้า, แล​น้ำตาไหล​ขมขื่น, คือ​รา​เฮ็ล​น้ำตาไหล​เพราะ​ลูก​ของ​ตน, แล​ไม่​ยอม​ให้​เขา​มา​ปลอบโยน​เพราะ​ลูก​ของ​ตัว, ด้วยว่า​ลูก​เหล่านั้น​ไม่​มี​แล้ว.</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, จง​มัธยัสถ์​เสียง​ของ​เจ้า​จาก​ความ​ร้องไห้, แล​ตา​ของ​เจ้า​จาก​น้ำตาไหล​เถิด, เพราะ​ธุระ​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​มี​รางวัล, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="17">แล​ฝูง​ลูก​นั้น​จะ​มา​แต่​ประเทศ​แห่ง​ศัตรู​อีก. แล​ยัง​มี​ความ​หวัง​ใจ​ใน​ที่สุด​เบื้องปลาย​ของ​เจ้า, เพราะ​ฝูง​ลูก​ของ​เจ้า​จะ​กลับ​มา​ถึง​ที่อยู่​ของ​ตัว​อีก, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส</verse>
				<verse number="18">แท้จริง​เรา​ได้ยิน​เอ็ฟ​รา​ยิม​ร้องทุกข์​แก่​ตัวเอง​ว่า, พระองค์​ได้​ตี​โบย​ข้าพ​เจ้า, แล​ข้าพ​เจ้า​ได้​ต้อง​ตี​โบย, ดุจ​วัว​ตัวผู้​ที่​ยัง​ไม่​คุ้นเคย (แก่​แอก). ขอ​พระองค์​ได้​โปรด​หัน​ใจ​ข้าพ​เจ้า, แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​กลับ​หัน (แก่​พระองค์), เพราะ​พระองค์​ได้​เป็น​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">แท้จริง​ครั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​ต้อง​หันกลับ​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ได้​ตั้งใจ​เสีย​ใหม่, แล​ครั้น​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ต้อง​สั่งสอน​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ได้​ทุบตี​บน​ขา​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​ได้​ต้อง​ความ​ละอาย, เออ, แท้จริง​ข้าพ​เจ้า​ได้​ตกตะลึง​ไป, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทน​แบก​ความ​ดูหมิ่น​แห่ง​เวลา​หนุ่ม​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="20">เอ็ฟ​รา​ยิม​เป็น​ลูกชาย​รัก​สนิท​ของ​เรา​หรือ, เขา​เป็น​เด็ก​ดี​ชอบ​มิใช่​หรือ, เพราะ​เรา​กล่าว​คำ​ต่อสู้​เขา​เมื่อไร, เรา​ยัง​ได้​ระลึก​ถึง​เขา​ด้วย​ความ​ร้อน​กำเริบ รัก​เมื่อนั้น, เหตุ​ดังนี้​ท้อง​ของ​เรา​เป็นทุกข์​เพราะ​เขา, เรา​คงจะ​มี​ความ​เมตตา​เหนือ​เขา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="21">จง​ตั้ง​ปัก​เสา​กรุย​ขึ้น, จง​ทำ​กองๆ สูง​ทั้ง​หลาย, จง​ตั้งใจ​ของ​เจ้า​ตรง​ต่อ​ทางหลวง, คือ​ทาง​ที่​เจ้า​ได้​ออก​ไป​นั้น, โอ้​พรหมจารี​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, จง​หันกลับ​มา​อีก, จง​กลับ​มา​ถึง​ที่​บ้านเมือง​ของ​เจ้า​เหล่านี้​เถิด.</verse>
				<verse number="22">โอ้​เจ้า​ผู้​เป็น​ลูก​หญิง, เจ้า​มัก​ตะแคง​ข้าง​ไถล​ไป, เจ้า​จะ​หลง​ไป​แต่​ข้าง​นี้​แล​ข้าง​โน้น​อีก​นาน​สัก​เท่าใด, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สร้าง​การ​ใหม่​อย่างหนึ่ง​ใน​แผ่น​ดิน​โลก, คือ​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​จะ​ล้อมรอบ​ผู้ชาย​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="23">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ใน​ประเทศ​ยะฮูดา, แล​ใน​บ้านเมือง​ยะฮูดา​นั้น, ครั้น​เมื่อ​เรา​จะ​พา​พวก​ชะ​เลย​กลับ​มา​อีก, ยัง​จะ​มี​คำกล่าว​อวยพร​ว่า, ดูกร​ที่อยู่​แห่ง​ความ​สัตย์​ธรรม, แล​ภูเขา​แห่ง​ความ​บริสุทธิ์, ขอ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​อวยพร​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="24">แล​ยะฮูดา​แล​บ้านเมือง​ทั้ง​หลาย​ก็​จะ​อยู่​ที่​นั้น​ด้วย​กัน, คือ​พวก​ชาวนา, แล​พวก​เลี้ยง​สัตว์, อยู่​ใน​ประเทศ​ยะฮูดา​นั้น​เอง.</verse>
				<verse number="25">เพราะ​เรา​ได้​กระทำ​ให้​จิตต์​ใจ​ที่​เหน็ดเหนื่อย​นั้น​อิ่ม (ความ​สุข) แล้ว, แล​เรา​ได้​ให้​จิตต์​วิญญาณ​คน​ทุกข์ยาก​เป็น​บริบูรณ์​ไป​ทุก​ตัว​คน​แล้ว.</verse>
				<verse number="26">มา​เพียงนี้​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ตื่น​ขึ้น​แล​ได้​เห็น, แล​ความ​หลับ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ความ​หวาน​แก่​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="27">นี่​แน่ะ, วัน​คืน​ทั้ง​หลาย​คงจะ​มา​ถึง, ที่​เรา​จะ​หว่าน​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​แล​ตระกูล​ยะฮูดา​ด้วย​พืช​ของ​มนุษย์, แล​ด้วย​พืช​โดย​รัจ ฉาน, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="28">แล​จะ​มี​เหตุ​เกิด​ขึ้น, คือ​เรา​ได้​คอย​ดู​เหนือ​เขา​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​จะ​ได้​ถอน​ขึ้น, แล​เพื่อ​จะ​ได้​หัก​ลง, แล​เพื่อ​จะ​ได้​พัง​ลง, แล​เพื่อ​จะ​ได้​ทะลาย​ไป, แล​เพื่อ​จะ​ให้​เป็น​ความ​ทุกข์​ฉันใด, เรา​จะ​คอย​ดู​เหนือ​เขา​ทั้งปวง, เพื่อ​จะ​ได้​กู้​ขึ้น​แล​เพื่อ​จะ​ได้​ปลูก​ขึ้น​ฉันนั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="29">ใน​วัน​คืน​เหล่านั้น, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่ว่า​อีก​ว่า​ปู่ย่าตายาย​ทั้ง​หลาย​ได้​กิน​ผล​องุ่น​เปรี้ยว. แล​ฟัน​ของ​ลูกหลาน​ของ​เขา​ทั้งปวง​จึง​เข็ด​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="30">แต่​ทุก​ตัว​คน​จะ​ต้อง​ตาย​เพราะ​บาป​ของ​ตัวเอง, ทุก​ตัว​คน​ที่​ได้​กิน​ผล​องุ่น​เปรี้ยว, ฟัน​ของ​คน​นั้น​เอง​จะ​เข็ด​เสีย.</verse>
				<verse number="31">นี่​แน่ะ, วัน​คืน​ทั้ง​หลาย​จะ​มา, เมื่อ​เรา​จะ​กระทำ​ความ​สัญญา​ใหม่​กับ​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล, แล​ตระกูล​ยะฮูดา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="32">จะ​ไม่​เหมือน​ความ​สัญญา​ซึ่ง​เรา​ได้​กระทำ​กับ​ด้วย​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา​ใน​วันที่​เรา​ได้​จับมือ​ของ​เขา​เพื่อ​จะ​พา​เขา​ทั้งปวง​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต. ความ​สัญญา​ของ​เรา​นั้น. ถึง​มาตรแม้น​เรา​ได้​เป็น​ต่าง​สามี​แก่​เขา, เขา​ทั้งปวง​ได้​หัก​คำสัญญา​ของ​เรา​เสีย, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="33">แต่​ความ​สัญญา​ที่​เรา​จะ​กระทำ​กับ​ด้วย​ตระกูล​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​จะ​เป็น​ดังนี้ (คือ​ว่า) เมื่อ​วัน​เหล่านั้น​จะ​พ้น​ไป​แล้ว, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, เรา​จะ​ใส่​บทบัญญัติ​ของ​เรา​ไว้ ณ ภายใน​ตัว​เขา​ทั้งปวง, แล​จะ​เขียน​บทบัญญัติ​นั้น​ใน​ใจ​เขา, แล​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย, แล​เขา​จะ​เป็น​ไพร่พล​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="34">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​ทุก​ตัว​คน​จะ​ไม่​ต้อง​สั่งสอน​เพื่อนบ้าน​ของ​ตัว, แล​ทุก​ตัว​คน​จะ​ไม่​ต้อง​สั่งสอน​พี่น้อง​ของ​ตัว​อีก​ว่า, ให้​รู้จัก​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​รู้จัก​เรา​ทุก​ตัว​คน, ตั้งแต่​คน​เล็ก​ที่สุด​ของ​เขา​จนถึง​ผู้ใหญ่​ที่สุด, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, เพราะ​เรา​จะ​ยก​ความ​บาป​ของ​เขา, แล​ไม่​ระลึก​ถึง​ความผิด​ของ​เขา​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="35">ผู้​ที่​ประทาน​ให้​ดวงอาทิตย์​เป็น​สว่าง​โดย​กลางวัน, แล​ได้​ตั้ง​ธรรมดา​ดวงจันทร์, แล​ธรรมดา​ดวง​ดาว​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​จะ​ให้​แสงสว่าง​ใน​กลางคืน, ผู้​ที่​ได้​กระทำ​น้ำ​ใน​ทะเล​ให้​เป็น​คลื่น​กำลัง​เอิกเกริก​อยู่, พระ​นาม​ท่าน​ผู้​นั้น, คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้.</verse>
				<verse number="36">ถ้า​แม้น​ธรรมดา​เหล่านั้น​จะ​ไป​จาก​ที่​ตรงหน้า​เรา​ไป​ได้​เมื่อไร, ก็​เผ่าพันธุ์​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​จะ​ได้​หยุด​ไม่​เป็น​เมือง​ต่อหน้า​เรา​เป็นนิตย์​ด้วย​เมื่อนั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="37">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ถ้า​ท้อง​ฟ้า​เบื้องบน​จะ​วัด​ได้​เมื่อไร, แล​ราก​ทั้ง​หลาย​แห่ง​พิภพ​เบื้อง​ล่าง​เขา​จะ​เสาะหา​ได้​เมื่อไร, เรา​จึง​จะ​ทิ้ง​แต่​บรรดา​เผ่าพันธุ์​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​เพราะ​บรรดา​การ​ผิด​ที่​เขา​ทั้งปวง​ได้​กระทำ​แล้ว​เมื่อนั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="38">นี่​แน่ะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ปี​เดือน​คง​มา, ที่​กรุง​นี้​จะ​ต้อง​กู้​ขึ้น​ใหม่​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตั้งแต่​หอคอย​ฮะ​นันเอล​จนถึง​ประตู​แห่ง​มุม.</verse>
				<verse number="39">แล​เส้น​เชือก​สำหรับ​วัด​นั้น​ยัง​จะ​ออก​ไป​ตรง​ตาม (กำแพง) เหนือ​เนินเขา​คา​เร็บ, แล้ว​จะ​วัด​โอบ​อ้อม​ออก​ไป​ถึง​ตำบล​โฆ​อา.</verse>
				<verse number="40">แล​หุบเขา​แห่ง​ซากศพ​ทั้ง​หลาย​แล​ขี้​เท่านั้น, แล​บรรดา​ทุ่งนา​จน​กะ​ทั่ง​ถึง​ลำธาร​เก็ด​โร​น, จนถึง​ที่​มุม​แห่ง​ประตู​ม้า​ฝ่าย​ทิศตะวันออก​นั้น, จะ​เป็น​ที่​บริสุทธิ์​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทั้งนั้น, ที่นั่น, จะ​ไม่​ต้อง​ถอน​ขึ้น, แล​จะ​ไม่​ต้อง​ทิ้ง​ลง​อีก​เลย​เป็นนิตย์​ถาวร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">นี่​เป็น​คำ​ที่มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​ปี​ที่​สิบ​แห่ง​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, เป็น​ปี​ที่​สิบ​แปด​แห่ง​นะ​บูคัศเนซัร.</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ขณะนั้น​ทัพ​แห่ง​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​ยก​มา​ล้อมรอบ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​ยัง​กักขัง​อยู่​ใน​บริเวณ​คุก​ที่​มี​อยู่​ใน​วัง​กษัตริย์​เจ้าเมือง​ยะฮูดา.</verse>
				<verse number="3">ด้วยว่า​ซิ​ดคี​ยาก​ษัตริย์ยะฮูดา​ได้​กักขัง​ยิ​ระ​มะ​ยา​ไว้​แล้ว, ตรัส​ถาม​ว่า, เหตุผล​ประการ​ใด​ท่าน​ได้​ทำนาย​ไว้​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ยก​กรุง​นี้​ไว้​ใน​มือ​แห่ง​กษัตริย์​บาบู​โลน,</verse>
				<verse number="4">แล​เขา​จะ​ตี​ให้​จง​ได้, แล​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา​จะ​ไม่​พ้น​จาก​มือ​ชาว​ชาติ​เคเซ็ด, แต่​จะ​ต้อง​มอบ​ไว้​ใน​มือ​แห่ง​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​เป็นแน่, แล​จะ​พูด​ด้วย​กษัตริย์​บาบู​โลน​ด้วย​ปากต่อปาก, แล​จะ​ได้​เห็น​ตาก​ษัตริย์บาบู​โลน​ด้วย​ตา​ของ​ตัว,</verse>
				<verse number="5">แล​เขา​จะ​นำ​ซิ​ดคี​ยา​ไป​ถึง​บาบู​โลน, แล​ซิ​ดคี​ยา​จะ​ต้อง​อยู่​ใน​ที่นั่น​กว่า​เรา​จะ​มา​เยี่ยม​เขา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส. ถึง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​สู้รบ​ต่อสู้​ชาติ​เคเซ็ด, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​จำเริญ</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ยิ​ระ​มะ​ยา​ได้​บอก​ว่า​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มา​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="7">นี่​แน่ะ, ฮะ​นันเอล​บุตร​ของ​ซา​ลุ​ม​ลุง​ของ​เจ้า, จะ​มา​หา​เจ้า​ขอ​ว่า, ท่าน​จง​ซื้อ​ที่​ของ​ข้าพ​เจ้า​อัน​มี​ใน​เมือง​ฮะ​นา​โธธ​นั้น, เพราะ​ตาม​กฎหมาย​ไถ่​ก็​ควร​ที่​ท่าน​จะ​ซื้อ​ที่นั่น​ไว้.</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​ฮะ​นันเอล​บุตร​ลุง​ของ​ข้าพ​เจ้า, ได้​มา​หา​ข้าพ​เจ้า​บริเวณ​แห่ง​คุก​นั้น​ตาม​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​เขา​บอก​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ขอ​ท่าน​ได้​ซื้อ​ที่​ของ​ข้าพ​เจ้า​อัน​มี​ใน​เมือง​ฮะ​นา​โธธ, ใน​แขวง​เมือง​เบ็น​ยา​มิ​น, เพราะ​ตาม​กฎหมาย​ไถ่​ก็​ควร​ที่​ท่าน​จะ​ได้​ที่นั่น​เป็น​มฤ​ดก, จง​ซื้อ​ที่​นั้น​ไว้​สำหรับ​ตัว​ท่าน​เถิด. ขณะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​รู้​ว่า, คำ​นี้​เป็น​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="9">แล​ข้าพ​เจ้า​ได้​ซื้อ​ที่นั่น​จาก​ฮะ​นันเอล​บุตรชาย​ของ​ลุง​ข้าพ​เจ้า, (คือ) ที่​ใน​ฮะ​นา​โธธ​นั้น, แล​ได้​ชั่ง​เงิน​ค่า​ที่นั่น​ให้แก่​เขา, เป็น​สิบ​เจ็ด​เซ็กเคล.</verse>
				<verse number="10">แล​ข้าพ​เจ้า​ได้​ลงชื่อ​ไว้​ที่​หนังสือ​ประ​ทวน, ตีตรา​ประทับ​ไว้​แล้ว, แล้ว​ได้​จัด​คน​เป็น​พะ​ยาน​รู้เห็น​หลาย​คน, แล​ได้​ชั่ง​เงิน​ใน​ตราชู​ให้​เขา.</verse>
				<verse number="11">ดังนี้​เรา​ได้​เอา​หนังสือ​ประ​ทวน​ฉะ​บับ​นั้น, ทั้ง​เล่ม​ที่​ได้​ปิด​ตรา​ลง​ยัง​เปิด​อยู่,</verse>
				<verse number="12">แล​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยก​หนังสือ​ประ​ทวน​ให้แก่​บารุค​บุตรชาย​ของ​เน​รี​ยา, ผู้​เป็น​บุตร​มา​เซ​ยา, ต่อหน้า​ฮะ​นันเอล​บุตร​ของ​ลุง​ข้าพ​เจ้า, แล​ต่อหน้า​ผู้​พะ​ยาน​ทั้ง​หลาย​คน​ที่​ได้​นั่งลง​ใน​บริเวณ​คุก​นั้น.</verse>
				<verse number="13">แล​เรา​ได้​สั่ง​กำชับ​บารุค​ต่อหน้า​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า,</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, จง​เอา​หนังสือ​ประ​ทวน​ทั้ง​สอง​ฉะ​บับ​นี้, คือ​หนังสือ​ประ​ทวน​สำหรับ​ที่​ซื้อ, ทั้ง​หนังสือ​ที่​ตีตรา​ปิด​ไว้​กับ​ประ​ทวน​ฉะ​บับ​ที่​เปิด​อยู่, แล​ใส่​ทั้ง​สอง​ฉะ​บับ​ไว้​ใน​ภาชนะ​ดิน, เพื่อ​จะ​ได้​อยู่​เป็น​หลาย​วัน.</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, พระเจ้า​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, คงจะ​มี​เจ้าของ​บ้านเรือน, แล​ไร่นา, แล​สวน​เถา​องุ่น​ใน​ประเทศ​นี้​อีก.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​มอบ​หนังสือ​ประ​ทวน​สัญญา​แห่ง​ที่​ซื้อ​ให้แก่​บารุค​บุตร​เน​รี​ยา​แล้ว,</verse>
				<verse number="17">ข้าพ​เจ้า​ได้​สวด​อ้อนวอน​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, โอ้​โอ๋​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า, นี่​แน่ะ, พระองค์​ได้​ทรง​สร้าง​ฟ้า​แล​แผ่น​ดิน​โลก​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ใหญ่​ของ​พระองค์​แล​ด้วย​เหยียด​พระ​กรอ​อก, แล​ไม่​มี​การ​ใดๆ ที่​พระองค์​ไม่​อาจ​กระทำ​ได้,</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ได้​แสดง​ความ​เมตตา​อัน​ประกอบ​ด้วย​ความ​รัก​แก่​หลาย​พัน (ชั่ว), แล​ได้​ตอบแทน​ความ​ชั่ว​ของ​ปู่ย่าตายาย​ทั้ง​หลาย​ใน​อก​ลูก​ของ​เขา, ที่​บังเกิด​ภายหลัง​เขา​ทั้ง​หลาย. พระองค์​เป็น​ผู้ใหญ่, เป็น​พระเจ้า​ทรง​ฤทธิ์​อัน​ยิ่ง, พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ก็​เป็น​นาม​ชื่อ​ของ​พระองค์​นั้น.</verse>
				<verse number="19">พระองค์​เป็นใหญ่​ใน​ความ​ปรึกษา, แล​มี​ฤทธิ์เดช​อัน​ยิ่ง​ใน​การ​ธุระ, เพราะ​พระเนตร​พระองค์​ได้​ลืม​เหนือ​บรรดา​ทาง​ของ​บุตร​มนุษย์, เพื่อ​จะ​ให้แก่​ทุกคน​ตาม​ทาง​ที่​ประพฤติ​ของ​เขา, แล​ตาม​ผล​กิจการ​ทั้งปวง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="20">พระองค์​เป็น​ผู้​ที่​ได้​ตั้ง​การ​สำคัญ​พะ​ยาน​ทั้ง​หลาย​แล​การ​อัศจรรย์​ต่างๆ ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, (เป็น​ที่​ระลึก) จนถึง​วันนี้. ได้​กระทำ (สำคัญ) ใน​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​แล​ใน​ท่ามกลาง​มนุษย์​อื่น, แล​ได้​กระทำ​ให้​พระองค์​มี​พระ​นาม (ใหญ่),</verse>
				<verse number="21">อย่าง​ที่​มี​อยู่​ทุกวันนี้, แล​พระองค์​ได้​พา​ไพร่พล​ยิศ​รา​เอล​ของ​พระองค์​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ด้วย​เป็น​สำคัญ​พะ​ยาน​ทั้ง​หลาย, แล​ด้วย​การ​อัศจรรย์​ต่างๆ, แล​ด้วย​พระ​หัตถ์​แข็งแรง,</verse>
				<verse number="22">แล​ด้วย​พระ​กร​เหยียด​ออก, แล​ด้วย​ความ​พิลึก​พึง​กลัว​ใหญ่, พระองค์​ได้​ยก​ประเทศ​นี้​ให้แก่​เขา​ทั้ง​หลาย, เป็น​ประเทศ​ที่​พระองค์​ได้​ตั้ง​ความ​สาบาน​ไว้​จะ​ให้แก่​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา​ทั้งปวง,</verse>
				<verse number="23">เป็น​ประเทศ​ที่​มี​น้ำนม​แล​น้ำผึ้ง​ไหล​ไป​มา, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​เข้า​มา​ใน​ประเทศ​นี้, แล​เป็น​เจ้าของ​ที่นั่น, แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​หา​ได้​ฟัง​เสียง​ของ​พระองค์​ไม่, แล​เขา​ไม่​ได้​ดำเนิน​ใน​กฎหมาย​ของ​พระองค์, เขา​ทั้ง​หลาย​ไม่​ได้​ประพฤติ​ข้อ​หนึ่ง​ข้อ​ใด​แห่ง​บรรดา​คำ​ที่​พระองค์​ได้​สั่ง​ให้​เขา​ทำ​นั้น, เหตุ​ฉะนี้​พระองค์​ได้​กระทำ​บรรดา​ความ​ร้าย​เหล่านี้​ให้​มา​บน​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="24">จง​ดู​ค่าย​แห่ง​ทัพ​ของ​เขา, เขา​มา​ถึง​กรุง​แล้ว, เพื่อ​จะ​ตี​เอา​ให้​ได้, แล​กรุง​นั้น​ต้อง​มอบ​ไว้​ใน​มือ​แห่งชาติ​เคเซ็ด​ผู้​ที่​ได้​มา​รบ​ต่อสู้​แล้ว, เพราะ​เหตุ​กะ​บี่​แล​ความ​อดอยาก. แล​ความ​ไข้​เป็น​โรค​ตายห่า​นั้น​แล​คำ​ที่​พระองค์​ตรัส​ไว้ (ก่อน​นั้น) ก็​สำเร็จ​แล้ว,</verse>
				<verse number="25">แล​นี่​แน่ะ, พระองค์​ได้​เห็น​การ​นั้น, แล​โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, พระองค์​ได้​ตรัส​สั่ง​ข้าพ​เจ้า​ว่า, เจ้า​จง​ไป​ซื้อ​ที่​อัน​นั้น​ด้วย​เงิน, แล​จัด​เอา​คน​เป็น​พะ​ยาน​ให้​หลาย​คน, แล​กรุง​นั้น​ได้​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ชาติ​เคเซ็ด​แล้ว</verse>
				<verse number="26">ขณะนั้น​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​ว่า,</verse>
				<verse number="27">นี่​แน่ะ, เรา​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​พระเจ้า​ของ​บรรดา​เนื้อหนัง​ทั้งหมด, การ​ใดๆ ที่​เรา​ไม่​อาจ​ทำ​ได้​นั้น​มี​บ้าง​หรือ.</verse>
				<verse number="28">เหตุ​ฉะนี้, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​อย่าง​นี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ยก​กรุง​นี้​ไว้​ใน​มือ​แห่งชาติ​เคเซ็ด, แล​ใน​มือ​แห่ง​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​บาบู​โลน, แล​เขา​จะ​ตี​เอา​ให้​จง​ได้.</verse>
				<verse number="29">แล​ชาติ​เคเซ็ด​ที่​ยัง​กำลัง​รบ​ต่อ​กรุง​นี้​จะ​มา​จุด​ไฟ​กรุง​นี้. แล​จะ​เผา​เสีย​ให้​ไหม้​ทั้ง​เรือน​ตึก, ที่​เขา​ได้​บูชา​ด้วย​เครื่อง​หอม​แก่​บา​ละ​บน​หลังคา​เรือน​ตึก​นั้น, แล​เขา​ได้​เท​ออก​ซึ่ง​เครื่องบูชา​แก่​พระ​อื่น​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​จะ​ยุ​เรา​ถึง​ความ​พิ​โร​ธ.</verse>
				<verse number="30">เพราะ​ลูกหลาน​พวก​ยิศ​รา​เอล​แล​พวก​ลูกหลาน​ยะฮูดา​ได้​ประพฤติ​แต่​ความ​ชั่ว​ฝ่าย​เดียว​ต่อหน้า​เรา​ตั้งแต่​อายุ​หนุ่มๆ ของ​เขา. ด้วยว่า​ลูกหลาน​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ได้​ยั่วเย้า​ยุ​เรา​ด้วย​กิจการ​ที่​เขา​กระทำ​ด้วย​มือ​ของ​ตัว​ฝ่าย​เดียว​เพื่อ​จะ​ให้​เรา​โกรธ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="31">เพราะ​กรุง​นี้​ได้​เป็น​แก่​เรา​ดุจ​ข้อ​ยั่วเย้า​ซึ่ง​ความ​โกรธ​ของ​เรา​แล​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​ตั้งแต่​คราว​ที่​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​สร้าง​กรุง​นี้​ขึ้น​จนถึง​ทุกวันนี้,</verse>
				<verse number="32">เพื่อ​เรา​จะ​ได้​กวาด​เมือง​นั้น​ออก​ไป​เสีย​จาก​ที่​ต่อหน้า​เรา, เหตุ​เพราะ​บรรดา​ความ​ชั่ว​แห่ง​ลูกหลาน​ยิศ​รา​เอล, แล​ลูกหลาน​ของ​ยะฮูดา, ที่​เขา​ทั้งปวง​ได้​ประพฤติ​เพื่อ​จะ​ยุ​เย้า​เรา​ให้​ถึง​ซึ่ง​ความ​โกรธ, คือ​เขา​ทั้ง​หลาย, ทั้ง​กษัตริย์​ทั้งปวง​ของ​เขา, ทั้ง​เจ้านาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, แล​พวก​ปุโรหิต​ของ​เขา, แล​พวก​ผู้ทำ​นาย​ของ​เขา, ทั้ง​พวก​ชาย​แห่ง​ยะฮูดา, แล​พวก​ชาวเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="33">แล​เขา​ทั้งปวง​ได้​หัน​หลัง​กลับ​ให้แก่​เรา, หา​ได้​ให้​หน้า​ของ​เขา​ไม่, แล​ถึง​เรา​ได้​อุ​สส่าห์​ช่วย​สั่งสอน​เขา​ทั้งปวง, ได้​ลุก​ขึ้น​แต่เช้าๆ สั่งสอน​เขา, เขา​หา​ฟัง​คำสั่งสอน​ของ​เรา​ไม่.</verse>
				<verse number="34">แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​เอา​สิ่งของ​ที่​เกลียดชัง​ของ​เขา​มา​ตั้งอยู่​ใน​วิหาร​ของ​เรา, ที่​ได้​ต้อง​เรียกชื่อ​ของ​เรา, (เขา​ทำ) เพื่อ​จะ​ให้​วิหาร​นั้น​ลามก​ไป.</verse>
				<verse number="35">แล​เขา​ทั้งปวง​ได้​กู้​ที่​สูง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​บา​ละ, ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​หุบเขา​ของ​บุตร​ฮิ​โน​ม, เพื่อ​ประสงค์​จะ​ให้​พวก​บุตรชาย​แล​ลูก​หญิง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ลุย​ไฟ​บูชา​แก่​โม​เล็ก, เป็น​การ​ที่​เรา​ไม่​ได้​สั่ง​เขา​ให้​ทำ, แล​การ​นั้น​ไม่​ได้​เข้า​ใน​ใจ​เรา​เพื่อ​จะ​ให้​เขา​ทำ​เกลียดชัง​นี้, แล​ให้​ตระกูล​ยะฮูดา​ทำบาป​นั้น​เลย</verse>
				<verse number="36">แล​บัดนี้, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​จึง​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ด้วยเหตุที่​จะ​บังเกิด​แก่​กรุง​นี้, ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มัก​กล่าว​ว่า, จะ​ต้อง​มอบ​ไว้​ใน​เงื้อมมือ​แห่ง​กษัตริย์​บาบู​โลน​ด้วย​คม​กะ​บี่, แล​ด้วย​ความ​อดอยาก, แล​ด้วย​ความ​ไข้​ตายห่า​นั้น,</verse>
				<verse number="37">นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ประชุม​เขา​ทั้ง​หลาย​ออก​มา​แต่​บรรดา​ประเทศ, ที่​เรา​ได้​ไล่​เขา​โดย​ความ​โกรธ​ของ​เรา, แล​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา, แล​ด้วย​ความ​กริ้ว​ใหญ่​นั้น, แล​เรา​จะ​พา​เขา​กลับ​มา​ถึง​ที​นี่​อีก, แล​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เขา​ทั้งปวง​อยู่​ปราศ​จาก​อันตราย.</verse>
				<verse number="38">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ไพร่พล​ของ​เรา,</verse>
				<verse number="39">แล​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เขา, แล​เรา​จะ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​มี​น้ำใจ​เป็นอัน​เดียวกัน​แล​ทาง​ประพฤติ​อย่าง​เดียว. เขา​ทั้งปวง​จะ​ได้​กลัวเกรง​เรา​เป็นนิตย์, เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ประโยชน์​ความ​ดี​แก่​เขา, แล​แก่​ลูกหลาน​ของ​เขา​อัน​จะ​เกิด​มา​ภายหลัง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น,</verse>
				<verse number="40">แล​เรา​จะ​ตั้ง​ความ​สัญญา​อัน​จะ​ยั่งยืน​อยู่​เป็นนิตย์​ให้แก่​เจ้า​ว่า, เรา​จะ​ไม่​กลับ​หัน​จาก​เขา​ใน​การ​ที่​จะ​ให้​ประโยชน์​ดี​แก่​เขา, แต่​เรา​จะ​เอา​ความ​เกรง​ของ​เรา​ใส่​ไว้​ใน​จิตต์​ใจ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​ไป​จาก​เรา​ได้​เลย.</verse>
				<verse number="41">แท้จริง​เรา​จะ​ดีใจ​เหนือ​เขา​ทั้งปวง​เพื่อ​จะ​ได้​กระทำ​ความ​ดี​แก่​เขา, แล​เรา​จะ​ปลูก​เขา​ทั้ง​หลาย​ใน​ประเทศ​นี้​ด้วย​ความ​เต็มใจ​เรา​แล​ด้วย​เต็ม​วิญญาณ​ของ​เรา​โดย​มั่นคง.</verse>
				<verse number="42">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​ได้​นำ​บรรดา​อุ​ปัทวะ​อันตราย​อัน​ใหญ่​นี้​มา​เหนือ​ไพร่พล​เหล่านี้​ฉันใด, เรา​จะ​นำ​แต่​บรรดา​ความ​ดี​ซึ่ง​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​มา​เหนือ​เขา​ทั้งปวง​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="43">แล​ทุ่งนา​ทั้งปวง​จะ​ต้อง​มี​คน​ซื้อ​ใน​ประเทศ​นี้, ที่​แห่งชาติ​เคเซ็ด.</verse>
				<verse number="44">คน​จะ​ซื้อ​ทุ่งนา​เหล่านั้น​ด้วย​เงิน, แล​จะ​ลงชื่อ​ได้​เป็น​สำคัญ​ใน​หนังสือ​ประ​ทวน​ทั้ง​หลาย, แล​จะ​เอา​ตรา​ตี​ประทับ​ลง, แล​จะ​เอา​พะ​ยาน​ทั้งปวง​ใน​ประเทศ​เบ็น​ยา​มิ​น, แล​ใน​ประเทศ​อัน​ล้อมรอบ​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​ใน​บ้านเมือง​แห่ง​ยะฮูดา, แล​ใน​บ้านเมือง​ที่​แถว​ภูเขา​ทั้งปวง, แล​ใน​บ้านเมือง​แห่ง​หุบเขา, แล​ใน​บ้านเมือง​ที่​ข้าง​ทิศใต้, เพราะ​เรา​จะ​กระทำ​ให้การ​ชะ​เลย​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​กลับ​หัน​มา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">อีก​ประการ​หนึ่ง, คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​ครั้ง​ที่​สอง, เมื่อ​ยิ​ระ​มะ​ยา​ยัง​ต้อง​กักขัง​อยู่​ใน​บริเวณ​คุก​นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้สร้าง​ของ​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้​ที่​ได้​แบ่ง​ปัน​ของ​นั้น​เพื่อ​ประสงค์​จะ​ให้​ของ​นั้น​ตั้งอยู่​มั่นคง, พระองค์​ทรง​นาม​ชื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า.</verse>
				<verse number="3">จง​ร้องเรียก​เรา, แล​เรา​จะ​ขาน​ตอบ​แก่​เจ้า, แล​จะ​สำแดง​ความ​ใหญ่​ยิ่ง​แล​ความ​ยาก​แก่​เจ้า, ซึ่ง​เจ้า​หา​ได้​รู้​ไม่.</verse>
				<verse number="4">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​จำเพาะ​ถึง​เรือน​ตึก​ทั้งปวง​แห่ง​กรุง​นี้, แล​ถึง​เรือน​ตึก​แห่ง​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​ยะฮูดา, ซึ่ง​ต้อง​ทำลาย​ลง​โดย​เครื่อง​รบ, แล​ด้วย​คม​กะ​บี่​นั้น,</verse>
				<verse number="5">เขา​ทั้งปวง​มา​เพื่อ​จะ​รบ​ต่อสู้​ชาติ​เคเซ็ด, แต่​การ​รบ​นั้น​จะ​เป็น​ซึ่ง​ให้​ที่​ของ​เขา​ทั้งปวง​เต็ม​ด้วย​ซากศพ​แห่ง​คน, ซึ่ง​เรา​ได้​ฆ่า​เสีย​ใน​ความ​โกรธ​ของ​เรา, แล​ใน​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา, แล​เพราะ​บรรดา​ความ​ชั่ว​ของ​เขา​ทั้งปวง​นั้น, เรา​ได้​ซ่อน​หน้า​ของ​เรา​จาก​กรุง​นี้.</verse>
				<verse number="6">นี่​แน่ะ, เรา​จะ​นำ​ความ​ปกติ​แล​ความ​หาย​อุ​ปัทวะ​อันตราย​ให้แก่​กรง​นี้, แล​จะ​รักษา​เขา​ทั้งปวง​ให้​หาย​ดี, แล​เรา​จะ​สำแดง​ความ​สุข​แล​ความ​สัตย์​ธรรม​อัน​บริบูรณ์​ให้แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="7">แล​เรา​จะ​กระทำ​ให้​ความ​ชะ​เลย​ของ​ยะฮูดา, แล​ความ​ชะ​เลย​ของ​ยิศ​รา​เอล​นั้น​ให้​หันกลับ, แล​เรา​จะ​กู้​เขา​ทั้งปวง​ขึ้น, เหมือน​อย่าง​ครั้ง​ปฐม​เมื่อ​แรก​นั้น.</verse>
				<verse number="8">และ​เรา​จะ​ชำระ​เขา​ทั้งปวง​ให้​ปราศ​จาก​การ​ชั่ว​ของ​เขา, ที่​เขา​ทั้งปวง​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​เรา, แล​เรา​จะ​ยก​แต่​บรรดา​ร​บาป​โทษ​ของ​เขา​ทั้งปวง, ที่​เขา​ทำบาป, แล​ที่​เขา​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​เรา​นั้น.</verse>
				<verse number="9">แล​กรุง​นี้​จะ​เป็น​ที่​ให้​เรา​ได้​ชื่อเสียง​แห่ง​ความ​ดีใจ, แล​ความ​สรรเสริญ, แล​ความ​รุ่งเรือง, ต่อหน้า​แต่​บรรดา​เมือง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก, ซึ่ง​จะ​ได้ยิน​ความ​ดี​ทั้งปวง​ที่​เรา​จะ​กระทำ​ให้แก่​เขา​ทั้ง​หลาย, แล​เมือง​เหล่านั้น​จะ​ได้​บังเกิด​ความ​กลัว​แล​ตัวสั่น, เพราะ​บรรดา​ความ​ดี​ทั้งปวง​แล​เพราะ​บรรดา​ความ​เจริญ​ที่​เรา​จะ​ให้​เกิด​แก่​กรุง​นี้.</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ใน​กรุง​นี้​ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กล่าว​ว่า, จะ​ต้อง​ร้าง​ไป​ปราศ​จาก​คน​แล​สัตว์​โดย​รัจ ฉาน​อยู่, คือ​ใน​บ้านเมือง​แห่ง​ยะฮูดา, แล​ใน​ถนน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, ที่​ร้าง​เสียแล้ว​ปราศ​จาก​คน,</verse>
				<verse number="11">แล​ปราศ​จาก​ชาวเมือง, แล​ปราศ​จาก​สัตว์​โดย​รัจ ฉาน​อยู่​นั้น, เขา​จะ​ได้ยิน​เสียง​ความ​ดีใจ, แล​เสียง​อภิรมณ์​ยินดี. แล​เสียง​ของ​เจ้าบ่าว, แล​เสียง​ของ​เจ้าสาว, แล​เสียง​ของ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​กล่าว​ว่า, จง​สรรเสริญ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ดี, เพราะ​ความ​เมตตา​ของ​พระองค์​ยั่งยืน​เป็นนิตย์, แล​จะ​ได้ยิน​เสียง​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​นำ​เครื่องบูชา​สำหรับ​กล่าว​สรรเสริญ, เข้า​ไป​ใน​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา. เพราะว่า​เรา​จะ​บันดาล​ให้การ​ชะ​เลย​แห่ง​ประเทศ​นี้​หันกลับ​ให้​เป็น​เหมือน​อย่าง​แต่เดิม, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="12">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ใน​ประเทศ​นี้​ที่​ร้าง​เสียแล้ว, ปราศ​จาก​คน, แล​ปราศ​จาก​สัตว์​โดย​รัจ ฉาน​อยู่, แล​บรรดา​บ้านเมือง​ใน​ประเทศ​นี้, ยัง​จะ​เป็น​ที่อยู่​ของ​พวก​เลี้ยง​ฝูง​แกะ​อีก, เขา​จะ​จัดแจง​ให้​ฝูง​แกะ​นอน​ลง​อยู่.</verse>
				<verse number="13">ใน​บ้านเมือง​แห่ง​ภูเขา​ทั้ง​หลาย, แล​ใน​บ้านเมือง​แห่ง​หุบเขา, แล​ใน​บ้านเมือง​แห่ง​ฝ่าย​ใต้. แล​ใน​ประเทศ​เบ็น​ยา​มิ​น, แล​ใน​ตำบล​ที่​ล้อมรอบ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​ใน​บ้านเมือง​แห่ง​ยะฮูดา​นั้น, ฝูง​แกะ​จะ​เดิน​ผ่าน​หน้า​ไป​ใต้​มือ​คน​ผู้​ตรวจ​อีก, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, นี่​แน่ะ, วัน​เดือน​จะ​เข้า​มา, ที่​เรา​จะ​ทำ​ให้​สำเร็จ​ซึ่ง​ความ​ดี, ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​แก่​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล, แล​ตระกูล​ยะฮูดา​นั้น.</verse>
				<verse number="15">ใน​คราว​นั้น​เวลา​นั้น, เรา​จะ​กระทำ​กิ่ง​ของ​ความ​ชอบธรรม​ให้​งอก​ขึ้น​แก่​ดา​วิด, แล​ท่าน​จะ​สำเร็จ​ความ​ซื่อสัตย์​แล​ความ​ชอบธรรม​ใน​ประเทศ​นั้น.</verse>
				<verse number="16">ใน​คราว​นั้น​ยะฮูดา​จะ​ได้​รอด, แล​ยะ​รู​ซา​เลม​จะ​ได้​อยู่​ปราศ​จาก​อันตราย, แล​ชื่อ​ที่​ต้อง​เรียก​ท่าน​ผู้​นั้น, คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ความ​ชอบธรรม​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ดาวิด​จะ​ไม่​ต้อง​ขัดสน​ด้วย​ผู้ชาย​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ที่​จะ​ขึ้น​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​แห่ง​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​เป็นนิตย์​นิรันดร์.</verse>
				<verse number="18">แล​พวก​ปุโรหิต​ตระกูล​เลวี​จะ​ไม่​ต้อง​ขัดสน​ด้วย​ชาย​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ต่อหน้า​เรา, ที่​จะ​เป็น​พนักงาน​ถวาย​เครื่องบูชา​เขา, แล​ที่​จะ​จุด​ไฟ​ต้ม​เนื้อ​สำหรับ​บูชา, แล​ที่​จะ​เป็น​พนักงาน​ถวาย​เครื่องบูชา​ต่างๆ ทุก​วัน</verse>
				<verse number="19">แล​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​ว่า.</verse>
				<verse number="20">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อาจ​จะ​หัก​ซึ่ง​ความ​สัญญา​ของ​เรา, ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​แก่​เวลา​กลางวัน​แล​กลางคืน, เพื่อ​จะ​ไม่​ให้​มี​เวลา​กลางวัน​แล​กลางคืน​ตาม​ปกติ​นั้น​ได้​เมื่อไร,</verse>
				<verse number="21">ความ​สัญญา​ที่​เรา​ได้​กระทำ​ให้​ดา​วิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​ได้​หัก​เมื่อนั้น, แล​ดา​วิด​จะ​ไม่​มี​บุตรชาย​เสวย​ราชสมบัติ​บน​พระที่นั่ง​ของ​เรา, แล​คำสัญญา​แก่​ตระกูล​เลวี​พวก​ปุโรหิต​ผู้​ปรนนิบัติ​เรา​จะ​ต้อง​หัก​เสีย​ด้วย.</verse>
				<verse number="22">ดุจ​ดาว​บน​ท้อง​ฟ้า​อัน​จะ​นับ​มิได้, แล​เม็ด​ทราย​ใน​ชายทะเล​จะ​ตวง​ไม่​ได้​ฉันใด, เรา​จะ​ให้​เผ่าพันธุ์​ของ​ดา​วิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​แล​พวก​เลวี​ผู้​ปรนนิบัติ​แก่​เรา, ให้​ทวี​ขึ้น​มาก​เช่นนั้น</verse>
				<verse number="23">อีก​ประการ​หนึ่ง​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​ว่า,</verse>
				<verse number="24">เจ้า​ไม่​ได้​ตรึกตรอง​ดู​ความ​ที่​ไพร่พล​เหล่านี้​บอก​ดอก​หรือว่า, ทั้ง​สอง​ตระกูล​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เลือก​ไว้​นั้น, พระองค์​ได้​ทิ้ง​เสียแล้ว. เขา​พูด​ดังนี้​ก็​เป็น​ที่​ดูถูก​ดูหมิ่น​ไพร่พล​ของ​เรา, เพื่อ​ประสงค์​ที่​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​ได้​ตั้ง​เป็น​เมือง​ต่อหน้า​เรา​อีก.</verse>
				<verse number="25">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ถ้า​ความ​สัญญา​ของ​เรา​จะ​ไม่​ตั้ง​ยั่งยืน​ด้วย​กลางวัน​แล​กลางคืน, แล​ถ้า​เรา​ไม่​ได้​ตั้ง​ธรรมดา​วิสัย​สำหรับ​ท้อง​ฟ้า​แล​พื้น​แผ่น​ดิน​โลก,</verse>
				<verse number="26">ก็​เรา​จะ​ไม่​ทิ้ง​เผ่าพันธุ์​ของ​ยา​โค​บ, แล​ไม่​ทิ้ง​เผ่าพันธุ์​ของ​ดา​วิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา, เพื่อ​จะ​ไม่​เอา​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ใน​เผ่าพันธุ์​ของ​ดา​วิด​ตั้ง​ให้​ครอบครอง​เหนือ​เผ่าพันธุ์​ของ​อัม​รา​ฮาม​แล​ยิศ​ฮา​ค​แล​ยา​โค​บ​เลย, เพราะ​เรา​จะ​บันดาล​ให้​ความ​ชะ​เลย​ของ​เขา​หันกลับ, แล​เรา​คงจะ​มี​ความ​เมตตา​แก่​เขา​ทั้งปวง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">นี่​เป็น​คำ​ซึ่ง​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เมื่อ​นะ​บูคัศเนซัร​เจ้าเมือง​บาบู​โลน, แล​บรรดา​กองทัพ​ท่าน, แล​บรรดา​ราชธานี​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก, ที่​ได้​ขึ้น​แก่​เมือง​นะ​บูคัศเนซัร, ทั้ง​บรรดา​ไพร่พล​ที่​กำลัง​รบ​ต่อ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​และ​รบ​ต่อสู้​บ้านเมือง​ที่​ขึ้น​แก่​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ไป​เฝ้า​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, แลบ​อก​แก่​เจ้า​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ​เรา​จะ​มอบ​กรุง​นี้​ไว้​ใน​มือ​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน,</verse>
				<verse number="3">แล​เขา​จะ​เผา​เมือง​เสีย​ให้​ไหม้, แล​เจ้า​จะ​หลบหลีก​จาก​มือ​เขา​มิได้, แต่​เจ้า​จะ​ต้อง​จับเป็น​แน่, แล​จะ​ต้อง​มอบ​ไว้​ใน​มือ​เขา, แล​ตา​ของ​เจ้า​จะ​ได้​เห็น​ตาขอ​งก​ษัตริย์บาบู​โลน,</verse>
				<verse number="4">แล​เขา​จะ​พูด​แก่​เจ้า​ด้วย​ปากต่อปาก​แล​เจ้า​จะ​ต้อง​ไป​ถึง​เมือง​บาบู​โลน, ถึงกระนั้น​โอ้​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, จง​ฟัง​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด. พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ตัว​เจ้า​ดังนี้​ว่า, เจ้า​จะ​ไม่​ตาย​ด้วย​คม​กะ​บี่,</verse>
				<verse number="5">แต่​เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​ใน​ความ​สุข​ตาม​ปกติ, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​การ​เผาศพ​ของ​เจ้า, ตาม​ธรรมเนียม​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​คือ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​เป็น​อยู่​ก่อน​เจ้า, เขา​จะ​ได้​เผา​เครื่อง​หอม​เพราะ​ศพ​เจ้า, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​โศกเศร้า​ร้องไห้​ร่ำไร​ว่า, โอ้​โอ๋​ท่าน​ผู้​เป็น​เจ้า, เพราะ​เรา​ได้​ประกาศ​คำ​นั้น​แล้ว, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="6">ขณะนั้น​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​ได้​บอก​แต่​บรรดา​คำ​เหล่านี้​แก่​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​แห่ง​ตระกูล​ยะฮูดา​ใน​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม,</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​กองทัพ​ของ​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​กำลัง​รบ​ต่อ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​ต่อ​บรรดา​เมือง​ที่​เหลือ​อยู่​แห่ง​ยะฮูดา, แล​ต่อ​เมือง​ลา​คิศ, แล​ต่อ​เมือง​บะ​เซ​คา, เพราะ​เมือง​เหล่านี้​ที่​ยัง​มี​กำแพง​อยู่​เหลือ​จาก​บ้านเมือง​แห่ง​ตระกูล​ยะฮูดา</verse>
				<verse number="8">นี่​เป็น​คำ​ที่​ได้​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เมื่อ​ภายหลัง​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​ได้​สัญญา​ไว้​แก่​บรรดา​ไพร่พล​ซึ่ง​อยู่​ที่​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, เพื่อ​จะ​ประกาศ​ความ​ปล่อย​ทาส​แก่​คน​ทั้งปวง,</verse>
				<verse number="9">คือ​ว่า​ให้​ชาย​ทุกคน​ปล่อย​ทาส​ชาย​ของ​ตัว​เสีย, และ​ชาย​ทุกคน​ให้​ปล่อย​ทาส​ของ​ตัว, ที่​เป็น​ชาติ​เฮ็บ​ราย​ชาย​หรือ​หญิง​ให้​ไป​เป็น​ไทย. เพื่อ​จะ​ไม่​ให้​มี​ผู้ใด​ปรนนิบัติ​ตัว​ด้วย​ทาส​เหล่านั้น, คือ​เขา​ที่​เป็น​แต่​ชาติ​ยู​ดาย​เป็น​พี่น้อง​กัน.</verse>
				<verse number="10">แล​เมื่อ​บรรดา​เจ้านาย, แล​บรรดา​ไพร่พล​ที่​ได้​เข้า​ส่วน​ใน​ความ​สัญญา​นั้น​ได้ยิน​ว่า, คน​ทั้งปวง​ทุกคน​จะ​ต้อง​ปล่อย​ทาส​ชาย​ของ​ตัว, แล​คน​ทุก​ตัว​คน​จะ​ต้อง​ปล่อย​ทาส​หญิง​ของ​ตัว​ให้​ไป​เป็น​ไทย, เพื่อ​จะ​ไม่​ให้​ผู้ใด​ปรนนิบัติ​ตัว​ด้วย​ทาส​เหล่านั้น​อีก​เลย, คน​ทั้งปวง​ก็ได้​ฟัง​แล​ได้​ปล่อย​ทาส​ให้​ไป.</verse>
				<verse number="11">แต่​เมื่อ​ภายหลัง​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​กลับใจ, แล​กระทำ​ให้​ทาส​ชาย​ทาส​หญิง​ที่​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ปล่อย​ให้​ไป​นั้น, ให้​กลับ​มา​เข้า​อยู่​ใต้​บังคับ,</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​จะ​ให้​เป็น​ทาส​ชาย​ทาส​หญิง​ต่อไป, เหตุ​ฉะนี้, คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า,</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​ได้​ทำ​ความ​สัญญา​บท​หนึ่ง​ด้วย​ปู่ย่าตายาย​ของ​พวก​เจ้า, เมื่อคราว​ที่​เรา​ได้​พา​พวกเขา​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ออก​มา​จาก​เรือน​ทาส​นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ถึง​ปลาย​ปี​ที่​เจ็ด, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทุก​ตัว​คน, จง​ปล่อย​ทาส​ของ​ตัว​ที่​เป็น​พี่น้อง​อัน​เป็น​ชาติ​เฮ็บ​ราย, ซึ่ง​ต้อง​ขายตัว​ให้แก่​เจ้า​นั้น, แล​เมื่อ​ผู้​ทาส​ได้​ปรนนิบัติ​เจ้า​ครบถ้วน​หก​ปี​แล้ว, เจ้า​จง​ปล่อย​ทาส​นั้น​เสีย​ให้​ออก​ไป​จาก​เจ้า​เป็น​ไทย, แต่​ปู่ย่าตายาย​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​เจ้า​หา​ได้ยิน​ฟัง​คำ​เรา​ไม่, หรือ​ไม่​ได้​เงี่ยหู​ของ​เขา​ลง​ฟัง​เลย.</verse>
				<verse number="15">แล​ใน​คราวนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กลับ, แล​ได้​ประพฤติ​ดี​ใน​ที่​เรา​เห็น, คือ​ได้​ประกาศ​ให้​เขา​ทุกคน​ปล่อย​ทาส​ที่​เป็นเพื่อน​บ้าน​กัน​เสีย, แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ความ​สัญญา​บท​หนึ่ง​ไว้​ต่อหน้า​เรา​ใน​วิหาร​ที่​เรียก​ด้วย​นาม​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="16">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กลับใจ​เสีย​แล​ได้​กระทำ​ให้​นาม​ของ​เรา​ลามก​ไป, แล​ชาย​ทุกคน​ได้​ทำ​ให้​ทาส​ชาย​ของ​ตัว, แล​ทาส​หญิง​ของ​ตัว, ซึ่ง​เรา​ได้​ปล่อย​ให้​ไป​ตาม​ชอบใจ​ตัว​นั้น, ให้​กลับ​มา​เขา​อยู่​ใต้​บังคับ, เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ทาส​ชาย​ทาส​หญิง​ของ​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ดังนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​ได้ยิน​ฟัง​คำ​เรา, เพื่อ​จะ​ประกาศ​ความ​ปล่อย​ทาส, ทุก​ตัว​คน​ให้แก่​พี่น้อง​ของ​ตัว, แล​ทุก​ตัว​คน​ให้แก่​เพื่อนบ้าน​ของ​ตัว​ก็​นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ประกาศ​การ​ปล่อย​สำหรับ​ตัว​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ให้​ไป​ถึง​คม​กะ​บี่, แล​ถึง​โรค​ตายห่า, แล​ถึง​ความ​อดอยาก, แล​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เจ้า​ทั้งปวง​ต้อง​กวาด​เข้า​ไป​ถึง​ราชธานี​ทั้งปวง​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="18">แล​เรา​จะ​ให้​ชาย​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​ผิด​บท​สัญญา​ของ​เรา, ที่​ไม่​ได้​ประพฤติ​ตาม​ถ้อยคำ​แห่ง​ความ​สัญญา​นั้น​ซึ่ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ต่อหน้า​เรา, เมื่อ​เขา​ได้​ผ่า​ตัว​ลูก​วัว​ออก​เป็น​สอง​ท่อน, แล้ว​ได้​เดิน​ไป​ใน​ท่ามกลาง​ระหว่าง​สอง​ท่อน​นั้น,</verse>
				<verse number="19">คือ​พวก​เจ้า​แห่ง​ยะฮูดา​แล​พวก​เจ้า​แห่ง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​พวก​ขันที, แล​พวก​ปุโรหิต, แล​บรรดา​ไพร่พล​เมือง, ที่​ได้​เดิน​ไป​ใน​ระหว่าง​ทั้ง​สอง​ท่อน​ตัว​โค​นั้น,</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​มอบ​เขา​ทั้ง​หลาย​นั้น​ไว้​ใน​มือ​พวก​ศัตรู​ของ​เขา, แล​ใน​มือ​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​เสาะหา​ชีวิต​เขา, แล​ซากศพ​ของ​เขา​ทั้งปวง​จะ​เป็น​ภักษาหาร​แก่​ฝูง​นก​ใน​อากาศ, แล​แก่​ฝูง​สัตว์​บน​พื้น​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="21">แล​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, แล​พวก​เจ้าของ​เขา​นั้น, เรา​จะ​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​พวก​ศัตรู​เขา, แล​ใน​มือ​ของ​คน​ทั้งปวง​ที่​สืบเสาะ​หา​ชีวิต​ของ​เขา, แล​ใน​มือ​กองทัพ​แห่ง​กษัตริย์​บาบู​โลน, ซึ่ง​ได้​ขึ้น​ไป​จาก​เจ้า​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="22">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​สั่ง​และ​จะ​บันดาล​ให้​เขา​ทั้งปวง​กลับ​มา​ถึง​กรุง​นี้ (อีก), แล​เขา​จะ​รบ​ต่อ​เมือง​นี้​แล​จะ​เอา​ได้, แล​เขา​จะ​เผา​เมือง​นี้​เสีย​ด้วย​ไฟ, แล​เรา​จะ​กระทำ​ให้​บ้านเมือง​แห่ง​ยะฮูดา​นั้น​ร้าง​ปราศ​จาก​ชาวบ้าน​อยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">เป็น​คำ​ซึ่ง​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใน​คราว​ที่​ยะ​โฮ​ยา​คิม​บุตร​ของ​โย​ซี​ยา, กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, บอก​ว่า,</verse>
				<verse number="2">จง​ไป​ถึง​ตระกูล​พวก​เร​คาบ, แล​กล่าว​คำ​แก่​เขา​ทั้งปวง, แล​พา​เขา​เข้า​มา​ใน​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใน​ห้อง​ข้างบน​ห้อง​หนึ่ง, แล​ให้​เขา​ทั้งปวง​กิน​น้ำ​องุ่น.</verse>
				<verse number="3">ขณะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​เอา​ยา​ซัน​ยา​บุตร​ของ​ยิ​ระ​มะ​ยา, ผู้​เป็น​บุตร​ฮะ​บาซัน​ยา, แล​เอา​พวก​พี่น้อง​ของ​เขา, ทั้ง​บรรดา​ลูกชาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="4">แล​ตระกูล​เร​คาบ​ทั้งหมด, แล​ข้าพ​เจ้า​ได้​พา​เขา​ทั้งปวง​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใน​ห้อง​ชั้น​บน​ที่​ฮา​นา​ผู้​เป็น​บุตร​ยิก​ฆัล​ยา​อยู่​เป็น​คน​แห่ง​พระเจ้า, ที่​ได้​อยู่​ใน​ห้อง​ชั้น​บน​ริม​ห้อง​พวก​เจ้า, ซึ่ง​อยู่​บน​ห้อง​มา​เซ​ยา​บุตร​ของ​ซา​ลุ​ม​ผู้​เป็น​นาย​ประตู.</verse>
				<verse number="5">แล​ข้าพ​เจ้า​เอา​หม้อ​หลาย​หม้อ​ที่​เต็ม​ด้วย​น้ำ​องุ่น, แล​ถ้วย​ด้วย​มา​ตั้ง​ตรงหน้า​พวก​บุตรชาย​แห่ง​ตระกูล​เร​คาบ. แล​ข้าพ​เจ้า​บอก​เขา​ทั้งปวง​ว่า, เชิญ​พวก​เจ้า​กิน​น้ำ​องุ่น​นี้​เถิด.</verse>
				<verse number="6">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ตอบ​ว่า, พวกเรา​จะ​ได้​กิน​น้ำ​องุ่น​หามิได้, เพราะ​โย​นา​ดาบ​บุตรชาย​แห่ง​เร​คาบ​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า, ได้​สั่ง​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​กิน​น้ำ​องุ่น​เลย.</verse>
				<verse number="7">พวก​เจ้า​ก็ดี, พวก​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ก็ดี, ต่อไป​เป็นนิตย์​แล​อย่า​ให้​พวก​เจ้า​สร้าง​เรือน​ก็ดี, หว่าน​พืช​ก็ดี, หรือ​ปลูก​สวน​ต้น​องุ่น, หรือ​เป็น​เจ้าของ​สวน​องุ่น​เลย, แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​อาศัย​อยู่​ใน​พลับพลา​จน​ตลอด​ปี​เดือน​ของ​พวก​เจ้า, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​มี​อายุ​ยืน​นาน​ใน​ประเทศ​ที่​พวก​เจ้า​ได้​อยู่​เป็น​คน​ต่าง​ประเทศ​นั้น.</verse>
				<verse number="8">ดังนี้​และ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ฟัง​เสียง​ของ​โย​นา​ดาบ​บุตรชาย​ของ​เร​คาบ​ผู้​เป็น​บิดา​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ตาม​บรรดา​คำ​ที่​ท่าน​ได้​สั่ง​กำชับ​พวก​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​จะ​ไม่​ให้​กิน​น้ำ​องุ่น​จน​ตลอด​ชั่ว​อายุ​พวก​ข้าพ​เจ้า, คือ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ก็ดี, ภรรยา​พวก​ข้าพ​เจ้า​ก็ดี, บุตรชาย​พวก​ข้าพ​เจ้า​ก็ดี, ลูก​หญิง​พวก​ข้าพ​เจ้า​ก็ดี,</verse>
				<verse number="9">แล​ไม่​ได้​ปลูก​เรือน​สำหรับ​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​อาศัย​อยู่, แล​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไม่​มี​สวน​องุ่น.</verse>
				<verse number="10">ไม่​มี​ไร่นา, แล​ไม่​มี​เม็ด​พืช, แต่​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อาศัย​อยู่​ใน​พลับพลา, แล​ได้​ฟัง, แล​ได้​ประพฤติ​ตาม​บรรดา​คำสั่งสอน​ที่​โย​นา​ดาบ​บิดา (ใหญ่) ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​สั่ง​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="11">แต่​มี​เหตุ​เกิด​มา​เมื่อ​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​บาบู​โลน​ขึ้น​มา​ใน​ประเทศ​นี้​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​พูด​กัน​ว่า, มา​เถิด, ให้​พวกเรา​ไป​ถึง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ด้วย​กลัว​กองทัพ​แห่ง​เคเซ็ด, แล​กลัว​ทัพ​ของ​ชาว​ซุเรีย, พวก​ข้าพ​เจ้า​จึง​กำลัง​อาศัย​อยู่​ที่​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม</verse>
				<verse number="12">ขณะนั้น​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​ว่า,</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, จง​ไป​บอก​แก่​ชาย​แห่ง​ยะฮูดา, แล​ชาวเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​รับคำ​สั่งสอน​เพื่อ​จะ​ได้​ฟัง​คำ​โอวาท​ของ​เรา​หรือ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="14">คำสั่งสอน​ของ​โย​นา​ดาบ​บุตร​ของ​เร​คาบ, ที่​เขา​ได้​สั่ง​พวก​บุตร​ไม่​ให้​ดื่ม​น้ำ​องุ่น​นั้น, ก็​สำเร็จ​แล้ว, ด้วยว่า​จนถึง​ทุกวันนี้​พวก​บุตร​ของ​เขา​ก็​มิได้​กิน​น้ำ​องุ่น, แต่​ได้​ประพฤติ​ตาม​คำ​ที่​บิดา​เขา​สั่ง​ไว้. ฝ่าย​เรา​ได้​บอก​แก่​พวก​เจ้า, แล​ได้​ตื่น​ขึ้น​แต่เช้า​แล​ได้​อุ​สส่าห์​สั่งสอน​อยู่, แต่​เจ้า​ทั้งปวง​หา​ได้ยิน​ฟัง​คำ​เรา​ไม่.</verse>
				<verse number="15">เรา​ได้​ใช้​แต่​บรรดา​คน​ทำนาย​เป็น​คนรับใช้​ของ​เรา, ให้​ไป​ถึง​พวก​เจ้า​ด้วย, อุ​สส่าห์​ตื่น​ขึ้น​แต่เช้า​แล​ใช้​เขา​ให้​ไป​บอก​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​หันกลับ​จาก​ทาง​ชั่ว​ของ​ตัว​ทุก​ตัว​คน, แล​ดัดแปลง​การ​ประพฤติ​ทั้ง​หลาย​ของ​ตน, แล​อย่า​ไป​ตาม​พวก​พระ​อื่น​เพื่อ​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​มัน​เลย, แล​เจ้า​จึง​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ประเทศ, ซึ่ง​เรา​จะ​ได้​ยก​มอบ​ไว้​แก่​พวก​เจ้า​แล​พวก​บิดา​ของ​เจ้า, แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​หา​ได้​เงี่​ยโส​ต​ของ​พวก​เจ้า​ลง​ไม่, แล​หา​ได้​ฟัง​เรา​ไม่.</verse>
				<verse number="16">เพราะ​พวก​บุตร​ของ​โย​นา​ดาบ​บุตร​ของ​เร​คาบ​ได้​ประพฤติ​ตาม​คำสั่ง​ของ​บิดา​เขา, ที่​บิดา​สั่งสอน​เขา​นั้น, แต่​ไพร่พล​เหล่านี้​หา​ได้​ฟัง​เรา​ไม่,</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เป็น​พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​เอาแต่​บรรดา​ความ​ร้าย​ที่​เรา​ได้​ประกาศ​ไว้​ต่อสู้​เขา​ทั้งปวง​นั้น​จะ​นำมา​เหนือ​เมือง​ยะฮูดา​แล​เหนือ​บรรดา​ชาว​ยะ​รู​ซา​เลม. (จะ​ทำ​ดังนั้น) เพราะ​เรา​ได้​บอก​แก่​เขา​ทั้งปวง, แล​เขา​ไม่​ได้ยิน​ฟัง, แล​เรา​ได้​ร้องเรียก​เขา​ทั้ง​หลาย, แต่​เขา​ไม่​ขาน​ตอบ.</verse>
				<verse number="18">แล​ยิ​ระ​มะ​ยา​ได้​บอก​แก่​ตระกูล​เร​คาบ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เหตุ​เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ประพฤติ​ตาม​คำสั่งสอน​ของ​โย​นา​ดาบ​บิดา​ของ​พวก​เจ้า, แล​ได้​รักษา​แต่​บรรดา​คำ​โอวาท​ของ​เขา, แล​ได้​กระทำ​ตาม​บรรดา​คำ​ที่​บิดา​พวก​เจ้า​ได้​สั่ง​นั้น.</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, พระเจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ดังนั้น​ว่า, โยนา​ดาบ​บุตร​ของ​เร​คาบ, จะ​ไม่​ขัดสน​ด้วย​คน​ชาย​ที่​จะ​ยืน​ขึ้น​ต่อหน้า​เรา​เป็นนิตย์​นิรันดร์​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">แล้ว​ก็​มี​เหตุ​เกิด​มา, คือ​ใน​ปี​ที่​สี่​แห่ง​ยะ​โฮ​ยา​คิม​ผู้​เป็น​บุตร​แห่ง​โย​ซี​ยา, กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, คำ​นี้​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า,</verse>
				<verse number="2">เจ้า​จง​เอา​หนังสือ​ม้วน​เล่ม​หนึ่ง, แล​เขียน​ลง​ใน​เล่ม​นั้น​แต่​บรรดา​ถ้อยคำ​ที่​เรา​ได้​บอก​แก่​เจ้า​แล้ว​ต่อสู้​ยิศ​รา​เอล, แล​ต่อสู้​ยะฮูดา, แล​ต่อสู้​บรรดา​เมือง​ทั้งปวง, ตั้งแต่​วัน (เดิม) ที่​เรา​ได้​บอก​แก่​เจ้า, ตั้งแต่​วัน​เดือน​แห่ง​โย​ซี​ยา​จนถึง​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="3">ชะรอย​ตระกูล​ยะฮูดา​จะ​ได้ยิน​ฟัง​แต่​บรรดา​ความ​ร้าย​ที่​เรา​คิด​จะ​กระทำ​แก่​เขา​ทั้งปวง, เพื่อ​เขา​จะ​หันกลับ​ทุก​ตัว​คน​จาก​ทาง​ชั่ว​ของ​ตัว, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ยก​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​เขา. แล​โทษ​บาป​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="4">ขณะนั้น, ยิ​ระ​มะ​ยา​เรียก​บารุค​ผู้​เป็น​บุตร​ของ​เน​รี​ยา, แล​บารุค​ก็​เขียน​ตาม​ปาก​ยิ​ระ​มะ​ยา​บอก​แต่​บรรดา​ถ้อยคำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​พระองค์​ได้​สั่ง​แก่​ยิ​ระ​มะ​ยา​ให้​ลง​ใน​ม้วน​หนังสือ​เล่ม​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ยิ​ระ​มะ​ยาสั่ง​บารุค​ว่า, ข้า​ยัง​ต้อง​กักขัง​อยู่, ข้า​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ได้,</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​จง​ไป​แล​อ่าน​ใน​หนังสือ​ม้วน, ที่​เจ้า​ได้​เขียน​ตาม​ปาก​ของ​ข้า, คือ​ถ้อยคำ​ทั้ง​หลาย​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ให้​เข้า​ไป​ใน​โสต​ของ​ไพร่พล​ใน​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใน​วัน​เขา​ถือศีล​อด​อาหาร​นั้น, แล​เจ้า​จง​อ่าน​คำ​เหล่านั้น​ให้​เข้าหู​แต่​บรรดา​เมือง​ยะฮูดา​ซึ่ง​ออก​มา​แต่​บ้านเมือง​ของ​เขา​ด้วย.</verse>
				<verse number="7">ชะรอย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ถวาย​คำ​อ้อนวอน​ของ​เขา​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​จะ​ได้​หันกลับ​ทุก​ตัว​คน​จาก​ทาง​ร้าย​ของ​ตัว, เพราะ​ความ​พิ​โร​ธ​แล​ความ​กริ้ว​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ต่อสู้​ไพร่พล​เหล่านี้​ก็​เป็นใหญ่.</verse>
				<verse number="8">แล​บารุค​บุตร​ของ​เน​รี​ยา​ได้​กระทำ​ตาม​บรรดา (คำ) ที่​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​สั่ง​เขา, บารุคก็ได้​อ่าน​คำ​โอวาท​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​วิหาร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตาม​หนังสือ​ม้วน​นั้น.</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ก็​มี​เหตุ​เกิด​มา, คือ​ปี​ที่​ห้า​แห่ง​ยะ​โฮ​ยา​คิม​บุตร​ของ​โย​ซี​ยา, กษัตริย์​แห่ง​ยะฮูดา, ณ เดือน​เก้า, เขา​ทั้ง​หลาย​ประกาศ​ให้​ถือศีล​อด​อาหาร​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, สำหรับ​แต่​บรรดา​ไพร่พล​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​บรรดา​ไพร่พล​ซึ่ง​ออก​มา​จาก​บ้านเมือง​ยะฮูดา​มา​ถึง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="10">ขณะนั้น​บารุค​อ่าน​ใน​เล่ม​หนังสือ​ถ้อยคำ​ทั้ง​หลาย​ของ​ยิ​ระ​มะ​ยา​ใน​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ใน​ห้อง​ของ​คะ​มา​ระ​ยา​บุตร​ของ​ซา​ฟาน​ผู้​เป็น​เสมียน, ใน​ศาล​หลวง​ที่​สูง, ที่​ประตู​ใหม่​แห่ง​พระ​วิหาร​พระ​ยะ​โฮ​วา, เขา​อ่าน​ใน​โสต​บรรดา​ไพร่พล​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​มิ​คา​ยา​บุตร​ของ​คะ​มา​ระ​ยา, ซึ่ง​เป็น​บุตร​ของ​ซา​ฟาน, ได้ยิน​แต่​หนังสือ​นั้น​แต่​บรรดา​ถ้อยคำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​แล้ว,</verse>
				<verse number="12">เขา​ก็​ลง​เข้า​ไป​ใน​พระราช​วัง, ถึง​ใน​ต้อง​พวก​อาลักษณ์​ก็​นี่​แน่ะ, บรรดา​เจ้านาย​ยัง​กำลัง​นั่ง​อยู่​ที่นั่น. คือ​อะลี​ซา​มา​ผู้​เป็น​อาลักษณ์, แล​ดะ​ลา​ยา​ผู้​เป็น​บุตร​ของ​ซะ​มายา, แล​เอล​นา​ธาร​ผู้​เป็น​บุตร​ของ​อัม​โบ​ร, แล​คะ​มา​ระ​ยา​บุตร​ซา​ฟาน, แล​ซิ​ดคี​ยา​บุตร​ของ​ฮะ​นัน​ยา, แล​บรรดา​พวก​เจ้านาย.</verse>
				<verse number="13">ขณะนั้น​มิ​คา​ยา​ได้​เล่า​ความ​บรรดา​ถ้อยคำ​ที่​ตน​ได้ยิน​เมื่อ​บารุค​อ่าน​หนังสือ​เล่ม​นั้น​ใน​โสต​ไพร่พล​ทั้งปวง​ให้​ฟัง.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ดังนี้​บรรดา​เจ้านาย​ใช้​ยะฮู​ดี​บุตร​นะ​ธัน​ยา, ผู้​เป็น​บุตร​ซี​เลม​ยา. ผู้​เป็น​บุตร​คู​ซี, ให้​ไป​ถึง​บารุ​คบ​อก​ว่า, จง​เอา​ใน​มือ​ของ​เจ้า​หนังสือ​ม้วน​ที่​เจ้า​ได้​อ่าน​ใน​โสต​แห่ง​ไพร่พล​ทั้งปวง​มา​เถิด. ฝ่าย​บารุค​บุตร​ของ​เน​รี​ยา​ได้​เอา​หนังสือ​ม้วน​ใน​มือ​ของ​ตัว​นั้น, มา​ถึง​เขา​ทั้ง​หลาย​ตาม​เขา​สั่ง.</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​บอก​บารุค​ว่า, เจ้า​จง​นั่งลง​อ่าน​หนังสือ​เล่ม​นั้น​ใน​โสต​พวกเรา​เถิด.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​บารุค​ก็​อ่าน​หนังสือ​นั้น​ให้​เข้า​ใน​โสต​คน​ทั้งปวง ดังนั้น​ครั้น​เมื่อ​เขา​ทั้งปวง​ได้ยิน​บรรดา​ถ้อยคำ​เหล่านั้น, เขา​ก็​ตกใจ​กลัว​ทุกคน แล้ว​ก็​บอก​บารุค​ว่า, พวกเรา​จะ​ไป​ทูล​กษัตริย์​ด้วย​แต่​บรรดา​ถ้อยคำ​เหล่านี้​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="17">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ถาม​บารุค​ว่า, เจ้า​ได้​เขียน​บรรดา​ถ้อยคำ​เหล่านี้​แต่​ปากขอ​งยิ​ระ​มะ​ยา​อย่างไร, บอก​เรา​เถิด.</verse>
				<verse number="18">ขณะนั้น​บารุค​ตอบ​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ยิ​ระ​มะ​ยา​ได้​บอก​แต่​บรรดา​ถ้อยคำ​เหล่านี้​แก่​ข้าพ​เจ้า​โดย​ปาก​ของ​เขา, แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ก็​จดหมาย​เขียน​คำ​เหล่านั้น​ไว้​ด้วย​น้ำ​หมึก​ใน​หนังสือ​เล่ม​นั้น.</verse>
				<verse number="19">ขณะนั้น​พวก​เจ้านาย​บอก​บารุค​ว่า, ตัว​เจ้า​กับ​ยิ​ระ​มะ​ยา​จง​ไป​ซ่อน​ตัว​เสีย, อย่า​ให้​ผู้ใด​รู้​ว่า​เจ้า​อยู่​ที่ไหน​เลย.</verse>
				<verse number="20">แล้ว​พวก​เจ้านาย​เหล่านั้น​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​ใน​บริเวณ​วิหาร, แต่​เขา​ได้​เอา​หนังสือ​ม้วน​นั้น​ไว้​ใน​ห้อง​แห่ง​อะลี​ซา​มา​ผู้​เป็น​อาลักษณ์, แล้ว​เขา​ก็​เล่า​แต่​บรรดา​ถ้อยคำ​เหล่านั้น​ใน​โสต​แห่ง​กษัตริย์.</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​จึง​ใช้​ยะฮู​ดี​ให้​ไป​เอา​หนังสือ​ม้วน​นั้น​มา, แล​เขา​จึง​ไป​เอา​ออก​มา​จาก​ห้อง​อะลี​ซา​มา​อาลักษณ์​นั้น. แล​ยะฮู​ดี​ได้​อ่าน​หนังสือ​ม้วน​นั้น​ใน​โสต​แห่ง​กษัตริย์, แล​โน​โสต​แต่​บรรดา​เจ้านาย​ที่​ได้ยิน​เคียง​อัน​อยู่​กับ​กษัตริย์,</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​กษัตริย์​เสด็จ​ประทับ​อยู่​ใน​ตึก​ที่​สำหรับ​ฤดู​หนาว, เป็น​เดือน​เก้า (คือ​เดือน​อ้าย​เดือน​ยี่) แล​มี​ไฟ​กำลัง​ร้อน​อยู่​บน​ชาน​เตาไฟ​ตรงหน้า​ที่นั่ง.</verse>
				<verse number="23">แล้ว​เกิด​เหตุ​ขึ้น, เมื่อ​ยะฮู​ดี​อ่าน​หนังสือ​นั้น​ได้​สาม​ใบ​สี่​ใบ​แล้ว, กษัตริย์​จึง​เอา​มีด​พับ​ตัด​ใบ​หนังสือ​นั้น​ออก, แล้ว​ก็​ทิ้ง​ลง​ใน​ไฟ​ที่​มี​อยู่​บน​ชาน​เตาไฟ, กว่า​หนังสือ​ม้วน​นั้น​ได้​ไหม้​เสีย​หมด​บน​ชาน​เตา.</verse>
				<verse number="24">ถึงกระนั้น​เจ้านาย​ทั้ง​หลาย​ก็​ไม่​ได้​ตกใจ​กลัว, หรือ​ไม่​ได้​ฉีก​เสื้อผ้า​ออก​เป็น​สำคัญ, ทั้ง​กษัตริย์​แล​บรรดา​ผู้​รับใช้​สอย​ของ​ท่าน, ที่​ได้ยิน​แต่​บรรดา​ถ้อยคำ​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="25">แต่ทว่า​เอล​นา​ธาน, แล​เด​ลา​ยา, แล​ฆะ​มา​ระ​ยา, ทั้ง​สาม​คน​นั้น​ก็ได้​อ้อนวอน​กษัตริย์​เพื่อ​จะ​ไม่​ให้​เผา​หนังสือ​ม้วน​นั้น, แต่​ท่าน​ไม่​ฟัง​คำ​เขา.</verse>
				<verse number="26">แต่​กษัตริย์​มี​รับสั่ง, ยะ​รา​เม​ละ​บุตร​แห่ง​ฮะ​เม​เล็ด, แล​ซะ​รา​ยา​บุตร​แห่ง​อัศ​รี​เบล, แล​ซา​เลม​ยา​บุตร​แห่ง​อับ​ดะ​เบล​ทั้ง​สาม​คน, ให้​ไป​จับ​บารุค​ผู้​เป็น​อาลักษณ์​แล​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​ให้​ได้, แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ซ่อน​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="27">ขณะนั้น​คำ​โอวาท​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา, เมื่อ​ภายหลัง​กษัตริย์​ได้​เผา​หนังสือ​ม้วน​นั้น, แล​ถ้อยคำ​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​บารุค​ได้​เขียน​ได้​ตาม​ปาก​ยิ​ระ​มะ​ยา​ตรัส​ว่า,</verse>
				<verse number="28">เจ้า​จง​เอา​กระดาษ​อีก​ม้วน​หนึ่ง, แล​จง​เขียน​ใน​ม้วน​นั้น​แต่​บรรดา​ถ้อยคำ​ซึ่ง​มี​ใน​หนังสือ​ม้วน​ก่อน, ซึ่ง​ยะ​โฮ​ยา​คิม​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา​ให้​เผา​เสีย​นั้น.</verse>
				<verse number="29">เจ้า​จง​บอก​แต่​ยะ​โฮ​ยา​คิม​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​ได้​เผา​หนังสือ​ม้วน​นี้, แล​ได้​ถาม​ว่า, เหตุไร​ยิ​ระ​มะ​ยา​เขียน​ใน​ม้วน​นั้น​ว่า, กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​จะ​ขึ้น​มา​ทำลาย​ประเทศ​นี้, แล้ว​จะ​ได้​กระทำ​ให้​เป็น​ที่​ร้าง​ปราศ​จาก​คน​แล​สัตว์​โดย​รัจ ฉาน​อยู่​เป็นแน่​นั้น​เล่า.</verse>
				<verse number="30">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​ยะ​โฮ​ยา​คิม​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ยะโฮ​ยา​คิม​จะ​ไม่​มี​ราชบุตร​ที่​จะ​นั่ง​บน​พระที่นั่ง​ของ​ดา​วิด, แล​ซากศพ​ของ​ท่าน​จะ​ต้อง​ทิ้ง​เสีย ณ ภายนอก​เวลา​กลางวัน​เพื่อ​จะ​ให้​ตากแดด, แล​กลางคืน​เพื่อ​จะ​ให้​ถูก​น้ำค้าง​หนาว.</verse>
				<verse number="31">แล​เรา​จะ​ลงโทษ​แก่​เขา​แล​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา​แล​พวก​บ่าว​ของ​เขา​เพราะ​ความ​ชั่ว​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย, แล​เรา​จะ​พา​มา​บน​เขา​ทั้ง​หลาย, แล​บน​ชาวเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​บรรดา​คน​ชาย​ของ​เมือง​ยะฮูดา, แต่​บรรดา​ความ​อันตราย​ซึ่ง​เรา​ได้​บอก​ได้แก่​เขา​ทั้งปวง​แล้ว, แต่​เขา​ทั้งปวง​ไม่​ได้​สดับ​ฟัง.</verse>
				<verse number="32">ขณะนั้น​ยิ​ระ​มะ​ยา​หยิบ​เอา​สมุด​ม้วน​อีก​เล่ม​หนึ่ง, แล​ให้แก่​บารุค​ผู้​อาลักษณ์, เป็น​บุตร​แห่ง​เน​รี​ยา, แล​ใน​สมุด​ม้วน​นั้น​บารุค​จึง​ได้​เขียน​แต่​ปาก​ยิ​ระ​มะ​ยา, แต่​บรรดา​ถ้อยคำ​อัน​ใน​หนังสือ​ใบ​ที่​ยะ​โฮ​ยา​คิม​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา​ได้​เผา​เสีย​ใน​ไฟ​นั้น, แล​มี​ถ้อยคำ​เพิ่มเติม​แก่​ถ้อยคำ​ที่​มี​ครั้ง​ก่อน​อีก​มากมาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">แล​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​เป็น​ราชบุตร​โย​ซี​ยา​ได้​เสวย​ราชสมบัติ​แทน​คัล​นา​ผู้​เป็น​ราชบุตร​ของ​ยะ​โฮ​ยา​คิม​ผู้​ที่​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​ได้​ตั้ง​เป็น​กษัตริย์​ใน​ประเทศ​ยะฮูดา.</verse>
				<verse number="2">แต่​ซิ​ดคี​ยา​แล​ข้าราชการ​ของ​ท่าน​แล​พล​ไพร่​แห่ง​ประเทศ​นั้น​หา​ได้​ฟัง​คำ​โอวาท​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ตรัส​โดย​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​นั้น​ไม่.</verse>
				<verse number="3">และ​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​ได้​ใช้​เยฮูกัล​ผู้​เป็น​บุตร​เซ​เล็ม​ยา, แล​ซะ​ฟัน​ยา​บุตร​ของ​มา​เซ​ยา​ผู้​เป็น​ปุโรหิต, ให้​ไป​หา​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย, ตรัส​ว่า, ขอ​ท่าน​ได้​อ้อนวอน​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​คราวนี้​เพื่อ​พวก​ของ​เรา​เถิด.</verse>
				<verse number="4">คราว​นั้น​ยิ​ระ​มะ​ยา​ได้​เข้า​มา​แล​ออก​ไป​ใน​ท่ามกลาง​ไพร่พล​เป็นปกติ. เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยัง​หา​ได้​ใส่​ยิ​ระ​มะ​ยา​ไว้​ใน​คุก​ไม่.</verse>
				<verse number="5">ขณะนั้น​ทัพ​พระยา​ฟา​โร​ได้​ยก​ออก​มา​จาก​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​แล้ว, แล​เมื่อ​พวก​เคเซ็ด​ที่​ยัง​กำลัง​ล้อม​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ไว้​นั้น​ได้ยิน​ข่าว​ถึง​กองทัพ​ฟา​โร, เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​เลิก​กองทัพ​ไป​จาก​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="6">ขณะนั้น​คำ​โอวาท​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​ตรัส​ว่า,</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​จง​ไป​บอก​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, ผู้​ที่​ได้​ใช้​เจ้า​ให้​มา​ถาม​เรา, จง​บอก​แก่​ท่าน​ดังนี้​ว่า, ดู​เถิด, กองทัพ​ของ​พระยา​ฟา​โร, ซึ่ง​ได้​ยก​ออก​มา​เพื่อ​จะ​สงเคราะห์​เจ้า​นั้น, จะ​กลับ​ไป​ยัง​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, ถึง​ที่​ประเทศ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="8">แล​พวก​เคเซ็ด​จะ​กลับ​มา​รบ​ต่อสู้​กับ​เมือง​นี้, แล​จะ​ได้​ชัย​ชะ​นะ, แล​จะ​เผา​เมือง​นี้​เสีย​ด้วย​ไฟ.</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ล่อลวง​ตัว​ของ​ตัว​ด้วย​กล่าว​ว่า​พวก​เคเซ็ด​คงจะ​ออก​ไป​จาก​เรา​เลย, เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​ไป​ทีเดียว.</verse>
				<verse number="10">ด้วยว่า​แม้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ตี​ทัพ​แห่ง​พวก​เคเซ็ด​ซึ่ง​ได้​มา​รบ​ต่อ​พวก​เจ้า​แตก​เสีย​ทั้งหมด, ยัง​เหลือ​อยู่​แต่​ทหาร​ที่​ถูก​อาวุธ​แทง​ตลอด​ตัว, ถึงกระนั้น​คน​เหล่านั้น​จะ​ได้​ลุก​ขึ้น​ใน​ที่​ทัพ​ของ​ตัว​ทุก​ตัว​คน, แล​จะ​มา​เผาผลาญ​เมือง​นี้​เสีย​ด้วย​ไฟ</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ก็​บังเกิด​เหตุ, คือ​เมื่อ​กองทัพ​ของ​เคเซ็ด​ได้​เลิก​ไป​จาก​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, เพราะ​กลัว​กองทัพ​พระยา​ฟา​โร,</verse>
				<verse number="12">ขณะนั้น​ยิ​ระ​มะ​ยา​ก็​ออก​ไป​จาก​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​เพื่อ​จะ​ได้​เข้า​ไป​ใน​ที่​ประเทศ​เบ็น​ยา​มิ​น, เพื่อ​จะ​รับ​เอา​ส่วน​มฤ​ดก​ของ​ตน​ที่นั่น​ใน​ท่ามกลาง​ไพร่พล​เมือง,</verse>
				<verse number="13">แล​เมื่อ​ยิ​ระ​มะ​ยา​อยู่​ใน​ที่​ประตู​เบ็น​ยา​มิ​น, มี​นาย​กอง​ตระเวน​ชื่อ​ยิ​รี​รา, เป็น​บุตร​ของ​เซ​เล็ม​ยา, ผู้​เป็น​บุตร​ฮะ​นัน​ยา, เขา​ก็​จับ​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​บอก​ว่า, เจ้า​กำ​ลัง​จะ​ไป​เข้า​ด้วย​เคเซ็ด​นั้น​เอง.</verse>
				<verse number="14">ขณะนั้น​ยิ​ระ​มะ​ยา​บอก​ว่า, นี่​เป็น​ความ​เท็จ, ข้า​ไม่​ได้​ไป​เขา​ด้วย​พวก​เคเซ็ด​ดอก, แต่​ยิ​รี​ยา​ไม่​ฟัง​คำ​ยิ​ระ​มะ​ยา, ยิรี​ยา​ก็​เอา​ตัว​ยิ​ระ​มะ​ยา​ไว้, แล้ว​ก็​พา​ไป​ถึง​พวก​เจ้านาย.</verse>
				<verse number="15">แล​พวก​เจ้านาย​จึง​โกรธ​ยิ​ระ​มะ​ยา, แล​เฆี่ยน​เขา​แล​จำ​เขา​ไว้​ใน​คุก​ที่​มี​อยู่​ใน​เรือน​ของ​โย​นา​ธาน​อาลักษณ์​นั้น, เพราะ​เจ้านาย​ทั้งปวง​ได้​จัด​เอา​ที่​นั้น​เป็น​คุก</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ยิ​ระ​มะ​ยา​ลง​ไป​อยู่​ใน​คุก​มืด, แล​ได้​เข้า​ไป​ใน​อุโมงค์​นั้น,</verse>
				<verse number="17">แล​ยิ​ระ​มะ​ยา​ได้​ค้าง​อยู่​ที่​นั้น​หลาย​วัน​แล้ว, ขณะนั้น​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​จึง​ใช้​ให้​ไป​เอา​ตัว​ยิ​ระ​มะ​ยา​ออก​มา, แล้ว​กษัตริย์​จึง​ถาม​ยิ​ระ​มะ​ยา​ใน​วัง​ของ​ท่าน​เป็น​ความลับ​ว่า, มี​คำ​โอวาท​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​บ้าง​หรือ. ฝ่าย​ยิ​ระ​มะ​ยา​จึง​บอก​ว่า, มี​อยู่, ก็​ว่า​อีก​ว่า, ท่าน​จะ​ต้อง​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​กษัตริย์​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="18">อีก​ประการ​หนึ่ง​ยิ​ระ​มะ​ยา​ทูล​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​หา​ผิด​ต่อ​พระองค์, หรือ​ต่อ​ข้าราชการ​ของ​พระองค์, หรือ​ต่อ​ไพร่พล​เหล่านี้, เป็น​ประการ​ใด, ที่​ควร​ท่าน​จะ​ใส่​ตัว​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​คุก.</verse>
				<verse number="19">บัดนี้​พวก​ผู้ทำ​นาย​ของ​ท่าน, ซึ่ง​ได้​ทำนาย​แก่​ท่าน​ว่า, กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​จะ​ไม่​มา​ต่อสู้​กับ​ท่าน, หรือ​ต่อสู้​กับ​ประเทศ​นี้, เขา​อยู่​ที่ไหน.</verse>
				<verse number="20">เหตุ​ฉะนี้​ข้า​แต่​ท่าน​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพ​เจ้า, ผู้​เป็น​กษัตริย์, ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอ​ท่าน​ได้​โปรด​ให้​คำ​อ้อนวอน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ที่​เห็นชอบ​ตรง​พระ​พัก​ตร​ท่าน, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​โปรด​ไม่​ให้​ข้าพ​เจ้า​กลับ​ไป​อยู่​ใน​เรือน​ของ​โย​นา​ธาน​อาลักษณ์​นั้น​อีก, กลัว​เกลือก​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​ใน​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="21">ขณะนั้น​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​มี​รับสั่ง​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​เอา​ตัว​ยิ​ระ​มะ​ยา​ไป​ใส่​ไว้​ใน​ที่​บริเวณ​คุก​นั้น, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​เอา​ขนมปัง​ก้อน​หนึ่ง​เอา​ออก​มา​แต่​ถนน​ช่าง​ทำ​ขนม​วัน​ละ​ก้อน​ทุก​วัน, กว่า​บรรดา​ขนม​ใน​เมือง​นั้น​จะ​หมด​ไป. ดังนี้​และ​ยิ​ระ​มะ​ยา​ติด​อยู่​ใน​บริเวณ​คุก​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">ขณะนั้น​ซะฟัต​ยา​บุตร​ของ​มา​ธาน, แล​คะ​ดัล​ยา​บุตร​ของ​ฟัศฮูร, แล​ยุ​คัล​บุตร​ของ​เซ​เล็ม​ยา, แล​ฟัศฮูร​เป็น​บุตร​ของ​มา​ละ​คี​ยา, ได้ยิน​ถ้อยคำ​ซึ่ง​ยิ​ระ​มะ​ยา​พูด​ให้​คน​ทั้งปวง​ฟัง​ว่า,</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ผู้ใด​ค้าง​อยู่​ใน​เมือง​นี้​จะ​ต้อง​ตาย​ด้วย​กะ​บี่, แล​ด้วย​ความ​อดอยาก, แล​ด้วย​ความ​ไข้​โรค​ห่า, แต่​ผู้ใด​ออก​ไป​ถึง​พวก​เคเซ็ด​จะ​ได้​มี​ชีวิต​อยู่, เพราะ​เขา​ได้​ชีวิต​ของ​ตัว​ไว้​เป็น​ของ​ปล้น, แล​เขา​จะ​อยู่​ต่อไป.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เมือง​นี้​จะ​ต้อง​มอบ​ไว้​ใน​เงื้อมมือ​กองทัพ​กษัตริย์​บาบู​โลน, แล​เขา​จะ​ตี​เอา​ได้​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="4">เหตุ​ดังนี้​พวก​เจ้านาย​จึง​ทูล​กษัตริย์​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ขอ​พระองค์​ได้​อนุญาต​ให้​คน​นี้​ต้องโทษ​ถึงตาย​เถิด, เพราะ​เจ้า​พูด​ดังนั้น​เป็น​ที่​จะ​ให้​มือ​ของ​ชาย​สำหรับ​ข้าศึก, อัน​ตกค้าง​อยู่​ใน​เมือง​นี้, อ่อนกำลัง​ลง, แล​จะ​ให้​มือ​บรรดา​คน​ทั้งปวง​อ่อน​ไป. เพราะ​ถ้อยคำ​ที่​เขา​พูด​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​นั้น, ด้วยว่า​คน​นี้​ไม่​ได้​เสาะหา​ที่​จะ​เป็น​ประโยชน์​แก่​ไพร่พล​เมือง, แต่​ได้​เสาะหา​ที่​จะ​เป็น​ความ​อัปยศ​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="5">ขณะนั้น​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​จึง​ตรัส​ว่า, จง​ดู​เถิด, ยิ​ระ​มะ​ยา​อยู่​ใน​มือ​พวก​ของ​เจ้า​แล้ว, เพราะ​กษัตริย์​จะ​ทำ​อะไร​ขัดขวาง​แก่​เจ้า​มิได้.</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​เอา​ยิ​ระ​มะ​ยา​ทิ้ง​ลง​ใน​อุโมงค์​อัน​มืด​เป็น​อุโมงค์​ของ​มา​ระ​คี​ยา​บุตร​ของ​ฮา​มี​เล็ก, อัน​มี​อยู่​ใน​บริเวณ​นั้น. แล้ว​เขา​ทั้งปวง​เอา​เชือก​เส้น​เล็กๆ หย่อน​ยิ​ระ​มะ​ยา​ลง. แล​ใน​อุโมงค์​นั้น​ไม่​มี​น้ำ, มีแต่​โคลน, แล​ยิ​ระ​มะ​ยา​ได้​ตก​จม​อยู่​ใน​โคลน​เลน​นั้น.</verse>
				<verse number="7">แต่​เมื่อ​เอ​เบ็ด​เม​เล็ก​เป็น​ชาวเมือง​อาย​ธิ​โอบ, แต่​พวก​ขันที​คน​หนึ่ง, ที่​ได้​อยู่​ใน​เรือน​กษัตริย์, เขา​ได้ยิน​ว่า​เจ้านาย​ทั้ง​หลาย​เอา​ตัว​ยิ​ระ​มะ​ยา​หย่อน​ลง​ไว้​ใน​อุโมงค์​มืด​นั้น, กษัตริย์​ยัง​กำลัง​นั่ง​อยู่​ใน​ประตู​เรือน​แห่ง​เบ็น​ยา​มิ​น.</verse>
				<verse number="8">เอ​เบ็ด​เม​เล็ก​ออก​ไป​จาก​เรือน​กษัตริย์, แล​ไป​ทูล​แก่​กษัตริย์​ว่า,</verse>
				<verse number="9">ท่าน​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้าของ​ข้าพ​เจ้า, คน​เหล่านี้​ได้​ทำ​การ​ชั่ว​ใน​บรรดา​การ​ที่​เขา​ได้​ทำ​แก่​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​นั้น. ซึ่ง​เขา​ได้​ทิ้ง​ลง​ไว้​ใน​อุโมงค์​มืด​นั้น, แล​ยิ​ระ​มะ​ยา​แทบ​จะ​ถึงตาย​ด้วย​ความ​อดอยาก​ใน​ที่​เขา​ต้อง​จำ​อยู่​นั้น, เพราะ​ไม่​มี​ขนม​ใน​เมือง​นี้​อีก​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">ขณะนั้น​กษัตริย์​ก็​สั่ง​เอ​เบ็ด​เม​เล็ก​ชาว​อาย​ธิ​โอบ​ว่า, เจ้า​จง​เอา​สาม​สิบ​คน​แต่​ที่นี่​ให้​ไป​กับ​ด้วย​เจ้า​ช่วย​ยก​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​ออก​จาก​อุโมงค์​มืด​นั้น, กว่า​เขา​จะ​ตาย​เถิด.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ดังนี้​เอ​เบ็ด​เม​เล็ก​จึง​จัดแจง​พวก​ชาย​หลาย​คน​ไป​ด้วย​ตัว, แล้ว​เข้า​ไป​ใน​เรือน​แห่ง​กษัตริย์​อยู่​ข้าง​ฝ่าย​ใต้​ที่​ไว้​สมบัติ​นั้น, แล้ว​ก็​เอา​ผ้า​ท่อน​เก่า​ขี้ริ้ว, ผูก​ปลาย​เชือก​หย่อน​ลง​ไป​ใน​อุโมงค์​นั้น​จนถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​อยู่.</verse>
				<verse number="12">แล​เอ​เบ็ด​เม​เล็ก​ชาว​อาย​ธิ​โอบ​บอก​ยิ​ระ​มะ​ยา​ว่า, ท่าน​จง​เอา​ผ้าขี้ริ้ว​ท่อน​เก่า​นี้​ใส่​ไว้​ใน​รักแร้​ทั้ง​สอง​ข้าง​ที่​ใต้​เชือก​เส้น​เล็ก​เถิด. ฝ่าย​ยิ​ระ​มะ​ยา​ก็​กระทำ​ตาม,</verse>
				<verse number="13">ดังนี้​และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็ได้​ชัก​ตัว​ยิ​ระ​มะ​ยา​ขึ้น​ด้วย​เชือก​เส้น​เล็กๆ, เอา​ตัว​เขา​ออก​จาก​อุโมงค์​มืด, แล้ว​ยิ​ระ​มะ​ยา​ก็​ติดค้าง​อยู่​ใน​บริเวณ​คุก​นั้น</verse>
				<verse number="14">ขณะนั้น​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​ได้​ใช้​คน​ไป​เอา​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​ไป​เฝ้า​ท่าน​ใน​เรือน​พระ​ยะ​โฮ​วา​บน​ชั้น​ที่​สาม. แล้ว​กษัตริย์​ตรัส​แก่​ยิ​ระ​มะ​ยา​ว่า, เรา​จะ​ถาม​เจ้า​สัก​ข้อ​หนึ่ง, เจ้า​อย่า​ได้​ปิดบัง​อำ​ความ​สิ่งใด​ไว้​จาก​เรา​เลย.</verse>
				<verse number="15">ขณะนั้น​ยิ​ระ​มะ​ยา​จึง​ทูล​แก่​ซิ​ดคี​ยา​ว่า, ถ้า​ข้าพ​เจ้า​จะ​บอก (ข้อความ​นั้น) แก่​ท่าน, จะ​ไม่​ประหาร​ตัว​ข้าพ​เจ้า​ให้​ถึงแก่​ความ​ตาย​เป็นแน่​หรือ, แล​ถ้า​แม้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​เตือนสติ​ท่าน, ท่าน​จะ​ไม่​เชื่อฟัง​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ดังนี้​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​จึง​สาบาน​ตัว​แก่​ยิ​ระ​มะ​ยา​เป็น​ความลับ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ที่​ได้​สร้าง​ใจ​ของ​เรา​ทั้ง​สอง​นี้, ได้​ทรง​ชีวิต​อยู่​มั่นคง​ฉันใด, เรา​จะ​ไม่​ฆ่า​เจ้า​ให้​ถึงตาย​เลย, และ​เรา​จะ​ไม่​มอบตัว​เจ้า​ไว้​ใน​มือ​แห่ง​คน​ที่​แสวงหา​ชีวิต​ของ​เจ้า​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="17">ขณะนั้น​ยิ​ระ​มะ​ยา​จึง​ทูล​แก่​ซิ​ดคี​ยา​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เป็น​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ถ้า​แม้น​ท่าน​จะ​ออก​ไป​หา​เจ้านาย​แห่ง​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​เป็นแน่, แล้ว​ท่าน​จึง​จะ​ได้​รอด​ชีวิต​ของ​ท่าน, แล​เมือง​นี้​จะ​ไม่​ต้อง​เผาผลาญ​เสีย​ด้วย​ไฟ, แล​ท่าน​จะ​ได้​มี​ชีวิต​จำเริญ​อยู่, กับ​ทั้ง​ครอบครัว​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="18">ถ้า​แม้น​ท่าน​ไม่​ได้​ออก​ไป​หา​พวก​เจ้านาย​ของ​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน, แล้ว​เมือง​นี้​จะ​ต้อง​มอบ​ไว้​ใน​มือ​พวก​เคเซ็ด, แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​เผาผลาญ​กรุง​นี้​เสีย​ด้วย​ไฟ, แล​ท่าน​จะ​ไม่​พ้น​จาก​เมือง​ของ​เขา​ไป​ได้.</verse>
				<verse number="19">ส่วน​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​จึง​ตรัส​แก่​ยิ​ระ​มะ​ยา​ว่า, เรา​กลัว​พวก​ยู​ดาย​ที่​ได้​ต้อง​ตกค้าง​อยู่​กับ​พวก​เคเซ็ด, เกลือก​ว่า​พวก​ยู​ดาย​จะ​มอบ​หัว​เรา​ไว้​ใน​มือ​พวก​เคเซ็ด, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ล้อเลียน​เรา.</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​ยิ​ระ​มะ​ยา​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, พวก​ยู​ดาย​จะ​ไม่​มอบ​ท่าน​ไว้​กับ​เขา​เลย. ข้าพ​เจ้า​จะ​ขอ​ท่าน​ได้​ทรง​สดับ​ฟัง​สำเนียง​ตรัส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทูล​แก่​ท่าน, จึง​จะ​ได้​บังเกิด​ความ​สุข​แก่​ท่าน, แล​ชีวิต​ของ​ท่าน​จะ​ได้​ดำรง​อยู่​ต่อไป.</verse>
				<verse number="21">แต่ทว่า​ถ้า​ท่าน​จะ​ขัดขวาง​มิได้​ออก​ไป, คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สำแดง​แก่​ข้าพ​เจ้า​ก็​เป็น​ดังนี้​ว่า,</verse>
				<verse number="22">นี่​แน่ะ, บรรดา​พวก​ผู้หญิง​ซึ่ง​ค้าง​อยู่​ใน​เรือน​แห่ง​กษัตริย์​ยะฮูดา​จะ​ต้อง​พา​ออก​ไป​ถึง​พวก​เจ้านาย​ของ​กษัตริย์​บาบู​โลน, แล​หญิง​เหล่านั้น​จะ​บอก (กะ​ทบ​ท่าน) ท่าน, จำพวก​ผู้​สนิท​ของ​ท่าน​ได้​กระทำ​ให้​ท่าน​ขัดขวาง, แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ชะ​นะ​แก่​ท่าน​แล้ว, แล​เท้า​ของ​ท่าน​ก็​ซุด​จม​ลง​ใน​โคลน​เลน, แล​จำพวก​ผู้​สนิท​นั้น​ได้​หันกลับ​ไป​จาก​ท่าน​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="23">แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​พา​บรรดา​พวก​นัก​สนม​ของ​ท่าน​แล​บุ​ตรา​บุตรี​ของ​ท่าน​ออก​มา​ถึง​พวก​เคเซ็ด, แล​ท่าน​จะ​พ้น​หนี​ไป​จาก​เมือง​ของ​เขา​มิได้, แต่​ท่าน​จะ​ต้อง​จับ​ด้วย​มือ​ของ​กษัตริย์​บาบู​โลน, แล​ท่าน​จะ​เป็น​เหตุ​ที่​จะ​ให้​เมือง​นี้​ต้อง​เผาผลาญ​เสีย​ด้วย​ไฟ.</verse>
				<verse number="24">ขณะนั้น​ซิ​ดคี​ยา​ตรัส​แก่​ยิ​ระ​มะ​ยา​ว่า, อย่า​ให้​ผู้ใด​รู้​ถ้อยคำ​เหล่านี้, เจ้า​จึง​จะ​ไม่​ต้อง​ตาย.</verse>
				<verse number="25">แต่​ถ้าว่า​พวก​เจ้านาย​ได้ยิน​ว่า​เรา​พูด​แก่​เจ้า​แล้ว, แล​เขา​ทั้งปวง​มา​ถึง​เจ้า, แล​สั่ง​แก่​เจ้า​ว่า, บัดนี้​เจ้า​จง​บอก​แก่​พวกเรา​ซึ่ง​เจ้า​ได้​ทูล​แก่​กษัตริย์​นั้น, อย่า​ได้​ปิดบัง​จาก​เรา​เลย, แล​พวกเรา​จึง​จะ​ไม่​มอบ​ให้​เจ้า​ตาย, แล​จง​บอก​ความ​ซึ่ง​กษัตริย์​ได้​ตรัส​แก่​เจ้า​ด้วย,</verse>
				<verse number="26">ขณะนั้น​เจ้า​จง​บอก​แก่​เขา​ทั้งปวง​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​วาง​ความ​อ้อนวอน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ต่อหน้า​กษัตริย์, เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่​ให้​ข้าพ​เจ้า​กลับ​ไป​ยัง​เรือน​โย​นา​ธาน​ให้​ตาย​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="27">แล้ว​บรรดา​พวก​เจ้านาย​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา, แล​ไต่ถาม​เขา (ดังนั้น), แล​ยิ​ระ​มะ​ยา​จึง​บอก​เขา​ทั้งปวง​ตาม​บรรดา​ถ้อยคำ​ที่​กษัตริย์​ได้​สั่ง​กำชับ​ไว้​นั้น. เหตุ​ดังนี้​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​หยุด​การ​ที่​ไต่ถาม​แก่​ยิ​ระ​มะ​ยา. เพราะ​เรื่อง​ความ​นั้น​เจ้า​หา​ได้​นึก​ออก​ไม่.</verse>
				<verse number="28">อาศัย​เหตุ​นี้​ยิ​ระ​มะ​ยา​จึง​ได้​ค้าง​อยู่​ใน​บริเวณ​คุก​นั้น, กว่า​วันที่​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ต้อง​แตก. แล​ยิ​ระ​มะ​ยา​ได้​อยู่​ที่นั่น, เมื่อ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​เสีย (แก่​กองทัพ​เจ้าเมือง​บาบู​โลน)</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​เก้า​แห่ง​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, เดือน​ที่​สิบ, นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน, แล​บรรดา​กองทัพ​ของ​ท่าน, ยก​มา​ตีเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล้ว​ก็​เข้า​ล้อม​เมือง​ไว้.</verse>
				<verse number="2">แล​ปี​ที่​สิบ​เอ็ด​แห่ง​ซิ​ดคี​ยา, เดือน​สี่​ขึ้น​เก้า​ค่ำ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​แตก.</verse>
				<verse number="3">บรรดา​เจ้านาย​แห่ง​กษัตริย์​บาบู​โลน​ก็​เข้า​ไป​แล​นั่งลง​ที่​ประตู​ชั้น​กลาง, เจ้านาย​เหล่านั้น​ชื่อ​เนรฆัล​ซา​เร​เซ​ร, แล​ซัมฆัร​นะ​โบ, แล​ซัรซะคิม, แล​รับ​ซา​ริ​ศ, แล​เนรฆัล​ซา​เรเซร์, แล​รับ​มัก, กับ​ทั้ง​บรรดา​เจ้านาย​อื่น​ของ​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ก็​บังเกิด​เหตุ, คือ​เมื่อ​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, ได้​เห็น​พวก​เจ้านาย, แล​บรรดา​พวก​พล​กองทัพ​นั้น​แล้ว. ท่าน​ก็​หนี​ไป, ออก​จาก​เมือง​ใน​เวลา​กลางคืน, ตาม​หน​หาง​ที่​ไป​สวน​แห่ง​กษัตริย์, โดย​ประตู​ซึ่ง​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​กำแพง​สอง​ชั้น, แล้ว​ท่าน​ก็​ออก​ตาม​ทาง​ที่​จะ​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​ราบ​นั้น.</verse>
				<verse number="5">แต่​กองทัพ​เคเซ็ด​ไล่​ตาม​พวก​ซิ​ดคี​ยา, ทัน​ซิ​ดคี​ยา​เข้าที่​แผ่น​ดิน​ราม​เสมอ ณ เมือง​ยะ​ริ​โฮ, แล​เมื่อ​เขา​จับ​ซิ​ดคี​ยา​ได้​แล้ว, เขา​ก็​พา​ท่าน​ไป​ถึง​นะ​บูคัศเนซัร​เจ้าเมือง​บาบู​โลน​ถึง​ตำบล​ริบ​ลา​ที่​ประเทศ​อา​มัธ. แล​นะ​บูคัศเนซัร​ก็ได้​ตัดสิน​ความ​ซิ​ดคี​ยา ณ ที่นั่น.</verse>
				<verse number="6">ขณะนั้น​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน ก็​ฆ่า​บุตรชาย​ของ​ซิ​ดคี​ยา​ใน​ตำบล​ริบ​ลา​ตรง​ตา​ของ​ซิ​ดคี​ยา, แล​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​ได้​ฆ่า​บรรดา​พวก​เจ้านาย​แห่ง​เมือง​ยะฮูดา​ด้วย.</verse>
				<verse number="7">อีก​ประการ​หนึ่ง​นะ​บูคัศเนซัร​ได้​กระทำ​ให้​ดวงตา​ของ​ซิ​ดคี​ยา​ทั้ง​สอง​นั้น​ดับ​ไป, แล้ว​ผูกมัด​ซิ​ดคี​ยา​ไว้​ด้วย​โซ่, เพื่อ​จะ​เอา​ตัว​ไป​ให้​ถึง​เมือง​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พวก​เคเซ็ด​ก็​เผาผลาญ​วัง​กษัตริย์​แล​บ้านเรือน​ของ​ไพร่พล​เสีย​ด้วย​ไฟ, แล้ว​ทำลาย​กำแพง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ให้​พัง​ลง.</verse>
				<verse number="9">คราว​นั้น​นะ​บู​ซา​ระ​ดาร​แม่ทัพ​ได้​กวาด​เอา​ไพร่พล​อัน​เหลือ​อยู่, คือ​คน​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​เมือง, กับ​ทั้ง​พวก​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​กองทัพ​ท่าน, ทั้ง​ไพร่พล​อื่น​ทั้งปวง​ซึ่ง​เหลือ​อยู่​นั้น, ได้​เอา​ไป​ถึง​เมือง​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="10">แต่​นะ​บู​ซา​ระ​ดาร​แม่ทัพ​ได้​ละทิ้ง​คน​เข็ญใจ​แห่ง​ไพร่พล​เมือง,ผู้​ที่​ไม่​มี​ทรัพย์​สิ่งของ, ใน​ประเทศ​ยะฮูดา, แล​ใน​วัน​นั้น​นะ​บู​ซา​ระ​ดาร​ได้​ยก​สวน​องุ่น​แล​ไร่​ทั้งปวง​ให้แก่​เขา</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน, สั่ง​กำชับ​นะ​บู​ซา​ระ​ดาร​แม่ทัพ​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​ว่า,</verse>
				<verse number="12">จง​เอา​ตัว​ยิ​ระ​มะ​ยา​ไป, แล​พิทักษ์​รักษา​ท่าน​ไว้​โดย​ดี, แล​อย่า​ได้​ทำ​อันตราย​แก่​ท่าน​เลย, แต่​จง​กระทำ​แก่​ท่าน​ตาม​ที่​ยิ​ระ​มะ​ยา​จะ​บอก​ให้​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ดัง​นั้​นะ​บู​ซา​ระ​ดาร​แม่ทัพ​ได้​ใช้, แล​นะ​บู​ซัด​ซะ​มา​ล, แล​รับ​ซา​ริ​ศ, แล​เน​ระ​ฆัล​ซา​เรเซ็ร, แล​รับ​มัก, กับ​ทั้ง​บรรดา​เจ้านาย​แห่ง​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน,</verse>
				<verse number="14">คน​เหล่านี้​ก็ได้​ใช้​เอา​ตัว​ยิ​ระ​มะ​ยา​ออก​จาก​บริเวณ​คุก​นั้น, ฝาก​ยิ​ระ​มะ​ยา​ไว้​แก่​ฆะดัล​ยา​บุตร​ของ​อะฮี​คา​ม, ผู้​เป็น​บุตร​ของ​ซา​ฟาน, เพื่อ​ฆะดัล​ยา​จะ​รับ​เอา​ยิ​ระ​มะ​ยา​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​ตัว. ยิ​ระ​มะ​ยา​จึง​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ไพร่พล</verse>
				<verse number="15">ส่วน​คำ​โอวาท​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา, เมื่อ​ยิ​ระ​มะ​ยา​ยัง​ต้อง​กักขัง​อยู่​ใน​บริเวณ​คุก​นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="16">เจ้า​จง​ไป​บอก​เอ​เบ็ด​เม​เล็ก​ชาวเมือง​อาย​ธิ​โอบ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เป็น​พระเจ้า​ฝ่าย​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​นำ​ถ้อยคำ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​มา​ถึง​เมือง​นี้​เพื่อ​จะ​ให้​บังเกิด​ความ​ร้าย, แล​จะ​ให้​เป็น​เพื่อ​ความ​ดี​หามิได้, แล​ถ้อยคำ​เหล่านั้น​จะ​สำเร็จ​ต่อหน้า​เจ้า​ใน​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="17">แต่​เรา​จะ​ให้​ตัว​เจ้า​ได้​รอด​ใน​วัน​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส. แล​ตัว​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​ที่​ตัว​เจ้า​ต้อง​กลัว​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="18">ด้วยว่า​เรา​จะ​ให้​เจ้า​ได้​รอด​เป็นแน่, แล​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​ล้ม​ลง​ด้วย​กะ​บี่, แต่​ชีวิต​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​ของ​ปล้น​สำหรับ​เจ้า, เพราะว่า​เจ้า​ได้​วางใจ​ใน​เรา พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">นี่​เป็น​คำ​โอวาท​ซึ่ง​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เมื่อ​นะ​บู​ซา​ระ​ดาร​ผู้​แม่ทัพ​ได้​ปล่อย​ท่าน​เสียแล้ว​ให้​ไป​จาก​ที่​ตำบล​รา​มา, ครั้น​เขา​ได้​จับ​ยิ​ระ​มะ​ยา​ไว้, เมื่อ​ยิ​ระ​มะ​ยา​ยัง​กำลัง​มัด​อยู่​ด้วย​โซ่​ตรวน​ใน​ท่ามกลาง​บรรดา​คน​ทั้งปวง, ที่​ได้​ต้อง​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​แต่​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​เมือง​ยะฮูดา, คือ​คน​ทั้งปวง​พี่น้อง​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย, เอา​ไป​ถึง​เมือง​บาบู​โลน​นั้น.</verse>
				<verse number="2">แล​ท่าน​ผู้​เป็น​แม่ทัพ​เอา​ยิ​ระ​มะ​ยา, แลบ​อก​แก่​ท่าน​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ประกาศ​ความ​ร้าย​นี้​ไว้​ให้​ตกลง​เหนือ​เมือง​นี้​แล้ว.</verse>
				<verse number="3">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​พา​เหตุ​เหล่านั้น​มา, แล​ได้​กระทำ​ตาม​ที่​พระองค์​ได้​ตรัส​ไว้, เพราะ​พวก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ผิด​ขัดขวาง​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, หา​ได้​ฟัง​เสียง​ตรัส​ของ​พระองค์​ไม่. เหตุ​ฉะนี้​ความ​ร้าย​เหล่านี้​จึง​ได้​มา​เหนือ​พวก​ท่าน.</verse>
				<verse number="4">ก็​นี่​และ​เรา​ปล่อยตัว​ท่าน​ให้​หลุด​จาก​โซ่​ตรวน, ซึ่ง​ได้​ติดพัน​อยู่​กับ​มือ​ท่าน. ถ้า​แม้น​ท่าน​ชอบใจ​มา​กับ​ด้วย​เรา​ถึง​เมือง​บาบู​โลน, ก็​จง​มา​เถิด, แล​เรา​จะ​ช่วย​พิทักษ์​รักษา​ท่าน​ไว้​โดย​ดี, ถ้า​แม้น​ท่าน​ไม่​ชอบใจ​มา​กับ​ด้วย​เรา​ถึง​เมือง​บาบู​โลน. ก็​อย่า​ไป. นี่​แน่ะ, บรรดา​ประเทศ​เหล่านี้​อยู่​ตรงหน้า​ท่าน​แล้ว, ท่าน​จะ​นึก​ว่า​จะ​บังเกิด​ความ​ดี​ความ​สบาย​ไป​ถึง​ไหน, ท่าน​จง​ไป​ให้​ถึง​ที่​นั้น​เถิด.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​เมื่อ​ยิ​ระ​มะ​ยา​ยัง​คอย​อยู่, ยัง​ไม่​ได้​กลับ​ไป. ท่าน​แม่ทัพ​จึง​บอก​ว่า, ท่าน​จง​กลับ​ไป​ถึง​ฆะดัล​ยา​บุตร​ของ​อะฮี​คา​ม, ที่​เป็น​บุตร​ของ​ซา​ฟาน, ผู้​ที่​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​ได้​ตั้ง​ให้​เป็น​เจ้าเมือง​เหนือ​บ้านเมือง​ยะฮูดา, แล​จง​ได้​พึ่งพาอาศัย​แก่​ท่าน​ใน​ท่ามกลาง​ไพร่พล​ทั้งปวง. หรือ​จะ​ไป​ที่ไหนๆ ตาม​ที่​เป็น​ความ​สบาย​แก่​ท่าน​ก็​ไป​เถิด. เหตุ​ดังนี้​แล​ท่าน​แม่ทัพ​จึง​ได้​เบิก​สะเบียง​อาหาร, แล​รางวัล​ให้แก่​ยิ​ระ​มะ​ยา. แล้ว​ปล่อย​ท่าน​ให้​ไป.</verse>
				<verse number="6">ขณะนั้น​ยิ​ระ​มะ​ยา​จึง​ไป​หา​ฆะดัล​ยา​บุตร​อะฮี​คา​ม​ถึง​เมือง​มัศฟา, แล​ได้​พึ่งพาอาศัย​อยู่​แก่​ท่าน​ใจ​ท่ามกลาง​ไพร่พล​เมือง​ซึ่ง​เหลือ​อยู่​ใน​ประเทศ​นั้น</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​เมื่อ​บรรดา​พวก​นาย​แห่ง​พล​เมือง​ซึ่ง​อยู่​ใน​ทุ่งนา​ทั้ง​หลาย, ทุ่ง​นาย​แล​พวก​ผู้ชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, ได้ยิน​ว่า​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​ตั้ง​ฆะดัล​ยา​บุตร​อะฮี​คา​ม​เป็น​เจ้าเมือง​ใน​ประเทศ​นั้น, แล​ได้​ฝาก​พวก​ผู้ชาย, และ​ผู้หญิง, แล​ฝูง​เด็ก, แล​พวก​คน​เข็ญใจ​แห่ง​ประเทศ​นั้น, เป็น​แต่​เขา​ทั้งปวง​ที่​ไม่​ต้อง​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​ใน​เมือง​บาบูโล​นั้น,</verse>
				<verse number="8">ขณะนั้น​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​มา​ถึง​ฆะดัล​ยา​ที​เมือง​มิ​ศฟา, คือ​ยิศ​มา​เอล​ผู้​เป็น​บุตร​ของ​นะ​ธัน​ยา, แล​โย​ฮา​นาน​แล​โย​นา​ธาน​ทั้ง​สอง​คน​ผู้​เป็น​บุตร​แห่ง​ฆาเรีย, แล​ซะ​รา​ยา​ผู้​เป็น​บุตร​ของ​ขัน​ฮูเม็ศ, แล​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​เอ​ฟาย​ชาว​นะ​โธฟา, แล​ยิศซะ​นา​ยา​ผู้​เป็น​บุตร​ของ​ชาวบ้าน​มา​อะฆาธี, เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​มา​กับ​ทั้ง​บ่าว​ผู้ชาย​ของ​เขา​ด้วย,</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​ฆะดัล​ยา​บุตร​ของ​อะฮี​คา​ม, ผู้​เป็น​บุตร​ของ​ซา​ฟาน, ได้​สาบาน​แก่​เขา​ทั้งปวง, แล​แก่​พวก​ผู้ชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ว่า, อย่า​กลัว​การ​ที่​ปรนนิบัติ​พวก​เคเซ็ด, จง​อาศัย​อยู่​ใน​ประเทศ​นี้, แล​จง​ปรนนิบัติ​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน, จึง​จะ​เป็น​ความ​ดี​แก่​พวก​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​ตัว​ข้าพ​เจ้า​นี้, ก็​นี่​แน่ะ, ข้าพ​เจ้า​จะ​อยู่​ที่​เมือง​มิ​ศฟา, เพื่อ​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​พวก​เคเซ็ด​ซึ่ง​จะ​ถึง​ข้าพ​เจ้า, แต่​ตัว​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​จง​เก็บ​น้ำ​องุ่น​แล​ผล​สำหรับ​ฤดู​ฝน​แล​น้ำมัน, แล​ใส่​ไว้​ใน​ภาชนะ​ของ​ท่าน, แล​จง​อาศัย​อยู่​ใน​บ้านเมือง​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ไว้​เป็น​ของ​ตัว​นั้น.</verse>
				<verse number="11">อนึ่ง​เมื่อ​บรรดา​ชาว​ยู​ดาย​ซึ่ง​ตก​อยู่​ใน​เมือง​โม​อาบ, แล​ใน​ท่ามกลาง​ชาติ​อา​โม​ร, แล​ใน​เมือง​อะ​โดม, แล​ที่อยู่​ใน​บรรดา​เมือง​ต่างๆ, เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​ว่า​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​ได้​ละ​พวก​คน​ที่​เหลือ​เศษ​แห่ง​เมือง​ยะฮูดา​ไว้, แล​ได้ยิน​ว่า​ท่าน​ตั้ง​ฆะดัล​ยา​บุตร​ของ​อะฮี​คา​ม,</verse>
				<verse number="12">ผู้​เป็น​บุตร​ของ​ซา​ฟาน, ไว้​เหนือ​เขา​ทั้ง​หลาย​นั้น. แล้ว​บรรดา​พวก​ยู​ดาย​เหล่านั้น​ก็ได้​กลับ​ออก​มา​แต่​บรรดา​ตำบล​บ้านเมือง​ที่​เขา​ต้อง​ไล่​ไป​ถึง​นั้น, แล้ว​ก็​กลับ​มา​ถึง​ประเทศ​ยะฮูดา, ถึง​ฆะดัล​ยา​ที่​เมือง​มิ​ศฟา, เก็บ​น้ำ​องุ่น​แล้ว​แล​ผล​สำหรับ​ฤดู​ฝน​ได้​มากมาย​นักหนา</verse>
				<verse number="13">อีก​ประการ​หนึ่ง, โยฮา​นาน​บุตร​ของ​ฆาเรีย. แล​บรรดา​นาย​กอง​ซึ่ง​อยู่​ใน​ทุ่งนา​ทั้ง​หลาย​มา​ถึง​ฆะดัล​ยา​ที่​เมือง​มิ​ศฟา,</verse>
				<verse number="14">แล​ถาม​ท่าน​ว่า, ท่าน​รู้​แน่​แล้ว​หรือ​ไม่ว่า​บาอะลิศ​เจ้าเมือง​แห่ง​พวก​อา​โม​ร, ได้​ใช้​ยิศ​มา​เอล​บุตร​ของ​นะ​ธัน​ยา​เพื่อ​จะ​ให้​ฆ่า​ตัว​ท่าน​หรือ. ฝ่าย​ฆะดัล​ยา​บุตร​ของ​อะฮี​คา​ม​ก็​หา​เชื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ไม่.</verse>
				<verse number="15">ขณะนั้น​โย​ฮา​นาน​บุตร​ของ​ฆาเรีย​จึง​พูด​แก่​ฆะดัล​ยา​ใน​เมือง​มิ​ศฟา​เป็น​ความลับ​ว่า, ขอ​ท่าน​ได้​โปรด​ยอม​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป, แล​ข้าพ​เจ้า​จะ​ฆ่า​ยิศ​มา​เอล​บุตร​ของ​นะ​ธัน​ยา, แล​จะ​ไม่​มี​ใคร​รู้​ถึง​เลย, เหตุผล​ประการ​ใด​เขา​จะ​มา​ฆ่า​ตัว​ท่าน​แล​บรรดา​พวก​ยู​ดาย​ซึ่ง​ได้​ประชุม​กัน​อาศัย​แก่​ท่าน​จะ​ต้อง​กระจัดกระจาย​ไป, แล​พวก​ยะฮูดา​อัน​เหลือ​เศษ​อยู่​จะ​ได้​ความ​ฉิบหาย​อีก​เล่า.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​ซะดัล​ยา​บุตร​ของ​อะฮี​คา​ม​จึง​บอก​แก่​โย​ฮา​นาน​บุตร​ของ​ฆาเรีย​ว่า, เจ้า​อย่า​ได้​ทำ​การ​นี้​เลย, เพราะ​เจ้า​พูด​ความ​ยิศ​มา​เอล​นั้น, เป็น​ความ​เท็จ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">ครั้น​อยู่​มา​ถึง​เดือน​เจ็ด, ยิศ​มา​เอล​บุตร​ของ​นะ​ธัน​ยา, ผู้​เป็น​บุตร​ของ​อะลี​ซา​มา, เป็น​เชื้อ​วงศ์​อยู่​ใน​ตระกูล​กษัตริย์​แล​พวก​เจ้านาย​แห่ง​กษัตริย์​เป็น​ชาย​สิบ​คน​อยู่​ด้วย​ตัว​ยิศ​มา​เอล, เขา​มา​ถึง​ฆะดัล​ยา, บุตร​ของ​อะฮี​คา​ม​ที่​เมือง​มิ​ศฟา, แล​ใน​ที่​นั้น​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​รับประทาน​อาหาร​ด้วย​กัน​ใน​เมือง​มิ​ศฟา.</verse>
				<verse number="2">ขณะนั้น​ยิศ​มา​เอล​บุตร​ของ​นะ​ธัน​ยา, แล​ชาย​สิบ​คน​ที่อยู่​ด้วย​ใน​ที่​นั้น, ก็​ลุก​ขึ้น​ตี​ฆะดัล​ยา​บุตร​ของ​อะฮี​คา​ม​ที่​เป็น​บุตร​ของ​ซา​ฟาน​ตี​ด้วย​คม​กะ​บี่, แล้ว​ก็​ฆ่า​ท่าน​ผู้​ที่​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​ได้​ตั้ง​ให้​เป็น​เจ้าเมือง​เหนือ​ประเทศ​นั้น.</verse>
				<verse number="3">แล​ยิศ​มา​เอล​ก็​ประหาร​ฆ่าฟัน​แต่​บรรดา​พวก​ยู​ดาย​ซึ่ง​อยู่​ด้วย​ท่าน​ฆะดัล​ยา​ที่​เมือง​มิ​ศฟา, แล​ฆ่า​พวก​เคเซ็ด​ซึ่ง​ตกค้าง​อยู่​ที่​นั้น, ทั้ง​พวก​ชาย​สำหรับ​การ​รบ​ศึก​ด้วย.</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ครั้น​อยู่​มา​ใน​วันที่​สอง​ถัด​วันที่​ยิศ​มา​เอล​ฆ่า​ฆะดัล​ยา, แล​ไม่​มี​ผู้ใด​รู้​นั้น,</verse>
				<verse number="5">ก็​มี​พวก​คน​มา​แต่​เมือง​เซ​เค็ม, แล​แต่​เมือง​ซี​โล, แล​แต่​เมือง​ซะ​มา​เรีย, แปดสิบ​คน, เขา​ทั้ง​หลาย​มี​หนวด​ปลง​เสียแล้ว, แล​เสื้อผ้า​ของ​เขา​ได้​ฉีก​ขาด​ออก, แล​เขา​ทั้งปวง​ได้​เชือด​เนื้อหนัง​ของ​ตัวเอง​แล้ว, แล​ได้​ถือ​เครื่องบูชา​แล​เครื่อง​หอม​ใน​มือ​ของ​ตัว​เพื่อ​จะ​ได้​เอา​ไป​ถึง​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​ยิศ​มา​เอล​บุตร​ของ​นะ​ธัน​ยา​ออก​จาก​เมือง​มิ​ศฟา, เพื่อ​จะ​ได้​พบปะ​เขา​ทั้ง​หลาย​นั้น. เมื่อ​ยิศ​มา​เอล​กำลัง​เดินทาง​ไป​ก็​แกล้ง​ร้องไห้, แล​ครั้น​เมื่อ​ยิศ​มา​เอล​มา​ถึง​เขา​แล้ว​ก็​บอก​เชื้อเชิญ​แก่​คน​ทั้งปวง​ว่า, เชิญ​ท่าน​ไป​ให้​ถึง​ฆะดัล​ยา​บุตร​ของ​อะฮี​คา​มเถิด.</verse>
				<verse number="7">แล​ครั้น​เมื่อ​เขา​ทั้งปวง​มา​ถึง​ท่ามกลาง​เมือง​แล้ว, ยิศ​มา​เอล​บุตร​ของ​นะ​ธัน​ยา, กับ​ชาย​ทั้งปวง​ที่​เข้า​มา​ด้วย​กัน​นั้น, ก็​ฆ่า​คน​จำพวก​เหล่านั้น​เสีย, แล้ว​ก็​ทอดทิ้ง​ซากศพ​ใน​ที่​ตำบล​บ่อ​แห่ง​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="8">แต่​มี​ชาย​สิบ​คนใน​พวก​แปดสิบ​คน​นั้น​ที่​ได้​ขอตัว​กับ​ยิศ​มา​เอล​นั้น​ว่า, ท่าน​อย่า​ฆ่า​พวก​ข้าพ​เจ้า​เลย, เพราะ​พวก​ข้าพ​เจ้า​มี​ทรัพย์​สมบัติ​ใน​ที่นา, คือ​ข้าวสาลี​แล​ลูกเดือย, แล​น้ำมัน​แล​น้ำผึ้ง. เหตุ​ดังนี้​ยิศ​มา​เอล​จึง​ได้​งด​ไว้, ไม่​ได้​ฆ่า​พวก​สิบ​คน ณ ท่ามกลาง​พวก​พี่น้อง​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="9">อัน​บ่อ​ที่​ยิศ​มา​เอล​ทอด​ทั้ง​แต่​บรรดา​ซากศพ​แห่ง​ชาย​เหล่านั้น​ที่​ตัว​ได้​ฆ่า​เพราะ​ฆะดัล​ยา, เป็น​บ่อ​ที่​อา​ซา​กษัตริย์​ได้​ทำ​ไว้​เพราะ​กลัว​บาอะ​ซา​กษัตริย์​เมือง​ยิศ​รา​เอล, แล​ยิศ​มา​เอล​บุตร​ของ​นะ​ธัน​ยา​ได้​ถม​บ่อ​นั้น​ด้วย​ซากศพ​ที่​ตัว​ได้​ฆ่า​นั้น.</verse>
				<verse number="10">คราว​นั้น​ยิศ​มา​เอล​ได้​กวาด​เอา​บรรดา​ชะ​เลย​ที่​เหลือ​อยู่​จาก​ไพร่พล​เมือง​ใน​มิ​ศฟา, คือ​บุตรหญิง​ทั้ง​หลาย​ของ​กษัตริย์, แล​บรรดา​ไพร่พล​ซึ่ง​เหลือ​เศษ​อยู่​ใน​เมือง​มิ​ศฟา, ผู้​ที่​นะ​บู​ซา​ระ​ดาร​แม่ทัพ​ที่​ได้​ฝาก​ไว้​แก่​ฆะดัล​ยา​บุตรชาย​ของ​อะฮี​คา​ม, แล​ยิศ​มา​เอล​บุตร​ของ​นะ​ธัน​ยา​ได้​กวาด​เอา​เขา​ทั้งปวง​ไป​เป็น​ชะ​เลย, แล้ว​ก็​ข้าม​ออก​ไป​เพื่อ​จะ​อาศัย​อยู่​กับ​ด้วย​พวก​อา​โม​ร.</verse>
				<verse number="11">แต่​เมื่อ​โย​ฮา​นาน​บุตร​ของ​ฆาเรีย, แล​บรรดา​พวก​นาย​กอง​แห่ง​ทัพ​ที่อยู่​ด้วย​เขา​นั้น​ได้ยิน​ข่าว​แต่​บรรดา​ความ​ร้าย​ที่​ยิศ​มา​เอล​บุตร​ของ​นะ​ธัน​ยา​ได้​ทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="12">เขา​จึง​พา​เอาแต่​บรรดา​คน​ชาย, ยก​ออก​ไป​จะ​รบ​กับ​ยิศ​มา​เอล​บุตร​นะ​ธัน​ยา, ก็​ปะ​กับ​ยิศ​มา​เอล​ที่​น้ำ​ใหญ่​ใน​เมือง​ฆิบ​โอน.</verse>
				<verse number="13">ครั้น​เมื่อ​บรรดา​ไพร่พล​ซึ่ง​อยู่​ด้วย​ยิศ​มา​เอล​เห็น​โย​ฮา​นาน​บุตร​ของ​ฆาเรีย, แล​บรรดา​นาย​กอง​แห่ง​พล​โยธา​ที่อยู่​ด้วย​โย​ฮา​นาน, เขา​ทั้งปวง​ก็ดี​ใจ.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ดังนี้​พล​ไพร่​ทั้งปวง​ซึ่ง​ยิศ​มา​เอล​ได้​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​แต่​เมือง​มิ​ศฟา, เขา​ก็​หันกลับ​เข้า​ด้วย​โย​ฮา​นาน​บุตร​ของ​ฆาเรีย.</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​ยิศ​มา​เอล​บุตร​ของ​นะ​ธัน​ยา​หนี​จาก​โย​ฮา​นาน, มี​ชาย​แปด​คน​หนี​ไป​ด้วย, แล้ว​ก็​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​เมือง​อา​โม​ร.</verse>
				<verse number="16">ขณะนั้น​โย​ฮา​นาน​บุตร​ของ​ฆาเรีย, แล​บรรดา​นาย​กอง​แห่ง​พวก​กองทัพ​เหล่านั้น​ที่อยู่​ด้วย​เขา, คือ​บรรดา​ไพร่พล​เหลือ​เศษ​ซึ่ง​เขา​ได้​มา​จาก​ยิศ​มา​เอล​บุตรชาย​ของ​นะ​ธัน​ยา, แต่​เมือง​มิ​ศฟา, เมื่อ​ภายหลัง​ยิศ​มา​เอล​ฆ่า​ฆะดัล​ยา​บุตร​อะฮี​คา​ม, จำพวก​คน​นั้น​เป็น​ชาย​ใหญ่​สำหรับ​รบ​ศึก, แล​พวก​ผู​หญิง​แล​พวก​เด็ก, กับ​พวก​ขันที, ที่​เขา​ได้​มา​จาก​เมือง​ฆิบ​โอน​อีก.</verse>
				<verse number="17">แล​เขา​ทั้งปวง​ได้​ออก​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​บ้านเมือง​ฆิบ​ฮาม, ซึ่ง​ตั้งอยู่​ต่อ​แดน​เมือง​เบธเลเฮ็ม, เพื่อ​จะ​ออก​ไป​ถึง​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="18">ก็​เพราะ​พวก​เคเซ็ด. ด้วยว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​กลัว​พวก​เคเซ็ด, เพราะว่า​ยิศ​มา​เอล​บุตร​นะ​ธัน​ยา​ได้​ฆ่า​ฆะดัล​ยา​บุตร​ของ​อะฮี​คา​ม, ผู้​ที่​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​ได้​ตั้ง​เป็น​เจ้าเมือง​ใน​ประเทศ​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">ขณะนั้น​แต่​บรรดา​นาย​กอง​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, แล​โย​ฮา​นาน​บุตร​ของ​ฆาเรีย, แล​ยิศ​ซา​บุตร​ของ​เกีย​โฮ​ซา​ยา, แล​บรรดา​พล​ไพร่​ตั้งแต่​โลก​ที่สุด​จนถึง​ผู้ใหญ่​ที่สุด​ก็​เข้า​มา​ใกล้,</verse>
				<verse number="2">แล​พูด​แก่​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ขอ​อ้อนวอน​ขอ​ท่าน​ได้​โปรด​ให้​ความ​อ้อนวอน​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​มา​เป็น​ที่​รับ​ตรงหน้า​ท่าน, แล​ได้​วิงวอน​ขอ​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, เพื่อ​บรรดา​เหลือ​เศษ​คน​เหล่านี้, ด้วย​พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​ที่​เหลือ​น้อย​ตัว​คน​ออก​มา​จาก​ที่​เป็น​พวก​มากมาย, เหมือน​ตา​ของ​ท่าน​ได้​เห็น​พวก​ข้าพ​เจ้า (ขอ​อ้อนวอน)</verse>
				<verse number="3">เพื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, จะ​ได้​ช่วย​ชี้ทาง​ที่​พระองค์​จะ​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ดำเนิน, แล​การ​ที่​พวก​ข้าพ​เจ้า​ควร​จะ​ประพฤติ​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ขณะนั้น​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​จึง​ตอบ​แก่​เขา​ทั้งปวง​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​พวก​ท่าน​แล้ว, นี่​แน่ะ, ข้าพ​เจ้า​จะ​อ้อนวอน​ขอ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​ตาม​ถ้อยคำ​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน, แล​จะ​บังเกิด​เหตุ​เมื่อ​ทุกสิ่ง​ทุก​ประการ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ตอบ​แก่​พวก​ท่าน, ข้าพ​เจ้า​คงจะ​สำแดง​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​หน่วงเหนี่ยว​สิ่งใด​ไว้​จาก​พวก​ท่าน​เลย.</verse>
				<verse number="5">ขณะนั้น​เขา​ทั้งปวง​จึง​ตอบ​ยิ​ระ​มะ​ยา​ว่า, ขอ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พะ​ยาน​ซื่อสัตย์​ใน​ที่​ท่ามกลาง​ท่าน​กับ​พวก​เจ้า, จะ​ได้​ดูแล​เห็น​พวก​ข้าพ​เจ้า​ประพฤติ​ตาม​ทุกสิ่ง​ทุก​ประการ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ใช้​ท่าน​ให้​มา​ถึง​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">ถึง​จะ​เป็น​ความ​ดี​หรือ​ความ​ร้าย, พวก​ข้าพ​เจ้า​คงจะ​ฟัง​เสียง​ตรัส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, ผู้​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ใช้​ท่าน​ให้​อ้อนวอน​นั้น, เพื่อ​จะ​ได้​บังเกิด​ความ​สุข​แก่​ข้าพ​เจ้า, เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ฟัง​เสียง​ตรัส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="7">แล​ก็​บังเกิด​เหตุ​เมื่อ​ล่วง​สิบ​วัน​ไป​แล้ว, คำ​โอวาท​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา.</verse>
				<verse number="8">ขณะนั้น​ยิ​ระ​มะ​ยา​ร้องเรียก​โย​ฮา​นาน​บุตร​ของ​ฆาเรีย. แล​บรรดา​นาย​กอง​แห่ง​พล​โยธา​ซึ่ง​อยู่​ด้วย​เขา, ทั้ง​บรรดา​พล​ไพร่​ตั้ง​แต่เด็ก​เป็น​ที่สุด​จนถึง​ผู้ใหญ่​ที่สุด, แลบ​อก​แก่​เขา​ทั้งปวง​ว่า,</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, ผู้​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ใช้​ข้าพ​เจ้า​เอา​คำ​อ้อนวอน​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ไป​ถวาย​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระองค์​นั้น, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า,</verse>
				<verse number="10">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​คงอยู่​ใน​ประเทศ​นี้, เรา​จึง​จะ​กู้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ขึ้น, แล​จะ​ไม่​ผลัก​ทำลาย​ลง, แล​เรา​จะ​ปลูก​พวก​เจ้า, แล​เรา​จะ​ไม่​ถอน​เจ้า​ขึ้น, เพราะ​เรา​ได้​กลับใจ​ของ​เรา​จาก​ความ​ร้าย​ที่​เรา​ได้​กระทำ​แก่​พวก​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="11">อย่า​กลัว​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน, ที่​พวก​เจ้า​ยัง​กำลัง​กลัว​อยู่​นั้น, อย่า​กลัว​เขา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส. เพราะ​เรา​อยู่​ด้วย​กับ​พวก​เจ้า​เพื่อ​จะ​ให้​พวก​เจ้า​รอด, แล​เพื่อ​จะ​ให้​เจ้า​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​เขา.</verse>
				<verse number="12">แล​เรา​จะ​สำแดง​ความ​เมตตา​แก่​พวก​เจ้า, เพื่อ​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน, จะ​ได้​เมตตา​แก่​พวก​เจ้า​ด้วย, แล​กระทำ​ให้​พวก​เจ้า​ได้​คืน​กลับ​มา​ถึง​ประเทศ​ของ​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">หากว่า​ถ้า​พวก​เจ้า​จะ​บอก​ว่า, พวกเรา​จะ​ไม่​อาศัย​อยู่​ใน​ประเทศ​นี้​แล้ว, แล​จะ​ไม่​ฟัง​สำเนียง​ตรัส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน,</verse>
				<verse number="14">แล​จะ​บอก​ว่า, มิใช่, แต่​พวกเรา​จะ​เข้าที่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ที่​พวกเรา​จะ​ไม่​ได้​เห็น​ความ​รบ​ข้าศึก​อีก, แล​จะ​ไม่​ได้ยิน​เสียง​แตร, หรือ​จะ​ไม่​ได้​อดอยาก​อาหาร​เลย, แล​เรา​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="15">เหตุ​ดังนั้น, โอ้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​คน​เหลือ​เศษ​แห่ง​ตระกูล​ยะฮูดา, จง​ฟัง​คำ​โอวาท​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​บัดเดี๋ยว​นี้​เถิด. พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า,</verse>
				<verse number="16">ถ้า​พวก​เจ้า​ได้​ตั้งหน้า​จะ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​ท่าเดียว, แล​จะ​ไป​เพื่อ​จะ​อาศัย​ใน​ที่​นั้น, ถ้า​เป็น​อย่าง​นั้น​ก็​จะ​บังเกิด​เหตุ, คือ​กะ​บี่​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กลัว​นั้น​จะ​ตาม​พวก​เจ้า​ไป​ทันที​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, แล​ความ​อดอยาก​ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กลัว​นั้น, จะ​ติดตาม​พวก​เจ้า​ไป​ใน​ที่​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ตาย​ใน​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="17">จะ​เกิด​เหตุ​นั้น​แก่​บรรดา​คน​ชาย​ที่​จะ​ตั้งใจ​ของ​ตัว​เพื่อ​จะ​ได้​เข้า​ไป​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​อาศัย​อยู่ ณ ที่นั่น, เขา​ทั้งปวง​จะ​ต้อง​ตาย​ด้วย​กะ​บี่, แล​ด้วย​ความ​อดอยาก, แล​ด้วย​โรค​ตายห่า, แล​จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​ใน​พวกเขา​ที่​จะ​เหลือ​อยู่, หรือ​ที่​จะ​หนี​จาก​ความ​อันตราย​ซึ่ง​เรา​จะ​พา​มา​เหนือ​เขา​ทั้งปวง​นั้น.</verse>
				<verse number="18">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เป็น​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ความ​โกรธ​แล​ความ​กริ้ว​ของ​เรา​ได้​เท​ออก​เหนือ​ชาวเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ฉันใด, ความ​กริ้ว​ของ​เรา​จะ​เท​ลง​เหนือ​พวก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ฉันนั้น, เมื่อ​พวก​เจ้า​จะ​เข้า​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​เป็น​ที่​แช่ง​ด่า, เป็น​ที่​สะดุ้ง​ตกใจ, แล​เป็น​ที่​ความ​แช่ง​สาป, แล​เป็น​ที่​เกลียดชัง, แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​ได้​เห็น​ที่นี้​อีก​เลย</verse>
				<verse number="19">โอ้​โอ๋​พวก​ที่​เหลือ​เศษ​แห่ง​ตระกูล​ยะฮูดา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ถึง​พวก​เจ้า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​เข้า​ไป​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​เลย. จง​รู้​ใน​ใจ​เป็นแน่​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​ตักเตือน​พูดจา​ห้ามปราม​ใน​วันนี้.</verse>
				<verse number="20">เพราะ​พวก​เจ้า​ได้​แกล้ง​ฉ้อ​ใน​ใจ​พวก​เจ้า, เมื่อ​เจ้า​ได้​ใช้​ข้าพ​เจ้า​ให้​ไป​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า​ว่า, ขอ​ให้​วิงวอน​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​เพื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย, แล​บรรดา​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​จะ​ตรัส, จง​บอก​พวกเรา​อย่าง​นั้น, แล​พวกเรา​จะ​ประพฤติ​ตาม​ทุกสิ่งทุกอย่าง.</verse>
				<verse number="21">แล​บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​ได้​บอก​ความ​นั้น​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แล้ว, แต่​เจ้า​หา​ได้​ฟัง​สำเนียง​ตรัส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า​ไม่, หรือ​หา​ได้​ฟัง​ความ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ใช้​ข้าพ​เจ้า​ให้​ไป​บอก​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่.</verse>
				<verse number="22">แล​เพราะ​เหตุ​ดังนี้​พวก​เจ้า​จง​รู้​เป็นแน่​ว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ตาย​ด้วย​กะ​บี่, แล​ด้วย​ความ​อดอยาก, แล​ด้วย​โรค​ตายห่า, ใน​ที่​เจ้า​ปรารถนา​จะ​ไป​อาศัย​อยู่​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">แล​เกิด​เหตุ​เมื่อ​ยิ​ระ​มะ​ยา​ได้​พูดจา​แก่​บรรดา​พล​ไพร่​ซึ่ง​คำ​โอวาท​ทั้ง​หลาย​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา, ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา​ได้​ใช้​ยิ​ระ​มะ​ยา​ให้​บอก​เขา, คือ​บรรดา​ถ้อยคำ​เหล่านั้น​จบ​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">ขณะนั้น​อะ​ซา​ระ​ยา​บุตร​ของ​โฮ​ซา​ยา, แล​โย​ฮา​นาน​บุตร​ของ​ฆาเรีย, แล​บรรดา​ผู้ชาย​ที่มา​นะ​ถือตัว, ก็​ตอบ​แก่​ยิ​ระ​มะ​ยา​ว่า, ท่าน​พูด​ไม่​จริง, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​ไม่​ได้​ใช้​บ้าน​เพื่อ​จะ​ให้​บอก​ว่า, อย่า​เข้า​ไป​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​อาศัย​อยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="3">แต่​บารุค​บุตร​ของ​เน​รี​ยา​ได้​ยุ​ท่าน​ให้​ขัดขวาง​พวกเรา, เพื่อ​จะ​มอบ​พา​ก​เรา​ให้​เข้า​ใน​มือ​แห่ง​พวก​เคเซ็ด, เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ฆ่า​พวกเรา, แล​จะ​กวาด​เอา​พวกเรา​เข้า​ไป​ใน​เมือง​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="4">เหตุ​ดังนี้​โย​ฮา​นาน​บุตร​ของ​ฆาเรีย, แล​บรรดา​นาย​กอง​แห่ง​พล​โยธา, กับ​บรรดา​ไพร่พล​นั้น, หา​ได้​ฟัง​เสียง​ตรัส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพื่อ​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ประเทศ​ยะฮูดา​ไม่.</verse>
				<verse number="5">แต่​โย​ฮา​นาน​บุตร​ของ​ฆาเรีย, แล​บรรดา​นาย​กอง​แห่ง​พล​โยธา​นั้น, ก็​เอา​คน​บรรดา​ที่​เหลือ​เศษ​แห่ง​ตระกูล​ยะฮูดา, ที่​ได้​คืน​กลับ​มา​จาก​ประเทศ​ทั้งปวง​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ขับไล่​ไป​นั้น, กลับ​มา​เพื่อ​อาศัย​อยู่​ใน​ประเทศ​ยะฮูดา​นั้น.</verse>
				<verse number="6">คือ​พวก​ชาย​แล​พวก​หญิง​แล​พวก​เด็ก, แล​พวก​ลูก​หญิง​ของ​กษัตริย์, แล​ทุก​ตัว​คน​ที่​นะ​บู​ซา​ระ​ดาร​แม่ทัพ​ได้​ฝาก​ไว้​กับ​ฆะดัล​ยา​บุตร​ของ​อะฮี​คา​ม, ผู้​เป็น​บุตร​ของ​ซา​ฟาน, แล​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย, แล​บารุค​บุตร​ของ​เน​รี​ยา.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ดังนี้​เขา​ทั้ง​หลาย​เข้า​มา​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, เพราะ​เขา​ไม่​ได้​ฟัง​สำเนียง​ตรัส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​เขา​ทั้งปวง​จึง​เขา​มา​ถึง​ที่​ตำบล​ธา​ฟัน​เฮ​ศ</verse>
				<verse number="8">ขณะนั้น​คำ​โอวาท​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​ที่​ตำบล​ธา​ฟัน​เฮ​ศ​บอก​ว่า,</verse>
				<verse number="9">เจ้า​จง​เอา​ก้อน​หิน​ใหญ่​หลาย​ก้อน​ใส่​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า, แล้ว​ก็​ซ่อน​ก้อน​หิน​เหล่านั้น​ไว้​ใน​ดินเหนียว​ที่​เท่า​เผา​อิฐ​ซึ่ง​มี​ใน​ประตู​เรือน​ฟา​โร, ที่​ธา​ฟัน​เฮ​ศ (ให้​ทำ​การ​เช่นนี้) ใน​ที่​ชาย​พวก​ตระกูล​ยะฮูดา​จะ​ได้​เห็น,</verse>
				<verse number="10">แล​จง​บอก​เขา​ทั้งปวง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ใช้​ไป​เอา​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​บ่าว​ของ​เรา, แล​จะ​ตั้ง​พระที่นั่ง​ของ​เขา​เหนือ​ก้อน​หิน​เหล่านี้​ซึ่ง​เรา​ได้​ซ่อน​ไว้, แล​เขา​จะ​แผ่​พลับพลา​ของ​เขา​เหนือ​ก้อน​หิน​เหล่านี้​นั้น:</verse>
				<verse number="11">แล​เขา​มา​แล้ว​เขา​จะ​ตี​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, แล​จะ​มอบ​คน​ทั้งปวง​ที่​สำหรับ​ความ​ตาย​ให้​ถึงตาย, แล​คน​ทั้งปวง​ที่​สำหรับ​ความ​เป็น​ชะ​เลย, แล​คน​ที่​สำหรับ​คม​กะ​บี่​ให้​ถึง​คม​กะ​บี่.</verse>
				<verse number="12">แล​เรา​จะ​ก่อ​ไฟ​ขึ้น​ใน​เรือน​ทั้งปวง​แห่ง​รูป​พระ​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, แล​นะ​บูคัศเนซัร​จะ​เผา​รูป​พระ​เหล่านั้น, แล​จะ​กวาด​เอา​คน​ทั้งปวง​ออก​ไป​เป็น​พวก​คน​ชะ​เลย, แล​นะ​บูคัศเนซัร​จะ​ตกแต่ง​ตัว​ด้วย​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ดุจ​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ใส่​เสื้อ​สำหรับ​ตัว, แล​เขา​จะ​ออก​จาก​ที่​นั้น​ด้วย​ความ​สุข.</verse>
				<verse number="13">เขา​จะ​หัก​รูป​เคารพ​แห่ง​เบศ​เซ​เม็ศ​ด้วย, ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, แล​เรือน​สำหรับ​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​เขา​จะ​เผา​เสีย​ด้วย​ไฟ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">นี่​เป็น​คำ​โอวาท​ที่​ได้​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​ว่าด้วย​บรรดา​พวก​ยะฮูดา​ซึ่ง​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ผู้อาศัย​อยู่​ที่​มิ​คโด​ละ, แล​ที่​ธา​ฟัน​เฮ​ศ, แล​ที่​โน​พ, แล​ใน​ที่​บ้านเมือง​แห่ง​พัธ​โร​ศ, บอก​ว่า,</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา, เป็น​พระเจ้า​พวก​ยิศ​รา​เอล, ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​แต่​บรรดา​ความ​ร้าย​ที่​เรา​ได้​นำมา​เหนือ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​เหนือ​บรรดา​เมือง​ยะฮูดา, ก็​นี่​แน่ะ, วันนี้​เมือง​เหล่านั้น​จะ​เป็น​ที่​ร้าง​เปล่า​เสียแล้ว, แล​ไม่​มี​ผู้ใด​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​นั้น,</verse>
				<verse number="3">เป็น​เพราะ​ความ​ชั่ว​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​เขา​ได้​กระทำ​เพื่อ​จะ​ยั่วเย้า​เรา​ให้​มี​ความ​โกรธ, ด้วย​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ไป​เผา​เครื่อง​หอม, แล​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​ซึ่ง​พระ​ทั้ง​หลาย, ที่​เขา​ไม่​ได้​รู้จัก, พวกเขา​เอง​ก็ดี, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็ดี, หรือ​พวก​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​ก็ดี.</verse>
				<verse number="4">ถึงกระนั้น​เรา​ได้​ใช้​แต่​บรรดา​ผู้ทำ​นาย​บ่าว​ของ​เรา, ได้​ลุก​ขึ้น​แต่เช้าๆ แล​ใช้​ให้​บอก​ว่า, โอ้​โอ๋​อย่า​ประพฤติ​การ​ที่​น่าเกลียด​นี้​ที่​เรา​ได้​ชัง​เลย.</verse>
				<verse number="5">แต่​เขา​มิได้​สดับ​ฟัง, หรือ​เงี่​ยโส​ต​ของ​เขา​ลง, เพื่อ​จะ​ได้​หันกลับ​จาก​ความ​ชั่ว​ของ​เขา, ที่​ได้​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย​พระ​อื่น​ทั้ง​หลาย​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนี้​ความ​กริ้ว​แล​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​ได้​ต้อง​เท​ออก, แล​ก่อ​ขึ้น​ใน​บ้านเมือง​ยะฮูดา, แล​ใน​ถนน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​เมือง​เหล่านั้น​จึง​ต้อง​ยับเยิน​เริด​ร้าง​เสียแล้ว, เหมือน​ที่​เป็น​อยู่​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เป็น​พระเจ้า​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เหตุผล​ประการ​ใด​พวก​เจ้า​ได้​กระทำ​ความ​ชั่ว​ใหญ่​ต่อสู้​จิตต์​ใจ​ของ​พวก​เจ้า​เอง, เพื่อ​จะ​ตัด​ชาย​หญิง​แล​เด็ก, แล​ลูก​กำลัง​ดูด​นม​อยู่, ให้​ออก​จาก​พวก​เจ้า, แล​ออก​จาก​ตระกูล​ยะฮูดา, เพื่อ​จะ​ไม่​ให้​ผู้ใด​เหลือ​เล่า.</verse>
				<verse number="8">นี่​และ​เป็น​การ​ยั่วเย้า​เรา​ให้​ถึง​ความ​พิ​โร​ธ, ด้วย​การ​ประพฤติ​ทั้ง​หลาย​แห่ง​มือ​พวก​เจ้า, (คือ) การ​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย​พระ​อื่น​ทั้งปวง​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, ที่​พวก​เจ้า​ได้​ไป​อาศัย​อยู่​นั้น, (เป็น​ไป) เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ตัด​พวก​เจ้า​ออก, แล​เพื่อ​พวก​เจ้า​จะ​ได้​เป็น​ที่​แช่ง, แล​ที่​ดูหมิ่น​ดูถูก​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​ทั้ง​หลาย​ใน​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ลืม​ความ​ชั่ว​บิดา (ใหญ่) ของ​พวก​เจ้า​ทั้ง​หลาย, แล​ความ​ชั่ว​แห่ง​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​เมือง​ยะฮูดา, แล​ความ​ชั่ว​ภรรยา​ของ​เขา, แล​ความ​ชั่ว​ของ​พวก​เจ้า​เอง, แล​ความ​ชั่ว​ของ​เมีย​พวก​เจ้า, ซึ่ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ประพฤติ​ใน​ประเทศ​ยะฮูดา, แล​ที่​ถนน​ทั้งปวง​แห่ง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น, พวก​เจ้า​ได้​ลืม​แล้ว​หรือ.</verse>
				<verse number="10">เขา​ทั้ง​หลาย​ไม่​ได้​มี​ความ​เสียใจ​จนถึง​ทุกวันนี้, แล​เขา​ไม่​ได้​กลัว, แล​ไม่​ได้​ดำเนิน​ใน​กฎหมาย​ของ​เรา, แล​ใน​ข้อ​ปรนนิบัติ​ของ​เรา, ที่​เรา​ได้​ตั้ง​ไว้​ตรงหน้า​พวก​เจ้า, แล​ตรงหน้า​บิดา (ใหญ่) ของ​พวก​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เป็น​พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ตั้งหน้า​ของ​เรา​ต่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เพื่อ​ความ​ร้าย, แล​เพื่อ​จะ​ตัด​ตระกูล​ยะฮูดา, ให้​ขาด​ออก​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="12">แล​เรา​จะ​เอา​ที่​เหลือ​เศษ​พวก​ตระกูล​ยะฮูดา, ที่​ได้​ตั้งหน้า​เขา​เพื่อ​จะ​เข้า​ไป​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​เพื่อ​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​ที่นั่น, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​สาป​ศูนย์​ทั้งนั้น, แล​จะ​ล้ม​ลง​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​สาป​ศูนย์​ด้วย​กะ​บี่, แล​ด้วย​ความ​อดอยาก. เขา​จะ​ต้อง​ตาย, ด้วย​คม​กะ​บี่, แล​ด้วย​ความ​อดอยาก, ตั้งแต่​คน​เล็ก​ที่สุด​จนถึง​คน​ใหญ่​ที่สุด, แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​เป็น​ที่​ถูก​ด่า, แล​เป็น​ที่​พิศวง​ยิ่ง​นก, แล​เป็น​ที่​แช่ง, แล​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​ดูถูก.</verse>
				<verse number="13">เพราะ​เรา​จะ​ลงโทษ​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​ลง​ไป​อยู่​ใน​รู​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, เหมือน​เรา​ได้​ลงโทษ​แก่​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ด้วย​กะ​บี่, แล​ด้วย​ความ​อดอยาก, แล​ด้วย​ความ​ไข้​ตายห่า.</verse>
				<verse number="14">จน​ผู้ใดๆ ที่​เหลือ​เศษ​จาก​ตระกูล​ยะฮูดา, ที่​ได้​ลง​ไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​เพื่อ​จะ​ได้​อาศัย​ใน​ที่​นั้น, จะ​ไม่​พ้น​หรือ​อยู่​ต่อไป, แล้ว​กลับ​มา​อยู่​ใน​ประเทศ​ยะฮูดา, ที่​เขา​ทั้งปวง​ปรารถนา​จะ​กลับ​มา​อยู่​นั้น​หามิได้, ด้วยว่า​จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​กลับ​มา​ได้​เว้นไว้แต่​บุคคล​ที่​จะ​หนี​เอาตัวรอด</verse>
				<verse number="15">ขณะนั้น​บรรดา​ผู้ชาย​ที่​รู้​ว่า​ภรรยา​ของ​ตัว​ได้​เผา​เครื่อง​หอม​บูชา​แก่​พระ​อื่น​ต่างๆ, ทั้ง​บรรดา​ผู้หญิง​ที่​ได้​ยืน​ใกล้​ที่นั่น​เป็น​กอง​ใหญ่, ชั้น​แต่​บรรดา​ไพร่พล​ที่​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, แล​ใน​ประเทศ​พัธ​โร​ศ, ตอบ​ยิ​ระ​มะ​ยา​ว่า,</verse>
				<verse number="16">คำ​โอ​วา​ที่​ท่าน​ได้​บอก​แก่​พวกเรา​ใน​นาม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น, พวกเรา​จะ​ไม่​ฟัง​เอา​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="17">แต่​พวกเรา​คงจะ​ประพฤติ​การ​ใดๆ ที่​ได้​ออก​จาก​ปาก​ของ​พวกเรา​เอง, คือ​ว่า​จะ​เผา​เครื่อง​หอม​บูชา​ถวาย​แก่​ม​เห​ษี​แห่ง​ฟ้า, และ​เท​เครื่องบูชา​อื่น​ต่างๆ ออก​ถวาย​แก่​ม​เห​ษี​องค์​นั้น, เหมือน​พวกเรา​ได้​ประพฤติ​แล้ว, พวกเรา​ก็ดี, บิดา​ใหญ่​ของ​พวกเรา​ก็ดี, กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ของ​พวกเรา​ก็ดี, แล​เจ้านาย​ทั้ง​หลาย​ของ​พวกเรา​ก็ดี, ใน​บ้านเมือง​ยะฮูดา, แล​ใน​ถนน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, เพราะ​คราว​นั้น​พวกเรา​ได้​โภชนาหาร​บริบูรณ์, แล​ได้​อยู่​เป็นสุข, แล​ไม่​ได้​เห็น​ความ​อันตราย​สิ่งใด.</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​พวกเรา​ตั้งแต่​ได้​ละ​การ​เผา​เครื่อง​หอม​บูชา​ถวาย​แก่​ม​เห​ษี​ฟ้า, แล​ได้​เว้น​การ​ริน​เครื่อง​หอม​บูชา​ถวาย​แก่​ท่าน​นั้น, พวกเรา​ขัดสน​ลง​ทุกสิ่ง, แล​ต้อง​สาป​ศูนย์​ไป​ด้วย​กะ​บี่, แล​ด้วย​ความ​อดอยาก.</verse>
				<verse number="19">แล​เมื่อ​พวกเรา​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย​แก่​ม​เห​ษี​แห่ง​ฟ้า, แล​ได้​เท​เครื่องบูชา​ดื่ม​ออก​ถวาย​แก่​ท่าน, พวกเรา​ได้​ทำ​ขนม​เพื่อ​จะ​กราบไหว้​แก่​ท่า​นม​เห​ษี, แล​ได้​เท​ออก​ซึ่ง​เครื่องบูชา​ดื่ม​ถวาย​แก่​ท่าน​นั้น, พวกเรา​ทำ​นอกจาก​พวก​สามี​ของ​เรา​หรือ</verse>
				<verse number="20">ขณะนั้น​ยิ​ระ​มะ​ยา​กล่าว​แก่​บรรดา​ไพร่พล​ผู้ชาย, แล​ผู้หญิง, แล​บรรดา​พวก​คน​ที่​ได้​เอา​คำตอบ​นั้น​มา​ให้แก่​ท่าน​ว่า,</verse>
				<verse number="21">เครื่อง​หอม​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เผา​ใน​บ้านเมือง​ยะฮูดา, แล​ใน​ถนน​ทั้ง​หลาย​ที่​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, ทั้ง​พวก​ท่าน​แล​บิดา​ใหญ่​ของ​พวก​ท่าน, แล​กษัตริย์​ทั้งปวง​ของ​พวก​ท่าน, แล​เจ้านาย​ทั้งปวง​ของ​พวก​ท่าน, แล​พวก​ไพร่พล​แห่ง​ประเทศ​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ได้​ระลึก​ถึง​การ​เหล่านี้​หรือ,</verse>
				<verse number="22">แล​การ​เหล่านั้น​ไม่​ได้​เข้า​ใน​พระทัย​พระองค์​หรือ, จนถึง​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทน​เอา​อีก​ไม่​ได้, เพราะ​ความ​ประพฤติ​ชั่ว​ต่างๆ ของ​พวก​ท่าน, แล​เพราะ​ความ​น่าเกลียดน่าชัง​ซึ่ง​พวก​ท่าน​ได้​กระทำ​นั้น, เพราะ​เหตุ​ดังนี้​ประเทศ​ของ​พวก​ท่าน​ได้​เป็น​ร้าง​เสียแล้ว, แล​เป็น​ความ​พิศวง​นัก, แล​เป็น​ที่​แช่ง​ปราศ​จาก​คน​อยู่. เหมือน​ที่​เป็น​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="23">เหตุ​นี้​เป็น​เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เผา​เครื่อง​หอม (ถวาย​พระ​เท็จ), แล​เพราะ​พวก​ท่าน​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ไม่​ได้​ฟัง​เสียง​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ไม่​ได้​ดำเนิน​ใน​บทบัญญัติ​แห่ง​พระองค์, หรือ​ใน​ข้อ​ปรนนิบัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์, หรือ​ใน​เหล่า​บท​พะ​ยาน​ของ​พระองค์, เหตุ​ฉะนี้​ความ​ร้าย​นี้​ได้​บังเกิด​แก่​พวก​ท่าน, เช่น​มี​อยู่​ทุกวันนี้.</verse>
				<verse number="24">ยิ​ระ​มะ​ยา​ได้​บอก​แก่​บรรดา​ไพร่พล, แล​พวก​ผู้หญิง​ทั้งปวง​อีก​ว่า, ดูกร​บรรดา​ตระกูล​ยะฮูดา​ที่​ได้​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, จง​ได้ยิน​คำ​โอวาท​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด.</verse>
				<verse number="25">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​กับ​พวก​ภรรยา​ได้​บอก​ด้วย​ปาก​ของ​เจ้า, แล​ได้​สำเร็จ​ด้วย​มือ​ของ​เจ้า​ว่า, พวกเรา​คง​ต้อง​ตาม​ความ​อธิษฐาน​ของ​พวกเรา​ที่​พวกเรา​ได้​ตั้ง​อธิษฐาน, เพื่อ​จะ​เผา​เครื่องบูชา​ถวาย​แก่​ม​เห​ษี​แห่ง​ฟ้า, แล​เพื่อ​จะ​เท​ออก​ซึ่ง​เครื่องบูชา​ดื่ม​ถวาย​แก่​ท่าน, ความ​อธิษฐาน​นั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​คงจะ​ให้​สำเร็จ, แล​คงจะ​ประพฤติ​ตาม​ความ​อธิษฐาน​ของ​พวก​เจ้า​นั้น​เป็น​แท้.</verse>
				<verse number="26">เหตุ​ฉะนี้​ดูกร​บรรดา​พวก​ยะฮูดา, ผู้​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ฟัง​คำ​โอวาท​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, นี่​แน่ะ, เรา​ได้​สาบาน​โดย​ชื่อ​ใหญ่​ของ​เรา​เอง​ว่า, ชื่อ​ของ​เรา​จะ​ไม่​อยู่​ใน​ปาก​ของ​ชาย​พวก​ยะฮูดา​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ใน​บรรดา​ประเทศ​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​อีก​ว่า, ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ได้​ทรง​ชีวิต​อยู่,</verse>
				<verse number="27">นี่​แน่ะ, เรา​จะ​คอย​ดู​เหนือ​เขา​ทั้ง​หลาย​เพื่อ​จะ (ลง) ความ​ร้าย, เพื่อ​ความ​ดี​มิได้, แล​บรรดา​ชาย​ของ​พวก​ยะฮูดา​ที่อยู่​ใน​ประเทศ​บาย​ฆุบ​โต​นั้น​จะ​ต้อง​สาป​ศูนย์​ด้วย​กะ​บี่, แล​ด้วย​ความ​อดอยาก, กว่า​จะ​มี​ที่​สิ้นสุด​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="28">ถึงกระนั้น​จะ​มี​คน​นับ​ได้​น้อย​ตัว​คน, ที่​จะ​พ้น​จาก​กะ​บี่​กลับ​ออก​มา​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​เข้า​มา​ใน​ประเทศ​ยะฮูดา, แล​บรรดา​ที่​เหลือ​เศษ​แห่ง​ตระกูล​ยะฮูดา, ที่​ได้​เข้า​ไป​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​เพื่อ​จะ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น, จะ​ได้​รู้​ว่า​คำ​ของ​ใคร​จะ​ยั่งยืน, คำ​ของ​เรา​หรือ​คำ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="29">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, นี่แหละ​จะ​เป็น​สำคัญ​แก่​พวก​เจ้า​ว่า, เรา​จะ​ลงโทษ​แก่​พวก​เจ้า​ใน​ตำบล​นี้, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า, คำ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​จะ​ยั่งยืน​ต่อสู้​พวก​เจ้า​เพื่อ​ความ​ร้าย,</verse>
				<verse number="30">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ยก​ฟา​โร​ฮับ​รา​กษัตริย์​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​ไว้​ใน​มือ​พวก​ศัตรู​ของ​เขา, แล​ใน​มือ​แห่ง​พวก​ที่​เสาะหา​ชีวิต​ของ​เขา​นั้น, เหมือน​อย่าง​เรา​ได้​ยก​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​พวก​ยะฮูดา, ไว้​ใน​มือ​นะ​บูคัศเนซัร​เจ้าเมือง​บาบู​โลน, ที่​เป็น​ศัตรู​ของ​เขา, แล​ที่​ได้​เสาะหา​ชีวิต​ของ​เขา​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">นี่​เป็น​คำ​โอวาท​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​ได้​บอก​บารุค​บุตรชาย​ของ​เน​รี​ยา, เมื่อ​เขา​ได้​เขียน​คำ​เหล่านี้​ไว้​ใน​สมุด​ตาม​ปาก​ยิ​ระ​มะ​ยา​ใน​ปี​ที่​สี่​แห่ง​ยะ​โฮ​มา​คิม​บุตรชาย​ของ​โย​ซี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา​ว่า,</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​แก่​ท่าน​บารุค​ดัง​ว่า​นี้​ว่า,</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ได้​บอก​ไว้​แล้ว​ว่า, บัดนี้​จะ​มี​วิ​บาก​แก่​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เพิ่มเติม​ความ​เศร้าหมอง​แก่​ความ​ทุกข์​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​ได้​สลบ​ไป​ใน​ความ​หายใจ​ใหญ่​ของ​ข้าพ​เจ้า, แล​ข้าพ​เจ้า​เสาะหา​ความ​สงบเงียบ​มิได้.</verse>
				<verse number="4">เจ้า​จง​บอก​แก่​บารุค​ดังนี้​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, สิ่ง​ซึ่ง​เรา​ได้​ก่อ​ขึ้น​เรา​จะ​หัก​พัง​ลง​เสีย, แล​สิ่ง​ซึ่ง​เรา​ได้​ปลูก​ลง​แล้ว​เรา​จะ​ถอน​ขึ้น, คือ​ว่า​ประเทศ​นี้​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="5">แล​เจ้า​ได้​แสวงหา​ซึ่ง​ของ​ใหญ่​สำหรับ​ตัว​หรือ, อย่า​หา​เลย, เพราะ​นี่​แน่ะ, เรา​จะ​นำ​ความ​ร้าย​มา​บน​บรรดา​เนื้อหนัง, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, แต่​ชีวิต​ของ​เจ้า​จะ​ยก​ให้แก่​เจ้า​เป็น​ของ​ปล้น​สำหรับ​เจ้า​ใน​บรรดา​ตำบล​ที่​เจ้า​จะ​ไป​อยู่​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">นี่​เป็น​คำ​โอวาท​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ที่​ได้​มา​แก่​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​ต่อสู้​นานา​ประเทศ (คือ​เมือง​ทั้ง​หลาย​นอกจาก​พวก​ยิศ​รา​เอล).</verse>
				<verse number="2">ต่อสู้​เมือง​อายฆุบ​โต, ต่อสู้​กองทัพ​แห่ง​ฟา​โร​นัก​โก​กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต, ซึ่ง​ได้​อยู่​ริมแม่น้ำ​ฟะ​รา​ธ​ใน​เมือง​คา​ระ​ฆะ​มิ​ศ, ที่​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​ได้​ตี​ใน​ปี​ที่​สี่​แห่ง​ยะ​โฮ​ยา​คิม, บุตรชาย​ของ​โย​ซี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา.</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​จัดแจง​โล่​แล​เกราะ, แล​มา​ใกล้​ถึง​การ​รม​กัน:</verse>
				<verse number="4">จง​ตระเตรียม​พล​ม้า​รบ​ทั้ง​หลาย, แล​พวก​ทหารม้า​จง​ลุก​ขึ้น, แล​ยืน​ขึ้น​ด้วย​หมวก​สำหรับ​รบ​ใส่, จง​ขัด​อาน​ทวน​ทั้ง​หลาย, ใส่​เสื้อ​เกราะ​ทั้งปวง​เถิด.</verse>
				<verse number="5">เหตุผล​ประการ​ใด​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​เขา​ทั้งปวง​ตกใจ​อยู่​แล​หันกลับ​ไป​เสียแล้ว​เล่า. แล​คน​ใหญ่​ทั้งปวง​ของ​เขา​ต้อง​หัก​ล้ม​ลง​แล้ว, แล​เขา​หนี​ไป. แล​ไม่​ได้​หันกลับ​มา​ดู​อะไร, เพราะ​มี​ความ​สะดุ้ง​อยู่​ล้อมรอบ​เขา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส</verse>
				<verse number="6">อย่า​ให้​ผู้​ที่​วิ่ง​เร็ว​หนี​ไป​ได้, หรือ​ผู้ใหญ่​ให้​พ้น​เลย, เจ้า​ทั้ง​หลาย​สะดุด​กะ​เดื่อง​ล้ม​ลง​ตรง​ไป​ฝ่าย​เหนือ​ริมแม่น้ำ​ฟะ​รา​ธ.</verse>
				<verse number="7">ใคร​ผู้ใด​กำลัง​ขึ้น​มา​ดุจ​น้ำท่วม, น้ำ​ของ​เขา​ไหล​อยู่​เหมือน​น้ำ​ที่​แม่น้ำ​ทั้งปวง​เล่า.</verse>
				<verse number="8">เมือง​อาย​ฆุบ​โต​กำลัง​ลุก​ขึ้น​เหมือน​น้ำท่วม, แล​น้ำ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​กำลัง​ไหล​อยู่​เหมือน​แม่น้ำ​ทั้งปวง, แล​เขา​อวด​ว่า, เรา​จะ​ขึ้น​ไป, เรา​จะ​ท่วม​มิด​แผ่น​ดิน​โลก, เรา​จะ​ทำลาย​เมือง​นั้น, ทั้ง​ชาวเมือง​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="9">ตัว​ม้า​ทั้ง​หลาย​เอ๋ย, จง​ขึ้น​ไป​ราชรถ​ทั้งปวง​เอ๋ย, จง​มา​รบ​ให้​เข้มแข็ง, แล​เหล่า​คน​ใหญ่​ให้​ออก​มา​เถิด, คือ​พา​ก​ชาว​คู​ศ​แล​พวก​ชาว​ฟู​ต, ที่​ชำนิชำนาญ​ด้วย​โล่. แล​พวก​ชาว​ลุ​เดีย​ที่​ได้​ถือ​แล​โก่ง​คันธนู.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​วัน​นั้น​เป็น​วัน​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เป็น​วันที่​จะ​ลงโทษ, เพื่อ​พระองค์​ได้​หาย​กริ้ว​แก่​พวก​ศัตรู​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์, แล​กะ​บี่​จะ​ต้อง​ทำลาย​แล​กิน​อิ่ม, แล​จะ​ต้อง​เมา​ด้วย​โลหิต​ของ​เขา​ทั้งปวง, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, มี​งาน​บูชายัญ​ใน​ประเทศ​ฝ่าย​เหนือ​ริมแม่น้ำ​ฟะ​รา​ธ​นั้น.</verse>
				<verse number="11">โอ้​หญิง​พรหมจารี​ราช​บิดา​แห่ง​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​เอ๋ย, เจ้า​จง​ขึ้น​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ฆี​ละ​อาด, แล​เก็บ​เอา​ยาหอม, เจ้า​จะ​กิน​ยา​หลาย​อย่าง​เปล่าๆ, ก็​จะ​ไม่​หาย.</verse>
				<verse number="12">เมือง​ทั้งปวง​ได้ยิน​ข่าว​ความ​อัปยศ​ของ​เจ้า​แล้ว, แล​ความ​ร้องไห้​ของ​เจ้า​ได้​เต็ม​ประเทศ​นั้น, เพราะ​ผู้ใหญ่​ได้​สะดุด​กะ​เดื่อง​ต่อ​ผู้ใหญ่, แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ล้ม​ลง​ด้วย​กัน​ทั้ง​สอง​ฝ่าย</verse>
				<verse number="13">นี่​เป็น​คำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย, ว่าด้วย​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​จะ​ได้​ขึ้น​มา​ตี​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​อย่างไร.</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​บอก​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, แล​ป่าวประกาศ​ใน​เมือง​มิ​คโดล​และ​ประกาศ​ใน​เมือง​โน​พ, แล​ใน​เมือง​ธา​ฟัน​เฮ​ศ, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กล่าว​ว่า​ให้​ยืน​คงที่, แล​จัดแจง​ตัว​เจ้า, เพราะ​กะ​บี่​ได้​กิน​ล้อมรอบ​ตัว​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">เหตุไร​คน​ใจกล้า​หาญ​ของ​เจ้า​ต้อง​กวาด​เอา​ไป​เสีย​เล่า, เขา​ทั้ง​หลาย​ยืน​ที่​มิได้, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ไล่​เขา.</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ได้​กระทำ​ให้​คน​ล้ม​ลง​มากมาย, แท้จริง​เขา​ได้​ล้ม​ลง​ทับ​กัน, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​พูด​กัน​ว่า, จง​ลุก​ขึ้น, แล​ให้​พวกเรา​ไป​หา​พวก​ไพร่พล​ของ​เรา​เอง​แล​ให้​ถึง​ประเทศ​พวกเรา​เถิด, (ให้) พ้น​กะ​บี่​อัน​กำลัง​ข่มขี่​นั้น.</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ร้องไห้​ที่นั่น, ฟาโร​กษัตริย์​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​เป็น​แต่​ความ​อื้ออึง, ฟาโร​ได้​พ้น​เวลา​อัน​กำหนด​ไว้​นั้น​แล้ว.</verse>
				<verse number="18">ท่าน​ผู้​เป็น​กษัตริย์, ที่​ได้​ทรง​นาม​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส​ว่า, เรา​ทรง​ชีวิต​อยู่​ฉันใด, เขา​คงจะ​มา​ฉันนั้น​เป็นแน่, เหมือน​เขา​ธา​โบ​รอ​ยู่​ใน​ท่ามกลาง​ภูเขา​ทั้ง​หลาย, แล​ดุจ​เขา​คา​รเม็ล​อยู่​ริม​ทะเล​มั่นคง.</verse>
				<verse number="19">ผู้​บุตรหญิง​ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​เอ๋ย, จง​จัดแจง​ตัว​เพื่อ​จะ​เข้า​ใน​ความ​ชะ​เลย, เพราะ​โน​พ​จะ​ต้อง​เริด​ร้าง​ปราศ​จาก​คน​อยู่.</verse>
				<verse number="20">เมือง​อาย​ฆุบ​โต​เป็น​เหมือน​อย่าง​นาง​โค​หนุ่ม​ตัว​งาม, แต่​ความ​ฉิบหาย​กำลัง​ออก​มา​จาก​ฝ่าย​เหนือ, ก็​กำลัง​มา.</verse>
				<verse number="21">อีก​ประการ​หนึ่ง​พวก​ชาย​รับจ้าง​มี​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​ดุจ​ฝูง​โค​ตัวผู้​ที่​อ้วน​พี, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ต้อง​หันกลับ​หลัง​ด้วย, แล​ได้​หนี​ไป​ด้วย​กัน, เขา​ทั้งปวง​หา​ได้​ยืน​ขึ้น​ไม่, เพราะ​วัน​สำหรับ​ความ​อันตราย​ของ​เขา​ได้​มา​เหนือ​พวกเขา, แล​เวลา​สำหรับ​ลงโทษ​แก่​เขา (ได้​มา​ถึง​แล้ว).</verse>
				<verse number="22">เสียง​อื้ออึง​แห่ง​ความ​ร้าย​นั้น​จะ​ไป​ดุจ (เสียง) งู, เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เดิน​ด้วย​ขะบ​วน​ทัพ, แล​จะ​มา​ต่อสู้​เมือง​ด้วย​ขวาน​เหมือน​อย่าง​พวก​คน​ถาก​ไม้.</verse>
				<verse number="23">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ตัด​ฟัน​ดง​ไม่​ของ​เมือง, ถึง​มาตรแม้น​จะ​ตรวจ​ตลอด​มิได้, ด้วยว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​นับ​มาก​กว่า​ฝูง​ตั๊กแตน, แล​เหลือ​ที่​นับ​ได้.</verse>
				<verse number="24">ลูก​หญิง​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​จะ​ตกตะลึง​ไป, นาง​นั้น​จะ​ต้อง​มอบ​ใน​มือ​แห่ง​ไพร่พล​แต่​ฝ่าย​เหนือ.</verse>
				<verse number="25">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ลงโทษ​แก่​อา​โม​ร​แห่ง​เมือง​โน​พ, แล​ฟา​โร​แล​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, ทั้ง​พวก​พระ​ของ​เขา, แล​กษัตริย์​ทั้งปวง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="26">คือ​ฟา​โร​แล​บรรดา​ที่​ได้​ไว้ใจ​ใน​ท่าน​ฟา​โร, แล​เรา​จะ​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​เสาะหา​ชีวิต​ของ​เขา​นั้น, แล​ไว้​ใน​มือ​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน. แล​ใน​มือ​ของ​บ่าว​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน, แล้ว​แล​มา​ภายหลัง​เมือง​นั้น​จะ​มี​คน​อาศัย​อยู่​เหมือน​อย่าง​วัน​เดือน​แห่ง​โบราณ​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="27">แต่​ยา​โค​บ​บ่าว​ของ​เรา, เจ้า​อย่า​กลัว​เลย, แล​พวก​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย. อย่า​ตกตะลึง​ไป, เพราะ​นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ช่วย​เจ้า​มา​แต่ไกล, แล​จะ (ช่วย) เผ่าพันธุ์​ของ​เจ้า, แต่​ประเทศ​แห่ง​ความ​ชะ​เลย​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย, แล​ยา​โค​บ​คงจะ​กลับ​มา, แล​จะ​มี​ความ​สุข, แล​จะ​อยู่​ไม่​ลำบาก, แล​จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​ที่​จะ​กระทำ​ให้​เขา​กลัว.</verse>
				<verse number="28">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, โอ้​ยา​โค​บ​บ่าว​ของ​เรา​เอ๋ย, เจ้า​อย่า​กลัว​เลย, ด้วยว่า​เรา​ตั้งอยู่​ด้วย​เจ้า, เพราะ​เรา​จะ​กระทำ​ให้​บรรดา​เมือง​ทั้ง​หลาย​ที่​เรา​ได้​ไล่​เจ้า​ไป​ถึง​นั้น​ให้​สิ้นเชิง​ทีเดียว, แต่​เรา​จะ​ไม่​ให้​เจ้า​สิ้นเชิง​ไป​เลย, แต่​เรา​จะ​โบย​ตี​เจ้า​บ้าง, แล​เรา​จะ​ปล่อย​เจ้า​ให้​พ้น​โทษ​ทีเดียว​มิได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">เป็น​คำ​โอวาท​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย, ต่อสู้​ชาว​ฟะเลเซ็ธ, ก่อน​ฟา​โร​ได้​ตีเมือง​ฆา​ซา.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, น้ำ​ทั้ง​หลาย​ได้​ขึ้น​มา​ออก​แต่​ฝ่าย​เหนือ, แล​จะ​เป็น​น้ำท่วม, แล​จะ​ท่วม​ประเทศ​นั้น​แล​บรรดา​ซึ่ง​มี​ใน​ที่​นั้น, คือ​กรุง​แล​คน​ทั้งปวง​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​กรุง​นั้น, แล​ชาย​ทั้งปวง​จะ​ร้องไห้, แล​บรรดา​ชาว​ใน​ประเทศ​นั้น​จะ​ร้อง​เห่า​ไป.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เสียง​อื้ออึง​แห่ง​กะ​ทืบ​กีบ​เท้า​ม้า​ทั้ง​หลาย​อัน​มี​กำลัง, แล​เพราะ​ราชรถ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​วิ่ง​ประดัง​กัน​ไป, แล​เพราะ​เสียง​กึง​ก้อง​กง​รถ​ทั้งปวง​ของ​เขา, บิดา​ทั้ง​หลาย​ไม่​เหลียว​กลับ​ดู​ใน​เบื้องหลัง​เพื่อ​จะ​หา​ลูก​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="4">เพราะ​มือ​แห่ง​เขา​อ่อน​เปรี้ย​ไป, เป็น​เพราะ​วัน​คืน​ที่​จะ​มา​เพื่อ​จะ​ทำลาย​เสีย​แต่​บรรดา​ชาย​ฟะเลเซ็ธ, แล​เพื่อ​จะ​ได้​ตัดขาด​ออก​จาก​เมือง​ธู​ไร​แล​เมือง​ซี​โดน​ทุกคน​ผู้ช่วย​อัน​เหลือ​เศษ, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทำลาย​เสีย​ซึ่ง​ชาว​ฟะเลเซ็ธ​ทั้งปวง คือ​ที่​เหลือ​อยู่​แห่ง​ประเทศ​ฆัพโธ​ระ​นั้น.</verse>
				<verse number="5">ความ​หัวล้าน​มา​เหนือ​เมือง​ฆา​ซา, อัศคะ​โลน​ต้อง​ตัดขาด​ออก​แล้ว, คือ​ที่​เหลือ​เศษ​แห่ง​หุบเขา​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย, ท่าน​จะ​เชือด​เถือ​ตัว​ของ​ตัว​นาน​ไป​เท่าใด.</verse>
				<verse number="6">โอ้​ท่าน​กะ​บี่​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, จะ​เป็น​ไป​นาน​สัก​กี่มากน้อย​ท่าน​จึง​จะ​หยุด​เสีย, ใส่​ตัว​ท่าน​ไว้​ใน​ฝัก​ของ​ท่าน​ให้​เงียบ, แล​ให้​หยุด​เสีย​เถิด.</verse>
				<verse number="7">กะ​บี่​นั้น​จะ​หยุด​เสีย​ที่ไหนได้, ด้วย​เห็น​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​กำชับ​กะ​บี่​นั้น, ให้​ไป​ต่อสู้​เมือง​อัศ​คะ​โลน, แล​ต่อสู้​ชายทะเล, พระองค์​ได้​จัดแจง​ใช้​ให้​กะ​บี่​ไป​ถึง​ที่นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">(เป็น​คำ) ต่อสู้​เมือง​โม​อาบ. พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, พระเจ้า​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ว่า, วิบาก​แก่​นะ​โบ, เพราะ​นะ​โบ​ได้​ต้อง​ทำลาย​เสียแล้ว, ครี​อา​ธายิม​ต้อง​ตก​ตลึง​แล​จับ​ไว้​แล้ว, มิ​ศฆับ​วุ่นวาย​แล​ตก​ตลึง​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">แล​ไม่​มี​การ​สรรเสริญ​โม​อาบ​อีก​เลย. ใน​ที่​เมือง​เฮ​ศ​โบ​น​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​คิดอ่าน​ซึ่ง​ความ​ร้าย​ต่อสู้​เขา​ว่า, มา​เถิด, แล​ให้​พวกเรา​ตัด​เมือง​นั้น​ออก​จาก​ที่​เป็น​เมือง​เถิด. แล​ท่าน​เมือง​มัด​เม​นา​จะ​ต้อง​ฟัน​ลง​ด้วย, กะ​บี่​จะ​ได้​ไล่​ตาม​ท่าน.</verse>
				<verse number="3">มี​เสียงร้อง​ได้​มา​แต่​โฮ​โร​นา​ยิม, มี​ความ​เริด​ร้าง​แล​ความ​ฉิบหาย​ใหญ่.</verse>
				<verse number="4">โม​อาบ​ต้อง​ทำลาย​เสียแล้ว, ฝูง​เด็กเล็กๆ ของ​เขา​ได้​กระทำ​ให้​เขา​ได้ยิน​ความ​ร้องไห้.</verse>
				<verse number="5">ด้วยว่า​ใน​ทาง​ที่​ขึ้น​ไป​แห่ง​ลูฮิด​นั้น, จะ​มี​ความ​ร้องไห้​น้ำตาไหล​ขึ้น​ไป​ทุกเวลา, เพราะ​ใน​ทาง​ที่​ลง​ไป​แห่ง​โฮ​โร​นา​ยิม​นั้น, เขา​ได้ยิน​ความ​ทุกข์​ความ​ร้องไห้​แห่ง​ความ​ฉิบหาย,</verse>
				<verse number="6">จง​หนี​ไป, เอาชีวิต​พวก​เจ้า​รอด, แล​ให้​เป็น​เหมือน​ต้นไม้​แห้ง​ใน​ป่า​ดอน​เถิด.</verse>
				<verse number="7">เพราะ​เจ้า​ได้​วางใจ​ใน​การ​ของ​เจ้า, แล​ใน​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, เจ้า​จึง​จะ​ต้อง​จับ​ด้วย. แล​เมือง​คีโมศซ์​จะ​ออก​ไป​ยัง​ความ​ชะ​เลย, ทั้ง​พวก​พระสงฆ์, แล​พวก​เจ้า​ด้วย​กัน.</verse>
				<verse number="8">แล​ผู้ทำ​ลาย​จะ​มา​เหนือ​บ้านเมือง​ทุก​เมือง, แล​จะ​ไม่​มี​เมือง​ใดๆ ที่​จะ​พ้น, หุบเขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ฉิบหาย​ด้วย, แล​แผ่น​ดิน​ราบ​เสมอ​นั้น​จะ​ต้อง​ทำลาย​เสีย​เหมือน​อย่าง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="9">ให้​โม​อาบ​มี​ปีก​เถิด, เพื่อ​จะ​ได้​บิน​หนี​ไป​ให้​พ้น, เพราะ​บ้านเมือง​ทั้งปวง​ของ​เขา​จะ​ต้อง​เริด​ร้าง​ไป, ปราศ​จาก​คนใดคนหนึ่ง​อยู่.</verse>
				<verse number="10">จง​แช่งชัก​ผู้​ที่​ได้​กระทำ​ธุระ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​โดย​เลินเล่อ, แล​จง​แช่งชัก​ผู้​ที่​ได้​หน่วงเหนี่ยว​กะ​บี่​ของ​ตัว​ไว้​จาก​โลหิต​เถิด</verse>
				<verse number="11">โม​อาบ​ได้​อยู่​สงบเงียบ​ตั้งแต่​ความ​หนุ่มๆ ของ​ตัว, แล​เขา​ก็​นิ่ง​อยู่​บน​ขี้ตะกอน​ของ​ตัว, แล​ไม่​ได้​ต้อง​ถ่าย​ออก​จาก​ภาชนะ​นี้​ไป​ใส่​ภาชนะ​โน้น, แล​เขา​ไม่​ได้​เข้า​ไป​ใน​ความ​ชะ​เลย, เหตุ​ฉะนี้​รถ​ของ​เขา​ติด​อยู่​ใน​ตัว, แล​กลิ่น​ของ​เขา​หา​ได้​เปลี่ยน​ไม่.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, นี่​แน่ะ, วัน​คืน​ทั้ง​หลาย​จะ​มา, ที่​เรา​จะ​ใช้​ผู้​ที่​สำหรับ​ถ่าย​ภาชนะ​ไป​ถึง​ผู้​นั้น, แล​เขา​จะ​กระทำ​ให้​เขา​ถ่ายเท​ออก, แล​จะ​ให้​ภาชนะ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​เปล่า​ไป, แล​จะ​หัก​ขวด​ทั้งปวง​ของ​เขา​เสีย.</verse>
				<verse number="13">แล​โม​อาบ​จะ​ละอาย​คิโมศซ์, เหมือน​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​ได้​ละอาย​เบ็ธเอล​ที่​ได้​เป็น​ความ​หวัง​ใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​นั้น.</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​อวด​ตัว​ว่า, พวกเรา​มี​กำลัง​ใหญ่, แล​เป็น​คน​แรง​สำหรับ​ข้าศึก, อย่างไร​ได้.</verse>
				<verse number="15">โม​อาบ​ต้อง​ทำลาย​เสียแล้ว, แล​ได้​ขึ้น​ไป​จาก​บ้านเมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, แล​ชายหนุ่ม​เป็น​ที่​เลือกสรร​ของ​เขา, ต้อง​ลง​ไป​ถึง​ที่​ฆ่า​คน, พระมหากษัตริย์​ผู้​ทรง​นาม​ชื่อ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="16">ความ​อันตราย​ของ​โม​อาบ​ใกล้​จะ​มา​ถึง​แล้ว, แล​ความ​ทุกข์ยาก​ของ​เขา​กำลัง​ด่วนๆ มา​เร็ว.</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​ล้อมรอบ​โม​อาบ​จง​ร้องไห้​เพราะ​เขา, แล​บรรดา​ผู้รู้​จัก​ชื่อ​ของ​เขา, จง​กล่าว​ว่า, ไม้แข็ง​แรง​ที่​อาศัย​ของ​เขา, แล​ธาร​พระ​กร​อัน​งดงาม​ของ​เขา​นั้น, ได้​หัก​เสีย​อย่างไร​หนอ.</verse>
				<verse number="18">เจ้า​บุตรหญิง​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​ดี​โน​น, จง​ลง​มา​แต่​รุ่งเรือง​ของ​เจ้า​แล​นั่งลง​ใน​ความ​กระหายน้ำ​เถิด, เพราะ​ผู้ทำ​ลาย​แห่ง​โม​อาบ​ก็​มา​เหนือ​เจ้า, แล​เขา​ทำลาย​ซึ่ง​ป้อม​อัน​เข้มแข็ง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">โอ้​ชาว​แห่ง​อะ​โร​เอร, จง​ยืน​ขึ้น​ที่​ทาง, แลดู​จง​ถาม​เขา​ที่​หนี​ไป, แล​หญิง​ที่​ได้​พ้น​มา, ถาม​ว่า​ได้​ทำ​อะไร.</verse>
				<verse number="20">โม​อาบ​ต้อง​ตก​ตลึง​แล้ว, เพราะ​เขา​ต้อง​หัก​พัง​ลง, จง​เห่า​แล​ร้องไห้, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​บอก​ความ​นั้น​ใน​อะ​ระ​โน​น​ว่า, โม​อาบ​ได้​ยับเยิน​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="21">แล​ความ​พิพากษา​มา​เหนือ​ประเทศ​อัน​ราบ​เสมอ​แล้ว, เหนือ​เมือง​โฮ​โลน, แล​เหนือ​ยา​ฮา. แล​เหนือ​เมฟาอัธ,</verse>
				<verse number="22">แล​เหนือ​ดี​โบ​น, แล​เหนือ​นะ​โบ, แล​เหนือ​เบ็ด​ดิบ​ลา​ธายิม,</verse>
				<verse number="23">แล​เหนือ​ฆ​อี​อา​ธายิม, แล​เหนือ​เบ็ด​ฆา​มูล, แล​เหนือ​เบ็ด​มะ​โอน,</verse>
				<verse number="24">แล​เหนือ​ฆ​รี​โอ​ธ, แล​เหนือ​บัศ​รา, แล​เหนือ​บรรดา​เมือง​ประเทศ​แห่ง​โม​อาบ​ไกล​แล​ใกล้.</verse>
				<verse number="25">เขา​แห่ง​โม​อาบ​ตัดขาด​แล้ว, แล​แขน​ของ​โม​อาบ​หัก​ออก​แล้ว, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="26">เจ้า​จง​ให้​เขา​เมา​ไป, เพราะ​เขา​ยก​หัว​เอง​ต่อสู้​พระ​ยะ​โฮ​วา. โม​อาบ​จะ​กลิ้งเกลือก​อยู่​ใน​อาเจียน​ของ​ตัว​ด้วย, แล​เขา​จะ​ต้อง​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​ดูถูก​ด้วย.</verse>
				<verse number="27">ด้วยว่า​พวก​ยิศ​รา​เอล​มิได้​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​ดูถูก​แก่​เจ้า​หรือ, พวก​ยิศ​รา​เอล​เขา​ได้​พบปะ​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ขะ​โม​ย​หรือ, เพราะ​ตั้งแต่​เจ้า​พูด​ถึง​ยิศ​รา​เอล, เจ้า​ได้​เต้น​โลด​ขึ้น.</verse>
				<verse number="28">ข้า​แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​โม​อาบ, จน​ละทิ้ง​บ้านเมือง​แล​อาศัย​อยู่​ใน​ภูเขา​หิน, แล​เป็น​ดุจ​นก​พิลาป​ที่​ได้​ทำ​รัง​ของ​ตัว​ใน​ที่​ข้างๆ แห่ง​ปาก​รู​นั้น​เถิด.</verse>
				<verse number="29">เรา​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​ซึ่ง​ความ​จองหอง​แห่ง​โม​อาบ, โม​อาบ​เป็น​จองหอง​หนัก​นัก, เขา​ยก​ตัว​ขึ้น​ที่​สูง, แล​ความ​ยก​ตน​ข่ม​คน​อื่น​ของ​เขา, แล​ความ​เย่อหยิ่ง​ของ​เขา, แล​ความ​ข่มขี่​แห่ง​ใจ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="30">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, เรา​รู้จัก​ความ​โกรธ​ของ​เขา, ก็​เป็น​เปล่าๆ, แล​ความ​โกหก​ของ​เขา​นั้น, เขา​ได้​กระทำ​เปล่าๆ จะ​ไม่​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="31">เหตุ​ฉะนี้​ข้าพ​เจ้า​จะ​เห่า​เพราะ​โม​อาบ, แท้จริง​ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องไห้​ออก​เพราะ​แต่​บรรดา​โม​อาบ. ใจ​ของ​เขา​จะ​โศกเศร้า​เพราะ​ผู้ชาย​แห่ง​ค​รี​ฮะ​เรศซ์.</verse>
				<verse number="32">ดูกร​เถา​ต้น​องุ่น​แห่ง​ซิบ​มา, ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องไห้​น้ำตาไหล​เพราะ​เจ้า, เป็น​มาก​กว่า​ความ​ร้องไห้​แห่ง​ยา​บะซัร, ถึง​วัน​เถา​องุ่น​ของ​เจ้า​ต้อง​ออก​ไป​ข้าม​ทะเล​แล้ว, ถึง​เถา​นั้น​ไป​ถึง​ทะเล​ยา​อะซัร​แล้ว. ผู้ทำ​ลาย​ได้​ลงมือ​เหนือ​ผลไม้​สำหรับ​น่า​ร้อน​ของ​เจ้า​แล​เหนือ​สวน​ต้น​องุ่น​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="33">แล​ความ​อภิรมณ์​แล​ความ​ชื่นใจ​ต้อง​เอา​ออก​จาก​ไร่นา​อัน​บริบูรณ์, แล​จาก​ประเทศ​แห่ง​โม​อาบ​แล้ว, แล​เรา​ได้​บันดาล​ให้​น้ำ​องุ่น​ขาด​จาก​หีบ​น้ำ​องุ่น​ทั้ง​หลาย​แล้ว, จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​เห​ยี​ยม​ใน​หีบ​องุ่น​นั้น​โดย​ความ​โห่ร้อง, ความ​โห่ร้อง​นั้น​จะ​ไม่​เป็น​เชิง​โห่ร้อง​ไป.</verse>
				<verse number="34">ตั้งแต่​ความ​ร้องไห้​แห่ง​เมือง​เฮ็ดซะ​โบ​ร​จน​กะ​ทั่ง​ถึง​เมือง​เอ​ลา​เล, แล​ถึง​ยา​ซา​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ออก​เสียง​ของ​เขา แต่​โซ​อา​ระ​จนถึง​โฮ​ระ​นา​ยิม, ดุจ​โค​ตัวเมีย​มี​อายุ​สาม​ขวบ, ด้วยว่า​น้ำ​ทั้ง​หลาย​แห่ง​นิม​ริม​จะ​ต้อง​เริด​ร้าง​ด้วย.</verse>
				<verse number="35">อีก​ประการ​หนึ่ง, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​กระทำ​ให้​เขา​ที่อยู่​ใน​เมือง​โม​อาบ, ที่​ได้​บูชา​ใน​ตำบล​สูง​ทั้ง​หลาย, แล​เขา​ที่​เผา​บู​ซา​เครื่อง​หอม​ถวาย​พระ​ของ​ตัว​นั้น, ให้​สิ้นเชิง​ไป.</verse>
				<verse number="36">เหตุ​ฉะนี้​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้อง​คราง​เพราะ​โม​อาบ​ดุจ​เสียง​แตร, แล​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้อง​ดุจ​เสียง​แตร​เพราะ​ชาย​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ค​รี​เฮ​เร็ธ, ด้วยว่า​ความ​มั่ง​คงที่​เขา​ได้​ไว้​นั้น​ต้อง​เสียๆ แล้ว.</verse>
				<verse number="37">เพราะ​เขา​เป็น​หัวโล้น​ทุกคน, แล​หนวด​เขา​ทุกคน​ก็​ตัด​ออก, แล​บน​หลัง​มือ​คน​ทั้งปวง​มี​แผล​เชือด, แล​ที่​บั้นเอว​ของ​เขา​มี​ผ้า​หยาบ.</verse>
				<verse number="38">มี​ความ​ร้องไห้​ทั่วไป​บน​หลังคา​แห่ง​โม​อาบ, แล​ใน​ถนน​ทั้ง​หลาย​ที่​เมือง​นั้น, เพราะ​เรา​ได้​หัก​โม​อาบ​เหมือน​อย่าง​ภาชนะ​ที่​ไม่​มี​อะไร​ชอบ​เลย, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="39">เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เห่า​ร้อง​ว่า, เมือง​โม​อาบ​หัก​ทำลาย​ลง​อย่างไร​หนอ, โม​อาบ​ได้​กลับ​หลัง​ให้​เขา​ด้วย​ความ​ละอาย​หนอ, ดังนี้​และ​โม​อาบ​จะ​ต้อง​เป็น​ที่​ดูหมิ่น, แล​จะ​เป็น​ที่​พิศวง​แก่​บรรดา​คน​ที่อยู่​ล้อมรอบ​เขา.</verse>
				<verse number="40">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เขา​จะ​บิน​มา​เหมือน​อย่าง​นก​อินทรี, แล​จะ​กาง​ปีก​ของ​ตัว​ออก​เหนือ​โม​อาบ.</verse>
				<verse number="41">ฆะ​ริ​โอ​ธ​ต้อง​จำ​ไว้​แล้ว, แล​ค่าย​เข้มแข็ง​ทั้งปวง​แตกตื่น​แล้ว, แล​ใจ​ของ​ผู้ชาย​ใหญ่​ทั้งปวง​ใน​โม​อาบ​ใน​วัน​นั้น​จะ​เป็น​เหมือน​ใจ​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ที่​กำลัง​ปวด​เบ่ง​คลอด​ลูก.</verse>
				<verse number="42">แล​โม​อาบ​จะ​ต้อง​ทำลาย​จาก​ที่​เป็น​พล​เมือง, เพราะ​เขา​ยก​ตัวเอง​ขึ้น​ต่อสู้​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="43">โอ้​ชาวเมือง​โม​อาบ, ความ​กลัว​แล​บ่อ​แล​บ่วง​แร้ว​จะ​อยู่​เหนือ​เจ้า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="44">ผู้​ที่​หนี​เพราะ​ความ​กลัว​จะ​ตกลง​ใน​บ่อ, แล​ผู้​ขึ้น​มา​จาก​บ่อ​นั้น, บ่วง​แร้ว​จะ​มา​จับ​เอา​ตัว, เพราะ​เรา​จะ​นำ​ปี​เดือน​สำหรับ​ลงโทษ​แก่​เขา​มา​เหนือ​เขา, คือ​เหนือ​โม​อาบ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="45">เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​หนี​ไป​นั้น​พัก​อยู่​ใต้​ร่ม​แห่ง​เฮ็ศ​โบ​น, เขา​ปราศ​จาก​แรง, เพราะ​มี​ไฟ​ออก​มา​จาก​เมือง​เฮ็ศ​โบ​น, แล​มี​เปลวไฟ​ออก​นา​แต่​ท่ามกลาง​เมือง​ซี​โฮ​น, แล​ได้​เผาผลาญ​มุม​โม​อาบ, แล​มงกุฎ​สำหรับ​ศีรษะ​แห่ง​ผู้คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​กระทำ​อื้ออึง.</verse>
				<verse number="46">โอ้​โอ๋​โม​อาบ, วิบาก​มี​แก่​เจ้า, ไพร่พล​แห่ง​เมือง​คี​โม​ศ​กำลัง​ฉิบหาย​อยู่, เพราะ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ต้อง​จับ​เอา​เป็น​ชะ​เลย, แล​บุตรหญิง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​เป็น​ชะ​เลย​ด้วย</verse>
				<verse number="47">ถึงกระนั้น​เรา​จะ​นำ​คน​ชะ​เลย​แห่ง​โม​อาบ​กลับ​มา​ใน​วัน​เดือน​ทั้ง​หลาย​ที่สุด​ปลาย, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส. ความ​ที่​พิพากษา​โม​อาบ​มา​แต่เพียง​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="49">
				<verse number="1">(ก็​ว่า) ด้วย​ชาว​อา​โม​น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, พวก​ยิศ​รา​เอล​ไม่​มี​ลูก​ผู้ชาย​หรือ, เขา​ไม่​มี​ผู้ใด​ที่​จะ​รับ​มฤ​ดก​หรือ เหตุผล​ประการ​ใด​บา​ละ​โคม​ได้​รับ​มฤ​ดก​ที่​ตระกูล​ฆาด, แล​ไพร่พล​ของ​เขา​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​บ้านเมือง​แห่ง​ฆาด​เล่า.</verse>
				<verse number="2">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, นี่​แน่ะ, วัน​เดือน​กำลัง​มา, ที่​เรา​จะ​บันดาล​ให้​เขา​ได้ยิน​เสียง​ข้าศึก​ใน​ตำบล​รา​มา​แห่ง​ชาว​อา​โม​น, แล​รา​บา​นั้น​จะ​เป็น​กอง​เริด​ร้าง, แล​ลูก​หญิง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​จะ​ต้อง​ครอก​ด้วย​ไฟ, แล​ขณะนั้น​พวก​ยิศ​รา​เอล​จะ​ต้อง​รับ​มฤ​ดก​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​ครั้ง​ก่อน​ได้​เป็น​ผู้​รับ​มฤ​ดก​แก่​ตัว, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="3">โอ้​เฮ็ศ​โบ​น, เจ้า​จง​เห่า​ร้อง​เพราะ​เมือง​อาย​ต้อง​ทำลาย​เสียแล้ว, เจ้า​พวก​หญิง​แห่ง​รา​มา​เอ๋ย, จง​ร้องไห้​เอา​ผ้า​ห​ยา​บๆ มา​รัด​เอว​ไว้. จง​ร้อง​คราง​แล​วิ่ง​ไป​มา ณ ท่ามกลาง​รั้ว​ทั้ง​หลาย, เพราะ​มา​ละ​โคม​จะ​ต้อง​เข้า​ใน​ความ​ชะ​เลย, ทั้ง​พวก​พระสงฆ์​แล​พวก​เจ้านาย​ของ​มา​ละ​โคม​ด้วย.</verse>
				<verse number="4">เหตุ​อะไร​เจ้า​อวด​ตัว​ใน​หุบเขา, หุบเขา​ของ​เจ้าที่​กำลัง​ไหล​ไป, โอ้​ลูก​หญิง​ผู้​ได้​ถอย​ไป​ที่​ภายหลัง, ผู้​ได้​ไว้ใจ​ทรัพย์​อัน​มั่งคั่ง​ของ​ตัว, กล่าว​ว่า, ผู้ใด​อาจ​จะ​มา​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ได้​เล่า.</verse>
				<verse number="5">นี่​แน่ะ, เรา​จะ​พา​ความ​กลัว​มา​เหนือ​เจ้า, มา​แต่​บรรดา​คน​ทั้ง​หลาย​อัน​อยู่​ล้อมรอบ​เจ้า, พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส, แล​พวก​จะ​ต้อง​ขับไล่​ออก​ไป​ทีเดียว​ทุก​ตัว​คน, แล​จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​ช่วย​เก็บ​คน​ที่​หลง​ไหล​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="6">แต่​ต่อมา​ภายหลัง, เรา​จะ​พา​ความ​ชะ​เลย​ของ​ลูก​ทั้ง​หลาย​แห่ง​อา​โม​นก​ลับ​มา​อีก, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส</verse>
				<verse number="7">(ก็​ว่า) ด้วย​อะ​โดม. พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ความ​สติปัญญา​ไม่​มี​ใน​เมือง​เธ​มาน​อีก​หรือ, ความ​ปรึกษา​ศูนย์​หาย​จาก​ผู้​มี​ความ​ระวัง​หรือ, ความ​ปัญญา​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​นั้น​ศูนย์​หาย​เสียแล้ว​หรือ.</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​หนี​ไป, หันกลับ​ไป​เถิด, จง​เข้า​ไป​อยู่​ที่​ลึก, โอ้​ชาวเมือง​ดะ​ดาน, เพราะว่า​เรา​จะ​พา​ความ​อันตราย​แห่ง​เอ​ซาว​มา​เหนือ​เขา, ใน​เวลา​ที่​เรา​มา​เยี่ยม​เขา,</verse>
				<verse number="9">ถ้า​แม้น​ผู้​สำหรับ​เก็บ​ลูก​องุ่น​จะ​มา​ถึง​เจ้า​แล้ว, เขา​จะ​ไม่​ละ​ลูก​องุ่น​ไว้​บ้าง​หรือ, ถ้า​พวก​โจร​มา​เมื่อ​กลางคืน, เขา​จะ​ได้​ทำลาย​กว่า​จะ​อิ่มใจ​ของ​เขา​แต่เท่านั้น​มิใช่​หรือ.</verse>
				<verse number="10">แต่​เรา​ได้​กระทำ​ให้​เอ​ซาว​เปลือยเปล่า​ทีเดียว, เรา​ได้​เปิด​ตำบล​อัน​ปิด​ซ่อน​ของ​เขา​ออก​แล้ว, แล​เขา​จะ​ไม่​อาจ​ซ่อน​ตัว. เผ่าพันธุ์​ของ​เขา​ทั้ง​ญาติพี่น้อง​ของ​เขา, แล​เพื่อนบ้าน​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ต้อง​ปล้น​เสีย​หมด​แล้ว, แล​เอ​ซาว​ไม่​เป็น​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">จง​ละทิ้ง​ลูกกำพร้า​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​แล​เรา​จะ​พิทักษ์​รักษา​เขา​ให้​เป็น​อยู่, แล​ให้​หญิง​ม่าย​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ไว้ใจ​เรา​เถิด.</verse>
				<verse number="12">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​ตัดสิน​ไม่​ให้​ดื่ม​แต่​ถ้วย​นั้น, เขา​ได้​ดื่ม​แล้ว​แท้ๆ, แล​เจ้า​จะ​ต้อง​ปล่อย​เสีย​ไม่​ต้องโทษ​เลย​หรือ. เจ้า​ต้อง​ปล่อย​ไม่​มี​โทษ​นั้น​มิได้, แต่​เจ้า​จำ​ต้อง​ดื่ม (แต่​ถ้วย​โทษ).</verse>
				<verse number="13">เพราะ​เรา​ได้​สาบาน​โดย​เรา​เอง, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, บัศรา​จะ​ต้อง​เป็น​ที่​เริด​ร้าง, แล​เป็น​ที่​ติเตียน​แล​ที่​เปล่า, แล​ที่​จะ​ชัก​สาบาน, แล​บรรดา​บ้านเมือง​แห่ง​บัศ​รา​จะ​เป็น​ที่​ว่างเปล่า​ต่อไป​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="14">ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​ข่าวลือ​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​มี​ราชทูต​คน​หนึ่ง​รับใช้​ไป​ถึง​คนนอก​ศาสนา​บอก​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ประชุม​กัน, แล​มา​ต่อสู้​บัศ​รา, แล​จง​ลุก​ขึ้น​ไป​ถึง​ที่​ยุทธนาการ​เถิด.</verse>
				<verse number="15">เพราะ​นี่​แน่ะ, เรา​จะ​กระทำ​ให้​เจ้า (บัศ​รา) เล็ก​ลง​ใน​ท่ามกลาง​คนนอก​ศาสนา, แล​ให้​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​ดูถูก​ใน​ท่ามกลาง​มนุษย์​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ความ​ที่​เจ้า​ให้​เขา​พิลึก​พึง​กลัว​นั้น, ความ​อหังการ​ใน​ใจ​ของ​เจ้า​ได้​ล่อลวง​เจ้า, โอ้​เจ้าที่​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ถ้ำ​อุโมงค์​แห่ง​ภูเขา​ศิลา. ผู้​ที่​ได้​ถือ​ภูเขา​อัน​สูง​ได้​เอ๋ย, ถึง​มาตรแม้น​เจ้า​ได้​ทำ​รัง​ของ​เจ้า​ใน​ที่​สูง​เหมือน​อย่าง​นก​อินทรี, เรา​จะ​เอา​ตัว​ลง​มา​แต่​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="17">แล​อะ​โดม​จะ​ต้อง​เป็น​ความ​เริด​ร้าง, ทุก​ตัว​คน​ที่​จะ​เดิน​ผ่าน​หน้าที่​นั่น​จะ​ต้อง​อัศจรรย์​ใจ, แล​เขา​จะ​ทำ​เสียง​สูด​ปาก​เพราะ​บรรดา​ความ​อันตราย​ที่​จะ​เกิด​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="18">เหมือน​อย่าง​ความ​ทำลาย​แห่ง​เมือง​ซะ​โดม​แล​อะ​โมรา​แล​เมือง​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​เคียง​กัน​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​อาศัย​อยู่​นั้น, หรือ​ลูกชาย​มนุษย์​ผู้ใด​จะ​อยู่​ที่นั่น​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="19">นี่​แน่ะ, เขา​จะ​ขึ้น​มา​ดุจ​สิงห์โต, มา​แต่​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ท่วม. จะ​ต่อสู้​ที่อยู่​แห่ง​เข้มแข็ง, แต่​เรา​จะ​บันดาล​ให้​เขา​หนี​จาก​ที่​นั้น​โดยเร็ว, แล​ใคร​ผู้ใด​เป็น​ผู้​ที่​เรา​จะ​เลือกสรร​ตั้ง​เหนือ​เขา​นั้น, แล​ใคร​จะ​เป็น​เหมือน​อย่าง​เรา, แล​ผู้ใด​จะ​ขัดขวาง​เรา​ใน​เวลา​นั้น, จะ​มี​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ผู้ใด​ที่​จะ​ยืน​ขึ้น​ต่อ​เรา​ได้​เล่า.</verse>
				<verse number="20">เหตุ​ฉะนี้​จง​ได้ยิน​การ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​กระทำ, คือ​การ​ที่​ได้​ตั้ง​พระทัย​ต่อสู้​อะ​โดม, แล​ความ​ที่​พระองค์​ได้​ดำริ, แล​ที่​พระองค์​จะ​กระทำ​ต่อสู้​เจ้าเมือง​เธ​มาน​เถิด. ลูก​แกะ​เล็ก​ที่สุด​แห่ง​ฝูง​นั้น, คงจะ​ต้อง​ชัก​ออก​มา, แท้จริง​เขา​จะ​กระทำ​ให้​ที่อยู่​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​เริด​ร้าง​ด้วย​เขา.</verse>
				<verse number="21">แผ่น​ดิน​โลก​ต้อง​สะเทือน​เพราะ​เสียง​กึกก้อง​การ​ล้ม​ลง​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​นั้น, ก็​มี​เสียงร้อง​ไห้​การ​นั้น, เสียง​นั้น​ได้ยิน​ถึง​ทะเลแดง.</verse>
				<verse number="22">นี่​แน่ะ, เขา​จะ​ขึ้น​มา​แล​จะ​บิน​ไป​ดุจ​นก​อินทรี, แล​จะ​กาง​ปีก​ของ​เขา​เหนือ​บัศ​รา, แล​ใน​วัน​นั้น​หัวใจ​แห่ง​คน​กำลัง​ใหญ่​ใน​เมือง​อะ​โดม​ก็​จะ​เหมือน​ใจ​ผู้หญิง​เมื่อ​กำลัง​ปวด​เบ่ง​คลอด​ลูก</verse>
				<verse number="23">(ก็ว่า) ด้วย​ดาเมเซ็ก. ฮา​มัธ​ตกตะลึง​แล้ว, แล​อา​ร​ฟาด​ด้วย, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​ข่าว​ร้าย​ต่างๆ, ใจ​ของ​เขา​ทั้งปวง​กำลัง​ละลาย​ไป, ก็​มี​ความ​ทุกข์​บน​น้ำทะเล, จะ​สงบ​ลง​มิได้.</verse>
				<verse number="24">ดาเมเซ็ก​น้อย​กำลัง​แล้ว, แล​เหลียว​ตัว​เพื่อ​จะ​ได้​หนี, ความ​กลัว​จับ​เมือง​เขา​แล้ว. ความ​ปวด​สาหัส​แล​ความ​ทุกข์​ทั้ง​หลาย​จับตัว​แล้ว, เหมือน​อย่าง​หญิง​ปวด​ใน​การ​คลอด​ลูก.</verse>
				<verse number="25">อย่างไร​หนอ​เมือง​เป็น​ที่​สรรเสริญ​ไม่​ต้อง​เว้น​เล่า, คือ​เมือง​เป็น​ที่​ยินดี​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="26">เหตุ​ฉะนี้​ชายหนุ่มๆ ทั้ง​หลาย​ของ​เมือง​นั้น​จะ​ล้ม​ลง​ใน​ถนน​เมือง​นั้น, แล​บรรดา​ผู้ชาย​สำหรับ​การ​ศึก​จะ​ต้อง​ตัดขาด​ใน​วัน​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="27">แล​เรา​จะ​ก่อ​ไฟ​ให้​ลุก​ขึ้น​ใน​กำแพง​ดาเมเซ็ก, แล​ไฟ​นั้น​จะ​เผาไหม้​ราชวัง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เบ็น​ฮา​ดัด</verse>
				<verse number="28">(ก็​ว่า) ด้วย​เฆดาร​แล​ด้วย​เมือง​ประเทศราช​แห่ง​ฮา​โซ​ร, ที่​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​เมือง​บาบู​โลน​ตี​นั้น. พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ลุก​ขึ้น, จง​ไป​ถึง​เฆดาร, แล​ปล้น​เอา​ผู้ชาย​ทั้ง​หลาย​ที่​ทิศตะวันออก​นั้น.</verse>
				<verse number="29">กะ​ท่อม​ทับ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ทั้ง​ฝูง​สัตว์​ของ​เขา ๆ จะ​กวาด​เอา​ไป, เขา​จะ​เอา​มุ้ง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, ทั้ง​บรรดา​ภาชนะ​ของ​เขา, แล​ฝูง​อูฐ​ของ​เขา, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ร้อง​ถึง​เขา, มี​ความ​กลัว​ทุก​ด้าน.</verse>
				<verse number="30">โอ้​ชาวเมือง​อา​โซ​ร​ทั้ง​หลาย, จง​หนี​เอา​ตัว​ของ​ตัว​ไป​ไกล, จง​อยู่​ที่​ลึก, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, เพราะ​นะ​บูคัศเนซัร​เจ้าเมือง​บาบู​โลน​ได้​ปรึกษา​การ​ต่อสู้​เจ้า, แล​ได้​จดหมาย​ความ​ร้าย​ต่อสู้​เจ้า.</verse>
				<verse number="31">ตัว​เจ้า, จง​ลุก​ขึ้น​ไป​ถึง​เมือง​อัน​อยู่​สบาย, ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ปราศ​จาก​ความ​สาละวน, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส. ผู้​ไม่​มี​ประตู​หรือ​อะไรๆ ที่​จะ​กั้น (เมือง), เขา​อยู่​แต่​จำพวก​เดียว.</verse>
				<verse number="32">แล​ฝูง​อูฐ​ของ​เขา​จะ​ต้อง​เป็น​ของ​ปล้น, แล​ฝูง​วัว​มากมาย​ของ​เขา​นั้น​จะ​ต้อง​เป็น​ของ​สะ​ดม, แล​เรา​จะ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​ปลาย​หนวด​ของ​ตัว​ตัด​ออก​นั้น, ให้​กระจัดกระจาย​เข้า​ช่องลม​ทั้งปวง, แล​เรา​จะ​พา​ความ​อัน​ร้าย​ของ​เขา​มา​แต่​ทุก​ด้าน​ของ​เขา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="33">แล​ฮา​โซ​ร​จะ​เป็น​ที่อยู่​สำหรับ​หมาป่า, แล​จะ​เป็น​ความ​เริด​ร้าง​เป็นนิตย์​จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​อยู่​ที่นั่น, หรือ​ไม่​มี​บุตรชาย​แห่ง​มนุษย์​ผู้​หนึ่ง​ผู้​ใจ​ที่​จะ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="34">คำ​โอวาท​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​ด้วย​เมือง​เอ​ลาม, ใน​ต้น​แผ่น​ดิน​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา, ว่า,</verse>
				<verse number="35">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​หัก​คันธนู​ของ​เอ​ลาม, ที่​เป็นกำลัง​ใหญ่​ของ​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="36">แล​เรา​จะ​พา​ลม​แต่​ทั้ง​สี่​ทิศ​แห่ง​ฟ้า​มา​เหนือ​เอ​ลาม, แล​จะ​บันดาล​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​กระจัดกระจาย​ไป​ตรง​บรรดา​ทิศ​ทั้ง​สี่​นั้น, แล​จะ​มี​เมือง​ใดๆ ที่​พวก​ต้อง​ขับไล่​แห่ง​เอ​ลาม​จะ​ไม่​ไป​ถึง​นั่น​มิได้.</verse>
				<verse number="37">แล​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เอ​ลาม​ต้อง​ตกตะลึง​ตรงหน้า​พวก​ศัตรู​ของ​เขา​แล​ตรงหน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​เสาะหา​ชีวิต​ของ​เขา, แล​เรา​จะ​นำ​ความ​อันตราย​มา​เหนือ​เขา, คือ​ความ​กริ้ว​อัน​ร้ายกาจ​ของ​เรา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, แล​เรา​จะ​ใช้​กะ​บี่​ไป​ตาม​หลัง​ของ​เขา, กว่า​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เขา​ศูนย์​หาย​ไป​เสีย​หมด,</verse>
				<verse number="38">แล้ว​เรา​จะ​ตั้ง​พระที่นั่ง​ของ​เรา​ใน​เมือง​เอ​ลาม, แล​เรา​จะ​ทำลาย​กษัตริย์​แล​เจ้านาย​จาก​เมือง​เอ​ลาม, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="39">แต่​จะ​เกิด​เหตุ​ใน​วัน​เดือน​ที่​ข้าง​ปลาย, เรา​จะ​พา​ชะ​เลย​แห่ง​เอ​ลามก​ลับ​มา​อีก, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="50">
				<verse number="1">เป็น​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​โดย​ยิ​ระ​มะ​ยา​ต่อสู้​เมือง​บาบู​โลน, แล​ต่อสู้​ประเทศ​เคเซ็ด.</verse>
				<verse number="2">เจ้า​จง​บอก​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​ทั้ง​หลาย, แล​ป่าวประกาศ, แล​จง​ยก​ธง​ตั้ง​ขึ้น, จง​ป่าวประกาศ​อย่า​กำบัง, จง​บอก​ว่า, บาบูโลน​ต้อง​จับ​ได้​แล้ว, เบละ​ต้อง​ตกตะลึง​ไป, มะ​โร​ดัค​ต้อง​หัก​ลง, รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ตกตะลึง​ไป, รูป​เทียม​พระ​ของ​เขา​ต้อง​หัก​เป็น​ท่อนๆ แล้ว.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​มี​เมือง​ยก​มา​แต่​ฝ่าย​เหนือ​ต่อสู้​เมือง​บาบู​โลน, เมือง​นั้น​จะ​กระทำ​ให้​ประเทศ​บาบู​โลน​เริด​ร้าง​ไป, แล​จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​อาศัย​อยู่​ที่​นั้น, เขา​ทั้ง​หลาย​เลื่อน​หนี​ออก​ไป, เขา​ก็​ออก​ไป​แล้ว, ทั้งคน​แล​สัตว์​โดย​รัจ ฉาน.</verse>
				<verse number="4">ใน​วัน​เดือน​เหล่านั้น​แล​ใน​เวลา​นั้น, ลูกหลาน​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​จะ​มา, ทั้ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​แล​ลูกหลาน​แห่ง​ตระกูล​ยะฮูดา​ด้วย​กัน, จะ​เดิน​ไป​พลาง​ร้องไห้​พลาง, แล​จะ​แสวงหา​พระเจ้า​ของ​เขา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="5">เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไต่ถาม​ด้วย​ทาง​ที่​จะ​ไป​เมือง​ซี​โอน, มี​หน้า​ของ​เขา​ตั้ง​ตรง​ไป​ยัง​เมือง​ซี​โอน, บอก​ว่า, มา​เถิด, ให้​เรา​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เอา​ตัว​เรา​เข้า​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​ไมตรี​สัญญา​ตั้ง​เป็นนิตย์​ถาวร​ที่​จะ​ลืม​ไป​มิได้​เถิด</verse>
				<verse number="6">ไพร่พล​ของ​เรา​เป็น​ฝูง​แกะ​หลง​หาย​ไป, ผู้รักษา​ทั้ง​หลาย​นั้น​ได้​กระทำ​ให้​เขา​เดิน​ผิด​ไป, ผู้รักษา​เขา​ได้​กระทำ​ให้​เลี้ยว​ออก​จาก​ทาง​ที่​บน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย, เขา​ทั้งปวง​ได้​ไป​จาก​ภูเขา​ถึง​เนินเขา, เขา​ได้​ลืม​ที่​นอน​ของ​ตัว.</verse>
				<verse number="7">บรรดา​คน​ที่​ได้​พบปะ​เขา​นั้น​ได้​กิน​เขา​ทั้งหมด, แล​พวก​ศัตรู​ของ​เขา​ได้​บอก​ว่า, พวกเรา​ไม่​ได้​ทำ​ผิด, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ผู้​เป็น​ที่​ได้​อาศัย​ความ​สัตย์, คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​เป็น​ที่​หวัง​ใจ​ของ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="8">จง​เลื่อน​หนี​ออก​จาก​ที่​ท่ามกลาง​เมือง​บาบู​โลน, แล​ไป​จาก​ประเทศ​แห่ง​เคเซ็ด, แล​ให้​เป็น​เหมือน​อย่าง​แพะ​ตัวผู้​ที่​ได้​นำ​ฝูง​แพะ​ไป​นั้น​เถิด</verse>
				<verse number="9">เพราะ​นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ปลุก​ประเทศ​ใหญ่​ทั้ง​หลาย​แต่​ตำบล​ฝ่าย​เหนือ, แล​จะ​บันดาล​ให้​เขา​ยก​มา​ต่อสู้​บาบู​โลน​เป็น​กอง​ใหญ่, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ตั้ง​ตัว​เพื่อ​จะ​ยุทธนาการ​ต่อสู้​บาบู​โลน, เมือง​บาบู​โลน​จะ​ต้อง​จับ​แต่​ตรง​นั้น, ลูก​ธนู​ของ​เขา​จะ​เป็น​เหมือน​คน​มี​กำลัง​ใหญ่​ชำนิชำนาญ, จะ​ไม่​หันกลับ​เปล่า​สัก​ตัว​เดียว.</verse>
				<verse number="10">แล​เมือง​เคเซ็ด​จะ​ต้อง​เป็น​ของ​ปล้น, แล​บรรดา​คน​ที่​ปล้น​เขา​นั้น​จะ​อิ่มใจ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="11">ดูกร​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​ทำลาย​ที่​มฤ​ดก​ของ​เรา, จะ​เป็น​ไป​ดังนี้​เพราะ​เจ้า​ได้ยิน​ดี, แล​เพราะ​เจ้า​ได้​ชื่นชม,</verse>
				<verse number="12">แล​เพราะ​เจ้า​วิ่ง​กะ​โดด​ดุจดัง​นาง​วัว​รุ่น​ด้วย​กิน​หญ้า, แล​ได้​ร้อง​ดุจ​ม้า​ตัว​มี​กำลัง, มารดา​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​ตกตะลึง​นัก, ผู้​ที่​คลอด​เจ้า​จะ​มี​ความ​ละอาย, ก็​นี่​แน่ะ, ประเทศ​ทั้ง​หลาย​อัน​อยู่​ที่สุด​ปลาย,</verse>
				<verse number="13">เป็น​ป่า​โล่ง​เป็น​แผ่น​ดิน​แห้ง, แล​เป็น​ทะเลทราย. เพราะ​ความ​พิ​โร​ธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เมือง​นั้น​จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​อยู่, แต่​ที่​นั้น​จะ​เริด​ร้าง​ทีเดียว, ทุก​ทั่ว​คน​ที่​เดิน​ผ่าน​หน้า​เมือง​บาบู​โลน​จะ​ตกตะลึง​ไป, แล​จะ​สูด​ปาก​ประมาท​ด้วย​ความ​ทรมาน​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​แต่งตัว​เพื่อ​จะ​รบ​ต่อสู้​เมือง​บาบู​โลน​โดยรอบ, แต่​บรรดา​ที่​สำหรับ​โก่ง​ธนู​นั้น, จง​ยิง​ลูก​ธนู​ตรง​เมือง​บาบู​โลน, อย่า​เสียดาย​ลูก​ธนู​เลย, เพราะ​เมือง​บาบู​โลน​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="15">จง​โห่ร้อง​ต่อสู้​เมือง​บาบู​โลน​โดยรอบ, บาบูโลน​ได้​ยก​มือ​ของ​ตัว​ให้​เขา​แล้ว, เสา​รับรอง​เมือง​บาบู​โลน​ล่ม​ลง​แล้ว, กำแพง​เมือง​บาบู​โลน​ต้อง​พัง​ทำลาย​ลง​หมด, เหตุ​นี้​เป็น​เพราะ​ความ​กริ้ว​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​เอาโทษ​แก่​เมือง​บาบู​โลน, จง​กระทำ​แก่​เมือง​บาบู​โลน, เหมือน​บาบู​โลน​ได้​กระทำ​แก่​เมือง​อื่น​เถิด.</verse>
				<verse number="16">จง​ตัด​ผู้​หว่าน​พืช​ขาด​จาก​บาบู​โลน, ทิ้ง​ผู้​ที่​ถือ​เคียว​ใน​เวลา​เกี่ยว​ข้าว​เถิด. เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​หันกลับ​หา​พวก​ของ​ตัว​ทุก​ตัว​คน​เพราะ​กลัว​กะ​บี่​อัน​ข่มขี่, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​หนี​ไป​ถึง​ประเทศ​ของ​ตัว​ทุกคน</verse>
				<verse number="17">พวก​ยิศ​รา​เอล​เป็น​ฝูง​แกะ​ต้อง​กระจัดกระจาย​ไป, สิงห์โต​ทั้ง​หลาย​ได้​ขับไล่​เขา​ไป​เสีย, กษัตริย์​เมือง​อา​ซู​ระ​ได้​กัด​กิน​เขา​เป็นต้น, แล​ทีหลัง​นะ​บูคัศเนซัร​องค์​นี้​ผู้​เป็น​เจ้าเมือง​บาบู​โลน​ได้​หัก​กะ​ดู​ก​ของ​เขา​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="18">เหตุ​ดังนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เป็น​พระเจ้า​ฝ่าย​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ลงโทษ​แก่​เจ้าเมือง​บาบู​โลน​แล​แผ่น​ดิน​ของ​เขา, เหมือน​อย่าง​เรา​ได้​ลงโทษ​แก่​เจ้าเมือง​อา​ซู​ระ.</verse>
				<verse number="19">แล​เรา​จะ​นำ​พวก​ยิศ​รา​เอล​มา​ถึง​ที่อยู่​ของ​เขา​อีก, แล​เขา​จะ​กิน​บน​คา​รเม็ล​แล​มา​ซาน, แล​จิตต์​ใจ​ของ​เขา​จะ​อิ่ม​บน​เขา​เอ็ฟ​รา​ยิม​แล​ฆี​ละ​อาด.</verse>
				<verse number="20">ใน​วัน​เหล่านั้น​แล​ใน​เวลา​นั้น, ความ​บาป​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​เขา​จะ​ต้อง​สืบหา, แล​จะ​ไม่​มี, แล​ความผิด​ทั้ง​หลาย​ของ​ยะฮูดา (เขา​จะ​เสาะหา), แล​ความผิด​นั้น​เขา​จะ​ไม่​ปะ, เพราะว่า​เรา​จะ​ยก​ความผิด​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​เรา​ได้​เลือกสรร​รักษา​ไว้, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="21">จง​ขึ้น​ไป​ต่อสู้​ประเทศ​มิ​รา​ธาอิม, จำเพาะ​ตรง​ประเทศ​นั้น, แล​ให้​ต่อสู้​ชาวเมือง​พิ​คด, จง​ฆ่า​เสีย​แล​จง​ทำลาย​เสีย​สิ้นเชิง. ซึ่ง​อยู่​ที่​ข้างหลัง​เขา​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, แล​จง​กระทำ​ตามแต่​บรรดา​ทุกสิ่ง​ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​แก่​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="22">มี​เสียง​ยุทธนาการ​กัน​ใน​ประเทศ​นั้น, แล​มี​เสียง​แห่ง​ความ​ทำลาย​ใหญ่.</verse>
				<verse number="23">ค้อน​สำหรับ​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก​ต้อง​ตัด​หัก​เสียแล้ว​อย่างไร​หนอ, บาบูโลน​เป็น​ที่​เริด​ร้าง​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​ทั้งปวง​แล้ว​นั้น​อย่างไร​หนอ.</verse>
				<verse number="24">เรา​ได้​ปัก​บ่วง​แร้ว​ไว้​คัน​หนึ่ง, สำหรับ​จะ​ได้​ดัก​เจ้า, แล​เจ้า​ต้อง​ติด​ใน​ที่​นั้น​ด้วย, แล​เจ้า​ไม่​ทัน​รู้, โอ้​บาบู​โลน, เขา​จะ​ต้อง​ปะ​เจ้า​แล้ว, แล​เจ้า​ต้อง​ติด​ด้วย, เพราะ​เจ้า​ได้​ขัดขวาง​ต่อสู้​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="25">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เบิก​คลัง​อาวุธ​ของ​พระองค์​ออก, แล​ได้​เอา​เครื่อง​ศา​ตรา​วุธ​ทั้งปวง​สำหรับ​ความ​กริ้ว​ของ​พระองค์​ออก​มา​แล้ว, เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, มี​การ​ธุระ​ใน​ประเทศ​เคเซ็ด.</verse>
				<verse number="26">จง​เข้า​มา​ต่อสู้​กับ​บาบู​โลน​แต่​ที่สุด​ปลาย, จง​เปิด​คลังสินค้า​ทั้งปวง​ของ​เมือง, จง​กระทำ​ให้​เมือง​นั้น​เป็น​เหมือน​กองๆ, แล​จง​ทำลาย​เสีย​ให้​สิ้นเชิง, อย่า​ให้​เหลือ​อยู่​ใน​สัก​สิ่ง​หนึ่ง​เลย.</verse>
				<verse number="27">จง​ฆ่า​แต่​บรรดา​วัว​ตัวผู้​ของ​เขา, ให้​วัว​นั้น​ลง​ไป​ถึง​ที่​ฆ่า​ตัว​เสีย, วิบาก​จง​มี​แก่​ชาวเมือง​นั้น. เพราะ​วัน​กำหนด​ของ​เขา​มา​ถึง​แล้ว, คือ​เวลา​สำหรับ​จะ​ลงโทษ​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="28">มี​เสียงร้อง​แห่ง​ชาวเมือง​ที่​ได้​หนี​ไป​พ้น​ออก​จาก​ประเทศ​เมือง​บาบู​โลน, เพื่อ​จะ​ได้​ป่าวประกาศ​ใน​เมือง​ซี​โอน, ซึ่ง​ความ​พิ​โร​ธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา, คือ​ความ​พิ​โร​ธ​แห่ง​โบสถ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="29">จง​เรียกประชุม​พวก​คน​สำหรับ​รบ​ศึก​ด้วย​ธนู​มา​ให้​มา​ต่อสู้​เมือง​บาบู​โลน, เจ้า​ทั้ง​หลาย​สำหรับ​โก่ง​ธนู, จง​มา​ตั้ง​ทัพ​ล้อมรอบ​ต่อสู้​เมือง​บาบู​โลน, อย่า​ให้​ผู้ใด​ที่​นั้น​หนี​ไป​ได้​จง​ตอบแทน​แก่​เมือง​บาบู​โลน​ตาม​อย่าง​ที่​บาบู​โลน​ได้​กระทำ (แก่​เมือง​อื่น), จง​ทำ​แก่​เมือง​บาบู​โลน​ตามแต่​บรรดา​อย่าง​ที่​เมือง​บาบู​โลน​ได้​กระทำ, เพราะ​เมือง​บาบู​โลน​ได้​เป็นใจ​จองหอง​ต่อสู้​ผู้บริสุทธิ์​แห่ง​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="30">เหตุ​ฉะนี้​คน​หนุ่ม​ทั้งปวง​ของ​บาบู​โลน​จะ​ล้ม​ลง​ที่​ถนน​ทั้ง​หลาย, แล​บรรดา​คนใช้​สำหรับ​การ​ศึก​ของ​เมือง​นั้น​จะ​ต้อง​ตัดขาด​ออก​ใน​วัน​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="31">นี่​แน่ะ, โอ้​เจ้า​ผู้​จองหอง​นัก, เรา​ได้​ตั้ง​ต่อสู้​เจ้า​แล้ว, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส, เพราะ​วัน​กำหนด​ของ​เจ้า​มา​ถึง​แล้ว, คือ​เวลา​ที่​เรา​จะ​เยี่ยม​ลงโทษ​แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="32">แล​ผู้​ที่​จองหอง​จะ​สะดุด​กะ​เดื่อง​แล​ล้ม​ลง, แล​จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​ที่​จะ​พะ​ยุง​เขา​ขึ้น. แล​เรา​จะ​ก่อ​ไฟใน​บ้านเมือง​ของ​เขา, แล​ไฟ​นั้น​จะ​กิน​แต่​บรรดา​ทุกสิ่ง​อัน​ล้อมรอบ​เขา</verse>
				<verse number="33">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, พวก​ลูก​ยิศ​รา​เอล​ทั้ง​พวก​ลูก​ยะฮูดา​ได้​ต้อง​ข่มขี่​ด้วย​กัน, แล​บรรดา​คน​ที่​ได้​จับ​เขา​ไว้​เป็น​พวก​ชะ​เลย​นั้น​ได้​ยุด​หน่วง​เขา​ไว้​มั่นคง, ไม่​ยอม​ปล่อย​เข้า​ไป.</verse>
				<verse number="34">ผู้ช่วย​ไถ่​เขา​มี​กำลัง​ใหญ่, นาม​ชื่อ​ของ​ท่าน​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, พระองค์​จะ​ช่วย​ความ​คดี​ของ​เขา​โดย​ดี​แท้, เพื่อ​ประสงค์​จะ​ให้​ประเทศ​มี​ความ​สุข, แล​ให้​ชาวเมือง​บาบู​โลน​เกิด​ความ​สุข.</verse>
				<verse number="35">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, มี​กะ​บี่​อยู่​เหนือ​ชาว​เคเซ็ด, แล​เหนือ​พวก​เจ้านาย, แล​เหนือ​พวก​มี​ปัญญา​แห่ง​เมือง​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="36">มี​กะ​บี่​อยู่​เหนือ​จำพวก​มุสา, แล​จำพวก​นั้น​จะ​คลั่ง​ไป, แล​มี​กะ​บี่​เหนือ​จำพวก​กล้าหาญ​ใหญ่, แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​ตกตะลึง​ไป.</verse>
				<verse number="37">แล​มี​กะ​บี่​อยู่​เหนือ​ม้า​ทั้งปวง​ของ​เขา, แล​เหนือ​ราชรถ​ทั้งปวง​ของ​เขา, แล​เหนือ​บรรดา​พล​เมือง​ที่​ระคน​ปน​กัน​หลาย​ชาติ​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​บาบู​โลน, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​กลับ​เป็น​เหมือน​พวก​ผู้หญิง. แล​มี​กะ​บี่​อยู่​เหนือ​คลัง​ทั้งปวง​ของ​บาบู​โลน, แล​คลัง​นั้น​จะ​มี​ผู้ร้าย​ปล้น​เอา​ไป.</verse>
				<verse number="38">มี​ฝน​แล้ง​เหนือ​น้ำ​ทั้งปวง​ของ​บาบู​โลน, แล​น้ำ​ทั้งปวง​นั้น​จะ​ต้อง​แห้ง​เสีย​หมด, เพราะ​ประเทศ​นั้น​เป็น​สำหรับ​ไว้​รูป​พระ​แกะ, แล​เขา​ทั้งปวง​คลั่ง​ไป​ด้วย​รูป​แกะ​นั้น.</verse>
				<verse number="39">เหตุ​ฉะนี้​สัตว์​เถื่อน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ป่า​เปลี่ยว​ทั้ง​หมาป่า​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ที่นั่น. แล​นก​ออ​ศค​ริ​ช​จะ​อยู่​ที่นั่น, แล​เมือง​บาบู​โลน​จะ​ไม่​มี​มนุษย์​อยู่​อีก​ต่อไป​เป็นนิตย์, หรือ​จะ​ไม่​เป็นที่ๆ มนุษย์​อาศัย​ได้​ตั้งแต่​ชั่ว​อายุ​ต่อ​อายุ​ต่อไป.</verse>
				<verse number="40">ดุจ​พระเจ้า​ได้​บันดาล​ให้​เมือง​ซะ​โดม​แล​เมือง​อะ​โมรา​ล้ม​ลง, แล​บ้านเมือง​ที่อยู่​เคียง​กัน​ฉันใด​นั้น, จะ​ไม่​มี​มนุษย์​ผู้ใด​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​บาบู​โลน​ฉันนั้น, หรือ​จะ​ไม่​มี​บุตรชาย​มนุษย์​ผู้ใด​ที่​จะ​อยู่​นั้น​ได้, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="41">นี่​แน่ะ, มี​พล​เมือง​แต่​ฝ่าย​เหนือ, แล​เมือง​ใหญ่, แล​กษัตริย์​หลาย​องค์​ที่​ต้อง​ปลุก​ขึ้น​มา​แต่​ชาย​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="42">เขา​ทั้งปวง​จะ​ถือ​ธนู​แล​ทวน, เขา​เป็นใจ​ฉกรรจ์, แล​ไม่​ได้​สำแดง​ความ​เมตตา, เสียง​ปาก​ของ​เขา​ก็​คลื่น​ดุจ​น้ำทะเล, แล​เขา​ทั้งปวง​ขี่​บน​ม้า​ทุกคน​เตรียม​ขะบ​วน​ทัพ​เหมือน​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ที่​จะ​รบ​ศึก, โอ้​ลูก​หญิง​เมือง​บาบู​โลน, เขา​จะ​ต่อสู้​เจ้า.</verse>
				<verse number="43">เจ้าเมือง​บาบู​โลน​ได้ยิน​เสียง​ข่าว​ของ​เขา​ทั้งปวง, แล​มือ​ของ​เจ้า​จึง​อ่อนเปลี้ย​ไป, ความ​ปวด​สาหัส​ได้​จับ​เอา​เขา, ความ​เบ่ง​ดุจ​หญิง​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ที่​กำลัง​คลอด​บุตร​อยู่.</verse>
				<verse number="44">นี่​แน่ะ, เขา​จะ​ขึ้น​มา​ดุจ​สิงห์โต​แต่​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ที่​ท่วม​ฝั่ง, จะ​มา​ถึง​ที่อยู่​แห่ง​คน​มี​กำลัง​นัก, แต่​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เขา​ทั้งปวง​นั้น​หนี​จาก​เมือง​เร็ว​พลัน, ที่ไหน​จะ​มี​มนุษย์​ผู้ใด​อัน​เลือกสรร, ผู้​นั้น​เรา​จะ​ตั้ง​เหนือ​เมือง​บาบู​โลน. ด้วยว่า​ใคร​จะ​เป็น​เหมือน​เรา, แล​ใคร​จะ​กำหนด​เวลา​ให้​เรา, แล​ใคร​จะ​เป็น​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ผู้​อาจ​ยืน​ต่อหน้า​เรา​ได้.</verse>
				<verse number="45">เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​สะ​ดับ​ฟัง​ความ​ดำริ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ที่​พระองค์​ได้​ดำริ​ต่อสู้​เมือง​บาบู​โลน, แล​การ​ที่​พระองค์​ได้​ตั้ง​พระทัย​จะ​พา​ต่อสู้​แผ่น​ดิน​ประเทศ​ชาติ​เคเซ็ด, แท้จริง​ตัว​เล็กน้อย​ที่สุด​ใน​หมู่​นั้น​เขา​จะ​ชักนำ​ออก​มา​ภายนอก, แท้จริง​พระองค์​จะ​กระทำ​ที่อยู่​ของ​เขา​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​ที่​ร้าง​เปลี่ยว​ด้วย​เขา.</verse>
				<verse number="46">แผ่น​ดิน​โลก​สะเทือน​อยู่​เพราะ​เสียง​อึกทึก​ที่​เขา​ทั้ง​หลาย​มา​ตีเมือง​บาบู​โลน, แล​ความ​ร้องไห้​นั้น​เป็น​ที่​เขา​ได้ยิน​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​ทั้งปวง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="51">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ปลุก​ลม​ทำลาย​ต่อสู้​เมือง​บาบู​โลน, และ​ต่อสู้​คน​ทั้งปวง​ที่​ได้​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เขา, ที่​ได้​ยก​ขึ้น​ต่อสู้​เรา.</verse>
				<verse number="2">แล​เรา​จะ​ใช้​ผู้​สำหรับ​ฝัด​ข้าว, แล​เขา​จะ​ฝัด​เมือง​บาบู​โลน​ให้​เป็น​ประเทศ​เปล่า​ไป, เพราะ​ใน​วัน​ความ​ทุกข์​นั้น​เขา​ทั้งปวง​จะ​ต่อสู้​เมือง​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="3">ให้​ทหาร​ธนู​โก่ง​ธนู​ของ​ตัว​ต่อสู้​ผู้​ที่​โก่ง​ธนู, และ​ต่อสู้​ผู้​ที่​ยก​ตัว​ใน​เกราะ​ของ​ตัว, แล​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​เว้น​ชายหนุ่มๆ, จง​ทำลาย​แต่​บรรดา​กองทัพ​ของ​เขา​ให้​สิ้นเชิง.</verse>
				<verse number="4">ดังนี้​ผู้​พี่น้อง​ฆ่า​ตาย​จะ​ล้ม​ลง​ใน​ประเทศ​เคเซ็ด, แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​ถูก​อาวุธ​ทะลุ​ตลอด​ตัว​ใน​ถนน​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="5">ด้วยว่า​พวก​ยิศ​รา​เอล​แล​ยะฮูดา​มิได้​ต้อง​ทั้ง​จาก​พระเจ้า​ของ​ตัว, คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, มาตรว่า​ประเทศ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เต็ม​ด้วย​ความผิด​ต่อสู้​บริสุทธิ์​องค์​เดียว​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="6">จง​หนี​จาก​ที่​ท่ามกลาง​เมือง​บาบู​โลน, แล​ให้​รอด​ชีวิต​ของ​ตัว​ทุกๆ คน, อย่า​ให้​ความ​ฉิบหาย​มา​ถึง​ตัว​เพราะ​บาป​แห่ง​เมือง​บาบู​โลน, เพราะ​เวลา​นี้​เป็น​วัน​กำหนด​ความ​กริ้ว​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​จะ​ให้​ความ​ตอบแทน​คืน​แก่​เมือง​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="7">เมือง​บาบู​โลน​เป็น​ถ้วย​ทองคำ​ใน​หัตถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ที่​ได้​ให้​แต่​บรรดา​แผ่น​ดิน​โลก​เมา​ไป, ประเทศ​ทั้งปวง​ได้​กิน​แต่​ใน​น้ำ​องุ่น​แห่ง​เมือง​บาบู​โลน, เหตุ​ฉะนี้​ประเทศ​ทั้งปวง​จึง​คลั่ง​อยู่.</verse>
				<verse number="8">เมือง​บาบู​โลน​ล้ม​ลง​แล​ทำลาย​เสียแล้ว​โดยเร็ว​พลัน, จง​เห่า​ร้อง​เพราะ​บาบู​โลน, จง​หยิบ​เอา​ใบ​พิมเสน​เพื่อ​จะ​แก้​ปวด​ของ​บาบู​โลน, ถ้า​จะ​รักษา​หาย​ได้.</verse>
				<verse number="9">พวกเรา​ได้​มี​ความ​ปรารถนา​จะ​ให้​บาบู​โลน​หาย​โรค, แท้​บาบู​โลน​ยัง​ไม่​หาย, จง​ละทิ้ง​บาบู​โลน​เสีย, แล​ให้​พวกเรา​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ของ​ตน​ทุก​ทั่ว​คน, เพราะ​ความ​พิพากษา​สำหรับ​บาบู​โลน​นั้น​สูง​ถึง​อากาศ​บน​แล​ความ​พิพากษา​นั้น​ต้อง​ยก​ขึ้น​ถึง​ฟ้า.</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​นำ​ความ​ชอบธรรม​ของ​พวกเรา​ออก​มา​แล้ว, มา​เถิด, ให้​พวกเรา​ป่าวประกาศ​ภาระ​ธุระ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ใน​เมือง​ซี​โอน.</verse>
				<verse number="11">จง​กระทำ​ให้​ลูก​ธนู​ทั้ง​หลาย​เลื่อม​มัน​ไป, จง​ให้​เกราะ​ทั้งปวง​เต็ม​ไป, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ปลุกใจ​ของ​เจ้าเมือง​เม​ดาย​ทั้ง​หลาย​ให้​ขึ้น, เพราะ​พระองค์​มี​ดำริ​ต่อ​เมือง​บาบู​โลน, เพื่อ​จะ​ทำลาย​เมือง​บาบู​โลน​ให้​ได้, เพราะ​การ​นี้​เป็น​ความ​กริ้ว​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, (คือ) เป็น​ความ​กริ้ว​เพราะ​โบสถ์​วิหาร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="12">จง​ตั้ง​ธง​สำคัญ​บน​กำแพง​เมือง​บาบู​โลน, จง​จัดแจง​ให้​พวก​ตระเวน​มี​กำลัง​ใหญ่, จง​ตั้ง​พวก​สาระ​วัตร​ให้​ยืน​ขึ้น, จง​จัด​ทหาร​กอง​ซ่อน​ซุ่ม​ไว้, เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ดำริ​การ​แล​ได้​สำเร็จ​การ​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ตรัส​ต่อสู้​ชาวเมือง​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="13">โอ้​เมือง​ซึ่ง​ตั้งอยู่​ที่​น้ำ​มากมาย, มี​ทรัพย์​สมบัติ​บริบูรณ์, ที่สุด​ปลาย​ของ​เจ้า​ก็​มา​ถึง​แล้ว, แล​โอ​กา​ศ​ที่​จะ​กระทำ​การ​โลภ​ของ​เจ้า​นั้น​ก็​จะ​ถึง​ที่สุด​แล้ว.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​สาบาน​ด้วย​ชีวิต​ของ​พระองค์​ว่า, แท้จริง​เรา​ได้​ให้​เจ้า​เต็มไปด้วย​คน​มาก​ดุจ​ฝูง​ตัว​บุ้ง, แล​เขา​ทั้งปวง​ยก​เสียงร้อง​ตวาด​ต่อสู้​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ได้​สร้าง​แผ่น​ดิน​โลก​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์, พระองค์​ได้​ตั้ง​ประดิษฐาน​พิภพ​ด้วย​ปัญญา​ของ​พระองค์, แล​ได้​แผ่​ฟ้า​สวรรค์​ออก​ด้วย​ความ​เข้า​พระทัย​แห่ง​พระองค์,</verse>
				<verse number="16">ครั้น​เมื่อ​พระองค์​เปล่ง​สุรเสียง​ของ​พระองค์​ออก​ก็​เกิด​น้ำฝน​ใน​ฟ้า​มากมาย, แล​พระองค์​ได้​บันดาล​ให้​ไอน้ำ​ทั้งปวง​ขึ้น​แต่​ที่สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก. พระองค์​ได้​กระทำ​ให้​มี​ไฟฟ้า​ด้วย​น้ำฝน, แล​พาล​มอ​อก​มา​แต่​คลัง​ทั้งปวง​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="17">มนุษย์​ทุกคน​ก็​เป็น​ไป​ดุจ​สัตว์​โดย​รัจ ฉาน​หา​มี​ความ​รู้​ไม่, คน​สำหรับ​ทำ​รูป​พระ​ก็​ต้อง​ตกตะลึง​ใน​การ​ทำ​พระ​แกะ, เพราะ​รูป​พระ​หล่อ​ของ​ตัว​นั้น​เป็น​ความ​มุสา, แล​ไม่​มี​ลมหายใจ​ใน​รูป​พระ​ทั้ง​หลาย​นั้น.</verse>
				<verse number="18">รูป​พระ​นั้น​เป็น​ความ​เปล่า, เป็น​ธุระ​แห่ง​ความ​หลง, ใน​เวลา​สำหรับ​จะ​ลงโทษ​แก่​รูป​นั้น, มัน​จะ​ต้อง​ฉิบหาย​ไป.</verse>
				<verse number="19">ผู้​ที่​เป็น​สวน​แห่ง​ยา​โค​บ​ก็​ไม่​เหมือน​รูป​พระ​เหล่านั้น, เพราะ​พระองค์​เป็น​ผู้​ประดิษฐาน​แต่​บรรดา​ทุกสิ่ง​ทั้งปวง, แล (พวก​ยิศ​รา​เอล) เป็น​กิ่ง​สาขา​แห่ง​ที่​มฤ​ดก​ของ​พระองค์, นาม​ชื่อ​ของ​พระองค์​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="20">เจ้า​เป็น​ขวาน​รบ​ของ​เรา, แล​เป็น​เครื่อง​สำหรับ​รบ​ศึก, ด้วยว่า​เรา​หัก​เมือง​ทั้งปวง​เป็น​ท่อนๆ โดย​เจ้า, เรา​ทำลาย​ประเทศราช​ทั้ง​หลาย​โดย​เจ้า</verse>
				<verse number="21">แล​เรา​หัก​ม้า​แล​ผู้​ที่​ขี่ม้า​นั้น​ให้​เป็น​ท่อนๆ โดย​เจ้า, แล​เรา​หัก​ราชรถ​แล​ผู้​ที่​ขี่​ราชรถ​ให้​เป็น​ท่อนๆ โดย​เจ้า,</verse>
				<verse number="22">แล​เรา​หัก​เป็น​ท่อนๆ ซึ่ง​ผู้ชาย​แล​ผู้หญิง​โดย​เจ้า, แล​โดย​เจ้า เรา​หัก​เป็น​ท่อนๆ ซึ่ง​คนแก่​แล​คน​หนุ่ม, แล​โดย​เจ้า​หัก​เป็น​ท่อนๆ ซึ่ง​ชายหนุ่ม​แล​หญิงสาว,</verse>
				<verse number="23">แล​โดย​เจ้า เรา​หัก​เป็น​ท่อนๆ ซึ่ง​ผู้​เลี้ยง​แกะ​แล​ฝูง​แกะ​ของ​ตัว, แล​โดย​เจ้า​เรา​หัก​เป็น​ท่อนๆ ซึ่ง​ชาวนา​แล​วัว​ตัวผู้​เทียม​แอก​ของ​เขา, แล​โดย​เจ้า​เรา​หัก​เป็น​ท่อนๆ ซึ่ง​นาย​ทัพ​แล​เจ้านาย​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="24">แล​เรา​จะ​คืน​ให้แก่​เมือง​บาบู​โลน, แล​แก่​บรรดา​ชาว​เคเซ็ด, ซึ่ง​ความ​ร้าย​ทั้งปวง​ที่​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ใน​เมือง​ซี​โอน​ใน​ที่​เจ้า​ทั้งปวง​ได้​เห็น​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="25">นี่​แน่ะ, โอ้​ภูเขา​มัก​ทำลาย, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส, เรา​ตั้งอยู่​ต่อสู้​เจ้า​ผู้​ที่​ได้​ทำลาย​แต่​บรรดา​แผ่น​ดิน​โลก, แล​เรา​จะ​เหยียด​มือ​ของ​เรา​ออก​เหนือ​เจ้า, แล​เรา​จะ​กลิ้ง​เจ้า​ลง​จาก​ภูเขา​หิน​ทั้ง​หลาย​นั้น, แล​จะ​กระทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ภูเขา​อัน​ไหม​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="26">แล​เขา​ทั้งปวง​จะ​เอา​ก้อน​หิน​แต่​เจ้า​สัก​ก้อน​หนึ่ง​เพื่อ​จะ​ทำ​มุม​ตึก​มิได้, หรือ​จะ​เอา​ก้อน​หิน​แต่​เจ้า​สัก​ก้อน​หนึ่ง​เพื่อ​จะ​ทำ​ราก​ตึก​มิได้, แต่​เจ้า​จะ​เป็น​ความ​เริด​ร้าง​ต่อไป​เป็นนิตย์ พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="27">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ยกธงๆ หนึ่ง​ตั้ง​ขึ้น​ใน​ประเทศ, จง​เป่าแตร​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​ทั้งปวง, จง​จัดแจง​เมือง​ทั้ง​หลาย​เพื่อ​จะ​ต่อสู้​เมือง​บาบู​โลน, จง​ชุมนุม​ประเทศราช​แห่ง​อา​ระ​ราช​แล​มิ​นนิ​แล​อัซคินัศ​ให้​ยก​มา​ต่อสู้​เมือง​บาบู​โลน. จง​ตั้ง​แม่ทัพ​คน​หนึ่ง​ให้​ต่อสู้​เมือง​บาบู​โลน, จง​กระทำ​ม้า​ทั้งปวง​ให้​ยก​มา (ต่อสู้​เมือง​บาบู​โลน) ขึ้น​มา​มากมาย​ดุจ​ตัว​บุ้ง​ที่​เป็น​ขน​นั้น.</verse>
				<verse number="28">จง​จัดแจง​เมือง​ทั้ง​หลาย, ทั้ง​กษัตริย์​เมือง​เม​ดาย​ทั้งปวง, แล​แม่ทัพ​ทั้ง​หลาย​เมือง​เม​ดาย​นั้น, แล​บรรดา​เจ้านาย​เมือง​นั้น, แล​บรรดา​ประเทศ​ที่​ขึ้น​แก่​เมือง​เม​ดาย​นั้น​เถิด, ให้​ต่อสู้​เมือง​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="29">แล​ประเทศ​นั้น​จะ​สะเทือน​สะท้าน​แล​เป็น​ความ​ทุกข์, เพราะ​ความ​ดำริ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​สำเร็จ​ต่อสู้​เมือง​บาบู​โลน​ทุกสิ่ง, เพื่อ​จะ​ทำ​ให้​ประเทศ​บาบู​โลน​เป็น​ที่​เริด​ร้าง​ปราศ​จาก​คน.</verse>
				<verse number="30">ผู้ชาย​ทั้งปวง​ที่​มี​กำลัง​ใหญ่​แห่ง​เมือง​บาบู​โลน​ไม่​อาจ​สู้รบ​เขา, เขา​ติด​อยู่​ใน​ที่​อัน​เข้มแข็ง​ของ​เขา, กำลัง​ของ​เขา​สิ้น​เสียแล้ว, เขา​กลับ​เป็น​เหมือน​พวก​ผู้หญิง​ที่อยู่​ของ​เมือง​บาบู​โลน​ไฟ​ไหม​เสียแล้ว, กลอน​ประตูเมือง​บาบู​โลน​หัก​แล้ว.</verse>
				<verse number="31">คน​เร็ว​คน​หนึ่ง​จะ​วิ่ง​ไป​ปะ​คน​เร็ว​อีก​คน​หนึ่ง, แล​ราชทูต​คน​หนึ่ง​จะ​ไป​ปะ​ราชทูต​คน​หนึ่ง, เพื่อ​จะ​ทูล​เจ้าเมือง​บาบู​โลน​ให้​ผู้ว่า​เมือง​บาบู​โลน​ข้าง​ปลาย​โน้น​เสียๆ แล้ว.</verse>
				<verse number="32">แล​ช่อง​ที่​จะ​หนี​ไป​นั้น​ปิด​แล้ว, แล​ไม้​เขื่อน​ขัน​นั้น​ข้าศึก​ได้​เผา​เสีย​หมด, แล​ผู้ชาย​ทั้งปวง​สำหรับ​รบ​ศึก​นั้น​ต้อง​มี​ความ​กลัว.</verse>
				<verse number="33">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เป็น​พระเจ้า​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ลูก​หญิง​ของ​เมือง​บาบู​โลน​ดุจ​ลาน​ข้าว, ถึง​เวลา​ที่​จะ​นวด​หญิง​นั้น​แล้ว, อีก​สัก​หน่อย​หนึ่ง​จึง​จะ​ถึง​เวลา​เกี่ยว​ข้าว​แห่ง​หญิง​นั้น.</verse>
				<verse number="34">นะ​บูคัศเนซัร​เจ้าเมือง​บาบู​โลน​ได้​กิน​ข้าพ​เจ้า​เสีย​หมด​แล้ว, เขา​ได้​เคี้ยว​ตัว​ข้าพ​เจ้า, แล​เขา​ได้​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ภาชนะ​เปล่า, เขา​ได้​กลืน​ข้าพ​เจ้า​ลง​ไป​ดุจ​งู​ใหญ่, แล​เขา​ได้​เต็ม​ท้อง​ของ​เขา​ด้วย​กับ​เข้า​ทั้งปวง​อัน​ละเอียด​ดี​ของ​ข้าพ​เจ้า, แล้ว​แล​เขา​ได้​สำรอก​ข้าพ​เจ้า​ออก.</verse>
				<verse number="35">ความ​ร้าย​ที่​เขา​ทำ​แก่​ข้าพ​เจ้า​แล​แก่​เนื้อหนัง​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น, ขอ​ให้​มา​ตกลง​บน​บาบู​โลน, ชาวเมือง​ซี​โอน​จะ​ว่า​กระนั้น. แล​โลหิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น, ขอ​ให้​มา​บน​ชาวเมือง​เคเซ็ด​ทั้ง​หลาย, เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​จะ​ว่า​กระนั้น.</verse>
				<verse number="36">เหตุ​ดังนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ช่วย​สงเคราะห์​ความ​คดี​ของ​เจ้า, แล​จะ​เอา​ธุระ​ลงโทษ​เพื่อ​เจ้า, แล​เรา​จะ​ให้​น้ำทะเล​ของ​เมือง​บาบู​โลน​แห้ง​ไป, แล​จะ​กระทำ​ให้​น้ำพุ​ที่​เมือง​บาบู​โลน​ให้​แห้ง.</verse>
				<verse number="37">แล​เมือง​บาบู​โลน​จะ​เป็น​กองๆ, เป็น​ที่อยู่​แห่ง​หมาป่า, เป็น​ความ​น่า​พิศวง, แล​เป็น​ความ​สูด​ปาก​ดูหมิ่น​จะ​ปราศ​จาก​ชาวเมือง​อยู่.</verse>
				<verse number="38">เขา​ทั้งปวง​จะ​ร้อง​คราง​ด้วย​กัน​ดุจ​เสียง​หมู่​สิงห์โต​หนุ่ม, แล​เขา​จะ​ร้อง​ดุจ​ลูก​สิงห์โต.</verse>
				<verse number="39">เรา​จะ​บันดาล​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​มี​การ​เลี้ยง​กัน​ใน​ความ​รื่นเริง​ของ​เขา, แล​เรา​จะ​กระทำ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​เมา​สุรา, เพื่อ​เขา​จะ​ดีใจ, แล​หลับ​อยู่​เป็นนิตย์, แล​จะ​ไม่​ตื่น​ขึ้น​อีก, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="40">เรา​จะ​พา​เขา​ทั้ง​หลาย​ลง​มา​ดุจ​ฝูง​ลูก​แกะ​ถึง​ที่​ฆ่า, ดุจ​แกะ​ตัวผู้​แล​แพะ​ผู้​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="41">เมือง​ซี​ซัก​ตี​ได้​แล้ว​อย่างไร​หนอ, แล (เมือง) อัน​เป็น​ที่​สรรเสริญ​ทั่วไป​ใน​พิภพ​ต้อง​เสีย​ไม่​ทัน​รู้สึกตัว​อย่างไร​หนอ, เมือง​บาบู​โลน​กลับ​เป็น​ความ​พิศวง​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​เช่น​ไหน.</verse>
				<verse number="42">น้ำทะเล​ได้​ขึ้น​มา​บน​เหนือ​บาบู​โลน, เมือง​บาบู​โลน​คลุม​มิด​ด้วย​คลื่น​มากมาย​แห่ง​ทะเล​นั้น.</verse>
				<verse number="43">กรุง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​บาบู​โลน​เป็น​ความ​เริด​ร้าง​เสียแล้ว, เป็น​ประเทศ​แล้ง​แล​เป็น​ป่า, เป็น​ประเทศ​ที่​ไม่​มี​คน​อาศัย​อยู่, หรือ​ไม่​มี​บุตร​มนุษย์​จะ​เดิน​ผ่าน​หน้า​ใน​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="44">แล​เรา​จะ​ลงโทษ​แก่​เบ็ล​ใน​เมือง​บาบู​โลน, แล​จะ​เอา​ของ​ที่​เบ็ล​ได้​กลืน​ลง​แล้ว​นั้น​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​เขา, แล​เมือง​ทั้งปวง​จะ​ไม่​ไหล​เข้า​กับ​เบ็ล​อีก​เลย, กำแพง​บาบู​โลน​จะ​ล้ม​ลง.</verse>
				<verse number="45">ดูกร​ไพร่พล​ของ​เรา, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ออก​มา​แต่​ท่ามกลาง​เมือง​บาบู​โลน, แล​เจ้า​ทุกคน​จง​เอาชีวิต​ของ​ตัว​ให้​พ้น​ความ​พิ​โร​ธ​อัน​กล้า​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด.</verse>
				<verse number="46">แล​อย่า​ให้​เจ้า​เสียใจ​ไป, หรือ​อย่า​กลัว​เพราะ​ข่าว​นั้น​ที่​จะ​ได้ยิน​ใน​ประเทศ​นั้น, ด้วยว่า​จะ​มี​ข่าว​มา​ใน​ปี​หนึ่ง, แล​ถัด​ไป​อีก​ปี​หนึ่ง​จะ​มี​ข่าว​มา​อีก​แล (จะ​เกิด) ความ​ร้าย​ใน​ประเทศ​นั้น, เจ้าเมือง​ต่อ​เจ้าเมือง, (จะ​รบ​กัน).</verse>
				<verse number="47">นี่​แน่ะ, เหตุ​ดังนี้​เวลา​ปี​เดือน​กำลัง​เข้า​มา, ที่​เรา​จะ​มี​การ​ตัดสิน​บน​รูป​พระ​แกะ​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​บาบู​โลน, แล​ทั่ว​ประเทศ​เมือง​บาบู​โลน​จะ​ตกตะลึง​ไป, แล​บรรดา​ของ​เมือง​บาบู​โลน​ที่​จะ​ต้อง​ฆ่า​นั้น​ล้ม​ลง​ใน​ท่ามกลาง​เมือง.</verse>
				<verse number="48">ขณะนั้น​ฟ้า​สวรรค์​แล​แผ่น​ดิน​โลก, แล​บรรดา​ทุกสิ่ง​ที่​มี​ใน​ที่นั่น, จะ​ร้องเพลง​ให้​ยินดี​เพราะ​บาบู​โลน, ด้วยว่า​คน​ที่​ทำลาย​เมือง​บาบู​โลน​จะ​เข้า​มา​ถึง​เมือง​แต่​ฝ่าย​เหนือ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="49">เมือง​บาบู​โลน​ได้​ฆ่า​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​ล้ม​ลง​ฉันใด, คน​ที่​ถูก​อาวุธ​ตาย​แต่​ทั่ว​บรรดา​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​ล้ม​ลง​ที่​เมือง​บาบู​โลน​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="50">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​พ้น​คม​กะ​บี่​แล้ว, จง​ไป​เสีย, อย่า​นิ่ง​ยืน​อยู่, จง​ระลึก​ถึง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ห่างไกล, แล​ให้​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​เข้า​มา​ใน​ใจ​ของ​พวก​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="51">ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ตกตะลึง​ไป​แล้ว, เพราะ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​ข่าว​ดูหมิ่น​ดูถูก, ความ​ละอาย​ได้​ปิด​หน้าผาก​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​คน​ต่าง​ประเทศ​ทั้งปวง​ได้​เข้า​มา​ใน​ห้อง​บริสุทธิ์​ทั้ง​หลาย​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="52">นี่​แน่ะ, เหตุ​ฉะนี้​วัน​เดือน​ทั้ง​หลาย​จะ​มา, ที่​เรา​กระทำ​การ​พิพากษา​บน​เหนือ​รูป​เคารพ​แกะ​ทั้ง​หลาย​ของ​บาบู​โลน, แล​ทั่ว​ตลอด​ประเทศ​บาบู​โลน​จะ​มี​คน​ถูก​อาวุธ​ร้อง​ครวญ​อยู่, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="53">ถึง​มาตรแม้น​บาบู​โลน​จะ​ขึ้น​ไป​ถึง​ฟ้า, แล​แม้น​บาบู​โลน​จะ​กระทำ​ให้​ที่​สูง​กำลัง​ของ​ตัว​เข้มแข็ง​ขึ้น, คงจะ​มี​พวก​ทำลาย​มา​จาก​เรา​ไป​ถึง​เขา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="54">มี​เสียงร้อง​ได้​มา​แต่​บาบู​โลน, แล​เสียง​แห่ง​ทำลาย​ใหญ่​มา​แต่​ประเทศ​เคเซ็ด,</verse>
				<verse number="55">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทำลาย​บาบู​โลน​ให้​ร้าง​เสียแล้ว, แล​ให้​ทำลาย​ซึ่ง​เสียง​ใหญ่​จาก​บาบู​โลน​แล้ว. แล​คลื่น​ใหญ่​ของ​มา​บู​โลน​มี​เสียง​คลื่น ๆ ดุจ​น้ำท่วม​ใหญ่​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="56">เสียงร้อง​ของ​เขา​ก็​ออก​ดัง, ด้วยว่า​ผู้ทำ​ลาย​ได้​เข้า​มา​เหนือ​นาง​นั้น, คือ​เหนือ​บาบู​โลน, แล​ผู้ชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เมือง​ต้อง​จับ​แล้ว, ธนู​ทั้งปวง​ของ​เขา​ทุก​ตัว​คน​ต้อง​หัก​เสียแล้ว, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​ความ​ตอบแทน​ทั้งปวง, พระองค์​จะ​ตอบแทน​เขา​เป็น​แท้.</verse>
				<verse number="57">แล​จะ​กระทำ​ให้​เจ้า​ทั้งปวง​ของ​บาบู​โลน​แล​ผู้​มี​ปัญญา​ของ​เขา, แล​นาย​ทัพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, แล​พวก​ขุนนาง​ของ​เขา, แล​พวก​ผู้ชาย​ใหญ่​ของ​เขา, ให้​เมา​ไป, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​นั้น​จะ​หลับ​ไป​เป็นนิตย์, แล​จะ​ไม่​ตื่น​ขึ้น​อีก, ผู้​เป็น​กษัตริย์​ใหญ่ (ยิ่ง), ผู้​ทรง​นาม​ชื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="58">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, กำแพง​อัน​กว้างขวาง​แห่ง​เมือง​บาบู​โลน​จะ​ต้อง​หัก​ทำลาย​เสีย​หมด, แล​ประตู​สูง​ทั้ง​หลาย​ของ​เมือง​บาบู​โลน​จะ​ต้อง​เผา​ด้วย​ไฟ​เสีย, แล​พล​ไพร่​บาบู​โลน​จะ​ได้​ลงมือ​กระทำ​เสีย​เปล่า, แล​พล​เมือง (จะ​ได้​ทำ​การ) ใน​กอง​ไฟ, แล​เขา​จะ​เหน็ดเหนื่อย​ไป</verse>
				<verse number="59">(นี่) เป็น​คำ​ซึ่ง​ยิ​ระ​มะ​ยา​ผู้ทำ​นาย​ได้​สั่ง​ซะ​ยา​ระ​บุตร​ของ​เน​รี​ยา, ผู้​เป็น​บุตร​ของ​มา​เซ​ยา, เมื่อ​ซะ​รา​ยะ​ไป​ด้วย​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา​ถึง​เมือง​บาบู​โลน​ใน​ปี​ที่​สี่​ที่​ซิ​ดคี​ยา​เสวย​ราชย์​นั้น.</verse>
				<verse number="60">ซะ​รา​ยะ​ก็​เป็น​เจ้าที่​สำหรับ​หยุดพัก. ยิ​ระ​มะ​ยา​จึง​เขียน​ที่​หนังสือ​บรรดา​ความ​ทุกข์​ร้าย​ที่​จะ​มา​บน​เหนือ​บาบู​โลน, คือ​บรรดา​คำ​เหล่านี้​ที่​ได้​เขียน​ต่อสู้​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="61">แล​ยิ​ระ​มะ​ยาสั่ง​ซะ​รา​ยะ​ว่า, เมื่อ​ท่าน​จะ​ถึง​เมือง​บาบู​โลน, แล​จะ​ได้​เห็น, แล​จะ​ได้​อ่าน​บรรดา​คำ​เหล่านี้​แล้ว, ขณะนั้น​ท่าน​จง​กล่าว​ว่า,</verse>
				<verse number="62">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระองค์​ได้​ตรัส​ต่อสู้​เมือง​นี้​แล้ว, เพื่อ​จะ​ได้​ตัด​เขา​ให้​ออก​จนถึง​จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​อยู่​ใน​เมือง​มนุษย์​ก็ดี, สัตว์​โดย​รัจ ฉาน​ก็ดี, แต่​จะ​เป็น​เริด​ร้าง​เสีย​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="63">และ​เป็น​เหตุ​เมื่อ​ท่าน​อ่าน​หนังสือ​เล่ม​นี้​ให้​ครบ​แล้ว.</verse>
				<verse number="64">ท่าน​จง​เอา​ศิลา​ผูก​ไว้​กับ​หนัง​นี้​ก้อน​หนึ่ง, แล้ว​จง​โยนทิ้ง​เสีย​ใน​แม่น้ำ​ฟะ​รา​ธ, แล​ท่าน​จง​กล่าว​ว่า, ดุจดัง​นี้​เมือง​บาบู​โลน​จะ​ต้อง​จม​มิด​ไป​เสีย, แล​จะ​ไม่​ผุด​ขึ้น​จาก​ความ​ร้าย​ที่​เรา​จะ​นำมา​บน​เหนือ​เขา, แล​ชาวเมือง​ทั้ง​หลาย​จะ​เหน็ดเหนื่อย (สิ้น​กำลัง​ไป). ถ้อยคำ​ทั้ง​หลาย​ของ​ยิ​ระ​มะ​ยา​มี​มา​แต่เพียง​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="52">
				<verse number="1">ซิ​คคี​ยา​พระชนม์​อายุ​ยี่​สิบ​เอ็ด​ปี​เมื่อ​ท่าน​ตั้งต้น​เสวย​ราชย์, แล​ท่าน​ได้​เสวย​ราชย์​ใน​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น​สิบ​เอ็ด​ปี, แล​มารดา​ของ​ท่าน​มี​ชื่อ​วา​ฮะ​มูตัล, เป็น​ลูก​หญิง​ของ​ยิ​ระ​มะ​ยา​บ้าน​อยู่​ลิบ​นา.</verse>
				<verse number="2">แล​ซิ​ดคี​ยา​ได้​กระทำ​การ​ชั่ว​ให้​เคือง​ใน​คลอง​พระเนตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​บรรดา​เยี่ยงอย่าง​ที่​ยะ​โฮ​ยา​คิม​ได้​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ซิ​ดคี​ยา​ได้​คิด​กบฏ​ต่อ​เจ้าเมือง​บาบู​โลน, ก็​เกิด​เหตุ​ใน​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​แล​เมือง​ยะฮูดา, เพียง​พระองค์​ได้​ทิ้ง​ชาว​ยะ​รู​ซา​เลม​ชาวเมือง​ยะฮูดา​ให้​ออก​ไป​แต่​ตรง​พระ​พัก​ตร​พระองค์, แล​ซิ​ดคี​ยา​ได้​คิด​กบฏ​ต่อ​เจ้าเมือง​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="4">แล​ใน​ปี​ที่​เก้า​ซึ่ง​ซิ​ดคี​ยา​เสวย​ราชย์​นั้น, ณ เดือน​สิบ​ขึ้น​สิบ​ค่ำ, ก็​บังเกิด​เหตุ​คือ​นะ​บูคัศเนซัร​เจ้าเมือง​บาบู​โลน​มา​ถึง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, ทั้ง​ท่าน​แล​บรรดา​ทัพ​ของ​ท่าน, แล​ได้​ตั้ง​ทัพ​จะ​ต่อสู้, แล้ว​ก็​ตั้ง​ค่าย​ให้​ล้อมรอบ,</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ก็​ล้อมรอบ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เล​มอ​ยู่​จนถึง​ปี​ที่​สิบ​เอ็ด​ที่​ซิ​ดคี​ยา​เสวย​ราชย์.</verse>
				<verse number="6">แล​ใน​เดือน​สี่​นั้น​เป็น​วันที่​เก้า, ก็​บังเกิด​อดอยาก​ข้าว​แพง​ใน​เมือง, จน​ไม่​มี​อาหาร​ที่​จะ​ให้​ไพร่พล​เมือง​ใน​ประเทศ​กิน​เลย.</verse>
				<verse number="7">ขณะนั้น​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ก็​แตก, แล​บรรดา​ผู้ชาย​สำหรับ​รบ​ศึก​ใน​เมือง​นั้น​ก็​หนี​ไป, แล​ออก​ไป​จาก​เมือง​ใน​กลางคืน​โดย​ทาง​ประตู​ช่อง​กำแพง​ทั้ง​สอง​ชั้น, ที่​มี​ข้าง​สวน​แห่ง​กษัตริย์, ขณะนั้น​พวก​เคเซ็ด​กำลัง​ล้อมรอบ​เมือง​ไว้, แล​เขา (คือ​ทหาร​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​แล​ทหาร​พวก​ยิศ​รา​เอล) ก็​ออก​ไป​โดย​ทาง​แห่ง​ดิน​ราบ​เสมอ.</verse>
				<verse number="8">แต่​ทัพ​แห่ง​พวก​เคเซ็ด​ก็​ไล่​ตาม​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์, แล​ก็​ทัน​ใน​ที่ดิน​ราบ​เสมอ​แห่ง​เมือง​ยะ​ริ​โฮ, แล​บรรดา​ทัพ​ของ​ซิ​ดคี​ยา​ก็​ต้อง​กระจัดกระจาย​จาก​ซิ​ดคี​ยา.</verse>
				<verse number="9">ขณะนั้น​ทหาร​ของ​พวก​เคเซ็ด​จับ​ซิ​ดคี​ยา​กษัตริย์​ได้, แล​ก็​พา​ขึ้น​ไป​ถึง​เจ้าเมือง​บาบู​โลน, ตำบล​ริบ​ลา​ใน​ประเทศ​ฮา​มัธ, ที่นั่น​เจ้าเมือง​บาบู​โลน​ได้​ตัดสิน​ขาด​แก่​ซิ​ดคี​ยา.</verse>
				<verse number="10">แล​เจ้าเมือง​บาบู​โลน​ได้​ฆ่า​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​ซิ​ดคี​ยา​ใน​คลอง​พระเนตร​ซิ​ดคี​ยา, แล​เจ้าเมือง​บาบู​โลน​ได้​ฆ่า​บรรดา​พวก​เจ้านาย​แห่ง​เมือง​ยะฮูดา​ใน​เมือง​ริบ​ลา.</verse>
				<verse number="11">ขณะนั้น​เจ้าเมือง​บาบู​โลน​ได้​กระทำ​ให้​เนตร​ของ​ซิ​ดคี​ยา​ทั้ง​สอง​ข้าง​ให้​บอด​ไป. แล​เจ้าเมือง​บาบู​โลน​ให้​ผูกมัด​ซิ​ดคี​ยา​ด้วย​โซ่​ตรวน, แล้ว​ก็​พา​ไป​ถึง​เมือง​บาบู​โลน, แล​ใส่​คุก​ไว้​จนถึง​วัน​ตาย​แห่ง​ซิ​ดคี​ยา.</verse>
				<verse number="12">ใน​เดือน​ห้า​ขึ้น​สิบ​ค่ำ, เป็น​ปี​ที่​สิบ​เก้า​ที่​นะ​บูคัศเนซัร​เจ้าเมือง​บาบู​โลน​เสวย​ราชย์​นั้น, นะ​บู​ซา​ระ​ดาร​แม่ทัพ​ที่​ได้​ปรนนิบัติ​เจ้าเมือง​บาบู​โลน​นั้น, ก็​มา​ถึง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="13">แล​ได้​เผาไหม้​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​วัง​กษัตริย์​แล​บรรดา​ตึก​เรือน​แห่ง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​บรรดา​ตึก​เรือน​แห่ง​คน​ผู้ใหญ่​นั้น, นะ​บู​ซา​ระ​ดาร​ได้​เผา​ไฟ​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="14">แล​ทัพ​ของ​พวก​เคเซ็ด​ที่​ได้​อยู่​ด้วย​แม่ทัพ​ก็ได้​ทำลาย​กำแพง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เล​มล​ง​โดยรอบ.</verse>
				<verse number="15">ขณะนั้น​นะ​บู​ซา​ระ​ดาร​แม่ทัพ​ที่​ได้​พา​คน​ชะ​เลย​แห่ง​พวก​ไพร่พล​อัน​ยากจน, แล​พวก​ไพร่​อัน​เหลือ​เศษ​ซึ่ง​ค้าง​อยู่​ใน​เมือง, ทั้ง​พวก​ที่​หนี​จาก​เมือง​แล้ว​ตก​อยู่​กับ​เจ้าเมือง​บาบู​โลน, แล​คน​อื่น​แต่​ฝูง​ราษฎร​นั้น​พา​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="16">แต่​นะ​บู​ซา​ระ​ดาร​แม่ทัพ​ได้​ละ​ไพร่พล​ยากจน​แห่ง​ประเทศ​นั้น​ไว้​เพื่อ​เขา​จะ​ได้​รักษา​สวน​ต้น​องุ่น​แล​เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ชาวนา.</verse>
				<verse number="17">แล​เสา​ทองเหลือง​ที่​มี​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ทั้ง​เชิง​แล​ทะเล​ทองเหลือง (คือ​ขัน​ทองเหลือง​อัน​ใหญ่) ที่​มี​ใน​โบสถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา, พวก​เคเซ็ด​หัก​เสีย, แล้ว​ก็​เก็บ​เอา​ทองเหลือง​สำหรับ​ของ​นั้น​ยก​ไป​ถึง​เมือง​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="18">แล​กะทะ​ใหญ่​ทั้งปวง, ทิ้ง​เสียม​โกย​เถ้า, ทั้ง​คีม​คีบ​ไส้​ตะเกียง, แล​ชาม​แล​ช้อน​ทั้งปวง, แล​บรรดา​ภาชนะ​ทองเหลือง, ที่​เขา​ได้​ใช้​ปรนนิบัติ​ใน​โบสถ์​นั้น, เขา​ก็​เอา​ไป​เสีย.</verse>
				<verse number="19">แล​ชาม​ใหญ่, แล​ถาด​และ​ซา​ม​เล็ก, แล​กะทะ​ใหญ่, แล​เชิง​ตะเกียง, แล​ช้อน, แล​ถ้วย, เครื่องทอง​คำ​ทั้งนั้น, เครื่องเงิน​ที่​เป็น​เงิน​ทั้งนั้น, แม่ทัพ​เก็บ​เอา​ของ​เหล่านี้​ไป​หมด.</verse>
				<verse number="20">เสา​ทองเหลือง​นั้น​เป็น​สอง​เสา, อ่าง​ใหญ่​สำหรับ​ใส่​น้ำ​อ่าง​หนึ่ง​แล​รูป​วัว​ตัวผู้​ทองเหลือง​รอง​เชิง​เสา, ที่​กษัตริย์​ซะโล​โม​ได้​สร้าง​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​สิบ​สอง​ตัว, ทองเหลือง​ที่​ได้​ประกอบ​บรรดา​ของ​เหล่านี้​ก็​มาก​หา​ได้​ประมาณ​ชั่ง​ไม่.</verse>
				<verse number="21">แล​ถึง​เสา​ทั้ง​สอง​วัน, ละ​เสาๆ นั้น​สูง​สิบ​แปด​ศอก, แล​บัว​เสา​ที่​ข้างบน​นั้น​สิบ​สอง​ศอก, ล้อมรอบ​เสา​อยู่, หน้า​ได้​สี่​นิ้ว, แล​เป็นโพรง​ใน.</verse>
				<verse number="22">แล​หน้า​กะ​ดาน​เป็น​ทองเหลือง​อยู่​ที่​บน​เสา​นั้น, เป็น​หน้า​กะ​ดาน​อัน​ยาว​ได้​ห้า​ศอก, แล​มี​เครื่องประดับ​ตา​ชุน​แล​รูป​ทับทิม​อยู่​บน​หน้า​กะ​ดาน​ล้อมรอบ​นั้น, ล้วนแต่​ทองเหลือง. แล​เสา​ทองเหลือง​ที่​สอง​นั้น​ก็​ประดับ​ด้วย​ทับทิม​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="23">แล​มี​รูป​ทับทิม​ข้าง​ละ​เก้า​สิบ​หก​ผล. แล​บรรดา​รูป​ทับทิม​ที่อยู่​บน​ตา​ชุน​นั้น​นับ​ได้​ร้อย​ผล​โดยรอบ.</verse>
				<verse number="24">แล​แม่ทัพ​เอา​ตัว​ซะ​รา​ยะ​ผู้​เป็น​ปุโรหิต​และ​ซะ​ฟัน​ยา​ผู้​ปุโรหิต​ที่​สอง,</verse>
				<verse number="25">แล​ผู้รักษาประตู​ทั้ง​สาม​คน​นั้น, แล​แม่ทัพ​ก็​เอา​ขันที​คน​หนึ่ง​ออก​มา​จาก​เมือง​เป็น​ผู้​พนักงาน​รักษา​ผู้ชาย​ทั้ง​หลาย​สำหรับ​ข้าศึก, แล​เอา​ผู้ชาย​เจ็ด​คน​ที่​เป็น​พนักงาน​อยู่​ใกล้​แก่​กษัตริย์​ที่​เขา​พบ​ได้​ใน​เมือง, แล​เอา​พวก​อาลักษณ์​ที่​เป็น​สำคัญ​ใน​พล​เมือง​เป็น​พนักงาน​ประชุม​ไพร่พล​แห่ง​ประเทศ, แล​เอา​ผู้ชาย​แต่​พล​ไพร่​แห่ง​ประเทศ​ที่​พบ​ได้​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​ได้​หก​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="26">แล​นะ​บู​ซา​ระ​ดาร​แม่ทัพ​ก็​เอา​คน​เหล่านั้น​พา​เอา​ไป​ถึง​เจ้าเมือง​บาบู​โลน​ที่​ตำบล​ริบ​ลา.</verse>
				<verse number="27">แล​เจ้าเมือง​บาบู​โลน​ก็​ประหาร​คน​เหล่านั้น​ให้​ตาย​ที่​บ้าน​ริบ​ลา​ใน​ประเทศ​ฮา​มัธ. ดังนี้​พวก​ยะฮูดา​ต้อง​กวาด​ออก​จาก​ประเทศ​ของ​ตัว​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย.</verse>
				<verse number="28">นี้​และ​เป็น​พล​ไพร่​ที่​นะ​บูคัศเนซัร​ได้​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​เสีย, คือ​ว่า​ใน​ปี​ที่​เจ็ด​ก็​ถวาย​เอา​พวก​ยะฮูดา​สาม​พัน​กับ​ยี่​สิบ​สาม​คน.</verse>
				<verse number="29">ใน​ปี​ที่​สิบ​แปด​แห่ง​นะ​บูคัศเนซัร, ท่าน​ได้​เอา​ไป​จาก​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​แปด​ร้อย​สาม​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="30">ใน​ปี​ที่​ยี่​สิบ​สาม​แห่ง​นะ​บูคัศเนซัร​นั้น นะ​บู​ซา​ระ​ดาร​แม่ทัพ​ก็​กวาด​เอา​ชาติ​ยะฮูดา​ไป​ได้​เจ็ด​ร้อย​สี่​สิบ​ห้า​คน, บรรดา​คน​เหล่านั้น​สิริ​ด้วย​กัน​เป็น​สี่​พัน​หก​ร้อย​คน</verse>
				<verse number="31">แล้ว​ใน​ปี​ที่​สาม​สิบ​เจ็ด​แห่ง​ความ​ชะ​เลย​ยะ​โฮ​ยา​คิม, กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา ณ เดือน​สิบ​สอง​วันที่​ยี่​สิบ​ห้า, แล้ว​เอวิลมะ​โร​ดัค​เป็น​เจ้าเมือง​บาบู​โลน, ใน​ปี (ที่​หนึ่ง) ของ​ท่านๆ ได้​โปรดเกล้า​ยะ​โฮ​ยา​คิม​เจ้าเมือง​ยะฮูดา​ให้​ขึ้น,</verse>
				<verse number="32">แล​เอา​ยะ​โฮ​ยา​คิม​มา​จาก​คุก, แล​ได้​ตรัส​ปราศรัย​แก่​ยะ​โฮ​ยา​คิม, ให้​ตั้ง​ที่นั่ง​ของ​ท่าน​สูง​กว่า​ที่นั่ง​แห่ง​กษัตริย์​ชะ​เลย​อื่น​ทั้งปวง​ที่อยู่​ด้วย​กัน​ใน​เมือง​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="33">แล้ว​โปรด​ให้​เปลี่ยน​เครื่องทรง​ของ​ท่าน​ที่​เคย​ทรง​อยู่​ใน​คุก​นั้น, แล​ได้​โปรด​ให้​เสวย​อาหาร​ต่อหน้า​ท่าน​จน​ตลอด​สิ้น​อายุ​ยะ​โฮ​ยา​คิม.</verse>
				<verse number="34">ของ​ที่​ยะ​โฮ​ยา​คิม​เสวย​นั้น, เจ้าเมือง​บาบู​โลน​ได้​โปรด​แบ่ง​เครื่อง​เสวย​ของ​ท่าน​เป็น​ส่วน, ส่วน​ทุก​วัน​ให้​ยะ​โฮ​ยา​คิม​เสวย​จนถึง​วันที่​ยะ​โฮ​ยา​คิม​สิ้นพระชนม์, คือ​ตลอด​ปี​เดือน​อายุ​ของ​ยะ​โฮ​ยา​คิม</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="25">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">กรุง​ที่​แต่ก่อน​คับคั่ง​ด้วย​พล​เมือง, บัดนี้​มา​อ้างว้าง​อยู่​ได้​อย่างไร​หนอ? กรุง​ที่​แต่ก่อน​รุ่งเรือง​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​ทั้งปวง​นั้น, ครั้น​มา​บัดนี้​กลาย​เป็น​ดุจดัง​หญิง​ม่าย​อย่างไร​กัน​หนอ? กรุง​ที่​เคย​เป็น​ดัง​เจ้าหญิง​ใน​ท่ามกลาง​อาณานิคม​ทั้ง​หลาย​นั้น, มี​อย่างไร​จึง​กลับ​มา​เป็น​เมือง​ต้อง​ส่ง​ส่วย​เช่นนี้​หนอ?</verse>
				<verse number="2">กรุง​นั้น​ได้​พิลาป​ร่ำไห้​ใน​ราตรีกาล​อย่าง​สะ​อึก​สะอื้น, และ​น้ำตา​ของ​นาง​นั้น​อา​ม​แก้ม​ทั้ง​สอง​ข้าง; นาง​จะ​หา​ใคร​ใน​ท่ามกลาง​คน​ที่​ได้​รับ​นาง​นั้น, มา​ปลอบโยน, ก็​หา​พบ​ไม่. บรรดา​พวก​เพื่อน​ของ​นาง​สิ้น​ทุกคน​ได้​ทรยศ​นาง, เขา​ทั้งปวง​กลับ​เป็น​ศัตรู​แก่​นาง.</verse>
				<verse number="3">ยะฮูดา​ได้​ถูก​กวาด​ไป​เป็น​ชะ​เลย, ได้​รับ​ทุกข์ทรมาน, ต้อง​ทำงาน​อย่าง​ทาส, นาง​ต้อง​พำนัก​อยู่​ท่ามกลาง​คน​ต่างชาติ, นาง​ไม่​มี​ความ​สงบสุข​เลย. บรรดา​ผู้​ข่มเหง​ได้​ไล่​ทัน​นาง​เมื่อ​เวลา​นาง​คับใจ.</verse>
				<verse number="4">ถนนหนทาง​ที่​เข้า​กรุง​ซี​โอน​ก็​โศกเศร้า​อยู่, เพราะ​ไม่​มี​ผู้ใด​เดิน​ไป​ใน​งาน​สมโภช; บรรดา​ประตูเมือง​ของ​นาง​นั้น​เริด​ร้าง​เสียแล้ว, พวก​ปุโรหิต​ทั้งปวง​ของ​นาง​ได้​พา​กัน​ทอดถอนใจ: หญิงสาว​ทั้งปวง​ของ​นาง​ก็​พลอย​เป็นทุกข์, และ​ตัวนาง​เอง​ได้​รับ​ความ​ขื่นขม.</verse>
				<verse number="5">พวก​ปฏิปักษ์​ของ​นาง​กลาย​เป็นใหญ่เป็นโต, พวก​ปัจจามิตร​ของ​นาง​ได้​จำเริญ​ขึ้น, ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทำ​ให้​นาง​ทุกข์​เพราะ​ความผิด​อัน​มหันต์​ของ​นาง, ลูกเต้า​ทั้ง​หลาย​ของ​นาง​ตก​ไป​เป็น​ชะ​เลย​ต่อหน้า​ศัตรู.</verse>
				<verse number="6">และ​ความงาม​ของ​บุตรี​แห่ง​กรุง​ซี​โอน​ก็​ปลา​ต​ไป: พวก​เจ้านาย​ของ​นาง​ก็​กลับ​เป็น​ดุจ​ฝูง​กวาง​ที่​หา​ทุ่งหญ้า​เลี้ยง​ชีวิต​ไม่​ได้, และ​ได้​วิ่ง​ป้อแป้​ไป​ข้างหน้า​นายพราน.</verse>
				<verse number="7">ยะ​รู​ซา​เลม​เมื่อ​ตก​อยู่​ใน​ยาม​แห่ง​ความ​ทุกข์​และ​ใน​ความ​ลำ​เค็ญ​ก็ได้​หวน​ระลึก​ถึง​ความ​สุข​สำราญ​บาน​ใจ​ของ​ตน​ที่​ตน​เคย​มี​ใน​ครั้ง​กระโน้น: ลเมือง​ของ​นาง​ตก​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​พวก​ปัจจามิตร, และ​หา​มี​ผู้ใด​จะ​สงเคราะห์​นาง​ไม่, พวก​ปัจจามิตร​เห็น​นาง​แล้ว​ก็​เยาะเย้ย​ดูหมิ่น​ความ​เริด​ร้าง​ของ​นาง.</verse>
				<verse number="8">ยะ​รู​ซา​เลม​ได้​ทำ​ผิด​ใหญ่หลวง; เหตุ​ฉะนี้​นาง​จึง​ต้อง​ถูก​ถอด​ออก​เสีย, บรรดา​คน​ที่​เคย​ได้​ให้​เกียรติยศ​แก่​นาง, มา​บัดนี้​ก็​ลบหลู่​นาง, เพราะ​เหตุ​เขา​ทั้ง​หลาย​เห็น​นาง​สิ้นเนื้อประดาตัว: เออ, นาง​ได้​ทอดถอนใจ​ใหญ่​และ​หัน​หลัง​ให้.</verse>
				<verse number="9">ระดู​ของ​นาง​ก็​เก​อะ​กรัง​อยู่​ใน​กะ​โป​รง​ของ​นาง; และ​นาง​หา​ได้​ระลึก​ถึง​อนาคต​ของ​นาง​ไม่; เพราะ​ดังนั้น​นาง​จึง​ได้​เสื่อมทราม​ลง​เร็ว​อย่าง​น่า​ใจหาย; นาง​ก็​ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​เล้าโลม: “โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ได้​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดู​ความ​ทุกข์ยาก​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​พวก​ปัจจามิตร​ได้​กาง​ข้อ​กับ​ข้าพ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="10">พวก​ปัจจามิตร​ได้​แบมือ​ลูบคลำ​บรรดา​ของ​วิเศษ​ของ​นาง, ด้วย​นาง​ได้​เห็น​พวก​มิจฉา​ทิฏฐิ​เข้า​มา​ใน​โบสถ์​ของ​นาง, ด้วยว่า​พระองค์​ได้​ทรง​ห้าม​ไม่​ให้​เข้า​มา​ใน​ที่ประชุม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="11">บรรดา​พล​เมือง​ของ​นาง​ได้​ทอดถอนใจ​ใหญ่, เขา​ทั้ง​หลาย​เสาะหา​อาหาร; และ​พวกเขา​ได้​เอา​ของ​วิเศษ​ของ​ตัว​ออก​แลก​อาหาร​กิน, เพื่อ​จะ​ได้​ประทัง​ชีวิต. “โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ได้​ทรง​ทอด​พระเนตร​แลดู​เถอะ, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​กลับกลาย​เป็น​ที่​เหยียดหยาม​ไป​เสียแล้ว.”</verse>
				<verse number="12">“ดูกร​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เดิน​ผ่าน​ไป, ท่าน​ไม่​เกิด​ความรู้สึก​อะไร​บ้าง​หรือ? นี่​แน่ะ, จง​ดู​ซิ​ว่า, มี​ความ​ทุกข์​ใด​บ้าง​ไหม​อัน​เหมือน​ความ​ทุกข์​ที่​เขา​ได้​ทำ​กับ​ข้าพ​เจ้า, เป็น​ความ​ทุกข์​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​ข้าพ​เจ้า​ใน​วันที่​พระองค์​ได้​ทรง​กริ้ว​ข้าพ​เจ้า​อย่าง​เกรี้ยวกราด​นั้น.</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​ส่ง​เพลิง​ลง​มา​แต่​เบื้องบน​ให้​เข้า​ไป​ใน​กะ​ดู​ก​ทั้ง​หลาย​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพลิง​นั้น​ก็​ลุกลาม​เผาผลาญ​กะ​ดู​ก​เสีย; พระองค์​ได้​กาง​เครื่อง​ดัก​ไว้​ดัก​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​ได้​ขัด​ขา​ให้​ข้าพ​เจ้า​ลม​หงาย​หลัง: พระองค์​ได้​กระทำ​ข้าพ​เจ้า​ให้​ว้าเหว่​และ​วิงเวียน​อยู่​วันยังค่ำ.</verse>
				<verse number="14">ภาระ​แห่ง​ความผิด​ทั้งมวล​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​อยู่​ใน​ความ​ควม​คุม​แห่ง​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์; แอก​นั้น​สัก​กะ​ชับ​รัดรึง​รอบ​คอ​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​ได้​กระทำ​ให้​กำลัง​ข้าพ​เจ้า​ตก​ไป. พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มอบ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​มือ​คน​ทั้ง​หลาย, ที่​ข้าพ​เจ้า​ไม่​สามารถ​ต่อต้าน​เขา​ได้.</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​นักรบ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​เป็น​คน​ใช้การไม่ได้​ใน​บ้านเมือง​ของ​ข้าพ​เจ้า; พระองค์​ได้​เกณฑ์​กองทัพ​ให้​มา​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​จะ​ให้​พวก​คน​หนุ่ม​ของ​ข้าพ​เจ้า​แหลก​เป็น​จุณณ์วิจุณณ์​ไป: พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เหยียบย่ำ​ลูกสาว​แห่ง​ยะฮูดา​ดัง​เหยียบ​ผล​องุ่น​ลง​ใน​หีบ​บีบ​น้ำ​องุ่น.</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เหตุ​เหล่านี้​เอง​ที่​ข้าพ​เจ้า​ร้องไห้​ร้อง​ห่ม​มี​น้ำตาไหล​ออก​นองหน้า, และ​เพราะ​ผู้​ปลอบโยน​ที่​จะ​เล้าโลม​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​อยู่​ไกล​จาก​ข้าพ​เจ้า: และ​เหล่า​ลูก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ว้าเหว่, เพราะ​พวก​ศัตรู​ได้​ชัย​ชะ​นะ.”</verse>
				<verse number="17">เมือง​ซี​โอน​ได้​แบมือ​ทั้ง​สอง​ออก​วิงวอน, แต่​ไม่​มี​ใคร​จะ​ประเล้าประโลม​นาง. พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มี​รับสั่ง​อัน​เกี่ยวกับ​ยา​โค​บ​ว่า, ให้​บรรดา​ประเทศ​ใกล้เคียง​ของ​ยา​โค​บ​ตั้ง​ตัว​ขึ้น​เป็น​ศัตรู: ยะรู​ซา​เลม​เหมือน​สตรี​ถึงผ้า​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="18">“พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​กระทำ​ถูก​แล้ว, เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​ขัดขืน​บัญญัติ​ของ​พระองค์. ดูกร​บรรดา​พล​เมือง​ทั้งปวง, ถึงกระนั้น​ข้าพ​เจ้า​ก็​ขอ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ฟัง​และ​ได้​มา​มองดู​ความ​เจ็บปวด​ของ​ข้าพ​เจ้า​บ้าง​เถอะ: สาวๆ ของ​ข้าพ​เจ้า​และ​หนุ่มๆ ของ​ข้าพ​เจ้า​ตก​ไป​เป็น​ชะ​เลย​แล้ว.</verse>
				<verse number="19">ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้อง​เสียง​ดัง​เรียก​บรรดา​คน​ที่​เคย​รักใคร่​ข้าพ​เจ้า, แต่​เขา​ได้​หัน​หลัง​ให้​ข้า​พ: พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​ผู้ปกครอง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ขาดใจ​ตาย​ที่​กลาง​เมือง, ขณะ​เมื่อ​เขา​กำลัง​หา​อาหาร​ประทัง​ชีวิต.</verse>
				<verse number="20">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​พิจารณา​ดู​บ้าง, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ทุกข์​นัก; จิตต์ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทุรนทุราย​อยู่, จิตต์ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ยุ่งเหยิง, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ดื้อดึง​อย่าง​ร้ายกาจ: นอก​เมือง​มี​คน​ต้อง​คม​กะ​บี่​ตาย, ใน​เมือง​มี​คน​เกิด​โรค​ตาย.</verse>
				<verse number="21">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน, ว่า​ข้าพ​เจ้า​ทอดถอนใจ​อยู่, ว่า​หา​มี​ผู้ใด​จะ​ปลอบโยน​ข้าพ​เจ้า​ไม่. บรรดา​พวก​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​เรื่อง​ความ​ทุกข์​ของ​ข้าพ​เจ้า; เขา​ทั้ง​หลาย​พา​กัน​ดีใจ​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​อย่าง​นี้: คือ​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​นำ​วา​ร​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​ประกาศ​ไว้​นั้น​มา​ถึง​ข้าพ​เจ้า, ขอ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​เป็น​เหมือน​อย่าง​ข้าพ​เจ้า​บ้าง​เถอะ.</verse>
				<verse number="22">ขอ​ให้​บรรดา​ความ​ชั่ว​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​มา​ปรากฏ​ต่อ​พระ​พัก​ตร​ของ​พระองค์, และ​ขอ​ให้​ทรง​กระทำ​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​เหมือน​อย่าง​พระองค์​ได้​กระทำ​แก่​ข้าพ​เจ้า​เพราะ​ความผิด​ของ​ข้าพ​เจ้า​เถิด; ด้วย​ความ​สะท้อน​ถอนใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​มากมาย​หลาย​ครั้ง, และ​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​อ่อนเพลีย​เต็มที่​แล้ว.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ช่าง​คลุม​บุตรี​ชาว​ซี​โอน​เสีย​ด้วย​เมฆ​ใน​ยาม​กริ้ว​ได้​อย่างไร​กัน? พระองค์​ได้​ทรง​ทิ้ง​สง่า​ราศี​ของ​ยิศ​รา​เอล​ให้​ตก​จาก​ฟ้า​ลง​ถึง​ดิน, และ​ใน​ยาม​กริ้ว​ไม่​ได้​ทรง​ระลึก​ถึง​ว่า​เป็น​แท่น​รอง​พระบาท​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​เผาผลาญ​บรรดา​บ้านเมือง​แห่ง​ยา​โค​บ​ลง​แล้ว​โดย​ปราศ​จาก​ความ​สงสาร. ด้วย​ความ​กริ้ว​พระองค์​ได้​ทรง​พัง​ป้อม​ทั้ง​หลาย​ของ​บุตร​แห่ง​ยะฮูดา​ให้​ทะลาย​ลง, พระองค์​ได้​โค่น​ป้อม​ทั้ง​หลาย​นั้น​ลง​ถึง​ดิน; พระองค์​ได้​ทำ​ให้​อาณาจักร​และ​พวก​เจ้านาย​ใน​อาณาจักร​นั้น​ได้​รับ​ความ​อัปยศ.</verse>
				<verse number="3">ด้วย​ความ​กริ้ว​พระองค์​ได้​ตัด​บรรดา​สิงห์​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ขาด​เสีย​สิ้น; พระองค์​ได้​หด​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​มา​เสีย​จาก​หน้า​ศัตรู: และ​ได้​เผาผลาญ​ตระกูล​ยา​โค​บ​ดุจ​เพลิง​ลุก​โพลง​ไหม้​กิน​ไป​รอบๆ.</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ได้​โก่ง​ธนู​ของ​พระองค์​ดั่ง​ว่า​เป็น​ศัตรู, ยก​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​ทีท่า​ดุจ​ปัจจามิตร, และ​ได้​ฆ่า​บรรดา​ทารก​ที่​น่ารัก​น่า​ชม​ใน​กะ​โจม​แห่ง​บุตรี​ของ​ซี​โอน​เสีย. พระองค์​ได้​จะ​บาย​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์​ออก​มา​ดุจ​เพลิง.</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วาก​ลาย​เป็น​ดั่ง​ศัตรู, พระองค์​ได้​เผาผลาญ​พวก​ยิศ​รา​เอล​เสีย​หมด​แล้ว, พระองค์​ได้​ทรง​จุด​บรรดา​วัง​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ให้​ไหม้​หมอน​หมด​ไป, พระองค์​ได้​ทรง​ฟัง​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ​ของ​ยิศ​รา​เอล​ให้​ทะลาย​ลง​เสีย​สิ้น​แล้ว, ทรง​ทวี​ความ​เศร้าโศก​และ​ความ​พิลาป​ร่ำไร​ให้แก่​บุตรี​แห่ง​ยะฮูดา.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ได้​พัง​พลับพลา​ของ​พระองค์​เสีย​เหมือน​หนึ่ง​เป็น​แต่เพียง​สวน; พระองค์​ได้​ทรง​ทำลาย​สถานที่​ประชุม​ชน​ของ​พระองค์​เสีย, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​บรรดา​พิธีการ​เลี้ยง​ทั้ง​การ​ถือ​วัน​ซะบา​โต​ให้​เป็น​ที่​เฉยเมย​ใน​เมือง​ซี​โอน​เสีย​สิ้น, ด้วย​ความ​กริ้ว​พระองค์​ได้​เหยียดหยาม​องค์​กษัตริย์​และ​ปุโรหิต​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เขี่ย​แท่น​บูชา​ของ​พระองค์​ทิ้ง​เสีย, พระองค์​ได้​รังเกียจ​โบสถ์​ของ​พระองค์, กำแพง​วัง​ทั้ง​หลาย​นั้น​พระองค์​ได้​มอบ​ไว้​ใน​เงื้อมมือ​ศัตรู. เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ส่ง​เสียง​อึกทึก​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เหมือน​อย่าง​ใน​วัน​พิธีการ​เลี้ยง.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​กะ​การ​ไว้​แล้ว​ที่​จะ​ทำลาย​กำแพง​แห่ง​บุตร​ของ​ซี​โอน​เสีย: พระองค์​ได้​ขึง​เส้น​วัด​ไว้​แล้ว, พระองค์​ไม่​ได้​หด​พระ​หัตถ์​เลิก​การ​เผาผลาญ​นั้น: เหตุ​ฉะนี้​พระองค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​สี​มา​และ​กำแพง​นั้น​ร้องไห้​ร้อง​ห่ม; ให้​ทรุดโทรม​ร่วงโรย​ไป​ด้วย​กัน.</verse>
				<verse number="9">ประตูเมือง​ซี​โอน​ทั้งปวง​ทรุด​ลง​ใน​ดิน​แล้ว, พระองค์​ได้​ทำลาย​และ​หัก​ดาน​ประตู​ทั้งปวง​เสีย​หมดสิ้น: กษัตริย์​และ​เจ้านาย​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​ซี​โอน​ก็​ตก​อยู่​ท่ามกลาง​คน​ต่าง​ประเทศ, และ​ไม่​มี​รัฐบาล​แล้ว; เออ, บรรดา​ศาสดาพยากรณ์​แห่ง​เมือง​ซี​โอน​แสวงหา​นิมิตต์​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา, ก็​หาไม่​ได้​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">เหล่า​ผู้ปกครอง​ของ​บุตร​แห่ง​ซี​โอน, ก็​กำลัง​นั่ง​อยู่​บน​พื้น​แผ่น​ดิน, และ​ไม่​ได้​พูดจา​ประการ​ใด; เขา​ทั้ง​หลาย​เอา​ผงคลี​ดิน​ซัด​ขึ้น​บน​ศีรษะ​ของ​ตัว, เขา​ทั้ง​หลาย​นุ่งห่ม​ด้วย​ผ้า​กะ​สอบ: สาวๆ ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยะ​รู​ซา​เลม​คือ​ตก​ถึง​ดิน.</verse>
				<verse number="11">นัยน์ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ทรุดโทรม​เพราะ​หลั่ง​น้ำตา, จิตต์ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ระบม​บอบช้ำ​แทบ​อาเจียน​เป็น​โลหิต​ตกลง​ดิน, เพราะ​ความ​พินาศ​แห่ง​บุตรี​ของ​พล​เมือง​ข้าพ​เจ้า, และ​เพราะ​เหล่า​ลูก​เด็ก​เล็ก​แดง​ที่​ยัง​ดูด​นม​อยู่​นั้น​ก็​เป็น​ลม​สลบ​อยู่​ตาม​ถนนหนทาง​ใน​กรุง.</verse>
				<verse number="12">ลูก​ทั้ง​หลาย​นั้น​ถาม​แม่​ของ​ตัว​ว่า, “แม่​จ๋า ข้าว​และ​น้ำ​อยู่​ที่ไหน? ” พา​กัน​ถาม​ขณะ​เมื่อ​เขา​กำลัง​หิวโหย​อิดโรย​ดุจ​คน​ถูก​ทำร้าย​ที่​ถนน​หน​หาง​ใน​กรุง, ถาม​ขณะ​เมื่อ​ชีวิต​ของ​เขา​ต้อง​ขาด​ออก​จาก​นม​แม่.</verse>
				<verse number="13">โอ้​บุตรี​แห่ง​ยะ​รู​ซา​เลมเอ๋ย, ข้าฯ จะ​เอา​เจ้า​ไป​เปรียบ​ให้​เหมือน​กับ​อะไร? โอ้​บุตรี​สาว​แห่ง​ซี​โอน​เอ๋ย, ข้าฯ จะ​เอา​เจ้า​ไป​เปรียบ​ได้แก่​อะไร, เพื่อ​ข้าฯ จะ​เล้าโลม​เจ้า​ได้? เพราะ​ความ​อับปาง​ของ​เจ้า​ก็​ใหญ่​เทียมเท่า​สมุทร: ผู้ใด​จะ​ซ่อมแซม​ได้​เล่า.</verse>
				<verse number="14">ศาสดาพยากรณ์​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​นิมิตต์​ลวง​และ​นิมิตต์​ไม่​เป็น​เรื่อง​เป็น​ราว​มาบ​อก​เจ้า: แทน​ที่​เขา​จะ​เผย​บาป​ของ​เจ้า​ออก​มา​ให้​ประจักษ์​เพื่อ​จะ​ได้​พ้น​จาก​การ​เป็น​ชะ​เลย, เขา​ทั้ง​หลาย​กลับ​ไป​เห็น​นิมิตต์​ลวง​และ​ก่อ​ให้​เถิด​เป็น​เหตุ​ถึง​ถูก​ขับไล่​เสีย​จาก​เมือง.</verse>
				<verse number="15">บรรดา​คน​ที่​ได้​ผ่าน​เจ้า​ไป, ก็ได้​ตบ​มือ​เยาะ​เจ้า, เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​เย้ยหยัน, และ​ได้​สั่น​ศีรษะ​เยาะ​บุตรี​แห่ง​ยะ​รู​ซา​เลม​แล้ว​ว่า, “นี่​หรือ​คือ​กรุง​ที่​คน​ทั้งปวง​ได้​ขนานนาม​ว่า​งาม​หมดจด, ว่า​เป็น​ความ​ชื่นชมยินดี​ของ​คน​ทั่ว​ทั้ง​โลก? ”</verse>
				<verse number="16">บรรดา​ศัตรู​ของ​เจ้า​ได้​อ้า​ปาก​ตะโกน​โพนทะนา​เจ้า; เขา​ทั้ง​หลาย​แสยะ​ปาก, แล​ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน​เอา​กับ​เจ้า; เขา​พา​กัน​ว่า, “พวกเรา​ได้​กลืน​เมือง​นี้​ได้​แล้ว; แท้จริง​วันนี้​คือ​วันที่​พวกเรา​ได้​จ้อง​เสาะหา, พวกเรา​ได้​พบ​แล้ว, พวกเรา​ได้​เห็น​แล้ว.”</verse>
				<verse number="17">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​สำเร็จ​ตาม​ที่​พระองค์​ได้​กะ​โครง​การณ์​ไว้​แล้ว; พระองค์​กระทำ​สำเร็จ​ตาม​คำ​ตรัส​ที่​ตรัส​ไว้​แล้วแต่​เบื้อง​บรรพ์; พระองค์​ได้​ทรง​พัง​ทำลาย​ลง​ไม่​ได้​เมตตา; ปล่อย​ให้​ศัตรู​ชื่นชม​สมน้ำหน้า​เขา, พระองค์​ได้​ยก​สิงห์​ของ​พวก​ศัตรู​ของ​เจ้า​ขึ้น</verse>
				<verse number="18">จิตต์​ใจ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ร้องทุกข์​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, โอ้​กำแพง​แห่ง​บุตรี​แห่ง​กรุง​ซี​โอน​เอ๋ย, จง​หลั่ง​น้ำตา​ให้​ไหล​อาบ​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน​ดุจ​น้ำ​ใน​ลำธาร; อย่า​ได้​หยุดหย่อน​เลย; อย่า​ให้​น้ำตา​แห้ง​ลูกตา​เลย.</verse>
				<verse number="19">จง​ลุก​ขึ้น​ร้องไห้​ใน​กลางคืน​ตั้งแต่​ยาม​ต้น, ล้วง​ความในใจ​ของ​เจ้า​ออก​มา​ตีแผ่​ตรง​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, จง​ชูมือ​ทั้ง​สอง​ของ​เจ้า​ขึ้น​ตรง​ไป​ยัง​พระองค์​เพื่อ​ขอ​ชีวิต​ของ​บรรดา​ลูก​เด็ก​เล็ก​แดง​ของ​เจ้า, ที่​หิว​จน​นอน​สลบ​ไส​ล​ตาม​หัวถนน​หน​หาง​ทุกแห่ง</verse>
				<verse number="20">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​พิจารณา​ดู​เถิด, ว่า​พระองค์​ได้​กระทำ​การ​เช่นนี้​แก่​ผู้ใด​! พวก​ผู้หญิง​จะ​กิน​ลูก​ของ​ตัว​หรือ, จะ​กิน​ทารก​ที่​ยัง​อุ้ม​อยู่​หรือ? พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​ศาสดาพยากรณ์​จะ​ต้อง​ประหาร​ใน​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="21">คน​หนุ่ม​และ​คนแก่​กำลัง​นอน​เหยียด​อยู่​ตาม​พื้นดิน​ใน​ถนนหนทาง; หญิงสาว​และ​ชายหนุ่ม​ของ​ข้าพ​เจ้า​ถูก​คม​กะ​บี่​หวด​ล้ม​ลง​แล้ว, พระองค์​ได้​ประหาร​เขา​ใน​วัน​เมื่อ​พระองค์​ทรง​กริ้ว; พระองค์​ได้​ฆ่า​เขา​เสีย​และ​มิได้​ทรง​เมตตา​เลย.</verse>
				<verse number="22">พระองค์​ได้​ทรง​เชิญ​เขา​ทั้ง​หลาย​ให้​มา​ทำที​ท่า​ดัง​ว่า​จะ​มี​การ​เลี้ยง, พอ​ถึง​วันที่​พระองค์​ทรง​พระ​พิ​โร​ธ​ก็​ไม่​มี​สัก​คน​หนึ่ง​หนี​เอาตัวรอด​ได้​หรือ​คงเหลือ​ตกค้าง​รอด​ตาย​อยู่: ผู้​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​อุ้มชู​และ​เลี้ยงดู​มา​นั้น, ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เผาผลาญ​เสีย​หมด​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">“ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​ที่​ได้​เห็น​ความ​ทุกข์ยาก​เพราะ​แนว​ไม้เรียว​แห่ง​คราม​กริ้ว​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ได้​นำ​เอา​ตัว​ของ​ข้าพ​เจ้า​มา​และ​ได้​พา​เข้า​ไป​ใน​ความ​มืด, หา​ได้​พา​เข้า​ไป​ใน​ความ​สว่าง​ไม่.</verse>
				<verse number="3">แท้จริง​พระองค์​ได้​ทรง​พลิก​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​อยู่​ร่ำไป​ตลอด​วัน.</verse>
				<verse number="4">เนื้อ​และ​หนัง​ของ​ข้าพ​เจ้า​พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ซูบซีด​ไป; พระองค์​ได้​ทรง​หัก​กะ​ดู​ก​ของ​ข้าพ​เจ้า​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ได้​สร้าง​ค่าย​ขึ้น​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า, ได้​ตีวง​ล้อม​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ให้​ได้​รับ​ความ​ขมขื่น​และ​เจ็บปวดรวดร้าว.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ได้​บังคับ​ให้​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ใน​ที่​มืด​ดุจ​คน​ที่​ตาย​มา​นาน​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ได้​กระทำ​รั้ว​ล้อม​ข้าพ​เจ้า​ไว้, เพื่อ​จะ​กัก​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ไม่​ให้​ออก​ไป​ได้; พระองค์​ได้​ตีตรวน​ล่าม​ข้าพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="8">เออ, พบ​ข้าพ​เจ้า​ร้อง​ขึ้น​กราบ​ทูล​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ, พระองค์​ได้​ปัด​คำอธิษฐาน​ของ​ข้าพ​เจ้า​เสีย.</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ได้​ปิดทาง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​ก้อน​หิน​ใหญ่, พระองค์​ได้​กระทำ​ให้​ถนนหนทาง​ของ​ข้าพ​เจ้า​คดเคี้ยว​ไป.</verse>
				<verse number="10">ที่​ข้าพ​เจ้า​พระองค์​ทำท่า​ดุจดัง​หมี​หมอบ​คอย​ตะครุบ, และ​ทำท่า​ดุจดัง​สิงห์โต​แอบ​ซุ่ม​ตัว​อยู่.</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​ทาง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​เลื่อน​ไป, และ​ได้​ข่วน​ฉีก​ตัว​ข้าพ​เจ้า​เป็น​รอย​ยับเยิน, พระองค์​ได้​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ว้าเหว่​ไป.</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ได้​โก่ง​คันธนู​ของ​พระองค์, และ​เอา​ข้าพ​เจ้า​ตั้ง​เป็น​เป้า​สำหรับ​ลูก​ธนู.</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ได้​เอา​ลูก​ธนู​ใน​แล่ง​ของ​พระองค์​ยิง​เข้า​ไป​ใน​บั้นเอว​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="14">ข้าพ​เจ้า​ได้​กลาย​เป็น​คน​สำหรับ​ให้​พล​เมือง​พูด​ล้อ​เล่น​และ​ร้องเพลง​เยาะเย้ย​วันยังค่ำ.</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ให้​ข้าพ​เจ้า​บริโภค​ความ​ขมขื่น​จน​ช่ำ, พระองค์​ได้​ให้​ข้าพ​เจ้า​เอือม​ด้วย​ผัก​ขม.</verse>
				<verse number="16">ซ้ำ​พระองค์​ได้​เลาะ​ฟัน​ของ​ข้าพ​เจ้า​เสีย​ด้วย​ก้อน​กรวด, พระองค์​ได้​เอา​ขี้​เท่า​ถม​ตัว​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ได้​พราก​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ออก​ไป​เสีย​ไกล​จาก​ความ​สงบสุข; จน​ข้าพ​เจ้า​ลืม​ไม่​รู้​ว่าความ​จำเริญ​นั้น​เป็น​อย่างไร.</verse>
				<verse number="18">ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​ว่า, ‘กำลังวังชา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ศูนย์​สิ้น​ไป​เสีย​หมด​แล้ว​และ​ความ​หวัง​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ดับ​ศูนย์​หมด.’</verse>
				<verse number="19">ยังคง​จำ​ได้แต่​ความ​ทุกข์ยาก​และ​การ​เที่ยว​ตุหรัดตุเหร่​ว่า​ขม​ดั่ง​ดี​สัตว์, และ​ขื่น​ดั่ง​ลูก​มะ​แว้ง.</verse>
				<verse number="20">ความ​ขมขื่น​นั้น​ยังคง​ติด​อยู่​ใน​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า, แล้ว​ใจ​ก็​ต้อง​น้อม​โน้ม​ลง​ภายใน​ร่าง​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="21">ข้าพ​เจ้า​หวน​คิด​ขึ้น​มา​ได้: ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​เกิด​มี​หวัง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="22">เป็น​เพราะ​พระ​กรุณาคุณ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, พวก​ข้าพ​เจ้า​จึง​ยัง​ไม่​ได้​ถูก​เผาผลาญ​เสีย​ให้​ศูนย์​ไป​ทีเดียว; เป็น​เพราะ​ความ​เมตตา​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า​มี​ไม่​ขาด​ตอน.</verse>
				<verse number="23">ความ​เมตตากรุณา​นั้น​มี​มา​ใหม่​ทุกๆ เช้า, ความ​สัตย์​ธรรม​ของ​พระองค์​ก็​ยิ่งใหญ่​ไพศาล.</verse>
				<verse number="24">จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​ว่า, ‘พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ถือ​หุ้น​ร่วม​กับ​ข้าพ​เจ้า, เหตุ​ฉะนี้​ข้าพ​เจ้า​จะ​หวัง​พึ่ง​พระองค์​’</verse>
				<verse number="25">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ดี​ต่อ​คน​ทั้งปวง​ที่​ได้​รอ​ท่า​พระองค์, ต่อ​จิตต์​ใจ​ที่​ได้​แสวงหา​พระองค์.</verse>
				<verse number="26">เป็น​การ​ดี​ที่​มนุษย์​จะ​สงบ​ใจ​รบ​คอย​ความ​รอด​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="27">เป็น​การ​ดี​ที่​มนุษย์​จะ​รับ​เอา​แอก​มา​แบก​ใน​ปฐมวัย.</verse>
				<verse number="28">ให้​เขา​นั่ง​เงียบๆ อยู่​แต่​ลำพัง, เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​วาง​แอก​นั้น​เอง.</verse>
				<verse number="29">ให้​เขา​เอา​ปาก​จด​ไว้​ใน​ผงคลี​ดิน, ถ้า​ทำ​ดังนั้น​ชะรอย​จะ​มี​หวัง.</verse>
				<verse number="30">ให้​เขา​เอียง​แก้ม​ให้แก่​พระองค์​ผู้​ได้​ทรง​ตบ​เขา; ให้​เขา​รับ​เอา​ความ​ดูหมิ่น​อย่าง​เต็มเปี่ยม​เถิด.</verse>
				<verse number="31">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ไม่​ละทิ้ง​เป็นนิตย์​ดอก.</verse>
				<verse number="32">ถึง​มาตรแม้น​พระองค์​ได้​กระทำ​ให้​ใจ​เกิด​เศร้าโศก. พระองค์​ก็​จะ​มี​ความ​กรุณา, ด้วย​ความ​เมตตากรุณา​ของ​พระองค์​นั้น​มี​เหลือหลาย.</verse>
				<verse number="33">เพราะ​พระองค์​จะ​ได้​กระทำ​ให้​ใคร​เกิด​ทุกข์​หรือ​ให้​วงศ์​วาน​แห่ง​มนุษย์​มี​โศก​ด้วย​ชอบ​พระทัย​ก็​หามิได้.</verse>
				<verse number="34">การ​เหยียบย่ำ​บรรดา​ชะ​เลย​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก​ไว้​ใต้เท้า​ก็ดี.</verse>
				<verse number="35">การ​ตัด​สิทธิ์​ของ​มนุษย์​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ต่อ​พระ​พัก​ตร​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​สูงสุด​ก็ดี,</verse>
				<verse number="36">การ​แกล้ง​ตัดสิน​กลับ​สัตย์​ให้​ใครๆ ก็ดี, พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ทรง​พอ​พระทัย​เลย.</verse>
				<verse number="37">ใคร​คน​ไหน​จะ​สั่ง​ให้​อะไรๆ ดำเนิน​ไป​ได้, เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, มิได้​บัญชา​สั่ง​เล่า?</verse>
				<verse number="38">ไม่​ใช่​พระ​บัญชา​ของ​พระ​ผู้​สูงสุด​ดอก​หรือ, ความ​ดี​ความ​ชั่ว​ถึง​ได้​มี​มา?</verse>
				<verse number="39">มนุษย์​จะ​ไป​บ่น​เอา​กับ​ใคร? ต่าง​ก็​จง​บ่น​เอา​กับ​ความผิด​บาป​ของ​ตัวเอง​เถอะ.</verse>
				<verse number="40">ให้​พวกเรา​พินิจ​และ​พิจารณา​ดู​วิถีทาง​ของ​เรา, และ​กลับ​มา​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา​อีก​เถิด.</verse>
				<verse number="41">ให้​พวกเรา​สนับสนุน​จิตต์​ใจ​ด้วย​การ​ยก​มือ​ของ​พวกเรา​ขึ้น​ต่อ​พระเจ้า​ใน​ฟ้า​สวรรค์​เถิด.</verse>
				<verse number="42">พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​ผิด​และ​ได้​คิดคด​แล้ว, แต่​พระองค์​ยัง​ไม่​ได้​ยกโทษ​นั้น​ให้.</verse>
				<verse number="43">พระองค์​ได้​กริ้ว​พวก​ข้าพ​เจ้า​จัด, และ​ไล่​กวด​พวก​ข้าพ​เจ้า; พระองค์​ได้​ประหาร​โดย​ไม่​ได้​มี​ความ​เมตตา.</verse>
				<verse number="44">พระองค์​ได้​ทรง​คลุม​พระ​กาย​ไว้​เสีย​ด้วย​เมฆ, เพื่อ​ว่า​การ​อธิษฐาน​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ไม่​บรรลุ​ไป​ถึง​พระองค์​ได้.</verse>
				<verse number="45">พระองค์​ได้​กระทำ​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็น​เหมือน​อยาก​เยื่อ​และ​ขยะมูลฝอย​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​พล​เมือง.</verse>
				<verse number="46">บรรดา​ศัตรู​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​อ้า​ปากกว้าง​ร้อง​โห่​เย้ย​เยาะ​พวก​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="47">ความ​สับสน​อลหม่าน​และ​ความ​พินาศ​เป็น​ของ​น่ากลัว​และ​น่า​อุบาทว์​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="48">น้ำตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไหล​นอง​อาบ​แก้ม, เนื่องด้วย​ความ​พินาศ​แห่ง​บุตรี​ของ​พล​เมือง​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="49">น้ำตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไหล​หยด​อยู่​เรื่อย, ไม่​หยุด, และ​ไม่​มี​เวลา​สร่าง​เลย,</verse>
				<verse number="50">กว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทอด​พระเนตร​จาก​สวรรค์​ลง​แลดู.</verse>
				<verse number="51">นัยน์ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​เจ็บปวด​ก็​เพราะ​บรรดา​บุตรี​แห่ง​กรุง​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="52">พวก​ที่​ตั้ง​ตน​เป็น​ศัตรู​กับ​ข้าพ​เจ้า​โดย​ไม่​มี​เหตุ​นั้น​ได้​ขับไล่​ข้าพ​เจ้า​ดั่ง​ขับไล่​นก.</verse>
				<verse number="53">เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​บั่น​รอน​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​ตาย​เสีย​ใน​คุก​มืด, และ​ได้​เอา​ก้อน​หิน​ทิ้ง​ถม​ให้​ทับ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="54">น้ำ​ได้​ไหลหลั่ง​ลง​มา​ท่วม​ศีรษะ​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้อง​ว่า, ‘ข้าพ​เจ้า​ถูก​บั่น​รอน​ตัดตอน​แล้ว.’</verse>
				<verse number="55">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้อง​ออก​มา​แต่​คุก​มืด​เรียก​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="56">พระองค์​ได้​ทรง​สดับ​เสียงร้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, ขอ​อย่า​ได้​ทรง​อุด​พระ​กรรณ​ไม่​ให้​ยิน​คำ​วิงวอน​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​การ​พิลาป​ร่ำไห้​ของ​ข้าพ​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="57">พระองค์​ได้​เคย​เขยิบ​เข้า​มา​ใกล้​ใน​วันที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้องเรียก​พระองค์. พระองค์​ได้​เคย​ตรัส​ว่า, ‘ไม่​ต้อง​กลัว.’</verse>
				<verse number="58">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ได้​เคย​ทรง​รับ​เป็น​ธุระ​ให้​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​ได้​เคย​ช่วย​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​มา​แล้ว.</verse>
				<verse number="59">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ได้​ทรง​เห็น​แล้ว​ที่​เขา​ตัดสิน​ข้าพ​เจ้า​นั้น, ว่า​ไม่​เป็นธรรม, ขอ​พระองค์​ได้​ทรง​พิจารณา​พิพากษา​คดี​ของ​ข้าพ​เจ้า​เถอะ.</verse>
				<verse number="60">พระองค์​ได้​ทรง​เห็น​การ​แก้แค้น​ของ​เขา​และ​แผน​การณ์​ทำร้าย​ข้าพ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="61">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ได้​ทรง​ยิน​คำ​ประมาท​หมิ่น, และ​คำ​อาฆาต​มาตร​ร้าย​ของ​เขา​ต่อ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว,</verse>
				<verse number="62">คือ​ริมฝีปาก​ของ​พวก​ที่​ได้​ลุก​ขึ้น​ต่อสู้​ข้าพ​เจ้า, และ​การ​ปอง​ร้าย​ของ​เขา​ต่อ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​มี​อยู่​วันยังค่ำ.</verse>
				<verse number="63">ขอ​พระองค์​ได้​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดูเถอะ, ไม่ว่า​เขา​จะ​ลุก​หรือ​เขา​จะ​นั่ง, ตัว​ข้าพ​เจ้า​ก็​เป็น​เนื้อเพลง​ให้​เขา​ร้อง​เยาะ.</verse>
				<verse number="64">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​คงจะ​ได้​สนอง​ผล​ตาม​กรรม​แห่ง​น้ำมือ​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="65">พระองค์​คงจะ​ทำ​ให้​ตา​ใจ​ของ​เขา​ทั้งปวง​บอด​ไป, ความ​แช่ง​ของ​พระองค์​คง​ได้​ตก​ต้อง​เขา.</verse>
				<verse number="66">พระองค์​คงจะ​ได้​ไล่​ส่ง​เขา​ไป​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ, และ​ทำลายล้าง​เขา​ให้​สิ้น​ศูนย์​ไป​ไม่​มี​เหลือ​อยู่​ภายใต้​ท้อง​ฟ้า​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">นี่​อย่างไร​หนอ​ทองคำ​จึง​มี​สี​สลัว​! และ​นี่​อย่างไร​กัน​นะ​ทอง​เนื้อ​เก้า​ได้​กลาย​เป็น​ทอง​เก๊​ไป​! หิน​ผา​สำหรับ​โบสถ์​ถูก​โยนทิ้ง​เรี่ยราด​ตาม​ทุก​หัวถนน.</verse>
				<verse number="2">บุ​ตรา​แห่ง​กรุง​ซี​โอน​อัน​มี​ค่า​จน​ตีราคา​ไม่​ได้, เปรียบ​ได้แก่​ทอง​เนื้อ​เก้า​นั้น, นี่​อย่างไร​กัน​หนอ​จึง​ได้​ถูก​ตีราคา​ให้​มี​ค่า​เท่า​คนโท​ดิน​ที่​ปั้น​ด้วย​มือ​ของ​ช่าง​หม้อ​!</verse>
				<verse number="3">แม้แต่​หมา​ไน​ยัง​ได้​เอา​นม​ออก​ให้​ลูก​ของ​มัน​ดูด: แต่​บุตรี​แห่ง​พล​เมือง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ใจร้าย​ดุจดัง​นกกระจอกเทศ​ใน​ป่า​ทราย.</verse>
				<verse number="4">ลิ้น​ของ​ทารก​ที่​ยัง​ไม่​อย่า​นม​หิวโหย​จน​ติด​เพดาน, พวก​เด็ก​ได้​ขอ​ขนมปัง, แต่​ไม่​มี​ใคร​หัก​ยื่น​ให้​เขา.</verse>
				<verse number="5">คน​ทั้งปวง​ที่​เคย​กิน​อาหาร​อย่าง​วิเศษ​กลับ​ต้อง​อด​โซ​อยู่​ตาม​ถนนหนทาง: คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เคย​สอด​สวม​เสื้อผ้า​สี​ม่วง​กลับ​ต้อง​มา​สวม​กอด​กอง​มูลสัตว์.</verse>
				<verse number="6">เพราะ​โทษโพย​ของ​การ​กระทำ​ผิด​แห่ง​บุตรี​ของ​พล​เมือง​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ก็​ใหญ่โต​กว่า​โทษโพย​ของ​การ​กระทำ​บาป​แห่ง​เมือง​ซะ​โดม, ที่​ต้อง​คว่ำ​ทลาย​ลง​ใน​พริบตาเดียว, โดย​ไม่​มี​มือ​ใคร​ได้​แตะต้อง​เลย.</verse>
				<verse number="7">พวก​เจ้านาย​นั้น​ขาว​บริสุทธิ์​กว่า​หิมะ, และ​ขาวสะอาด​กว่า​น้ำนม; ผิวพรรณ​ของ​เขา​อม​เลือด​เปล่ง​ยิ่ง​กว่า​สีทับทิม, เขา​ขัด​สี​จน​มี​ฉวี​วรรณ​งาม​ขำ​ดั่ง​แก้ว​อิน​ทะนิน.</verse>
				<verse number="8">แต่​ครั้น​มา​บัดนี้​สีผิว​พรรณ​ของ​เขา​ก็​ดำ​เสีย​ยิ่ง​กว่า​ถ่าน, ใครๆ ตาม​ถนน​เห็น​เขา​ก็​จำ​เขา​ไม่​ได้: เขา​ผอม​จน​หนัง​หุ้ม​กะ​ดู​ก​และ​ซูบ​ราว​กับ​ไม้​เสียบ.</verse>
				<verse number="9">คน​ที่​ถูก​ฆ่า​ให้​ตาย​ด้วย​คม​กะ​บี่​ยัง​ดี​กว่า​คน​ที่​ต้อง​ตายอดตายอยาก; เพราะ​คน​เหล่านี้​ค่อย​ผอม​ค่อย​ตาย​ไป, ทั่ว​สารพางค์​กาย​ต้อง​ซูบ​โซม​เพราะ​ขาด​สะเบียง​อาหาร.</verse>
				<verse number="10">มือ​ของ​หญิง​ที่​อาบ​ชุ่ม​ด้วย​ความ​เมตตา​กลับ​ได้​เอา​ลูก​ของ​ตัว​ต้ม​แกง​กิน​เป็น​อาหาร; ลูก​ที่​ต้อง​ต้ม​แกง​เป็น​อาหาร​นั้น, กิน​กัน​ใน​ยาม​เมื่อ​หายนะ​มา​สู่​บุตร​แห่ง​พล​เมือง​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​บันดาล​โท​โส​ออก​มา​แล้ว, พระองค์​ได้​เท​ความ​พิ​โร​ธ​อัน​เกรี้ยวกราด​ของ​พระองค์​ลง​แล้ว: และ​ได้​ทรง​จุด​ไฟ​ขึ้น​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​ไฟ​นั้น​ได้​กิน​กะ​ทั่ง​ราก​ของ​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​ทั้งมวล​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก, และ​บรรดา​ชาว​พิภพ​พา​กัน​ไม่​เชื่อ, ว่า​ข้าศึก​และ​ศัตรู​จะ​ได้​เข้า​ไป​ใน​ประตูเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ได้.</verse>
				<verse number="13">เป็น​เพราะ​ความผิด​บาป​ของ​พวก​ศาสดาพยากรณ์​แห่ง​กรุง​ซี​โอน, และ​เพราะ​การ​อสัตย์​อธรรม​ของ​พวก​ปุโรหิต​ของ​กรุง​นั้น, ที่​ได้​ทำ​โลหิต​ของ​ผู้​สัตย์​ธรรม​ให้​ไหล​ออก​ใน​ท่ามกลาง​เมือง.</verse>
				<verse number="14">เขา​ทั้ง​หลาย​หลง​งมงาย​ดัง​คน​ตาบอด​เดิน​ตาม​ถนน, เขา​ได้​ทำ​ตัว​ของ​ตน​ให้​เป็น​มล​ทน​เกรอะกรัง​ด้วย​โลหิต, จน​คน​จะ​จับต้อง​ผ้า​ผ่อน​ของ​เขา​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="15">คน​ทั้ง​หลาย​ร้อง​บอก​แก่​เขา​ว่า, “ไป​ซิ, โสโครก​จริง​! ไป​เถิด, ไป, อย่า​มา​ถูกต้อง​นะ​!​” เขา​เหล่านั้น​จึง​ถูก​เนรเทศ​ตุหรัดตุเหร่​อยู่​ตาม​ต่าง​ประเทศ; เขา​จึง​ไม่​มี​ที่อยู่​เป็น​หลักแหล่ง​อีก​ต่อไป.</verse>
				<verse number="16">ความ​พิ​โร​ธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​กระทำ​ให้​เขา​ทั้งปวง​แตก​กระจัดกระจาย​ไป, พระองค์​จะ​ไม่​แยแส​กับ​เขา​อีก​เลย, คน​ทั้ง​หลาย​จึง​ไม่​เคารพ​พวก​ปุโรหิต, ไม่​นับถือ​พวก​ผู้ปกครอง.</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​ตา​ของ​พวกเรา​ก็​มอง​ค้าง, เพราะ​การ​ช่วยเหลือ​นั้น​เหลว​ไป, ส่วน​การ​เฝ้า​รอคอย, พวกเรา​ได้​คอย​เมือง​ที่​ไม่​อาจ​ช่วย​เรา​ได้.</verse>
				<verse number="18">คน​คอย​ขัด​ขา​เรา, จน​พวกเรา​จะ​เดิน​ใน​วิถีทาง​ของ​พวกเรา​ไม่​ได้, เบื้องปลาย​ของ​พวกเรา​ก็​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว, วัน​เดือน​ทั้ง​หลาย​ของ​พวกเรา​ก็​จะ​จบ​ลง​อยู่​รำ​มะร่อ, เพราะ​บั้นปลาย​ของ​พวกเรา​มา​ถึง​แล้ว.</verse>
				<verse number="19">พวก​ที่​ไล่​ตาม​จับ​พวกเรา​ก็​เร็ว​จี๋​กว่า​นก​อินทรี​ใน​ท้อง​ฟ้า: เขา​ทั้ง​หลาย​วิ่งไล่​กวด​พวกเรา​บน​ภูเขา, เขา​ทั้งปวง​นอน​ซุ่ม​คอยท่า​จับ​พวกเรา​ใน​ป่าดง.</verse>
				<verse number="20">เจ้าชีวิต​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, คือ​กษัตริย์​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เจิม​ไว้​นั้น, และ​ที่​พวกเรา​ได้​เคย​กล่าวขวัญ​ถึง​ท่าน​ผู้​นี้​ไว้​ว่า, “เรา​จะ​ดำรง​ชีพ​ของ​เรา​ปะปน​อยู่​กับ​คน​นานาชาติ​ได้, ก็​โดย​อาศัย​อยู่​ใต้​ความ​ร่มเย็น​ของ​ท่าน.” ท่าน​ผู้​นี้​เอง​ที่​ยัง​ได้​ตก​หลุมพราง​ของ​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="21">โอ้​บุตรี​แห่ง​เมือง​อะ​โดม​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ประเทศ​อุ​ศ, จง​พา​กัน​ชื่นชมยินดี​เข้า​ไป​เถอะ​! จอก​ใบ​นั้น​คงจะ​ส่ง​ผ่าน​มา​ถึง​เจ้า​ด้วย​เป็นแน่, เจ้า​จะ​ต้อง​เมา​ไป, แล้ว​จะ​ถูก​แก้​ผ้า​ตัว​ล่อนจ้อน.</verse>
				<verse number="22">โอ้​บุตรี​แห่ง​กรุง​ซี​โอน​เอ๋ย, การ​ลงโทษ​เพราะ​การ​อสัตย์​อธรรม​ของ​เจ้า​ก็​ครบถ้วน​แล้ว: พระองค์​จะ​ไม่​กวาด​เจ้า​ออก​ไป​ให้​เป็น​ชะ​เลย​อีก​ต่อไป. โอ้​บุตรี​แห่ง​เมือง​อะ​โดม​เอ๋ย, พระองค์​จะ​เสด็จ​มา​ลงโทษ​เพราะ​การ​อสัตย์​อธรรม​ของ​เจ้า, พระองค์​จะ​เผย​ความผิด​ของ​เจ้า​ออก​ให้​แลเห็น​ประจักษ์แจ้ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ได้​โปรด​สังเกต​ว่า​ได้​มี​อะไร​ตก​มา​ต้อง​พวก​ข้าพ​เจ้า; ขอ​ได้​พิจารณา​ดู​ความ​อัปยศ​อดสู​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">มฤ​ดก​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ไป​ตก​อยู่​กับ​พวก​ต่าง​ประเทศ, บ้านเรือน​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ตก​ไป​เป็น​ของ​คน​ต่างชาติ.</verse>
				<verse number="3">พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็น​กำพร้า​บิดา; และ​เหล่า​มารดา​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เป็น​หญิง​ม่าย​แล้ว.</verse>
				<verse number="4">น้ำ​ต้อง​ซื้อ​เขา​ดื่ม, พื้นที่​ใช้​อยู่​นั้น​เขา​ขาย​ให้.</verse>
				<verse number="5">ผู้​ข่มขี่​ได้​ขี่​คอ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไว้, พวก​ข้าพ​เจ้า​อ่อนเปลี้ย​และ​ไม่​มี​เวลา​พัก​หาย​เหนื่อย​เลย.</verse>
				<verse number="6">พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​แบมือ​ขอ​ชนชาติ​อาย​ฆุบ​โต​และ​ชนชาติ​อะซู​ระ​ให้​ช่วย, เพื่อ​จะ​ได้​อาหาร​กิน​อิ่ม.</verse>
				<verse number="7">บรรพบุรุษ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำบาป, และ​ตาย​ไป​หมด​แล้ว, พวก​ข้าพ​เจ้า​ต้อง​รับเคราะห์​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="8">บ่าว​กลับ​เป็น​นาย​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, ไม่​มี​ผู้ใด​ที่​จะ​ช่วย​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​เขา​ได้​แล้ว.</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​อาหาร​มา​โดย​เอาชีวิต​เข้า​เสี่ยง​กับ​คม​ดาม​ใน​ป่า​ทราย.</verse>
				<verse number="10">ผิวหนัง​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ก็​คล้ำ​ปาน​เตา, เพราะ​ความ​เดือดร้อน​แห่ง​ทุพภิกขภัย.</verse>
				<verse number="11">เขา​ทั้ง​หลาย​ขืนใจ​พวก​ผู้หญิง​ใน​กรุง​ซี​โอน, และ​พวก​ลูกสาว​ใน​เมือง​ยะฮูดา.</verse>
				<verse number="12">พวก​เจ้านาย​ต้องโทษ​ผูก​มือ​แขวน: ไม่​มี​ใคร​นับ​หน้า​พวก​ผู้ปกครอง.</verse>
				<verse number="13">พวก​คน​หนุ่ม​ต้อง​โม่​แป้ง, และ​พวก​เด็ก​ต้อง​แบก​ฟืน​หนัก​ล้ม​ลง​คลุกคลาน.</verse>
				<verse number="14">พวก​ผู้ปกครอง​หายตัว​ไป​จาก​ประตูเมือง, พวก​คน​หนุ่ม​ได้​หยุด​ดีดสีตีเป่า​แล้ว.</verse>
				<verse number="15">ความ​ปลาบปลื้ม​ก็​ปลา​ต​ไป​จาก​ใจ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​สิ้นเชิง; การ​เต้นรำ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​เปลี่ยน​ไป​เป็น​การ​ร่ำไห้.</verse>
				<verse number="16">มาลา​นั้น​ได้​ร่วงหล่น​ลง​จาก​ศีรษะ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​แล้ว: วิบัติ​แก่​พวก​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพราะว่า​พวก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำบาป​ไว้.</verse>
				<verse number="17">นี่เอง​ใจ​พวก​ข้าพ​เจ้า​จึง​อ่อน​ระทวย​ลง, เพราะ​การ​เหล่านี้​เอง​นัยน์ตา​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​จึง​มัว​ไป;</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ภูเขา​ซี​โอน​เกิด​เริด​ร้าง, เจ้า​พวก​สุนัข​จิ้งจอก​จึง​ได้​มา​เดิน​เพ่นพ่าน ณ ที่​ตำบล​นั้น.</verse>
				<verse number="19">พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ผู้​ทรง​พระชนม์​อยู่​เป็น​นิจ, พระที่นั่ง​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​ชั่ว​ฟ้า​นิรันดร์.</verse>
				<verse number="20">เป็น​ไฉน​พระองค์​ได้​ทรง​ลืม​พวก​ข้าพ​เจ้า​เสีย​เป็น​นิจ, เป็น​ไฉน​ได้​ทรง​ละทิ้ง​พวก​ข้าพ​เจ้า​เสีย​นาน​ดังนี้​เล่า?</verse>
				<verse number="21">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ได้​ทรง​ช่วย​เอา​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​ได้​กลับคืน​ไป​สู่​พระองค์​เถิด, แล้ว​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​หัน​เข้า​หา​พระองค์​ได้, ขอ​ได้​ทรง​โปรด​ชุบเลี้ยง​ชีวิต​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใหม่, ให้​เหมือน​เมื่อครั้ง​อดีตกาล​เถิด.</verse>
				<verse number="22">แต่​ถ้า​พระองค์​ได้​สลัด​ทิ้ง​พวก​ข้าพ​เจ้า​เสีย​อย่าง​จริงจัง, ก็​แปล​ว่า​พระองค์​ได้​ทรง​กริ้ว​พวก​ข้าพ​เจ้า​อย่าง​เกรี้ยวกราด​แล้ว.”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="26">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">อยู่​มา​ใน​วันที่​ห้า​แห่ง​เดือน​ที่​สี่​ใน​ปี​ที่​สาม​สิบ, ขณะ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​แห่ง​พวก​ชะ​เลย​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​คะ​บา​ระ, ฟ้า​ก็​เปิด​ออก, และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​นิมิตต์​แห่ง​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="2">ใน​วันที่​ห้า​แห่ง​เดือน​นั้น, เป็น​ปี​ที่​ห้า​แห่ง​กษัตริย์​ยะ​โฮ​ยา​คิน​ต้อง เป็น​ชะ​เลย.</verse>
				<verse number="3">คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มา​เป็น​แท้​ถึง​ยะเอศเคล​ปุโรหิต, ผู้​บุตร​แห่ง​บู​ซี​ใน​ประเทศ​เคเซ็ด, ฝั่ง​แม่น้ำ​คะ​บา​ระ, และ​พระ​หัตถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​เหนือ​ท่าน ณ ที่​นั้น</verse>
				<verse number="4">และ​ข้าพ​เจ้า​ไป​แลดู, และ​นี่​แน่ะ, มี​ลมบ้าหมู​มา​แต่​ทิศเหนือ, และ​เมฆ​อัน​ใหญ่, แล​ไฟ​กอง​หนึ่ง​ติด​โพลง​อยู่​เอง, และ​มี​แสงสว่าง​ล้อมรอบ​เมฆ​นั้น, และ​มี​แสง​วาว​วาบ​ออก​มา​จาก​ไฟ​ดัง​สี​ทอง.</verse>
				<verse number="5">แต่​ใน​ท่ามกลาง​ไฟ​นั้น​มี​รูป​สัตว์​อัน​มี​ชีวิต​อยู่​สี่​สัตว์​และ​รูป​สัตว์​นั้น​เป็น​ดังนี้, คือ​ว่า​มี​รูป​ดัง​คน,</verse>
				<verse number="6">และ​สัตว์​นั้น​มี​หน้า​สี่​หน้า​ทุก​ตัว, มี​ปีก​สี่​ปีก​ทุก​ตัว.</verse>
				<verse number="7">และ​เท้า​ของ​สัตว์​นั้น​เป็น​เท้า​อัน​ตรง, และ​ฝ่าเท้า​นั้น​เป็น​ดัง​ฝ่าเท้า​ลูก​โค, และ​เท่านั้น​มี​แสง​วาว​ดัง​แสงทอง​เหลือง​ที่​ขัด​บริสุทธิ์​ดี.</verse>
				<verse number="8">และ​มือ​แห่ง​สัตว์​นั้น​ทุก​ตัว​เป็น​มือ​คน, อยู่​ใต้​ปีก​ทั้ง​สีข้าง, และ​สัตว์​ทั้ง​สี่​นั้น​มี​หน้า​ของ​ตน​มี​ปีก​ของ​ตน, ปีก​ของ​เขา​กาง​จด​ถึง​กัน​ทั้ง​สี่​ตัว.</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เขา​ไป​เขา​มิได้​หันกลับ, เขา​ตรง​ไป​ข้างหน้า​ทุก​ตัว.</verse>
				<verse number="10">หน้า​ของ​เขา​มี​สัณฐาน​ดัง​หน้า​คน​หน้า​หนึ่ง, หน้า​ข้าง​ขวา​เป็น​หน้า​สิงห์โต​ทั้ง​สี่​ตัว, และ​หน้า​ข้าง​ซ้าย​เป็น​หน้า​โค​ผู้​ทั้ง​สี่​ตัว, และ​มี​หน้า​นก​อินทรี​ทั้ง​สี่​ตัว.</verse>
				<verse number="11">และ​หน้าเป็น​ดังนี้, และ​ปีก​เขา​กาง ขึ้น​จด​ถึง​ปีก​ตัว​อื่น​ทุก​ตัว, และ​ปีก​ทั้ง​สอง​ปีก​ปิด​ตัว​อยู่.</verse>
				<verse number="12">และ​เขา​ตรง​ไป​ข้างหน้า​ทุก​ตัวพระ​วิญญาณ​จะ​ไป​ทาง​ไหน, เขา​ก็​ไป​ทาง​นั้น, เมื่อ​จะ​ไป​นั้น​เขา​มิได้​หันกลับ.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​ลักษณะ​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​นั้น, ดู​ดัง​ถ่าน​เพลิง​ที่​ติด​อยู่, และ​ดัง​ประทีป​ติด​อยู่​หลาย​ดวง, นั้น​ก็​ขึ้นลง​ไป​มา​ใน​ระหว่าง​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​นั้น, และ​มี​แสงสว่าง​อยู่​ใน​ไฟ​นั้น, และ​แสง​ฟ้าแลบ​ออก​มา​จาก​ไฟ​นั้น.</verse>
				<verse number="14">และ​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​นั้น​วิ่ง​ไป​มา​ดู​ดัง​แสง​ฟ้าแลบ</verse>
				<verse number="15">และ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​กำลัง​ดู​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​นั้น, นี่​แน่ะ, บน​แผ่น​ดิน​มี​กงจักร​อัน​หนึ่ง​อยู่​ข้าง​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​หน้า.</verse>
				<verse number="16">สัณฐาน​และ​อาการ​กงจักร​นั้น​ดู​วิจิตร​เหมือน​แสง​วาว​วาบ​ทั้ง​พลอย​ธา​ระ​ซิศ​และ​กงจักร​ทั้ง​สี่​นั้น​มี​สัณฐาน​เหมือน​กัน. และ​สัณฐาน​และ​อาการ​กงจักร​นั้น​ดู​วิจิตร​เหมือนหนึ่งว่า​มี, กงจักร​ซ้อน​ขวาง​อยู่​ภายใน​จักร​นั้น.</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​จะ​ไป​นั้น, ก็​ไป​ได้​ทั้ง​สี่​ข้าง, เมื่อ​จะ​ไป​นั้น​มิได้​หันกลับ,</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​ขอบ​กงจักร​นั้น​ทั้ง​สูง​ทั้ง​น่ากลัว, และ​ขอบ​กงจักร​นั้น​เต็มไปด้วย​จักษุ​รอบ​ที่​สี่​อัน,</verse>
				<verse number="19">และ​เมื่อ​สัตว์​อัน​มี​ชีวิต​นั้น​ไป, กงจักร​ก็​เคียงข้าง​ไป​ด้วย, และ​เมื่อ​สัตว์​อัน​มี​ชีวิต​นั้น​ต้อง​ยก​ขึ้น​จาก​แผ่น​ดิน, กงจักร​นั้น​ก็​ยก​ขึ้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="20">พระ​วิญญาณ​จะ​ไป​ข้าง​ไหน, เขา​ก็​ไป​ข้าง​นั้น, พระ​วิญญาณ​จะ​ไป​ที่นั่น, และ​กงจักร​ต้อง​ยก​เคียงข้าง​สัตว์​นั้น​ไป​ด้วย, เพราะ​วิญญาณ​แห่ง​สัตว์​อัน​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​กงจักร​นั้น,</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​สัตว์​นั้น​ไป​กงจักร​ไป​ด้วย, และ​เมื่อ​สัตว์​หยุด, กงจักร​ก็​หยุด​ด้วย, และ​สัตว์​นั้น​ต้อง​ยก​ขึ้น​จาก​แผ่น​ดิน, กงจักร​นั้น​ก็​ต้อง​ยก​ขึ้น​เคียงข้าง​สัตว์​นั้น​ด้วย, เพราะ​วิญญาณ​แห่ง​สัตว์​อัน​มี​ชีวิต​นั้น​อยู่​ใน​กงจักร.</verse>
				<verse number="22">และ​เหนือ​ศีรษะ​สัตว์​อัน​มี​ชีวิต​นั้น​เป็น​อยู่​ดัง​ฟ้า​มี​แสง​เหมือน​พลอย​ขาว​อัน​วาว​วาบ​น่ากลัว, กาง​อยู่​เหนือ​ศีรษะ​สัตว์​นั้น.</verse>
				<verse number="23">และ​ใต้​ฟ้า​นั้น​ปีก​สัตว์​นั้น​กาง​ออก, ปีก​ตัว​หนึ่ง​ตรง​ปีก​ตัว​อื่น, มี​สอง​ปีก​ปิด​กาย​ข้าง​นี้​อยู่​ทุก​ตัว, และ​สอง​ปีก​ปิด​กาย​ข้าง​โน้น​อยู่​ทุก​ตัว.</verse>
				<verse number="24">และ​เมื่อ​สัตว์​นั้น​ไป, ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​ปีก​สัตว์​นั้น​ดัง​เสียง​น้ำ​เป็น​อัน​มาก, ดัง​สำเนียง​แห่ง​ผู้​มี​ฤทธิ์, มี​เสียง​อึง​เอิกเกริก​ดัง​เสียง​กองทัพ, เมื่อ​สัตว์​นั้น​หยุด​เขา​ก็​หุบ​ปีก​ของ​ตน​ลง.</verse>
				<verse number="25">และ​มี​สำเนียง​มา​แต่​ฟ้า​อัน​อยู่​เหนือ​ศีรษะ​สัตว์​นั้น, เมื่อ​สัตว์​นั้น​หยุด. แล้ว​ก็​หุบ​ปีก​ของ​ตน​ลง</verse>
				<verse number="26">และ​บน​ฟ้า​ซึ่ง​อยู่​เหนือ​ศีรษะ​สัตว์​นั้น, ดูเหมือน​สี​พลอย​ซะ​ไฟ​ระ​เป็น​รูป​พระที่นั่ง. และ​บน​รูป​พระที่นั่ง​นั้น​มี​สัญฐาณ​ดัง​รูป​มนุษย์​อยู่​เหนือ​พระที่นั่ง​นั้น.</verse>
				<verse number="27">และ​ข้าพ​เจ้า​เห็น​เป็น​แสง​วาว​ดัง​แสงทอง, ดูเหมือน​ไฟ​อยู่​ใน​รูป​นั้น​ทั่ว​ทั้ง​ตัว, ตั้งแต่​เอว​ขึ้น​ไป, และ​ตั้งแต่​เอว​ลง​มา​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ดูเหมือน​ไฟ,</verse>
				<verse number="28">และ​มี​แสงสว่าง​และ​แสงสว่าง​ซึ่ง​ล้อม​รูป​นั้น​ล้อมรอบ​รูป​นั้น​เหมือน​แสง​รุ้ง​อัน​อยู่​ใน​เมฆ​ใน​วัน​ฝน​ตก​นั้น. รัศมี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​สัญฐาณ​ดูเหมือน​ดังนั้น, และ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​กำลัง​ดู​อยู่, ข้าพ​เจ้า​จึง​ซบ​หน้า​ลง​กับ​ดิน, และ​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​ตรัส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ยืน​ขึ้น​ด้วย​เท้า​ของ​ท่าน, และ​เรา​จะ​พูด​กับ​ท่าน,</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​พระองค์​ยัง​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​อยู่, พระ​วิญญาณ​มา​สถิต​อยู่​ใน​กาย​ข้าพ​เจ้า, แล้ว​ได้​ตั้ง​ข้าพ​เจ้า​ให้​ยืน​ด้วย​เท้า. และ​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, เรา​ใช้​ท่าน​ไป​ถึง​ลูกหลาน​ยิศ​รา​เอล, ชาว​ประเทศ​กบฏ​ต่อ​เรา, ทั้ง​เขา​และ​ปู่ย่าตายาย​ของ​เขา​ได้​ผิด​ต่อ​เรา, จนถึง​เวลา​วันนี้.</verse>
				<verse number="4">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​ลูก​หน้าด้าน​และ​ใจแข็ง, เรา​ใช้​ท่าน​ไป​ถึง​เขา​และ​ท่าน​จง​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า.</verse>
				<verse number="5">พวก​นั้น​ถึง​เขา​จะ​ฟัง​หรือ​มิ​ฟัง, เพราะ​เขา​เป็น​เรือน​กบฏ, เขา​คงจะ​รู้​ว่า​มี​ผู้ทำ​นาย​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เขา​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="6">ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, อย่า​กลัว​เขา​และ​อย่า​กลัว​ถ้อยคำ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ถึง​ว่า​พวก​กบฏ​เสี้ยนหนาม​อยู่​ด้วย​ท่าน, และ​ท่าน​อาศัย​อยู่​ด้วย​แมลง​ป่อง, ก็​อย่า​กลัว​ถ้อยคำ​ของ​เขา, และ​อย่า​ตกตะลึง​เพราะ​หน้า​เขา, ด้วย​เขา​เป็น​เรือน​กบฏ.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​จง​กล่าว​ถ้อยคำ​ของ​เรา​แก่​เขา, ถึง​เขา​จะ​ฟัง​หรือ​มิ​ฟัง, เพราะ​เขา​เป็น​พวก​กบฏ.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​สดับ​ฟัง​ซึ่ง​เรา​จะ​กล่าว​แก่​ท่าน, ท่าน​อย่า​เป็น​กบฏ​เหมือน​เรือน​กบฏ​นั้น, ท่าน​จง​อ้า​ปาก​กิน​ที่​เรา​จะ​ให้แก่​ท่าน,</verse>
				<verse number="9">และ​ข้าพ​เจ้า​แลดู, และ​นี่​แน่ะ​มี​มือ​ยื่น​มา​ถึง​ข้าพ​เจ้า, และ​นี่​แน่ะ​ใน​มือ​นั้น​มี​หนังสือ​ม้วน​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="10">และ​พระองค์​คลี่​หนังสือ​นั้น​ต่อหน้า​ข้าพ​เจ้า, และ​หนังสือ​นั้น​เขียน​ทั้ง​ข้างใน​ข้างนอก, และ​หนังสือ​นั้น​เขียน​เป็น​คำ​เพลง​โศกเศร้า​ร่ำไร, ด้วย​ความ​ทุกข์​ลำบาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, ที่​ท่าน​พบ​นั้น, ท่าน​จง​กิน​เสีย, จง​กิน​หนังสือ​ม้วน​นี้, แล้ว​จง​ไป​ว่ากล่าว​แก่​เรือน​ยิศ​รา​เอลเถิด.</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​อ้า​ปาก, และ​พระองค์​ให้​ข้าพ​เจ้า​กิน​หนังสือ​ม้วน​นั้น.</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ให้​ท้อง​ของ​ท่าน​กิน, และ​ให้​ท้อง​ของ​ท่าน​เต็ม​ด้วย​หนังสือ​ม้วน​นี้​ที่​เรา​ให้แก่​ท่าน, ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​กิน, และ​หนังสือ​นั้น​หวาน​ดัง​น้ำผึ้ง​อยู่​ใน​ปาก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, ท่าน​จง​ลุก​ขึ้น​ไป​ยัง​เรือน​ยิศ​รา​เอล, และ​กล่าว​ถ้อยคำ​ของ​เรา​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ท่าน​มิได้​รับใช้​ไป​ยัง​พวก​ประเทศ​ที่​พูด​ลึกซึ้ง​เป็น​ภาษาพูด​ยาก, แต่​ไป​ยัง​เรือน​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="6">มิใช่​ยัง​ประเทศ​เป็น​อัน​มาก, ที่​พูด​ลึก​เป็น​ภาษา​ยาก​ที่​ท่าน​มิได้​เข้าใจ​ถ้อยคำ​ของ​เขา. แท้จริง, ถ้า​เรา​ได้​ใช้​ท่าน​ไป​ถึง​เขา, เขา​คงจะ​ได้​เชื่อฟัง​ท่าน,</verse>
				<verse number="7">และ​เรือน​ยิศ​รา​เอล​จะ​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​ท่าน, เพราะ​เขา​ไม่​ยอม​ฟัง​เรา, เพราะ​เรือน​ยิศ​รา​เอล​เป็น​หน้าด้าน​ใจแข็ง​ทั้งนั้น.</verse>
				<verse number="8">นี่​แน่ะ, เรา​ทำ​หน้า​ของ​ท่าน​ให้​แข็ง​อยู่​ต่อหน้า​ของ​เขา, ทั้ง​หน้าผาก​ของ​ท่าน​ให้​แข็ง​ต่อ​หน้าผาก​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="9">เรา​ทำ​หน้าผาก​ของ​ท่าน​ให้​เป็น​ดัง​เพ็ชร​ที่​แข็ง​กว่า​หิน, ท่าน​อย่า​ได้​กลัว​เขา, และ​อย่า​ตกตะลึง​เพราะ​หน้า​เขา, ด้วยว่า​เขา​เป็น​เรือน​กบฏ.</verse>
				<verse number="10">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, คำ​ทั้งปวง​ของ​เรา, ซึ่ง​เรา​จะ​ตรัส​แก่​ท่าน, ท่าน​จง​รับ​ไว้​ใน​ใจ​ของ​ท่าน, และ​ฟัง​ไว้​ด้วย​หู​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="11">และ​ท่าน​จง​ลุก​ขึ้น​ไป​ยัง​พวก​ชะ​เลย. คือ​ยัง​ลูกหลาน​พวก​ประเทศ​ของ​ท่าน, และ​พูด​แก่​เขา​และ​ว่า​แก่​เขา​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้, ถึง​เขา​จะ​ฟัง​หรือ​มิ​ฟัง</verse>
				<verse number="12">พระ​วิญญาณ​จึง​ยก​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น, และ​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​เอิกเกริก​ดัง​อยู่​ข้างหลัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า, สวัสดิมงคล​จง​มี​แก่​รัศมี​ของ​พระองค์​เจ้า​แต่​ที่​สถิต​ของ​พระองค์​เถิด.</verse>
				<verse number="13">และ​มี​เสียง​ปีก​แห่ง​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​นั้น​ถูกต้อง​กันและกัน, และ​เสียง​กงจักร เหนือ​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​นั้น, คือ​เสียง​อึง​เอิกเกริก​ดัง.</verse>
				<verse number="14">และ​พระ​วิญญาณ​ยก​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​และ​พา​ข้าพ​เจ้า​ไป, และ​ข้าพ​เจ้า​ไป​ด้วย​ทุกข์​และ​ใจ​เดือดร้อน, และ​พระ​หัตถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​วาง​เหนือ​ข้าพ​เจ้า​เป็นกำลัง.</verse>
				<verse number="15">และ​ข้าพ​เจ้า​มา​ถึง​พวก​ชะ​เลย​ซึ่ง​อยู่​ใน​ตำบล​เธ​ลา​บีบ, ที่​อาศัย ณ ฝั่ง​แม่น้ำ​คะ​บา​ระ. และ​ข้าพ​เจ้า​นั่ง​ที่​เขา​นั่ง, และ​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เขา​ที่​นั้น​เจ็ด​วัน​ตกตะลึง​ไป.</verse>
				<verse number="16">และ​เป็น​มา​เมื่อ​เจ็ด​วัน​นั้น​ล่วง​ไป​แล้ว, คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ว่า.</verse>
				<verse number="17">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, เรา​ตั้ง​ท่าน​เป็น​ผู้​ตรวจตรา​ดูแล​สำหรับ​เรือน​ยิ​ศร​เอล, ท่าน​จะ​ต้อง​ฟัง​คำ​แต่​ปาก​เรา, และ​ว่ากล่าว​ตักเตือน​เขา​เพราะ​เรา.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เรา​ว่า​แก่​คน​บาป​ว่า, เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​เป็น​แท้, และ​ท่าน​มิได้​ตักเตือน​ว่ากล่าว​เขา, และ​มิได้​ตักเตือน​ว่ากล่าว​คน​บาป​จาก​ทาง​ชั่ว​ของ​เขา, เพื่อ​จะ​ให้​ชีวิต​เขา​รอด, คน​บาป​นั้น​จะ​ตาย​ใน​ความ​ชั่ว​ของ​เขา, และ​โลหิต​ของ​เขา​จะ​เรียก​เอา​จาก​มือ​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="19">และ​ถ้า​ท่าน​ได้​ตักเตือน​ว่ากล่าว​คน, แต่​เขา​มิได้​กลับ​จาก​ความ​ชั่ว​ของ​เขา, และ​จาก​ทาง​ชั่ว​ของ​เขา, เขา​ก็​จะ​ตาย​ใน​ความ​ชั่ว​ของ​เขา, แต่​ท่าน​จะ​ทำ​ชีวิต​ของ​ตน​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="20">อนึ่ง​เมื่อ​ผู้​ชอบธรรม​กลับ​จาก​การ​ชอบธรรม​ของ​เขา​และ​ทำ​การ​ชั่ว, และ​เรา​ตั้ง​ที่​สะดุด​ตรงหน้า​เขา, เขา​จะ​ตาย​เพราะ​ท่าน​มิได้​ตักเตือน​ว่ากล่าว​เขา, เขา​จะ​ตาย​ใน​การ​บาป​ของ​เขา, และ​ความ​ชอบ​ของ​เขา​ซึ่ง​เขา​ได้​ทำ​มา​จะ​ไม่​เป็น​ที่​ระลึก​เลย. แต่​โลหิต​เขา​เรา​จะ​เรียก​เอา​จาก​มือ​ของ​ท่าน,</verse>
				<verse number="21">แต่​ถ้า​ท่าน​ตักเตือน​ว่ากล่าว​คน​ชอบธรรม, เพื่อ​ผู้​ชอบธรรม​นั้น​จะ​มิได้​ทำบาป, และ​เขา​มิได้​ทำบาป, เขา​คงจะ​มี​ชีวิต​อยู่​เป็น​แท้, เพราะ​เขา​ได้​ถูกต้อง​คำ​ตักเตือน​ว่ากล่าว, และ​ท่าน​ได้​ทำ​ชีวิต​ของ​ตน​ให้​รอด</verse>
				<verse number="22">และ​พระ​หัตถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​เหนือ​ข้าพ​เจ้า ณ ที่นั่น, แล​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, จง​ลุก​ขึ้น​ออก​ไป​ยัง​ที่​แผ่น​ดิน​ราบ​เสมอ, และ​เรา​จะ​พูด​กับ​ท่าน ณ ที่นั่น,</verse>
				<verse number="23">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ลุก​ขึ้น​ออก​ไป​ยัง​ที่​แผ่น​ดิน​ราบ​เสมอ​นั้น, และ​นี่​แน่ะ, รัศมี​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​สถิต​อยู่ ณ ที่นั่น, เหมือน​กับ​รัศมี​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น ณ ฝั่ง​แม่น้ำ​คะ​บา​ระ, และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ซบ​หน้า​ลง​ยัง​พื้นดิน.</verse>
				<verse number="24">พระ​วิญญาณ​จึง​เข้า​สถิต​ใน​ข้าพ​เจ้า, และ​ทำ​ข้าพ​เจ้า​ให้​ยืน​ด้วย​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, จง​ไป​ปิดบัง​ตน​อยู่ ณ เรือน​ของ​ท่าน,</verse>
				<verse number="25">แต่​ท่าน, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, นี่​แน่ะ, เขา​จะ​ใส่​เครื่อง​พันธนาการ​ใน​ท่าน, และ​เขา​จะ​ผูก​ท่าน​ด้วย​เครื่อง​พันธนาการ​นั้น, เพื่อ​จะ​มิ​ให้​ท่าน​ออก​ไป​ใน​ท่ามกลาง​เขา.</verse>
				<verse number="26">และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​ลิ้น​ของ​ท่าน​ติด​กับ​เพดาน​ของ​ท่าน. และ​ท่าน​จะ​เป็น​ใบ้, และ​ท่าน​จะ​มิได้​เป็น​ผู้ว่า​กล่าว​ห้ามปราม. เพราะ​เขา​เป็น​เรือน​กบฏ.</verse>
				<verse number="27">แต่​เมื่อ​เรา​พูด​กับ​ท่าน, เรา​จะ​เปิดปาก​ของ​ท่าน, และ​ท่าน​จะ​ว่า​แก่​เขา​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ผู้​ที่​ฟัง​ก็​ให้​เขา​ฟัง, และ​ผู้​ที่​ไม่​ฟัง​ก็​ให้​มิ​ให้​ฟัง, เพราะ​เขา​เป็น​เรือน​กบฏ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">และ​ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย. จง​เอา​กระเบื้อง​มา​และ​วาง​กระเบื้อง​นั้น​ตรงหน้า​ท่าน, และ​สลัก​แกะ​เป็น​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ใน​กระเบื้อง​นั้น.</verse>
				<verse number="2">และ​ท่าน​จง​ตั้ง​ล้อม​ต่อสู้​เมือง​นั้น, และ​จง​ก่อ​หอคอย​ต่อสู้​เมือง​นั้น, และ​ทำ​เชิงเทิน​ต่อสู้​เมือง​นั้น, และ​ตั้ง​ค่าย​ต่อสู้​เมือง​นั้น, และ​ตั้ง​เครื่อง​ทำลาย​กำแพง​โดยรอบ​ต่อสู้​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="3">และ​เอา​ถาด​เหล็ก​นั้น​มา​ตั้ง​เป็นำา​แพง​เหล็กใน​หว่าง​ท่าน​กับ​เมือง​นั้น, และ​ตั้งหน้า​ของ​ท่าน​ต่อสู้​เมือง​นั้น, และ​เมือง​นั้น​จะ​ต้อง​ล้อมรอบ, และ​ท่าน​จะ​ต้อง​ล้อมรอบ​ต่อสู้​เมือง​นั้น, นิและ​จะ​เป็น​สำคัญ​แก่​เรือน​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="4">และ​ท่าน​จง​นอน​เบื้อง​ซ้าย​ของ​ท่าน, และ​จง​วาง​บาป​โทษ​แห่ง​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ใน​เบื้อง​ซ้าย​นั้น, ท่าน​จะ​ต้อง​แบก​บาป​โทษ​ของ​เขา​ตาม​กำหนด​วันที่​ท่าน​นอน​ใน​เบื้อง​ซ้าย​นั้น,</verse>
				<verse number="5">และ​เรา​ได้​วาง​ปี​แห่ง​บาป​โทษ​ของ​เขา​เหนือ​ท่าน​ตาม​กำหนด​วัน ๓๙๐ วัน, และ​ท่าน​จะ​ต้อง​แบก​บาป​โทษ​แห่ง​เรือน​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="6">และ​เมื่อ​ท่าน​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้​สำเร็จ​แล้ว, ท่าน​จะ​ต้อง​นอน​เบื้องขวา​ของ​ท่าน​อีก, และ​จะ​ต้อง​แบก​บาป​โทษ​แห่ง​เรือน​ยะฮูดา ๔๐ วัน, เรา​ได้​ตั้ง​วัน​ละ​ปีๆ แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="7">และ​ท่าน​จะ​ต้อง​ตั้งหน้า​ของ​ท่าน, ตรง​การ​ล้อม​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​แขน​ของ​ท่าน​จะ​ตั้ง​เปล่า, และ​ท่าน​จะ​ต้อง​ทำนาย​ต่อ​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="8">และ​นี่​แน่ะ, เรา​จะ​วาง​เครื่อง​พันธนาการ​เหนือ​ท่าน, และ​ท่าน​จะ​มิได้​พลิก​ตัว​เปลี่ยน​ข้าง​เลย, กว่า​จะ​สิ้น​วันที่​ท่าน​ทำ​การ​ล้อม​ต่อสู้​เมือง​นั้น​เสร็จ,</verse>
				<verse number="9">และ​ท่าน​จง​เอา​ข้าวสาลี, และ​ลูกเดือย, และ​ถั่ว, และ​ถั่ว​เลน​เท็ล, และ​ข้าว​มิ​ลิด, และ​ข้าว​สะเปด, มา​ใส่​ใน​ภาชนะ​อัน​เดียว, และ​ทำ​ของ​นั้น​เป็น​ขนม​สำหรับ​ท่าน, ท่าน​จะ​ได้​กิน​ขนม​นั้น​สาม​ร้อย​เก้า​สิบ​วัน, ตาม​กำหนด​วัน​ซึ่ง​ท่าน​จะ​นอน​ด้วย​ข้าง​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="10">และ​ท่าน​จะ​ต้อง​ชั่ง​อาหาร​ของ​ท่าน​ซึ่ง​ท่าน​จะ​กิน​นั้น, วัน​ละ​ยี่​สิบ​เซ​เคล, จะ​ต้อง​กิน​เป็น​คราวๆ.</verse>
				<verse number="11">และ​ท่าน​จะ​ต้อง​ตวง​น้ำกิน​ส่วน​ที่​หก​ของ​ฮิน, จะ​ต้อง​ดื่ม​เป็น​คราวๆ.</verse>
				<verse number="12">และ​ท่าน​จะ​ต้อง​กิน​ขนม​ลูก​เสีย, และ​ขนม​นั้น​จะ​ต้อง​ปิ้ง​ด้วย​อุจจาระ​อัน​มา​แต่​มนุษย์, ต่อหน้า​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="13">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, เหมือน​ดังนี้​และ, ลูกหลาน​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​จะ​ต้อง​กิน​ขนม​ของ​เขา​อัน​เป็น​มลทิน, ใน​ท่ามกลาง​พวก​นานา​ประเทศ​ที่​เรา​จะ​ทิ้ง​ไล่​เขา​ให้​ไป​เสีย​นั้น.</verse>
				<verse number="14">และ​ข้าพ​เจ้า​ทูล​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, ดู​เถิดจิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​มิได้​เป็น​มลทิน, และ​ตั้งแต่​เด็ก​มา​จน​บัดนี้, ข้าพ​เจ้า​มิได้​กิน​เนื้อสัตว์​ที่​ตาย​เอง, หรือ​เนื้อสัตว์​ที่​ราย​ฉีก​แย่ง​กัน, และ​เนื้อที่​เป็น​มลทิน​มิได้​เข้า​ใน​ปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="15">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า,จง​ดู​เรา​ให้​มูลสัตว์​โค​แก่​ท่าน​แทน​อุจจาระ​มนุษย์, และ​ท่าน​จะ​ต้อง​ทำ​ขนม​ของ​ท่าน​ด้วย​มูลสัตว์​นั้น.</verse>
				<verse number="16">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ทำลาย​ขนม​ที่​เป็น​ประธาน​แห่ง​ชีวิต​ใน​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​เขา​จะ​ต้อง​ชั่ง​ขนม​กิน​ด้วย​ความ​กลัว, และ​เขา​จะ​ต้อง​ตวง​น้ำกิน​ด้วย​วิตก,</verse>
				<verse number="17">เพื่อ​เขา​จะ​ต้อง​ขัดสน​ด้วย​ขนม​และ​น้ำ, และ​จะ​ต้อง​หลากใจ​กันและกัน, จะ​ต้อง​ซูบ​ผอม​ลง​ใน​การ​บาป​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">และ​ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​เอา​ดาบ​ที่​คม​และ​มีดโกน​ของ​คน​ช่าง​โกน​มา, แล้ว​ให้​โกน​ไป​บน​ศีรษะ​ของ​ท่าน​และ​หนวด​ของ​ท่าน, และ​จง​เอา​คน​ชั่ง​อัน​หนึ่ง​มา, แล้ว​จง​แบ่ง​ผม​นั้น​ออก​เสีย,</verse>
				<verse number="2">ส่วนหนึ่ง​จะ​ต้อง​เผา​ใน​ไฟ​ที่​ท่ามกลาง​เมือง, ใน​วัน​เมื่อ​การ​ล้อม​ต่อสู้​เมือง​นั้น​สำเร็จ, และ​ท่าน​จะ​เอา​ส่วนหนึ่ง​มา​ฟัน​ด้วย​ดาบ​รอบ​ส่วน​นั้น, และ​ส่วนหนึ่ง​ท่าน​จะ​ต้อง​ซัด​ให้​กระจาย​ไป​ด้วย​ลม, และ​เรา​จะ​ชัก​ดาบ​ออก​ตาม​ผม​นั้น.</verse>
				<verse number="3">และ​ท่าน​จง​เอาแต่​เส้น​ผม​นั้น​มา​ประมาณ​หน่อย​หนึ่ง, และ​จง​ห่อ​ไว้​ใน​ชาย​เสื้อ​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="4">และ​ท่าน​จง​เอาแต่​ผม​นั้น​มา​อีก, และ​ทิ้ง​ใน​ท่ามกลาง​ไฟ, และ​เผา​ใน​ไฟ, และ​ไฟ​จะ​ออก​จาก​ที่​นั้น​ไป​ถึง​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้, นี่​และ​เป็น​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, เรา​ได้​ตั้ง​เมือง​นั้น​ไว​ใน​ท่ามกลาง​ประเทศ, และ​เมือง​ที่อยู่​ล้อมรอบ​นั้น.</verse>
				<verse number="6">และ​เมือง​นั้น​คิด​กบฏ​ต่อ​บัญญัติ​ของ​เรา, ใน​ซึ่ง​ได้​ทำชั่ว​เกิน​ความ​ชั่ว​ของ​นานา​ประเทศ, และ (คิด​กบฏ) ต่อ​กฎหมาย​ของ​เรา​มาก​กว่า​ประเทศ​ที่อยู่​ล้อมรอบ​เมือง​นั้น​เพราะ​บัญญัติ​ของ​เรา​ไม่​ได้​รับ, และ​ใน​กฎหมาย​ของ​เรา​เขา​ไม่​รับ, และ​ใน​กฎหมาย​ของ​เขา​เรา​มิได้​ดำเนิน.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ประพฤติ​ความ​ชั่ว​ยิ่ง​กว่า​นานา​ประเทศ​ซึ่ง​อยู่​ล้อมรอบ​เจ้า, และ​มิได้​ดำเนิน​ใน​กฎหมาย​ของ​เรา, และ​พระ​บัญญัติ​ของ​เรา​เจ้า​มิได้​รักษา, แม้น​ถึง​บัญญัติ​ของ​นานา​ประเทศ​ที่อยู่​ล้อมรอบ​เจ้าๆ ก็​ไม่​ประพฤติ​ตาม.</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนี้, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​คือ​ตัว​เรา​เอง​อยู่​ต่อสู้​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​เรา​จะ​ทำ​มหันตโทษ​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต่อตา​แห่ง​นานา​ประเทศ.</verse>
				<verse number="9">และ​เรา​จะ​ทำ​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ซึ่ง​เรา​มิได้​ทำ, และ​เรา​จะ​ไม่​ทำ​เหมือน​ฉะนั้น​อีก, เพราะ​บรรดา​ความ​ชั่ว​ลามก​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนี้​พ่อ​จะ​กิน​บุตร​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า, และ​บุตร​จะ​กิน​พ่อ​ของ​เขา, และ​เรา​จะ​ทำ​มหันตโทษ​แก่​เจ้า, และ​ที่​เหลือ​จาก​เจ้า​นั้น​เรา​จะ​ให้​พลัด​พราย​ไป​ตาม​ลม​ทิศานุ​ทิศ.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​มี​ชีวิต​ฉันใด, เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​วิหาร​ของ​เรา​ให้​มลทิน​ไป​ด้วย​ของ​น่าเกลียด, และ​การ​ชั่ว​ของ​เจ้า​ต่างๆ, เหตุ​ฉะนี้, เรา​จะ​เอา​อะไร​จาก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ฉันนั้น, และ​พระเนตร​ของ​เรา​จะ​ไม่​โปรด, และ​เรา​จะ​ไม่​เมตตา​แก่​เจ้า,</verse>
				<verse number="12">จะ​แบ่ง​เจ้า​เป็น​สาม​ส่วนๆ หนึ่ง​จะ​ตาย​ด้วย​โรค​ห่า, และ​เขา​จะ​ฉิบหาย​ด้วย​กันดาร​อาหาร​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ส่วนหนึ่ง​จะ​ล้ม​ลง​เพราะ​กะ​บี่​ล้อมรอบ​เจ้า, และ​ส่วนหนึ่ง​เรา​จะ​ให้​พลัด​พราย​ไป​ตาม​ลม​ทิศานุ​ทิศ, จะ​ชัก​กะ​บี่​ออก​ตาม​เขา​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="13">และ​ความ​กริ้ว​ของ​เรา​จะ​สำเร็จ​แล้ว, และ​เรา​จะ​ยัง​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​อยู่​เหนือ​เขา​ทั้ง​หลาย​จน​หาย​แค้น, และ​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ด้วย​ความ​เดือดร้อน​ของ​เรา, เมื่อ​เรา​จะ​ให้​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​สำเร็จ​ใน​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="14">และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​ร้าง​เปล่า, และ​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​ใน​ท่ามกลาง​นานา​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​อยู่​ล้อมรอบ​เจ้า​ต่อตา​คน​ทั้งปวง​ที่​ล่วง​ไป.</verse>
				<verse number="15">และ​เจ้า​จะ​เป็น​ที่​ดูหมิ่น, และ​เป็น​ที่​เยาะเย้ย, และ​เป็น​ที่​สอน, และ​เป็น​ที่​พิศวง​แก่​นานา​ประเทศ​อัน​อยู่​ล้อมรอบ​เจ้า. เมื่อ​เรา​จะ​ทำ​มหันตโทษ​ด้วย​ความ​กริ้ว, และ​ความ​พิ​โร​ธ​สอน, เรา​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แล้ว.</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เรา​จะ​ใช้​ลูก​ธนู​ทั้ง​หลาย​อัน​ร้าย, คือ​กันดาร​อาหาร​เหนือ​เขา, เพื่อ​จะ​ให้​เขา​ฉิบหาย​ไป, ที่​เรา​จะ​ใช้​ก็​เพื่อ​จะ​ทำลาย​เจ้า​เสีย, และ​เรา​จะ​เพิ่มเติม​ให้​กันดาร​อาหาร​เหนือ​เจ้า, และ​จะ​ทำลาย​ขนม​ที่​เป็น​ประธาน​แห่ง​ชีวิต,</verse>
				<verse number="17">และ​เรา​จะ​ใช้​กันดาร​อาหาร​เหนือ​เจ้า​และ​สัตว์ร้าย​ต่างๆ ที่​จะ​ให้​เจ้า​ปราศ​จาก​ลูก. และ​โรค​ห่า​และ​โลหิต​เป็น​จะ​ไป​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​และ​เรา​จะ​ให้​กะ​บี่​มา​เหนือ​เจ้า. เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">และ​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ตั้งหน้า​ของ​ท่าน​ตรง​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="3">และ​จง​ทำนาย​ต่อ​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​นั้น​ว่า​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย, จง​ฟัง​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ก็​ตรัส​ดังนี้​แก่​ภูเขา​และ​แก่​เนินเขา​และ​แก่​แม่น้ำ​และ​แก่​หว่าง​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, นี่​แน่ะ​เรา​คือ​ตัว​เรา​จะ​ให้​กะ​บี่​มา​ยัง​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="4">และ​เรา​จะ​ทำลาย​ที่​สูง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​เสีย, และ​แท่น​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​จะ​ยับเยิน, รูปสลัก​ของ​เจ้า​จะ ต้อง​แตก​เสีย, และ​เรา​จะ​ให้​พวก​ของ​เจ้าที่​ต้อง​อาวุธ​ตาย​ตกลง​ตรงหน้า​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">และ​เรา​จะ​วาง​ศพ​แห่ง​บุตร​ยิศ​รา​เอล​ทั้ง​หลาย​ต่อหน้า​รูป​เคารพ​ของ​เขา, และ​เรา​จะ​ให้​กะ​ดู​ก​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กระจัดกระจาย​ไป​ล้อมรอบ​แท่น​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">ใน​บรรดา​ที่​เจ้า​อาศัย​อยู่​หัวเมือง​ทั้งปวง​ก็​จะ​ต้อง​พัง​ทำลาย, และ​ที่​สูง​ทั้งปวง​จะ​ต้อง​สาป​ศูนย์, เพื่อ​แท่น​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​จะ​ได้​อันตรธาน​สาป​ศูนย์​และ​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​หัก​พัง​ทำลาย​และ​รูปสลัก​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​ฟัน​เสีย, และ​การ​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​ฉิบหาย​ไป.</verse>
				<verse number="7">และ​ผู้​ที่​ถูก​อาวุธ​ตาย​จะ​ต้อง​ตกลง​ใน​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="8">แต่​เรา​จะ​ให้​เหลือ​อยู่​บ้าง, เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​พราก​ไป​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​ทั้งปวง, เพราะ​ใน​พวก​เจ้า​จะ​มี​ผู้​ที่​จะ​พ้น​จาก​กะ​บี่​ใน​ท่ามกลาง​นานา​ประเทศ​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="9">และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เหลือ​ใน​พวก​เจ้า​จะ​ระลึก​ถึง​เรา​ใน​ท่ามกลาง​นานา​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​ที่​เขา​จะ​ต้อง​เป็น​ชะ​เลย​ไป, ใจ​แพศยา​ของ​เขา​ที่​เคย​ปราศ​จาก​เรา, และ​ตา​ของ​เขา​ที่​ปรารถนา​หา​รูป​เคารพ​ของ​เขา​เรา​ได้​หัก​เสีย, และ​เขา​จะ​เกลียดชัง​เบื่อหน่าย​ตัวเอง​เพราะ​ความ​ชั่ว​ของ​เขา​ที่​เขา​ได้​ทำ​ลามก​ต่างๆ.</verse>
				<verse number="10">และ​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, เรา​จะ​ได้​ยัง​ความ​ชั่วร้าย​นี้​มา​ถึง​เขา, เรา​ก็​มิได้​ตรัส​เปล่า</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, จง​ตบ​ตี​ด้วย​มือ​ของ​เจ้า​และ​กะ​ทืบ​เท้า​ของ​เจ้า​ว่า, อ้าย, เพราะ​ความ​เกลียด​อัน​ชั่ว​ต่างๆ​แห่ง​เรือน​ยิศ​รา​เอล, เพราะ​เขา​จะ​ตก​ด้วย​กะ​บี่, และ​ด้วย​กันดาร​อาหาร, และ​ด้วย​โรค​ห่า.</verse>
				<verse number="12">ผู้​ที่อยู่​ไกล​จะ​ตาย​ด้วย​โรค​ห่า, และ​ผู้​อยู่​ใกล้​จะ​ตก​ด้วย​กะ​บี่. และ​ผู้​เหลือ​อัน​ล้อม​อยู่​จะ​ตาย​ด้วย​กันดาร​อาหาร, อย่าง​นั้น​และ​เรา​ก็​จะ​ให้​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​สำเร็จ​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="13">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เมื่อ​ผู้​ต้อง​อาวุธ​ตาย​ของ​เขา​จะ​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​รูป​เคารพ​ของ​เขา, อยู่​ล้อมรอบ​แท่น​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​บน​เนินเขา​อัน​สูง​ทุก​เนิน, บน​ยอด​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​ใต้​ต้นไม้​สด​ทุก​ต้น, และ​ใต้​ต้นไม้​ต้น​โอ๊ค​ครึ้ม​ทุก​ต้น, ที่​เขา​เคย​ถวาย​เครื่อง​หอม​แก่​บรรดา​รูป​เคารพ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="14">และ​เรา​จะ​ยื่น​พระ​หัตถ์​เหนือ​เขา​ทั้ง​หลาย, แล​จะ​ทำ​ให้​แผ่น​ดิน​สิ้น​ศูนย์​ร้าง​เปล่า​ยิ่ง​กว่า​ป่า​ดอน​ที่​ทาง​เมือง​ดิ​ปลา​ใน​บรรดา​ที่​อาศัย​ของ​เขา, และ​เขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">อนึ่ง​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​อีก​ว่า,</verse>
				<verse number="2">ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​แก่​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ที่สุด​นั้น​มา​ถึง​แผ่น​ดิน​ทั้ง​สี่​มุม,</verse>
				<verse number="3">บัดนี้​ที่สุด​มา​ถึง​เจ้า​แล้ว, และ​เรา​จะ​ยัง​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​เหนือ​เจ้า, และ​จะ​ตัดสิน​เจ้า​ตาม​ทาง​ปรนนิบัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, และ​ความ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​เรา​จะ​ให้​ตก​เหนือ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">และ​พระเนตร​ของ​เรา​ก็​จะ​ไม่​เมตตา​เจ้า, และ​เรา​จะ​ไม่​โปรด, แต่ว่า​ทาง​ปรนนิบัติ​ของ​เจ้า​เรา​จะ​วาง​เหนือ​เจ้า, และ​ความ​ชั่ว​ลามก​ของ​เจ้า​จะ​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ดำรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, ความ​ชั่วร้าย​ล้วนแต่​ชั่วร้าย​จะ​มา.</verse>
				<verse number="6">ที่สุด​นั้น​มา, ที่สุด​นั้น​มา​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">และ​ตื่น​คอยท่า​เจ้า. นี่​แน่ะ​ที่สุด​มา​อยู่, โอ้​ผู้​ชาว​แผ่น​ดิน, เวลา​กำหนด​ก็​มา​ถึง​เจ้า, เวลา​มา​แล้ว. วัน​นั้น​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว, วัน​วุ่นวาย​ไม่​มี​เสียง​ยินดี​โห่ร้อง​บน​ภูเขา,</verse>
				<verse number="8">เดี๋ยวนี้​เรา​เกือบจะ​เท​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​เหนือ​เจ้า, และ​เรา​จะ​ให้​ความ​กริ้ว​ของ​เรา​สำเร็จ​แก่​เจ้า, และ​จะ​ตัดสิน​เจ้า​ตาม​ทาง​ปรนนิบัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, และ​ความ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​เรา​จะ​วาง​เหนือ​เจ้า,</verse>
				<verse number="9">และ​พระเนตร​ของ​เรา​จะ​ไม่​เมตตา​และ​เรา​จะ​ไม่​โปรด. เรา​จะ​ให้​เป็น​ไป​เหนือ​เจ้า​ตาม​ทาง​ปรนนิบัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, และ​ความ​ชั่ว​ลามก​ของ​เจ้า​จะ​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้​โบย​ตี.</verse>
				<verse number="10">นี่​แน่ะ​วัน​นั้นๆ มา​อยู่, เวลา​กำหนด​ขึ้น​แล้ว, ไม้​งอก​แตก​ออก​แล้ว, ความ​จองหอง​ผลิ​ดอก​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">ความ​ร้ายกาจ​โต​ใหญ่​ขึ้น​เป็น​ไม้​สำหรับ​ทำโทษ​คน​บาป​ไม่​มี​เหลือ​แต่​เขา, กอง​ของ​เขา​หรือ​ทรัพย์​สมบัติ​เป็น​ของ​เขา​จะ​ไม่​มี, ศิริ​ราศี​งดงาม​จะ​ไม่​มี​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="12">เวลา​นั้น​มา​แล้ว, วัน​นั้น​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว, อย่า​ให้​ผู้ซื้อ​ยินดี, และ​คน​ขาย​โศกเศร้า, ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ​อยู่​เหนือ​กอง​ใน​เมือง​นั้น​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="13">แม้ว่า​ผู้ชาย​ยัง​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​หมู่​คน​เป็น, เขา​จะ​ไม่​ได้​กลับ​ไป​ถึง​ที่​ขาย​ด้วย​นิมิตต์​นี้​ได้แก่​ทรัพย์​สมบัติ​ใน​เมือง​นั้น, เขา​จะ​ไม่​กลับ, และ​จะ​มี​ผู้ใด​อาจ​ให้​ชีวิต​ของ​ตัว​ยั่งยืน​ด้วย​การ​บาป​ก็​ไม่​มี,</verse>
				<verse number="14">เขา​ได้​เป่าแตร​ตระเตรียม​ให้​คน​ทั้งปวง​พร้อมกัน, แต่​ไม่​มี​ผู้ใด​ไป​ใน​การ​ศึก, ด้วยว่า​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​อยู่​เหนือ​กอง​ใน​เมือง​นั้น​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="15">กะ​บี่​อยู่​ภายนอก, และ​โรค​ห่า, และ​กันดาร​อาหาร​อยู่​ภายใน, ผู้​อยู่​ทุ่งนา​จะ​ตาย​ด้วย​กะ​บี่, และ​คน​อยู่​ใน​เมือง​กันดาร​อาหาร, และ​โรค​ห่า​จะ​เผาผลาญ​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="16">แต่​ผู้​หนี​ได้​ก็​จะ​หนี​เสีย, และ​เขา​จะ​ไป​อยู่​บน​ภูเขา​ดุจ​นก​พิลาป​ที่​เคย​อยู่​ระหว่าง​ภูเขา, ต่าง​คน​ต่าง​พิลาป​ร่ำไร​เพราะ​ความ​ชั่ว​ของ​ตัว.</verse>
				<verse number="17">มือ​ทั้ง​หลาย​จะ​อ่อน​นิ่ม​และ​หัวเข่า​ทั้งปวง​จะ​อ่อนกำลัง​ดัง​น้ำ.</verse>
				<verse number="18">เขา​จะ​พัน​กาย​ด้วย​ผ้า​หยาบ, และ​ความ​สะดุ้ง​จะ​หุ้ม​ห่อ​เขา, และ​หน้า​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รับ​ความ​อัปยศ, และ​ศีรษะ​ของ​เขา​ทั้งปวง​จะ​โล้น.</verse>
				<verse number="19">เขา​จะ​ทิ้ง​เงิน​ของ​เขา​ที่​ถนน​ทั้ง​หลาย, และ​ทองคำ​ของ​เขา​จะ​เป็น​ดุจ​ของ​โสโครก, เงิน​และ​ทองคำ​ของ​เขา​จะ​ไม่​อาจ​ช่วย​เขา​ให้​รอด​ใน​วัน​พิ​โร​ธ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา. เขา​จะ​ได้​อิ่มใจ, และ​อิ่ม​ท้อง​ก็​หาไม่, ด้วย​เงิน​นั้น​เป็น​ที่​สะดุด​ต่อ​ความ​ชั่ว​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="20">และ​ราศี​เครื่องประดับ​ของ​พระองค์, พระองค์​ได้​ตั้ง​ไว้​เป็น​ยศศักดิ์, แต่​เขา​ได้​ทำ​รูป​ชั่ว​และ​การ​โสโครก​ทั้งปวง​ของ​เขา​ด้วย​เครื่องประดับ​นั้น, เหตุ​ฉะนี้​เรา​จึง​ทำ​เครื่องประดับ​นั้น​ให้​เป็น​การ​โสโครก​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="21">และ​เรา​จะ​ให้​เครื่องประดับ​แก่​มือ​คน​ต่าง​ประเทศ​เป็น​ของ​เหยื่อ​ไป, และ​แก่​คน​ชั่ว​ใน​โลก​เป็น​ที่​ปล้น​และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ทำ​ให้​เป็น​มลทิน​ไป.</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​เมิน​หน้า​ของ​เรา​จาก​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​เขา​จะ​ทำ​ที่​ลับ​ของ​เรา​ให้​เป็น​มลทิน, แล​หมู่​โจร​จะ​มา​ที่นั่น​ทำ​เศร้าหมอง​ไป.</verse>
				<verse number="23">จง​ทำ​โซ่, เพราะว่า​แผ่น​ดิน​นั้น​เต็ม​ด้วย​ความ​ชั่ว​จน​โลหิต​ไหล, และ​เมือง​นั้น​เต็ม​ด้วย​ชั่วร้าย.</verse>
				<verse number="24">เหตุ​ฉะนี้​เรา​จะ​ให้​นานา​ประเทศ​ที่​ชั่ว​มา, และ​จะ​ได้​เรือน​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​เรา​จะ​ให้​สง่า​ราศี​คน​ที่​มี​กำลัง​มาก​เสีย​ด้วย, และ​ที่​บริสุทธิ์​ของ​เขา​จะ​เป็น​มลทิน​ความ​พินาศ​มา​อยู่.</verse>
				<verse number="25">และ​เขา​จะ​แสวงหา​ความ​สุข, และ​ความ​สุข​ก็​จะ​ไม่​มี,</verse>
				<verse number="26">อันตราย​มี​มา, และ​ยัง​จะ​มา​ทับถม​อันตราย​เก่า​อีก, และ​เขา​จะ​ไม่​นิมิตต์​ฝัน, ผู้ทำ​นาย​และ​กฎหมาย​จะ​เสีย​ไป​จาก​ปุโรหิต, และ​ความ​ปรึกษา​จะ​เสีย​จาก​ผู้เฒ่า.</verse>
				<verse number="27">มหากษัตริย์​จะ​พิลาป​ร่ำไร, และ​เจ้า​จะ​เอา​ความ​สะดุ้ง​หลากใจ​มา​เป็น​เครื่องทรง, และ​มือ​ประชาชน​ทั้ง​หลาย​จะ​ระทด​เป็นทุกข์​ไป, เรา​จะ​กระทำ​แก่​เขา​ตาม​ทาง​ประพฤติ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​นั้น, และ​เรา​จะ​ตัดสิน​เขา​ทั้ง​หลาย​ตาม​การ​ปรนนิบัติ​ของ​เขา, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">และ​เป็น​มา​เมื่อ (วัน) ที่​ห้า​ใน (เดือน) ที่​หก​ใน​ปี​ที่​หก​ข้าพ​เจ้า​นั่ง​อยู่​ใน​เรือน​ข้าพ​เจ้า, และ​ผู้เฒ่า​ทั้ง​หลาย​ฝ่าย​ยะฮูดา​นั่ง​อยู่​ฉะ​เพาะ​หน้า​ข้าพ​เจ้า, ก็​พระ​หัตถ์​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ต้อง​บน​ข้าพ​เจ้า​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​จึง​แลดู, และ​นี่​แน่ะ, มี​สัณฐาน​ดุจ​แสง​ไฟ, คือ​ตั้งแต่​สัณฐาน​เอว​ของ​ท่าน​ลง​มา​เป็น​ไฟ, และ​แต่​เอว​ขึ้น​ไป​ดุจ​แสงทอง.</verse>
				<verse number="3">และ​พระองค์​เหยียด​พระ​กรอ​อก​ดุจ​มือ, และ​หยิบ​ผม​ศีรษะ​ข้าพ​เจ้า​ปอย​หนึ่ง, และ​พระ​วิญญาณ​ยก​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​กลาง​ระหว่าง​แผ่น​ดิน​และ​สวรรค์, และ​ให้​ข้าพ​เจ้า​มา​ถึง​ยะ​รู​ซา​เลม, ใน​นิมิตต์​ฝัน​พระเจ้า​ถึง​ประตู​ข้างใน​ตรง​ทิศเหนือ, ที่นั่น​เป็น​ที่​มี​รูป​ยั่ว​ความ​หึงส์​หวง, ยุ​ให้​เกิด​ความ​หึงส์​หวง.</verse>
				<verse number="4">และ​นี่​แน่ะ, ที่นั่น​มี​รัศมี​พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล​ดุจ​ข้าพ​เจ้า​ได้​นิมิตต์​เห็น​ที่​แผ่น​ดิน​ราบ​เสมอ,</verse>
				<verse number="5">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, มนุษย์​เอ๋ย, บัดนี้​จง​เงย​ตา​ของ​ท่าน​ทาง​ทิศเหนือ, และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เงย​ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ข้าง​เหนือ, และ​นี่​แน่ะ, ด้าน​เหนือ​ที่​ประตูเข้า​ไป​แท่น​นั้น, มี​รูป​ของ​ความ​หึงส์​หวง​นั้น​อยู่​นั่น.</verse>
				<verse number="6">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, ท่าน​เห็น​หรือ​ที่​เขา​ทั้ง​หลาย​กระทำ​อยู่​คือ​การ​ชั่ว​ลามก​ทั้ง​หลาย​อัน​ใหญ่​ที่​เรือน​ยิศ​รา​เอล​กระทำ​อยู่​ใน​ที่นี้, เพื่อ​จะ​ให้​เรา​ไป​ไกล​จาก​วิหาร​ของ​เรา, แต่​ท่าน​ยัง​จะ​ได้​เห็น​ความ​ชั่ว​ลามก​ทั้ง​หลาย​ใหญ่​กว่า​นี้​อีก,</verse>
				<verse number="7">และ​พระองค์​ให้​ข้าพ​เจ้า​มา​ถึง​ประตู​บริเวณ, ข้าพ​เจ้า​จึง​แลดู, ก็​นี่​แน่ะ, มี​ช่อง​หนึ่ง​ที่​ฝา​นั้น.</verse>
				<verse number="8">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​เจาะ​ที่​ฝา​นั้น, และ​ข้าพ​เจ้า​ก็​เจาะ​ที่​ฝา, และ​นี่​แน่ะ, มี​ประตู​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="9">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, จง​เข้า​ไป​แลดู​ความ​ชั่ว​ลามก​ทั้ง​หลาย​ที่​เขา​กระทำ​อยู่​ที่นี่.</verse>
				<verse number="10">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​เข้า​ไป​แลดู, และ​นี่​แน่ะ, มี​สัตว์เลื้อยคลาน​ต่างๆ, แล​สัตว์​จัตุ​บาท​ชั่ว​โสโครก​และ​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรือน​ยิศ​รา​เอล, ที่​เขียน​ไว้​ที่​ฝา​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="11">และ​มี​ผู้เฒ่า​เจ็ดสิบ​คน​ของ​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ยืน​อยู่​ตรงหน้า​รูป​เคารพ​นั้น​และ​ยา​ซัน​ยา​บุตร​ซา​ฟาน​ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​มือ​ถือ​พาน​สำหรับ​เผา​เครื่อง​หอม​ทุกคน, และ​ควัน​หาม​เครื่อง​หอม​นั้น​ได้​ขึ้น​ไป​เป็น​เมฆ,</verse>
				<verse number="12">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, ท่าน​ได้​เห็น​หรือ​ซึ่ง​ผู้เฒ่า​ของ​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​กระทำ​อยู่​ใน​ห้อง​รูป​เคารพ​ที่​มืด​นั้น, ด้วย​เขา​ทั้ง​หลาย​มัก​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​มิได้​เห็น​เรา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ละทิ้ง​แผ่น​ดิน​นี้​เสียแล้ว,</verse>
				<verse number="13">และ​พระองค์​ดำ​รัส่​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ท่าน​ยัง​จะ​ได้​เห็น​ความ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง​ใหญ่​กว่า​นี้​อีก​ที่​เขา​ทั้ง​หลาย​กระทำ​อยู่.</verse>
				<verse number="14">และ​พระองค์​ให้​ข้าพ​เจ้า​มา​ถึง​ที่​เข้า​ประตู​ตรง​ทิศ​เหลือ​ของ​เรือน​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​นี่​แน่ะ, ผู้หญิง​ทั้ง​หลาย​นั่ง​อยู่​ที่นั่น​ร้องไห้​รัก​พระ​แม่เจ้า​ธามูศ.</verse>
				<verse number="15">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, ท่าน​ได้​เห็น​หรือ​ท่าน​ยัง​จะ​ได้​เห็น​ความ​ชั่ว​ลามก​ใหญ่​กว่า​นี้​อีก.</verse>
				<verse number="16">และ​พระองค์​ให้​ข้าพ​เจ้า​มา​ที่​บริเวณ​ข้างใน​เรือน​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​นี่​แน่ะ, ที่​ประตู​วิหาร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​ระหว่าง​บริเวณ​และ​แท่น​มี​คน​สัก​ยี่​สิบ​ห้า​คน, ผิน​หลัง​ตรง​วิหาร​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​หน้า​เขา​ตรง​ตะวันออก, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​กำลัง​นมัสการ​ดวงอาทิตย์​อยู่​ตรง​ตะวันออก.</verse>
				<verse number="17">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, ท่าน​ได้​เห็น​ซึ่ง​เรือน​ยะฮู​ดาก​ระ​ทำ​ความ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง, ที่​เขา​ทำ​อยู่, ที่​เขา​ทำ​เป็น​การ​เบา​หรือ, ด้วย​เขา​ทั้ง​หลาย​ประพฤติ​ร้ายกาจ​เต็ม​ไป​ทั้ง​แผ่น​ดิน, และ​เขา​ได้​กลับ​หมาย​จะ​ยุค​วาม​พิ​โร​ธ​ของ​เรา, และ​นี่​แน่ะ, เขา​ทั้ง​หลาย​มือ​ถือ​กิ่งไม้​อ่อน, จะ​มา​ตำ​จมูก​ของ​เรา,</verse>
				<verse number="18">และ​เรา​จะ​กระทำ​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ, พระเนตร​ของ​เรา​จะ​ไม่​โปรด​และ​เรา​จะ​ไม่​เมตตา​แม้น​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ร้อง​อ้อนวอน​เสียง​ดัง​เข้า​โสต​ของ​เรา, เรา​จะ​ไม่​สดับ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">พระองค์​ทรง​พระ​สุรเสียง​ดัง​เข้าหู​ของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ให้​คน​ทั้งปวง​ผู้​สำเร็จ​การ​ใน​เมือง​นั้น​มา​อยู่​ใกล้, มือ​เขา​คือ​เครื่อง​ประหาร​ทุกคน.</verse>
				<verse number="2">และ​นี่​แน่ะ, มี​คน​หก​คน​มา​ทาง​ทิศเหนือ​ตรง​ประตู​เหนือ​และ​มือ​เขา​ถือ​เครื่อง​ประหาร​ทุกคน, และ​มี​ผู้​หนึ่ง​อยู่​ท่ามกลาง​คน​ทั้ง​หก​นุ่งห่ม​ผ้าป่าน, และ​ที่​ข้าง​ของ​เขา​มี​กะ​ปุ​ก​หมึก, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​เข้า​ไป​ยืน​อยู่​ริม​แท่น​ทองเหลือง.</verse>
				<verse number="3">และ​รัศมี​พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล​ขึ้น​ไป​จาก​คะ​รูป​ที่​เคย​สถิต, ถึง​ธรณี​วิหาร, และ​พระองค์​ทรง​ตรัส​เรียก​คน​นุ่งห่ม​ผ้าป่าน​ที่​มี​กะ​ปุ​ก​หมึก​ข้างๆ.</verse>
				<verse number="4">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, จง​ไป​ให้​ตลอด​ท่ามกลาง​เมือง​นั้น, คือ​กลาง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​จง​ประทับตรา​บน​หน้าผาก​คน​ทั้งปวง​ที่​ร้อง​คราง​เพราะ​ความ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง​ที่​กระทำ​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="5">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ผู้อื่น​นั้น, หู​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ตาม​เขา​ไป​ให้​ทั่ว​ตลอด​เมือง​นั้น, และ​ตี​ฟัน, และ​อย่า​ให้​ตา​ของ​เจ้า​มี​ความ​เมตตา​และ​อย่า​เอ็นดู.</verse>
				<verse number="6">จง​ฆ่า​คนแก่​และ​หนุ่ม​และ​หญิง​ทั้ง​หญิงสาว​และ​ลูกอ่อน​ให้​สิ้นเชิง, และ​อย่า​ให้​เข้า​ใกล้​ผู้​หนึ่ง​ผู้​ได​ที่​มี​ตรา​หมาย​ใน​ตัว, และ​จง​จับ​การ​ฆ่า​นั้น​ตั้งแต่​วิหาร​ของ​เรา​ไป, เขา​จึง​ฆ่า​ผู้เฒ่า​ที่อยู่​ตรงหน้า​เรือน​นั้น​เป็นต้น.</verse>
				<verse number="7">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, จง​ให้​เรือน​นั้น​เป็น​มลทิน​ไป, และ​จง​ออก​ไป​เถิด​ปล่อย​ให้​ศพ​ทั้ง​หลาย​ผู้​ถูก​อาวุธ​ตาย​เต็ม​ไป​ทั้ง​บริเวณ, และ​เขา​ก็​ออก​ไป​ตี​ฟัน​ที่​ท่ามกลาง​เมือง​นั้น,</verse>
				<verse number="8">ขณะ​เขา​ฆ่า​พวก​นั้น​ข้าพ​เจ้า​เหลือ​อยู่, และ​เป็น​มา, ข้าพ​เจ้า​ซบ​หน้า​ลง​ร้องเรียก​ว่า, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, เมื่อ​พระองค์​จะ​เท​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์​เหนือ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, พระองค์​จะ​ทำลาย​พวก​ที่​เหลือ​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​นั้น​ทุกคน​หรือ,</verse>
				<verse number="9">และ​พระองค์​ดำรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ความ​ชั่ว​ของ​เรือน​ยิศ​รา​เอล, และ​ยะฮูดา​ก็​มาก​ใหญ่​ยิ่ง​นัก, และ​แผ่น​ดิน​นั้น​เต็มไปด้วย​โลหิต, และ​เมือง​นั้น​เต็มไปด้วย​ความ​คดโกง, เขา​ทั้ง​หลาย​มัก​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ท่าน​ละทิ้ง​แผ่น​ดิน​เสียแล้ว. พระ​ยะ​โฮ​วา​มิได้​ทรง​เห็น.</verse>
				<verse number="10">และ​พระเนตร​เรา​จะ​ไม่​โปรด, และ​เรา​จะ​ไม่​เมตตา, และ​เรา​จะ​ให้​เป็น​ไป​เหนือ​ศีรษะ​เขา​ทั้ง​หลาย, ตาม​ทาง​ปรนนิบัติ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="11">และ​นี่​แน่ะ, ผู้​ประ​คับ​ตัว​ด้วย​ผ้าป่าน​และ​มี​กะ​ปุ​ก​หมึก​ข้าง​เขา​นั้น​แจ้งความ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​ตาม​คำ​พระองค์​สั่ง​แก่​ข้าพ​เจ้า​นั้น​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​จึง​แลดู, และ​นี่​แน่ะ, ใน​เบื้องบน​อากาศ​ที่อยู่​เหนือ​ศีรษะ​คะ​รู​บีม, เห็น​เหมือน​สัณฐาน​ดัง​พระที่นั่ง​ดุจ​พลอย​ซะ​ไฟ​ระ, เหนือ​คะ​รู​บีม​นั้น,</verse>
				<verse number="2">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​คน​ประดับ​ตัว​ด้วย​ผ้าป่าน​ว่า, จง​เข้า​ไป​ท่ามกลาง​กงจักร​ใต้​คะ​รูป​และ​ยัง​มือ​ของ​ท่าน​เต็ม​ด้วย​ถ่าน​เพลิง​จาก​ท่ามกลาง​คะ​รู​บีม​นั้น, และ​จง​โปรย (ถ่าน​เพลิง) เหนือ​เมือง​นั้น, และ​เขา​ก็​เข้า​ไป​ต่อตา​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">ขณะ​เมื่อ​ผู้​นั้น​เข้า​ไป, คะ​รู​บีม​นั้น​ยืน​อยู่​ข้าง​ขวา​เรือน, และ​มี​เมฆ​เต็ม​บริเวณ​ข้างใน.</verse>
				<verse number="4">และ​พระ​รัศมี​พระ​ยะ​โฮ​วา​โพลง​ขึ้น​จาก​ที่​เหนือ​คะ​รู​บีม​ไป​เหนือ​ธรณี​เรือน, และ​เรือน​นั้น​เต็ม​ด้วย​เมฆ, แล​บริเวณ​เต็ม​ด้วย​แสงสว่าง​วาบ​รัศมี​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="5">และ​สำเนียง​ปีก​คะ​รู​บีม​ดัง​สนั่น​ไป​ถึง​บริเวณ​ภายนอก, ดุจ​สุรเสียง​พระ​ผู้​มี​ฤทธิ์​ยิ่ง​ที่สุด​เมื่อ​พระองค์​ทรง​ตรัส​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="6">อยู่​มา​เมื่อ​พระองค์​ทรง​ตรัส​สั่ง​แก่​คน​ประดับ​ตัว​ด้วย​ผ้าป่าน​นั้น​ว่า, จง​หยิบ​เพลิง​จาก​ท่ามกลาง​กงจักร, จาก​ท่ามกลาง​คะ​รู​บีม, เขา​ก็​เข้า​ไป​ยืน​ที่​ริม​กงจักร​นั้น.</verse>
				<verse number="7">และ​คะ​รูป​หนึ่ง​นั้น​ยื่น​มือ​ของ​ตน​ออก​จาก​ท่ามกลาง​คะ​รู​บีม​ถึง​เพลิง​ที่​ท่ามกลาง​คะ​รู​บีม, และ​หยิบ​เพลิง​นั้น​ส่ง​ให้​ใน​มือ​ผู้​ประดับ​กาย​ด้วย​ผ้าป่าน, เขา​ได้​รับ​แล้ว​ก็​ออก​ไป.</verse>
				<verse number="8">ก็​เห็น​คะ​รู​บีม​เป็น​สัณฐาน​เหมือน​มนุษย์​ใต้​ปีก​คะ​รู​บีม​นั้น.</verse>
				<verse number="9">และ​ข้าพ​เจ้า​แลดู, ก็​นี่​แน่ะ, มี​กงจักร​สอง​คู่​อยู่​ข้าง​คะ​รู​บีม​นั้น, กงจักร​หนึ่ง​อยู่​ข้าง​คะ​รูป​หนึ่ง, กงจักร​หนึ่ง​อยู่​ข้าง​คะ​รูป​หนึ่ง, และ​จักร​ทั้ง​หลาย​นั้น​ดู​เป็น​แสงสว่าง​แวว​วาบ​ดุจ​พลอย​ธา​ระ​ซิศ.</verse>
				<verse number="10">กงจักร​ทั้ง​สี่​นั้น​มี​สัณฐาน​เหมือน​กัน, ดุจดัง​ว่า​มี​กงจักร​ซ้อน​ขวาง​อยู่​ภายใน​กงจักร​นั้น.</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ไป​ไหน​ก็​ไป​ได้​ทั้ง​สี่​ข้าง, เมื่อ​ไป​นั้น​มิได้​หันกลับ, ด้วยว่า​หน้า​แลดู​ทิศ​ไหน​ก็​ไป​ทิศ​นั้น, เมื่อ​ไป​นั้น​มิได้​หันกลับ.</verse>
				<verse number="12">ทั้ง​ตา​และ​หลัง​และ​มือ​และ​ปีก, และ​กงจักร​คะ​รู​บีม​นั้น​เต็มไปด้วย​จักษุ​รอบ​ทั่ว, ทั้ง​สี่​นั้น​ก็​มี​กงจักร​ของ​ตัว.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​กงจักร​นั้น​มี​ผู้​ร้อง​ว่า​แก่​กงจักร, หู​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​ว่า, โอ​กงจักร.</verse>
				<verse number="14">และ​เขา​ทั้ง​สี่​มี​หน้า​สี่​หน้า​ทุก​ตัว, หน้าที่​หนึ่ง​เป็น​หน้า​คะ​รูป, หน้าที่​สอง​เป็น​หน้า​คน, หน้าที่​สาม​เป็น​หน้า​สิงห์โต, หน้าที่​สี่​เป็น​หน้า​นก​อินทรี.</verse>
				<verse number="15">คะ​รู​บีม​นั้น​ได้​ยก​ตัว​ขึ้น. นี่​และ​เป็น​สัตว์​มี​ชีวิต​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ที่​แม่น้ำ​คะ​บา​ระ​นั้น.</verse>
				<verse number="16">และ​เมื่อ​คะ​รู​บีม​ไป, กงจักร​ทั้ง​หลาย​ก็​ไป​ที่​ข้าง​คะ​รู​บีม, และ​เมื่อ​คะ​รู​บีม, ยก​ปีก​ของ​ตัว​ขึ้น​พื้น​แผ่น​ดิน, กงจักร​ทั้ง​หลาย​นั้น​มิได้​หันกลับ​จาก​ที่​ข้าง​คะ​รู​บีม​นั้น​เลย,</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​คะ​รู​บีม​ยืน, กงจักร​ทั้ง​หลาย​ก็​ยืน, และ​เมื่อ​คะ​รู​บีม​ลุก​ขึ้น, กงจักร​ทั้ง​หลาย​ก็​ถูก​ขึ้น​ด้วย​คะ​รู​บีม, ด้วย​วิญญาณ​ของ​สัตว์​อัน​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​กงจักร​ทั้ง​หลาย​นั้น.</verse>
				<verse number="18">และ​รัศมี​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ขึ้น​ไป​จาก​ที่​เหนือ​ธรณี​เรือน, และ​ตั้งอยู่​เหนือ​คะ​รู​บีม​นั้น,</verse>
				<verse number="19">และ​คะ​รู​บีม​ได้​ยก​ปีก​ของ​ตัว​ขึ้น​จาก​แผ่น​ดิน​ต่อตา​ข้าพ​เจ้า, เมื่อ​คะ​รู​บี​มอ​อก​ไป, กงจักร​ทั้งปวง​นั้น​ก็​ออก​ไป​เคียงข้าง​คะ​รู​บีม, และ​ยืน​อยู่​ที่​เข้า​ประตู​ทิศตะวันออก​เรือน​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​รัศมี​พระ​ยะ​โฮ​วา​ของ​ยิศ​รา​เอล​อยู่​เหนือ​เขา​ทั้ง​หลาย​เบื้องบน.</verse>
				<verse number="20">นี่​และ​เป็น​สัตว์​มี​ชีวิต​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ใต้​พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล​ที่​แม่น้ำ​คะ​บา​ระ, และ​ข้าพ​เจ้า​รู้​ว่า​สัตว์​เหล่านี้​คือ​คะ​รู​บีม.</verse>
				<verse number="21">คะ​รู​บีม​นั้น​มี​หน้า​สี่​หน้า​ทุก​ตัว, และ​ปีก​มี​สี่​ปีก​ทุก​ตัว, และ​มี​รูป​มือ​มนุษย์​ใต้​ปีก​เขา​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="22">และ​หน้า​เขา​ทั้ง​หลาย​มี​สัณฐาน​เป็นอัน​เดียว, ก็​เป็น​หน้าที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ที่​แม่น้ำ​คะ​บา​ระ, ทั้ง​รูป​ทั้ง​ตัว​เขา, เขา​ตรง​ไป​ข้างหน้า​ทุก​ตัว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พระ​วิญญาณ​ได้​ยก​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น, และ​ให้​ข้าพ​เจ้า​มา​ถึง​ประตู​ตะวันออก​แห่ง​เรือน​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​ตรง​ตะวันออก, และ​นี่​แน่ะ, ที่​เข้า​ประตู​นั้น​มี​คน ๒๕ คน, และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ยา​ซัน​ยา​บุตร​ของ​อัศซุร, และ​ฟะลัต​ยา​บุตร​แห่ง​บะ​นา​ยา. ผู้​เป็น​ขุนนาง​พล​เมือง, ใน​ท่ามกลาง​คน ๒๕ คน​นั้น,</verse>
				<verse number="2">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ดูกร​บุตร​มนุษย์, คน​เหล่านี้​คือ, คน​มุ่งร้าย​และ​เสี้ยมสอน​คำ​ชั่ว​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​นี้​.</verse>
				<verse number="3">ผู้ว่า, จะ​ก่อสร้าง​เรือน​นั้น​ก็​ไม่​ใกล้​เวลา, เมือง​นี้​เป็น​หมอ, เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​เนื้อ.</verse>
				<verse number="4">เหตุ​ฉะนี้​ท่าน​จง​ทำนาย, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ทำนาย​ต่อ​เขา​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="5">และ​พระ​วิญญาณ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตก​เหนือ​ข้าพ​เจ้า, และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กล่าว​ดังนี้​ว่า, โอ้​เรือน​ยิศ​รา​เอล, ก็​ความ​ดำริ​ใน​เจ้า​เรา​ทราบ​อยู่​ทั้งนั้น.</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทำ​ให้​คน​พวก​เจ้า​ถูก​อาวุธ​ตาย​ทวี​มาก​ขึ้น​ใน​เมือง​นี้, และ​ได้​ทำ​ให้​ศพ​ที่​ถูก​อาวุธ​ตาย​เต็ม​ไป​ทั่ว​ถนน​เมือง,</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนี้, พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ผู้​ถูก​อาวุธ​ตาย​ของ​เจ้าที่​เจ้า​ได้​วาง​ทิ้ง​ไว้​ท่ามกลาง​เมือง, เขา​เป็น​เนื้อ, เมือง​นี้​เป็น​หม้อ, แต่​เรา​จะ​บันดาล​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​ไป​เสีย​จาก​ท่ามกลาง​เมือง.</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กลัว​กะ​บี่, และ​เรา​จะ​ให้​กะ​บี่​นั้น​มา​เหนือ​เจ้า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า,</verse>
				<verse number="9">และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​ไป​จาก​ท่ามกลาง​เมือง. และ​เรา​จะ​มอบ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​มือ​พวก​ต่าง​ประเทศ, และ​เรา​จะ​ทำ​มหันตโทษ​แก่​เจ้า,</verse>
				<verse number="10">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ตก​ด้วย​กะ​บี่, เรา​จะ​ตัดสิน​เจ้าที่​เขตต์​แดน​ยิศ​รา​เอล, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="11">เมือง​นี้​จะ​มิได้​เป็น​หม้อ​แก่​เจ้า, เจ้า​ก็​มิได้​เป็น​เนื้อใน​ท่ามกลาง​เมือง​นี้, เรา​จะ​ตัดสิน​เจ้าที่​เขตต์​แดน​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="12">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, ด้วยว่า​ใน​กฎหมาย​ของ​เรา​เจ้า​มิได้​ดำเนิน, พระ​บัญญัติ​ของ​เรา​เจ้า​มิได้​รักษา, แต่​บัญญัติ​ของ​นานา​ประเทศ​ที่อยู่​ล้อมรอบ​เจ้าๆ ได้​ประพฤติ​ตาม.</verse>
				<verse number="13">และ​อยู่​มา​ขณะ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​ทำนาย​อยู่​ฟะลัต​ยา​บุตร​บะ​นา​ยา​ก็​สิ้นชีวิต​ลง, ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ซบ​หน้า, ข้าพ​เจ้า​ร้องเรียก​เสียง​ดัง, กล่าว​ว่า, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​พระองค์​จะ​ให้​ชน​ที่​เหลือขอ​งยิศ​รา​เอล​สิ้นเชิง​ทีเดียว​หรือ</verse>
				<verse number="14">และ​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="15">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, คน​ทั้งปวง​ที่​ชาว​ยะ​รู​ซา​เลม​ได้​ว่า​แก่​พวก​พี่น้อง​ของ​ท่าน, คือ​พวก​พี่น้อง​ของ​ท่าน, คน​สนิท​ของ​ท่าน, และ​บรรดา​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ทั้งสิ้น​ว่า, จง​ให้​ไกล​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา, แผ่น​ดิน​นี้​เป็น​มฤ​ดก​ได้แก่​เรา​แล้ว.</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนี้​จง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ด้วย​เรา​ได้​ให้​เขา​ไป​ไกล​ใน​ท่ามกลาง​นานา​ประเทศ, เพราะ​เรา​ได้​ให้​เขา​พลัดพราก​ไป​ใน​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง, เรา​ยัง​จะ​เป็น​วิหาร​แก่​เขา​สัก​เวลา​หน่อย​หนึ่ง​ใน​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง​ที่​เขา​ได้​พลัดพราก​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนี้​จง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​จะ​รวบรวม​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​จาก​นานา​ประเทศ, และ​ให้​มา​จาก​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กระจัดกระจาย​ไป​อยู่​นั้น​ให้​เจ้า​ประชุม​กัน, และ​เรา​จะ​มอบ​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​ให้​เจ้า.</verse>
				<verse number="18">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​มา​ที่นั่น, และ​เขา​จะ​เอาการ น่าเกลียด​และ​การ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง​ออก​ไป​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="19">และ​เรา​จะ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​มี​ใจ​เป็นอัน​เดียว, และ​เรา​จะ​ให้​จิตต์​วิญญาณ​ใหม่​ภายใน​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​เรา​จะ​นำ​ถอนใจ​หิน​จาก​เนื้อ​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​เรา​จะ​ประทาน​จิตต์​เนื้อ​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="20">เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ดำเนิน​ตาม​กฎหมาย​ของ​เรา, และ​จะ​ได้​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​เรา​และ​ประพฤติ​ตาม, และ​เขา​จะ​เป็น​พล​ไพร่​ของ​เรา, และ​เรา​จะ​ได้​เป็น​พระเจ้า​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​เขา​ทั้ง​หลาย​นั้น​ที่​มี​ใจ​หลง​ไป​ตาม​การ​น่าเกลียด​และ​ความ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง​ของ​เขา​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ดำรัส​ว่า, เรา​จะ​ให้​เป็น​ไป​เหนือ​ศีรษะ​เขา​ทั้ง​หลาย, ตาม​ทาง​ปรนนิบัติ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="22">คะ​รู​บีม​จึง​ยก​ปีก​ของ​ตัว​ขึ้น, และ​กงจักร​ทั้งปวง​ก็​อยู่​ที่​ข้าง​เขา, และ​รัศมี​พระ​ยะ​โฮ​วา​ของ​ยิศ​รา​เอล​อยู่​เหนือ​เขา​ทั้ง​หลาย​เบื้องบน.</verse>
				<verse number="23">รัศมี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​โพลง​ขึ้น​จาก​กลาง​เมือง​นั้น, และ​ดำรง​อยู่​เหนือ​ภูเขา​ตะวันออก​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="24">และ​พระ​วิญญาณ​ได้​ยก​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น, และ​นำ​ข้าพ​เจ้า​มา​ยัง​เมือง​เคเซ็ด​ถึง​พวก​ชะ​เลย, ด้วย​นิมิตต์​พระ​วิญญาณ​พระเจ้า, และ​นิมิตต์​ที่​ข้าพ​เจ้า​เห็น​นั้น​ขึ้น​ไป​จาก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="25">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​แก่​พวก​ชะ​เลย​บรรดา​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​พระองค์​บันดาล​ให้​ข้าพ​เจ้า​เห็น​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="2">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, ท่าน​อยู่​ท่ามกลาง​เรือน​กบ​ฎ, ที่​มี​จักษุ​แลเห็น​ได้แต่​มิได้​เห็น​ที่​มี​โสต​จะ​ยิน​ได้แต่​มิ​ได้ยิน, ด้วย​เขา​เป็น​เรือน​กบ​ฎ.</verse>
				<verse number="3">เห​ต​ฉะนี้​ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ตระเตรียม​เข้า​ของ​ทั้งปวง​สำหรับ​ตัว​ชะ​เลย​จะ​เอา​ไป, และ​จง​ไป​กลางวัน​เป็น​ชะ​เลย​ต่อตา​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​จง​ไป​จาก​ที่​อาศัย​ของ​ท่าน​ถึง ที่อยู่​แห่ง​อื่น​ต่อตา​เขา​ทั้ง​หลาย, ชะรอย​เขา​เหล่านั้น​จะ​ได้​คิดเห็น, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​เรือน​กบฏ.</verse>
				<verse number="4">และ​ท่าน​จะ​ต้อง​เอา​ของ​ทั้งปวง​ของ​ท่าน​ดุจ​ของ​ชะ​เลย​ใน​เพลา​กลางวัน​ต่อตา​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​ใน​เวลา​เย็น​ท่าน​จะ​ต้อง​ออก​ไป​ต่อตา​เขา​ดุจ​ออก​ไป​เป็น​ชะ​เลย.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​จง​เจาะ​ที่​ฝา​ต่อตา​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​เอา​ออก​ไป​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="6">ท่าน​จง​หาบ​ด้วย​บ่า​ต่อตา​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​จง​นำ​ไป​ใน​เพลา​กลางคืน, ท่าน​จง​บังหน้า​ท่าน​จะ​มิได้​เห็น​แผ่น​ดิน, ด้วยว่า​เรา​ได้​ตั้ง​ท่าน​ไว้​เป็น​สำคัญ แก่​เรือน​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="7">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​ดุจ​รับสั่ง​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ได้​เอา​ของ​ทั้งปวง​ของ​ข้าพ​เจ้า​มา​ดุจ​ของ​ชะ​เลย. ใน​เวลา​กลางวัน, และ​ใน​เวลา​เย็น​ข้าพ​เจ้า​ได้​เจาะ​ที่​ฝา​ด้วย​มือ​ตัว, ใน​เวลา​กลางคืน​ข้าพ​เจ้า​ได้​เอา​ของ​ออก​มา​และ​หาบ​ด้วย​บ่า​ไป​ต่อตา​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="8">และ​ใน​เวลา​เช้า​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ว่า.</verse>
				<verse number="9">ดูกร​บุตร​มนุษย์, เรือน​ยิศ​รา​เอล​นั้น​คือ​เรือน​กบฏ​นั้น, มิได้​ว่า​ท่าน​หรือว่า​ท่าน​ทำ​อะไร.</verse>
				<verse number="10">จง​กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, คำ​หนัก​นี้​ได้แก่​เจ้าแผ่น​ดิน​ใน​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​บรรดา​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ที่อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เขา​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="11">จง​กล่าว​ว่า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​สำคัญ​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​ฉันใด, จะ​ต้อง​ทำ​แก่​เขา​เช่นนั้น, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​อพยพ​ไป​ใน​ที่​เป็น​จำเลย.</verse>
				<verse number="12">และ​เจ้าแผ่น​ดิน​ที่อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เขา​จะ​ต้อง​แบก​ด้วย​ป่า​ใน​เพลา​กลางคืน​และ​ออก​ไป, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​เจาะ​ที่​ฝา​จะ​ได้​พา​ออก​ไป​ใน​ที่นั่น, ท่าน​จะ​ต้อง​บังหน้า​ท่าน, ตา​ของ​ท่าน​จะ​ไม่​ได้​เห็น​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="13">และ​เรา​จะ​ทอด​อวน​ของ​เรา​เหนือ​ท่าน​ด้วย, และ​ท่าน​จะ​ต้อง​ตัด​บ่วง แร้ว​ของ​เรา, และ​เรา​จะ​ให้​ท่าน​มา​ยัง​บาบู​โลน​ถึง​แผ่น​ดิน​พวก​เคเซ็ด, แต่​ท่าน​จะ​มิได้​เห็น​เมือง​นั้น, แม้น​จะ​สิ้นพระชนม์​เสีย​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="14">คน​ทั้งปวง​ที่อยู่​รอบ​ท่าน​เรา​จะ​ให้​พราก​พลัด​ไป, และ​พวก​พล​โยธา​ของ​ท่าน​เรา​จะ​ให้​กระจัดกระจาย​ไป​ตาม​ลม​ทั่ว​ทุก​ทิศานุ​ทิศ. และ​เรา​จะ​ชัก​กะ​บี่​ไล่​ตาม​เขา​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="15">และ​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​ยะ​โฮ​วา, เมื่อ​เรา​จะ​ให้​เขา​พลัดพราก​ไป​ใน​นานา​ประเทศ, และ​ให้​ขา​แตกตื่น​ไป​ใน​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง​นั้นๆ.</verse>
				<verse number="16">แต่​เรา​จะ​ให้​คน​หน่อย​หนึ่ง​ใน​พวกเขา​เหลือ​จาก​กะ​บี่, จาก​กันดาร​อาหาร, และ​จาก​โรค​ห่า, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​แจ้งความ​ชั่ว​ลามก​ของ​เขา​ใน​นานา​ประเทศ​ที่​เขา​มา​นั้น, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="17">อนึ่ง​ทำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="18">ดูกร​บุตร​มนุษย์, จง​กิน​ขนม​ของ​ท่าน​ด้วย​ตัวสั่น, และ​ดื่ม​น้ำ​ของ​ท่าน​ด้วย ความ​สะดุ้ง​และ​วิตก.</verse>
				<verse number="19">และ​จง​ว่า​แก่​พล​ไพร่​แผ่น​ดิน​นั้น​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​แก่​ชาว​ยะ​รู​ซา​เลม​ทั้งปวง, และ​ต่อ​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​ว่า, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​กิน​ขนม​ของ​เขา​ด้วย​ความ​วิตก, และ​ดื่ม​น้ำ​ด้วย​ความ​สะดุ้ง​เพื่อ​แผ่น​ดิน​เมือง​นั้น​จะ​ร้าง​เปล่า​ปราศ​จาก​สิ่งของ​บริบูรณ์, เพราะ​ความ​ร้ายกาจ​ของ​คน​ทั้งปวง​ที่อยู่​ใน​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="20">และ​บรรดา​หัวเมือง​ที่​มี​คน​อยู่อาศัย​จะ​สิ้น​ศูนย์, และ​แผ่น​ดิน​นั้น​จะ​ร้าง​เปล่า, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="21">คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ดูกร​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย,</verse>
				<verse number="22">สุภาษิต​นี้​คือ​อะไร​บ้าง​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กล่าว​ใน​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​นั้น​ว่า, วัน​ทั้ง​หลาย​ยืดยาว​ไป​ความ​นิมิตต์​ทั้งปวง​นั้น​ก็​เสีย​เปล่า.</verse>
				<verse number="23">เหตุ​ฉะนี้​จง​กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ดำรัส​ว่า, เรา​จะ​ให้​สุภาษิต​นี้​ศูนย์​ไป, และ​เขา​จะ​ไม่​กล่าว​สุภาษิต​นี้​ใน​ยิศ​รา​เอล​อีก, แต่​ท่าน​จง​ว่า​แก่​เขา​ว่า, วัน​ทั้ง​หลาย​และ​คำ​นิมิตต์​ทั้งปวง​นั้น​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว.</verse>
				<verse number="24">ด้วยว่า​จะ​มี​นิมิตต์​เปล่า​หรือ​มารยา​เล่ห์กล​ล่อลวง​ใน​ท่ามกลาง​เรือน​ยิศ​รา​เอล​อีก​หามิได้.</verse>
				<verse number="25">เพราะว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, เรา​จะ​ตรัส, และ​คำ​เรา​จะ​ตรัส​นั้น​คงจะ​เป็น​ไป, และ​จะ​มิได้​ยืดยาว​ไป​อีก, ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ดำรัส​แล้ว​ว่า, โอ้​เรือน​กบฏ, ใน​วัน​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​เรา​จะ​กล่าว​คำ, และ​เรา​จะ​ให้​คำ​นั้น​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="26">คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ข้าพ​เจ้า​อีก​ว่า,</verse>
				<verse number="27">ดูกร​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, นี่​และ​เรือน​ยิศ​รา​เอล​กล่าว​ว่า, นิมิตต์ที่​เขา​เห็น​นั้น​อีก​หลาย​วัน​จะ​เป็น, และ​เขา​ทำนาย​ว่า​กาล​ทั้ง​หลาย​ยัง​ไกล.</verse>
				<verse number="28">เหตุ​ฉะนี้​จง​กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, คำ​อัน​ใด​ของ​เรา​จะ​ไม่​ให้​ยืดยาว​เป็น​ไป​อีก, แต่​คำ​ที่​เรา​จะ​ตรัส​นั้น​คงจะ​สำเร็จ, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ตรัส​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">และ​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="2">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ทำนาย​ต่อ​ผู้ทำ​นาย​ทั้ง​หลาย​ของ​ยิศ​รา​เอล​ที่​ทำนาย​อยู่, และ​จง​ว่า​แก่​เขา​ทั้งปวง​ที่​ทำนาย​แต่​ใจ​เขา​เอง​ว่า, จง​ฟัง​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถิด.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, วิบาก​แก่​ผู้ทำ​นาย​โฉด​เขลา​ทั้ง​หลาย​ที่​ดำเนิน​ตามใจ​เขา​เอง, และ​มิได้​เห็น​นิมิตต์​อะไร.</verse>
				<verse number="4">โอ้​ยิศ​รา​เอล, คน​ทำนาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ได้​เป็น​ดุจ​สุนัข​จิ้งจอก​ใน​ป่า​ดอน​ร้าง​ทั้งปวง​นั้น.</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ทั้ง​หลาย​มิได้​ขึ้น​ไป​ใน​ช่อง (กำแพง) ทั้งปวง,และ​มิได้​ก่อ​กำแพง​รอบ​เรือน​ยิศ​รา​เอล. หวัง​จะ​ยืน​ทำ​การ​รบ​ใน​วัน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="6">เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​เห็น​ความ​เท็จ​และ​หลอกลวง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มิได้​ใช้​เขา​ทั้งปวง, และ​เขา​ก็​หมายใจ​ว่า​จะ​ให้​คำ​ของ​เขา​ยั่งยืน​ไป.</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ทั้ง​หลาย​มิได้​เห็น​นิมิตต์​เท็จ​หรือ, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มิได้​กล่าว​กล​มารยา​ล่อลวง​หรือ, เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส. แต่​เรา​มิได้​ตรัส.</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนี้, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กล่าว​คำ​เท็จ, และ​มุสา​ว่า​นิมิตต์, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​จึง​ตรัส​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​อยู่​ต่อสู้​เจ้า​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="9">และ​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​จะ​อยู่​ต่อสู้​ผู้ทำ​นาย​ทั้ง​หลาย​นิมิตต์​เท็จ, และ​กล่าว​มุสา​ทำ​มารยา​เล่ห์กล, เขา​จะ​ไม่​อยู่​ใน​การ​ปรึกษา​แห่ง​พล​ไพร่​ของ​เรา, และ (ชื่อ​เขา) มิได้​จด​ลง​ใน​บัญชี​ของ​เรือน​ยิศ​รา​เอล, และ​เขา​จะ​มิได้​มา​ใน​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล,</verse>
				<verse number="10">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ด้วย​เหตุ​ว่า, เขา​ทั้งปวง​ชักชวน​พล​ไพร่​ของ​เรา​ให้​หลง​ว่า, จะ​ได้​ความ​สุข​และ​ความ​สุข​ก็​ไม่​มี.</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​หนึ่ง​ก่อ​ฝา, ฝ่าย​หนึ่ง​ทา​ฝา​นั้น​ด้วย​ปูน, จง​ว่า​แก่​พวก​ที่​ทา​ฝา​ด้วย​ปูน​ว่า, ฝา​นั้น​จะ​พัง​ไป​จะ​มี​ห่า​ฝน​มา.</verse>
				<verse number="12">และ​โอ้​ลูกเห็บ​ทั้ง​หลาย​จะ​ตกลง, และ​ลมพายุ​จะ​พัด​ผ่า​ไป, และ​นี่​เมื่อ​ฝา​นั้น​ก็​พัง​ไป, จะ​มิได้​ว่า​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​หรือว่า, ปูน​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทำ​นั้น​อยู่​ไหน​เล่า,</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​จะ​ให้​ลมพายุ​พัด​ออก​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​ผ่า (ฝา​นั้น), และ​ห่า​ฝน​จะ​มี​มา​ด้วย​ความ​กริ้ว​ของ​เรา, และ​ลูกเห็บ​ใหญ่​ทั้ง​หลาย​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ, เพื่อ​จะ​ผลาญ​เสีย,</verse>
				<verse number="14">ผ้า​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทา​ด้วย​ปูน​นั้น, เรา​จะ​ทำลาย​เสีย​ให้​ลง​ถึง​พื้นดิน, ฝา​จะ​พัง​ลง, ราก​ของ​ฝา​นั้น​จะ​ปรากฏ. และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​พินาศ​ไป​กลาง​ฝา​นั้น, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="15">เรา​ให้​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​สำเร็จ​เหนือ​ฝา​นั้น, และ​เหนือ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ทา​ฝา​ด้วย​ปูน​นั้น.</verse>
				<verse number="16">และ​เรา​ตรัส​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, ฝา​นั้น​ไม่​มี​อีก, ผู้​ทา​ฝา​นั้น​ก็​ไม่​มี, คือ​ผู้ทำ​นาย​ทั้ง​หลาย​ของ​ยิศ​รา​เอล​ที่​ทำนาย​ถึง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​เห็น​นิมิตต์​ความ​สุข​สำหรับ​เมือง​นั้น, และ​ความ​สุข​ไม่​มี.</verse>
				<verse number="17">ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ตั้งหน้า​ของ​ท่าน​ต่อ​ลูก​หญิง​ทั้ง​หลาย​ของ​พล​ไพร่​ของ​ท่าน, ที่​ทำนาย​แต่​ใจ​ของ​เขา​เอง, และ​จง​ทำนาย​ต่อ​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="18">ท่าน​จะ​ต้อง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, วิบาก​แก่​ผู้หญิง​ที่​เย็บ​หมอน​สำหรับ​ข้อมือ​ทั้งปวง, และ​ทำ​ผ้า​สำหรับ​คลุม​ศีรษะ​ทุกคน, เพื่อ​จะ​คอยท่า​หา​จับ​จิตต์​วิญญาณ​ทั้งปวง, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​คอย​แอบ​หลอก​จิตต์​วิญญาณ​ทั้งปวง​ของ​พล​ไพร่​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="19">และ​ให้​จิตต์​วิญญาณ​รอด​สำหรับ​เจ้า​เอง​หรือ, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ให้​เรา​เป็น​มลทิน​ไป​ใน​ท่ามกลาง​พล​ไพร่​ของ​เรา, ด้วย​เห็นแก่​ลูกเดือย​สัก​กำมือ, และ​เห็นแก่​ชิ้น​ขนม, เพื่อ​จะ​ประหาร​ชีวิต​ทั้งปวง​ที่​จะ​มิได้​ตาย, และ​จะ​รักษา​จิตต์​วิญญาณ​ทั้งปวง​ที่​จะ​มิได้​เป็น, โดย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มุสา​แก่​พล​ไพร่​ของ​เรา​ที่​มัก​ฟัง​มุสา.</verse>
				<verse number="20">เหตุ​ฉะนี้, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​อยู่​ต่อสู้​หมอน​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทำ​คอย​แอบ​หลอก​จิตต์​วิญญาณ​ทั้งปวง​ดุจ​นก. และ​เรา​จะ​เอา​หมอน​นั้น​ออก​จาก​แขน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ฉีก​เสีย, และ​จะ​ปล่อย​จิตต์​วิญญาณ​ทั้งปวง, คือ​จิตต์​วิญญาณ​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​คอย​แอบ​หลอก​ดุจ​นก​นั้น.</verse>
				<verse number="21">และ​เรา​จะ​เอา​ผ้า​คลุม​ศีรษะ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​ฉีก​เสีย, และ​เรา​จะ​ช่วย​พล​ไพร่​ของ​เรา​ให้​พ้อ​เงื้อมมือ​เจ้า, และ​เขา​จะ​มิได้​อยู่​ที่​มือ​เขา​อีก​เป็น​ที่​เขา​คอยท่า​หา​จับ​เสีย. และ​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="22">ด้วยว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​โดย​ความ​มุสา​ได้​กระทำ​จิตต์​คน​ชอบธรรม​ให้​เศร้าหมอง, ที่​เรา​มิได้​ให้​เศร้าหมอง, และ​ได้​อุปถัมภ์​มือ​คน​ชั่ว​ให้​มี​กำลัง​ขึ้น​เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​ได้​กลับ​จาก​ความ​ชั่ว​ของ​เขา, หรือ​เอาชีวิต​รอด.</verse>
				<verse number="23">เหตุ​ฉะนี้, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มิได้​เห็น​นิมิตต์​เท็จ, หรือ​ทำ​เล่ห์กล​มารยา​อีก, และ​เรา​จะ​ช่วย​พล​ไพร่​ของ​เรา​ออก​จาก​เงื้อมมือ​เจ้า, และ​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ผู้เฒ่าผู้แก่​บาง​คน​ของ​ยิศ​รา​เอล​จึง​มา​ถึง​ข้าพ​เจ้า, และ​นั่ง​ฉะ​เพาะ​หน้า​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">และ​คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ว่า.</verse>
				<verse number="3">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, คน​เหล่านี้​ได้​ยก​รูป​เคารพ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ขึ้น​ที่​ใจ​ของ​เขา, และ​ได้​ตั้ง​ที่สุด​ของ​ความ​ชั่ว​เข้า​ไว้​ฉะ​เพาะ​หน้า​เขา, เรา​จะ​ยอม​ให้​เขา​ถาม​แก่​เรา​ได้​หรือ,</verse>
				<verse number="4">เหตุ​ฉะนี้​จง​กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, บรรดา​คนใน​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ที่​ยก​รูป​เคารพ​ของ​เขา​ขึ้น​ที่​ใจ​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​ตั้ง​ไว้​ซึ่ง​ที่​สะดุด​แห่ง​ความ​ชั่ว​ของ​เขา​จำเพาะ​หน้า​เขา, และ​มา​ถึง​ผู้ทำ​นาย​นั้น, เรา​ยะ​โฮ​วา​จะ​ตอบ​แก่​เขา​ใน​สิ่ง​นั้น, ตาม​รูป​เคารพ​เป็น​อัน​มาก​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="5">เพื่อ​เรา​จะ​ทำ​แก่​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ตามใจ​ของ​เขา, เพราะ​ใจ​เขา​ทั้ง​หลาย​ห่าง​จาก​เรา​ด้วย​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนี้​จง​กล่าว​แก่​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, จง​กลับ​และ​หัน​จาก​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, และ​หัน​หน้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จาก​บรรดา​ความ​ชั่ว​ลามก​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">ด้วยว่า​ทุกคน​แห่ง​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ที่​ห่าง​จาก​ตัว​เรา, และ​ยก​รูป​เคารพ​ของ​เขา​ใน​ใจ​เขา. และ​ตั้ง​ที่​สะดุด​แห่ง​ความ​ชั่ว​ของ​เขา​จำเพาะ​หน้า​เขา. และ​มา​ยัง​ผู้ทำ​นาย​เพื่อ​จะ​ถาม​ถึง​เรา​แต่​ผู้ทำ​นาย​นั้น, เรา​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ตอบ​แก่​ผู้​นั้น​ด้วย​เรา​เอง,</verse>
				<verse number="8">และ​เรา​จะ​ตั้ง​พระ​พัก​ตร​ของ​เรา​ต่อสู้​คน​นั้น, และ​จะ​ทำ​เขา​ให้​เป็น​สำคัญ​และ​เป็น​ที่​เยาะเย้ย, และ​เรา​จะ​ตัด​ชีวิต​ผู้​นั้น​ออก​จาก​ท่ามกลาง​พล​ไพร่​ของ​เรา, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="9">และ​ถ้า​ผู้ทำ​นาย​ยอม​ให้​ใคร​ชักชวน​ให้​หลง, และ​พูด​ข้อ​หนึ่ง​ข้อ​ใด, เรา​ยะ​โฮ​วา​ได้​ชักชวน​ผู้ทำ​นาย​นั้น​ให้​หลง, และ​เรา​จะ​ยื่น​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​เหนือ​เขา, และ​เรา​จะ​ประหาร​ผู้​นั้น​จาก​ท่ามกลาง​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="10">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​แบก​บาป​โทษ​ของ​เขา, บาป​โทษ​แห่ง​คน​ที่​ไต่ถาม​นั้น​ฉันใด, บาป​โทษ​แห่ง​ผู้ทำ​นาย (ที่​หลง) ก็​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="11">เพราะ​เรือน​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​จะ​มิได้​หลง​จาก​เรา​อีก, และ​จะ​มิได้​มลทิน​ไป​อีก​ด้วย​ความผิด​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, และ​เพื่อน​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เป็น​พล​ไพร่​แก่​เรา, และ​เรา​จะ​ได้​เป็น​พระเจ้า​แก่​เขา, พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ตรัส</verse>
				<verse number="12">และ​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="13">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, ถ้า​แผ่น​ดิน​ทำ​ผิด​ต่อ​เรา​ด้วย​ความ​อสัตย์​ธรรม​มาก​นัก, และ​เรา​ยื่น​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​เหนือ​แผ่น​ดิน​นั้น, และ​ทำลาย​ขนม​ที่​เป็น​ประธาน​แห่ง​ชีวิต​ใน​เมือง​นั้น, และ​ให้​กันดาร​อาหาร​ต่อ​เมือง​นั้น, และ​ทั้งคน​และ​ฝูง​สัตว์​เรา​ตัด​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า.</verse>
				<verse number="14">ถึง​แม้น​สาม​คน​เหล่านี้​คือ​โน​ฮา​และ​ดานีเอล​และ​โยบ​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​นั้น. สาม​คน​เหล่านี้​จะ​ช่วย​ได้แต่​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ตัวเอง​ให้​รอด​เพราะ​ความ​ชอบธรรม​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="15">ถ้า​เรา​ใช้​สัตว์ร้าย​ให้​เที่ยว​ไป​ทั่ว​เมือง​นั้น​และ​สัตว์ร้าย​จะ​ให้​เมือง​นั้น​ปราศ​จาก​คน, เมือง​นั้น​ก็​ร้าง​เปล่า​จน​ไม่​มี​ใคร​เที่ยว​ไป, เพราะ สัตว์ร้าย​นั้น,</verse>
				<verse number="16">ถึง​แม้น​สาม​คน​เหล่านี้​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​มี​ชีวิต​ฉันใด, เขา​จะ​มิได้​ช่วย​ลูกชาย​หรือ​ลูก​หญิง​ฉันนั้น, ตัว​เขา​เอง​จะ​ได้​รอด, แต่​แผ่น​ดิน​นั้น​สาป​ศูนย์​ไป,</verse>
				<verse number="17">หรือ​ถ้า​เรา​ยัง​กะ​บี่​ให้​มา​เหนือ​แผ่น​ดิน​นั้น, และ​กล่าว​ว่า​กะ​บี่เอ๋ย, จง​เที่ยว​ไป​ทั่ว​แผ่น​ดิน​นั้น, จน​เรา​ตัด​คน​และ​ฝูง​สัตว์​จาก​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="18">ถึง​แม้น​สาม​คน​เหล่านี้​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​มี​ชีวิต​ฉันใด, เขา​จะ​มิได้​ช่วย​ลูกชาย​หรือ​ลูก​หญิง​ฉันนั้น, แต่ ว่า​จะ​รอด​แต่​ตัว​เขา​เอง,</verse>
				<verse number="19">หรือ​ถ้า​เรา​จะ​ใช้​โรค​ห่า​เหนือ​แผ่น​ดิน​นั้น, และ​จะ​เท​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​ลง​โลหิต​เหนือ​แผ่น​ดิน​นั้น, เพื่อ​จะ​ตัด​คน​และ​ฝูง​สัตว์​จาก​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="20">แม้น​โน​ฮา​และ​ดานีเอล​และ​โยบ​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​แผ่น​ดิน​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​มี​ชีวิต​ฉันใด, เขา​จะ​ไม่​ได้​ช่วย​ลูกชาย​หรือ​ลูก​หญิง​ให้​รอด, เขา​จะ​ช่วย​ได้แต่​จิตต์​วิญญาณ​ของ​เขา​เอง​เพราะ​ความ​ชอบธรรม​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="21">เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ก็​ยิ่ง​กว่า​อีก​เท่าไร​เมื่อ​เรา​ใช้​มหันตโทษ​อัน​ใหญ่​ทั้ง​สี่​ประการ​ของ​เขา, คือ​กะ​บี่, และ​กันดาร​อาหาร, และ​สัตว์ร้าย, และ​โรค​ห่า​เหนือ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, เพื่อ​จะ​ตัด​คน​และ​ฝูง​สัตว์​แต่​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="22">และ​นี่​แน่ะ, มี​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​เมือง​นั้น, ลูกชาย​และ​ลูก​หญิง​ที่​จะ​ต้อง​นำ​ออก​มา. นี่​แน่ะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​จะ​ได้​ออก​มา​ถึง​เจ้า, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เห็น​ทาง​ของ​เขา​และ​การ​ประพฤติ​ของ​เขา, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​มี​ความ​บรรเทา​ทุเลา​ลง​เพราะ​ความ​ทุกข์​ที่​เรา​ให้​มา​เหนือ​ยะ​รู​ซา​เลม, คือ​ด้วย​สาร​พัตร​ที่​เรา​ให้​มา​เหนือ​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="23">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ให้​ท่าน​มี​ความ​ทุเลา, เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เห็น​ทาง​ของ​เขา​และ​การ​ประพฤติ​ของ​เขา, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​รู้​ว่า​ซึ่ง​เรา​ได้​กระทำ​สาร​พัตร​ที่​เรา​ได้​กระทำ​ใน​เมือง​นั้น​ก็​ปราศ​จาก​เหตุ​ก็​หามิได้, พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ตรัส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">และ​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="2">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, ต้น​องุ่น​ก็​เป็น​อะไร​ยิ่ง​กว่า​ต้นไม้​ทั้งปวง​หรือ, กิ่ง​ที่อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ต้น​ทั้ง​หลาย​แห่​ป่า​ดอน.</verse>
				<verse number="3">จะ​เอา​ไม้​แต่​ต้น​นั้น​เพื่อ​จะ​ทำ​การ​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​หรือ, หรือ​คน​จะ​เอาแต่​ต้น​นั้น (ทำ) ขอ​เพื่อ​จะ​แขวน​เครื่อง​ใดๆ ที่​ขอ​นั้น​หรือ.</verse>
				<verse number="4">นี่​แน่ะ, เขา​จะ​ทิ้ง​มัน​เป็น​เหยื่อ​ไฟ, ทั้ง​ต้น​ทั้ง​ปลาย​นั้น​ไหม​เสีย​ด้วย​ไฟ. และ​ที่​กลาง​มัน​ติด​เพลิง​อยู่​จะ​เป็น​สมควร​แก่​การ​อะไร​หรือ.</verse>
				<verse number="5">นี่​แน่ะ, ต้น​นั้น​เมื่อ​ยัง​ปกติ​อยู่​จะ​ทำ​การ​อะไร​มิได้, เมื่อ​ไฟไหม้​มัน​แล้ว​และ​เป็น​เพลิง​อยู่, น้อย​กว่า​นั้น​อีก​ยัง​จะ​เอา​ทำ​การ​อะไร.</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ไม้​องุ่น​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ไม้​แห่ง​ป่า​ดอน, ที่​เรา​ทิ้ง​ใน​ไฟ​เป็น​ฟืน​ฉันใด, เรา​จะ​ทิ้ง​ชาว​ยะ​รู​ซา​เลม​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="7">และ​เรา​ตั้ง​พระ​พัก​ตร​ของ​เรา​ต่อสู้​เขา​ทั้ง​หลาย​เขา​จะ​ออก​จาก​ไฟ​นั้น, แต่​ไฟ​อื่น​ก็​จะ​ทำลาย​เขา​เสีย, แล้ว​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, เมื่อ​เรา​ตั้งหน้า​ของ​เรา​ต่อสู้​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​ให้​แผ่น​ดิน​นั้น​ร้าง​เปล่า, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​อสัตย์​อธรรม​ล่วงเกิน​นัก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​อีก​ว่า,</verse>
				<verse number="2">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ให้​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​รู้สึก​ความ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง​แห่ง​ตน.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​จง​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​แก่​ยะ​รู​ซา​เลม​ดังนี้​ว่า, เชื้อ​วงศ์​ของ​เจ้า​และ​ที่​เกิด​แห่ง​เจ้า​เป็น​แต่​แผ่น​ดิน​แห่ง​คะ​นา​อัน, บิดา​ของ​เจ้า​เป็น​ชาว​อะ​โมรี, มารดา​ของ​เจ้า​ก็​เป็น​ชาว​เฮ็ธ</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​กำเนิด​ของ​เจ้า​ใน​วันที่​เจ้า​บังเกิด​นั้น​เขา​มิได้​ตัด​สะดือ​ของ​เจ้า, และ​มิได้​ล้าง​เจ้า​ด้วย​น้ำ​เพื่อ​จะ​ชำระ​เสีย. และ​เขา​มิได้​ทา​เกลือ​และ​เอา​ผ้า​พัน​ให้​เจ้า​เลย,</verse>
				<verse number="5">ตา​ใดๆ มิได้​เมตตา​แก่​เจ้า​เพื่อ​จะ​ทำ​การ​เช่นนี้​สิ่งใด​แก่​เจ้า, เพื่อ​จะ​ปราณี​แก่​เจ้า, แต่​เจ้า​ใน​วันที่​เกิด​นั้น, เจ้า​ต้อง​ทิ้ง​เสีย​ที่​พื้นดิน​ทุ่งนา, ด้วย​ความ​ดูหมิ่น​แห่ง​ชีวิต​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">และ​เมื่อ​เรา​เสด็จ​ผ่าน​ไป​ข้าง​เจ้า, และ​เห็น​เจ้า​ต้อง​เหยียบย่ำ​ที่​โลหิต​ของ​เจ้า, และ​เรา​ตรัส​แก่​เจ้าที่​ประกอบ​ด้วย​โลหิต​ของ​เจ้า​ว่า, จง​มี​ชีวิต​อยู่, เออ​เรา​ตรัส​แก่​เจ้า​ประกอบ​ด้วย​โลหิต​ของ​เจ้า​ว่า, จง​มี​ชีวิต​อยู่.</verse>
				<verse number="7">เรา​ได้​ให้​เจ้า​เป็น​หมื่น​แสน, ดุ​พืช​แห่ง​แผ่น​ดิน, และ​เจ้า​ก็ได้​ทวี​ใหญ่โต​ขึ้น, และ​เจ้า​ก็​งาม​เลิศ, ถัน​ของ​เจ้า​ก็​เจริญ​ขึ้น, และ​โลมา​ของ​เจ้า​ก็ได้​งอก​ขึ้น, แต่​ตัว​เจ้า​ได้​เป็น​เปลือยเปล่า​ทีเดียว.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, และ​เมื่อ​เรา​เสด็จ​ผ่าน​ไป​ข้าง​เจ้า​แลดู​เห็น​เจ้า, นี่​แน่ะ​อายุ​ของ​เจ้า​เป็น​เวลา​สมควร​จะ​รัก, และ​เรา​จะ​เอา​ผ้า​ของ​เรา​คลุม​เหนือ​เจ้า, และ​ปกปิด​ความ​เปลือยเปล่า​ของ​เจ้า, แห้จริง​เรา​ได้​สาบาน​แก่​เจ้า, และ​เข้า​เป็นมิตร​ไมตรี​แก่​เจ้า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, และ​เจ้า​ได้​เป็น​ของๆ เรา.</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เรา​จึง​ได้​ล้าง​เจ้า​ด้วย​น้ำ, แท้จริง​เรา​ได้​ชำระ​โลหิต​ของ​เจ้า​จาก​เจ้า​เสีย, และ​ได้​ชะ​โลม​เจ้า​ด้วย​น้ำมัน.</verse>
				<verse number="10">เรา​แต่งตัว​ให้​เจ้า​ด้วย​ผ้า​ประดับ, และ​ใส่​รองเท้า​ให้​เจ้า​ด้วย​หนัง​ทา​หัศ, แล้ว​คาด​เอว​ของ​เจ้า​ด้วย​ผ้าป่าน​อัน​ละเอียด. และ​คลุม​ตัว​เจ้า​ด้วย​ผ้าไหม,</verse>
				<verse number="11">เรา​แต่งตัว​ให้​เจ้า​ด้วย​เครื่องประดับ​ทั้ง​หลาย, และ​ใส่​กำไล​ที่​มือ​ให้​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">และ​ใส่​สายสร้อย​ที่​คอ​ของ​เจ้า, เรา​ใส่​แหวน​ที่​จมูก​ของ​เจ้า,</verse>
				<verse number="13">และ​ใส่​ต่าง​หู​ที่​หู​ของ​เจ้า, และ​ใส่​มงกุฎ​บน​ศีรษะ​ให้​เจ้า​งาม​เสิศ, ดังนั้น​เจ้า​ต้อง​ประดับ​ตัว​ด้วย​ทอง​และ​เงิน, เครื่องแต่งตัว​ของ​เจ้า​ทำ​ด้วย​ป่าน​อัน​ละเอียด​และ​ไหม​ผ้า​ปัก, เจ้า​ได้​กิน​แป้ง​อัน​ละเอียด​และ​น้ำผึ้ง​และ​น้ำมัน, เจ้า​เป็น​งาม​เลิศ​ทีเดียว, และ​ได้​เจริญ​ขึ้น​เป็น​ประเทศ.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, นาม​ของ​เจ้า​ได้​ลือ​ขจร​ไป​ใน​ท่ามกลาง​นานา​ประเทศ​เพราะ​ซึ่ง​งดงาม​ของ​เจ้า, ด้วยว่า​เป็น​ที่สุด​เหตุ, เครื่องประดับ​ของ​เรา​ที่​เรา​ใส่​เหนือ​เจ้า,</verse>
				<verse number="15">แต่​เจ้า​ได้​ไว้​ใน​ใจ​ซึ่ง​งดงาม​ของ​เจ้า, เจ้า​ได้​ประพฤติ​ล่วง​ประเวณี​เพราะ​นาม​ของ​เจ้า, และ​เจ้า​ได้​เท​การ​ล่วง​ประเวณี​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​เหนือ​คน​ทุกคน​ที่​เดินทาง​ไป, (ที่​งดงาม​นั้น) ได้​เป็น​ของๆ เขา,</verse>
				<verse number="16">และ​เจ้า​ได้​เอาแต่​เสื้อ​ของ​เจ้า​บ้าง, และ​ได้​ทำ​ที่​สูง​ทั้ง​หลาย​แต่ง​ไว้​ด้วย​สี​ต่างๆ, และ​เจ้า​ได้​ล่วง​ประเวณี​เหนือ​ที่​สูง​นั้น, (การ​เหล่านี้) จะ​ไม่​มี​มา​และ​จะ​มิได้​เป็น.</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ได้​เอา​เครื่อง​เลิศ​งาม​ของ​เจ้า, อัน​เรา​ให้แก่​เจ้า​ล้วนแต่​ทอง​และ​เงิน​ของ​เรา, เจ้า​ได้​ทำ​รูป​สัน​ฐาน​คน​ผู้ชาย​สำหรับ​ตัว, และ​ประพฤติ​ล่วงละเมิด​ด้วย​รูป​ทั้ง​หลาย​นั้น.</verse>
				<verse number="18">และ​เจ้า​ได้​เอา​เสื้อ​ประดับ​ทั้ง​หลาย​ของ​ตัว​ปิด​คลุม​รูปสัณฐาน​นั้น, และ​ได้​ตั้ง​น้ำมัน​และ​เครื่อง​หอม​ของ​เรา​ต่อหน้า​รูปสัณฐาน​นั้น.</verse>
				<verse number="19">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, ได้​เป็น​ดังนั้น, คือ​ขนม​ของ​เรา​ที่​เรา​ส่ง​ให้แก่​เจ้า, แป้ง​อัน​ละเอียด​และ​น้ำมัน​และ​น้ำผึ้ง​ที่​เรา​ให้แก่​เจ้า​กิน, เจ้า​ได้​ใส่​นี้​จำเพาะ​หน้า​รูป​เหล่านั้น​เป็น​เครื่อง​หอม.</verse>
				<verse number="20">อนึ่ง​เจ้า​ได้​เอา​ลูกชาย​และ​ลูก​หญิง​ของ​เจ้าที่​เจ้า​เกิด​แก่​เรา, และ​ลูก​นั้น​เจ้า​ได้​ฆ่า​บูชา​แก่​รูป​นั้น​เพื่อ​จะ​เผาผลาญ​เสีย, การ​ล่วง​ประเวณี​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ก็​น้อย​นัก​หรือ.</verse>
				<verse number="21">ซึ่ง​เจ้า​ได้​ฆ่า​ลูก​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา, และ​ฝาก​เขา​ทั้ง​หลาย​เพื่อ​จะ​ลุย​ไฟ​แก่​รูป​นั้น.</verse>
				<verse number="22">ใน​การ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, และ​ใน​บรรดา​การ​ล่วง​ประเวณี​ของ​เจ้า, เจ้า​มิได้​ระลึก​ถึง​วัน​ทั้ง​หลาย​ขณะ​เจ้า​ยัง​เป็น​ทารก​อยู่​นั้น, เมื่อ​เจ้า​เป็น​เปลือยเปล่า​ทีเดียว, และ​เหยียบย่ำ​ที่​โลหิต​ของ​เจ้า,</verse>
				<verse number="23">และ​อยู่​มา​ภายหลัง​ความ​บาป​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, วิบากๆ แก่​เจ้า,</verse>
				<verse number="24">ก็​เจ้า​ได้​ก่อ​ห้อง​แพศยา​เพื่อ​ตัว, และ​ได้​ทำ​ที่​สูง​เพื่อ​ตัว​ใน​ถนน​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="25">เจ้า​ได้​ทำ​ที่​สูง​ของ​ตัว​ใน​มุม​หนทาง​ทุกแห่ง, และ​ได้​ทำ​ซึ่ง​งดงาม​ของ​เจ้า​ให้​เป็น​ที่​ดูหมิ่น, และ​ได้​เปิด​เท้า​ของ​เจ้า​แก่​คน​เดินทาง​ไป​ทุกคน, และ​ได้​ยัง​ความ​ล่วง​ประเวณี​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ให้​ทวี​มาก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="26">เจ้า​ได้​ผิด​ประเวณี​ด้วย​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ผู้​ประกอบ​ด้วย​เนื้อหนัง, อยู่​เมือง​ใกล้​กัน, และ​เจ้า​ได้​ยัง​การ​ผิด​ล่วง​ประเวณี​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ให้​ทวี​ขึ้น, เพื่อ​จะ​ยุ​ให้​เรา​กริ้ว​โกรธ.</verse>
				<verse number="27">นี่​แน่ะ, เรา​ยื่น​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​เหนือ​เจ้า, และ​ลด​ส่วน​แห่ง​เจ้า, และ​ได้​มอบ​เจ้า​ไว้​แก​ใจ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ชัง​เจ้า, คือ​ลูกสาว​ทั้ง​หลาย​ชาว​ฟะเลเซ็ธ, ที่​อาย​เพราะ​ทาง​ล่วง​ประเวณี​ของ​เจ้า,</verse>
				<verse number="28">เจ้า​ได้​ล่วง​ประเวณี​ด้วย​ชาว​อา​ซู​ระ เพราะ​เจ้า​มิได้​อิ่มใจ.</verse>
				<verse number="29">เจ้า​ได้​ยัง​ความ​ล่วง​ประเวณี​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ให้​ยิ่ง​ขึ้น​ใน​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน, จนถึง​ประเทศ​เคเซ็ด, และ​เจ้า​ก็​ยัง​ไม่​พอใจ​และ​อิ่มใจ,</verse>
				<verse number="30">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, ใจ​ของ​เจ้า​อ่อนกำลัง​ไป​อย่างไร​ใน​ที่​เจ้า​ได้​กระทำ​สิ่ง​ทั้งปวง​เหล่านี้, เป็น​การ​ของ​หญิง​แพศยา​ครอบงำ​เสีย.</verse>
				<verse number="31">ใน​ที่​เจ้า​ทำ​ห้อง​ของ​ตัว​ที่​มุม​หนทาง​ทุก​ตำบล, และ​กระทำ​ที่​สูง​ของ​ตัว​ใน​ถนน​ทุกแห่ง, และ​เจ้า​มิได้​เป็น​ดัง​หญิง​แพศยา​ที่​จะ​ได้​ดูหมิ่น​สินจ้าง (ก็​เป็น)</verse>
				<verse number="32">ภรรยา​แพศยา​ที่​รับ​คน​สัญจร​มา​ต่าง​ประเทศ, เมื่อ​ยัง​อยู่​ใต้​บังคับ​ของ​ผัว​ตน.</verse>
				<verse number="33">เขา (เคย) ให้​สิ่งของ​แก่​หญิง แพศยา​ทั้งปวง, แต่​ตัว​เจ้า​ให้​สิ่งของ​แก่​คนรัก​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, และ​เจ้า​ให้​สิ่งของ​แก่​เขา​เพื่อ​เขา​มา​หา​ถึง​เจ้า, แต่​ทุก​ทิศ ล้อม​รอ​อบ​เพราะ​ความ​ล่วง​ประเวณี​ทั้งปวง​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="34">อาการ​แห่ง​เจ้า​ใน​ความ​ล่วง​ประเวณี​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​ผิด​กัน​จาก​หญิง​ทั้งปวง, ด้วยว่า​เขา​ยัง​ไม่​ได้​พูด​เกี้ยว​ตาม​เจ้า, และ​ใน​ที่​เจ้า​ให้​สิ่งของ​แก่​เขา​และ​เขา​มิได้​ให้​สิ่งของ​แก่​เจ้า, เหตุ​ดังนี้​เจ้า​จึง​ได้​ผิด​จาก​กัน.</verse>
				<verse number="35">เหตุ​ฉะนี้, โอ้​หญิง​แพศยา, จง​ฟัง​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="36">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​ความ​ชั่ว​ของ​เจ้า​เท​ลง, และ​ซึ่ง​เปลือยเปล่า​ของ​เจ้า​ก็​ปรากฏ​ขึ้น, เพราะ​ความ​ล่วง​ประเวณี​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​กับ​ด้วย​คน​ทั้งปวง​ที่รัก​เจ้า, และ​เพราะ​รูป​เคารพ​ทั้งปวง​อัน​ชั่ว​ลามก​ของ​เจ้า, และ​เพราะ​โลหิต​แห่ง​ลูก​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, ซึ่ง​เจ้า​ได้​ให้แก่​เขา​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="37">เหตุ​ฉะนี้​จง​ดู, เรา​จะ​ให้​คนรัก​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, ที่​เจ้า​ได้​สนุก​สบาย​ด้วย​กัน, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​เจ้า​ได้ รัก​กับ​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​เจ้า​ได้​ชัง​นั้น, ให้​มา​ประชุม​พร้อมกัน, และ​เรา​จะ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ประชุม​กัน​ต่อสู้​แก่​เจ้า​อัน​ล้อมรอบ, และ​จะ​ให้​ซึ่ง​เปลือยเปล่า​ของ​เจ้า​ปรากฏ​แก่​เขา, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​แลเห็น​ซึ่ง​เปลือยเปล่า​ของ​เจ้า,</verse>
				<verse number="38">และ​ตัดสิน​เจ้า​ตาม​คดี​ตัดสิน​แห่ง​หญิง​ทั้งปวง​ที่​ล่วง​ประเวณี, ละ​ให้​โลหิต​ไหล, และ​เรา​จะ​ยัง​โลหิต​แห่ง​ความ​พิ​โร​ธ​และ​ความ​หึงส์​หวง​ที่​บน​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="39">เรา​จะ​ให้​เจ้า​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ด้วย, และ​เขา​จะ​ได้​ทำลาย​ห้อง​แพศยา​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, และ​ที่​สูง​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​เขา​จะ​ทำลาย​เสีย, เขา​ก็​จะ​ฉีก​กะ​ชา​ก​เสื้อผ้า​ของ​เจ้า​จาก​ตัว​เจ้า, และ​เขา​จะ​เอา​เครื่อง​เลิศ​งาม​ของ​เจ้า, จะ​ให้​เจ้า​เป็น​เปลือยเปล่า,</verse>
				<verse number="40">เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ให้​คน​เป็น​อัน​มาก​ขึ้น​ไป​ต่อสู้ เจ้า​ด้วย, เขา​จะ​ขว้าง​เจ้า​ด้วย​หิน, และ​เขา​จะ​ฉะ​ฟัน​เจ้า​ด้วย​กะ​บี่​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="41">และ​เขา​จะ​เผา​เรือน​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​ด้วย​ไฟ, และ​จะ​ทำโทษ​ต่างๆ แก่​เจ้า​ต่อตา​ผู้หญิง​เป็น​อัน​มาก, และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​เว้น​เสีย​จาก​การ​ล่วง​ประเวณี, และ​เจ้า​ก็​จะ​ไม่​ให้​สินจ้าง​อีก.</verse>
				<verse number="42">และ​เรา​จะ​ให้​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​ต่อ​เจ้า​หยุด​เสีย, และ​ความ​เดือด​ของ​เรา​จะ​คลาย​จาก​เจ้า, และ​เรา​จะ​หยุด​เสีย, จะ​มิได้​ทรง​พิ​โร​ธ​อีก,</verse>
				<verse number="43">เพราะ​เจ้า​มิได้​ระลึก​ถึง​วัน​ทั้ง​หลาย​เมื่อ​เจ้า​ยัง​เป็น​ทารก​อยู่​นั้น, แต่​ได้​ทำ​ให้​เรา​โกรธขึ้ง​ใน​สิ่ง​เหล่านี้, นี่​แน่ะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เหตุ​ฉะนี้, เรา​จะ​ให้​ทาง​ของ​เจ้า​เป็น​ไป​เหนือ​ศีรษะ​ของ​เจ้า, และ​เจ้า​จะ​มิได้​ทำ​ความ​ชั่ว​นี้​เพิ่มเติม​ความ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="44">นี่​แน่ะ, คน​ทั้งปวง​ที่​มัก​กล่าว​สุภาษิต​จะ​พูด​สุภาษิต​ถึง​เจ้า​ว่า, มารดา​เป็น​อย่างไร, ลูกสาว​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น,</verse>
				<verse number="45">เจ้า​เป็น​ลูกสาว​แห่ง มารดา​ของ​เจ้าที่​เกลียดชัง​สามี, และ​ลูก​ทั้ง​หลาย​ของ​ตน, และ​เจ้า​เป็น​น้องสาว​แห่ง​พี่สาว​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, ที่​เกลียดชัง​สามี​และ​ลูก​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, มารดา​ของ​เจ้า​เป็น​ชาว​เฮ็ธ, และ​บิดา​ของ​เจ้า​เป็น​ชาว​อะ​โมรี,</verse>
				<verse number="46">พี่สาว​ของ​เจ้า​คือ​ซะ​มา เรีย, เขา​กับ​ลูกสาว​ทั้งปวง​ของ​เขา​ที่​อาศัย​อยู่​ข้าง​ซ้าย​ของ​เจ้า, น้องสาว​ของ​เจ้า​คือ​ซะ​โดม​และ​ลูกสาว​ทั้งปวง​ของ​เขา, ที่​อาศัย​อยู่​ข้าง​ขวา​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="47">แต่​เจ้า​มิได้​ดำเนิน​ใน​ทาง​ทั้งปวง​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​มิได้​ประพฤติ​ตาม​ความ​ชั่ว​ลามก​ของ​เขา​ทั้งปวง, แต่​ดูหมิ่น​ถือ​ว่า (ลามก) นี้​เป็น​ข้อ​เล็กน้อย, เจ้า​จึง​ได้​ทำ​ความ​ชั่ว​ทวี​มาก​ขึ้น​ยิ่ง​กว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​ใน​ทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="48">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​มี​ชีวิต​อยู่​ฉันใด, ซะโดม​น้องสาว​ของ​เจ้า​นั้น, ทั้ง​ตัว​และ​ลูก​ของ​เขา​มิได้​ประพฤติ​ดุจ​เจ้า​และ​ลูก​หญิง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="49">นี่​แน่ะ, สิ่ง​นี้แหละ​เป็น​ความ​ชั่ว​แห่ง​ซะ​โดม​น้องสาว​ของ​เจ้า, คือ​การ​จองหอง, อิ่ม​ด้วย​ขนม, และ​สงบเงียบ​ก็​อยู่​ใน​เขา​และ​ลูก​หญิง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, เขา​มิได้​อนุเคราะห์​มือ​คน​ทุกข์​และ​คน​เข็ญใจ​ให้​มี​กำลัง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="50">เขา​ถือตัว​ว่า​เป็น​ผู้​สูง​ศักดิ์, และ​ได้​ประพฤติ​ชั่ว​ลามก​ใน​ที่​จำเพาะ​พัก​ตร​แห่ง​เรา. เหตุ​ฉะนั้น​เรา​ได้​ขับไล่​เขา​ทั้ง​หลาย​ตาม​ซึ่ง​เรา​ได้​เห็น​นั้น,</verse>
				<verse number="51">ซะ​มา​เรีย​ได้​ทำบาป​อย่าง​ของ​เจ้า​กึ่งหนึ่ง​ก็​หามิได้, เจ้า​ได้​กระทำ​บรรดา​การ​ชั่ว​ลามก​ของ​เจ้า​ให้​ทวี​มาก​ขึ้น​ยิ่ง​กว่า​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​ด้วย​การ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง​ที่​เจ้า​ได้​กระทำ​นั้น,</verse>
				<verse number="52">เจ้า​จึง​ได้​จัด​พี่น้อง​หญิง​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​ว่า​มี​ความ​ชอบธรรม​ตัว​เจ้า​ใน​ที่​ได้​ตัดสิน​พี่น้อง​หญิง​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, จง​แบก​ความ​อัปยศ​ของ​เจ้า​ไว้, ด้วย​ความ​บาป​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, ซึ่ง​เจ้า​ได้​กระทำ​เป็น ที่​ดูหมิ่น​ยิ่ง​กว่า​เขา​ทั้ง​หลาย, เขา​จึง​มี​ความ​ชอบ​ยิ่ง​กว่า​เจ้า, เจ้า​จง​อาย​ไป​และ​จง​แบก​ไว้​ซึ่ง​ความ​อัปยศ​ของ​ตัว, ใน​ที่​เจ้า​ได้​จัด​พี่น้อง​หญิง​ของ​เจ้า​ว่า​มี​ความ​ชอบธรรม,</verse>
				<verse number="53">เรา​จะ​ยัง​การ​ชะ​เลย​แห่ง​เขา​ทั้ง​หลาย​คอ​การ​ชะ​เลย​แห่ง​ซะ​โดม, และ​ลูก​หญิง​ทั้งปวง​ของ​เขา, และ​การ​ชะ​เลย​แห่ง​ซะ​มา​เรีย​และ​ลูก​หญิง​ทั้งปวง​ของ​เขา, และ​การ​ชะ​เลย​แห่ง​พวก​ชะ​เลย​ของ​เจ้า​ใน​ท่ามกลาง​เขา​ทั้ง​หลาย, ให้​กลับคืน​เสีย,</verse>
				<verse number="54">เพื่อ​เจ้า​จะ​แบก​ซึ่ง​ความ​อาย​เจ้า​เอง, และ​ได้​ความ​อัปยศ​ไป​ใน​สิ่ง​ทั้งปวง​ที่​เจ้า​กระทำ​ได้, เพราะ​เจ้า​ได้​ให้​ใจ​เขา​มี​กำลัง​ขึ้น,</verse>
				<verse number="55">และ​น้อง​หญิง​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, คือ​ซะ​โดม​และ​ลูก​หญิง​ทั้งปวง​ของ​เขา, จะ​กลับ​ยัง​เดิม​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​ซะ​มา​เรีย​และ​ลูก​หญิง​ทั้งปวง​ของ​เขา​กลับ​คน​ยัง​เดิม​ของ​เขา, และ​ตัว​เจ้า​และ​ลูก​หญิง​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​จะ​ได้​กลับ​ยัง​ที่​เดิม​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="56">ด้วยว่า​เมื่อ​วัน​แห่ง​ความ​จองหอง​ของ​เจ้า​ซะ​โดม​น้องสาว​ของ​เจ้า​มิได้​มี​ชื่อเสียง​ลือ​ไป​ใน​ปาก​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="57">เมื่อก่อน​ความ​ชั่ว​ของ​เจ้า​ได้​ปรากฏ​เหมือน​เมื่อครั้ง​ลูกสาว​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ซุเรีย​ได้​นินทา​แก่​เจ้า, และ​คน​ทั้งปวง​ที่อยู่​ล้อมรอบ​เขา, คือ​ลูกสาว​ทั้ง​หลาย​แห่ง​พวก​ฟะเลเซ็ธ, ที่​ได้​ดูหมิ่น​แก่​เจ้า​อัน​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="58">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เจ้า​ได้​ทน​ไว้​ซึ่ง​ความ​ล่วง​ประเวณี, และ​ความ​ลามก​ทั้งปวง​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="59">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​กระทำ​แก่​เจ้า, ดุจ​เจ้า​ได้​กระทำ​ที่​ดูหมิ่น​คำ​สาบาน, เพื่อ​จะ​หัก​เสีย​ซึ่ง​ความ​ไมตรี​แก่​กัน,</verse>
				<verse number="60">แต่ทว่า​พวกเรา​จะ​ระลึก​ถึง​ความ​ไมตรี​ของ​เรา​กับ​เจ้า​ใน​วัน​ทั้ง​หลาย​เมื่อ​เจ้า​ยัง​เป็น​ทารก​อยู่, และ​เรา​จะ​ตั้ง​ความ​ไมตรี​ไว้​แก่​เจ้า​อัน​ยั่งยืน​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="61">เจ้า​จึง​จะ​ได้​ระลึก​ถึง​ทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, และ​เจ้า​จะ​ละอาย​ไป, เมื่อ​เจ้า​จะ​ได้​รับ​พี่น้อง​หญิง​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, เรา​จะ​ให้​ขา​ทั้ง​หลาย​แก่​เจ้า​เป็น​ลูกสาว, แต่​มิใช่​เพราะ​ความ​ไมตรี​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="62">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​ตั้ง​ไว้​ซึ่ง​ไมตรี​ของ​เรา​แก่​เจ้า, เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="63">เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​ระลึก​ถึง​และ​จะ​อัปยศ​ไป, และ​จะ​มิได้​อ้า​ปาก​ของ​เจ้า​ขึ้น​อีก​เพราะ​ความ​อัปยศ​ของ​เจ้า, เมื่อ​เรา​ได้​ยกโทษ​แก่​เจ้า​ก็​ด้วย​สิ่ง​ทั้งปวง​ที่​เจ้า​ได้​กระทำ​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="2">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​พูด​เป็น​คำ​ปริศนา​และ​กล่าว​เป็น​คำ​สุภาษิต​แก่​เรือน​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="3">และ​จง​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นก​อินทรี​ตัว​ใหญ่​นั้น​มี​ปีก​อัน​ใหญ่​และ​ขน​ปีก​ก็​ใหญ่, บริบูรณ์​ด้วย​ขน​สี​ลาย​ต่างๆ, ได้​มา​ถึง​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​และ​จิก​ยอด​ต้นสน.</verse>
				<verse number="4">มัน​จิก​กิ่ง​ยอด​สน​นั้น, และ​นำ​ยอด​ไป​ถึง​แผ่น​ดิน​ที่​ค้าขาย​วาง​ไว้​ใน​หัวเมือง​แห่ง​พ่อค้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="5">มัน​เอา​เมล็ด​ตก​ดิน​นั้น​ไป​ด้วย, แล้ว​ปลูก​ไว้​ใน​ที่​สวน​ดิน​ดี, มัน​นำ​ไป​ที่​ฝั่ง​แม่น้ำ​ใหญ่​ทั้ง​หลาย, วาง​มัน​ไว้​ดุจ​ต้น​ลำ​ภู.</verse>
				<verse number="6">มัน​ได้​งอก​ขึ้น​และ​เจริญ​ขึ้น​ดุจ​เถา​องุ่น​ที่ต่ำ​ทอด​ยอด​ออก​ไป, กิ่ง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เถา​นั้น​มัน​ทอด​ไป​ถึง​ตัว​นก​อินทรี​และ​ราก​ทั้ง​หลาย​อยู่​ใต้​ตัว​นก​นั้น​ก็ได้​เป็น​เถา​องุ่น​เกิด​กิ่ง​ขึ้น​และ​แตก​กิ่ง​มี​ใบ.</verse>
				<verse number="7">มี​นก​อินทรี​ใหญ่​ตัว​อื่น​มี​ปีก​อัน​ใหญ่​และ​ขน​ก็​มาก, นี่​แน่ะ​เถา​องุ่น​นี้​มัน​ชอน​ราก​มา​ตรง​ตัว​นก​นี้, ยอด​ของ​มัน​ก็​โอน​โน้ม​มา​ถึง​นก​นั้น​เพื่อ​นก​จะ​ได้​รด​เถา​นั้น​ที่​ร่อง​สวน​ของ​มัน​ขึ้น​นั้น.</verse>
				<verse number="8">เถา​นั้น​ต้อง​ปลูก​ใน​สวน​ที่ดิน​ดี​ริม​ท่อน้ำ​บริบูรณ์. เพื่อ​จะ​ให้​แตก​กิ่ง​และ​เกิด​ผล, จึง​จะ​ได้​เป็น​เถา​อัน​ใหญ่​ดี.</verse>
				<verse number="9">ท่าน​จง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เถา​นั้น​จะ​เจริญ​ขึ้น​ได้​หรือ, นก​นั้น​จะ​มิ​ถอน​เถา​มัน​เสีย​ทั้ง​ราก​และ​ตัด​ผล​ของ มัน​เสีย, เพื่อให้​มัน​เหี่ยว​หรือ, และ​เพื่อให้​ใบ​อ่อน​ของ​มัน​แห้ง​ไป, ก็​ไม่​ต้อง​มี​กำลัง​และ​พล​ไพร่​มาก​เพื่อ​จะ​ถอน​มัน​เสีย​ทั้ง​มูล​ราก.</verse>
				<verse number="10">นี่​แน่ะ, ถึง​ปลูก​แล้ว​มัน​จะ​ได้​เจริญ​ขึ้น​หรือ, เมื่อ​ลม​ทิศตะวันออก​ถูกต้อง​มัน​เข้า​แล้ว​มัน​จะ​มิ​เหี่ยว​ระย่อ​ไป​ทั้งนั้น​หรือ, มัน​จะ​เหี่ยว​อยู่​ที่​หลัง​ร่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​แห่ง​มัน​นั้น.</verse>
				<verse number="11">อนึ่ง​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="12">แน่ะ​ท่าน​จง​ว่า​แก่​เรือน​กบ​ฎ​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​ว่า​ข้อความ​ทั้งปวง​นี้​เป็น​อย่างไร​หรือ​จง​ว่า​แก่​เขา​ว่า, นี่​แน่ะ​กษัตริย์​บาบู​โลน​มา​ถึง​ยะ​รู​ซา​เลม, และ​กวาด​เอา​ทั้ง​กษัตริย์​และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยะ​รู​ซา​เลม​พา​ไป​กับ​ท่าน​ถึง​เมือง​บาบู​โลน,</verse>
				<verse number="13">และ​ท่าน​เลือก​เอาแต่​เชื้อ​กษัตริย์​ไป, และ​กระทำ​ไมตรี​แก่​เชื้อ​กษัตริย์​นั้น, และ​ให้​เขา​ตั้ง​สัตย์​สาบาน​และ​ท่าน​ได้​นำ​เสนา​มาตย์​ที่​มี​ฤทธิ์​มาก​แห่ง​แผ่น​ดิน​ไป​เสีย.</verse>
				<verse number="14">เพื่อ​แผ่น​ดิน​นั้น​จะ​ได้​ซุด​ต่ำ​หวัง​จะ​มิ​ให้​ตั้ง​ตัว​ขึ้น, เพื่อ​จะ​ได้​รักษา​ไว้​ซึ่ง​ไมตรี​ของ​ท่าน, และ​ตั้ง​ไว้​ให้​มั่น​ยั่งยืน​ไป.</verse>
				<verse number="15">แต่ (กษัตริย์​ยะ​รู​ซา​เลม) คิด​กบฏ​แก่​ท่าน​นั้น, ใน​ที่​ได้​ให้​พวก​ทูต​ไป​ยัง​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, หวัง​พวก​อาย​ฆุบ​โต​จะ​ให้​ม้า​และ​คนแก่​ท่าน​เป็น​อัน​มาก, เขา​จะ​เจริญ​ขึ้น​หรือ, ผู้​ที่​กระทำ​เช่นนี้​เขา​จะ​หนีพ้น​ได้​หรือ, เขา​จะ​หัก​ไมตรี​และ​ยัง​จะ​หนีพ้น​ได้​หรือ,</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​มี​ชีวิต​อยู่​ฉันใด, ผู้​ที่​ได้​ดูหมิ่น​คำ​สาบาน​และ​กำจัด​เสีย​ซึ่ง​ความ​ไมตรี​แห่ง​กษัตริย์​นั้น, ท่าน​ก็​จะ​ตาย​ไป​ด้วย กษัตริย์​ใน​ท่ามกลาง​บาบู​โลน, ที่​ตำบล​แห่ง​กษัตริย์​อัน​ได้​ดำรง​ตน​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="17">ฟา​โร​ประกอบ​ด้วย​พล​โยธา​อัน​ใหญ่​และ​มี​คน​เป็น​อัน​มาก​จะ​มิได้​ทำ​อะไร​สำหรับ​ท่าน​ใน​การ​สงคราม, ด้วย​การ​ทำ​เชิงเทิน​และ​การ​ก่อ​หอ​รบ​เพื่อ​จะ​ตัด​เสีย​ซึ่ง​ชีวิต​คน​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ท่าน​ได้​ดูหมิ่น​คำ​สาบาน​เพื่อ​จะ​ผิด​เสีย​ซึ่ง​ความ​ไมตรี, และ​นี่​แน่ะ​ท่าน​ได้​ให้​พระ​หัตถ์​ของ​ท่าน​และ​ยัง​ได้​กระทำ​สิ่ง​ทั้งปวง​เหล่านี้, ท่าน​จะ​หนี​ไป​พ้น​มิได้,</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​เป็น​อยู่​ฉันใด, คำ​สาบาน​ของ​เรา​ที่​ท่าน​ได้​ดูหมิ่น​และ​ไมตรี​ของ​เรา​ที่​ท่าน​ได้​ทำลาย​เสีย​เรา​จะ​ให้​คำ​นั้น​เป็น​ไป​เหนือ​ศีรษะ​ของ​ท่าน​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="20">และ​เรา​ทอด​อวน​ของ​เรา​เหนือ​ท่าน​และ​ท่าน​จะ​ต้อง​ติด​ใน​บ่วง​แร้ว​ของ​เรา​และ​เรา​จะ​นำ​ท่าน​ไป​ยัง​เมือง​บาบู​โลน​แล​จะ​คิด​พิพากษา​โทษ​ด้วย​ท่าน​ใน​ที่นั่น​เพราะ​การ​อสัตย์​ของ​ท่าน​ที่​ท่าน​ได้​ผิด​ต่อ​เรา​นั้น.</verse>
				<verse number="21">แต่​บรรดา​คน​ที่​อพยพ​กับ​ด้วย​กระบวน​ทัพ​ทั้งปวง​แห่ง​ท่าน​จะ​ตก​ด้วย​กะ​บี่, พวก​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​จะ​กระจัดกระจาย​ไป​สู่​ลม ทิศานุทิศ, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​นั้น</verse>
				<verse number="22">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​จะ​เอาแต่​ยอด​ต้นสน​ที่​สูง​และ​ตั้ง​ไว้, เรา​จะ​หัก​แต่​ยอด​อ่อน​แห่ง​กิ่ง​มัน​อัน​หนึ่ง, แล้ว​จะ​ปลูก​ไว้​บน​ภูเขา​อัน​สูง​เป็น​ที่​ยิ่ง,</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ปลูก​มัน​ไว้​บน​ภูเขา​อัน​สูง​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, มัน​จะ​ยื่น​กิ่ง​สูง​ขึ้น​และ​เกิด​ผล, จะ​เป็นต้น​สน​อัน​งดงาม​ประเสริฐ, และ​นก​มี​ปีก​ทั้งปวง​ทุกอย่าง​จะ​อยู่​ใต้​ต้นไม้​นั้น. มัน​จะ​อาศัย​ใน​ร่ม​กิ่ง​ทั้งปวง​แห่ง​ต้นไม้​นั้น,</verse>
				<verse number="24">และ​บรรดา​ต้นไม้​ใน​ป่า​นั้น​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​ยัง​ต้นไม้​ที่​สูง​ให้​ต่ำ​ลง, ยัง​ต้น​ที่ต่ำ​ให้​สูง​ขึ้น, กระทำ​ให้​ต้น​ที่​สด​นั้น​แห้ง​ไป, และ​ให้​ต้น​แห้ง​นั้น​สด​เจริญ​ขึ้น, เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​และ​กระทำ​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​อีก​ว่า.</verse>
				<verse number="2">เหตุ​ไฉน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​กล่าว​คำ​สุภาษิต​นี้​ด้วย​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​ว่า, พ่อ​ได้​กิน​ผล​องุ่น​เปรี้ยว, และ​ลูก​มี​ฟัน​เขยิน​ไป.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​มี​ชีวิต​ฉันใด, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มิได้​กล่าว​คำ​สุภาษิต​นี้​ใน​ยิศ​รา​เอล​อีก​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="4">นี่​แน่ะ, จิตต์วิญญาณ​ทั้งปวง​นั้น​เป็น​ของ​เรา,นี่​แน่ะ, จิตต์วิญญาณ​แห่ง​บิดา​เป็น​ของ​แห่ง​เรา​ฉันใด, จิตต์วิญญาณ​แห่ง​บุตร​นั้น​ก็​เป็น​ของ​แห่ง​เรา​ฉันนั้น, จิตต์วิญญาณ​ที่​ได้​ทำบาป, จิตต์วิญญาณ​นั้น​จะ​ตาย​เอง.</verse>
				<verse number="5">แต่​ถ้า​มี​คน​ชอบธรรม, และ​ประพฤติ​ความ​ชอบ​และ​การ​สัตย์​ซื่อ.</verse>
				<verse number="6">และ​มิได้​กิน​บน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย, และ​มิได้​เงย​ตา​แก​รูป​เคารพ​ทั้งปวง​แห่ง​เรือน​ยิศ​รา​เอล, และ​มิได้​กระทำ​ให้​ภรรยา​แห่ง​เพื่อนบ้าน​ของ​ตน​เป็น​มลทิน, และ​มิได้​แอบ​กับ​ผู้หญิง​ซึ่ง​มี​ระดู.</verse>
				<verse number="7">และ​มิได้​ข่มขี่​เบียด​เบียฬ​ผู้ใด, แต่​ของ​จำนำ​แห่ง​นี้​นั้น​ได้​นำ​คืน​เสีย, มิได้​ประพฤติ​โจรกรรม, ขนม​ของ​ตน​ได้​ให้แก่​คน​หิว, และ​ได้​ปกคลุม​ผ้าห่ม​แก่​คน​ผู้​เปลือยเปล่า.</verse>
				<verse number="8">เขา​ไม่​ได้​ให้​กู้​เงิน​หรือ​มิได้​เอา​ดอกเบี้ย, ได้​งด​มือ​ของ​ตน​เสีย​จาก​ความ​ชั่ว, ได้​ประพฤติ​ความ​ตัดสิน​สัตย์​ซื่อ​ต่อ​กันและกัน.</verse>
				<verse number="9">ได้​ดำเนิน​ใน กฎหมาย​ของ​เรา, และ​ได้​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​เรา, เพื่อ​จะ​ทำ​ความ​สัตย์, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, ผู้​นั้น​เป็น​คน​ชอบธรรม, เขา​ก็​มี​ชีวิต​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="10">ถ้า​ผู้​นั้น​จะ​เกิด​บุตร​เป็น​โจร, และ​เป็น​คน​มัก​ยัง​โลหิต​ให้​ไหล, และ​ประพฤติ​การ​เหล่านี้​สิ่งใด​สิ่ง​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="11">และ​มิได้​ประพฤติ​การ​ทั้งปวง​เหล่านั้น, ซ้ำ​ไป​กิน​บน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย, และ​ได้​กระทำ​ให้​ภรรยา​แห่ง​เพื่อนบ้าน​ของ​ตน​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="12">ได้​ข่มขี่​เบียด​เบียฬ​คน​ยากจน​และ​เข็ญใจ, และ​ได้​ประพฤติ​โจรกรรม, ของ​จำนำ​มิได้​นำ​คืน​เสีย, และ​ได้​เงย​ตา​ของ​ตน​แก่​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย, ได้​ประพฤติ​ความ​ชั่ว​ลามก​อยู่.</verse>
				<verse number="13">ได้​ให้​เงิน​กู้​และ​เอา​ดอกเบี้ย​เขา​นั้น​จึง​จะ​มี​ชีวิต​หรือ, เขา​จะ​มี​ชีวิต​ก็​หาไม่, เขา​ได้​ประพฤติ​ความ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง​เหล่านี้, เขา​จะ​ตาย​เป็น​แท้, โลหิต​ของ​เขา​จะ​อยู่​แก่​เขา,</verse>
				<verse number="14">และ​นี่​แน่ะ, ถ้า​เขา​เกิด​บุตร, และ​บุตร​นั้น​จะ​เห็น​บาป​ทั้งปวง​แห่ง​บิดา​ของ​ตน​ซึ่ง​บิดา​ได้​กระทำ​นั้น, แล้ว​คิด​ตรึกตรอง, และ​มิได้​ประพฤติ​ตาม​บาป​ทั้ง​หลาย​นั้น.</verse>
				<verse number="15">และ​มิได้​กิน​บน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย, มิได้​เงย​ตา​ของ​ตน​แก่​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เรือน​ยิศ​รา​เอล, มิได้​กระทำ​ให้​ภรรยา​แห่ง​เพื่อนบ้าน ของ​ตน​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="16">หรือ​มิได้​ข่มขี่​เบียด​เบียฬ​บุคคล​ผู้ใด, มิได้​รับ​ของ​จำนำ, มิได้​ประพฤติ​โจรกรรม, ขนม​ของ​ตน​ได้​ให้แก่​คน​หิว, และ​ได้​ให้​ผ้าห่ม​ปกคลุม​แก่​คน​เปลือยเปล่า.</verse>
				<verse number="17">ได้​งด​มือ​ของ​ตน​จาก​คน​ยากจน, มิได้​ให้​กู้​เงิน​และ​เอา​ดอกเบี้ย, ได้​ประพฤติ​การ​ปรนนิบัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​ได้​ดำเนิน​ใน​กฎหมาย​ของ​เรา, เขา​นั้น​จะ​มิได้​ตาย​เพราะ​บาป​โทษ​แห่ง​บิดา​ของ​เขา, เขา​จะ​มี​ชีวิต​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="18">ก็​บิดา​ของ​เขา, เพราะ​เขา​ได้​ข่มเหง​เบียด​เบียฬ​พี่น้อง​ด้วย​ความ​ร้าย, และ​ได้​ประพฤติ​การ​ไม่​ดี​ใน​ท่ามกลาง​พล​ไพร่​ของ​เขา, นี่​แน่ะ, เขา​จะ​ตาย​เพราะ​ความ​ชั่ว​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="19">ท่าน​ทั้ง​หลาย​มัก​ว่า, เหตุ​ไฉน​บุตร​จะ​มิได้​แบก​บาป​โทษ​แห่ง​บิดา, เพราะ​บุตร​นั้น​ประพฤติ​กา​สัตย์​และ​ชอบธรรม, ได้​รักษา​กฎหมาย​ทั้งปวง​ของ​เรา, แล​ได้​ประพฤติ​ตาม​กฎหมาย​นั้น, เขา​จะ​มี​ชีวิต​เป็น​แท้.</verse>
				<verse number="20">จิตต์​วิญญาณ​ที่​กระทำ​บาป, จิตต์วิญญาณ​นั้น​จะ​ตาย​แล​บุตร​จะ​มิได้​แบก​ซึ่ง​บาป​โทษ​แห่ง​บิดา​นั้น, บิดา​จะ​มิได้​แบก​ซึ่ง​บาป​โทษ​แห่ง​บุตร​นั้น, ความ​ชอบธรรม​แห่ง​ผู้​ชอบธรรม​จะ​อยู่​ใน​ตัวเอง, ความ​ชั่ว​แห่ง​คน​ชั่ว​จะ​อยู่​ใน​ตัวเอง.</verse>
				<verse number="21">แต่​ถ้า​คน​ชั่ว​นั้น​กลับ​เสีย​จาก​ความ​บาป​ของ​เขา, ซึ่ง​เขา​ได้​กระทำ​นั้น, และ​จะ​รักษา​กฎหมาย​ทั้งปวง​ของ​เรา, และ​ประพฤติ​ความ​สัตย์​และ​ความ​ชอบ​ธรรม, เขา​จะ​มี​ชีวิต​เป็นแน่, เขา​จะ​มิได้​ตาย.</verse>
				<verse number="22">บรรดา​ความ​ชั่ว​ของ​เขา​ที่​เขา​ได้​กระทำ​จะ​ไม่​เป็น​ที่​ระลึก​ต่อ​เขา, เขา​จะ​มี​ชีวิต​ใน​การ​ชอบธรรม​ที่​เขา​ได้​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="23">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​ได้​มี​พระทัย​ยินดี​ใน​ความ​ตาย​แห่ง​คน​ชั่ว​หรือ, ก็​มี (พระทัย​ยินดี) ใน​ที่​เขา​กลับ​เสีย​จาก​ทาง​ของ​เขา, และ​มี​ชีวิต​อยู่​มิใช่​หรือ.</verse>
				<verse number="24">แต่​เมื่อ​คน​ชอบธรรม​กลับ​เสีย​จาก​ความ​ชอบธรรม​ของ​เขา, และ​ประพฤติ​ทุจจท​ริ​ต​ทำ​ตาม​บรรดา​ความ​ชั่ว​ลามก​ที่​คน​ชั่ว​กระทำ​นั้น, เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​หรือ, บรรดา​สุจริต​ธรรม​ความ​ชอบ​ที่​เขา​ได้​กระทำ​จะ​มิได้​เป็น​ที่​ระลึก (แก่​เขา) ใน​การ​ละเมิด​ผิด​เกิน​ของ​เขา​ที่​เขา​ได้​ละเมิด​นั้น, และ​ใน​การ​บาป​ของ​เขา​ที่​เขา​ได้​กระทำ​นั้น, เขา​จะ​ตาย​ใน​การ​เหล่านี้.</verse>
				<verse number="25">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มัก​กล่าว​ว่า, ทาง​ของ​พระเจ้า​ไม่​เสมอ​ซื่อตรง, แน่ะ​โอ้​เรือน​ยิศ​รา​เอล, จง​ฟัง, ทาง​ของ​เรา​เป็น​เสมอ​ซื่อตรง​มิใช่​หรือ,</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ผู้​ชอบธรรม​กลับ​เสีย​ความ​ชอบธรรม​ของ​เขา, แล้ว​กระทำ​ความ​ชั่ว, และ​ตาย​เพราะ​ความ​ชั่ว​ทั้ง​หลาย​นั้น, เพราะ​ความ​ชั่ว​ที่​เขา​ได้​กระทำ​นั้น​เขา​จะ​ตาย.</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​คน​ชั่ว​กลับ​เสีย​จาก​ความ​ชั่ว​ของ​เขา​ที่​เขา​ได้​กระทำ​และ​ประพฤติ​ความ​ชอบ, และ​ความ​ซื่อสัตย์, เขา​จะ​ยัง​จิตต์​วิญญาณ​ของ​เขา​ให้​มี​ชีวิต​อยู่.</verse>
				<verse number="28">เพราะ​เขา​ได้​ตรึกตรอง,และ​กลับ​เสีย​จาก​การ​ผิด​ทั้งปวง​ของ​เขา​ที่​เขา​ได้​กระทำ​นั้น, เขา​จะ​มี​ชีวิต​เป็น​แท้, จะ​มิได้​ตาย.</verse>
				<verse number="29">แต่​เรือน​ยิศ​รา​เอล​มัก​ว่า, ทาง​ของ​พระเจ้า​มิได้​เป็น​เสมอ​ซื่อตรง, โอ้​เรือน​ยิศ​รา​เอล, ทาง​ของ​เรา​เป็น​เสมอ​ซื่อตรง​มิใช่​หรือ, แต่​ทาง​ทั้ง​หลาย ของ​เจ้า​เป็น​ไม่​เสมอ​ซื่อตรง​มิใช่​หรือ.</verse>
				<verse number="30">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ดำรัส​ว่า, เรา​จะ​ตัดสิน​เจ้า​ทั้งปวง​ตาม​การ​ปรนนิบัติ​ของ​เขา​ทุกคน,</verse>
				<verse number="31">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กลับ​หัน​ตัว​เสีย​จาก​การ​ผิด​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, แล้ว​ความ​ชั่ว​จะ​มิได้​กระทำ​ให้​เจ้า​ฉิบหาย, เจ้า​ทั้งปวง​จง​ทิ้ง​เสีย​ซึ่ง​การ​ผิด​ทั้ง​หลาย​ที่​เจ้า​ได้​กระทำ​นั้น​จาก​เจ้า, และ​จง​กระทำ​ใจเสีย​ใหม่​และ​ยัง​จิตต์​วิญญาณ​ของ​เจ้า​ให้​ใหม่, เหตุ​ไฉน​เล่า​เจ้า​จะ​ตาย, โอ้​เรือน​ยิศ​รา​เอล, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า.</verse>
				<verse number="32">เพราะ​เรา​ไม่​มี​ความยินดี​ใน​ความ​ตาย​แห่ง​ผู้​ที่​ตาย​นั้น, เหตุ​ฉะนี้​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กลับ​เสีย, และ​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ท่าน​จง​ยก​เอา​เพลง​โศก​ร่ำไห้​อาลัย​ถึง​เจ้านาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ขึ้น​มา,</verse>
				<verse number="2">และ​จง​ว่า. มารดา​ของ​เจ้า​เป็น​อะไร, เป็น​แม่​สิงห์​นอน​กก​ลูก​สิงห์​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="3">นาง​เลี้ยง​ลูก​ของ​นางใน​หมู่​สิงห์​หนุ่ม​ทั้ง​หลาย, และ​นาง​เลี้ยง​ลูก​ของ​นาง​ตัว​หนึ่ง​ให้​ใหญ่​ขึ้น, มัน​ได้​โต​ขึ้น​เป็น​สิงห์​หนุ่ม, มัน​รู้จัก​การ​จับ​ตะครุบ, มัน​กิน​คน​ได้,</verse>
				<verse number="4">พวก​นานา​ประเทศ​ได้ยิน​กิตติศัพท์​ของ​มัน, มัน​ก็​ตก​หลุมพราง​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย, เขา​ล่าม​โซ่​นำ​มัน​ไป​ถึง​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต,</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​แม่​เมื่อ​เห็น​ว่า​คอยๆ ความ​หวัง​ใจ ของ​แม่​ก็​ศูนย์​แล้ว, นาง​จึง​เอา​ลูก​ของ​นาง​อีก​ตัว​หนึ่ง​เลี้ยง​ขึ้น​ให้​เป็น​สิงห์​หนุ่ม.</verse>
				<verse number="6">และ​มัน​เดิน​ไป​มา​ใน​หมู่​สิงห์​ทั้งปวง, มัน​เป็น​สิงห์​หนุ่ม​ขึ้น, มัน​รู้จัก​การ​ตะครุบ​เหยื่อ, มัน​กิน​คน​ได้.</verse>
				<verse number="7">และ​มัน​ก็​รู้จัก​ราชวัง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, และ​ได้​ทำลาย​เมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, และ ประเทศ​นั้น​กับ​ทั้ง​ของ​บริบูรณ์​แห่ง​ประเทศ​ก็​ร้าง​เปล่า, ด้วย​เสียง​คำราม​ของ​มัน,</verse>
				<verse number="8">และ​นานา​ประเทศ​ที่อยู่​ล้อมรอบ แว่นแคว้น​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​นั้น​ได้​ตั้ง​ตัว​ขึ้น​ต่อสู้​แก่​มัน, และ​จะ​วางตา​ข่าย​ของ​เขา​ครอบ​มัน, และ​มัน​ต้อง​อยู่​ใน​หลุม พราง​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="9">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ใส่​โซ่​ขัง​ไว้​ใน​กรง, แล้ว​นำ​มัน​ไป​ยัง​กษัตริย์​บาบู​โลน, เขา​ขัง​มัน​ไว้​ใน​ที่นั่น, เพื่อ​เสียง​ของ​มัน​จะ​มิ​ได้ยิน​ตาม​บน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​อีก</verse>
				<verse number="10">มารดา​ของ​เจ้า​เป็น​ดัง​เถา​องุ่น​ที่​ปลูก​ไว้​ริม​ฝั่ง​แห่ง​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย, เมื่อ​เจ้า​ยัง​อยู่​ใน​โลหิต​ของ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="11">นาง​มี​ผล​ดก, และ​ประกอบ​ด้วย​ใบ​บริบูรณ์, เพราะ​เหตุ​ด้วย​มี​น้ำ​อุดม, นาง​มี​กิ่งก้าน​แข็งแรง​ใช้​เป็น​ไม้​ทัณฑ​กร​แห่ง​ผู้​ครอบครอง, และ​ยอด​ก็​ชู​ขึ้น​อยู่​ใน​หมู่​กิ่ง​ครึ้ม​นั้น, แลเห็น​เด่น, เหตุ​ที่​มัน​สูง​ก็​เพราะ​มี​กิ่ง​เป็น​อัน​มาก,</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ก็​ถูก​ถอน​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ​ถูก​ทิ้ง​ลง​ยัง​พื้นดิน​เสีย, และ​ลม​ทิศ​ตะวัน​นอ​อก​โกรก​ผล​ของ​มัน​ให้​แห้ง, กิ่ง​ก็​หัก​เสีย​และ​ร่วงโรย​เหี่ยวแห้ง​ไป, ไฟ​ก็​เผาผลาญ​เสีย.</verse>
				<verse number="13">เดี๋ยวนี้​มัน​ถูก​ปลูก​ไว้​ใน​ป่า​ดอน, ใน​แผ่น​ดิน​อัน​แห้งแล้ง​และ​มี​ไฟ​ออก​จาก​กิ่ง​องุ่น​ที่​เป็น​ไม้​ทัณฑ​กร​นั้น.</verse>
				<verse number="14">ไฟ​นั้น​ก็​เผาผลาญ​ผล​ของ​มัน​เสีย​และ​ใน​ผล​ต้น​นั้น​จะ​ได้​มี​ไม้​อัน​แข็ง​ทำ​ทัณฑ​กร​ของ​ผู้​ครอบครอง​ก็ได้, นี่แหละ​เป็น​เนื้อเพลง​โศก​ร่ำไห้, และ​จะ​ได้​ใช้​เป็น​เพลง​โศก​ร่ำไห้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">และ​อยู่​มา ณ วัน​สิบ​ค่ำ​แห่ง​เดือน​ห้า​ใน​ปี​ที่​เจ็ด, ผู้เฒ่า​แก่​บาง​คนใน​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​มา​เพื่อ​จะ​ไต่ถาม​ถึง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​นั่งลง​ตรงหน้า​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">และ​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า.</verse>
				<verse number="3">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​กล่าว​แก่​ผู้เฒ่า​แก่ แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​เหล่านี้​ได้​มา, เพื่อ​จะ​ไต่ถาม​แก่​เรา​หรือ, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​มี​ชีวิต​ฉันใด, เรา​จะ​ไม่​ให้​เจ้า​ถาม​แก่​เรา​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="4">ดูกร​บุตร​มนุษย์, ท่าน​จะ​ได้​พิพากษา​แก่​เขา​หรือ, จะ​ตัดสิน​เขา​หรือ. จง​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​รู้​ถึง​ความ​ชั่ว​ลามก​แห่ง​บิดา​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="5">และ​ท่าน​จง​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ใน​วันที่​เรา​ทรง​เลือก​ยิศ​รา​เอล​นั้น, และ​ได้​ยก​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​แก่​เผ่าพันธุ์​แห่ง​เรือน​ยา​โค​บ, และ​เรา​สำแดง​ให้​ปรากฏ​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ใน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, เมื่อ​เรา​ได้​ยก​พระ​หัตถ์​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า,</verse>
				<verse number="6">ใน​วัน​นั้น​เรา​ได้​ยก​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​แก่​เขา​ทั้งปวง​เพื่อ​จะ​นำ​เขา​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ไป​ถึง​แผ่น​ดิน​น้ำนม​และ​น้ำผึ้ง​ไหล, ที่​เรา​ได้​เที่ยว​ค้น​แสวงหา​แก่​เขา, เป็น​รัศมี​แห่ง​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง,</verse>
				<verse number="7">และ​เรา​ตรัส​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ทุกคน​ว่า, จง​ทิ้ง​เสีย​ซึ่ง​การ​ชั่ว​ลามก​เป็น​ที่​เกลียด​แก่​ตา​เขา, และ​อย่า​ให้​ตัว​ชั่ว​มลทิน​ไป​ด้วย​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​แห่ง​อาย​ฆุบ​โต, เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า,</verse>
				<verse number="8">แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​คิด​กบฏ​แก่​เรา, และ​ไม่​ปรารถนา​จะ​ฟัง​เรา, เขา​ทั้ง​หลาย​ทุกคน​มิได้​ละทิ้ง​การ​ชั่ว​ลามก​เป็น​ที่​เกลียด​แก่​ตา​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​มิได้​ละทิ้ง​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​แห่ง​อาย​ฆุบ​โต, เรา​จึง​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​เท​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​เหนือ​เขา​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​จะ​ให้​ความ​โกรธ​ของ​เรา​สำเร็จ​ต่อ​เขา​ใน​ท่ามกลาง​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="9">และ​เรา​ได้​กระทำ​เพราะ​เห็นแก่​นาม​ของ​เรา, เพื่อ​นาม​จะ​มิได้​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​ต่อตา แห่ง​นานา​ประเทศ​ที่​เขา​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​นั้น​ก็​ต่อตา​ของ​นานา​ประเทศ​นั้น​เรา​จึง​ได้​สำแดง​เรา​เอง​ให้​ปรากฏ​แก่​เขา, ด้วย​นำ​เขา​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="10">เรา​ก็​นำ​เขา​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ให้​มา​ยัง​ที่​ป่า​ดอน, และ​เรา​ประทาน​กฎหมาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​ให้แก่​เขา.</verse>
				<verse number="11">และ​เรา​ให้​เขา​รู้​พระ​บัญญัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา, ถ้า​ผู้ใด​ประพฤติ​ตาม​กฎหมาย​นั้น, เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​เพราะ​เหตุ​นั้น.</verse>
				<verse number="12">อนึ่ง​เรา​เพิ่ม​ให้​วัน​ซะบา​โต​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​แก่​เขา​ด้วย, เพื่อ​จะ​ให้​เป็น​สำคัญ​แห่ง​เรา​แก่​เขา. เพื่อ​เขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​ที่​ได้​จัด​เขา​เป็น​คน​บริสุทธิ์,</verse>
				<verse number="13">แต่​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ได้​คิด​กบ​ฎ​ต่อ​เรา​ใน​ป่า​ดอน, เขา​มิได้​ดำเนิน​ตาม​กฎหมาย​ของ​เรา, พระ​บัญญัติ​ของ​เรา​เขา​ดูหมิ่น, ถ้า​ผู้ใด​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​นั้น, เขา​จะ​ได้​มี​ชีวิต​เพราะ​พระ​บัญญัติ​นั้น, และ​เขา​กระทำ​วัน​ซะบา​โต​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​ให้​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​เป็น​อัน​มาก, เรา​จึง​ได้​ดำรัส​ว่า, เรา​จะ​ได้​เท​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​เหนือ​เขา​ทั้ง​หลาย​ใน​ป่า​ดอน.</verse>
				<verse number="14">เพื่อ​จะ​เผาผลาญ​เขา​เหล่านั้น​เสีย, เรา​ได้​กระทำ​ความเห็น​แก่​นาม​ของ​เรา, เพื่อ​นาม​จะ​มิได้​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​แก่​ตา​แห่ง​นานา​ประเทศ, ที่​เรา​ได้​นำ​เขา​ไป​ต่อตา​เขา​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="15">และ​เรา​ได้​ยก​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ใน​ป่า​ดอน​ว่า, เรา​จะ​ไม่​นำ​เขา​ทั้ง​หลาย​ยัง​ที่ แผ่น​ดิน​น้ำนม​และ​น้ำผึ้ง​ไหล, อัน​เป็น​รัศมี​แห่ง​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง,</verse>
				<verse number="16">เพราะว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ดูหมิ่น​บรรดา​การ​ปรนนิบัติ​เรา, และ​มิได้​ดำเนิน​ใน​กฎหมาย​ของ​เรา, และ​เขา​ได้​ดูหมิ่น​วัน​ซะบา​โต​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา. เพราะว่า​ใจ​เขา​ทั้ง​หลาย​ติดตาม​รูป​เคารพ​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="17">ถึงกระนั้น​ตา​ของ​เรา​ก็​ยัง​มี​ความ​เมตตา​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย, จึง​มิได้​ทำลาย​เขา​และ​มิได้​ทำ​เขา​ให้​พินาศ​สิ้นเชิง​ไป​ใน​ป่า​ดอน​นั้น.</verse>
				<verse number="18">และ​เรา​ตรัส​แก่​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ใน​ป่า​ดอน​นั้น​ว่า, อย่า​ดำเนิน​ตาม​กฎหมาย​แห่ง​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, และ​อย่า​รักษา​บัญญัติ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, และ​อย่า​ให้​ตัว​มลทิน​ไป​ด้วย​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="19">เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ดำเนิน​ใน​กฎหมาย​ของ​เรา,</verse>
				<verse number="20">และ​จง​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​เรา. และ​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​นั้น, และ​จง​ทำ​วัน​ซะบา​โต​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​ให้​บริสุทธิ์, วัน​ซะบา​โต​เหล่านั้น​จะ​ได้​เป็น​สำคัญ​ท่ามกลาง​ของ​เรา​แห่ง​เจ้า, เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="21">แต่​บุตร​ทั้ง​หลาย​นั้น​ได้​คิด​กบฏ​แก่​เรา, เขา​เหล่านั้น​มิได้​ดำเนิน​ใน​กฎหมาย​ของ​เรา, และ​พระ​บัญญัติ​ของ​เรา​เขา​มิได้​รักษา, เพื่อ​จะ​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​นั้น, ถ้า​ผู้ใด​ประพฤติ​ได้​ดังนั้น, เขา​จะ​มี​ชี​วิ​อยู่​เพราะ​พระ​บัญญัติ​นั้น, วัน​ซะบา​โต​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​เขา​ก็ได้​ดูหมิ่น, เรา​ได้​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​เท​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​เหนือ​เขา. เพื่อ​จะ​ให้​ความ​โกรธ​ของ​เรา​สำเร็จ​ใน​เขา​ทั้ง​หลาย​ใน​ป่า​ดอน​นั้น,</verse>
				<verse number="22">แต่​เรา​ก็​ยัง​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​ให้​กลับ​เสีย, และ​ได้​กระทำ​เพราะ​เห็นแก่​พระ​นาม​ของ​เรา, เพื่อ​พระ​นาม​จะ​มิได้​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​แก่​นานา​ประเทศ​ที่​เรา​ได้​นำ​เขา​ให้​ออก​จาก​ต่อตา​เขา.</verse>
				<verse number="23">และ​เรา​ได้​ยก​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ใน​ป่า​ดอน​นั้น​ว่า, เรา​จะ​ให้​เขา​พลัดพราก​ไป​ใน​ท่ามกลาง​นานา​ประเทศ, และ​เรา​จะ​ยัง​เขา​ทั้ง​หลาย​ให้​กระจัดกระจาย​ไป​ใน​ท่ามกลาง​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="24">เพราะว่า​พระ​บัญญัติ​ของ​เรา​เขา​มิได้​ประพฤติ, แต่​กฎหมาย​ของ​เรา​เขา​ก็ได้​ดูหมิ่น​และ​ซะบา​โต​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​เขา​ก็ได้​ดูแคลน, และ​ตา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เขา​ได้​ติดตาม​เหล่า​รูป​เคารพ​แห่ง​บิดา​ของ​เขา​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="25">อนึ่ง​เรา​ได้​ให้แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​กฎหมาย​อัน​ไม่​ดี​ด้วย, และ​บัญญัติ​ที่​เขา​จะ​มิได้​มี​ชีวิต​เพราะ​บัญญัติ​นั้น.</verse>
				<verse number="26">และ​เรา​ได้​ดูหมิ่น​แก่​เขา​เมื่อ​เขา​ได้​ถวาย​บุตร​หัวปี​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​เป็น​ของกำนัล (แก่​เรา) จะ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็นทุกข์, เพื่อ​ว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า</verse>
				<verse number="27">เหตุ​ฉะนี้​ดูกร​บุตร​มนุษย์, จง​กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ใน​ข้อ​นี้​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ได้​ดูหมิ่น​นินทา​แก่​เรา​อีก, ด้วย​เขา​ได้​กระทำ​อสัตย์​อธรรม​แก่​เรา,</verse>
				<verse number="28">ด้วยว่า​เมื่อ​เรา​นำ​เขา​ทั้ง​หลาย​ยัง​แผ่น​ดิน​ที่​เรา​ได้​ยก​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​ว่า​จะ​ให้แก่​เขา, เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​เห็น​เนินเขา​อัน​สูง​ทุก​เนิน, และ​ต้นไม้​มี​ใบ​อัน​ครึ้ม​ทุก​ต้น, และ​เขา​ได้​ถวาย​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ใน​ที่​นั้น​เป็น​ที่​เคือง​พระทัย, และ​เขา​ได้​ตั้ง​ไว้​ซึ่ง​เครื่อง​หอม​ทั้งปวง​ของ​เขา​ใน​ที่​นั้น​ด้วย, และ​เขา​ได้​เท​น้ำหอม​ลง​ที่​เครื่องบูชา​ใน​ที่นั่น,</verse>
				<verse number="29">เรา​จง​ดำรัส​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ที่​สูง​ที่​เจ้า​มา​ถึง​นั้น​เป็น​อะไร, และ​ชื่อ​นั้น​เขา​เรียก​ว่า​บา​มา​สืบๆ มา​จน​ทุก​วัน​นั้น,</verse>
				<verse number="30">เห​ต​ฉะนี้​จง​กล่าว​แก่​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​เหล่านั้น​ได้​กระทำ​ตัว​ให้​เป็น​มลทิน​ใน​ทาง​แห่ง​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, และ​เจ้า​ได้​ล่วงละเมิด​ไป​กระทำ​ตาม​ความ​ชั่ว​ลามก​ของ​บิดา​นั้น​หรือ.</verse>
				<verse number="31">และ​เมื่อ​เจ้า​ได้​ถวาย​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​เมื่อ​เจ้า​ยัง​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ให้​ลุย​ไฟ, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​ยัง​ตัว​ของ​เจ้า​ให้​เป็น​มลทิน​ด้วย​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, ตราบเท่า​ทุกวันนี้​หรือ, และ​โอ้​เรือน​ยิศ​รา​เอล, เรา​จะ​ให้​เจ้า​ถาม​แก่​เรา​หรือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​มี​ชีวิต​ฉันใด, เรา​จะ​ให้​เจ้า​ถาม​แก่​เรา​ก็​หามิได้​ฉันนั้น,</verse>
				<verse number="32">และ​ซึ่ง​บังเกิด​ขึ้น​แต่​จิตต์​ใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​เจ้า​มัก​กล่าว​ว่า, เรา​จะ​เป็น​ดุจ​นานา​ประเทศ, ดุจ​ครอบครัว​แห่ง​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง, เพื่อ​จะ​ได้​คำนับ (รูป) ไม้​และ​หิน, ก็​จะ​มิได้​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="33">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​มี​ชีวิต​อยู่​ฉันใด, แท้จริง​เรา​จะ​ครอบงำ​เหนือ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, ด้วย​พระ​หัตถ์​อัน​เรือง​ฤทธิ์, และ​ด้วย​พระ​กร​ทรง​เงื้อ​ขึ้น, และ​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ​ที่​ทรง​เท​ออก, ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="34">และ​เรา​จะ​นำ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​ประเทศ​ต่างๆ และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​มา​ประชุม​กัน​แต่​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง​ที่​เจ้า​ได้​กระจัดกระจาย​ไป​นั้น, ด้วย​พระ​หัตถ์​อัน​เรือง​ฤทธิ์, และ​ด้วย​พระ​กร​ทรง​เงื้อ​ขึ้น, และ​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ​ที่​ทรง​เท​ออก.</verse>
				<verse number="35">และ​เรา​จะ​ยัง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​มา​สู่​ที่​ป่า​ดอน​แห่ง​ประเทศ​ทั้งปวง,และ​เรา​จะ​พิพากษา​โทษ​ด้วย​เจ้า​ทั้ง​หลาย, หน้า​จำเพาะ​หน้า​ใน​ที่นั่น,</verse>
				<verse number="36">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​พิพากษา​โทษ​ด้วย​เจ้า, เหมือน​เรา​ได้​พิพากษา​โทษ​ของ​บิดา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เจ้า​ใน​ป่า​ดอน​แห่ง​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​นั้น,</verse>
				<verse number="37">เรา​จะ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ลอด​ไป​ใต้​ไม้​ทัณฑ​กร, และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​มา​ยัง​ที่​ได้​ผูก​มิตร​ไมตรี​กัน.</verse>
				<verse number="38">และ​เรา​จะ​ปราบปราม​พวก​กบฏ​และ​หมู่​คน​ที่​คิด​กบ​ฎ​แก่​เรา​ให้​ออก​จาก​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เรา​จะ​ยัง​เขา​ทั้ง​หลาย​ให้​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​ที่​เขา​ได้​อาศัย​อยู่​นั้น, แต่​เขา​จะ​มิได้​เข้า​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="39">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, โอ้​เรือน​ยิศ​รา​เอล, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ไป​ทุกคน​ปรนนิบัติ​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, แต่ทว่า​ภายหลัง​เจ้า​คงจะ​ได้​ฟัง​เรา​เป็นแน่, และ​จะ​มิได้​ดูหมิ่น​พระ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา​อีก, เหตุ​เครื่อง​ถวาย​และ​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="40">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, ใน​ภูเขา​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา, คือ​ใน​ภูเขา​อัน​สูง​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, บรรดา​เรือน​ของ​ยิศ​รา​เอล​เหล่า​คนใน​แผ่น​ดิน​นั้น​ทุกคน​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​แก่​เรา, เรา​จะ​ได้​ทรง​โปรด​แก่​เขา​ใน​ที่​นั้น, เรา​จะ​ได้​เรียก​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ใน​ที่นั่น, และ​สรรพ​พืชผล​อัน​ใหม่​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ถวาย​กับ​ด้วย​ของ​บริสุทธิ์​ทั้งปวง​แห่ง​เจ้า, เมื่อ​เรา​นำ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​พวก​นานา​ประเทศ.</verse>
				<verse number="41">เรา​จะ​รับ​ตัว​เจ้า​กับ​เครื่อง​หอม​ของ​เจ้า​ด้วย, และ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​ประชุม​แต่​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง​ที่​ได้​กระจัดกระจาย​ไป​นั้น, เรา​จะ​ได้​เป็น​ที่​นับถือ​เพราะ​เจ้า​ต่อตา​ของ​นานา​ประเทศ.</verse>
				<verse number="42">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, ใน​ขณะ​เมื่อ​เรา​ได้​นำ​เจ้า​ถึง​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล, สู่​ที่​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​เรา​ได้​ยก​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​ว่า​จะ​ให้​แผ่น​ดิน​นั้น​แก่​บิดา​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="43">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ระลึก​ถึง​ทาง​ทั้งปวง​ของ เจ้า​ใน​ที่​นั้น, และ​การ​ประพฤติ​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ตัว​ให้​เป็น​มลทิน​ไป, และ​ตัว​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​จำเพาะ​หน้า​ของ​เจ้า​เพราะ​บรรดา​ความ​ชั่ว​ที่​เจ้า​ได้​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="44">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, โอ้​เรือน​ยิศ​รา​เอล, เมื่อ​เรา​ได้​กระทำ​ด้วย​เจ้า​เพราะ​เห็นแก่​พระ​นาม​ของ​เรา, มิใช่​ตาม​ทาง​ชั่ว​และ​ความ​ลามก​ของ​เจ้า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="45">และ​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="46">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ตั้งหน้า​ของ​ท่าน​ตรง​ทาง​ทิศใต้, และ​เปล่ง​วาจา​ตรง​ทาง​ทิศใต้.</verse>
				<verse number="47">และ​ทำนาย​ถึง​ป่า​ดอน​แห่ง​นา​ใน​ทิศใต้​นั้น, และ​จง​กล่าว​แก่​ป่า​ดอน​แห่ง​ทิศใต้​นั้น​ว่า, จง​ฟัง​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ยัง​ไฟ​ให้​ติด​ใน​เจ้า,ไฟ​นั้น​จะ​เผาผลาญ​บรรดา​ต้นไม้​อัน​สด​และ​ต้นไม้​อัน​แห้ง​ใน​เจ้า, เพลิง​อัน​โพลง​ขึ้น​นั้น​จะ​ไม่​ดับ, และ​หน้า​ทั้งปวง​ตั้งแต่​ทิศใต้​จนถึง​ทิศเหนือ​จะ​เกรียม​ด้วย​ไฟ​นั้น,</verse>
				<verse number="48">แล​บรรดา​เนื้อ (ชาติ​นั้น) จะ​ได้​เห็น​ว่า, เรา​ผู้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ยัง​ไฟ​ให้​ติด​ขึ้น, ไฟ​นั้น​จะ​ไม่​ดับ,</verse>
				<verse number="49">ข้าพ​เจ้า​กล่าว​ว่า, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, เขา​ทั้ง​หลาย​มัก​พูด​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ว่า, เขา​มิได้​พูด​เป็น​คำ​สุภาษิต​หรือ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="2">ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ตั้งหน้า​ของ​ท่าน​ตรง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล้ว​จง​เปล่ง​เสียง​วาจา​ออก​ถึง​ที่​บริสุทธิ์​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="3">และ​จง​ทำนาย​ถึง​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล, และ​จง​กล่าว​แก่​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​อยู่​ต่อสู้​แก่​เจ้า,</verse>
				<verse number="4">และ​จะ​ชัก​กะ​บี่​ของ​เรา​ออก​จาก​ฝัก​จะ​ตัด​คน​ชอบธรรม​และ​คน​ชั่ว​เสีย​จาก​เจ้า, เพราะว่า​เรา​จะ​ต้อง​ตัด​คน​ชอบธรรม​และ​คน​ชั่ว​จาก​เจ้า, เหตุ​ฉะนี้​กะ​บี่​ของ​เรา​จึง​จะ​ออก​ไป​จาก​ฝัก​ของ​มัน​ต่อสู้​บรรดา (ชน) ชาติ​ตั้งแต่​ทิศใต้​จนถึง​เหนือ.</verse>
				<verse number="5">และ​บรรดา (ชน) ชาติ​จะ​ได้​รู้​ว่า, เรา​ยะ​โฮ​วา​ได้​ยัง​กะ​บี่​ของ​เรา​ให้​เคลื่อน​จาก​ฝัก​ของ​มัน, กะ​บี่​นั้น​จะ​ไม่​กลับ​เข้าที่​อีก​เลย,</verse>
				<verse number="6">ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย​ท่าน​จง​ร้อง​คราง​เจียน​บั้นเอว​หัก, และ​จง​คราง​ด้วย​ความ​ร้อน​ต่อตา​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="7">และ​จะ​อยู่​มา​เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ว่า​แก่​ท่าน​ว่า, เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​ได้​ร้อง​คราง, ท่าน​จึง​จะ​ว่า​เพราะ​ด้วย​ข่าว​นั้น​มี​มา, และ​หัวใจ​ทั้ง​หลาย​จะ​ละลาย​ลง, และ​มือ​ทั้งปวง​จะ​อ่อน​ระทด, และ​จิตต์​วิญญาณ​ทั้งปวง​จะ​อิดโรย​ไป, และ​หัวเข่า​ทั้งปวง​จะ​อ่อนกำลัง​ดุจ​น้ำ, นี่​แน่ะ​มี​มา, และ​จะ​ได้​สำเร็จ, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า.</verse>
				<verse number="8">และ​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า.</verse>
				<verse number="9">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, ท่าน​จง​ทำนาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้, จง​ว่า, กะ​บี่, กะ​บี่​ที่​ลับ​คม​เป็น​เงา, ก็​ลับ​คม​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">เพื่อ​จะ​ได้​ประหาร​เป็น​อัน​มาก, ก็​ขัด​ให้​เป็น​เงา​เพื่อ​จะ​มี​แสง​วาว​วาบ​ดัง​สายฟ้า​แลบ​นั้น, เรา​จึง​จะ​มี​ความ​โสม​นัสส์​ยินดี​หรือ, ทัณฑกร​แห่ง​บุตร​ของ​เรา​ก็​ดูหมิ่น​บรรดา​ต้นไม้​ทั้งปวง,</verse>
				<verse number="11">กะ​บี่​นั้น​ส่ง​ไว้​จะ​ให้​ขัด​เป็น​เงา, เพื่อ​จะ​ได้​ถือ​ด้วย​มือ, กะ​บี่​เล่ม​นี้​ลับ​ให้​คม​และ​ขัด​เป็น​เงา​แล้ว, เพื่อ​จะ​ให้​อยู่​ใน​มือ​แห่ง​คน​ผู้​ฆ่า​คน,</verse>
				<verse number="12">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, ท่าน​จง​ร้องไห้​คราง, ด้วยว่า​นี้​จะ​อยู่​เหนือ​พล​ไพร่​ของ​เรา, เหนือ​เจ้า​ทั้งปวง​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ที่​ส่ง​ไว้​แก่​กะ​บี่​กับ​ด้วย​พล​ไพร่​ของ​เรา, เหตุ​ฉะนี้, จง​ตี​ที่​ขา​ของ​ท่าน,</verse>
				<verse number="13">ด้วยว่า​ได้​ทดลอง​ดู​แล้ว, และ​อะไร​เล่า​ถ้า​ทัณฑ​กร​นั้น​ที่​ดูหมิ่น​จะ​ไม่​มี​อีก.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส, เหตุ​ฉะนี้, ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ทำนาย​และ​ตบ​มือ​ด้วย​กัน, และ​ให้​กะ​บี่​คูณ​สาม​ครั้ง, เป็น​กะ​บี่​ของ​ผู้คน​ต้อง​แทง​ตาย, เป็น​กะ​บี่​แห่ง​ผู้ใหญ่​ที่​ต้อง​แทง​ตาย, ที่​เขา​ไป​ถึง​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="15">เรา​ตั้ง​คม​กะ​บี่​ไว้​ตรง​ประตู​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​ใจ​เขา​จะ​หาย​ละลาย​ไป, และ​เพื่อ​จะ​ยัง​ความ​ฉิบหาย​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ให้​ทวี​ขึ้น, อ้า​มัน​ทำ​เป็น​เหมือน​แสง​แวว​วาบ, ได้​จัก​แจง​ไว้​เสร็จ​เพื่อ​จะ​ฟัน.</verse>
				<verse number="16">จง​เข้า​ด้วย​กัน, ไป​ข้าง​มือขวา​ตั้ง​ตัว​ข้าง​ซ้ายมือ​ไว้, ตาม​ที่​หน้า​ของ​ตัว​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="17">เรา พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​ตบ​มือ​ของ​เรา​ด้วย​กัน, และ​ยัง​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​ให้​หยุด</verse>
				<verse number="18">คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​อีก​ว่า.</verse>
				<verse number="19">ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ตั้ง​ทาง​สอง​ทาง​ไว้​แก่​ตัว​ด้วย, เพื่อ​จะ​ให้​กะ​บี่​ของ​กษัตริย์​บาบู​โลน​นั้น​มา​ถึง, ทาง​ทั้ง​สอง​นั้น​จะ​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​เดียว, และ​จง​ทา​ที่​สังเกต​ไว้​เป็น​สำคัญ, ที่​ต้นทาง​ไป​เมือง​นั้น​ก็​ต้อง​ทำ.</verse>
				<verse number="20">ท่าน​จง​ตั้ง​ทาง​เพื่อ​กะ​บี่​จะ​มา​ถึง​เมือง​ลา​บา​ที่อยู่​ใน​พวก​ลูก​อำ​โม​น, และ​ถึง (ประเทศ) ยะฮูดา, ใน​ยะ​รู​ซา​เลม​ที่​เข้มแข็ง​แรง​นั้น.</verse>
				<verse number="21">ด้วยว่า​กษัตริย์​บาบู​โลน​เสด็จ​ยืน​อยู่​ที่​หนทาง​แยก, ที่​ต้นทาง​ทั้ง​สอง​นั้น, เพื่อ​จะ​ทำ​เสี่ยงทาย, ท่าน​จึง​แกว่ง​ลูกศร. และ​ไต่ถาม​รูป​เคารพ​สำหรับ​บ้าน, และ​ดู​ใน​ตับ​สัตว์.</verse>
				<verse number="22">ที่​พระ​หัตถ์​ขวา​ของ​ท่าน​เป็น​ที่ (สังเกต) เสี่ยงทาย​ฝ่าย​ยะ​รู​ซา​เลม​เพื่อ​จะ​ตั้ง​เครื่อง​ทำลาย​กำแพง, เพื่อ​จะ​อ้า​ปาก, เพื่อ​การ​ประหาร, เพื่อ​จะ​เปล่า​สำเนียง​โห่, เพื่อ​จะ​ตั้ง​เครื่อง​ทำลาย​กำแพง​ตรง​ประตู​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​จะ​ยก​เชิงเทิน​ขึ้น, เพื่อ​จะ​ก่อ​หอคอย​ไว้.</verse>
				<verse number="23">และ​การ​เสี่ยงทาย​นั้น​แต่​เป็น​การ​เปล่า​ต่อ​นัยน์ตา เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​ทำ​สาบาน​ไว้​แก่​เขา. และ​ท่าน​ระลึก​ถึง​ความ​ชั่ว​เพื่อ​จะ​ได้​จับ​เขา​ไว้.</verse>
				<verse number="24">เหตุ​ดังนี้, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​จึง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยัง​ความ​ชั่ว​ของ​เจ้า​ให้​เป็น​ที่​ระลึก, ด้วย​เหตุ​ความผิด​ของ​เจ้า​ได้​ปรากฏ, จน​การ​บาป​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เป็น​ที่แจ้ง​ใน​การ​ประพฤติ​ของ​เจ้า, เพราะ​เจ้า​ได้​เป็น​ที่​ระลึก, เจ้า​จะ​ต้อง​เป็น​ที่​ที่​เขา​จับ​ไว้​ด้วย​มือ,</verse>
				<verse number="25">และ​เจ้า​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ผู้​ชั่ว​ลามก​วัน​ของ​ท่าน​ก็​จะ​มา​แล้ว, ที่​ความ​ชั่ว​จะ​สิ้นสุด.</verse>
				<verse number="26">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, จง​ถอด​พระ​มาลา​และ​ปลง​มงกุฎ​เสีย, นี่​จะ​มิ​เป็น​ดังนี้, ผู้​ที่ต่ำ​ให้​สูง​ขึ้น, ผู้​ที่​สูง​ให้​ต่ำ​ลง,</verse>
				<verse number="27">เรา​จะ ทำลาย, ทำลาย, ทำลาย​แผ่น​ดิน, นี่​และ​ก็​จะ​มิได้​เป็น​อีก, กว่า​ท่าน​ผู้​ทรง​ธรรม​อัน​ประเสริฐ​จะ​มา, และ​เรา​จะ​ให้​แผ่น​ดิน​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="28">ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ทำนาย​และ​กล่าว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ด้วย​พวก​อำ​โม​น, และ​ด้วย​ความ​ดูหมิ่น​แห่ง เขา, และ​ท่าน​จง​ว่า, กะ​บี่, กะ​บี่, ก็​ชัก​ออก​เสีย, ที่​ขัด​สี​ดี​ที่สุด​จะ​ประหาร​จะ​เป็น​แสง​ดุจ​ฟ้าแลบ,</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​เห็น​นิมิตต์​อัน​ปราศ​จาก​ประโยชน์​แก่​ท่าน, เมื่อ​เขา​เสี่ยงทาย​มุสา​แก่​ท่าน, เพื่อ​จะ​ให้​ท่าน (ตก) บน​คอ​แห่ง​คน​ชั่ว​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​แทง, วัน​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​มา​แล้ว, ใน​เวลา​ที่​ความ​ชั่ว​แห่ง​เขา​จะ​สิ้นสุด.</verse>
				<verse number="30">จง​ให้​กะ​บี่​กลับคืน​ยัง​ฝัก, เรา​จะ​ตัดสิน​แก่​เจ้า, ใน​ที่​เจ้า​สร้าง​ไว้​ใน​แผ่น​ดิน​กำเนิด​ของ​เจ้า,</verse>
				<verse number="31">เรา​จะ​ทรง​เท​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​บน​เจ้า, เรา​จะ​พัด​เหนือ​เจ้า​ด้วย​ไฟ​แห่ง​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา, และ​จะ​มอบ​เจ้า​ไว้​ใน​มือ​แห่ง​คนร้าย, อัน​ชำนิชำนาญ​ใน​การ​ประหาร.</verse>
				<verse number="32">เจ้า​จะ​เป็น​เหยื่อ​แก่ไฟ, โลหิต​ของ​เจ้า​จะ​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​แผ่น​ดิน​นั้น, เจ้า​จะ​มิได้​เป็น​ที่​ระลึก. ด้วยว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">อนึ่ง​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="2">และ​ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, ท่าน​จะ​ตัดสิน​หรือ, ท่าน​จะ​ตัดสิน​เมือง​อัน​ประกอบ​ไป​ด้วย​โลหิต​หรือ, ท่าน​จึง​ต้อง​ให้​เมือง​นั้น​บรรดา​ความ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง​ของ​ตน,</verse>
				<verse number="3">และ​ท่าน​ต้อง​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี้​เป็น​เมือง​ที่​ให้​โลหิต​ไหล​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ตน, เพื่อ​จะ​ให้​เวลา​ของ​ตน​มา, และ​เมือง​นั้น​ได้​ทำ​รูป​เคารพ ทั้ง​หลาย​ไว้​สำหรับ​ตน, เพื่อ​จะ​ให้​สัตว์​มี​มลทิน​ไป,</verse>
				<verse number="4">เจ้า​มี​โทษ​เพราะ​โลหิต​ของ​เจ้าที่​เจ้า​ให้​ไหล, และ​เจ้า​เป็น​มลทิน​ไป เพราะ​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้าที่​เจ้า​ทำ​ไว้​นั้น, และ​เจ้า​ยัง​วัน​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ให้​มา​ใกล้​แล้ว, และ​เจ้า​ได้​มา​ถึง​กำหนด​ปี​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, เหตุ​ฉะนี้​เรา​ได้​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ที่​ประมาท​แก่​นานา​ประเทศ, และ​เป็น​ที่​เย้ยหยัน​แก่​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="5">ประเทศ​ทั้ง​หลาย​ที่​ใกล้​และ​ไกล​แก่​เจ้า​จะ​เยาะเย้ย​เจ้า, เจ้าที่​มี​ชื่อ​เป็น​มลทิน​ไป, และ​บริบูรณ์​ด้วย​ความ​วุ่นวาย,</verse>
				<verse number="6">นี่​แน่ะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, ก็ได้​อยู่​ใน​เจ้า​เพื่อ​จะ​ให้​โลหิต​ไหล, ตาม​กำลัง​ของ​เขา​ทุกคน.</verse>
				<verse number="7">เขา​ทั้ง​หลาย​ใน​เจ้า ไม่สู้​นับถือ​บิดา​มารดา, เขา​ได้​ทำ​เบียด​เบียฬ​แก่​คน​แขก​บ้าน​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า, เขา​ได้​ข่มเหง​ลูกกำพร้า​และ​หญิง​ม่าย​ใน​เจ้า,</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ได้​ดูหมิ่น​การ​อัน​บริสุทธิ์​ทั้งปวง​ของ​เรา, และ​เจ้า​ได้​ประมาท​หมิ่น​วัน​ซะบา​โต​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา,</verse>
				<verse number="9">คน​ปากบอน​ทั้ง​หลาย​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​เที่ยว​ยุยง​เพื่อ​จะ​ให้​โลหิต​ไหล, และ​ได้​กิน​บน​หมู่​ภูเขา​ใน​เจ้า, เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​การ​ทุจ​จริต​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า,</verse>
				<verse number="10">ซึ่ง​ตัว​เปลือยเปล่า​แห่ง​บิดา​ของ​เขา​ใน​เจ้า​เขา​ได้​ให้​ปรากฏ, ใน​เจ้า​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ข่มขี่​หญิง​มี​ระดู.</verse>
				<verse number="11">และ​คน​หนึ่ง​ได้​ทำ​ความ​ชั่ว​กับ​เมีย​ของ​เพื่อนบ้าน​เขา, และ​อีก​คน​ได้​ทำ​ให้​ลูก​สะใภ้​ของ​ตน​เป็น​มลทิน​ไป​ด้วย​ความ​ชั่ว, และ​ใน​เจ้า​อีก​คน​ได้​ข่มขี่​น้อง​หญิง, ผู้​ลูก​ของ​บิดา​แห่ง​ตน​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า.</verse>
				<verse number="12">ใน​เจ้า​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ให้​สินบน​เพื่อ​จะ​ให้​โลหิต​ไหล, เจ้า​ได้​ให้​เงิน, (เขา) กู้​เอา​ดอกเบี้ย, และ​เจ้า​ได้​เบียด​เบียฬ​ปล้น​เพื่อนบ้าน​ของ​เจ้า, และ​ได้​ลืม​เรา​เสีย.</verse>
				<verse number="13">นี่​แน่ะ​เรา​ได้​ตบ​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​เพราะ​ของ​พี่​เจ้า​ได้​โดย​อสัตย์​อธรรม​ที่​เจ้า​ทำ​แล้ว, และ​เพราะ​โลหิต​ของ​เจ้าที่​ให้​ไหล​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า, ใน​วัน​ทั้ง​หลาย​ที่​เรา​จะ​ทำ​แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">ใจ​ของ​เจ้า​จะ​ทน​หรือๆ มือ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​จะ​แข็งแรง​ได้​หรือ, เรา​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แล้ว​และ​จะ​ทำ,</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ให้​เจ้า​พลัด​พราย​ไป​ใน​นานา​ประเทศ, และ​จะ​ให้​เจ้า​กระจัดกระจาย​ไป​ใน​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง, ความ​ชั่ว​ลามก​ของ​เจ้า​เรา​จะ​ให้​ผลาญ​เสีย​จาก​เจ้า,</verse>
				<verse number="16">และ​เจ้า​จะ​ได้​ทำ​ตัว​ให้​เป็น​มลทิน​ไป​ต่อตา​แห่ง​นานา​ประเทศ​และ​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="17">และ​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า.</verse>
				<verse number="18">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, เรือน​ยิศ​รา​เอล​ได้​เป็นสนิม​แก่​เรา, เขา​ทั้งสิ้น​เป็น (ดัง) ทองเหลือง, และ​เหล็กวิลาด, และ​เหล็ก, และ​ตะกั่ว​ใน​เบ้า​หลอม​เขา​เป็น (ดัง) สนิม​ใน​เงิน.</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เป็นสนิม​เหตุ​ฉะนี้​เรา​จะ​รวบรวม​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​ท่ามกลาง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="20">และ​เหม​อน​เขา​เก็บ​เอา​เงิน, และ​ทองเหลือง, และ​เหล็ก​และ​ตะกั่ว, และ​เหล็กวิลาด​ใส่​ไว้​ใน​เบ้า​หลอม, เพื่อ​จะ​พัด​ไฟ​ที่​มัน​นั้น, เพื่อ​จะ​ให้​ละลาย​ลง​อย่าง​นั้น, เรา​จะ​รวบรวม​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ด้วย​ความ​ขัดแค้น​และ​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา, และ​เรา​จะ​ละ​เจ้า​ให้​อยู่​ละลาย​ไป.</verse>
				<verse number="21">แท้จริง​เรา​จะ​รวบรวม​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​จะ​พัด​เหนือ​ท่าน​ด้วย​ไฟ​โดย​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา, และ​เจ้า​จะ​ละลาย​ไป​ใน​ท่ามกลาง​อัน​นั้น.</verse>
				<verse number="22">เงิน​ละลาย​อยู่​ใน​เบ้า​หลอม​ฉันใด, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ละลาย​ไป​ใน​ท่ามกลาง​ไฟ​ฉันนั้น, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​รู้​ว่า​เรา​ยะ​โฮ​วา​ได้​เท​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​เหนือ​เจ้า</verse>
				<verse number="23">และ​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า.</verse>
				<verse number="24">บุตร​มนุษย์​ทั้ง​หลาย​เอ๋ย, จง​ว่า​แก่​เขา​ว่า, เจ้า​เป็น​แผ่น​ดิน​ที่​มิได้​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์, และ​ที่​ฝน​มิได้​ตกใน​วัน​อัน​พระ​พิ​โร​ธ​นั้น,</verse>
				<verse number="25">ก็​มี​การ​กบ​ฎ​แห่ง​ผู้ทำ​นาย​ทั้ง​หลาย​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​นั้น, ดุจ​สิงห์โต​ที่​คำราม​ฉีก​เหยื่อ, (เนื้อสัตว์) ผู้ทำ​นาย​ได้​เผาผลาญ​จิตต์​วิญญาณ, เขา​ก็​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้ง​ของ​วิเศษ​ไป, และ​ยัง​หญิง​ม่าย​ใน​เมือง​นั้น​ให้​ทวี​มาก​ขึ้น​ใน​ท่ามกลาง​เมือง.</verse>
				<verse number="26">พวก​ปุโรหิต​ใน​เมือง​นั้น​ได้​ทำลาย​ล่วง​กฎหมาย​ของ​เรา, และ​ลบหลู่​ใน​การ​บริสุทธิ์​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา, เขา​มิได้​แบ่ง​ของ​ที่​บริสุทธิ์​และ​ของต่ำ​ช้า​ออก​นับถือ​ให้​ต่าง​กัน, และ​สิ่ง​ที่​มลทิน​และ​สิ่ง​ที่​สะอาด​ก็​มิได้​ให้​คน​รู้​ต่าง​กัน, และ​เขา​ได้​หลับ​ตา​เสีย​จาก​วัน​ซะบา​โต​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา, และ​เรา​เป็น​ผู้​ที่​เขา​ดูหมิ่น​ใน​ท่ามกลาง​เขา.</verse>
				<verse number="27">เจ้า​ทั้ง หลาย​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​นั้น​เป็น​ดัง​หมา​ไน​ที่​ฉีก​เหยื่อ, (เนื้อสัตว์) เพื่อ​จะ​ให้​โลหิต​ไหล, เพื่อ​จะ​ทำลาย​จิตต์​วิญญาณ​ทั้งปวง, เพื่อ​จะ​ได้​สมบัติ​ด้วย​การ​เบียด​เบียฬ.</verse>
				<verse number="28">และ​ผู้ทำ​นาย​ทั้ง​หลาย​เมือง​นั้น​ได้​ทา​ปูน​เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย, ผู้ทำ​นาย นั้น​ยัง​เห็น​นิมิตต์​อัน​เท็จ​อยู่, และ​ทำ​เสี่ยงทาย​อัน​เท็จ​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้.</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​มิได้​ตรัส, ชาว​แผ่น​ดิน​นั้น​ได้​ทำ​เบียด​เบียฬ​ข่มเหง, และ​ได้​ทำ​โจรกรรม, และ​ได้​เบียด​เบียฬ​คน​ยากจน​และ​เข็ญใจ, และ​ได้​เบียด​เบียฬ​คน​แขก​บ้าน​ด้วย​การ​ทุจ​จริต.</verse>
				<verse number="30">และ​เรา​แสวงหา​คน​สัก​คน​หนึ่ง​ใน​พวกเขา​ทั้ง​หลาย​ที่​จะ​ก่อ​กำแพง​และ​ยืน​ขึ้น​ใน​ของ​กำแพง​ต่อ​พระ​พัก​ตร​เรา​เพื่อ (จะ​รักษา) แผ่น​ดิน​นั้น, เพื่อ​เรา​จะ​มิได้​ทำลาย​แต่​เรา​หา​พบ​ผู้ใด​ไม่.</verse>
				<verse number="31">เหตุ​ฉะนี้​เรา​จะ​เท​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​เหนือ​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​จะ​เผาผลาญ​เขา​ทั้ง​หลาย​ด้วย​ไฟ​โดย​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา, เรา​ได้​ให้​เป็น​ไป​เหนือ​ศีรษะ​แห่ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ตาม​ทาง​ปรนนิบัติ​ของ​เขา, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ตรัส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="2">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, ยัง​มี​หญิง​สอง​คน, เป็น​บุตร​มารดา​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="3">และ​เขา​ได้​คบชู้​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, และ​ขณะ​เมื่อ​เขา​ยัง​สาว​อยู่​เขา​ก็​คบชู้, ณ ที่​นั้น​ถัน​ของ​เขา​ถูก​จับต้อง, และ ณ ที่​นั้น​หัวนม​เขา​ได้​ถูก​คลึงเคล้า​ตั้งแต่​เมื่อ​ยัง​เป็นสาว​อยู่.</verse>
				<verse number="4">และ​ชื่อ​เขา​ทั้ง​สอง​นั้น, อา​ฮะ​ลา​ผู้​พี่, อา​ฮะ​ลี​อาบ​ผู้​น้อง, เขา​ทั้ง​สอง​นั้น​ได้​ตก​มา​เป็น​ภรรยา​ของ​เรา, และ​เขา​เกิด​บุตรชาย​และ​บุตรหญิง, และ​ชื่อ​เขา​คือ​ซะ​มา​เรีย​อา​ฮะ​ลา​และ​รู​ยะ​ซา​เลม​อา​ฮะ​ลี​อาบ,</verse>
				<verse number="5">และ​อา​ฮะ​ลา​นั้น​ได้​ล่วง​ประเวณี​ขณะ​เมื่อ​ยัง​เป็น​ภรรยา​เรา, และ​เขา​รักใคร่​ชู้​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, คือ​ชาวเมือง​อา​ซู​ระ​อัน​อยู่​ใกล้​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="6">เขา​ทั้ง​หลาย​แต่งตัว​ด้วย​ผ้า​สีน้ำ​เงิน, เจ้าเมือง​และ​ผู้​ครอบครอง, เขา​ทั้ง​หลาย​ล้วน​เป็น​คน​หนุ่ม​รูป​งาม, เป็น​ทหารม้า​ขี่ม้า​อยู่.</verse>
				<verse number="7">อา​ฮะ​ลา​นั้น​ได้​ล่วง​ประเวณี​กับ​เขา​ซึ่ง​เป็น​บุตร​ผู้ดี​ทั้ง​หลาย​ชาว​อา​ซู​ระ​ทั้งสิ้น, และ​กับ​คน​ทั้งปวง​ที่​เขา​ได้​รักใคร่​นั้น, เขา​ทำ​ตัว​ให้​เป็น​มลทิน​ไป​เพราะ​รูป​เคารพ​ทั้งปวง​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="8">และ​เขา​มิได้​เลิก​การ​ล่วง​ประเวณี​ของ​เขา​ที่​ได้​ทำ​มา​แต่​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​หลับนอน​กับ​อา​ฮะ​ลา​นั้น​เมื่อ​เขา​ยัง กำลัง​รุ่น​สาว​อยู่, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ลูบ​คำ​หัวนม​เมื่อ​เขา​ยัง​เป็นสาว​อยู่, และ​ได้​ล่วง​ประเวณี​กับ​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ฉะนี้​เรา​จึง​มอบ​อา​ฮะ​ลา​นั้น​ไว้​ใน​มือ​ของ​คนรัก​ทั้งปวง​ของ​เขา​คือ​ใน​มือ​ชาว​อา​ซู​ระ​ที่​อา​ฮะ​ลา​ได้​รัก​เป็น​อัน​มาก​นั้น,</verse>
				<verse number="10">พวก​นี้​ได้​เผย​กาย​อา​ฮะ​ลา​ที่​เปลือยเปล่า​ให้​เห็น​ปรากฏ​ได้​อา​บุตรชาย​และ​บุตรหญิง​ทั้งปวง​ไป, แล้ว​ได้​ฆ่า​อา​ฮะ​ลา​นั้น​ด้วย​กะ​บี่, อา​ฮะ​ลา​จึง​ได้​เป็น​เครื่อง​เตือนใจ​แก่​หญิง​ทั้งปวง, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำโทษ​ภัย​แก่​อา​ฮะ​ลา.</verse>
				<verse number="11">และ​อา​ฮะ​ลี​อาบ​น้องสาว​ของ​เขา​ได้​เห็น​ดังนั้น, แต่​ก็​ทำชั่ว​ยิ่ง​กว่า​เขา​ใน​เรื่อง​ชู้สาว, และ​ใน​เรื่อง​ล่วง​ประเวณี​มากมาย​ยิ่ง​กว่า​การ​ล่วง​ประเวณี​ของ​พี่สาว​ตน.</verse>
				<verse number="12">เขา​รักใคร่​กับ​ชาว​อา​ซู​ระ​อย่าง​ดูดดื่ม, เจ้าเมือง​และ​ผู้​ครอบครอง, อัน​อยู่​ใกล้​กับ​เขา, แต่งตัว​ด้วย​เครื่อง​อัน​งาม​วิเศษ​เป็น​อย่างยิ่ง, เป็น​ทหารม้า​ขี่ม้า​อยู่, เขา​ทั้ง​หลาย​ล้วน​คน​รูป​งาม.</verse>
				<verse number="13">และ​เรา​เห็น​ว่า, อา​ฮะ​ลี​อาบ​นั้น​ชั่ว​ไป, เขา​ทั้ง​สอง​มี​การ​ประพฤติ​อย่าง​เดียว​กัน.</verse>
				<verse number="14">และ​เขา​ทวี​การ​ล่วง​ประเวณี​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ให้​มาก​ขึ้น​เพราะ​ได้​เห็นภาพ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เขียน​ไว้​ด้วย​สี​แดง​ที่​ฝา​ผนัง​เป็น​รูป​ของ​ชาว​อา​ซู​ระ.</verse>
				<verse number="15">มี​เข็มขัด​คาด​เอว, ศีรษะ​นั้น​คลุม​ด้วย​ผ้า​ยาว​มี​สี​อัน​งาม​ต่างๆ, รูป​ทั้ง​หลาย​นั้น​เหมือน​รูป​เจ้า, รูปพรรณสัณฐาน​ดัง​รูป​ชาว​บาบู​โลน​ใน​แผ่น​ดิน​เคเซ็ด​ที่​เขา​เกิด​นั้น.</verse>
				<verse number="16">และ​เมื่อ​อา​ฮะ​ลี​อาบ​เห็น​ก็ได้​รักใคร่​เขา​ทั้ง​หลาย​อย่าง​ดูดดื่ม​และ​ได้​ใช้​สื่อ​ไป​ยัง​เขา​ทั้ง​หลาย ใน​เคเซ็ด.</verse>
				<verse number="17">และ​ชาว​บาบู​โลน​ก็​มา​ถึง​อา​ฮะ​ลี​อาบ​บน​เตียงนอน​เคล้าคลึง, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ทำ​ให้​อา​ฮะ​ลี​อาบ​ชั่ว​ไป,ด้วย​การ​ล่วง​ประเวณี​ของ​เขา, และ​นาง​ก็​เป็น​มลทิน​เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​เมื่อ​หนำ​จิตต์​ใจ​แล้ว​นาง​ก็​เกิด​เบื่อหน่าย​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​อา​ฮะ​ลี​อาบ​ได้​แสดง​ว่า​คบชู้​อย่าง​ชัดแจ้ง, และ​เปลื้องผ้า​เปิด​กาย​ให้​ปรากฏ, แล้ว​พระทัย​ของ​เรา​ได้​เบื่อหน่าย​เขา, ดุจ​เรา​ได้​เบื่อหน่าย​พี่สาว​ของ​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="19">แต่​เขา​กลับ​ทำ​ล่วง​ประเวณี​ให้​มาก​ทวี​ขึ้น​ด้วย​ได้​หวน​ระลึก​ถึง​เมื่อ​ยัง​เป็นสาว​อยู่, ที่​ได้​ทำ​การ​ล่วง​ประเวณี​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​นั้น.</verse>
				<verse number="20">เขา​ได้​หลงรัก​ชู้​ทั้ง​หลาย​อย่าง​ดูดดื่ม, ชู้​ผู้​มี​รา​ค​จัด​ดัง​ม้า​ดัง​ลา.</verse>
				<verse number="21">และ​เจ้า​ได้​กลับ​ไป​หา​กาม​รา​ค​ที่​เจ้า​ได้​เคย​ทำ​เมื่อครั้ง​ยัง​สาว​อยู่, เมื่อครั้ง​นม​ของ​เจ้า​ถูก​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ถูกต้อง, เพราะ​หัวนม​ของ​เจ้า​ยัง​สาว​อยู่.</verse>
				<verse number="22">เหตุ​ฉะนี้, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, โอ้​อา​ฮะ​ลี​อาบ, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​เร้า​ชู้​รัก​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​ให้​มา​ต่อสู้​เจ้า, คือ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เจ้า​หน่าย​มา, และ​เรา​จะ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​มา​ล้อมรอบ​รบ​ต่อ​เจ้า.</verse>
				<verse number="23">คือ​ชาว​บาบู​โลน​และ​ชาว​เคเซ็ด, พะคด​และ​โซ​อา​และ​โค​อา, กับ​ทั้ง​ชาว​อา​ซู​ระ​ทั้งปวง, คือ​คน​หนุ่ม​รูป​งาม, เจ้าเมือง​ล้วน​เป็น​เจ้านาย, แม่ทัพ​ล้วนแต่​ขึ้น​ม้า​มา​ทั่ว​ทุก​ตัว​คน.</verse>
				<verse number="24">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ยก​มา​ต่อสู้​กับ​เจ้า​ด้วย​เครื่อง​อาวุธ, ราชรถ​และ​เกวียน​พร้อม​ไป​ด้วย​คน​เป็น​อัน​มาก, เขา​จะ​ออก​ต่อสู้​เจ้า​โดย​สวม​เกราะ​และ​โล่ห์​ดั้ง​กับ​หมวก​เหล็ก, และ​เรา​จะ​มอบ​หน้าที่​ชำระ​ความ​ให้​เขา, และ​เขา​จะ​พิจารณา​พิพากษา​เจ้า.</verse>
				<verse number="25">และ​เรา​จะ​ให้​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​ตก​อยู่​กับ​เจ้า, เขา​จะ​ทำ​แก่​เจ้า​ด้วย​ความ​โกรธ, เขา​จะ​ตัด​จมูก​ตัด​หู​ของ​เจ้า​ออก​เสีย.</verse>
				<verse number="26">และ​คน​ที่​เหลือ​ของ​เจ้า​จะ​ตาย​ด้วย​กะ​บี่​บุตรชาย​และ​บุตรหญิง​ของ​เจ้า​เขา​จะ​นำ​ไป​เสีย, และ​ที่​เหลือ​ตกค้าง​อยู่ไฟ​จะ​เผาผลาญ​เสีย, เขา​จะ​กะตุก​เสื้อผ้า​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ออก, เครื่อง​เพ็ชร​นิล​จินดา​ของ​เจ้า​เขา​เอา​ไป​เสีย.</verse>
				<verse number="27">เรา​จะ​ล้าง​กาม​รา​ค​ของ​เจ้า​และ​การ​คบชู้​ที่​ติด​ตัว​มา​แต่​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​เสีย​ให้​สิ้นเชิง​จาก​เจ้า, เพื่อ​จะ​มิได้​ชำเลืองตา​มองหา​เขา, และ​มิได้​ระลึก​ถึง​อาย​ฆุบ​โต​อีก.</verse>
				<verse number="28">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​มอบ​เจ้า​ไว้​ใน มือ​คน​ที่​เจ้า​ชัง​เขา​นั้น, และ​ใน​มือ​ของ​คน​ที่​เจ้า​เบื่อหน่าย​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="29">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ทำ​แก่​เจ้า​ด้วย​ความ​เกลียดชัง, และ​เขา​จะ​เอาการ​งาน​ทั้งปวง​ที่​เป็น​ผลประโยชน์​ของ​เจ้า​ไป​เสีย, และ​เขา​จะ​ละ​เจ้า​ไว้​แต่​ตัว​เปลือยเปล่า​ล่อนจ้อน, และ​การ​แก้​ผ้า​ล่วง​ประเวณี​รวม​ทั้ง​กาม​รา​ค​และ​การ​คบชู้​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​เปิด​ให้​ปรากฏ.</verse>
				<verse number="30">สิ่ง​ทั้งปวง​นี้​เรา​จะ​ทำ​แก่​เจ้า เพราะ​เจ้า​ได้​ทำ​ล่วง​ประเวณี​ตาม​เยี่ยงอย่าง​ของ​นานา​ประเทศ, เพราะ​เจ้า​เป็น​มลทิน​ด้วย​รูป​เคารพ​ทั้งปวง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="31">เจ้า​ได้​ดำเนิน​ตาม​ทาง​พี่สาว​ของ​เจ้า, เหตุ​ฉะนี้, ถ้วย​ของ​พี่สาว​เจ้า​นั้น​เรา​จะ​ใส่​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="32">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​จะ​ต้อง​ดื่ม​ด้วย​ของ​พี่สาว​ของ​เจ้า​ซึ่ง​เป็น​ถ้วย​ลึก​และ​กว้าง. เจ้า​จะ​ถูก​หัวเราะเยาะ​เย้ยหยัน​และ​สบ​ประมาท.</verse>
				<verse number="33">เจ้า​จะ​ต้อง​ทน​เอา​มาก​เจ้า​จะ​เอือม​ด้วย​ความ​มึน​เมา​และ​ความ​ทุกข์, จาก​ถ้วย​ที่​น่าเกลียด​และ​น่ากลัว, ซึ่ง​เป็น​ถ้วย​ของ​ซะ​มา​เรีย​พี่สาว​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="34">เจ้า​จะ​ต้อง​ดื่ม​และ​ดูด​จน​เกลี้ยง​ถ้วย​นั้น, และ​จะ​ต้อง​เลีย​กะ​ทั่ง​ก้น​ถ้วย​นั้น, แล้ว​เจ้า​จะ​ต้อง​ข่วน​นม​ของ​เจ้า, ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ตรัส​ไว้​ดังนั้น, เรา​ได้​ตรัส​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="35">เหตุ​ฉะนี้, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​จึง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​เจ้า​ได้​ลืม​เรา​และ​ได้​ทิ้ง​เรา​ไว้​ข้างหลัง​ของ​เจ้า, เจ้า​จึง​จะ​ต้อง​แบก​กาม​รา​ค​และ​ความ ล่วง​ประเวณี​ของ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="36">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, ท่าน​จะ​ตัดสิน​อา​ฮะ​ลา​และ​อา​ฮะ​ลี​อาบ​หรือ, แล้ว​จง​แจ้งความ​ชั่ว​น่า​สะ​อิด​สะ​เอียน​ของ​เขา​ให้​เขา​ทราบ.</verse>
				<verse number="37">เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ล่วง​ประเวณี​และ​มี​โลหิต​อยู่​ใน​มือ​ของ​เขา, และ​เขา​ได้​คบ​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​เป็นชู้​ของ​เขา, และ​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ที่​เกิด​มา​สำหรับ​เรา​ต้อง​ไป​ลุย​ไฟ​ถูก​เผาไหม้​เสีย.</verse>
				<verse number="38">อนึ่ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ดังนี้​แก่​เรา, คือ​เขา​ทำ​วิหาร​ของ​เรา​ให้​เป็น​มลทิน​ไป​ใน​วัน​เดียว​นั้น, และ​ได้​ประมาท​วัน​ซะบา​โต​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="39">ด้วย​เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ฆ่า​บุตร​ทั้งปวง​ของ​เขา​เพื่อ​รูป​เคารพ​ของ​เขา​แล้ว, ใน​วัน​นั้น​เขา​ก็​มา​ใน​วิหาร​ของ​เรา, เพื่อ​จะ​ให้​วิหาร​นั้น​เป็น​มลทิน, และ​นี่​แน่ะ, เขา​ทำ​ดังนั้น​ใน​ท่ามกลาง​เรือน​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="40">อนึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ใช้​สื่อ​ไป​หา​ฝูง​คน​มา​แต่ไกล, และ​นี่​แน่ะ, เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​มา, เจ้า​ได้​ชำระ​กาย, ทา​ขอบ​ตา, และ​แต่งตัว​ของ​เจ้า​ด้วย​เครื่องประดับ, รอ​ท่า​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="41">และ​เจ้า​ได้​นั่ง​บน​เตย​ง​อัน​งาม​เลิศ, มี​โต๊ะ​จัด​ไว้​แล้ว​ตั้งอยู่​ข้างหน้า​เตียง​นั้น, และ​เจ้า​ได้​ตั้ง​เครื่อง​หอม​และ​น้ำมัน​ของ​เรา​ไว้​บน​โต๊ะ​นั้น.</verse>
				<verse number="42">และ​มี​เสียง​คน​ทั้ง​หลาย​เป็น​อัน​มาก​ที่สุด​สำราญ​อยู่​กับ​อา​ฮะ​ลี​อาบ​นั้น, และ​มี​คนเมา​เหล้า​ซึ่ง​มา​แต่​ป่า​กับ​คน​เลวทราม​ทั้ง​หลาย​มือ​สวม​กำไล, และ​สวม​ชะ​ฎา​อัน​งาม​เลิศ​ไว้​บน​ศีรษะ​เขา.</verse>
				<verse number="43">เรา​จึง​กล่าว​ถึง​หญิง​ที่​แก่กล้า​ใน​การ​ประเวณี​ทั้ง​หลาย​ว่า, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ล่วง​ประเวณี​ด้วย​อา​ฮะ​ลี​อาบ, และ​อา​ฮะ​ลี​อาบ​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="44">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​เข้า​ไป​อา​ฮะ​ลี​อาบ​ดัง​เคย​ไป​หา​หญิง​แพศยา​ดังนั้น, และ​เขา​ได้​เข้า​ไป​หา​อา​ฮะ​ลา​และ​อา​ฮะ​ลี​อาบ, ซึ่ง​เป็น​หญิง​ชั่ว​นั้น,</verse>
				<verse number="45">คน​ชอบธรรม​ทั้ง​หลาย, จะ​ได้​ตัดสิน​เขา​ตาม​ความ​ที่​ได้​ตัดสิน​หญิง​แพศยา​ทั้งปวง, และ​ตาม​ความ​ที่​ได้​ตัดสิน​คน​ทั้งปวง​ที่​ได้​ทำ​ให้​โลหิต​ตก. ด้วยว่า​เขา​เป็น​หญิง​แพศยา, และ​มี​โลหิต​ติด​มือ​เขา.</verse>
				<verse number="46">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​จะ​ให้​คณะ​หนึ่ง​ขึ้น​ต่อสู้​เขา, และ​เรา​จะ​ให้​เขา​ถูก​เบียด​เบียฬ​และ​ถูก​ปล้น.</verse>
				<verse number="47">และ​คณะ​นั้น​จะ​ขว้าง​เขา​ด้วย​หิน, และ​จะ​ฟัน​เขา​ด้ว ย​กะ​บี่​ของ​ตน, และ​จะ​ฆ่า​บุตรชาย​หญิง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, และ​จะ​เผา​เรือน​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​เสีย​ด้วย​ไฟ.</verse>
				<verse number="48">อย่าง​นั้น​และ​เรา​จะ​ยัง​ความ​ล่วงละเมิด​ให้​สาป​ศูนย์​ไป​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน​นั้น. เพื่อ​จะ​เป็น​ที่​สั่งสอน​แก่​หญิง​ทั้งปวง​มิ​ให้​ประพฤติ​ทาง​กาม​รา​คอ​ย่าง​ตัว​เจ้า.</verse>
				<verse number="49">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ให้​เจ้า​รับโทษ​ของ​กาม​รา​ค (เป็นโทษ) และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​แบก​บาป​เพราะ​รูป​เคารพ​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">อนึ่ง​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า, ใน​ปี​ที่​เก้า​เดือน​ที่​สิบ, ใน​วันที่​สิบ​ใน​เดือน​นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="2">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​เขียน​ชื่อ​วัน​ไว้​สำหรับ​ตัว, คือ​วันที่​ทำ​หน​ด​ไว้​นี้. เป็น​วันที่​กษัตริย์​บาบู​โลน​ได้​ตั้ง​ต่อสู้​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น,</verse>
				<verse number="3">และ​จง​กล่าว​คำ​เปรียบ​แก่​เรือน​กบ​ฎ​นั้น, และ​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, จง​เอา​หม้อ​ตั้ง, ตั้ง​ขึ้น, และ​เท​น้ำลง​ใน​หม้อ​นั้น​ด้วย,</verse>
				<verse number="4">จง​รวบรวม​ส่วน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​มัน, ส่วน​ดี​คือ​ขา​หลัง​และ​ขา​หน้า​ทุก​ส่วน​ใน​หม้อ​นั้น, ให้​หม้อ​นั้น​เต็ม​ด้วย​กะ​ดู​ก​ทั้ง​หลาย​อัน​ดี,</verse>
				<verse number="5">จง​เอา (สัตว์) ที่​ดี​ที่​เลือก​ไว้​แต่​ฝูง​ต้ม​ให้​ดี, และ​กะ​ดู​ก​นั้น​จง​กอง​ไว้​ใต้​หมอ​นั้น. ก็​ให้​ต้ม​ดีๆ จน​เคี่ยว​กระ​ดู​ก​ทั้ง​หลาย​ใน​ท่ามกลาง​หม้อ​นั้น.</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, วิบาก​แก่​เมือง​ที่​ประกอบ​ไป​ด้วย​โลหิต​แก่​หม้อ​ที่​มี​สนิม, และ​สนิม​นั้น​มิได้​ออก​จาก​หม้อ​นั้น, จง​นำ​ออก​เสีย​เป็น​ส่วนๆ, อย่า​ให้​ต้อง​จับ​ฉลาก​บน​หม้อ​นั้น.</verse>
				<verse number="7">ด้วยว่า​โลหิต​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​นั้น, โลหิต​นั้น​เขา​วาง​บน​ศิลา​อัน​แห้ง, เขา​มิได้​เท​โลหิต​ลง​บน​ดิน.</verse>
				<verse number="8">เพื่อ​จะ​ปิดบัง​เสีย​ด้วย​ผงคลี, เพื่อ​โลหิต​นั้น​จะ​ยัง​ความ​พิ​โร​ธ​ให้​บังเกิด​ขึ้น, เพื่อ​จะ​ลง​พระราช​อาญา, เรา​ได้​วาง​โลหิต​แห่ง​เมือง​นั้น​บน​ศิลา​อัน​แห้ง, เพื่อ​จะ​มิได้​ปิดบัง​ไว้.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, วิบาก​แห่ง​เมือง​ที่​ประกอบ​ไป​ด้วย​โลหิต, เรา​จะ​กระทำ​กอง​ให้​ใหญ่​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">จง​เติม​ฟืน​ให้​มาก, จง​ติดไฟ, จัดแจง​เนื้อ​นั้น, จง​ต้ม​เนื้อ​ให้​ดี, และ​ให้​เผา​กะ​ดู​ก​ทั้ง​หลาย​นั้น​เสีย,</verse>
				<verse number="11">และ​วาง​หม้อ​เปล่า​นั้น​บน​ถ่าน​ไฟ, เพื่อ​หม้อ​ทองเหลือง​นั้น​จะ​ร้อน​ขึ้น​และ​ไหม้​เสีย, และ​เพื่อ​โสโครก​ใน​หม้อ​นั้น​จะ​ละลาย​ไป​ใน​ท่ามกลาง​หม้อ​นั้น. เพื่อ​สนิม​จะ​เผาผลาญ​เสีย​ได้.</verse>
				<verse number="12">เขา​ได้​ทำ​ตัว​ให้​เหน็ดเหนื่อย​ด้วย​การ​ลำบาก, แต่​ที่​สนิม​เป็น​อัน​มาก​ของ​เขา​มิได้​ออก​ไป​จาก​เขา, สนิม​นั้น​อยู่​ใน​ไฟ,</verse>
				<verse number="13">ใน​ความ​ชั่ว​ลามก​ของ​เจ้า​ก็​มี​การ​ชั่ว, เพราะ​เรา​ได้​ชำระ​เจ้า, แต่​เจ้า​มิได้​บริสุทธิ์ สะอาด, เจ้า​จะ​มิได้​ชำระ​จาก​ความ​ชั่ว​ลามก​ของ​เจ้า​อีก, กว่า​เรา​จะ​ยัง​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​ให้​อยู่​เหนือ​เจ้า,</verse>
				<verse number="14">เรา​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แล้ว. คงจะ​เป็น​มา, และ​เรา​จะ​กระทำ​นั้น, เรา​จะ​ไม่​ละวาง​และ​จะ​มิได้​โปรด, และ​จะ​มิได้​กลับ​พระทัย, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ตัดสิน​แก่​เจ้า, และ​ตาม​การ​ประพฤติ​ทั้งปวง​ของ​เจ้า. พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า.</verse>
				<verse number="15">คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="16">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, นี่​แน่ะ, สิ่ง​ซึ่ง​ตา​ของ​เจ้า​ปรารถนา​นั้น, เรา​เอา​ออก​จาก​เจ้า​โดย​โรค​ห่า, และ​เจ้า​จะ​มิได้​มี​ความ​ทุกข์​พิลาป​ร่ำไร, และ​น้ำตา​ของ​เจ้า​จะ​มิได้​ไหล.</verse>
				<verse number="17">จง​อดกลั้น​ให้​เงียบ, อย่า​ร้องไห้​พิลาป​เพราะ​คนตาย​นั้น. จง​โพก​ผ้า​ไว้​บน​ศีรษะ​เจ้า, และ​เจ้า​จง​ใส่​รองเท้า​ไว้​ที่​เท้า​ของ​เจ้า, และ​อย่า​ปิดบัง​ริมฝีปาก​ของ​เจ้า, และ​อย่า​กิน​ขนม​ของ​มนุษย์,</verse>
				<verse number="18">และ​ข้าพ​เจ้า​กล่าว​แก่​ประชาชน​ใน​เพลา​เช้า, และ​ภรรยา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ตาย​ใน​เพลา​เย็น​นั้น, และ​ใน​เพลา​เช้า​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​ตาม​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับคำ​สั่ง​ไว้,</verse>
				<verse number="19">และ​ประชาชน​เหล่านั้น​กล่าว​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ท่าน​จะ​มิได้​บอก​แก่​เรา​ทั้ง​หลาย​หรือว่า, สิ่ง​ทั้งปวง​ที่​ท่าน​ทำ​นั้น​ก็​เป็น​ประการ​ใด​แก่​ข้าพ​เจ้า​บ้าง.</verse>
				<verse number="20">ข้าพ​เจ้า​จึง​กล่าว​แก่​เขา ทั้ง​หลาย​ว่า, คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="21">จง​กล่าว​แก่​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ​เรา​จะ​กระทำ​วิหาร​ของ​เรา​ซึ่ง​เป็น​ที่​นับถือ​โดย​กำลัง​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เป็น​ที่​ปรารถนา​แก่​ตา​แห่ง​เจ้า, และ​เป็น​ที่​จิตต์​วิญญาณ​ของ​เจ้า​เมตตา, ให้​กลับ​เป็น​ที่​ประมาท, และ​บุตรหญิง​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​เหลือ​อยู่​จะ​ตก​ไป​ด้วย​กะ​บี่.</verse>
				<verse number="22">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ทำ​ดัง​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​นั้น, เจ้า​จะ​มิได้​ปิดบัง​ริมฝีปาก​ของ​เจ้า, และ​จะ​มิได้​กิน​ขนม​แห่ง​มนุษย์,</verse>
				<verse number="23">และ​ผ้า​โพก​ของ​เจ้า​จะ​อยู่​ที่​ศีรษะ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​รองเท้า​จะ​อยู่​ที่​เท้า​ของ​เจ้า, เจ้า​จะ​มิได้​มี​ความ​ทุกข์​และ​พิลาป​ร่ำไร, และ​เจ้า​จะ​ต้อง​ซูบ​ผอม​ลง​ใน​การ​บาป​ของ​เจ้า, และ​จะ​พิลาป​ร้องไห้​ถึง​กันและกัน,</verse>
				<verse number="24">ยะเอศเคล​เป็น​สำคัญ​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ทำ​ดุจ ยะเอศเคลได้​ทำ​สิ่ง​ทั้งปวง​นั้น, เมื่อ​การ​นี้​เป็น​มา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="25">และ​ท่าน, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จะ​มิได้​เป็น​มา​หรือ​ใน​วันที่​เรา​จะ​คืน​บุตรชาย​และ​บุตรหญิง​ทั้ง​หลาย, ซึ่ง​เป็นกำลัง​และ​งดงาม, เป็น​ที่​ยินดี​ชอบ​ตา​และ​เจริญใจ​แห่ง​เขา​ทั้ง​หลาย​จาก​เขา,</verse>
				<verse number="26">ก็​ใน​วัน​นั้น​ผู้​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​จะ​มา​ถึง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​จะ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​ด้วย​หู.</verse>
				<verse number="27">ใน​วัน​นั้น​เจ้า​จะ​ได้​อ้า​ปาก​แก่​ผู้​ที่​เหลือ​อยู่​และ​เจ้า​จะ​ได้​พูด, และ​จะ​มิได้​เป็น​ใบ้​อีก, และ​เจ้า​จะ​ได้​เป็น​สำคัญ​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า, เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">และ​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="2">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ตั้งหน้า​ของ​ท่าน​ตรง​ชาว​อำ​โม​น​ทั้ง​หลาย, และ​จง​ทำนาย​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="3">และ​จง​ว่า​แก่​ชาว​อำ​โม​น​ทั้ง​หลาย​ว่า, จง​ฟัง​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​เจ้า​ได้​ว่า​อะ​ฮา​แก่​วิหาร​ของ​เรา​เมื่อครั้ง​ประมาท, และ​แก่​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​เมื่อครั้ง​ร้าง​เปล่า, และ​แก่​เรือน ยะฮูดาเมื่อครั้ง​ตก​ไป​เป็น​ชะ​เลย​นั้น.</verse>
				<verse number="4">เหตุ​ฉะนี้, นี่​แน่ะ, เรา​จึง​จะ​มอบ​เจ้า​ให้​เป็น​มฤ​ดก​ของ​ชาว​ทิศตะวันออก, เขา​จะ​ตั้ง​คอก​ของ​เขา, และ​ปลูก​ที่​อาศัย​ทั้ง​หลาย​ใน​ที่​เจ้า, เขา​จะ​กิน​ผลไม้​ของ​เจ้า, และ​จะ​ดื่ม​นม​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​ทำ​ให้​รา​บา​เป็น​ที่​อาศัย​แห่ง​อูฐ​ทั้ง​หลาย, และ (ที่) ชาว​อำ​โม​น​จะ​เป็น​ที่​นอน​แห่ง​ฝูง​สัตว์​ทั้ง​หลาย, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า, เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="6">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​เจ้า​ได้​ตบ​มือ​และ​กะ​ทืบ​เท้า​ของ​เจ้า, และ​ได้​โสม​นัสส์​ยินดี​ใน​ใจ​ด้วย​บรรดา​ความ​หมิ่นประมาท​ของ​เจ้า​ทั้งสิ้น​ต่อ​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="7">เพราะ​เหตุ​ฉะนี้, นี่​แน่ะ​เรา​ยื่น​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​เหนือ​เจ้า, และ​จะ​มอบ​เจ้า​ให้​เป็น​ของ​ปล้น​แก่​นานา​ประเทศ, เรา​จะ​ตัด​เจ้า​เสีย​จาก​นานา​ประเทศ, และ​เรา​จะ​บันดาล​ให้​เจ้า​พินาศ​จาก​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง. เรา​จะ​ทำลาย​เจ้า, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​โม​อาบ​และ​เซ​อี​ร​พู ดว่า, นี่​แน่ะ​เรือน​ยะฮูดา​เป็น​ดัง​นานา​ประเทศ​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ฉะนี้, นี่​แน่ะ​เรา​จะ​เปิด​หัวเมือง​ทั้งปวง​ซึ่ง​อยู่​ริม​โม​อาบ, คือ​หัวเมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​โม​อาบ​ที่อยู่​ใน​เขตต์​แดนดิน​เป็น​ที่​งาม​เลิศ.</verse>
				<verse number="10">คือ​เมือง​เบธยะ​ซี​โม​ธ, และ​เบ​ละ​มะ​โอน, และ​คิ​รี​อา​ธายิม, แก่​ชาว​ตะวันออก​ซึ่ง​ต่อสู้​กับ​ชาว​อำ​โม​น, และ​เรา​จะ​ให้​แผ่น​ดิน​นั้น​เป็น​มฤ​ดก, เพื่อ​ชาว​อำ​โม​น​จะ​มิได้​เป็น​ที่​ระลึก​ใน​ท่ามกลาง​นานา​ประเทศ.</verse>
				<verse number="11">และ​เรา​จะ​ทำ​มหันตโทษ​แก่​โม​อาบ, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า, เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="12">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​การ​ประพฤติ​ของ​อะ​โดม​ที่​เขา​ได้​ตอบแทน​แก้แค้น​ต่อ​เรือน​ยะฮูดา, และ​ได้​ผิด​เป็น​อัน​มาก, และ​ได้​แก้แค้น​ต่อ​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​จะ​ยื่น​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​เหนือ อะโดม, และ​เรา​จะ​ตัด​ทั้งคน​และ​ฝูง​สัตว์​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน​นั้น, และ​เรา​จะ​ให้​เผ่น​ดิน​นั้น​ร้าง​เปล่า​แต่​เมือง​เธ​มาน​ไป, และ​จนถึง​ดะ​ดาน​เขา​จะ​ตก​ไป​ด้วย​กะ​บี่.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​วาง​ราช​อาญา​ของ​เรา​เหนือ​อะ​โดม​ด้วย​มือ​ยิศ​รา​เอล​พล​ไพร่​ของ​เรา, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ทำ​แก่​อะ​โดม​นั้น​ตาม​ความ​พิ​โร​ธ​และ​ความ​กริ้ว​ของ​เรา, เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระราช​อาญา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​การ​ประพฤติ​แห่ง​ชาว​ฟะเลเซ็ธ​เป็น​ที่​เขา​ได้​ตอบแทน​แก้แค้น​และ​ได้​ตอบแทน​แก้แค้น​ด้วย​การ​ประมาท​หมิ่น​ใน​จิตต์​ใจ​ที่​จะ​ทำลาย​โดย​ความ​พิ​โร​ธ​อัน​ติดต่อ​กัน​มา.</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ​เรา​จะ​ยื่น​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​เหนือ​ชาว​ฟะเลเซ็ธ, และ​เรา​จะ​ตัด​ออก​พวก​คะ​รี​ธ, และ​ทำลาย​ที่​เหลือ​อยู่​ริม​ฝั่ง​ทะเล,</verse>
				<verse number="17">และ​เรา​จะ​ลง​พระราช​อาญา​อัน​ใหญ่​เหนือ​เขา​ทั้ง​หลาย​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ​ว่า​ใหญ่, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, ขณะ​เมื่อ​เรา​วาง​พระราช​อาญา​ของ​เรา​เหนือ​เขา​ทั้ง​หลาย​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">อยู่​มา​ใน​ปี​ที่​สิบ​เอ็ด​ใน​ต้น​เดือน, คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="2">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, เพราะ​เมือง​ตุ​โร​ได้​กล่าว​ต่อ​ยะ​รู​ซา​เลม​ว่า, อะฮา, ประตู​แห่ง​ประชาชน​แตก​แล้ว, ได้​หันกลับ​มา​จำเพาะ​เรา, เมือง​นั้น​ก็​ร้าง​เปล่า. เรา​ก็​จะ​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ​ตุ​โร​เอ๋ย, เรา​อยู่​ต่อสู้​เจ้า, และ​เรา​จะ​ยัง​ประเทศ​เป็น​อัน​มาก​ให้​ขึ้น​มา​ต่อสู้​เจ้า​ดุจ​ทะเล​ให้​คลื่น​ทั้ง​หลาย​เกิด​ขึ้น​นั้น,</verse>
				<verse number="4">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ทำลาย​กำแพง​ของ​ตุ​โร, และ​จะ​หัก​หอ​รบ​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ตุ​โร​เสีย. เรา​จะ​กวาด​ผงคลี​ดิน​จาก​เมือง​นั้น, และ​ให้​เมือง​นั้น​เป็น​ศิลา​ว่างเปล่า​อยู่, เมือง​นั้น​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ทะเล​จะ​เป็น​ที่​สำหรับ​ตาก​แห​แล​อวน.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, เรา​ได้​ดำรัส​แล้ว, และ​เมือง​นั้น​จะ​เป็น​ที่​ปล้น​แก่​นานา​ประเทศ,</verse>
				<verse number="6">และ​บุตรหญิง​ทั้งปวง​ของ​เขา​ซึ่ง​อยู่​ใน​ไร่นา​จะ​ต้อง​ฆ่า​เสีย​ด้วย​กะ​บี่, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="7">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, นี่​แน่ะ​เรา​จะ​ยัง​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​แห่ง​บาบู​โลน, แต่​ฝ่าย​เหนือ​กษัตริย์​แห่ง​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย. มา​ต่อสู้​กับ​ตุ​โร​ด้วย​ม้า​และ​รถ, และ​ทหารม้า​และ​ด้วย​หมวดหมู่, และ​ชน​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="8">บุตรหญิง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เจ้า​ใน​ไร่นา​ท่าน​จะ​ฆ่า​เสีย​ด้วย​กะ​บี่​และ​จะ​ตั้ง​หอคอย​ต่อ​รบ​เจ้า, และ​จะ​ทำ​เชิงเทิน​รับ​เจ้า​และ​ท่าน​จะ​ตั้ง​เครื่อง​ทำลาย​กำแพง​ของ​เจ้า, และ​จะ​ยก​ตั้ง​ขึ้น​ต่อสู้​เจ้า,</verse>
				<verse number="9">และ​ท่าน​จะ​ตั้ง​เครื่อง​ทำลาย​กำแพง​ของ​เจ้า​จะ​ทำลาย​หอคอย​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ด้วย​เครื่องเหล็ก​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="10">ด้วย​ม้า​เป็น​อัน​มาก​ของ​ท่าน, ผงคลี​ดิน​ที่​ม้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ปิดบัง​เจ้า, กำแพง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​จะ​กระเทือน​ไหว​ไป​ด้วย​เสียง​ทหารม้า, และ​เครื่องจักร, และ​รถ. เมื่อ​ท่าน​จะ​เข้า​ใน​ประตู​ของ​เจ้า​ดุจ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต​รู​กัน​เข้า​ไป​ด้วย​เมือง​อัน​แพ้​แตก​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">ท่าน​จะ​เหยียด​ถนน​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​ด้วย​กีบ​ม้า​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน, และ​จะ​ประหาร​ประชาชน​ของ​เจ้า​ด้วย​กะ​บี่. และ​ป้อม​ทั้ง​หลาย​อัน​เข้มแข็ง​ของ​เจ้า​จะ​ให้​ล้ม​ลง​ถึง​ดิน,</verse>
				<verse number="12">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​แย่งชิง​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เจ้า. และ​จะ​ปล้น​สินค้า ของ​เจ้า, และ​จะ​พัง​กำแพง​ของ​เจ้า​ลง, และ​จะ​ทำลาย​ตึก​เป็น​ที่​ยินดี​ของ​เจ้า, และ​จะ​ทิ้ง​เครื่อง​ศิลา​และ​ไม้​และ​ผงคลี​ดิน​ของ​เจ้า​เสีย​ใน​ท่ามกลาง​น้ำ​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="13">และ​เสียง​เพลง​ของ​เจ้า​เรา​จะ​ให้​หยุด​เสีย, และ​เสียง​พิณ​ของ​เจ้า​จะ​มิ​ได้ยิน​อีก,</verse>
				<verse number="14">และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​เป็น​ศิลา​อัน​ว่างเปล่า​อยู่, เจ้า​จะ​เป็น​ที่​สำหรับ​ตาก​แห​และ​อวน, เจ้า​จะ​มิได้​ก่อสร้าง​ขึ้น​อีก. ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า. เรา​ได้​ตรัส​แล้ว.</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​แก่​ตุ​โร​ดังนี้​ว่า, เกาะ​ทั้ง​หลาย​จะ​มิได้​กระเทือน​หรือ​เพราะ​เสียง​ที่​ตก​ของ​เจ้า, เมื่อ​คน​ต้อง​อาวุธ​ร้อง​คราง. เมื่อ​คน​ที่​ต้อง​ประหาร​ตาย​เป็น​อัน​มาก​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า,</verse>
				<verse number="16">ขณะนั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​ทะเล​จะ​ลง​จาก​พระที่นั่ง​ของ​ตน, และ​ถอด​ฉลอง​ท่าน, และ​เปลื้อง​เครื่องทรง​ลาย​ปัก​เสีย, และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​เอา​ความ​กลัว​มา​เป็น​เครื่องทรง. ท่าน​จะ​เสด็จ​ประทับ​อยู่​ที่ดิน. และ​ท่าน​จะ​สัน​ทุก​นาที, และ​หวาด​เพราะ​เจ้า​ตุ​โร​นั้น,</verse>
				<verse number="17">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เปล่า​เสียง​เพลง​โศกเศร้า​เพราะ​เจ้า, และ​จะ​ว่า​แก่​เจ้า​ว่า. เจ้า​เสื่อมเสีย​ลง​มาก​เท่าใด, ที่​ชาว​ทะเล​ได้​อยู่​นั้น, ก็​เป็น​เมือง​มี​ชื่อ​เลื่องลือ, ที่​แข็งแรง​ใน​ทะเล​นั่น. เมือง​ทั้ง​ชาวเมือง​ทั้ง หลาย​นั้น​ที่​ได้​ทำ​ให้​ความ​สะดุ้ง​กลัว​บังเกิด​แก่​คน​ทั้งปวง​ซึ่ง​อยู่​ใน​นั้น,</verse>
				<verse number="18">บัดนี้​เกาะ​ทั้ง​หลาย​จะ​กระเทือน​ใน​วัน​เจ้า​ตก, แท้จริง​เกาะ​ทั้ง​หลาย​ใน​ทะเล​นั้น​ตกตะลึง​เพราะ​การ​ปลาย​มือ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เมื่อ​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​เมือง​ร้าง​เปล่า, ดุจ​เมือง​ทั้ง​หลาย​ที่​ไม่​มี​คน​อยู่. เมื่อ​เรา​ยัง​มหาสมุทร​ให้​มา​เหนือ​เจ้า, และ​น้ำ​เป็น​อัน​มาก​จะ​ปิดบัง​เจ้า,</verse>
				<verse number="20">เรา​จึง​จะ​ทำ​เจ้า​ให้​ทรุด​ลง​กับ​ด้วย​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ลง​ใน​หลุม​ฝัง, ถึง​คน​โบราณ​และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​อัน​ลึก​ใน​ที่​ร้าง​เปล่า​แต่​โบราณ, กับ​ด้วย​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ลง​ไป​ใน​หลุม, เพื่อ​เจ้า​จะ​มิได้​เป็น​ที่​อาศัย, และ​เรา​จะ​ตั้ง​รัศมี​ที่​แผ่น​ดิน​แห่ง​ผู้​มี​ชีวิต,</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​ให้​เจ้า​เป็น​ที่​เสื่อม​ศูนย์​ร้าง​เปล่า, และ​จะ​มิได้​เป็น​อีก​แม้น​เจ้า​จะ​เป็นที่ๆ เขา​ต้อง​สืบหา, แต่​จะ​มิได้​พบ​เจ้า​อีก​ต่อไป​เป็น​นิจ, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​อีก​ว่า.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​เปล่ง​เสียง​โศกเศร้า​เพราะ​ตุ​โร, และ​จง​ว่า​แก่​เมือง ตุ​โร​ว่า, โอ้​เจ้าที่​อยู่​ใน​ปากอ่าว​ทะเล, เป็น​ที่​ผู้​ค้าขาย​สำหรับ​ประชาชน​ใน​เกาะ​มากมาย.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ตุ​โร​เอ๋ย, เจ้า​กล่าว​ว่า, เรา​เป็น​ผู้​งาม​ยิ่ง​ที่สุด,</verse>
				<verse number="4">เขตต์​แดน​ของ​เจ้า​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ทะเล, คน​ทั้ง​หลาย​ผู้​ได้​ก่อสร้าง​เจ้า​ได้​ให้​เจ้า​เป็น​งดงาม​ที่สุด,</verse>
				<verse number="5">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​กะ​ดาน​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​ด้วย​ไม้​สน​มา​แต่​ซะนี​ระ, และ​ตัด​ต้นสน​มา​แต่ละ​บา​โน​น​ทำ​เสากระโดง​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">เขา​ได้​ทำ​กรรเชียง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ด้วย​ไม้​โอ๊ก​อัน​มา​แต่​บา​ซาน, ดาดฟ้า​ของ​เขา​ทำ​ด้วย ไม้​สน​มา​แต่​เมือง​ซิ​ติ​ม​ประดับ​ด้วย​งา.</verse>
				<verse number="7">ผ้าป่าน​เนื้อ​ละเอียด​มี​ลาย​ปัก​มา​แต่​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​เป็น​ใบ​เรือ​ของ​เจ้า, เพื่อ​จะ​ใช้​สำคัญ​ดัง​ธง​สำหรับ​เจ้า, ผ้า​สี​เขียว​ฟ้า​และ​สี​ม่วง​อัน​มา​แต่​เกาะ​ทั้ง​หลาย​แห่ง​อะลี​ซา​ก็​เป็น​เพดาน​แห่ง​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">ชาว​ซี​โดน​และ​ดะ​ระ​วาด​ทั้ง​หลาย​เป็น​ลูกเรือ​ของ​เจ้า, โอ้​ตุ​โร​เอ๋ย, คน​มี​ปัญญา​ใน​พวก​เจ้า​ก็​เป็น​นาย​เรือ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="9">ผู้เฒ่าผู้แก่​เละ​คน​มี​ปัญญา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ฆะบัล​นั้น​อยู่​ใน​เจ้า​เป็น​คน​ตอก​หมัน​ยา​แนว​ของ​เจ้า, กำปั่น​ทั้ง​หลาย​ใน​ทะเล​และ​ลูกเรือ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ก็​อยู่​ใน​เจ้า, เพื่อ​จะ​ค้าขาย​สินค้า​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">ชาว​ฟารัศ​และ​ลูก​และ​ฟูด​อยู่​ใน​กองทัพ​แห่ง​เจ้า, เป็น​คน​รบ​ศึก​สงคราม​ของ​เจ้า, ดั้ง​และ​เกราะ​ศีรษะ​แขวน​ไว้​ใน​เจ้า, เขา​ทั้ง​หลาย​ให้​เจ้า​เป็น​ผู้​งดงาม,</verse>
				<verse number="11">ชาว​อะ​ระ​วาด​และ​กองทัพ​แห่ง​เจ้า​อยู่​บน​กำแพง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​อัน​ล้อมรอบ, และ​พลทหาร​แก​ล้​วก​ล้า​ทั้ง​หลาย​อยู่​ใน​หอคอย​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, เขา​แขวน​ดั้ง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​บน​กำแพง​อัน​ล้อมรอบ​แห่ง​เจ้า, เขา​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ผู้​งดงาม​ยิ่ง​ที่สุด.</verse>
				<verse number="12">เมือง​ธา​ระ​ซิศ​เป็น​พ่อค้า​ขาย​แห่ง​เจ้า​เพราะ​ทรัพย์​สมบัติ​ต่างๆ เป็น​อัน​มาก, เขา​ค้าขาย​ด้วย​เงิน​และ​เหล็ก, และ​เหล็กวิลาด​และ​ตะกั่ว​ที่​ตลาด​แห่ง​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">เมือง​ยา​วาน​และ​ธู​บัน​และ​เมเซ็ด​ก็​เป็น​ที่​ค้าขาย​แก่​เจ้า, เขา​เหล่านั้น​ได้​เอา​ตัว​มนุษย์, และ​เครื่องทอง​แดง​แลก​ที่​ตลาด​แห่ง​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">คน​แต่​เรือน​โธฆัร​มา​ได้​เอา​ม้า​และ​ม้า​ขี่​อย่าง​ดี​และ​ลา​แลก​ที่​ตลาด​แห่ง​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">ชาว​ดะ​ดาน​เป็น​พ่อค้า​แห่ง​เจ้า, เกาะ​มาก​หลาย​เป็น​พ่อค้า​ขาย​ใน​มือ​แห่ง​เจ้า, เขา​เหล่านั้น​เอา​งา​ดุจ​เขา​และ​เอา​ไม้​มะ​เกลือ​มา​ยัง​เจ้า​จะ​แลก​ของ.</verse>
				<verse number="16">เมือง​ซุเรีย​เป็น​พ่อค้า​ขาย​มา (ซื้อ) ของ​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เจ้า​เพราะ​เครื่อง​ทั้งปวง​ที่​เจ้า​ได้​ทำ​ไว้, เขา​ได้​เอา​พลอย​มรกต​สี​ม่วง​เครื่อง​ย้อม, และ​ผ้า​ปัก, และ​ผ้าป่าน​ละเอียด, และ​หิน​ฟอง​น้ำ, และ​พลอย​สีทับทิม​แลก​ที่​ตลาด​แห่ง​เจ้า.</verse>
				<verse number="17">เมือง​ยะฮูดา​และ​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​เขา​เป็น​คน​พ่อค้า​แก่​เจ้า, เขา​ค้าขาย​ด้วย​ข้าวสาลี​มา​แต่​มิ​นีธ​และ​แป​นาก, และ​น้ำผึ้ง​และ​น้ำมัน​และ​กำยาน​ที่​ตลาด​แห่ง​เจ้า.</verse>
				<verse number="18">เมือง​เมเซ็ด​เป็น​ที่​ค้าขาย​แก่​เจ้า​เพราะ​เครื่อง​ทั้งปวง​ที่​เจ้า​ได้​ทำ​ไว้, ด้วย​ทรัพย์​สมบัติ​ต่างๆ เป็น​อัน​มาก, และ​ด้วย​น้ำ​องุ่น​มา​แต่​เฮ​ล​โบ​น, และ​ขน​แกะ​อัน​ขาว.</verse>
				<verse number="19">เมือง​วิ​ดาน​และ​ยา​วาน​ได้​เที่ยว​ไป​มา​ที่​ตลาด​แห่ง เจ้า, เขา​ค้าขาย​ด้วย​เหล็ก​ที่​ขัด​เกลี้ยง​เป็น​เงา, และ​แก​เซีย​และ​แฝกหอม​ที่​ตลาด​แห่ง​เจ้า.</verse>
				<verse number="20">เมือง​ดะ​ดาน​เป็น​พ่อค้า​แก่​เจ้า​ด้วย​ผ้า​ทั้ง​หลาย​สำหรับ​เครื่อง​รถ.</verse>
				<verse number="21">เมือง​อะ​รา​เบีย​และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ของ​เคดาร​ได้​ค้าขาย​ใน​เมือง​ของ​เจ้า, ด้วย​ลูก​แกะ​และ​แกะ​ตัวผู้​และ​แพะ​เขา​เป็น​พ่อค้า​แก่​เจ้า​นั้น​ด้วย​สิ่งของ​เหล่านี้.</verse>
				<verse number="22">พ่อค้า​ทั้ง​หลาย​ของ​เมือง​ซะบา​และ​รา​อะ มา​เขา​เป็น​พ่อค้า​แก่​เจ้า, เขา​ได้​ค้าขาย​ที่​ตลาด​แห่ง​เจ้า​ด้วย​เครื่อง​หอม​อัน​ประเสริฐ​ต่างๆ, และ​ด้วย​พลอย​ทั้ง​หลาย​ที่​วิเศษ, และ​ทองคำ,</verse>
				<verse number="23">เมือง​ฮา​ราน​และ​คะเน​และ​เอเด็น, และ​พ่อค้า​ทั้ง​หลาย​ของ​ซะบา​และ​อา​ซูร, คิละ​มัด​เป็น​พ่อค้า​แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="24">เขา​เหล่านี้​ได้​เป็น​พ่อค้า​ที่​ตลาด​ของ​เจ้า​ด้วย​เสื้อผ้า​อัน​งาม​ดี, คือ​เสื้อ​สีน้ำ​เงิน​และ​ผ้า​ปัก​เป็น​ลวดลาย, และ​หีบ​ผ้า​ยก​ทั้ง​หลาย​ทำ​ด้วย​ไม้​สน​และ​ผูกพัน​ด้วย​เชือก.</verse>
				<verse number="25">กำปั่น​ทั้ง​หลาย​แห่ง เมือง​ธา​ระ​ซิศ​ได้​ไป​มา​ค้าขาย​ที่​ตลาด​แห่ง​เจ้า, และ​เจ้า​ได้​สมบูรณ์​ขึ้น, และ​มี​อำนาจ​เป็น​อัน​มาก​ใน​ท่ามกลาง​ทะเล​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="26">คน​ผู้​ตีกรรเชียง​ของ​เจ้า​ได้​นำ​เจ้า​ไป​ยัง​ทะเล​อัน​ใหญ่, ลม​เบื้อง​ทิศตะวันออก​ยัง​เจ้า​ให้​แตก​ใน​ท่ามกลาง​ทะเล​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="27">ทรัพย์​สมบัติ​และ​ของ​ขาย​และ​สินค้า​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, ลูกเรือ, และ​นาย​เรือ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ตอก​หมัน, และ​ซึ่ง​ค้าขาย​สินค้า​แก่​เจ้า, และ​บรรดา​คน​ศึก​สงคราม​ของ​เจ้า​อยู่​ใน​เจ้า, ทั้ง​พวก​ของ​เจ้าที่​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​จะ​ลง​ไป​ยัง​ท่ามกลาง​ทะเล​ทั้ง​หลาย​ใน​วัน​เป็น​ที่​แตก​แห่ง​เจ้า.</verse>
				<verse number="28">แขวง​เมือง​ทั้งปวง​จะ​กระเทือน​ด้วย​เสียงร้อง​คราง​แห่ง​นาย​เรือ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า,</verse>
				<verse number="29">และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ถือ​กรรเชียง, ลูกเรือ​ทั้ง​หลาย​นาย​กำปั่น​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ทะเล, จะ​ลง​ไป​จาก​กำปั่น​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, และ​จะ​ยืน​ยัง​ที่​แผ่น​ดิน,</verse>
				<verse number="30">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ส่ง​เสียง​ของ​เขา​ให้​ได้ยิน​เหนือ​เจ้า, และ​จะ​ร้อง​คราง​เป็นทุกข์, และ​จะ​ยัง​ผงคลี​ดิน​ให้​ขึ้น​เหนือ​ศีรษะ​ของ​เขา, และ​จะ​นอน​คลุก​เท่า​ไฟ.</verse>
				<verse number="31">และ​เขา ทั้ง​หลาย​จะ​ยัง​ศีรษะ​ให้​ล้าน​ทีเดียว​เพื่อ​เจ้า, และ​จะ​คาด​บั้นเอว​ไว้​ด้วย​ผ้า​เนื้อ​หยาบ​และ​จะ​ร้องไห้​เพราะ​เจ้า​ด้วย​เปล่าเปลี่ยว​ใจ​พิลาป​ร่ำไร​เป็นทุกข์.</verse>
				<verse number="32">และ​เขา​จะ​ส่ง​สำเนียง​ร้องไห้​เป็น​เพลง​โศกเศร้า​เพราะ เจ้า, และ​พิไร​รำพัน​เป็น​คำ​เพลง​ทุกข์​เพราะ​เจ้า​ว่า, ผู้ใด​เป็น​ดุจ​ตุ​โร, เช่น​เขา​ที่​ต้อง​ทำลาย​ใน​ท่ามกลาง​ทะเล​เล่า.</verse>
				<verse number="33">เมื่อ บรรทุก​สินค้า​ของ​เจ้า​ได้​ออก​ไป​ใน​ทะเล​ทั้ง​หลาย, เจ้า​ให้​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​ได้​อิ่ม​บริบูรณ์, และ​ยัง​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​แผ่น​ดิน​ให้​มั่งมี​ด้วย​ทรัพย์​สมบัติ​เป็น​อัน​มาก​และ​สินค้า​แห่ง​เจ้า.</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​เวลา​ที่​เจ้า​ต้อง​หัก​ทำลาย​กัด้วย​ทะเล​ทั้ง​หลาย​ใน​น้ำ​อัน​ลึก, สินค้า​และ​บรรดา​พวก​ของ​เจ้า​ก็ได้​ตก​ล้ม​ใน​ท่ามกลาง​แห่ง​เจ้า.</verse>
				<verse number="35">ชาว​ทั้ง​หลาย​ที่​เกาะ​ก็​ตกตะลึง​ไป​เพราะ​เจ้า, และ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ใน​เกาะ​นั้น​จะ​กลัว​สะท้าน​เป็นอัน​ยิ่ง.</verse>
				<verse number="36">หน้า​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ก็​เศร้า​ซีด​ไป​ด้วย​ความ​ทุกข์, พ่อค้า​ทั้ง​หลาย​ใน​นานา​ประเทศ​ทำ​เสียง​ว่า​ฉิๆ ให้แก่​เจ้า, เจ้า​ก็​เป็น​ที่​น่ากลัว​ไป, และ​จะ​มิได้​เป็น​อีก​สืบไป​เป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​อีก​ว่า.</verse>
				<verse number="2">ดูกร​ท่าน​มนุษย์, จง​กล่าว​แก่​เจ้าแผ่น​ดิน​เมือง​ตุ​โร​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​จิตต์​ใจ​แห่ง​เจ้า​ยก​สูง​ศักดิ์, และ​เจ้า​ได้​ว่า, ตัว​เป็น​พระเจ้า, และ​ตัว​ได้​นั่ง ณ พระที่นั่ง​ของ​พระเจ้า​ใน​ท่ามกลาง​ทะเล, เจ้า​ยัง​เป็น​แต่​มนุษย์, มิได้​เป็น​พระเจ้า, แม้น​เจ้า​ได้​ยัง​ใจ​แห่ง​เจ้า​ดัง​พระทัย​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="3">นี่​แน่ะ, เจ้า​มี​ปัญญา​ฉลาด​กว่า​ดานิเอล, การ​ลับ​ที่​จะ​ซ่อน​แก่​เจ้า​ไม่​มี</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ยัง​ทรัพย์​สมบัติ​ให้​มี​แก่​เจ้า​ด้วย​สติปัญญา​อัน​ฉลาด​และ​ความ​รู้​ของ​เจ้า, และ​ได้​มี​ทอง​และ​เงิน​ใน​คลัง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ได้​กระทำ​ให้​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เจ้า​ทวี​มาก​ขึ้น​ด้วย​สติปัญญา​อัน​ลึก​ใน​การ​ค้าขาย​แห่ง​เจ้า, และ​ใจ​ของ​เจ้า​ก็​เย่อหยิ่ง​ไป​ด้วย​ทรัพย์​สมบัติ​แห่ง​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ดังนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​จึง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ด้วย​เจ้า​ได้​ตั้งใจ​แห่ง​เจ้า​ดัง​พระทัย​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนี้, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ให้​นานา​ประเทศ​มา​เหนือ​เจ้า​คือ​ผู้​ดุร้าย​แห่ง​นานา​ประเทศ​นั้น, และ​เขา​จะ​ชัก​กะ​บี่​ต่อ​ซึ่ง​งดงาม​แห่ง​สติปัญญา​ของ​เจ้า, และ​จะ​ทำ​รัศมี​ของ​เจ้า​ให้​อัปยศ​ไป.</verse>
				<verse number="8">เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ให้​เจ้า​ลง​ไป​ยัง​เหว, เจ้า​จะ​ตาย​เช่น​คนตาย​ที่​ต้อง​แทง​ใน​ท่ามกลาง​ทะเล​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ยัง​จะ​ว่า​ต่อหน้า​คน​ที่​แทง​เจ้า​หรือว่า, เรา​เป็น​พระเจ้า, แต่​เจ้า​เป็น​แต่​มนุษย์, ใน​มือ​แห่ง​คน​ที่​แทง​เจ้า, ก็​มิได้​เป็น​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="10">เจ้า​จะ​ตาย​ดุจ​ความ​ตาย​ทั้ง​หลาย​แห่ง​คน​ที่​มิได้​รับศีล​ตัด, ด้วย​มือ​แห่ง​คน​ต่าง​ประเทศ, เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​ได้​ตรัส​แล้ว</verse>
				<verse number="11">อนึ่ง​ทำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="12">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​กล่าว​คำ​เพลง​โศกเศร้า​ถึง​กษัตริย์​เมือง​ตุ​โร, และ กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ท่าน​ตั้ง​ตัว​เป็น​เยี่ยงอย่าง​ที่​ประเสริฐ​วิเศษ​บริบูรณ์​ด้วย​สติปัญญา, และ​งาม​เลิศ​ที่สุด.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ได้​อยู่​ใน​เอเด็น​ซึ่ง​เป็น​สวน​แห่ง​พระเจ้า, ท่าน​ได้​ประดับ​กาย​ด้วย​พลอย​อัน​วิเศษ​ต่างๆ คือ​พลอย ทับทิม, และ​โต​ปัศ, และ​เพ็ชร​ขาว, และ​มรกต​แก้ว​เบรล. และ​โอ​นิกซ์, และ​ยา​ซิ​เปอ​ระ, และ​สะ​ไฟ​ระ, มรกต, และ​บา​ระ​เก๊​ซ, และ​ทองคำ, ก็​การ​เครื่อง​กลอง​และ​ปี่​ทั้งปวง​ของ​ท่าน​ก็​อยู่​ด้วย​ท่าน, ก็ได้​เตรียม​ไว้​แล้ว​ใน​วันที่​ท่าน​สร้าง​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="14">ท่าน​เป็น​คะ​รูป​อัน​เฉ​ลิม​ที่​บัง​ไว้, และ​เรา​ได้​ตั้ง​ท่าน​ไว้, ท่าน​ได้​อยู่​บน​ภูเขา​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระเจ้า, และ​ท่าน​ได้​เดิน​ไป​มา​ใน​ท่ามกลาง​กอง​เพลิง​ศิลา.</verse>
				<verse number="15">ท่าน​เป็น​ผู้บริสุทธิ์​ใน​ทาง​ทั้งปวง​ของ​ท่าน​ตั้งแต่​วันที่​ท่าน​สร้าง​ไว้, จนถึง​วันที่​การ​ชั่ว​ได้​บังเกิด​เห็น​ใน​ท่าน.</verse>
				<verse number="16">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ให้​ท่ามกลาง​ของ​ท่าน​เต็ม​ด้วย​ความ​ร้ายกาจ​โดย​สินค้า​ของ​ท่าน​เป็น​อัน​มาก, และ​ท่าน​ได้​ทำ​ผิด, เหตุ​ฉะนี้, เรา​จะ​ทิ้ง​ท่าน​ให้​เป็น​มลทิน​ไป​จาก​ภูเขา​แห่ง​พระเจ้า, และ​จะ​ทำลาย​ท่าน, โอ้​คะ​รูป​ที่​บัง​เหนือ​กอง​เพลิง​ศิลา.</verse>
				<verse number="17">จิตต์​ใจ​ของ​ท่าน​เย่อหยิ่ง​ด้วย​การ​งดงาม​ของ​ท่าน, ท่าน​ได้​ทำ​สติปัญญา​ตน​ให้​เป็น​มลทิน​ไป, เพราะ​ท่าน​เห็นแก่​การ​งดงาม, เรา​จะ​ทิ้ง​ท่าน​ลง​ถึง​ดิน, และ​วาง​ท่าน​ลง​ต่อหน้า​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​เพื่อ​กษัตริย์​เหล่านั้น จะ​ได้​เห็น​ท่าน.</verse>
				<verse number="18">ท่าน​ได้​ประมาท​หมิ่น​ใน​บริสุทธิ์​ทั้งปวง​ของ​เรา, เพราะ​การ​ชั่ว​ทั้ง​หลาย​เป็น​อัน​มาก​ของ​ท่าน, ด้วย​การ​อสัตย์​ที่​ค้าขาย​ของ​ท่าน, เหตุ​ฉะนี้​เรา​จะ​ยัง​ไฟ​ให้​ออก​แต่​ท่ามกลาง​ท่าน, ไฟ​นั้น​จะ​เผาผลาญ​ท่าน​เสีย, และ​เรา​จะ​ให้​ท่าน​เป็น​เท่า​ไฟ​บน​แผ่น​ดิน, ต่อตา​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เห็น​ท่าน.</verse>
				<verse number="19">คน​ทั้ง​หลาย​ใน​ท่ามกลาง​นานา​ประเทศ​ที่​รู้จัก​ท่าน​เขา​ตกตะลึง​ไป​เพราะ​ท่าน, ท่าน​ก็​เป็น​ที่​น่ากลัว, และ​จะ​มิได้​เป็น​อีก​ต่อไป​เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="20">และ​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า.</verse>
				<verse number="21">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ตั้งหน้า​ของ​ท่าน​ตรง​เมือง​ซี​โดน, และ​จง​ทำนาย​ต่อ​ซี​โดน​นั้น​และ​จง​ว่า.</verse>
				<verse number="22">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ​ซี​โดน​เอ๋ย, เรา​อยู่​ต่อสู้​เจ้า, เรา​จะ​ได้​เกียรติยศ​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า, เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, ขณะ​เมื่อ​เรา​ทำ​มหันตโทษ​ใน​ซี​โดน, และ​จะ​ได้​เป็น​ที่​นับถือ​ใน​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="23">ด้วยว่า​เรา​จะ​ใช้​โรค​ห่า​ไป​ใน​ซี​โดน, และ​ให้​มี​โลหิต​ใน​ถนน​ทั้งปวง​ใน​ซี​โดน, และ​รอบ​ต่อ​ผู้​ที่​ถูก​อาวุธ​จะ​ตกลง​ใน​เมือง​นั้น​ด้วย​กะ​บี่​อัน​ล้อม​เมือง​นั้น, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า, เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="24">และ​จะ​ไม่​มี​เสี้ยน​อัน​คม, และ​หนาม​อัน​ร้าย, แก่​เรือน​ยิศ​รา​เอล​แต่​บรรดา​ที่​ล้อมรอบ​เขา, ที่​ได้​ดูหมิ่น​เขา, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า.</verse>
				<verse number="25">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เมื่อ​เรา​จะ​รวบรวม​เรือน​ยิศ​รา​เอล​จาก​พวก​นานา ประเทศ​ที่​เขา​กระจัดกระจาย​นั้น, และ​จะ​เป็น​ที่​นับถือ​เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ต่อตา​แห่ง​ประ​เท​ทั้งปวง, เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​เขา​ที่​เรา​ได้​มอบ​ให้แก่​ยา​โค​บ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="26">และ​เขา​จะ​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​โดย​ปกติ, และ​จะ​ทำ​เรือน​สร้าง​สวน​องุ่น​ทั้ง​หลาย, และ​เขา​จะ​อยู่​โดย​ปกติ, เมื่อ​เรา​ทำ​มหันตโทษ​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​อัน​ล้อมรอบ​ที่​ชัง​เขา, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">วันที่​สิบ​สอง​เดือน​ที่​สิบ​ใน​ปี​ที่​สิบ, คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า.</verse>
				<verse number="2">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ตั้งหน้า​ของ​ท่าน​ตรง​ฟา​โร​กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต, และ​พ​ยา​กร​ตำหนิ​ฟา​โร​และ​ตำหนิ​เมือง​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="3">จง​กล่าว​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​เป็น​ฝ่าย​ปรปักษ์​ของ​ฟา​โร​ผู้​กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต, ผู้​เป็น​จร​เข้​ตัว​ใหญ่​ที่​นอน​ตาม​แม่น้ำ​สาย​ทั้งปวง​ของ​เขา, และ​มัก​ว่า, แม่น้ำ​นี้​เป็น​ของ​เรา, เรา​ได้​สร้าง​ไว้​สำหรับ​ตัว,</verse>
				<verse number="4">และ​เรา​จะ​เอา​ขอ​เกี่ยว​คาง​ของ​ท่าน, เรา​จะ​ให้​ปลา​ทั้ง​หลาย​ใน​แม่น้ำ​ติด​อยู่​ใน​เกล็ด​ของ​ท่าน, และ​เรา​จะ​ให้​ท่าน​ขึ้น​จาก​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน, ทั้ง​บรรดา​ปลา​ใน​แม่น้ำ​ทั้ง ปวง​ของ​ท่าน​ที่​ติด​อยู่​ใน​เกล็ด​ของ​ท่าน,</verse>
				<verse number="5">และ​เรา​จะ​ทิ้ง​ท่าน​ไว้​ใน​ป่า​ดอน, ทั้ง​ท่าน​และ​ปลา​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​อยู่​ใน​แม่น้ำ​ทั้งปวง​ของ​ท่าน, ท่าน​จะ​ตก​บน​พื้น​แผ่น​ดิน, ท่าน​จะ​มิได้​รวบรวม​เป็น​หมวดหมู่​กัน, เรา​ได้​ให้​ท่าน​เป็น​อาหาร​ของ​สัตว์​บน​แผ่น​ดิน​และ​นก​ใน​อากาศ.</verse>
				<verse number="6">และ​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​ไม้เท้า​ไม้​อ้อ ของ​เรือน​ยิศ​รา​เอล,</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จับต้อง​ท่าน​ด้วย​มือ, ท่าน​ก็​แตกหัก​ไป, และ​บาด​บ่า​ของ​พวกเขา, และ​เมื่อ​เขา​พิง​ท่านๆ ก็​หัก, แล​ให้​เอว​เขา​เอี้ยว​ไป.</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ยัง​กะ​บี่​ให้​มา​เหนือ​ท่าน, และ​จะ​ตัด​คน​และ​ฝูง​สัตว์​ทั้ง​หลาย​เสีย​จาก​ท่าน.</verse>
				<verse number="9">และ​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​จะ​ได้​เป็น​ที่​ร้าง​เปล่า​และ​เสื่อม​ศูนย์, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​ท่าน​ว่า, แม่น้ำ​เป็น​ของ​ของ​เรา, และ​เรา​ได้​ทำ​แม่น้ำ​นั้น.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนั้น​แน่ะ, เรา​อยู่​ต่อสู้​ท่าน​และ​ต่อ​แม่น้ำ​ทั้งปวง​ของ​ท่าน, เรา​จะ​ยัง​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ให้​เป็น​ที่​สาป​ศูนย์​ร้าง​เปล่า​ไป​ที่​เดียว, ตั้งแต่​มิ​กโดล​จน​ซะเวเน​จน​เขตต์​แดน​เมือง​อาย​ธิ​โอบ.</verse>
				<verse number="11">เท้า​คน​และ​ตีน​สัตว์​ก็​จะ​มิได้​ข้าม​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​ไป, และ​เมือง​นั้น​จะ​มิได้​เป็น​ที่อยู่​สิ้น​สี่​สิบ​ปี.</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ทำ​ให้​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ร้าง​เปล่า​ใน​ท่ามกลาง​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง​อัน​ร้าง​เปล่า, และ​หัวเมือง​ทั้งปวง​แห่ง​เมือง​นั้น​จะ​ได้​ร้าง​เปล่า​สิ้น​สี่​สิบ​ปี​ใน​ท่ามกลาง​หัวเมือง​ทั้งปวง​ที่​สาป​ศูนย์​นั้น, และ​เรา​จะ​ให้​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​พลัดพราก​ไป​นานา​ประเทศ, และ​เรา​จะ​หว่าน​ไป​ใน​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="13">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เมื่อ​ถึง​สิ้น​สี่​สิบ​ปี​นั้น​เรา​จะ​รวบรวม​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​จาก​นานา​ประเทศ​ที่​เขา​กระจัดกระจาย​ไป​อยู่​นั้น,</verse>
				<verse number="14">และ​ซึ่ง​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​เป็น​ชะ​เลย​นั้น​เรา​จะ​ให้​กลับคืน​เสีย, และ​เรา​จะ​นำ​เขา​ทั้ง​หลาย​กลับ​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​ฟัธ​โร​ศ, ถึง​แผ่น​ดิน​ที่​กำเนิด​แห่ง​เขา.</verse>
				<verse number="15">และ​เขา​จะ​เป็น​ประเทศ​อัน​ต่ำ​ใน​ที่​นั้น, ก็​จะ​เป็น​ประเทศ​อัน​ต่ำ​ที่สุด​กว่า​ประเทศ​ทั้งปวง. จะ​มิได้​ยก​ขึ้น​เหนือ​พวก​นานา​ประเทศ​อีก, และ​เรา​จะ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​น้อย​ลง, เพื่อ​เขา​จะ​มิได้​ครอบครอง​ประเทศ​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="16">และ​จะ​มิได้​เป็น​ที่​ไว้ใจ​แก่​เรือน​ยิศ​รา​เอล​อีก, เป็น​ที่​ให้​ความ​ชั่ว​ทั้ง​หลาย​เป็น​ที่​ระลึก, เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​หลง​ไป​ตาม​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​นั้น, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="17">อยู่​มา​ใน​วันที่​หนึ่ง, ใน​เดือน​ต้น, ใน​ปี​ที่​ยี่​สิบ​เจ็ด​นั้น, คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="18">ดูกร​บุตร​มนุษย์, นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​บาบู​โลน​ได้​ให้​กองทัพ​ของ​ท่าน​ทำ​การ​ใหญ่​ต่อสู้​ตุ​โร (จน) ศีรษะ​คน​ทั้งปวง​ล้าน, และ​บ่า​ทั้งปวง​ก็​ปอก, แต่​มิได้​มี​ผลประโยชน์​แก่​ท่าน​และ​แก่​กองทัพ​ของ​ท่าน​แต่​ตุ​โร​ด้วย​การ​ที่​ท่าน​ได้​กระทำ​ต่อสู้​ตุ​โร​นั้น,</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ประทาน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​แก่​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​บาบู​โลน, และ​ท่าน​จะ​นำ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​อาย​ฆุบ​โต​นั้น, และ​จะ​แย่งชิง​กัน​ปล้น​เอา​ของ​ใน​เมือง​นั้น, และ​จะ​หยิบฉวย​เอา​ไป​ของ​นั้น​จะ​ได้​เป็น​บำเหน็จ​แก่​พวก​กองทัพ​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="20">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​ได้​ประทาน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​แก่​ท่าน, เพราะ​การ​ของ​ท่าน​ที่​ท่าน​ได้​กระทำ​ต่อสู้​แก่​เมือง​นั้น, เหตุ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​นั้น​ก็​เพื่อ​เรา.</verse>
				<verse number="21">ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​ยัง​เขา (ศีรษะ) ให้​งอก​ขึ้น​แก่​เรือน​ยิศ​รา​เอล, และ​เรา​จะ​ให้​ท่าน​มี​ปาก​อัน​อ้า​ใน​ท่ามกลาง​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​เขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า.</verse>
				<verse number="2">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ทำนาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, จง​ร้อง​คราง​ว่า, อ้า​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="3">ด้วยว่า​วัน​นั้น​จวน​ใกล้​แล้ว, คือ​วัน​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว, เป็น​วัน​อัน​เมฆ, เป็น​เวลา​แห่ง​นานา ประเทศ.</verse>
				<verse number="4">และ​กะ​บี่​จะ​มา​เหนือ​อาย​ฆุบ​โต, และ​จะ​มี​ความ​สะดุ้ง​ใน​เมือง​อาย​ธิ​โอบ, เพราะ​ผู้​ที่​ถูก​แทง​ด้วย​อาวุธ​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​จะ​ล้ม​ลง, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ใน​เมือง​นั้น​ไป​เสีย, ราก​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​นั้น​จะ​ทำลาย​ลง,</verse>
				<verse number="5">เมือง​อาย​ธิ​โอบ, และ​ฟูด, และ​ลูด, และ​ไพร่​เลว​แห่ง​นานา​ประเทศ, และ​คู​บ, และ​ชาว​แผ่น​ดิน​ที่​เป็นมิตร​ไมตรี​นั้น, จะ​ล้ม​ลง​ด้วย​เขา​ทั้ง​หลาย​เพราะ​กะ​บี่.</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ประคับประคอง​อาย​ฆุบ​โต​นั้น​จะ​ล้ม​ลง, ซึ่ง​ถือตัว​เพราะ​ฤทธิ์​จะ​เสื่อมถอย​ไป, ใน​เมือง​นั้น​ตั้งแต่​มิ​ก​โดน​จนถึง​ซะเวเน​เขา​จะ​ล้ม​ลง​ด้วย​กะ​บี่.</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ร้าง​เปล่า​ใน​ท่ามกลาง​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง​ที่​ร้าง​เปล่า​นั้น, และ​หัวเมือง​ทั้งปวง​นั้น​จะ​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​หัวเมือง​ทั้งปวง​ที่​ชำรุด​ร้าง​เปล่า​นั้น.</verse>
				<verse number="8">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, เมื่อ​เรา​ให้​ไฟ​ติด​ใน​อาย​ฆุบ​โต, และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ช่วย​อาย​ฆุบ​โต​นั้น​จะ​หัก​ลง.</verse>
				<verse number="9">ใน​วัน​นั้น​ทูต​ทั้ง​หลาย​จะ​ออก​ไป​ต่อหน้า​เรา​ด้วย​กำปั่น, เพื่อ​จะ​ให้​อาย​ธิ​โอบ​อัน​อยู่​เลินเล่อ​ได้​ความ​กลัว, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​ความ​สะดุ้ง, ดุจ​วัน​แห่ง​อาย​ฆุบ​โต, เพราะ​นี่​แน่ะ, วัน​นั้น​มา​อยู่.</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​จะ​ยัง​ความ​บริบูรณ์​แห่ง​อาย​ฆุบ​โต​ให้​สิ้น​ไป​ด้วย​พระ​หัตถ์​นะ​บูคัศเนซัร​เจ้าแผ่น​ดิน​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="11">ท่าน​ทั้ง​พล​ไพร่​ของ​ท่าน​ด้วย, เป็น​ที่​น่ากลัว​แห่ง​ประเทศ​ต่างๆ, ก็​จะ​มา​อยู่​เพื่อ​จะ​ทำลาย​แผ่น​ดิน​นั้น, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ชัก​กะ​บี่​ของ​เขา​ออก​ต่อสู้​อาย​ฆุบ​โต, และ​จะ​ให้​แผ่น​ดิน​นั้น​เต็มไปด้วย​คน​ต้อง​อาวุธ​ตาย.</verse>
				<verse number="12">และ​เรา​จะ​ให้​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​แห้งแล้ง​ไป, และ​จะ​ขาย​แผ่น​ดิน​ใน​มือ​คน​ชั่ว, และ​เรา​จะ​ยัง​แผ่น​ดิน​และ​ความ​บริบูรณ์​แห่ง​แผ่น​ดิน​นั้น​ให้​เป็น​ที่​ร้าง​เปล่า​ด้วย​มือ​แห่ง​คนต่างๆ ประเทศ, เรา​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แล้ว.</verse>
				<verse number="13">ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​จะ​ทำลาย​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย, และ​เรา​จะ​ให้​รูป​ทั้งปวง​สิ้น​ไป​จาก​เมือง​โน​พ, และ​จะ​ไม่​มี​เจ้า​ใน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​อีก, และ​เรา​จะ​ให้​มี​ความ​กลัว​ใน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​นั้น.</verse>
				<verse number="14">และ​เรา​จะ​ให้​เมือง​พัธ​โร​ศ​ร้าง​เปล่า, และ​จะ​ให้​ไฟ​ติด​ใน​เมือง​โซ​อัน, และ​จะ​ทำ​มหันตโทษ​แก่​เมือง​โน​พ.</verse>
				<verse number="15">และ​เรา​จะ​เท​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​เหนือ​เมือง​ซี​น, คือ​ป้อม​แห่ง​อาย​ฆุบ​โต, และ​เรา​ตัด​ชีวิต​คน​เป็น​อัน​มาก​แห่ง​โน​พ.</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​ยัง​ไฟ​ให้​ติด​ใน​อาย​ฆุบ​โต, และ​เมือง​ซี​น​จะ​มี​ความ​เจ็บปวด​มาก​และ​เมือง​โน​พ​จะ​เป็น​ที่​แยก​จาก​กัน,และ​เมือง​โน​พ​จะ​มี​ความ​ทุกข์​อยู่​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="17">คน​หนุ่ม​ทั้งปวง​แห่ง​เมือง​อา​เว็น​และ​แห่ง​เมือง​พิเบ​เซ​ร็จ​จะ​ล้ม​ลง​เพราะ​กะ​บี่, และ​เขา​เหล่านี้​จะ​ต้อง​ไป​เป็น​ชะ​เลย.</verse>
				<verse number="18">วัน​นั้น​จะ​เป็น​มีด​มัว​ใน​เมือง​ธาฟะเนศ, เมื่อ​เรา​จะ​หัก​แอก​ทั้ง​หลาย​แห่ง​อาย​ฆุบ​โต​ใน​ที่​นั้น, และ​ซึ่ง​ถือตัว​เพราะ​ฤทธิ์​จะ​สิ้น​ไป​ใน​ที่นั่น, ฝ่าย​เมือง​นั้น​เมฆ​จะ​ปิดบัง​เสีย, บุตรหญิง​ทั้งปวง​แห่ง​เมือง​นั้น​จะ​ต้อง​ไป​เป็น​ชะ​เลย.</verse>
				<verse number="19">อย่าง​นั้น​เรา​จะ​ทำ​มหันตโทษ​ใน​อาย​ฆุบ​โต, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="20">อยู่​มา​ใน​วันที่​เจ็ด​แห่ง​เดือน​ที่​หนึ่ง​ใน​ปี​ที่​สิบ​เอ็ด. คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า.</verse>
				<verse number="21">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, แขน​ของ​ฟา​โร​กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต​นั้น​เรา​ได้​หัก​เสียแล้ว, และ​นี่​แน่ะ​แขน​นั้น​จะ​มิได้​พัน (ผ้า) เพื่อ​จะ​ใส่​ยา, มิได้​ใส่​ผ้า​พัน​ไว้​ให้​มี​กำลัง​เพื่อ​จะ​ถือ​ดาบ.</verse>
				<verse number="22">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ​เรา​อยู่​ต่อสู้​ฟา​โร​กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต, แขน​ทั้ง​สอง​ของ​ท่าน​ที่​เป็นกำลัง​นั้น​เรา​ก็​หัก​แล้ว, และ​เรา​จะ​ยัง​กะ​บี่​ให้​ตก​จาก​มือ​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="23">และ​เรา​จะ​ให้​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​พลัดพราก​ไป​ใน​นานา​ประเทศ, และ​จะ​ให้​กระจัดกระจาย​ไป​ใน​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="24">และ​เรา​จะ​ทำ​แขน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​กษัตริย์​บาบู​โลน​ให้​มี​กำลัง​ขึ้น, และ​เรา​ให้​กะ​บี่​ของ​เรา​ใน หัตถ์​ท่าน​และ​จะ​หัก​แขน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ฟา​โร, และ​ท่าน​จะ​ร้อง​คราง​ดุจ​เสียงร้อง​คราง​ของ​คน​ต้อง​อาวุธ​ต่อหน้า​ท่าน.</verse>
				<verse number="25">และ​เรา​จะ​ยัง​แขน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​กษัตริย์​บาบู​โลน​ให้​มี​กำลัง​ขึ้น, แต่​แขน​ทั้ง​หลาย​ของ​ฟา​โร​จะ​ตกลง, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา. ขณะ​เมื่อ​เรา​ให้​กะ​บี่​ของ​เรา​ใน​หัตถ์​กษัตริย์​บา​บุ​โลน, และ​ท่าน​จะ​เงื้อ​กะ​บี่​นั้น​ต่อ​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต,</verse>
				<verse number="26">และ​เรา​จะ​ให้​ชาว​อาย​ฆุบ​โต​พลัดพราก​ไป​ใน​นานา​ประเทศ, และ​จะ​ให้​กระจัดกระจาย​ไป​ใน​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">อยู่​มา​ใน​วันที่​หนึ่ง​เดือน​ที่​สาม​ใน​ปี​ที่​สิบ​เอ็ด, คำ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า.</verse>
				<verse number="2">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ว่า​แก่​ฟา​โร​กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต​และ​แก่​ฝูง​คน​ของ​ท่าน​ว่า, ท่าน​เป็น​เหมือน​ผู้ใด​ใน​ที่​ท่าน​เป็นใหญ่​นั้น.</verse>
				<verse number="3">นี่​แน่ะ​ชาว​อะซู​ระ​นั้น​เป็นต้น​สน​ใน​ละ​บา​โน​น, มี​กิ่ง​ทั้ง​หลาย​งาม​และ​มี​พุ่ม​อัน​ร่มรื่น​มี​สัญ​ฐาน​สูง​และ​ยอด​ของ​มัน​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​กิ่ง​พุ่ม​ครึ้ม​นั้น. น้ำ​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ให้​ต้นไม้​เจริญ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="4">น้ำ​ที่​ลึก​ได้​ยก​ต้น​ให้​สูง, กระ​แสร์​น้ำ​ทั้ง​หลาย​ที่​ลึก​นั้น​ได้​ล้อมรอบ​ที่​ปลูก​ต้นไม้​นั้น, และ​ให้​ร่อง​น้ำ​ทั้งปวง​ไป​ยัง​ต้นไม้​อัน​อยู่​ใน​ไร่,</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ฉะนี้​สัญ​ฐาน​ต้น​นั้น​จึง​สูง​กว่า​ต้นไม้​ทั้งปวง​ใน​ไร่นา, และ​แขนง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ต้น​นั้น​ก็​ทวี​บริบูรณ์​ขึ้น, และ​กิ่ง​ทั้งปวง​แห่ง​ไม้​นั้น​ก็​ยาว​ออก. เมื่อ​แตก​ออก​นั้น​ก็​เพราะ​น้ำ​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="6">นก​ทั้งปวง​ใน​อากาศ​ได้​ทำ​รัง​ใน​กิ่ง​ทั้ง​หลาย, และ​สัตว์​จัตุ​บาท​ทั้งปวง​ใน​นา​ได้​ตก​ลูก​ใต้​กิ่ง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ต้น​นั้น, และ​นานา​ประเทศ​อัน​ใหญ่​ได้​อาศัย​ใต้​ร่ม​ท่าน.</verse>
				<verse number="7">อย่าง​นั้น​ท่าน​ก็​งดงาม​ด้วย​ท่าน​เป็นใหญ่​นั้น, ด้วย​กิ่ง​ทั้ง ปวง​ของ​ท่าน​ยาว, เพราะ​ราก​ของ​ท่าน​อยู่​ใน​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​อัน​ใหญ่.</verse>
				<verse number="8">ต้นสน​ทั้งปวง​ใน​สวน​แห่ง​พระเจ้า​จะ​ปกคลุม​ท่าน​มิได้, ต้น​เฟอ​ระ​ทั้ง​หลาย​ไม่​เป็น​ดัง​กิ่ง​แห่ง​ท่าน, และ​ต้น​เปล​น​ทั้ง​หลาย​ไม่​เป็น​ดัง​กิ่ง​แห่ง​ท่าน, และ​ต้นไม้​ใดๆ ใน สวน​แห่ง​พระเจ้า​ไม่​มี​งดงาม​เหมือน​ท่าน.</verse>
				<verse number="9">เรา​ได้​ทำ​ให้​ท่าน​งดงาม​โดย​กิ่ง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ท่าน, กิ่ง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ต้นไม้​ที่อยู่​ใน​สวน​แห่ง​พระเจ้า​อัน​อยู่​ใน​เอเด็น​ได้​อิจฉา​ท่าน.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​ท่าน​ได้​ยก​ตน​ขึ้น​ไป​ลอย, และ​ท่าน​ได้​ให้​ยอด​ของ​ท่าน​ขึ้น​สูง​เทียม​เมฆ, และ​จิตต์​ใจ​ของ​ท่าน​ได้​เย่อ หยิ่ง​เพราะ​ความ​สูง​ระหง.</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​ให้​ท่าน​ตก​อยู่​ใน​มือ​ของ​คน​ผู้​มี​อำนาจ​ราช​ศักดิ์​ใน​นานา​ประเทศ​ท่าน​ผู้​นั้น​จะ​เล่น งาน​ท่าน​เป็นแน่, เรา​ได้​ไล่​ท่าน​ออก​เพราะ​ความ​ชั่ว​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="12">และ​แขกเมือง​ของ​นานา​ประเทศ​ผู้​เป็น​น่ากลัว​ได้​ตัด​ท่าน​และ​ได้​ละทิ้ง​ท่าน​เสีย. กิ่ง​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ได้​ตก​ที่​ภูเขา​และ​เนินเขา​ทั้ง​หลาย​และ​กิ่ง​พุ่ม​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ก็​หัก​ไป​ใน​ร่อง​น้ำ​ที่​แผ่น​ดิน​นั้น. และ​ประชาชน​ทั้ง​หลาย​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​ได้​ลง​จาก​ร่ม​ของ​ท่าน, และ​ได้​ละทิ้ง​ท่าน​เสีย.</verse>
				<verse number="13">นก​ทั้ง​หลาย​ใน​อากาศ​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​ที่ๆ ท่าน​ตก​นั้น, และ​สัตว์​ทั้ง​หลาย​ใน​นา​จะ​อยู่​ใน​กิ่ง​พุ่ม​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ท่าน.</verse>
				<verse number="14">เพื่อ​ต้นไม้​ทั้ง​หลาย​ใดๆ ใน​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​จะ​มิได้​อวด​ตัว​เป็น​ที่​สูง​ศักดิ์​เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​เป็น​ที่​สูง, และ​จะ​มิได้​ยัง​ยอด​ของ​ตน​ให้​ขึ้น​ไป​ใน​ท่ามกลาง​กิ่ง​พุ่ม​ทั้ง​หลาย, และ​เพื่อ​ต้น​ทั้ง​หลาย​ที่​สูบ​น้ำ​จะ​มิได้​ยืน​เพราะ​ต้น​เป็นใหญ่, เพราะว่า​ใน​ท่ามกลาง​มนุษย์​ทั้ง​หลาย, เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​ที่​มอบ​ไว้​แก่​ความ​ตาย, ที่​ลง​ไป​ยัง​ขุม​ใน​ภายใต้​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ใน​วันที่​ท่าน​ลง​ไป​ถึง​นรก​เรา​ทำ​ให้​พิลาป​ร้องไห้, เรา​ได้​ปิดบัง​ที่​ระลึก​นั้น​เหนือ​ท่าน, และ​ได้​ยึด​หน่วง​กระ​แสร์​น้ำ​ทั้ง​หลาย​ที่​ลึก​ไว้, และ​น้ำ​ทั้ง​หลาย​ก็​หยุด, และ​เรา​ทำ​ละ​บา​โน​น​ให้​ร้อง​คราง​เพราะ​ท่าน, และ​ต้นไม้​ทั้ง​หลาย​ใน​นา​นั้น​ได้​สลบ​ไป​เพราะ​ท่าน.</verse>
				<verse number="16">เรา​ให้​นานา​ประเทศ​หวั่นไหว​เพราะ​เสียง​ตก​แห่ง​ท่าน​นั้น, ขณะ​เมื่อ​เรา​ยัง​ท่าน​ให้​ลง​ไป​ถึง​นรก​กับ​ด้วย​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ลง​ไป​ยัง​ขุม, และ​ต้นไม้​ทั้ง​หลาย​ใน​เอเด็น​ต้นไม้​อัน​ดี​อัน​วิเศษ​ที่สุด​แห่ง​ละ​บา​โน​น, บรรดา​ที่​สูบ​น้ำ​นั้น​ได้​ทุเลา​ใน​ใต้​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="17">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ลง​ไป​กับ​ท่าน​ทั้ง​นรก​ด้วย​ถึง​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ถูก แทง​ตาย​ด้วย​กะ​บี่, คือ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ดุจ​แขน​ของ​ท่าน​ที่, (พิง) อาศัย​ใต้​ร่ม​แห่ง​ท่าน, ใน​ท่ามกลาง​แห่ง​นานา​ประเทศ,</verse>
				<verse number="18">ท่าน​เหมือน​ผู้ใด​ใน​ยศ​และ​ความ​เป็นใหญ่​ใน​ท่ามกลาง​ต้นไม้​ทั้ง​หลาย​ใน​เอเด็น, แต่​ท่าน​จะ​ต้อง​ล้ม​ลง​กับ​ต้นไม้​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เอเด็น​ถึง​ที่สุด​ภายใต้​แผ่น​ดิน, ท่าน​จะ​ต้อง​นอน​ใน​ท่ามกลาง​คน​ที่​มิได้​รับศีล​ตัด​กับ​ด้วย​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​แทง​ด้วย​กะ​บี่, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า​นี่​และ​ฟา​โร​ทั้ง​พวก​ของ​ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">และ​อยู่​มา​ใน​วันที่​หนึ่ง​แห่ง​เดือน​ที่​สิบ​สอง​ใน​ปี​ที่​สิบ​สอง, คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า.</verse>
				<verse number="2">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​เอา​เพลง​โศก​ไป​ร้อง​ให้​ฟา​โร​กษัตริย์​อาย​ฆุบ​โต​ฟัง​ว่า​ดังนี้, ท่าน​เอา​ตัว​ท่าน​ไป​เปรียบ​ว่า​เป็น​สิงห์​หนุ่ม​ของ​นานา​ประเทศ, แต่​ท่าน​ก็​เป็น​เพียง​จร​เข้​ใน​แม่น้ำ​เท่านั้น, และ​ท่าน​คลาน​ไป​ตาม​แม่น้ำ​สาย​ต่างๆ ของ​ท่าน, และ​กวน​น้ำ​ใน​แม่น้ำ​ด้วย​เท้า​ของ​ท่าน, และ​ทำ​แม่น้ำ​ของ​พวกเขา​ให้​ขุ่น​ไป.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​จะ​ทอด​อวน​ของ​เรา​ครอบ​ท่าน​ใน​ที่​ชุมนุม​แห่ง​คน​ต่าง​ประเทศ​เป็น​อัน​มาก, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ฉุด​ท่าน​ทั้ง​อวน​ของ​เรา​ขึ้น, และ​เรา​จะ​ทิ้ง​ท่าน​ไว้ บน​บก.</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ทิ้ง​ท่าน​ไว้​บน​ท้อง​นา, และ​จะ​ให้​นก​ทั้ง​หลาย​ใน​อากาศ​ลง​มา​เกาะ​บน​ท่าน, และ​เรา​จะ​ให้​สัตว์​ทั้ง​หลาย บน​บก​กิน​ท่าน​อิ่มหนำ.</verse>
				<verse number="5">และ​เรา​จะ​วาง​เนื้อ​ของ​ท่าน​ไว้​บน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย, และ​จะ​ให้​หว่าง​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​เต็ม​ด้วย​ร่างกาย​อัน​กำยำ​ของ​ท่าน,</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​เอา​โลหิต​ของ​ท่าน​รด​แผ่น​ดิน​ที่​น้ำเคย​ท่วม, จนถึง​ปวง​ภูเขา, และ​มวล​แม่น้ำ​จะ​มี​กาย​ของ​ท่าน​เต็ม​ไป,</verse>
				<verse number="7">และ​เรา​จะ​ปิดบัง​เวหา​ขณะ​เมื่อ​เรา​ดับ​ท่าน, และ​จะ​ให้​ดาว​ทั้ง​หลาย​ใน​เวหา​นั้น​มัว​ไป, เรา​จะ​ปิดบัง​อาทิตย์​เสีย​ด้วย​เมฆ, และ​ดวงจันทร์​จะ​มิได้​ส่องแสง​สว่าง, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า,</verse>
				<verse number="8">ดวง​สว่าง​ทั้ง​หลาย​ใน​เวหา​นั้น​เรา​จะ​ให้​มัว​ลง​เพราะ​ท่าน, และ​จะ​ให้​เป็น​มืด​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ให้​ใจ​ของ​คน​นานาชาติ​พล​ลอย​เป็นทุกข์​ไป​ด้วย, เมื่อ​เรา​จะ​ยัง​ความ​พินาศ​ของ​ท่าน​ให้​มา​ใน​นานา​ประเทศ, คือ​เหนือ​แผ่น​ดิน​ทั้ง​หลาย​ที่​ท่าน​มิได้​รู้​นั้น,</verse>
				<verse number="10">แท้จริง​เรา​จะ​ให้​ชาว​ประเทศ​เป็น​อัน​มาก​วิตก​ไป, เพราะ​ท่าน​และ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ใน​ประเทศ​นั้น​จะ​สะทกสะท้าน​กลัว​เป็น​อย่างยิ่ง​ก็​เพราะ​ท่าน. เมื่อ​เรา​จะ​แกว่ง​กะ​บี่​ของ​เรา​ต่อหน้า​เขา​ทั้ง​หลาย. และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​สะทกสะท้าน​กลัว​ตาย​อยู่​ทุก​นา​ฑี, ใน​วันที่​ท่าน​ล้ม​คว่ำ​ลง​นั้น.</verse>
				<verse number="11">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, กะ​บี่​แห่ง​กษัตริย์​บาบู​โลน​จะ​มา​ยัง​ท่าน.</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ให้​ฝูง​คน​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ตาย​ด้วย​กะ​บี่​ของ​ปวง​คน​มี​กำลัง, คือ​ประเทศ​ซึ่ง​มี​อานุภาพ​ทุก​ประเทศ, และ​เขา​จะ​ทำลาย​ความ​ยะโส​ของ​อาย​ฆุบ​โต, และ​ฝูง​คน​ทั้ง​หลาย​ของ​อาย​ฆุบ​โต​นั้น​จะ​ต้อง​พินาศ​ไป.</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ทำลาย​สัตว์​ทั้ง​หลาย​ใน​ประเทศ​นั้น​บรรดา​ที่อยู่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​เสีย​มากมาย, และ​เท้า​มนุษย์​จะ​มิได้​ทำ​น้ำ​นั้น​ให้​ขุ่น​อีก, และ​กีบ​สัตว์​ทั้ง​หลาย​จะ​มิได้​ทำ​น้ำ​นั้น​ให้​ขุ่น​อีก.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, ใน​เวลา​นั้น​เรา​จะ​ให้​น้ำ​ตาม​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​ใส, และ​จะ​ให้​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ไหล​ดุจ​น้ำมัน.</verse>
				<verse number="15">ขณะ​เมื่อ​เรา​จะ​ให้​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​ร้าง​เปล่า​ไป, และ​แผ่น​ดิน​นั้น​จะ​ยับเยิน​ปราศ​จาก​สิ่ง​อัน​สมบูรณ์​ของ​ตน, ใน​ขณะ​เรา​จะ​ตี​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อาศัย​ที่อยู่​ใน​เมือง​นั้น, เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, นี่แหละ​คือ​เพลง​โศก​ที่​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เอา​ไป​สวด, บุตรหญิง​ทั้ง​หลาย​ใน​นานา​ประเทศ​จะ​ได้​สวด​ด้วย, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​สวด​เพลง​โศก​อาลัย​อาย​ฆุบ​โต, และ​อาลัย​ฝูง​คน​ทั้ง​หลาย​ของ​อาย​ฆุบ​โต​นั้น</verse>
				<verse number="17">และ​อยู่​มา​ใน​วันที่​สิบ​ห้า​ใน​ปี​ที่​สิบ​สอง​ใน​เดือน​นั้น, คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="18">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​พิลาป​ร่ำไห้​อาลัย​ฝูง​คน​ของ​อาย​ฆุบ​โต. ตัว​เจ้า​และ​ธิดา​ซอง​ประเทศ​ที่​มี​อานุภาพ​จง​สวด​เพลง​โศก​ส่ง​คน​เหล่านั้น​ลง​ไป​ยัง​โลหิต​ดิน, และ​สวด​ส่ง​ให้​คน​ที่​ลง​หลุม​พร้อมกัน​ไป​ที่​เดียว.</verse>
				<verse number="19">แม่น้ำ​เจ้า​จะ​งาม​ไม่​มี​ตัว​จับ, เจ้า​เป็น​คน​งดงาม​กว่า​ก็​จง​ลง​ไป​นอน​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ไม่​ได้​เข้า​พิธี​สุ​นัด.</verse>
				<verse number="20">เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​นอน​ตาย​ใน​ท่ามกลาง​คน​ที่​ต้อง​แทง​ตาย​ด้วย​กะ​บี่.</verse>
				<verse number="21">ตัว​เจ้า​กับ​ทั้ง​ฝูง​คน​ของ​เจ้า​ลง​ไป​นอน​เถอะ, แล้ว​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​กำ​ลัง​จะ​พูด​แก่​ท่าน​กับ​ทั้ง​ผู้ช่วย​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ใน​ที่​ท่ามกลาง​นรก​ว่า, เขา​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ลง​มา​นอน​กับ​คน​ที่​มิได้​เข้า​พิธี​สุ​นัด, ต้อง​มา​นอน​ใน​หมู่​คน​ที่​ถูก​แทง​ตาย​ด้วย​กะ​บี่.</verse>
				<verse number="22">ชาว​อะซู​ระ​ทั้ง​พวก​ของ​เขา​ก็​อยู่​ที่นั่น, หลุม​ฝังศพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​อยู่​ล้อมรอบ​เขา, เขา​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ถูก​แทง​ล้ม​ลง​ตาย​เพราะ​กะ​บี่.</verse>
				<verse number="23">หลุม​ฝังศพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ตั้งอยู่​ก้นบึ้ง​ใน​เมือง​ผี, และ​พวก​ของ​เขา​อยู่​ล้อมรอบ​หลุม​ฝังศพ​เขา, เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​ทำ​ให้​มี​ความ​สะดุ้ง​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​คน​มี​ชีวิต​ต้อง​ถูก​แทง​ล้ม​ลง​ตาย​เพราะ​กะ​บี่.</verse>
				<verse number="24">ชาว​เอ​ลาม​รวม​ทั้ง​พวก​ของ​เขา​มี​หลุม​ฝังศพ​เรียงราย​อยู่​รอบ​เขา, เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​มิได้​เข้า​พิธี​สุ​นัด​ก็​ถูก​คม​กะ​บี่​ตาย, ลง​ไป​นอน​อยู่​ก้น​พิภพ, คือ​คน​ที่​ทำ​ความ​ตระหนกตกใจ​ให้แก่​คน​บน​พิภพ, และ​เขา​ต้อง​พลอย​ทน​ความ​อาย​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ลง​ไป​ยัง​ขุม.</verse>
				<verse number="25">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตั้ง​เตียง​ใน​หว่าง​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​ถูก​แทง​ตาย​รวม​ทั้ง​พวก​ของ​เขา, หลุม​ฝังศพ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​อยู่​ล้อมรอบ​เขา, เขา​ทั้ง หลาย​มิได้​เข้า​พิธี​สุ​นัด​ก็​ต้อง​ถูก​แทง​ด้วย​กะ​บี่, ด้วย​เขา​ทำ​ความ​ตระหนกตกใจ​ไว้​ใน​แผ่น​ดิน​แห่ง​คน​ซึ่ง​มี​ชีวิต, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ทน​ซึ่ง​ความ​อาย​ของ​เขา​กับ​ด้วย​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ลง​ไป​ยัง​ขุม, เขา​ถูก​ตั้ง​ไว้​ใน​ท่ามกลาง​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ถูก​แทง​ตาย.</verse>
				<verse number="26">ชาว​เมเซ็ค, ธูบัล, และ​ทั้ง​พวกเขา​อยู่​ที่นั่น, หลุม​ฟัง​ศพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​อยู่​ล้อมรอบ​เขา.</verse>
				<verse number="27">เขา​ทั้ง​หลาย​มิได้​เข้า​พิธี​สุ​นัด​ถูก​แทง​ด้วย​กะ​บี่​ตาย, ด้วย​เขา​ทำ​ความ​ตระหนกตกใจ​ไว้​ใน​แผ่น​ดิน​แห่ง​คน​ซึ่ง​มี​ชีวิต,</verse>
				<verse number="28">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​มิได้​นอน​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​กำลัง​มาก​ที่​มิได้​เข้า​พิธี​สุ​นัด​ตกลง​ไป, ที่​ได้​ลง​ไป​ถึง​นรก​กับ​เครื่อง​รบ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​วาง​กะ​บี่​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ใต้​ศีรษะ​เขา, และ​บาป​โทษ​อยู่​ใน​กะ​ดู​ก​เขา, ด้วย​เขา​ได้​ก่อ​ให้​เกิด​ความ​ตระหนกตกใจ​แก่​คน​ที่​มี​กำลัง​มาก​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​คน​เป็น​ซึ่ง​มี​ชีวิต. แต่​ท่าน​จะ​ต้อง​หัก​ลง​ใน​ท่ามกลาง​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มิได้​เข้า​พิธี​สุ​กัด, และ​จะ​นอน​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ถูก​แทง​ตาย​ด้วย​กะ​บี่,</verse>
				<verse number="29">ยัง​มี​ชาว​อะ​โดม และ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แห่ง​อะ​โดม​นั้น, ทั้งคน​มี​กำลัง​ของ​เขา​ต้อง​อยู่​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ถูก​แทง​ด้วย​กะ​บี่, เขา​ทั้ง​หลาย​ต้อง​นอน​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มิได้​เข้า​พิธี​สุ​นัด, และ​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ลง​ไป​ยัง​ขุม,</verse>
				<verse number="30">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​มา​แต่​ทิศเหนือ​กอ​ยู่​ที่นั่น, ท่ามกลาง​คน​ชาว​ซี​โอน​ทั้งปวง, ที่​ได้​ลง​ไป​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ถูก​แทง, เขา​ทั้ง​หลาย​อาย​เพราะ​ความ กลัว​ที่​เขา​ให้​บังเกิด​เพราะ​กำลัง​ของ​เขา​เป็น​อัน​มาก, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​มิได้​เข้า​พิธี​สุ​นัด​นอน​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ถูก​แทง​ด้วย​กะ​บี่, และ​ทน​ซึ่ง​ความ​อาย​ของ​เขา​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ลง​ไป​ยัง​ขุม.</verse>
				<verse number="31">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, ฟาโร​จะ​ได้​เห็น​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​จะ​ได้​ทุเลา​เพราะ​ฝูง​คน​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน, ฟาโร​และ​บรรดา​พล​พวก​ของ​ท่าน​ถูก​แทง​ด้วย​กะ​บี่.</verse>
				<verse number="32">ด้วยว่า​เรา​ได้​ให้​มี​ความ​กลัว​ของ​ท่าน​เกิด​ไว้​ใน​แผ่น​ดิน​แห่ง​คน​อัน​มี​ชีวิต, และ​ท่าน​จะ​ต้อง​นอน​ใน​ท่ามกลาง​คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​มิได้​เข้า​พิธี​สุ​นัด, กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ถูก​แทง​ด้วย​กะ​บี่, คือ​ทั้ง​ฟา​โร​และ​พวก​ของ​ท่าน, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">และ​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="2">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​กล่าว​แก่​ลูกหลาน​แห่ง​พล​ไพร่​แห่ง​ท่าน, และ​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ขณะ​เมื่อ​เรา​ให้​กะ​บี่​มา​เหนือ​แผ่น​ดิน, ถ้า​พล​ไพร่​แห่ง​แผ่น​ดิน​นั้น​เอา​คน​ผู้​หนึ่ง​แต่​เขตต์​แดน​ของ​เขา, และ​ตั้ง​คน​นั้น​เป็น​ผู้​ตรวจตรา​ดูแล​สำหรับ​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="3">ถ้า​เมื่อ​ผู้​นั้น​เห็น​กะ​บี่​มา​อยู่​เหนือ​แผ่น​ดิน, ก็​เป่าแตร​เตือนสติ​พล​ไพร่​นั้น,</verse>
				<verse number="4">ขณะ​ผู้ใดๆ ยินเสียง​แตร​นั้น, และ​มิได้​ระวัง​ตัว, ถ้า​กะ​บี่​มา​เอา​เขา​ไป​เสีย, โลหิต​ของ​เขา​จะ​อยู่​ใน​ศีรษะ​ของ​เขา​เอง,</verse>
				<verse number="5">เขา​ได้ยิน​เสียง​แตร​นั้น​และ​มิได้​ระวัง​ตัว, โลหิต​ของ​เขา​จะ​อยู่​ใน​เขา. แต่​ถ้า​เขา​ได้​ระวัง​ตัว​นั้น​ก็​จะ​ได้​ทำ​ตัว​ให้​รอด,</verse>
				<verse number="6">แต่​ถ้า​ผู้​ตรวจตรา​แลเห็น​กะ​บี่​มา, และ​ไม่​ได้​เตือนสติ​พล​ไพร่, และ​กะ​บี่​มา​เอา​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ไป​จาก​เขา​ทั้ง​หลาย. ผู้​นั้น​ก็​ต้อง​ไป​ตาม​บาป​โทษ​ของ​ตน, แต่​โลหิต​ของ​เขา​เรา​จะ​เรียก​เอาแต่​มือ​คน​ตรวจตรา​นั้น.</verse>
				<verse number="7">อย่าง​นั้น​ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, เรา​ได้​ตั้ง​ท่าน​เป็น​ผู้​ตรวจตรา​สำหรับ​เรือน​ยิศ​รา​เอล, เหตุ​ฉะนี้​ท่าน​จง​ฟัง​คำ​แต่​พระโอษฐ์​ของ​เรา, และ​เตือนสติ​เขา​ทั้ง​หลาย​เพราะ​เรา.</verse>
				<verse number="8">ขณะ​เมื่อ​เรา​ว่า​แก่​คน​ชั่ว​ว่า, คน​ชั่ว​เอ๋ย, เจ้า​จะ​ตาย​เป็น​แท้, และ​ท่าน​มิได้​กล่าว​เตือนสติ​คน​ชั่ว​นั้น​จาก​ทาง​ของ​เขา, คน​ชั่ว​นั้น​จะ​ตาย​ใน​บาป​โทษ​ของ​ตน, แต่​โลหิต​ของ​เรา​จะ​เรียก​เอา​จาก​มือ​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="9">แต่​ถ้า​ท่าน​เตือนสติ​คน​ชั่ว​จาก​ทาง​ของ​เขา​เพื่อ​เขา​จะ​กลับ​จาก​ทาง​นั้น, และ​เขา​มิได้​กลับ​จาก​ทาง​ของ​เขา, เขา​จะ​ตาย​ใน​บาป​โทษ​ของ​ตน, แต่​ท่าน​ได้​ทำ​ชีวิต​ตน​ให้​รอด,</verse>
				<verse number="10">และ​ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ว่า​แก่​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​พูด​ดัง นี้​ว่า, ความ​ชั่ว​และ​ความ​บาป​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​อยู่​เหนือ​เรา, และ​เรา​ซูบ​ผอม​ลง​เพราะ​การ​บาป​นั้น, เรา​จึง​จะ​ได้​มี​ชีวิต​อย่างไร​เล่า, จง​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า,</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​มี​ชีวิต​ฉันใด, เรา​มิได้​ชอบ​พระทัย​ใน​ความ​ตาย แห่ง​คน​ชั่ว​ฉันนั้น, แต่ (ชอบ​พระทัย) จะ​ให้​คน​ชั่ว​กลับ​เสีย​จาก​ทาง​ของ​เขา​และ​มี​ชีวิต, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กลับ​เสีย, จง​กลับ​เสีย​จาก​ทาง​ชั่ว​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, เหตุ​ไฉน​เจ้า​จึง​จะ​ตาย, โอ้​เรือน​ยิศ​รา​เอล,</verse>
				<verse number="12">ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​กล่าว​แก่​ลูกหลาน​แห่ง​พล​ไพร่​ของ​ท่าน​ว่า, ความ​ชอบธรรม​แห่ง​ผู้​ชอบธรรม​จะ​มิได้​ช่วย​ตัว​ให้​รอด​ใน​วันที่​ผิด​ของ​เขา, และ​ด้วย​ความ​ชั่ว​แห่ง​คน​ชั่ว​นั้น, เขา​จะ​มิได้​ล้ม​ลง​เพราะ​บาป​นั้น​ใน​วันที่​เขา​กลับ​จาก​ความ​ชั่ว​ของ​เขา, หรือ​เขา​ผู้​ชอบธรรม​จะ​มิ​อาจ​มี​ชีวิต​ด้วย​ความ​ชอบธรรม​นั้น​ใน​วัน​แห่ง​ความ​บาป​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เรา​ว่า​แก่​คน​ชอบธรรม​นั้น​ว่า, เขา​จะ​มี​ชีวิต​เป็น​แท้, ถ้า​เขา​อาศัย​ใน​ชอบธรรม​ของ​ตน, และ​ทำ​อสัตย์​อธรรม, ความ​ชอบธรรม​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​จะ​มิ​เป็น​ที่​ระลึก, แต่​เพราะ​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​เขา​ที่​เขา​ได้​กระทำ​เพราะ​การ​อสัตย์​นั้น เขา​จะ​ตาย.</verse>
				<verse number="14">อนึ่ง​เมื่อ​เรา​ว่า​แก่​คน​ชั่ว​ว่า​เจ้า​จะ​ตาย​เป็น​แท้, ถ้า​เขา​จะ​กลับ​จาก​การ​บาป​ของ​ตน, และ​กระทำ​การ​สัตย์​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="15">ถ้า​คน​ชั่ว​จะ​กลับคืน​ของ​จำนำ​เสีย, และ​ส่ง​คืน​ซึ่ง​ของ​ที่​ลัก​นั้น​เดิน​ใน​กฎหมาย​ทั้ง​หลาย​อัน​มี​ชีวิต, มิ​ทำ​อ สัตย์​อธรรม, เขา​จะ​มี​ชีวิต​เป็น​แท้, จะ​มิได้​ตาย.</verse>
				<verse number="16">การ​บาป​ทั้งปวง​ของ​เขา​ที่​เขา​ได้​ทำ​ไว้​นั้น​จะ​มิได้​เป็น​ที่​ระลึก​แก่​เขา, เขา​ได้​กระทำ​การ​สัตย์​ธรรม, เขา​จะ​มี​ชีวิต​เป็น​แท้.</verse>
				<verse number="17">แต่​ลูกหลาน​แห่ง​พล​ไพร่​ของ​ท่าน​มัก​ว่า, ทาง​ของ​พระเจ้า​ไม่​เสมอ​ซื่อตรง, ฝ่าย​ข้าง​เขา​ทาง​ของ​เขา​ก็​ไม่​เสมอ​ซื่อตรง.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ผู้​ชอบธรรม​กลับ​จาก​ความ​ชอบธรรม​ของ​เขา, และ​ประพฤติ​การ​อสัตย์​อธรรม. เขา​ก็​จะ​ตาย​ด้วย​การ​อสัตย์​นั้น,</verse>
				<verse number="19">และ​เมื่อ​คน​ชั่ว​กลับ​จาก​ความ​ชั่ว​ของ​เขา, และ​กระทำ​การ​อสัตย์​ชอบธรรม, เขา​จะ​มี​ชีวิต​เพราะ​การ​ชอบ​นี้.</verse>
				<verse number="20">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มัก​ว่า, ทาง​ของ​พระเจ้า​ไม่​เสมอ​ซื่อตรง, โอ้​เรือน​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย, เรา​จะ​ตัดสิน​แก่​เจ้า​ตาม​ทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ทุกคน</verse>
				<verse number="21">และ​อยู่​มา​ใน​วันที่​ห้า​เดือน​ที่​สิบ​ใน​ปี​ที่​สิบ​สอง, ที่​เรา​ต้อง​ไป​เป็น​ชะ​เลย, คน​หนึ่ง​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​ยะ​รู​ซา​เลม​ได้​มา​หา​ข้าพ​เจ้า​ว่า​เมือง​นั้น​แตก​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="22">ใน​เวลา​เย็น, ก่อน​ผู้​ที่​เหลือ​อยู่​ได้​มา​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​อยู่​เหนือ​ข้าพ​เจ้า, และ​พระองค์​ได้​ให้​ปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​อ้า, จน​เขา​ได้​มา​ใน​รุ่งเช้า, และ​ปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​อ้า, และ​ข้าพ​เจ้า​ก็​มิได้​เป็น​ใบ้​อีก,</verse>
				<verse number="23">และ​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="24">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​อยู่​ใน​ที่ๆ ร้าง​เปล่า​ทั้ง​หลาย​นั้น​ใน​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​ย่อม​พูด​ว่า, อับ​รา​ฮาม​ผู้​เดียว, ท่าน​ได้​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​เป็น​มฤ​ดก, แต่​เรา​ทั้ง​หลาย​ก็​มาก, แผ่น​ดิน​นี้​ได้แก่​เรา​เป็น​มฤ​ดก.</verse>
				<verse number="25">เหตุ​ฉะนี้​จง​กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​กิน​ทั้ง​โลหิต, และ​แหงน​ตา​ตรง​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, และ​ทำ​ให้​โลหิต​ไหล, และ​เจ้า​จะ​ได้​แผ่น​ดิน​นั้น​หรือ.</verse>
				<verse number="26">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยืน​บน​กะ​บี่​ของ​เจ้า, เจ้า​ทำชั่ว​ลามก, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทุกคน​ทำ​ให้​เมีย​ของ​เพื่อนบ้าน​เป็น​มลทิน​ไป, และ​เจ้า​จะ​ได้​แผ่น​ดิน นั้น​หรือ,</verse>
				<verse number="27">จง​ว่า​แก่​เขา​ทั้งปวง​ดังนี้​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า​เรา​มี​ชีวิต​ฉันใด, แท้จริง​คน​ที่อยู่​ใน​ที่​ร้าง​เปล่า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ตก​ด้วย​กะ​บี่, และ​เรา​จะ​มอบ​คน​ที่อยู่​ใน​พื้น​นา​ให้​เป็น​อาหาร​แก่​สัตว์, และ​คน​ที่อยู่​ใน​ป้อม​และ​ใน​ถ้ำ​ทั้ง​หลาย​จะ​ตาย​ด้วย​โรค​ห่า​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="28">และ​เรา​จะ​ให้​แผ่น​ดิน​นั้น​ร้าง​เปล่า​และ​เป็น​ที่​พิลึก, และ​ซึ่ง​แผ่น​ดิน​นั้น​ถือ​มานะ​เพราะ​ฤทธิ์​ก็​สิ้น​ไป​แล้ว, และ​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ก็​ร้าง​เปล่า​ปราศ​จาก​คน​ข้าม​ไป.</verse>
				<verse number="29">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, เมื่อ​เรา​ทำ​ให้​แผ่น​ดิน​นั้น​ร้าง​เปล่า​และ​เป็น​ที่​ระลึก, เพราะ​ความ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง​ที่​เขา​ทั้ง​หลาย​ทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, ลูกหลาน​แห่ง​พล​ไพร่​ของ​ท่าน​พูด​ถึง​ที่​ริม​กำแพง​และ​ใน​ประตู​เรือน​ทั้ง​หลาย, และ​พูด​กันและกัน​กับ​พี่น้อง​ของ​เขา​ทุกคน​ว่า, ขอ​ให้​มา​ฟัง​จะ​มี​คำ​อัน​ใด​บ้าง​ซึ่ง​ออก​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="31">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​มา​ถึง​ท่าน​ดุจ​พล​ไพร่​มา, และ​เขา​นั่ง​ต่อหน้า​ท่าน​ดุจ​พล​ไพร่​ของ​เรา, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ฟัง​คำ​ของ​ท่าน, แต่​มิได้​ประพฤติ​ตาม​คำ​นั้น. ด้วย​เขา​ทั้ง​หลาย​ทำ​เป็น​รัก​ด้วย​ปาก, แต่​ใจ​เขา​ไป​ตาม​ความ​โลภ​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="32">และ​นี่​แน่ะ​ท่าน​เป็น​แก่​ขา​ดุจ​คำ​เพลง​เกี้ยว​แห่ง​คน​เสียง​ดี, และ​ดุจ​ผู้ใด​ดีด​เครื่อง​เพลง​ให้​ดี​เพราะ, ด้วยว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​ฟัง​คำ​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน. แต่​มิได้​ประพฤติ​ตาม​คำ​นั้น,</verse>
				<verse number="33">และ​เมื่อ​การ​นี้​บังเกิด​มา, นี่​แน่ะ​ก็​มา​แล้ว, แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​ผู้ทำ​นาย​ใน​ท่ามกลาง​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">และ​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="2">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ทำนาย​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, ทำนาย​ว่า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, วิบาก​แก่​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ที่​เลี้ยง​ตัวเอง, มิ​ควร​ที่​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ทั้ง​หลาย​จะ​เลี้ยง​ฝูง​แกะ​หรือ.</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ทั้ง​หลาย​กิน​น้ำมัน, และ​แต่งตัว​ด้วย​ขน​แกะ, และ​แกะ​อิ่ม​อ้วน​ดี​แล้ว​เจ้า​ก็​ฆ่า​เสีย; แต่​มิได้​เลี้ยง​ฝูง​แกะ​นั้น.</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ทั้ง​หลาย​มิได้​บำรุง​สัตว์​ที่​อ่อน​หิว​ให้​มี​กำลัง​ขึ้น. และ​ที่​เจ็บ​นั้น​เจ้า​มิได้​รักษา, และ​ที่​หัก​นั้น​เจ้า​มิได้​ผูกพัน​รักษา, และ​ที่​กระจัดกระจาย​ไป​เจ้า​จะ​มิได้​ให้​กลับ​มา​และ​ที่​หลง​ไป​เจ้า​มิได้​แสวงหา, แต่​เจ้า​ได้​ครอบครอง​สัตว์​ทั้ง​หลาย​นั้น​ด้วย​ข่มขี่​และ​เบียด​เบียฬ,</verse>
				<verse number="5">และ​แกะ​ทั้ง​หลาย​พลัด​พราย​ไป​เพราะ​ไม่​มี​ผู้​เลี้ยง, และ​ได้​เป็น​อาหาร​แก่​สัตว์​ทั้ง​หลาย​ใน​นา, และ​ได้​กระจัดกระจาย​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="6">ฝูง​แกะ​ของ​เรา​หลง​เที่ยว​ไป​บน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย, และ​บน​เนินเขา​อัน​สูง​ทั้งปวง; และ​ฝูง​แกะ​แห่ง​เรา​ก็ได้​กระจัดกระจาย​ทั่วไป​ใน​แผ่น​ดิน, และ​มิได้​มี​ผู้ใด​เที่ยว​ไต่ถาม​สืบหา.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนี้​ดูกร​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ทั้ง​หลาย, จง​ฟัง​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า. เรา​มี​ชีวิต​ฉันใด, เพราะ​ฝูง​แกะ​ของ​เรา​ได้​เป็น​เหยื่อ​เป็น​แท้; และ​ฝูง​แกะ​ของ​เรา​ได้​เป็น​อาหาร​แก่​สัตว์​ทั้ง​หลาย​ใน​นา​ด้วย​ไม่​มี​คน​เลี้ยง; และ​ผู้​เลี้ยง​ของ​เรา​นั้น​เขา​มิได้​แสวงหา​ฝูง​แกะ​ของ​เรา; และ​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ทั้ง​หลาย​นั้น​ได้​เลี้ยง​แต่​ตัว​และ​มิได้​เลี้ยง​ฝูง​แกะ​นั้น.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ฉะนี้ ท่าน​ผู้​เลี้ยง​ทั้ง​หลาย​เอ๋ย, จง​ฟัง​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ​เรา​ต่อสู้​คน​เลี้ยง​แกะ​ทั้ง​หลาย, และ​จะ​เรียก​ฝูง​แกะ​ของ​เรา​จาก​มือ​เขา; และ​เรา​จะ​ให้​เขา​หยุด​เสีย​จาก​การ​เลี้ยง​แกะ​นั้น, และ​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ทั้ง​หลาย​นั้น​จะ​มิได้​เลี้ยง​ตัว​อีก; และ​เรา​จะ​หยิบ​แกะ​ของ​เรา​จาก​ปาก​เขา​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​แกะ​นั้น​จะ​มิได้​เป็น​อาหาร​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="11">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ​ตัว​เรา​และ​จะ​สืบเสาะ​ฝูง​แกะ​ของ​เรา. และ​แสวงหา​ฝูง​แกะ​นั้น.</verse>
				<verse number="12">ดุจ​คน​เลี้ยง​แกะ​อัน​แสวงหา​ฝูง​แกะ​ของ​เขา, ใน​วันที่​เขา​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​แกะ​ของ​เขา​ที่​กระจัดกระจาย​ไป​นั้น. ดังนั้น​แหละ​เรา​จะ​แสวงหา​ฝูง​แกะ​ของ​เรา, และ​จะ​หยิบ​แกะ​ทั้ง​หลาย​จาก​ตำบล​ทั้งปวง​ที่​ได้​กระจัดกระจาย​ไป​ใน​วัน​มี​เมฆ​และ​มืดมัว​ไป.</verse>
				<verse number="13">และ​เรา​จะ​นำ​เขา​ทั้ง​หลาย​จาก​คน​ต่าง ประเทศ, และ​จะ​ให้​รวบรวม​แต่​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง, และ​จะ​นำมา​ยัง​แผ่น​ดิน​ของ​เขา, และ​จะ​เลี้ยง​เขา​เหล่านั้น​บน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, ใน​ที่​ฝั่ง​แม่น้ำ​และ​ใน​บรรดา​ที่อยู่​ทั้งปวง​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น; เรา​จะ​เลี้ยง​เขา​ทั้ง​หลาย​ใน​ทุ่ง​อัน​ดี, และ​คอก​ของ​เขา​จะ​อยู่​บน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​อัน​สูง​แห่ง​ยิศ​รา​เอล,</verse>
				<verse number="14">เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​นอน​ใน​คอก​อัน​ดี​ที่​นั้น, และ​เขา​ทั้ง​หลาย จะ​กินใน​ทุ่งนา​อัน​อุดม​บน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​เอง​จะ​เลี้ยง​ฝูง​แกะ​ของ​เรา​และ​จะ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​นอน​อยู่.</verse>
				<verse number="16">ที่​หลง​ไป​นั้น​เรา​จะ​แสวงหา, และ​ที่​เขา​ได้​ไล่​ไป​เสีย​นั้น​เรา​จะ​ให้​กลับ​มา​อีก, และ​ที่​หัก​นั้น​เรา​จะ​ผูกพัน​รักษา, และ​ที่​อ่อน​หิว​นั้น​เรา​จะ​บำรุง​ให้​มี​กำลัง​ขึ้น, และ​ที่​อ้วน​พี​มี​กำลัง​แล้ว​นั้น​เรา​จะ​ทำลาย​เสีย; เรา​จะ​เลี้ยง​เขา​เหล่านั้น​ด้วย​มหันตโทษ.</verse>
				<verse number="17">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, ท่าน​ผู้​ฝูง​สัตว์​ของ​เรา​เอ๋ย, นี่​แน่ะ​เรา​จะ​ตัดสิน​ใน​ท่ามกลาง​แกะ, และ​แกะ​ตัวผู้​แพะ​ตัวผู้​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="18">ที่​เจ้า​กินใน​ทุ่งนา​อัน​ดี, เจ้า​ทั้ง​หลาย​เห็น​ว่า​เป็น​การ​เล็กน้อย​หรือ, จึง​เหยียบย่ำ​ที่​เหลือ​ใน​ทุ่งนา​ทั้ง​หลาย​ด้วย​เท้า​ของ​เจ้า, และ​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กิน​น้ำ​อัน​ลึก​และ​ทำ​น้ำ​ที่​เหลือ​นั้น​ให้​ขุ่น​ด้วย​เท้า​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​ฝูง​แกะ​ของ​เรา​นั้น​เขา​กิน​ซึ่ง​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เหยียบ​ด้วย​เท้า​ของ​เจ้า, และ​ดื่ม​น้ำ​ที่​เจ้า​ทำ​ให้​ขุ่น​ด้วย​เท้า​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="20">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, นี่​แน่ะ​ตัว​เรา​นี่แหละ​จะ​ตัดสิน​ตรง​แกะ​ที่​อ้วน​และ​แกะ​ที่​ผอม.</verse>
				<verse number="21">เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เบียด​ด้วย​ข้าง​และ​บ่า, และ​ได้​ขวิด​สัตว์​ทั้ง​หลาย​ที่​อ่อน​หิว​ด้วย​เขา​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, จน​เจ้า​ได้​ทำ​แกะ​ทั้ง​หลาย​นั้น​ให้​กระ​สัต​กระจาย​ทั่วไป.</verse>
				<verse number="22">เรา​จึง​ช่วย​ฝูง​แกะ​ของ​เรา, และ​ฝูง​แกะ​นั้น​จะ​มิได้​เป็น​เหยื่อ​ต่อไป, และ​เรา​จะ​ตัดสิน​ใน​ท่ามกลาง​แกะ, และ​แกะ​เรา​จะ​ตั้ง​ผู้​เลี้ยง​ผู้​เดียว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​ผู้​นั้น​จะ​เลี้ยง​เขา​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="23">คือ​ดา​วิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา, ท่าน​จะ​เลี้ยง​เขา​ทั้ง​หลาย; และ​ท่าน​จะ​เป็น​ผู้​เลี้ยง​แห่ง​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="24">เรา​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​ดา​วิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา, (จะ​เป็น) เจ้า​ใน​ท่ามกลาง​เขา​ทั้ง​หลาย. เรา​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แล้ว,</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​ทำ​คำสัญญา​เป็นมิตร​ไมตรี​แก่​เขา​ทั้งปวง; และ​เรา​จะ​บันดาล​สัตว์ร้าย​ทั้ง​หลาย​ให้​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​นั้น​จน​สิ้น; และ​เขา​ทั้งปวง​จะ​อาศัย​ใน​ป่า​โดย​สะดวก, และ​จะ​นอนหลับ​ใน​ป่า​ดอน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="26">และ​เรา​จะ​ให้​ข้า​ทั้ง​หลาย​และ​ตำบล​ทั้งปวง, ที่​ล้อมรอบ​เนินเขา​ของ​เรา​เป็น​ซึ่ง​ความ​อวยพร; และ​เรา​จะ​ให้​ฝน​ตกใน​ว​สัน​ต​ฤดู, และ​จะ​มี​ฝน​บริบูรณ์​ดี.</verse>
				<verse number="27">และ​ต้นไม้​ใน​นา​จะ​เกิด​ผล​ที่​ต้น​นั้น, และ​ผลประโยชน์​จะ​เกิด​แต่​แผ่น​ดิน​นั้น; และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​แห่ง​เขา​โดย​ปกติ, และ​เขา​จะ​ได้​รู้​ว่า, เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา; เมื่อ​เรา​หัก​แอก​ของ​เขา, และ​จะ​ช่วย​เขา​จาก​มือ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​บังคับ​ให้​เขา​ปรนนิบัติ​ตน​นั้น.</verse>
				<verse number="28">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​มิได้​เป็น​การ​ปล้น​แห่ง​คน​ต่าง​ประเทศ​ต่อไป, และ​สัตว์ร้าย​ใน​แผ่น​ดิน​ก็​จะ​มิได้​กัด​ทำ​อันตราย​เขา; แต่​เขา​จะ​อยู่​ด้วย​ปกติ, และ​จะ​ไม่​มี​สิ่งใด​ที่​จะ​ให้​เขา​กลัว.</verse>
				<verse number="29">และ​เรา​จะ​ให้​แขนง​ที่​จะ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​มี​ชื่อ​เกิด​ขึ้น, และ​เขา​จะ​มิได้​มี​อันตราย​เพราะ​กันดาร​อาหาร​ต่อไป​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น; และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​มิได้​แบก​ความ​อาย​แห่ง​นานา​ประเทศ​ต่อไป.</verse>
				<verse number="30">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า, เรา​ยะ​โฮ​วา​ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​เขา​อยู่​ด้วย​เขา​ทั้ง​หลาย; และ​เขา​คือ​เรือน​ยิศ​รา​เอล​เป็น​พล​ไพร่​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="31">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​คือ​ฝูง​แกะ​ของ​เรา, คือ​ฝูง​แกะ​ใน​ทุ่งนา​ของ​เรา; เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​มนุษย์, และ​เรา​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">อนึ่ง​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า.</verse>
				<verse number="2">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, เจ้า​จง​ตั้งหน้า​ของ​เจ้า​ตรง​ภูเขา​เซ​อี​ร, และ​จง​ทำนาย​ต่อ​ภูเขา​เซ​อี​ร​นั้น; และ​จง​กล่าว​แก่​เซ​อี​ร​ว่า,</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ​ภูเขา​เซ​อี​รเอ๋ย. เรา​อยู่​ต่อสู้​เจ้า​และ​จะ​ยก​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​เหนือ​เจ้า; และ​จะ​ให้​เจ้า​ร้าง​เปล่า​สาป​ศูนย์.</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ให้​หัวเมือง​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​ศูนย์​เสีย​ไป, และ​เจ้า​จะ​ร้าง​เปล่า, และ​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​เจ้า​ได้​มี​พยาบาท​อยู่​เป็นนิตย์, และ​ได้​มอบ​ลูกหลาน​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​แก่​คม​กะ​บี่​ใน​เวลา​มี​อันตราย​แก่​เขา, ใน​เวลา​ที่​ความ​ชั่ว​จะ​สิ้นสุด.</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​มี​ชีวิต​ฉันใด​เรา​จะ​มอบ​เจ้า​แก่​โลหิต, และ​โลหิต​จะ​ตาม​เจ้า​ไป​ฉันนั้น; เพราะ​เจ้า​มิได้​เกลียดชัง​โลหิต, และ​โลหิต​จึง​ตาม​เจ้า​ไป.</verse>
				<verse number="7">อย่าง​นั้นแหละ​เรา​จะ​ให้​ภูเขา​เซ​อี​ร​เป็น​ที่​ร้าง​เปล่า​สาป​ศูนย์​ไป; และ​เรา​จะ​ตัด​คน​ที่​ออก​ไป​และ​กลับ​เข้า​มา​เสีย​จาก​เซ​อี​ร​นั้น.</verse>
				<verse number="8">และ​เรา​จะ​ให้​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เจ้า​เต็ม​ด้วย​คน​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้าที่​ถูก​อาวุธ​ตาย, คน​ที่​ถูก​อาวุธ​ตาย​จะ​ตกใน​เนินเขา​ของ​เจ้า​และ​หว่าง​เขา​แห่ง​เจ้า, และ​ใน​แผ่น​ดิน​ราบ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ให้​เจ้า​ร้าง​เปล่า​เป็นนิตย์, และ​หัวเมือง​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​จะ​มิได้​มี​คน​อยู่, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เจ้า​ได้​ว่า, ประเทศ​ทั้ง​สอง​นี้​และ​แผ่น​ดิน​ทั้ง​สอง​นี้​จะ​เป็น​ของ​เรา, และ​เรา​จะ​ได้​ประเทศ​นั้น​เป็น​ของ​เรา; ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​อยู่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​มี​ชีวิต​ฉันใด, เรา​ก็​จะ​กระทำ​ตาม​ความ​ที่​เจ้า​โกรธ, และ​ตาม​ความ​อิจฉา​ของ​เจ้า, ซึ่ง​เจ้า​ได้​กระทำ​ด้วย​ความ​เกลียดชัง​ของ​เจ้า​ต่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ฉันนั้น; และ​เรา​จะ​ให้​ตัว​เรา​ปรากฏ​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย, ขณะ​เมื่อ​เรา​จะ​ทำ​มหันตโทษ​แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">และ​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า, เรา​ยะ​โฮ​วา​ได้ยิน​คำ​หยาบช้า​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, ซึ่ง​เจ้า​ได้​พูด​ถึง​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ว่า, (เขา​นั้น) ร้าง​เปล่า​ได้แก่​เรา​เพื่อ​จะ​ทำลาย​เสีย.</verse>
				<verse number="13">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ปาก​ของ​เจ้า​ให้​พูด​เย่อหยิ่ง​ต่อ​เรา, และ​ได้​ให้​คำ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ทวี​มาก​ขึ้น​ต่อ​เรา, เรา​ได้ยิน​แล้ว.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​จะ​ให้​เจ้า​ร้าง​เปล่า​ไป.</verse>
				<verse number="15">ตาม​หมด​แผ่น​ดิน​ได้​มี​ความยินดี​นั้น, ดุจ​เจ้า​ได้​มี​ความยินดี​เพราะ​ได้​เรือน​ยิศ​รา​เอล​เป็น​มฤ​ดก; เพราะ​แผ่น​ดิน​นั้น​ร้าง​เปล่า, ดังนั้น​แหละ​เรา​จะ​ทำ​แก่​เจ้า; เจ้า​ภูเขา​เซ​อี​รเอ๋ย, เจ้า​และ​เมือง​ซะ​โดม​ทั้งสิ้น​จะ​ร้าง​เปล่า​ไป; และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">และ​ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ทำนาย​แก่​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ว่า, ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย, จง​ฟัง​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​ศัตรู​ได้​กล่าว​ด้วย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, อา​ฮา​! และ​ที่​สูง​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​เป็นนิตย์​ได้​เป็น​มฤ​ดก​แก่​เรา​แล้ว.</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนี้​จง​ทำนาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้, เพราะว่า​เหตุ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ให้​เจ้า​ร้าง​เปล่า, และ​ตาม​ล้อมรอบ​เจ้า​จน​เหนื่อยหอบ; เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เป็น​ของ ๆ คน​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​นานา​ประเทศ, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อยู่​ริมฝีปาก (และ) ลิ้น​เป็น​ที่​ประชาชน​ทั้ง​หลาย​นินทา.</verse>
				<verse number="4">เหตุ​ฉะนี้​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย, จง​ฟัง​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ตรัส​ดังนี้​แก่​บรรดา​ภูเขา​และ​เนินเขา, และ​หว่าง​เขา, และ​แก่​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย, และ​แก่​ที่​ตำบล​อัน​สาป​ศูนย์​ร้าง​เปล่า, และ​แก่​หัวเมือง​ทั้งปวง​อัน​คน​ละทิ้ง​เสีย​ที่​เป็น​ที่​ปล้น, และ​เป็น​ที่​อัน​เยาะเย้ย​แห่ง​คน​ที่​เหลือ​ใน​นานา​ประเทศ​ที่อยู่​ล้อมรอบ (เจ้า).</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ดังนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, แท้จริง​เรา​ตรัส​เพราะ​ความ​พิ​โร​ธ​ดัง​ไฟ​อัน​เดือดร้อน​ต่อ​คน​ที่​เหลือ​ยู่​ใน​นานา​ประเทศ, และ​ต่อ​เมือง​อะ​โดม​ทั้งสิ้น, ที่​ได้​กำหนด​แผ่น​ดิน​ของ​เรา​ไว้​เป็น​ของๆ เขา​เอง​ด้วย; มี​ความยินดี​เต็มใจ​และ​ประมาท​หมิ่น​ใน​จิตต์​ใจ, เพื่อ​จะ​ทิ้ง​แผ่น​ดิน​นั้น​ให้​เป็น​ของ​ปล้น.</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนี้, จง​ทำนาย​ว่าด้วย​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล, และ​ว่า​แก่​ภูเขา​เนินเขา, และ​หว่าง​เขา, และ​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​ได้​ตรัส​โดย​ความ​พิ​โร​ธ​เดือดร้อน​ของ​เรา, เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เบก​ความ​นินทา​ของ​คน​ต่าง​ประเทศ.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​ได้​ยก​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​ว่า, แท้จริง​คน​ต่าง​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​อยู่​ล้อมรอบ​เจ้า​จะ​แบก​ความ​อัปยศ​ของ​ตน​แต่​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล เอ๋ย, จะ​ให้​กิ่ง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​งอก​ขึ้น, และ​เจ้า​จะ​ให้​ผลประโยชน์​ของ​เจ้า​เกิด​แก่​ประชาชน​ของ​เรา​คือ​ยิศ​รา​เอล, ด้วย​เขา​ทั้ง​หลาย​ใกล้​จะ​มา.</verse>
				<verse number="9">ด้วยว่า, นี่​แน่ะ, เรา​อยู่​ฝ่าย​เจ้า; และ​จะ​กลับ​มา​หา​เจ้า, และ​เจ้า​จะ​เป็น​ที่​ต้อง​ไถ​และ​หว่าน,</verse>
				<verse number="10">และ​เรา​จะ​ให้​คน​คือ​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ทั้งสิ้น​ทวี​มาก​ขึ้น​ใน​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​หัวเมือง​ทั้งปวง​จะ​เป็น​ที่​อาศัย, และ​ที่ๆ ร้าง​เปล่า​ไป​ทั้ง​หลาย​นั้น​จะ​กลับ​ก่อ​กู้​ขึ้น.</verse>
				<verse number="11">และ​เรา​จะ​ให้​มนุษย์​และ​ฝูง​สัตว์​ทวี​ขึ้น​ใน​เจ้า, และ​เขา​จะ​บริบูรณ์​มาก​ขึ้น, และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​เป็น​ที่​อาศัย​อยู่​อย่างเดิม; และ​จะ​กระทำ​ความ​ดี​แก่​เจ้า​ยิ่ง​กว่า​ที่​เจ้า​ได้​ใน​เดิม, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="12">แท้จริง​เรา​จะ​ให้​มนุษย์, คือ​ยิศ​รา​เอล​ผู้​พล​ไพร่​ของ​เรา, เดิน​บน​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​เขา​จะ​ได้​เจ้า​เป็น​มฤ​ดก, เจ้า​จะ​เป็น​มฤ​ดก​ของ​เขา; และ​เจ้า​จะ​มิได้​ซ้ำ​เขา​ให้​เป็นที่ๆ ปราศ​จาก​ลูก​อีก.</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​กล่าว​แก่​เจ้า​ว่า, เจ้า​เป็น (แผ่น​ดิน) ที่​เผาผลาญ​คน, และ​ได้​ให้​ประเทศ​ของ​เจ้า​ปราศ​จาก​ลูก.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เจ้า​จะ​มิได้​เผาผลาญ​คน​อีก, และ​จะ​มิได้​ให้​ประเทศ​ของ​เจ้า​ปราศ​จาก​คน​อีก.</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​มิ​ให้​ผู้ใด​ได้ยิน​ซึ่ง​อัปยศ​ใน​เจ้า​แต่​นานา​ประเทศ, และ​เจ้า​จะ​ไม่​ได้​แบก​คำ​นินทา​แห่ง​คน​ต่าง​ประเทศ​อีก, และ​เจ้า​จะ​มิได้​ให้​ประเทศ​ของ​เจ้า​สะดุด​อีก.</verse>
				<verse number="16">อนึ่ง​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="17">บุตร​เอ๋ย, เมื่อ​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ได้​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​เขา, เขา​ได้​ทำ​ให้​แผ่น​ดิน​เป็น​มลทิน​ไป​ด้วย​ทาง​และ​การ​ประพฤติ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย; ทาง​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​นั้น​ดุจ​ความ​มลทิน​แห่ง​หญิง​มี​ระดู​ต่อหน้า​เรา.</verse>
				<verse number="18">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​ได้​เท​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​เหนือ​เขา, เพราะ​โลหิต​ที่​เขา​ให้​ไหล​บน​แผ่น​ดิน​นั้น; และ​เพราะ​เขา​ทำ​ให้​แผ่น​ดิน​นั้น​เป็น​มลทิน​ไป​ด้วย​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="19">และ​เรา​ได้​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​กระจัดกระจาย​ไป​ใน​นานา​ประเทศ; และ​เขา​ก็​พลัด​พราย​ไป​ใน​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง, เรา​ได้​ตัดสิน​เขา​ทั้ง​หลาย​ตาม​ทาง​และ​การ​ทั้ง​หลาย​ที่​เขา​ประพฤติ​นั้น.</verse>
				<verse number="20">และ​เมื่อ​เขา​มา​ถึง​นานา​ประเทศ​ที่​เขา​ไป​นั้น, เขา​ทำ​พระ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา​ให้​เป็น​ที่​ดูหมิ่น, ใน​ที่ๆ คน​ทั้ง​หลาย​กล่าว​ถึง​เขา​ว่า​พวก (ยิศ​รา​เอล) เป็น​พล​ไพร่​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; และ​ได้​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="21">แต่​เรา​ได้​ทรง​พระ​กรุณา​แก่​พระ​นาม​ของ​เรา​อัน​บริสุทธิ์, ซึ่ง​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ทำ​ให้​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​ใน​นานา​ประเทศ​ที่​เขา​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="22">เหตุ​ฉะนี้​จง​กล่าว​แก่​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรือน​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย, เรา​ทำ​ทั้งนี้​มิได้​เห็นแก่​เจ้า, แต่ทว่า​เพราะ​เห็นแก่​พระ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา, ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทำ​ให้​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​ใน​นานา​ประเทศ​ที่​เจ้า​ไป​อยู่​นั้น,</verse>
				<verse number="23">และ​พระ​นาม​ใหญ่​ของ​เรา​ซึ่ง​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​ใน​นานา​ประเทศ, ที่​เจ้า​ทำ​ให้​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​ใน​ท่ามกลาง​เขา. เรา​จะ​ทำ​ให้​เป็น​ที่​นับถือ​และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, พวก​นานา​ประเทศ​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, ขณะ​เมื่อ​เรา​ทำ​ตัว​เรา​ให้​เป็น​ที่​นับถือ​ใน​เจ้า​ต่อตา​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="24">ด้วยว่า​เรา​จะ​นำ​เจ้า​จาก​นานา​ประเทศ, และ​จะ​รวบรวม​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แต่​แผ่น​ดิน​ทั้งปวง, และ​จะ​ให้​เจ้า​มา​ยัง​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="25">และ​เรา​จะ​เอา​น้ำ​อัน​สะอาด​พรม​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​สะอาด. เรา​จะ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​สะอาด​จาก​ความ​ชั่ว, และ​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า,</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​ให้​จิตต์​ใจ​ใหม่​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​จะ​ตั้ง​จิตต์​วิญญาณ​ใหม่ ณ ภายใน​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​เรา​จะ​ถอน​หิน​เสีย​จาก​เนื้อ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​ประทาน​ใจ​เนื้อ​แก่​เจ้า.</verse>
				<verse number="27">และ​เรา​จะ​ใส่​พระ​วิญญาณ​ของ​เรา​ไว้​ภายใน​เจ้า, และ​จะ​ให้​เจ้า​ดำเนิน​ใน​กฎหมาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​เจ้า​จะ​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​เรา, และ​จะ​ประพฤติ​ตาม​บัญญัติ​นั้น.</verse>
				<verse number="28">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​อาศัย​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​เรา​ได้​ประทาน​แก่​ปู่ย่าตายาย​แห่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​เจ้า​จะ​ได้​เป็น​พล​ไพร่​ของ​เรา, และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="29">และ​เรา​จะ​ช่วย​เจ้า​ให้​รอด​จาก​ความ​ชั่ว​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เจ้า, และ​เรา​จะ​เรียก​ข้าว​ให้​ทวี​บริบูรณ์​ขึ้น, และ​จะ​มิ​ให้​เจ้า​กันดาร​อาหาร. และ​ผลไม้​ทั้ง​พืชน์​พันธุ์​ต่างๆ​ใน​นา​เรา​จะ​ให้​ทวี​มาก​ขึ้น,</verse>
				<verse number="30">เพื่อ​เจ้า​จะ​มิได้​ต้อง​ซึ่ง​ความ​นินทา​แห่ง​นานา​ประเทศ​เพราะ​กันดาร​อาหาร​นั้น.</verse>
				<verse number="31">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ระลึก​ถึง​ทาง​ที่​ชั่ว​ทั้งปวง​แห่ง​เจ้า, และ​การ​ประพฤติ​มิชอบ​แห่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, แล​จะ​ดูหมิ่น​ตนเอง​ต่อตา​ของ​เจ้า​เพราะ​การ​บาป, และ​ความ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="32">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​แจ้งความ​นี้, เรา​ทำ​ฉะนี้​มิได้​เห็นแก่​เจ้า, โอ้​เรือน​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย, จง​อาย​และ​อัปยศ​เพราะ​ทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="33">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ใน​วันที่​เรา​จะ​ให้​เจ้า​บริสุทธิ์​จาก​ความ​ชั่ว​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, เรา​ก็​จะ​ให้​เจ้า​อาศัย​ใน​หัวเมือง​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="34">และ​ที่​ร้าง​เปล่า​ทั้งปวง​จะ​ได้​กลับ​กู้​ตั้ง​ขึ้น, และ​แผ่น​ดิน​ที่​ร้าง​เปล่า​นั้น, ถึง​ได้​เป็น​ที่​ร้าง​เปล่า​แล้ว​ต่อตา​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ผ่าน​ไป, เขา​จะ​ทำ​เป็น​ไร่นา.</verse>
				<verse number="35">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ว่า, แผ่น​ดิน​นี้​ที่​ร้าง​เปล่า​นั้น​ได้​กลับ​เป็น​ดุจ​สวน​ใน​เอเด็น, และ​หัวเมือง​ทั้งปวง​ที่​สาป​ศูนย์​ร้าง​เปล่า​เสีย​ไป​นั้น, ก็​กลับ​เป็น​ที่อยู่อาศัย​มั่นคง.</verse>
				<verse number="36">และ​คน​ต่าง​ประเทศ​ที่​เหลือ​อยู่​ล้อมรอบ​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตั้ง​ที่ๆ พัง​ลง​และ​ปลูก​ที่ๆ ร้าง​เปล่า​ขึ้น, เรา​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แล้ว​ก็​จะ​กระทำ.</verse>
				<verse number="37">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรือน​ยิศ​รา​เอล​จะ​ต้อง​แสวงหา​เรา, เพื่อ​จะ​กระทำ​สิ่ง​นี้​สำหรับ​เขา​ทั้ง​หลาย, เรา​จะ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​มี​คน​ทวี​ขึ้น​ดุจ​ฝูง​สัตว์.</verse>
				<verse number="38">ดุจ​ฝูง​สัตว์​สำหรับ​การ​บริสุทธิ์, ดุจ​ฝูง​สัตว์​แห่ง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ใน​การ​เลี้ยง​ใหญ่​อัน​กำหนด​ไว้, ดังนั้น​แหละ​หัวเมือง​ทั้ง​หลาย​ที่​ร้าง​เปล่า​จะ​เต็ม​ด้วย​ฝูง​คน, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">พระ​หัตถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​วาง​เหนือ​ข้าพ​เจ้า, และ​พระองค์​ได้​นำ​ข้าพ​เจ้า​ไป​ใน​พระ​วิญญาณ​ของ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​วาง​ลง​ใน​ท่ามกลาง​หว่าง​เขา​ที่​เต็ม​ด้วย​กะ​ดู​ก​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="2">และ​พระองค์​ให้​ข้าพ​เจ้า​ผ่าน​ไป​มา​ใน​ที่ๆ กะ​ดู​ก​ทั้ง​หลาย​ล้อมรอบ​นั้น, และ​นี่​แน่ะ, กะ​ดู​ก​นั้น​มี​เป็น​อัน​มาก​ใน​พื้น​หว่าง​เขา​นั้น, และ​นี่​แน่ะ, มัน​แห้ง​ไป​ทีเดียว.</verse>
				<verse number="3">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, กะ​ดู​ก​ทั้ง​หลาย​เหล่านี้​จะ​มี​ชีวิต​เป็น​ได้​หรือ, และ​ข้าพ​เจ้า​ทูล​ว่า, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, พระองค์​ก็​ทรง​ทราบ​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​อีก​ว่า, จง​ทำนาย​เหนือ​กะ​ดู​ก​ทั้ง​หลาย​นี้, และ​ว่า​แก่​กะ​ดู​ก​ทั้ง​หลาย​นั้น​ว่า, กะ​ดู​ก​แห้ง​ทั้ง​หลาย​เอ๋ย, จง​ฟัง​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​แก่​กะ​ดู​ก​ทั้ง​หลาย​นี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ยัง​ลมหายใจ​ให้​เข้า​ไป​ใน​เจ้า, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​มี​ชีวิต.</verse>
				<verse number="6">และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มี​เอ็น, และ​เรา​จะ​ให้​เนื้อ​เกิด​ขึ้น​ใน​เจ้า, และ​จะ​หุ้ม​ห่อ​เจ้า​ด้วย​หนัง, และ​จะ​ใส่​วิญญาณ​ใน​เจ้า, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​ชีวิต, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า​จึง​ทำนาย​ตาม​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับสั่ง​นั้น, และ​ขณะ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ทำนาย​อยู่, นี่​แน่ะ, มี​เสียง​หวั่นไหว และ​กะ​ดู​ก​ทั้ง​หลาย​เหล่านั้น, ก็​มา​ติดต่อ​กัน​ตาม​ที่​ของ​มัน.</verse>
				<verse number="8">และ​ข้าพ​เจ้า​ก็​เพ่งดู, และ​นี่​แน่ะ, เอ็น​และ​เนื้อ​ก็​เกิด​ขึ้น​ที่​กะ​ดู​ก​ทั้ง​หลาย​นั้น, และ​กะ​ดู​ก​นั้น​มี​หนัง​หุ้ม​ห่อ​มา​แต่​ข้างบน, แต่​วิญญาณ​มิได้​มี​ใน​กะ​ดู​ก​นั้น.</verse>
				<verse number="9">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, จง​ทำนาย​แก่​วิญญาณ​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ทำนาย​แก่​วิญญาณ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ให้​วิญญาณ​มา​แต่​ทิศ​ทั้ง​สี่​เข้า​ดลบันดาล​ใน​ศพ​เหล่านี้​เพื่อ​ศพ​จะ​ได้​มี​ชีวิต.</verse>
				<verse number="10">ข้าพ​เจ้า​จึง​ทำนาย​ตาม​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับสั่ง​นั้น, และ​วิญญาณ​ก็​เข้า​ใน​ศพ​เหล่านั้น, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็ได้​มี​ชีวิต​ยืน​ด้วย​เท้า​ทั้ง​หลาย​ของ​ตน, เป็น​กองทัพ​ใหญ่หลวง​นัก.</verse>
				<verse number="11">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, กะ​ดู​ก​เหล่านี้​คือ​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ทั้งสิ้น, นี่​แน่ะ​เขา​ทั้ง​หลาย​มัก​กล่าว​ว่า, กะ​ดู​ก​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​แห้ง​ไป, และ​ความ​ไว้ใจ​ของ​เรา​ก็​ศูนย์​หาย​ไป, เรา​ทั้ง​หลาย​ก็​เสียๆ แล้ว.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนี้​จง​ทำนาย​กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ดูกร​พล​ไพร่​ของ​เรา, นี่​แน่ะ​เรา​เปิด​หลุม​ฝังศพ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​และ​ยัง​เจ้า​ให้​ขึ้น​มา​จาก​หลุม​ฝังศพ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​นำ​เจ้า​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="13">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, โอ้​พล​ไพร่​ของ​เรา, จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา, เมื่อ​เรา​เปิด​หลุม​ฝังศพ​ของ​เจ้า​ทั้ง หลาย, และ​ให้​เจ้า​ขึ้น​มา​จาก​หลุม​ฝังศพ​ของ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="14">และ​เรา​จะ​ใส่​วิญญาณ​ของ​เรา​ใน​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​ชีวิต, และ​เรา​จะ​ตั้ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​เจ้า, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้ รู้​ว่า​เรา​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แล้ว​และ​ได้​กระทำ</verse>
				<verse number="15">คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​เอา​ไม้​อัน​หนึ่ง​ไว้​แก่​ท่าน, และ​เขียน​ที่​ไม้​นั้น​สำหรับ​ยะฮูดา​และ​สำหรับ​ลูกหลาน​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, ที่​คบ​เป็นมิตร​กับ​ท่าน​แล้ว​เอา​ไม้​อื่น​อัน​หนึ่ง​และ​จารึก​ที่​ไม้​นั้น​สำหรับ​โย​เซฟ​นั้น, เป็น​ไม้​สำหรับ​เอ็ฟ​รา​ยิม, และ​บรรดา​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ที่​คบ​เป็นมิตร​กับ​โย​เซฟ​นั้น,</verse>
				<verse number="17">และ​ให้​ไม้​ทั้ง​สอง​นั้น​ติดต่อ​กัน​เป็น​ไม้​อัน​เดียว​แก่​ท่าน, ไม้​ทั้ง​สอง​นั้น​จะ​ได้​เป็นอัน​หนึ่ง​ใน​มือ​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="18">และ​เมื่อ​ลูกหลาน​แห่ง​พล​ไพร่​ของ​ท่าน​จะ​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า, ท่าน​จะ​มิได้​บอก​เรา​หรือว่า​ไม้​เหล่านี้​เป็นอัน​ใด​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="19">จง​กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​เอา​ไม้​นั้น​ของ​โย​เซฟ​ที่อยู่​ใน​มือ​แห่ง​เอ็ฟ​รา​ยิม, และ​ตระกูล​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ที่​คบ​เป็นมิตร​กัน​กับ​เขา,และ​เรา​จะ​ตั้ง​ไม้​นั้น​กับ​ด้วย​ไม้, คือ​ด้วย​ไม้​แห่ง​ยะฮูดา, และ​เรา​ยัง​ไม้​ทั้ง​สอง​นั้น​ให้​เป็นอัน​หนึ่ง, และ​จะ​ได้​เป็นอัน​เดียว​ใน​มือ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="20">และ​ไม้​ทั้ง​สอง​ที่​ท่าน​จารึก​นั้น​จะ​ได้​อยู่​ใน​มือ​ของ​ท่าน​ต่อตา​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="21">และ​ท่าน​จง​กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง หลาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​นำ​ลูกหลาน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​จาก​ท่ามกลาง​นานา​ประเทศ​ที่​เขา​ไป​นั้น, และ​จะ​รวบรวม​เขา​ทั้ง​หลาย​แต่​ที่​ล้อมรอบ​นั้น, และ​จะ​นำ​เขา​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​แห่ง​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="22">และ​เรา​จะ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​ประเทศ​เดียวกัน​ใน​แผ่น​ดิน, บน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, และ​กษัตริย์​องค์​หนึ่ง​จะ​เป็น​กษัตริย์​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​และ​เขา​จะ​มิได้​เป็น​สอง​ประเทศ​อีก, และ​จะ​มิได้​แบ่ง​เป็น​สอง​ประเทศ​ต่อไป,</verse>
				<verse number="23">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​มิได้​ทำ​ตัว​ให้​เป็น​มลทิน​ด้วย​รูป​เคารพ, และ​การ​ชั่ว​ลามก​และ​การ​ผิด​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, แต่​เรา​จะ​ช่วย​เขา​ทั้ง​หลาย​จาก​ที่​อาศัย​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, ที่​เขา​ทำ​ตัว​ให้​เป็น​มลทิน​ไป, และ​จะ​ชำระ​เขา​ให้​บริสุทธิ์, เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​ได้​เป็น​พล​ไพร่​ของ​เรา, และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="24">และ​ดา​วิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​เขา, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​ผู้​เลี้ยง​แต่​คน​เดียว, และ​เขา​จะ​ดำเนิน​ใน​พระ​บัญญัติ​ทัง​หลาย​ของ​เรา​ด้วย, และ​จะ​รักษา​กฎหมาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา, และ​จะ​ประพฤติ​ตาม​กฎหมาย​นั้น.</verse>
				<verse number="25">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​เรา​ให้แก่​ยา​โค​บ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา, ที่​ปู่ย่าตายาย​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​อาศัย​อยู่​นั้น, และ​จะ​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​ทั้ง​เขา​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​เป็นนิตย์, และ​ดา​วิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​ได้​เป็น​เจ้า​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="26">อนึ่ง​เรา​จะ​ทำ​คำสัญญา​เป็นมิตร​ไมตรี​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย, คำสัญญา​นั้น​จะ​มี​อยู่​ใน​เขา​เป็นนิตย์, และ​เรา​จะ​ตั้ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ไว้, และ​จะ​ให้​เขา​ทวี​มาก​ขึ้น, และ​จะ​ให้​พระ​วิหาร​ของ​เรา​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="27">พระ​วิหาร​ของ​เรา​จะ​อยู่​ด้วย​เขา​ทั้ง​หลาย​ด้วย, และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เขา, และ​เขา​จะ​เป็น​พล​ไพร่​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="28">และ​พวก​นานา​ประเทศ​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​กระทำ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ให้​บริสุทธิ์, เพื่อ​พระ​วิหาร​ของ​เรา​จะ​ได้​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">และ​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="2">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ตั้งหน้า​ของ​ท่าน​จำเพาะ​โฆฆ, แห่ง​แผ่น​ดิน​มา​โฆฆ, ผู้​เป็น​เจ้า​ใน (เมือง) โร​ศ​และ​ใน​เมเซ็ค​และ​ใน​ธูบัล, และ​จง​ทำนาย​ต่อ​ท่าน (โฆฆ) นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ดูกร​โฆฆ, ผู้​เป็น​เจ้า​ใน​โร​ศ​และ​ใน​เมเซ็ค​และ​ใน​ธูบัล, เรา​อยู่​ต่อสู้​ท่าน.</verse>
				<verse number="4">และ​เรา​จะ​ให้​ท่าน​กลับ​เสีย, และ​จะ​ให้​ขอ​เกี่ยว​ที่​ต้น​คาง​ของ​ท่าน, และ​จะ​นำ​ท่าน​ออก​ไป​ทั้ง​กองทัพ​ท่าน, คือ​ม้า​และ​ทหารม้า​ที่​แต่งตัว​ด้วย​เครื่อง​อัน​งาม​เลิศ​ทั้งสิ้น, เป็น​พวก​ใหญ่, มี​เกราะ​และ​ดั้ง, ถือ​กะ​บี่​ทั่ว​ทุกคน.</verse>
				<verse number="5">กับ​ทั้ง​เมือง​ฟา​รา​ธ​และ​เมือง​อาย​ธิ​โอบ​และ​เมือง​ฟูด​มี​ดั้ง​และ​โล่ห์​ทั่ว​ทั้งนั้น.</verse>
				<verse number="6">ทั้ง​เมือง​โฆเม็ร​และ​พวก​พล​โยธา​ของ​เมือง​โฆเม็ร (ทั้ง) เรือน​ของ​เมือง​โธฆัร​มา​ซึ่ง​อยู่​ใน​ที่สุด​ทิศเหนือ, และ​ทั้ง​พวก​พล​โยธา​ของ​เขา, เป็น​หลาย​ประเทศ​พร้อมกับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​จง​จัดแจง​ตัว​ท่าน​ให้​พร้อม, ทั้ง​ท่าน​และ​พวก​ของ​ท่าน​บรรดา​ที่​รวม​อยู่​ใน​ท่าน, และ​ท่าน​จะ​เป็น​นาย​ทัพ​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ล่วง​ไป​หลาย​วัน​แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​เป็น​ที่​ต้อง​เยี่ยมเยียน, ใน​ปี​ทั้ง​หลาย​เป็น​ที่สุด​ท่าน​จะ​ได้​มา​ถึง​แผ่น​ดิน​อัน​พ้น​จาก​กะ​บี่​แล้ว, ที่​ทรง​รวบรวม​แต่​ประเทศ​เป็น​อัน​มาก, บน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, ซึ่ง​ได้​เป็น​ที่​ร้าง​เปล่า​เสีย​ไป​มาก​นาน​มา, แต่​ได้​ต้อง​นำมา​จาก​นานา​ประเทศ​มาก​หลาย, และ​เขา​จะ​ได้​อาศัย​เป็นปกติ​ทุกคน,</verse>
				<verse number="9">และ​ท่าน​ทั้ง​พล​โยธา​ของ​ท่าน, และ​ประเทศ​เป็น​อัน​มาก​จะ​ขึ้น​ไป​กับ​ท่าน. และ​ท่าน​จะ​มา​นั้น​ดุจ​พายุ, ท่าน​จะ​เป็น​ดัง​เมฆ​จะ​ปกคลุม​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ก็​จะ​เป็น​มา​ใน​วัน​นั้น. คำ​ทั้ง​หลาย​จะ​เกิด​ขึ้น​ใน​จิตต์​ใจ​ของ​ท่าน, และ​ท่าน​จะ​คิดอ่าน​มุ่งร้าย.</verse>
				<verse number="11">และ​ท่าน​จะ​ว่า, เรา​จะ​ขึ้น​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน, อัน​มีแต่​บ้านเล็ก​น้อย, และ​จะ​ไป​ยัง​คน​อัน​อยู่​ใน​ที่ๆ เขา​ไม่​มี​กำแพง​และ​ประตู​และ​ดาน​สลัก.</verse>
				<verse number="12">ซึ่ง​เป็นสุข​อยู่​ปกติ​ทั้งสิ้น. เพื่อ​จะ​แย่งชิง​และ​ปล้น​เอา​ทรัพย์​สมบัติ, เพื่อ​จะ​ให้​มือ​ของ​ท่าน​กลับ​มา​ยัง​ตำบล​ทั้ง​หลาย​ที่​ร้าง​เปล่า​อัน​คน​อาศัย​อยู่, และ​มา​ยัง​ประเทศ​ที่อยู่ ณ สะดือ​แผ่น​ดิน, อัน​มี​ฝูง​สัตว์​และ​ทรัพย์​สมบัติ, ซึ่ง​รวบรวม​มา​แต่​นานา​ประเทศ.</verse>
				<verse number="13">เมือง​ซะบา​และ​เมือง​ดะ​ดาน, และ​พ่อค้า​และ​สิงห์โต​หนุ่ม​ทั้ง​หลาย​ใน​เมือง​ระ​ซิศ​จะ​ว่า​แก่​ท่าน​ว่า, ท่าน​มา​เพื่อ​จะ​แย่งชิง​เอา​ของ​หรือ. ท่าน​รวบรวม​พวก​ของ​ท่าน​มา​เพื่อ​จะ​ปล้น​เอา​สิ่งของ​หรือ, เพื่อ​จะ​ขน​เอา​เงิน​และ​ทอง​ไป​หรือ, จะ​ทำ​การ​ปล้น​ใหญ่​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​และ​ฝูง​สัตว์​ทั้ง​หลาย​หรือ.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนี้​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ทำนาย​กล่าว​แก่​โฆฆ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ท่าน​จะ​มิได้​รู้​หรือ, ใน​วัน​อัน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ผู้​พล​ไพร่​ของ​เรา​อยู่​เป็นปกติ​นั้น.</verse>
				<verse number="15">และ​ท่าน​มา​แต่​ใน​ตำบล​ของ​ท่าน​อัน​อยู่​ใน​ที่สุด​ทิศเหนือ, ท่าน​กับ​ด้วย​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​เป็น​กอง​ใหญ่, มี​หมู่​คน​เป็น​อัน​มาก​ล้วน​ขี่ม้า​ทั่ว​ทุกคน.</verse>
				<verse number="16">และ​ท่าน​จะ​ขึ้น​มา​ดุจ​เมฆ​เหนือ​ยิศ​รา​เอล​ผู้​พล​ไพร่​ของ​เรา, เพื่อ​จะ​ปกคลุม​แผ่น​ดิน​นั้น (สิ่ง​นี้) จะ​เกิด​ใน​วัน​ทั้ง​หลาย​ที่สุด, ที่​เรา​จะ​นำ​ท่าน​มา​ต่อสู้​แผ่น​ดิน​ของ​เรา, เพื่อ​นานา​ประเทศ​จะ​ได้​รู้จัก​เรา, ขณะ​เรา​ทำ​ตัว​เรา​ให้​เป็น​ที่​นับถือ​ใน​เจ้า, โอ้​โฆฆ, ต่อตา​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="17">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ท่าน​คือ​คน​ที่​เรา​พูด​ถึง​ใน​วัน​ทั้ง​หลาย​ที่​ล่วง​ไป​แล้ว​ด้วย​คน​ผู้​รับใช้​ของ​เรา, คือ​ผู้ทำ​นาย​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, ที่​ได้​ทำนาย​ไว้​แล้ว​ใน​วัน​และ​ปี​ทั้ง​หลาย​เหล่านั้น​ว่า​เรา​จะ​นำ​ท่าน​มา​ต่อสู้​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="18">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, จะ​เป็น​มา​ใน​วัน​นั้น​ใน​วันที่​โฆฆ​จะ​มา​ต่อสู้​กับ​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล, ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​จะ​ขึ้น​ใน​นา​สิ​ก​แห่ง​เรา.</verse>
				<verse number="19">ด้วยว่า​เรา​ว่าด้วย​ความ​เดือดร้อน​ของ​เรา​และ​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​ดัง​ไฟ, แท้จริง​ใน​วัน​นั้น​จะ​กระเทือน​หวั่นไหว​ใหญ่​ใน​แผ่น​ดิน​แห่ง​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="20">จน​ปลา​ทั้ง​หลาย​ใน​ทะเล, และ​นก​ใน​อากาศ, และ​สัตว์​ใน​แผ่น​ดิน, แล​บรรดา​สัตว์​เลื้อย​บน​แผ่น​ดิน, และ​คน​ทั้ง​หลาย​บน​พื้น​แผ่น​ดิน, จะ​ดิ้นรน​กระสับกระส่าย, และ​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ทำลาย​ลง, และ​เนินเขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ล้ม​ลง, และ​กำแพง​ทั้ง​หลาย​จะ​หัก​ลง​ถึง​ดิน​ฉะ​เพาะ​พระ​พัก​ตร​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="21">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​เรียก​กะ​บี่​มา​ต่อสู้​ท่าน​ใน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา, กะ​บี่​ต่อ​กะ​บี่​จะ​ต่อสู้​กัน​ทุก​เล่ม.</verse>
				<verse number="22">และ​เรา​จะ​ตัดสิน​เขา​ด้วย​โรค​ห่า​และ​โลหิต. เรา​จะ​เท​ห่า​ฝน​อัน​ใหญ่​และ​ลูกเห็บ​โต​ใหญ่, ไฟ, และ​กำมะถัน, เหนือ​เขา​และ​เหนือ​พล​โยธา​ของ​เขา, และ​เหนือ​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="23">และ​เรา​จะ​สำแดง​ตัว​เรา​ให้​เป็นใหญ่, ให้​เป็น​ที่​นับถือ, และ​เรา​จะ​ให้​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​รู้จัก​เรา, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">และ​ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ทำนาย​ต่อสู้​โฆฆ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ดูกร​โฆฆ​ผู้​เป็น​เจ้า​แห่ง​เมือง​โร​ศ​และ​เมือง​เมเซ็ค, และ​เมือง​ธูบัล, เรา​อยู่​ต่อสู้​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">และ​เรา​จะ​ยัง​เจ้า​ให้​กลับ​และ​นำ​เจ้า​ไป, และ​ให้​เจ้า​ขึ้น​ไป​แต่​ที่สุด​ทิศเหนือ, และ​จะ​ให้​เจ้า​มา​ยัง​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="3">และ​เรา​จะ​ตี​ปัด​ศร​จาก​มือ​ซ้าย​ของ​เจ้า, และ​จะ​ให้​ลูกศร​ทั้ง​หลาย​ตก​จาก​มือ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ทั้ง​พล​โยธา​ของ​เจ้า, และ​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​ใน​เจ้า, จะ​ได้​ตก​ที่​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง ยิศ​รา​เอล, เรา​จะ​ให้​เจ้า​เป็น​อาหาร​แก่​นก​ร้าย​ต่างๆ และ​แก่​สัตว์​ทั้ง​หลาย​ใน​พื้น​นา.</verse>
				<verse number="5">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​ได้​ตรัส​แล้ว​ว่า, เจ้า​จะ​ได้​ตกใน​พื้น​นา.</verse>
				<verse number="6">และ​เรา​จะ​ยัง​ไฟ​ให้​มา​เหนือ​เมือง​มา​โฆฆ, และ​เหนือ​ชาวเกาะ​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​เป็นปกติ, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="7">และ​พระ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา, เรา​จะ​ให้​ปรากฏ​ใน​ท่ามกลาง​ยิศ​รา​เอล​ผู้​พล​ไพร่​ของ​เรา, และ​จะ​มิ​ให้​พระ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​อีก, และ​คน​ต่าง​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า, เรา​เป็น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้บริสุทธิ์​แห่ง​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, นี่​แน่ะ​ได้​มี​มา​และ​จะ​ได้​เป็น​แล้ว, วันนี้​คือ​วันที่​เรา​ได้​ว่า​ไว้​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="9">และ​ชาว​หัวเมือง​ทั้งปวง​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​จะ​ออก​ไป, และ​เขา​จะ​เอา​เครื่อง​อาวุธ​คือ​เกราะ​และ​ดั้ง​และ​คันศร​และ​ลูกศร​และ​หอก​และ​ซัด​ติด​เพลิง​เผา​ไฟ​เสีย​สิ้น​ทั้ง​เจ็ด​ปี.</verse>
				<verse number="10">และ​เขา​จะ​มิได้​ขน​ฟืน​มา​จาก​นา, และ​มิได้​ตัด (ฟืน) จาก​ป่า​ดอน​ทั้ง​หลาย, ด้วยว่า​เขา​จะ​ติดไฟ​ด้วย​เครื่อง​อาวุธ​ทั้ง​หลาย, และ​เขา​จะ​กลับ​ปล้น​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ปล้น​เขา, และ​เขา​จะ​แย่งชิง​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​แย่งชิง​เขา.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, และ​จะ​เป็น​มา​ใน​วัน​นั้น, เรา​จะ​ให้​โฆฆ​มี​หลุม​ฝังศพ​ใน​เมือง​ยิศ​รา​เอล. คือ หว่าง​ภูเขา​ที่​คน​ทั้ง​หลาย​ผ่าน​ไป​ทิศตะวันออก​ฝ่าย​ทะเล, และ​นั้น​จะ​ปิดทาง​ที่​คน​ทั้ง​หลาย​ผ่าน​ไป​นั้น, และ​เขา​จะ​ฝัง​โฆฆ​และ​พวก​ของ​เขา​ที่นั่น, และ​จะ​เรียก​หว่าง​เขา​นั้น​ว่า​ฮะ​โม​นโฆฆ.</verse>
				<verse number="12">และ​เรือน​ยิศ​รา​เอล​จะ​ฝังศพ​เหล่านั้น​สิ้น​ทั้ง​เจ็ด​เดือน, เพื่อ​จะ​ให้​แผ่น​ดิน​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="13">และ​ประชาชน​ทั้ง​หลาย​ใน​แผ่น​ดิน​ก็​จะ​ได้​ฝังศพ​เหล่านั้น, และ​ชื่อ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ปรากฏ​เพราะ​การ​นั้น, ใน​วันที่​เรา​จะ​ให้​ตัว​เรา​เป็น​ที่​นับถือ.</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, และ​เขา​จะ​เลือก​คน​ที่​มี​กิจ​เที่ยว​เสมอ​ใน​แผ่น​ดิน​ให้​สืบหา​ศพ​คน​ผ่าน​ไป, ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​บน​แผ่น​ดิน, เพื่อ​จะ​ชำระ​ให้​แผ่น​ดิน​นั้น​บริสุทธิ์, เมื่อ​เจ็ด​เดือน​ล่วง​ไป​แล้ว​เขา​นั้น​จะ​เที่ยว​ดู​และ​หา.</verse>
				<verse number="15">และ​คน​ที่​เกี่ยว​ไป​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​เดิน​ไป​ตลอด, และ​เมื่อ​คน​ได้​เห็น​ร่าง​กะ​ดู​ก​คน​ก็​จะ​ตั้ง​สำคัญ​ไว้​ริม​ศพ​นั้น, กว่า​ผู้​ฝัง​จะ​มา​ฝัง​เสีย​ใน​หว่าง​เขา​ฮะ​โม​นโฆฆ​นั้น.</verse>
				<verse number="16">และ​หัวเมือง​หนึ่ง​จะ​มี​ชื่อ​ว่า​เมือง​อะ​โม​เน​ด้วย, อย่าง​นั้นแหละ, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ทำ​แผ่น​ดิน​ให้​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="17">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ว่า​แก่​นก​ทุกอย่าง​และ​แก่​สัตว์​ใน​นา​ทั้ง​หลาย​ว่า, จง​รวบรวม​กัน​มา​และ​ควบคุม​กัน​มา​แต่​ตำบล​อัน​ล้อมรอบ​ยัง​ที่​สัก​การ​บูชา​ไว้​แก่​เจ้า, เป็น​สัก​การ​บูชา​อัน​ใหญ่​บน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="18">เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​กิน​เนื้อ​และ​ดื่ม​โลหิต, เจ้า​จะ​ได้​กิน​เนื้อ​แห่ง​ชาย​กล้าหาญ, และ​จะ​ได้​ดื่ม​โลหิต​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="19">แกะ​ผู้​และ​ลูก​แกะ​และ​แพะ​ผู้​และ​โค​ผู้, อัน​เป็น​สัตว์​อ้วน​พี​ใน​เมือง​บา​ซาน​ทั้งสิ้น, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กิน​มัน​จน​อิ่ม​และ​จะ​ดื่ม​โลหิต​จน​เมา​ไป, แต่​สัก​การ​บูชา​ที่​เรา​บูชา​ไว้​เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="20">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​อิ่ม​ที่​โต๊ะ​ของ​เรา, ด้วย (เนื้อ) ม้า​และ​รถ​และ​นายทหาร​และ​คน​พล​รบ​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="21">และ​เรา​จะ​ให้​รัศมี​ของ​เรา​อยู่​ใน​นานา​ประเทศ, และ​นานา​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​จะ​เห็น​มหันตโทษ​ของ​เรา​ที่​เรา​กระทำ​ไว้, และ​เห็น​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​วาง​ไว้​เหนือ​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="22">และ​เรือน​ยิศ​รา​เอล​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​ยะ​โฮ​วา, เป็น​พระเจ้า​แห่ง​เขา​ทั้ง​หลาย​แต่วัน​นั้น​ต่อไป.</verse>
				<verse number="23">และ​พวก​นานา​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรือน​ยิศ​รา​เอล ต้อง​กวาด​ไป​เป็น​ชะ​เลย​แล้ว, เพราะ​การ​บาป​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ผิด​ต่อ​เรา, และ​เรา​ได้​ซ่อน​บัง​พระ​พัก​ตร​ของ​เรา​จาก​เขา, และ​ได้​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ศัตรู​ของ​เขา, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตก​เพราะ​กะ​บี่, เรา​ได้​กระทำ​แก่​เขา ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="24">ตาม​ความ​ชั่ว​และ​ความผิด​ของ​เขา, และ​ได้​ซ่อน​บัง​พระ​พัก​ตร​ของ​เรา​จาก​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="25">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, บัดนี้​เรา​จะ​ให้​ยา​โค​บก​ลับ​เสีย​จาก​เป็น​ชะ​เลย, และ​จะ​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​แก่​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ทั้งสิ้น, และ​เรา​มี​ความ​ร้อนรน​เพราะ​รัก​พระ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="26">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ลืม​ความ​อาย​ของ​เขา, และ​ความผิด​ที่​เขา​ได้​ทำ​ผิด​แก่​เรา, ขณะ​เมื่อ​เขา​อาศัย​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​เขา​เป็นปกติ, และ​มิได้​มี​ผู้ใด​จะ​ทำ​ให้​เขา​กลัว.</verse>
				<verse number="27">ขณะ​เมื่อ​เรา​ให้​เขา​กลับ​จาก​นานา​ประเทศ​และ​รวบรวม​เขา​จาก​แผ่น​ดิน​แห่ง​ศัตรู​ทั้งปวง​ของ​เขา, และ​ได้​ทำ​ตัว​เรา​ให้​เป็น​ที่​นับถือ​ต่อตา​ประเทศ​เป็น​อัน​มาก​เพราะ​เขา.</verse>
				<verse number="28">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา, เพราะ​เรา​ได้​ทำ​เขา​ให้​เป็น​ชะ​เลย​ใน​นานา​ประเทศ, แล้ว​ได้​รวบรวม​เขา​ทั้ง​หลาย​มา​ยัง​แผ่น​ดิน​ของ​ตน, และ​เรา​จะ​มิได้​ละทิ้ง​เขา​ใน​ที่​นั้น​อีก.</verse>
				<verse number="29">และ​เรา​จะ​มิได้​ซ่อน​บัง​พระ​พัก​ตร​ของ​เรา​จาก​เขา​ทั้ง​หลาย​อีก. เพราะว่า​เรา​ได้​เท​วิญญาณ​ของ​เรา​บน​เรือน​ยิศ​รา​เอล. พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">ใน​วัน​ที่​สิบ​แห่ง​เดือน​ใน​ต้น​ปี​ที่​ยี่​สิบ​ห้า​นั้น​ที่​เรา​ได้​เป็น​ชะ​เลย​มา, เป็น​ปี​ที่​สิบ​สี่​ตั้งแต่​เสีย​เมือง, (ยะ​รู​ซา​เลม), ใน​วัน​นั้น​พระ​หัตถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​เหนือ​ข้าพ​เจ้า, และ​พระองค์​ได้​นำ​ข้าพ​เจ้า​ไป​ที่นั่น</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ได้​นำ​ข้าพ​เจ้า​โดย​นิมิตต์ต่างๆ ของ​พระเจ้า​ไป​ถึง​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล, และ​วาง​ข้าพ​เจ้า​ลง​ที่​ภูเขา​อัน​สูงสุด, และ​บน​ภูเขา​นั้น​มี​สัณฐาน​เรือน​ดุจ​เมือง​อยู่​ใน​ทิศใต้.</verse>
				<verse number="3">และ​พระองค์​นำ​ข้าพ​เจ้า​ไป ณ ที่นั่น, และ​นี่​แน่ะ​มี​คนๆ หนึ่ง​ดู​ดุจ​ทองเหลือง, และ​มี​เชือก​ป่าน​และ​ไม้​อ้อ​สำหรับ​วัด​อยู่​ใน​มือ​ผู้​นั้น, และ​ท่าน​ก็​ยืน​อยู่​ใน​ประตู.</verse>
				<verse number="4">และ​คน​นั้น​ว่า​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ดู​ด้วย​ตา​และ​ฟัง​ด้วย​หู​ของ​เจ้า, และ​เจ้า​จง​เอาใจใส่​ใน​สิ่ง​ทั้งปวง​ที่​เรา​จะ​ให้​เจ้า​เห็น​นั้น, ด้วยว่า​ทรง​นำ​เจ้า​มา​เพื่อ​เรา​จะ​ชี้​ให้​เจ้า​เห็น​สิ่ง​เหล่านี้, เจ้า​จง​แจ้ง​สิ่ง​ทั้งปวง​ที่​เจ้า​เห็นแก่​เรือน​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="5">และ​นี่​แน่ะ​มี​กำแพง​ล้อมรอบ​ภายนอก​เรือน​นั้น, และ​ใน​มือ​คน​นั้น​มี​ไม้​อ้อ​สำหรับ​วัด​โดย​ยาว​ได้​เจ็ด​ศอก​คืบ, และ​ท่าน​ได้​วัด​เรือน​นั้น​โดย​กว้าง​ได้​ชั่ว​ไม้​อ้อ​หนึ่ง, โดย​สูง​ได้​ชั่ว​ไม้​อ้อ​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="6">และ​ท่าน​มา​ยัง​ประตู​ตรง​ทิศตะวันออก, และ​ขึ้น​ไป​ทาง​บันได​ประตู​นั้น, และ​ได้​วัด​ธรณีประตู​นั้น​ตาม​กว้าง​ได้​ชั่ว​ไม้​อ้อ​หนึ่ง,</verse>
				<verse number="7">ธรณี​กว้าง​ชั่ว​ไม้​อ้อ​หนึ่ง, และ​มี​ห้อง​โดย​ยาว​ไม้​อ้อ​หนึ่ง​กว้าง ไม้​อ้อ​หนึ่ง, และ​ใน​ระหว่าง​ห้อง​นั้น​กว้าง​ห้า​ศอก, และ​ธรณีประตู​ที่อยู่​ริม​เฉลียง​ที่​ประตู​ชั้นใน​กว้าง​ชั่ว​ไม้​อ้อ​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="8">และ​ท่าน​ได้​วัด​เฉลียง​ที่​ประตู​ข้างใน​ได้​ชั่ว​ไม้​อ้อ​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="9">ท่าน​จึง​ได้​วัด​เฉลียง​ที่​ประตู​ได้​แปด​ศอก, และ​เสา​ที่​เฉลียง​นั้น​สอง​ศอก, และ​เฉลียง​ประตู​อยู่​ข้างใน.</verse>
				<verse number="10">และ​ห้อง​ที่​ประตู​ตะวันออก​มี​ข้าง​นี้​สาม​ห้อง​ข้าง​โน้น​สาม​ห้อง​วัด​ได้​เท่า​กัน​ทั้ง​สาม​ห้อง, และ​เสา​นั้น​วัด​ได้​เท่า​กัน​ทั้ง​ข้าง​นี้​ข้าง​โน้น.</verse>
				<verse number="11">และ​ท่าน​ได้​วัด​ทาง​ที่​เข้า​ประตู​กว้าง​สิบ​ศอก, ประตู​สูง​สิบ​สาม​ศอก.</verse>
				<verse number="12">หน้าห้อง​ทั้ง​หลาย​นั้น​มี​เขตต์​แดน​ชั่ว​ไม้​อ้อ​หนึ่ง, และ​เขตต์​แดน​ข้าง​โน้น​ก็​ชั่ว​ไม้​อ้อ​หนึ่ง, และ​ห้อง​ข้าง​นี้​หก​ศอก, ข้าง​โน้น​ก็​หก​ศอก.</verse>
				<verse number="13">และ​ท่าน​วัด​ตรง​ประตู​ทั้ง​สอง​แต่​หลัง​ห้อง​ข้าง​นี้​จน​สุด​หลังคา​ห้อง​ข้าง​โน้น, โดย​กว้าง​ได้​ยี่​สิบ​ห้า​ศอก,</verse>
				<verse number="14">และ​ท่าน​ทำ​เสา​ทั้ง​หลาย​ได้​หก​สิบ​ศอก, จนถึง​เสา​บริเวณ​ที่​ประตู​ล้อมรอบ,</verse>
				<verse number="15">และ​ตั้งแต่​หน้า​ประตู​ข้างนอก​จน​หน้า​เฉลียง​ที่​ประตู​ข้างใน​ได้​ห้า​สิบ​ศอก.</verse>
				<verse number="16">และ​มี​หน้าต่าง​ลูกกรง​ใน​ห้อง​เล็ก​ทั้ง​หลาย, และ​ใน​เสา​ทั้ง​หลาย​ที่​ห้อง​รอบ​ประตู​นั้น, และ​ที่​เฉลียง​ทั้ง​หลาย, และ​มี​หน้าต่าง​รอบ​ข้างใน, และ​มี​ต้นตาล​ที่​เสา​ทั้ง​หลาย​นั้น.</verse>
				<verse number="17">และ​ท่าน​นำ​ข้าพ​เจ้า​ไป​ยัง​บริเวณ​ข้างนอก, นี่​แน่ะ​มี​ห้อง​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="18">และ​พื้นที่​สำหรับ​บริเวณ​ล้อมรอบ​มี​สาม​สิบ​ห้อง​บน​พื้น​นั้น, และ​พื้น​นั้น​อยู่​ริม​ประตู​ทั้ง​หลาย​เท่า​กับ​ประตู​นั้น​โดย​ยาว, นี่แหละ​เป็น​พื้น​ข้างล่าง.</verse>
				<verse number="19">และ​ท่าน​วัด​โดย​กว้าง​ตั้งแต่​หน้า​ประตู​ข้างล่าง​จน​หน้า​บริเวณ​ข้างนอก, ทิศตะวันออก​และ​ทิศเหนือ​ได้​ร้อย​ศอก.</verse>
				<verse number="20">และ​ท่าน​ได้​วัด​ทั้ง​กว้าง​และ​ยาว​ที่​ประตู​บริเวณ​ข้างนอก​ตรง​ทิศเหนือ.</verse>
				<verse number="21">และ​มี​ห้อง​สาม​ห้อง​ริม​ประตู​ข้าง​นี้​และ​ข้าง​โน้น​ทั้ง​เสา, เฉลียง​ทั้ง​หลา​ดุจ​ประตู​ที่​วัด​เดิม​นั้น, โดย​ยาว​ห้า​สิบ​ศอก​โดย​กว้าง​ยี่​สิบ​ห้า​ศอก,</verse>
				<verse number="22">และ​หน้าต่าง​และ​เฉลียง​และ​ต้นตาล​ทั้ง​หลาย, วัด​ได้​ดุจ​ประตู​ตรง​ทิศตะวันออก​นั้น, และ​ประตู​นั้น​มี​บันได​เจ็ด​คั่น​ที่​เขา​ขึ้น​ไป​นั้น, และ​บริเวณ​ทั้ง​หลาย​อยู่​ตรงหน้า​เขา.</verse>
				<verse number="23">และ​ประตู​ที่​บริเวณ​ข้างใน​อยู่​ตรง​ประตู, ฝ่าย​ทิศเหนือ​และ​ทิศตะวันออก, และ​ได้​วัด​ตั้งแต่​ประตู​นี้​จนถึง​ประตู​โน้น​ได้​ร้อย​ศอก.</verse>
				<verse number="24">และ​ท่าน​นำ​ข้าพ​เจ้า​มา​ทาง​ทิศใต้, และ​นี่​แน่ะ​มี​ประตู​ทาง​ทิศใต้, และ​ท่าน​ได้​วัด​เสา​เฉลียง​ทั้ง​หลาย​ที่​ประตู​นั้น​ได้​ดุจ​ที่​วัด​มา​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="25">และ​มี​หน้าต่าง​ทั้ง​หลาย​ที่​ประตู​นั้น, และ​ที่​เฉลียง​ทั้ง​หลาย​ล้อมรอบ​ประตู​นั้น, ดุจ​หน้าต่าง​ทั้ง​หลาย​โน้น, โดย​ยาว​ได้​ห้า​สิบ​ศอก, โดย​กว้าง​ยี่​สิบ​ห้า​ศอก.</verse>
				<verse number="26">ทาง​ที่​ขึ้น​ประตู​นั้น​มี​บันได​เจ็ด​คั่น, และ​เฉลียง​ที่​ประตู​นั้น​อยู่​ตรงหน้า​บันได​ทั้ง​หลาย, และ​มี​ต้นตาล​ที่​เสา​ประตู​นั้น, ข้าง​นี้​ต้น​หนึ่ง​ข้าง​โน้น​ต้น​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="27">และ​มี​ประตู​ที่​บริเวณ​ตรง​ทิศใต้​นั้น, และ​ท่าน​ได้​วัด​ตั้งแต่​ประตู​นี้​จนถึง​ประตู​โน้น​ใน​ทาง​ทิศใต้​ได้​ร้อย​ศอก.</verse>
				<verse number="28">และ​ท่าน​นำ​ข้าพ​เจ้า​เข้า​ไป​ยัง​บริเวณ​ข้างใน​ริม​ประตู​ข้างใต้, และ​ได้​วัด​ประตู​ทิศใต้​ได้​ดัง​วัด​มา​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="29">และ​ห้อง​และ​เสา​และ​เฉลียง​ทั้ง​หลาย​ที่​ประตู​นั้น​ก็ได้​ตาม​ซึ่ง​วัด​มา​นั้น, และ​มี​หน้าต่าง​ทั้ง​หลาย​ที่​ประตู​นั้น​และ​ที่​บริเวณ​อัน​ล้อมรอบ​ประตู, โดย​ยาว​ห้า​สิบ​ศอก, โดย​กว้าง​ยี่​สิบ​ศอก.</verse>
				<verse number="30">และ​บริเวณ​ทั้ง​หลาย​ที่​ล้อมรอบ​ก็​ยาว​ยี่​สิบ​ห้า​ศอก​และ​กว้าง​ห้า​ศอก.</verse>
				<verse number="31">และ​เฉลียง​ประ ตู​นั้น​อยู่​ตรง​บริเวณ​ข้างนอก, และ​ต้นตาล​อยู่​ที่​เสา​ทั้ง​หลาย, ทางขึ้น​ประตู​นั้น​มี​บันได​แปด​คั่น.</verse>
				<verse number="32">และ​ท่าน​นำ​ข้าพ​เจ้า​ไป​ยัง​บริเวณ​ข้างใน​ทาง​ตะวันออก, และ​ได้​วัด​ประตู​นั้น, ก็ได้​ตาม​ซึ่ง​วัด​มา​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="33">ห้อง​และ​เสา​และ​เฉลียง​ที่​ประตู​นั้น​ก็ได้​ดัง​ตัว​มา​แล้ว​นั้น, และ​มี​หน้าต่าง​ทั้ง​หลาย​ที่​ประตู​เฉลียง​ห้อม​รอบ​ประตู​นั้น, โดย​ยาว​ห้า​สิบ​ศอก, โดย​กว้าง​ยี่​สิบ​ห้า​ศอก.</verse>
				<verse number="34">และ​เฉลียง​ที่​ประตู​นั้น​อยู่​ตรง​ประตู​ข้างนอก, และ​มี​ต้นตาล​ที่​เสา​ทั้ง​หลาย​ทั้ง​ข้าง​นี้​และ​ข้าง​โน้น, และ​ที่​ขึ้น​ประตู​นั้น​มี​บันได​แปด​คั่น.</verse>
				<verse number="35">และ​ท่าน​นำ​ข้าพ​เจ้า​ไป​ยัง​ประตู​ทิศเหนือ, และ​ท่าน​วัด​ก็ได้​ดัง​วัด​มา​แล้ว​นั้น,</verse>
				<verse number="36">ห้อง​และ​เสา​และ​เฉลียง​ทั้ง​หลาย​ที่​ประตู​และ​มี​หน้าต่าง​ทั้ง​หลาย​ที่​ล้อมรอบ​ประตู​นั้น​โดย​ยาว​ห้า​สิบ​ศอก, โดย​กว้าง​ยี่​สิบ​ห้า​ศอก.</verse>
				<verse number="37">และ​เสา​ทั้ง​หลาย​อยู่​ตรง​บริเวณ​ข้างนอก. และ​มี​ต้นตาล​ที่​เสา​ทั้ง​หลาย​ที่​ประตู​นั้น​ทั้ง​ข้าง​นี้​และ​ข้าง​โน้น, และ​ทางขึ้น​ประตู​นั้น​มี​บันได​แปด​คั่น.</verse>
				<verse number="38">และ​มี​ห้อง​และ​ประตู​อยู่​ริม​เสา​ประตู​นั้น, เขา​ชำระ ล้าง​เครื่อง​เผา​บูชา​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="39">และ​ใน​เฉลียง​ที่​ประตู​นั้น​มี​โต๊ะ​ข้าง​นี้​สอง​โต๊ะ, และ​ข้าง​โน้น​สอง​โต๊ะ, สำหรับ​ฆ่า, (สัตว์) บน โต๊ะ​นั้น​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​ไถ่​ผิด​พลั้ง.</verse>
				<verse number="40">และ​มี​โต๊ะ​สอง​โต๊ะ​ที่​ข้างนอก​ที่​ทางขึ้น​ประตู​ทิศเหนือ, และ​ข้าง​โน้น ที่​เฉลียง​ประตู​นั้น​มี​โต๊ะ​สอง​โต๊ะ.</verse>
				<verse number="41">มี​สี่​โต๊ะ​ข้าง​นี้​และ​สี่​โต๊ะ​ข้าง​โน้น​ที่​ริม​ประตู. เป็น​แปด​โต๊ะ​ที่​เขา​ฆ่า (สัตว์) บน​โต๊ะ​นั้น.</verse>
				<verse number="42">และ​มี​สี่​โต๊ะ​ทำ​ด้วย​หินขัด​เฉลียง. โดย​ยาว​ศอก​คืบ, โดย​กว้าง​ศอก​คืบ, สูง​ศอก​หนึ่ง, สำหรับ (วาง) เครื่องบูชา​ที่​เผา, และ​บน​โต๊ะ​เหล่านี้​เขา​วาง​เครื่อง​ฆ่า​สัตว์​ทั้ง​หลาย​ที่​เผา​บูชา​และ​สัตว์​บูชา.</verse>
				<verse number="43">และ​ขอ​ก็​ใส่​ไว้​โดยรอบ​ใน​เรือน​นั้น​ยาว​คืบ​หนึ่ง, และ​บน​โต๊ะ​นั้น​มี​เนื้อ​สำหรับ​บูชา.</verse>
				<verse number="44">และ​ภายนอก​ประตู​ข้างใน​มี​ห้อง​คน​อยู่​สำหรับ​ร้องเพลง​ใน​บริเวณ​ข้างใน, ที่​ริม​ประตู​ข้าง​เหนือ​ทิศใต้, และ​มี​ห้อง​หนึ่ง​ริม​ประตู​ตะวันออก​ตรง​ทิศเหนือ.</verse>
				<verse number="45">และ​ท่าน​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า​ห้อง​นี้​ที่​ตรง​ทิศใต้​เป็น​สำหรับ​ปุโรหิต​ผู้รักษา​วิหาร.</verse>
				<verse number="46">และ​ห้อง​ที่​ตรง​ทิศเหนือ​นั้น​เป็น​สำหรับ​ปุโรหิต​ที่​รักษา​แท่น, พวก​เหล่านี้​เป็น​ลูก​ซา​โดค​ที่มา​แต่​ลูก​เลวี​เพื่อ​จะ​มา​ใกล้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ปรนนิบัติ​แก่​พระองค์.</verse>
				<verse number="47">และ​ท่าน​ได้​วัด​เฉลียง​โดย​ยาว​ร้อย​ศอก, โดย​กว้าง​ร้อย​ศอก​เป็น​สี่เหลี่ยม​และ​แท่น​นั้น​ตรงหน้า​วิหาร.</verse>
				<verse number="48">และ​ท่าน​นำ​ข้าพ​เจ้า​มา​ถึง​เฉลียง​ของ​วิหาร​นั้น, และ​ได้​วัด​เหลี่ยม​เสา​ข้าง​นี้​ห้า​ศอก​ข้าง​โน้น​ห้า​ศอก, และ​ประตู​โดย​กว้าง​ข้าง​นี้​สาม​ศอก​ข้าง​โน้น​สาม​ศอก.</verse>
				<verse number="49">เฉลียง​โดย​ยาว​ยี่​สิบ​ศอก​โดย​กว้าง​สิบ​เอ็ด​ศอก​ก็​ริม​บันได​ที่​เขา​ขึ้น​วิหาร​นั้น, และ​มี​เสา​ริม​เสา​ข้าง​นี้​หนึ่ง​และ​ริม​เสา​ข้าง​โน้น​หนึ่ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">และ​ท่าน​นำ​ข้าพ​เจ้า​มา​ถึง​วิหาร, และ​ได้​วัด​เสา​ข้าง​นี้​กว้าง​หก​ศอก, ข้าง​โน้น​กว้าง​หก​ศอก, นี่แหละ​เป็น​พลับพลา​โดย​กว้าง.</verse>
				<verse number="2">และ​ประตู​กว้าง​สิบ​ศอก, และ​ข้าง​ประตู​ข้าง​นี้​ห้า​ศอก, ข้าง​โน้น​ห้า​ศอก, และ​ท่าน​ได้​วัด​ที่​นั้น, โดย​ยาว​สี่​สิบ ศอก, โดย​กว้าง​ยี่​สิบ​ศอก.</verse>
				<verse number="3">และ​ท่าน​ได้​เข้า​ไป​ข้างใน, และ​ได้​วัด​เสา​ประตู​สอง​ศอก, และ​ประตู​นั้น​หก​ศอก, และ​ประตู​โดย​กว้าง​เจ็ด​ศอก.</verse>
				<verse number="4">และ​ท่าน​ได้​วัด​ที่​นั้น, โดย​ยาว​ยี่​สิบ​ศอก, โดย​กว้าง​ยี่​สิบ​ศอก, ต่อหน้า​วิหาร, และ​ท่าน​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ที่นี่​แหละ​เป็น​ที่​บริสุทธิ์​ที่สุด.</verse>
				<verse number="5">และ​ท่าน​ได้​วัด​ฝา​แห่ง​วิหาร​หก​ศอก, และ​สัตว์​ข้าง, โดย​กว้าง​สี่​ศอก​ล้อมรอบ​วิหาร​ทุก​ด้าน.</verse>
				<verse number="6">และ​มี​ห้อง​ข้างๆ สาม​สิบ​ห้อง​เป็น​ลำดับ​กัน, เป็น​ห้อง​ละ​สาม​ชั้น, และ​ห้อง​นั้น​เข้า​ใน​ฝา​แห่ง​วิหาร, เป็น​ห้อง​ข้าง​อัน​ล้อมรอบ, เพื่อ​จะ​มี​ที่อยู่​แต่​มิได้​ติด​กับ​ฝา​วิหาร​นั้น.</verse>
				<verse number="7">และ​ห้อง​ทั้ง​หลาย​นั้น​ที่​รอบ​นั้น​ก็​ก​ว้างๆ ไป​เมื่อ​ขึ้นๆ ไป​นั้น, ด้วย​ซึ่ง​รอบๆ วิหาร​ก็ได้​ขึ้น​สูงๆ ล้อมรอบ​วิหาร​นั้น, เหตุ​ฉะนี้​วิหาร​ก็​กว้าง​ขึ้น​ไป, และ​อย่าง​นั้นแหละ​ซึ่ง​ข้างล่าง​ได้​ขึ้น​ไป​ถึง​ซึ่ง​ข้างบน​โดย​ซึ่ง​กลาง​นั้น.</verse>
				<verse number="8">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​พิจารณา​ดู​ที่​สูง​ของ​วิหาร​อัน​ล้อมรอบ, และ​ที่​ราก​ของ​ห้อง​เหล่านั้น​เต็ม​ชั่ว​ไม้​อ้อ​หนึ่ง, คือ​หก​ศอกๆ ใหญ่.</verse>
				<verse number="9">ฝา​ห้อง​ทั้ง​หลาย​ข้างนอก​โดย​หนา​ห้า​ศอก, และ​มี​ที่​ว่างเปล่า​ภายใน​ห้อง​ทั้งปวง​ของ​วิหาร​นั้น.</verse>
				<verse number="10">และ​ใน​ระหว่าง​ห้อง​ทั้ง​หลาย​นั้น​โดย​กว้าง​ยี่​สิบ​ศอก​ล้อมรอบ​วิหาร​ทุก​ด้าน, และ​ประตู​ห้อง​ทั้ง​หลาย​อยู่​ตรง​ที่​ว่างเปล่า​นั้น.</verse>
				<verse number="11">ประตู​หนึ่ง​ตรง​ทิศเหนือ, ประตู​หนึ่ง​ตรง​ทิศใต้​และ​ที่​ว่างเปล่า​โดย​กว้าง​ห้า​ศอก​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="12">และ​ตึก​ที่อยู่​ตรง​ที่​ว่างเปล่า​ข้าง​ทิศตะวันตก, โดย​กว้าง​เจ็ดสิบ​ศอก, และ​ฝา​ตึก​นั้น​โดย​กว้าง​ห้า​ศอก​ล้อมรอบ​โดย​ยาว​เก้า​สิบ​ศอก.</verse>
				<verse number="13">และ​ท่าน​ได้​วัด​ตึก​นั้น​โดย​ยาว​ร้อย​ศอก, และ​ที่​ว่า งเปล่า​และ​ตึก​ทั้ง​ฝา​ตึก​นั้น​โดย​ยาว​ร้อย​ศอก.</verse>
				<verse number="14">และ​ข้างหน้า​ตึก​นั้น​และ​ที่​ว่างเปล่า​ข้าง​ทิศตะวันออก​โดย​กว้าง​ร้อย​ศอก.</verse>
				<verse number="15">และ​ท่าน​ได้​วัด​ตึก​อัน​อยู่​ข้างหน้า​ที่​ว่างเปล่า​ที่อยู่​ข้างหลัง​ตึก​นั้น, ทั้ง​ชั้น​บน​ตึก​นั้น​ข้าง​นี้​และ​ข้าง​โน้น, โดย​ยาว​ร้อย​ศอก, และ​วิหาร​ข้างใน.</verse>
				<verse number="16">และ​ชาน​ทั้งปวง​ที่​บริเวณ​ธรณี, และ​หน้าต่าง, ลูกกรง​ทั้งปวง, และ​ชั้นนอก​ที่​ล้อมรอบ​สาม​ชั้น​ตรง​ธรณี​ออก​ไป, มี​ไม้​สลัก​ล้อมรอบ, และ​ตั้งแต่​ดิน​ขึ้น​ไป​ถึง​หน้าต่าง​ทั้งปวง, หน้าต่าง​เหล่านั้น​ก็​ปิดบัง​แล้ว.</verse>
				<verse number="17">จน​ข้าง​เหนือ​ประตู​จนถึง​ข้างใน​ตึก​และ​ข้างนอก​ตึก​นั้น, และ​ฝา​ล้อมรอบ​ทั้ง​หมก​ทั้ง​ข้างใน​ข้างนอก, ตาม​ที่​ได้​วัด​นั้น.</verse>
				<verse number="18">และ​เขา​ทำ​คะ​รู​บีม​และ​ต้นตาล​ทั้งปวง, และ​ต้นตาล​ต้น​หนึ่ง​อยู่​ใน​ระหว่าง​คะ​รูป, และ​คะ​รูป​นั้น​มี​หน้า​สอง​หน้า​ทุก​ตัว.</verse>
				<verse number="19">และ​มี​หน้า​คน​อยู่​ตรง​ต้นตาล​ข้าง​หนึ่ง, และ​หน้า​สิงห์โต​อยู่​ตรง​ต้นตาล​ข้าง​หนึ่ง, เขา​เหล่านี้​ก็​ทำ​ตลอด​ทั้ง​ตึก​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="20">ตั้งแต่​ดิน​จน​เหนือ​ประตู, เขา​ทำ​คะ​รู​บีม​และ​ต้นตาล​ทั้งปวง​ไว้, และ​ที่​ฝา​วิหาร​นั้น.</verse>
				<verse number="21">เสา​ประตู​เป็น​สี่เหลี่ยม, ข้างหน้า​วิหาร​นั้น​ดูเหมือน​กัน​ทุก​ด้าน.</verse>
				<verse number="22">และ​พระ​แท่น​นั้น​ทำ​ด้วย​ไม้, สูง​สาม​ศอก, ยาว​สอง​ศอก, และ​มุม​ทั้ง​หลาย​ที่​แท่น​นั้น, และ​โดย​ยาว​ที่​แท่น​นั้น, และ​ฝา​ทั้งปวง​ที่​แท่น​นั้น​เป็น​ด้วย​ไม้, และ​ท่าน​กล่าว​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, นี่แหละ​คือ​โต๊ะ​ซึ่ง​อยู่​จำเพาะ​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="23">และ​วิหาร​และ​ที่​บริสุทธิ์​นั้น​มี​ประตู​สอง​ประตู.</verse>
				<verse number="24">และ​ประตู​นั้น​มี​บาน​สอง​บาน, ประตู​หนึ่ง​สอง​บาน, ประตู​หนึ่ง​สอง​บาน.</verse>
				<verse number="25">และ​มี​คะ​รู​บีม​และ​ต้นตาล​ทั้งปวง​ทำ​ไว้​บน​ประตู​นั้น, คือ​บน​ประตู​วิหาร​ดุจ​ทำ​ไว้​ที่​ฝา, และ​มี​ธรณี​เป็น​ไม้​ข้างหน้า​ชาน​นอก.</verse>
				<verse number="26">และ​มี​หน้าต่าง​ลูกกรง​และ​ต้นตาล​ทั้งปวง​ทั้ง​สอง​ข้างๆ นี้, และ​ข้าง​โน้น​ชาน​นอกนั้น, และ​ที่​ห้อง​เล็ก​ริม​เรือน​และ​ที่​ธรณี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">และ​ท่าน​นำ​ข้าพ​เจ้า​ออก​มา​ที่​บริเวณ​ข้างนอก​ทาง​ทิศเหนือ, และ​ให้​ข้าพ​เจ้า​มา​ถึง​ห้อง​อัน​ตรง​ที่​ว่างเปล่า​ที่อยู่.</verse>
				<verse number="2">หน้า​ตึก​นั้น​ทิศเหนือ​ข้างหน้า​โดย​ยาว​ร้อย​ศอก, มี​ประตู​ข้าง​เหนือ, โดย​กว้าง​ห้า​สิบ​ศอก​ตรงหน้า​ยี่​สิบ​ศอก​นั้น.</verse>
				<verse number="3">ที่​ได้แก่​บริเวณ​ข้างใน, และ​ตรงหน้า​พื้น​นั้น​ได้แก่​บริเวณ​ข้างนอก, มี​ชั้น​สาม​ชั้น.</verse>
				<verse number="4">และ​ตรงหน้า​ห้อง​เหล่านั้น​มี​ทางเดิน​กว้าง​สิบ​ศอก, มี​ทางเข้า​ห้อง​ใน​นั้น​ศอก​หนึ่ง, และ​ประตู​ห้อง​ทั้ง​หลาย​นั้น​อยู่​ข้าง​ทิศเหนือ.</verse>
				<verse number="5">และ​ห้อง​ทั้งปวง​ข้างบน​สั้น​เข้า, ด้วย​ชั้นนอก​ให้​ห้อง​นั้น​ขาด​ไป​จาก​ข้าง​เหนือ, ห้อง​ล่าง​และ​ห้อง​กลาง​แห่ง​ตึก​นั้น.</verse>
				<verse number="6">ด้วยว่า​ห้อง​นั้น​เป็น​สาม​ชั้น​แต่​ไม่​มี​เสา​ดุจ​เสา​ที่​บริเวณ​ทั้งปวง, เหตุ​ฉะนี้​ตึก​นั้น​สอบ​ตั้งแต่​ดิน​ขึ้น​ไป​มาก​กว่า​ห้อง​ล่าง​และ​ห้อง​กลาง.</verse>
				<verse number="7">และ​กำแพง ข้างนอก​ที่อยู่​ตรงหน้า​ห้อง​ทั้งปวง, ข้าง​บริเวณ​ข้างนอก​ตรงหน้า​ห้อง​ทั้งปวง​นั้น​ยาว​ห้า​สิบ​ศอก.</verse>
				<verse number="8">ด้วย​ห้อง​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้แก่​บริเวณ​ข้างนอก​ยาว​ห้า​สิบ​ศอก, และ​นี่​แน่ะ​ตรงหน้า​วิหาร​นั้น​ก็​ร้อย​ศอก.</verse>
				<verse number="9">และ​ข้างใต้​ห้อง​เหล่านี้​มี​ประตู​ข้าง​ทิศตะวันออก, เมื่อ​จะ​ออก​จาก​บริเวณ​ข้างนอก​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​นั้น,</verse>
				<verse number="10">ก็​มี​ห้อง​ทั้ง​หลาย​ใน​หน้า​กำแพง​บริเวณ​ข้าง​ทิศตะวันออก, ตรงหน้า​ที่​ว่างเปล่า, และ​ตรงหน้า​ตึก​นั้น.</verse>
				<verse number="11">และ​ทางตรง​หน้าห้อง​เหล่านั้น​ก็​ดู​ดุจ​ห้อง​ทั้งปวง​ที่อยู่​ฝ่าย​เหนือ, ยาว​เหมือน​ห้อง​เหล่านั้น​และ​กว้าง​เท่า​กัน, ทาง​ทั้งปวง​ที่​ออก​จาก​ห้อง​เหล่านี้​ทำ​ตาม​อย่าง​ห้อง​เหล่า​โน้น​และ​ตาม​ประ ตูเหล่า​โน้น.</verse>
				<verse number="12">และ​ตาม​ประตู​ใน​ห้อง​ทั้ง​หลาย​ทอ​ยู่​ข้างใต้​มี​ประตู​ที่​หัวถนน, คือ​ถนน​ที่​ตรง​กำแพง​ข้าง​ทิศตะวันออก​ที่​เขา​เข้า​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="13">และ​ท่าน​กล่าว​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ห้อง​ทั้ง​หลาย​ข้าง​ทิศเหนือ​และ​ห้อง​ทั้ง​หลาย​ข้าง​ทิศใต้​ที่อยู่​ตรงหน้า​ตำบล​ที่​ว่างเปล่า, คือ​ห้อง​อัน​บริสุทธิ์​ที่​ปุโรหิต​ที่​เข้า​ใกล้​กับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​กิน​ของ​อัน​บริสุทธิ์​อัน​ยิ่ง, เขา​จะ​วาง​ของ​อัน​บริสุทธิ์​อัน​ยิ่ง​ทั้งปวง​ใน​ที่​นั้น, และ​เครื่องบูชา​ด้วย​ผลไม้, และ​เครื่อง​ไถ่​โทษ, และ​เครื่องบูชา​ไถ่​ความผิด, ด้วย​ที่​นั้น​เป็น​ที่​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ปุโรหิต​ทั้งปวง​เข้า​ไป​แล้ว, เขา​จะ​มิได้​ออก​ไป​จาก​ที่​บริสุทธิ์​ถึง​บริเวณ​ข้างนอก, แต่​เขา​จะ​วาง​ใน​ที่​นั้น, เสื้อ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​เขา​ใส่​เมื่อ​ปรนนิบัติ, ด้วย​เสื้อ​เหล่านั้น​เป็น​บริสุทธิ์, และ​เขา​จะ​แต่งตัว​ด้วย​เสื้อ​อื่น, แล้ว​จะ​เข้า​ไป​ใกล้​ของ​ที่​สำหรับ​ชน​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="15">และ​ท่าน​ได้​ทำ​ให้การ​วัด​ข้างใน​วิหาร​สำเร็จ, และ​นำ​ข้าพ​เจ้า​ออก​ไป​โดย​ประตู​ตรง​ทิศตะวันออก, และ​ได้​วัด​ประตู​นั้น​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="16">และ​ท่าน​ได้​วัด​ข้าง​ทิศตะวันออก​ด้วย​ไม้​อ้อ, ห้า​ร้อย​ชั่ว​ไม้​อ้อ, คือ​ด้วย​ไม้​อ้อ​ที่​วัด​ล้อมรอบ​นั้น.</verse>
				<verse number="17">ท่าน​ได้​วัด​ข้าง​เหนือ​ห้า​ร้อย​ชั่ว​ไม้​อ้อ, ด้วย​ไม้​อ้อ​ที่​วัด​อัน​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="18">ท่าน​ได้​วัด​ข้างใต้​ห้า​ร้อย​ชั่ว​ไม้​อ้อ, ด้วย​ไม้​อ้อ​ที่​วัด​นั้น.</verse>
				<verse number="19">ท่าน​กลับ​ไป​ข้าง​ตะวันตก, และ​ได้​วัด​ห้า​ร้อย​ชั่ว​ไม้​อ้อ​ที่​วัด​นั้น.</verse>
				<verse number="20">ท่าน​ได้​วัด (ตึก) นั้น​ทั้ง​สี่​ด้าน, มี​กำแพง​ล้อมรอบ, โดย​ยาว​ห้า​ร้อย (ชั่ว​ไม้​อ้อ) โดย​กว้าง​ห้า​ร้อย, เพื่อ​จะ​แบ่ง​ที่​บริสุทธิ์​จาก​ที่​ไม่​บริสุทธิ์.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">และ​ท่าน​นำ​ข้าพ​เจ้า​ไป​ถึง​ประตู​ที่​ตรงหน้า​ตะวันออก, และ​นี่​แน่ะ​รัศมี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ได้​มา​โดย​ทาง​ตะวัน​นอ​อก.</verse>
				<verse number="2">และ​เสียง​ของ​พระองค์​ดุจ​เสียง​แม่น้ำ​เป็น​อัน​มาก, และ​แผ่น​ดิน​ก็​รุ่งเรือง​ด้วย​รัศมี​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">และ​มี​สัน​ฐาน​ดุจ​สัณฐาน​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​มา​เพื่อ​จะ​ทำลาย​หัวเมือง​นั้น, และ​สัณฐาน​นั้น​ดุจ​สัณฐาน​ที่​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ใน​แม่น้ำ​คะ​บา​ระ, และ​ข้าพ​เจ้า​ซบ​หน้า​ข้าพ​เจ้า​ลง.</verse>
				<verse number="4">และ​รัศมี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​วิหาร​โดย​ทาง​ประตู​ที่​ตรงหน้า​ด้าน​ตะวันออก​นั้น.</verse>
				<verse number="5">และ​พระ​วิญญาณ​ได้​ยก​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น, และ​นำ​ข้าพ​เจ้า​มา​ที่​บริเวณ​ข้างใน, และ​นี่​แน่ะ​รัศมี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เต็ม​ทั่วไป​ทั้ง​วิหาร​นั้น.</verse>
				<verse number="6">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ออก​จาก ข้างใน​วิหาร​นั้น, และ​คน​หนึ่ง​ยืน​อยู่​ที่​ข้าง​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, ที่​พระที่นั่ง​ของ​เรา, และ​ที่​พระบาท​ของ​เรา, ที่​เรา​อยู่อาศัย​ใน​ท่ามกลาง​บุตร​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​เป็นนิตย์, และ​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ทั้ง​เขา​และ​เจ้าแผ่น​ดิน​ทั้งปวง​ของ​เขา, จะ​มิได้​ทำ​ให้​พระ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา​มลทิน​ไป​อีก​ด้วย​การ​ล่วง​ประเวณี​ทั้งปวง​ของ​เขา, และ​ด้วย​ศพ​ของ​เจ้าแผ่น​ดิน​ทั้งปวง​ของ​เขา​ใน​ที่​สูง​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="8">ใน​ที่​เขา​ได้​ตั้ง​ธรณี​ของ​เขา​ริม​ธรณี​ของ​เรา, และ​แม่​ประตู​ทั้งปวง​ของ​เขา​ริม​แม่​ประตู​ของ​เรา, และ​มีแต่​กำแพง​ใน​หว่าง​กลาง​เรา​และ​เขา, และ​เขา​ได้​ให้​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา​มลทิน​ไป​ด้วย​ความ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง​ของ​เขา​ที่​เขา​ได้​กระทำ, เหตุ​ฉะนั้น​เรา​ได้​เผาผลาญ​เขา​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="9">เดี๋ยวนี้​เขา​จะ​ให้​ความ​ล่วง​ประเวณี​ของ​เขา​และ​ศพ เจ้าแผ่น​ดิน​ของ​เขา​ห่างไกล​จาก​เรา, และ​เรา​จะ​อยู่อาศัย​ใน​ท่ามกลาง​เขา​ทั้งปวง​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="10">ท่าน​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, ให้​วิหาร​นั้น​ปรากฏ​แก่​เรือน​ยิศ​รา​เอล, และ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​อาย​เพราะ​ความ​ชั่ว​ลามก​ของ​เขา, และ​ให้​เขา​วัด​สัณฐาน​นั้น.</verse>
				<verse number="11">และ​ถ้า​เขา​ทั้ง​หลาย​อาย​เพราะ​สิ่ง​ทั้งปวง​ที่​เขา​ได้​กระทำ, ให้​เขา​เห็น​สัณฐาน​ทั้ง​แบบอย่าง​วิหาร​นั้น, และ​ประตู​ทั้ง​หลาย​ที่​เขา​ออก​แห่ง​วิหาร​นั้น, และ​สัณฐาน​ทุกอย่าง​และ​บัญญัติ​ทั้งปวง​แห่ง​วิหาร​นั้น, และ​สัณฐาน​ทั้งปวง​และ​อย่าง​ทั้งปวง​แห่ง​วิหาร​นั้น, และ​จง​เขียน​ต่อตา​เขา​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รักษา​ไว้​ซึ่ง​สัณฐาน​ทุกอย่าง​และ​บัญญัติ​ทั้งปวง​แห่ง​วิหาร​นั้น, แล้ว​ได้​ประพฤติ​ตาม.</verse>
				<verse number="12">นี่แหละ​คือ​สัณฐาน​ของ​วิหาร​นั้น, เขตต์แดน​ทั้งปวง​ล้อมรอบ​ทั่ว​บน​ยอก​ภูเขา​ก็​เป็น​บริสุทธิ์​อัน​ยิ่ง, นี่แหละ​คือ​สัณฐาน​แห่ง​วิหาร​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ซึ่ง​ได้​วัด​แท่น​เป็น​ศอก​กว้าง​ยาว​เท่านี้, คือ​ศอก​ใหญ่​เป็น​ศอก​หนึ่ง​กับ​สี่​นิ้ว, เตา​ที่​ก่อ​ไป​นั้น​ก็​ศอก​หนึ่ง, และ​โดย​กว้าง​ก็​ศอก​หนึ่ง, ข้าง​แท่น​นั้น​ออก​ไป​ถึง​ริม​คืบ​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="14">นี่แหละ​คือ​พื้น​ของ​แท่น​นั้น, และ​ตั้งแต่​พื้นที่​ดิน​ขึ้น​ไป​ถึง​ลวด​ข้างล่าง​เป็น​สอง​ศอก, และ​โดย​กว้าง​ศอก​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="15">และ​ตั้งแต่​ลวด​เล็ก​จนถึง​ลวด​ใหญ่​ก็​สี่​ศอก, และ​โดย​กว้าง​ศอก​หนึ่ง, และ​เตา​ที่​เผา​บูชา​นั้น​ก็​สี่​ศอก, และ​ตั้งแต่​เตา​ขึ้น​ไป​มี​เขา​สี่​เขา.</verse>
				<verse number="16">และ​แท่น​นั้น​โดย​ยาว​สิบ​สอง​ศอก, โดย​กว้าง​สิบ​สอง​ศอก, ทั้ง​สี่​ด้าน​เป็น​สี่เหลี่ยม.</verse>
				<verse number="17">และ​ลวด​โดย​ยาว​สิบ​สี่​ศอก, โค​ยก​ว้าง​สิบ​สี่​ศอก, ที่​ข้าง​ล้อมรอบ​แท่น​นั้น​กึ่ง​ศอก, และ​หน้ากระดาน​ล้อมรอบ​ศอก​หนึ่ง, และ​บันได​แท่น​นั้น​ตรงหน้า​ตะวันออก.</verse>
				<verse number="18">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่แหละ​คือ​บัญญัติ​ทั้งปวง​ที่​ได้​ตั้ง​ไว้​ด้วย​แท่น​ใน​วันที่​เขา​จะ​ทำ​แท่น​นั่น, เพื่อ​จะ​ถวาย​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​บน​แท่น​นั้น, และ​ประพรม​แท่น​นั้น, ด้วย​โลหิต.</verse>
				<verse number="19">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, ท่าน​จง​ให้​ลูก​วัว​ตัวผู้​เป็น​เครื่อง สัก​การ​บูชา​แก่​ปุโรหิต​ทั้ง​หลาย, คือ​พวก​เลวี​ที่​เป็น​เผ่าพันธุ์​แห่ง​ซา​โดค​ที่​เข้า​ใกล้​กับ​เรา​เพื่อ​จะ​ปรนนิบัติ​แก่​เรา.</verse>
				<verse number="20">และ​ท่าน​จะ​ต้อง​เอา​โลหิต​ของ​ลูก​วัว​นั้น​เจิม​เขา​ทั้ง​สี่​ที่​แท่น​นั้น, และ​ที่​ทั้ง​สี่​มุม​แห่ง​ลวด​นั้น, และ​ที่​ข้าง​ล้อมรอบ​นั้น, อย่าง​นั้นแหละ​ท่าน​จะ​ชำระ​ให้​แท่น​นั้น​เป็นอัน​บริสุทธิ์,</verse>
				<verse number="21">และ​ท่าน​จะ​ต้อง​เอา​วัว​ตัวผู้​ที่​เป็น​เครื่องบูชา​นั้น, และ​เผา​ไว้​ใน​ที่​กำหนด​แห่ง​วิหาร​ข้างนอก​ที่​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="22">และ​ใน​วันที่​สอง​ท่าน​จะ​ต้อง​เอา​ลูก​แพะ​ที่​หมดจด​ไม่​พิการ​เป็น​เครื่องบูชา​ไถ่​โทษ, และ​แท่น​นั้น​เขา​จะ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​ดุจ​เขา​ได้​ชำระ​ด้วย​ลูก​วัว​นั้น,</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​ท่าน​ทำ​การ​ชำระ (แท่น) ให้​หมดจด​เสร็จ​แล้ว, ท่าน​ต้อง​ถวาย​วัว​ตัวผู้​หนุ่ม​ดี​ไม่​พิการ, และ​แพะ​ตัวผู้​ดี​ไม่​พิการ​จาก​ฝูง.</verse>
				<verse number="24">และ​ท่าน​จะ​ต้อง​ถวาย​สัตว์​เหล่านั้น​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​พวก​ปุโรหิต​จะ​ต้อง​โรย​เกลือ, และ​จะ​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​นั้น เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="25">ท่าน​จะ​ต้อง​ทำ​แพะ​เป็น​เครื่อง​ไถ่​โทษ​วัน​ละ​ตัว​ทั้ง​เจ็ด​วัน, และ​เขา​จะ​ต้อง​ทำ​วัว​ตัวผู้​หนุ่ม.</verse>
				<verse number="26">และ​แพะ​ตัวผู้​ไม่​พิการ​ทั้ง​เจ็ด​วัน, เขา​จะ​ต้อง​ชำระ​แท่น​ให้​บริสุทธิ์, และ​จะ​ให้​มือ​ของ​เขา​นั้น​เต็ม.</verse>
				<verse number="27">และ​เมื่อ​วัน​เหล่านั้น​เสร็จ​แล้ว, ใน​วันที่​แปด​ต่อไป​พวก​ปุโรหิต​จะ​เผา​เครื่องบูชา​ของ​เจ้า, และ​เครื่อง​โมทนา​พระ​คุณ​ของ​เจ้า​บน​แท่น​นั้น​แล้ว​เรา​จะ​ทรง​โปรด​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">แล้ว​พระองค์​ได้​นำ​ข้าพ​เจ้า​กลับ​มา​ทาง​ประตู​ที่​บริสุทธิ์​ข้างนอก​ตรงหน้า​ตะวันออก, ประตู​นั้น​ก็​ปิด​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="2">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ประตู​นี้​จะ​ต้อง​ปิด​เสีย, จะ​มิได้​เปิด, และ​ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​เข้า​โดย​ประตู​นั้น​ได้, ด้วยว่า​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ยิศ​รา​เอล​เสด็จ​เข้า​โดย​ประตู​นั้น, เหตุ​ฉะนั้น​จะ​ต้อง​ปิด​เสีย.</verse>
				<verse number="3">ด้วย​เจ้าแผ่น​ดิน​ท่าน​จะ​ทรง​นำ​ที่นั่น​เพื่อ​จะ​ได้​สวย​ขนม​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​ที่นั่น, ท่าน​จะ​เสด็จ​เข้า​ใน​บริเวณ​ทาง​ประตู​นั้น​และ​จะ​เสด็จ​ออก​ทาง​ประตู​นั้น.</verse>
				<verse number="4">และ​พระองค์​นำ​ข้าพ​เจ้า​มา​ทาง​ประตู​ทิศเหนือ​ตรงหน้า​วิหาร, และ​ข้าพ​เจ้า​แลดู, และ​นี่​แน่ะ, รัศมี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เต็ม​ทั่วไป​ทั้ง​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ข้าพ​เจ้า​ซบ​หน้า​ข้าพ​เจ้า​ลง.</verse>
				<verse number="5">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, จง​ตั้งใจ​ของ​ท่าน, และ​จง​ดู​ด้วย​ตา​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน, และ​จง​ฟัง​ด้วย​หู​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน, บรรดา​สิ่ง​ทั้งปวง​ที่​เรา​จะ​ตรัส​แก่​ท่าน​ว่าด้วย​บัญญัติ​ทั้งปวง​ที่​ตั้ง​ไว้​ของ​วิหาร​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ด้วย​กฎหมาย​ทั้งปวง​แห่ง​วิหาร​นั้น, แล้ว​ตั้งใจ​ของ​ท่าน​ถึง​ที่​เข้า​วิหาร​นั้น, และ​ถึง​ที่​ทั้งปวง​อัน​เข้า​ไป​ใน​ที่​บริสุทธิ์​นั้น.</verse>
				<verse number="6">และ​ท่าน​จะ​ต้อง​ว่า​แก่​พวก​กบ​ฎ, คือ​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, โอ้​เรือน​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย, ให้​ความ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​พอ​แก่​เจ้า​ทั้งปวง​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">ด้วย​เจ้า​ได้​ให้​คน​ต่าง​ประเทศ​ที่​ไม่​ได้​รับศีล​ตัด​ด้วยใจ, และ​มิได้​รับศีล​ตัด​ด้วย​เนื้อหนัง, มา​อยู่​ใน​ที่​บริสุทธิ์​ของ​เรา, เพื่อ​จะ​ทำ​ให้​ที่นั่น​คือ​วิหาร​แห่ง​เรา​เป็น​มลทิน​ไป, ขณะ​เมื่อ​เจ้า​ได้​ถวาย​ขนม​ของ​เรา, และ​มัน​ข้น​และ​โลหิต, และ​เขา​ได้​หัก​ไมตรี​ของ​เรา, ด้วย​ความ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มิได้​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​เรา, และ​ได้​ตั้ง​คน​รักษา​ของ​อัน​บริสุทธิ์​ที่​เรา​มอบ​ไว้​ตามใจ​เจ้า​เอง.</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ไม่​มี​คน​ต่าง​ประเทศ​คน​ใด​แต่​พวก​ต่าง​ประเทศ, ที่อยู่​ใน​ท่ามกลาง​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​ยิศ​รา​เอล, อัน​ยัง​มิได้​รับศีล​ตัด​ด้วยใจ, และ​มิได้​รับศีล​ตัด​ด้วย​เนื้อหนัง, จะ​เข้า​ใน​วิหาร​ของ​เรา​ได้.</verse>
				<verse number="10">แต่​พวก​เลวี​ที่​ได้​ห่างไกล​จาก​เรา​เมื่อ​ยิศ​รา​เอล​ได้​หลง​นั้น, ที่​ได้​หลง​จาก​เรา​ตาม​รูป​เคารพ​ของ​เขา, เขา​จะ​แบก​บาป​โทษ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="11">และ​พวก​เลวี​นั้น​จะ​ได้​เป็น​ผู้​ปรนนิบัติ​ใน​ที่​บริสุทธิ์​ของ​เรา, จะ​ได้​เป็น​ผู้ดู​แล​ที่​ประตู​ทั้ง​หลาย​ของ​วิหาร​ของ​เรา, และ​จะ​ได้​เป็น​ผู้​ปรนนิบัติ​สำหรับ​วิหาร​นั้น, เขา​จะ​ฆ่า (สัตว์) ที่​เผา​บูชา, และ​เครื่องบูชา​สำหรับ​หมู่​ชน, และ​เขา​จะ​ได้​ยืน​ต่อหน้า​เขา​ทั้งปวง​เพื่อ​จะ​ปรนนิบัติ​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="12">ด้วย​พวก​เลวี​นั้น​ได้​ปรนนิบัติ​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ต่อหน้า​รูป​เคารพ​ทั้งปวง​ของ​เขา, แล้ว​ก็​เป็น​ที่​สะดุด​แห่ง​ความ​ชั่ว​แก่​เรือน​ยิศ​รา​เอล, เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​ได้​ยก​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​ต่อ​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​เขา​จะ​ได้​แบก​บาป​โทษ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="13">และ​เขา​จะ​ไม่​เข้า​ใกล้​เรา​เพื่อ​จะ​ได้​ถวาย​แก่​เรา, และ​จะ​มิได้​เข้า​ใกล้​เครื่อง​บริสุทธิ์​ทั้ง​หลาย ของ​เรา​ใน​ที่​บริสุทธิ์​อัน​ยิ่ง, แต่​จะ​ได้​แบก​ความ​อาย​ของ​เขา, และ​ความ​ชั่ว​ลามก​ทั้งปวง​ที่​เขา​ได้​กระทำ​ไว้.</verse>
				<verse number="14">และ​เรา​จะ​ตั้ง​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​ผู้รักษา​วิหาร​ที่​ฝาก​ไว้, และ​สำหรับ​การ​ปรนนิบัติ​ทั้งปวง​ใน​วิหาร​นั้น, และ​สำหรับ​สิ่งของ​ทั้งปวง​ที่​จะ​ทำ​ไว้​ใน​วิหาร​นั้น.</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, พวก​ปุโรหิต​คือ​พวก​เลวี​บุตร​ซา​โดค​ผู้รักษา​วิหาร​ของ​เรา​เมื่อ​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​ยิศ​รา​เอล​ได้​หลง​ไป​จาก​เรา​เขา​จะ​ไห้​เข้า​ใกล้​เรา​เพื่อ​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​เรา, และ​เขา​จะ​ได้​ยืน​จำเพาะ​พระ​พัก​ตร​เรา​เพื่อ​จะ​ได้​ถวาย​มัน​ข้น​และ​โลหิต​แก่​เรา.</verse>
				<verse number="16">เขา​จะ​ได้​เขา​มา​ใน​ที่​บริสุทธิ์​ของ​เรา, และ​จะ​ได้​เข้า​ใกล้​โต๊ะ​ของ​เรา​เพื่อ​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​แก่​เรา, และ​จะ​ได้​รักษา​ไว้​ซึ่ง​การ​ปรนนิบัติ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="17">และ​จะ​ได้​เป็น​มา​เพื่อ​เขา​เหล่านั้น​จะ​เข้า​ใน​ประตู​ทั้ง​หลาย​ของ​บริเวณ​ข้างใน, เขา​จะ​ต้อง​แต่งตัว​ด้วย​ผ้าป่าน, และ​เมื่อ​เขา​ปรนนิบัติ​ใน​ประตู​ทั้ง​หลาย​ของ​บริเวณ​ข้างใน, และ​ข้างใน, ผ้า​ขน​แกะ​ผืน​ใด​ผืน​หนึ่ง​จะ​มิได้​อยู่​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="18">ผ้า​โพก​ทำ​ด้วย​ป่าน​จะ​อยู่​บน​ศีรษะ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​กัง​เช่น​ทำ​ด้วย​ป่าน​จะ​อยู่​ใน​เอว​ของ​เขา​และ​เขา​จะ​ไม่​ได้​แต่งตัว​ด้วย​ผ้า​ที่​ให้​เป็น​เหงื่อ.</verse>
				<verse number="19">และ​เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ออก​ไป​ถึง​บริเวณ​ข้างนอก, คือ​บริเวณ​ชั้นนอก​ถึง​หมู่​ชน​เขา​จะ​เปลื้อง​เสื้อ​ที่​เขา​ห่ม​ใน​การ​ปรนนิบัติ​นั้น, และ​จะ​วาง​เสื้อ​เหล่านั้น​ไว้​ใน​ห้อง​อัน​บริสุทธิ์​และ​จะ​แต่งตัว​ด้วย​เสื้อ​อื่น, เขา​จะ​มิได้​ชำระ​หมู่​ชน​ให้​บริสุทธิ์​ด้วย​ห่ม​เสื้อ​ทั้งปวง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="20">และ​เขา​จะ​โกน​ศีรษะ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​เสีย​ก็​ไม่​ได้, และ​จะ​ไว้​ผม​ให้​ยาว​ก็​ไม่​ได้, เขา​จะ​ได้แต่​ตัดผม​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="21">และ​ปุโรหิต​ผู้ใด​ผู้​หนึ่ง​เขา​จะ​มิได้​กิน​น้ำ​องุ่น, เมื่อ​เขา​จะ​เข้า​ไป​ใน​บริเวณ​ข้างใน.</verse>
				<verse number="22">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​ต้อง​รับ​หญิง​ม่าย​และ​หญิง​ผัว​หย่า​มา​เป็น​ภรรยา​ของ​เขา, แต่​ให้​รับ​หญิง​พรม​จารีย์​จาก​เผ่าพันธุ์​ของ​เรือน​ยิศ​รา​เอล, และ​รับ​ภรรยา​ของ​ปุโรหิต​ที่​เป็น​ม่าย​อยู่​นั้น​ไว้​ได้.</verse>
				<verse number="23">และ​จะ​ได้​สอน​พล​ไพร่​ของ​เรา​ด้วย​ของ​บริสุทธิ์, และ​ไม่​บริสุทธิ์​และ​จะ​ให้​เรา​รู้​แบ่ง​กลาง​ของ​ชั่ว​กับ​ของดี.</verse>
				<verse number="24">และ​เมื่อ​มี​ข้อความ​กับ​เขา​จะ​ยืน​ขึ้น​ตัดสิน, ตาม​บัญญัติ​ของ​เรา​เขา​จะ​ได้​ตัดสิน​นั้น, และ​เขา​จะ​ได้​รักษา​กฎหมาย​และ​บัญญัติ​ทั้งปวง​ของ​เรา​ใน​ที่​การ​เลี้ยง​ทั้ง​หลาย​อัน​กำหนด​ของ​เรา, และ​เขา​จะ​ได้​รักษา​วัน​ซะบา​โต​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​ให้​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="25">และ​เขา​จะ​มิได้​มา​ถึง​คนตาย​คน​หนึ่ง​ให้​ตัว​เป็น​มลทิน​ไป, เว้นแต่​บิดา​มารดา​หรือ​ลูกชาย​ลูก​หญิง, หรือ​พี่ชาย​น้อง​ชาย, หรือ​พี่​หญิง​น้อง​หญิง​ที่​ยัง​ไม่​ได้​มี​ผัว, เขา​จะ​ทำ​ตัว​ให้​เป็น​มลทิน​ได้.</verse>
				<verse number="26">และ​เมื่อ​เขา​ได้​ชำระ​ตัว​บริสุทธิ์​แล้ว, เขา​จะ​กำหนด​เจ็ด​วัน​แก่​เขา,</verse>
				<verse number="27">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, ใน​วันที่​เขา​จะ​เข้า​ใน​ที่​บริสุทธิ์​ถึง​บริเวณ​ข้างใน​เพื่อ​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​ใน​ที่​บริสุทธิ์, เขา​จะ​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​ไถ่​โทษ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="28">และ​เขา​จะ​ได้​เป็น​มฤ​ดก​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย, เรา​เป็น​มฤ​ดก​ของ​เขา, และ​เจ้า​จะ​มิได้​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​มี​ส่วน​ใน​ยิศ​รา​เอล, เรา​เป็น​ส่วน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="29">เขา​เหล่านั้น​จะ​ได้​กิน​เครื่องบูชา​และ​เครื่อง​ไถ่​โทษ, และ​เครื่อง​ไถ่​ความผิด, สิ่ง​ทั้งปวง​ที่​ถวาย​ใน​ยิศ​รา​เอล​จะ​เป็น​ของๆ เขา.</verse>
				<verse number="30">และ​ผลไม้​ดี​ที่​สุก​แต่​ผล​แรก​ทั้งปวง​ทุกอย่าง​และ​เครื่อง​ถวาย​ทั้งปวง​แต่​เครื่อง​ถวาย​เหล่านั้น​จะ​ได้​เป็น​ของ​ปุโรหิต, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ถวาย​แป้ง​ที่​ได้​ถอน​แก่​ปุโรหิต, เพื่อ​พระ​พร​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​เรือน​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="31">ปุโรหิต​ทั้งปวง​จะ​มิได้​กิน​ซากศพ​นก​ก็ดี, หรือ​สัตว์​ที่​ตาย​เอง, หรือ​สัตว์​ฉีก​เสีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">และ​เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แบ่ง​แผ่น​ดิน​ด้วย​จับ​ฉลาก, เจ้า​จะ​ต้อง​ถวาย​ของ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เป็น​ส่วน​บริสุทธิ์​ของ​แผ่น​ดิน, โดย​ยาว​สอง​หมื่น​ห้า​พัน (ชั่ว​ไม้​อ้อ) โดย​กว้าง​หมื่น​หนึ่ง, นี่​และ​จะ​เป็น​ส่วน​บริสุทธิ์​ใน​เขตต์​แดน​ที่​ล้อมรอบ​ของ​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="2">แต่​ส่วน​นี้​จะ​มี​ส่วนหนึ่ง​สำหรับ​วิหาร​เป็น​สี่เหลี่ยม​ข้าง​ละ​ห้า​ร้อย (ชั่ว​ไม้​อ้อ) โดยรอบ, และ​มี​ที่​ว่าง​ล้อมรอบ​ส่วน​อัน​บริสุทธิ์​นั้น​ห้า​สิบ​ศอก.</verse>
				<verse number="3">และ​แต่​ส่วน​นี้​ท่าน​จะ​ได้​วัด​โดย​ยาว​สอง​หมื่น​ห้า​พัน​โดย​กว้าง​หมื่น​หนึ่ง, วิหาร​ที่​บริสุทธิ์​อย่างยิ่ง​จะ​อยู่​ใน​ส่วน​นี้.</verse>
				<verse number="4">ส่วน​บริสุทธิ์​ของ​แผ่น​ดิน​จะ​ได้​เป็น​ของ​ปุโรหิต​ทั้งปวง​ผู้​ปรนนิบัติ​ใน​วิหาร, ที่​เข้า​มา​ใกล้​เพื่อ​จะ​ปรนนิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​จะ​ได้​เป็น​ที่​สำหรับ​ปลูก​เรือน​ของ​เขา​เหล่านั้น, และ​จะ​ได้​เป็น​บริสุทธิ์​สำหรับ​วิหาร.</verse>
				<verse number="5">และ​ที่​โดย​ยาว​สอง​หมื่น​ห้า​พัน​โดย​กว้าง​หมื่น​หนึ่ง​จะ​ได้​เป็น​ของ​พวก​เลวี​ทั้งปวง​ผู้​ปรนนิบัติ​ใน​วิหาร, เป็น​ส่วน​สำหรับ​ปลูก​ห้อง​ที่​อาศัย​ยี่​สิบ​หลัง.</verse>
				<verse number="6">และ​ส่วน​ของ​เมือง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​ตั้ง​ไว้, โดย​กว้าง​ห้า​พัน​โดย​ยาว​สอง​หมื่น​ห้า​พัน, ที่​ตรงหน้า​ส่วน​บริเวณ​ที่​ถวาย, นี่แหละ​จะ​ได้​เป็น​สำหรับ​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="7">และ​จะ​มี​ส่วนหนึ่ง​สำหรับ​เจ้าแผ่น​ดิน​อยู่​ใน​ข้าง​นี้​และ​ข้าง​โน้น​สอง​ส่วน​บริสุทธิ์​ที่​ถวาย​และ​ส่วน​แห่ง​เมือง, ตรงหน้า​ส่วน​อัน​บริสุทธิ์​ที่​ถวาย​และ​ตรงหน้า​ส่วน​แห่ง​เมือง​ตั้งแต่​ตะวันตก (ออก​ไป) ข้าง​ทิศตะวันตก​ตั้งแต่​ตะวันออก (ออก​ไป) ข้าง​ทิศตะวันออก, โดย​ยาว​จะ​อยู่​ตรง​ส่วนหนึ่ง ตั้งแต่​ข้าง​ตะวันตก​ตลอด​ข้าง​ตะวันออก.</verse>
				<verse number="8">ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​มี​ส่วน​เจ้าแผ่น​ดิน​นั้น, ใน​ยิศ​รา​เอล, และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​จะ​มิได้​เบียด​เบียฬ​พล​ไพร่​ของ​เรา​อีก, และ​เขา​จะ​ต้อง​ให้​แผ่น​ดิน​นั้น​แก่​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ตาม​ตระกูล​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ของ​ยิศ​ราว​เอลเอ๋ย, จง​ให้​พอ​แก่​เจ้า, การ​ชั่วร้าย​แก่​การ​ปล้น​ต้อง​ละทิ้ง​เสีย, และ​จง​ประพฤติ​ความ​สัตย์​และ​ความ​ชอบธรรม, จง​ยก​เสีย​ซึ่ง​การ​เบียด​เบียฬ​ใช้สอย​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จาก​พล​ไพร่​ของ​เรา, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="10">เข้า​ทั้ง​หลาย​จง​มี​คันชั่ง​และ​เอฟา​และ​บัธ​อัน​เที่ยงตรง.</verse>
				<verse number="11">เอฟา​และ​บัธ​นั้น​เป็น​ของ​ตวง​กำหนด​ด้วย​โฮ​เมอ, เพื่อ​บัธ​นั้น​จะ​ได้​ดุจ​ส่วน​ที่​สิบ​ของ​โฮ​เมอ​และ​เอฟา​จะ​ได้​จุ​ส่วน​ที่​สิบ​เท่า​กัน.</verse>
				<verse number="12">และ​เซ็กเก็ล​หนึ่ง​จุ​ยี่​สิบ​เฆ​รา, ยี่​สิบ​เซ็กเก็ล, ยี่​สิบ​ห้า​เซ็กเก็ล, สิบ​ห้า​เซ็กเก็ล, จะ​ได้​เป็น​มา​เน​หนึ่ง​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="13">นี่แหละ​คือ​เครื่อง​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ถวาย, คือ​ข้าวสาลี​ส่วน​ที่​หก​ของ​เอฟา​ของ​โฮ​เมอ, และ​ข้าว​เดือย​ส่วน​ที่​หก​ของ​เอฟา, ของ​โฮ​เมอ.</verse>
				<verse number="14">กฎ​ที่​ว่าด้วย​น้ำ​นั่น, เอา​บัธ​หนึ่ง​ของ​โค​ระ​คือ​โฮ​เมอ​ที่​จุ​สิบ​บัธ, ด้วยว่า​สิบ​บัธ​เป็น​โฮ​เมอ​หนึ่ง, ถวาย​ส่วน​ที่​สิบ​ของ​บัธ​นั้น.</verse>
				<verse number="15">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, จง​เอา​ลูก​แกะ​ตัว​หนึ่ง​จาก​ฝูง​อัน​มี​สอง​ร้อย, แต่​ทุ่งนา​ที่​มี​หญ้า​เขียว​สด​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, ถวาย​เป็น​เครื่องบูชา​และ​เครื่องบูชา​ที่​เผา, และ​เครื่อง​โมทนา​พระ​คุณ, เพื่อ​จะ​ได้​ไถ่​โทษ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="16">ประชาชน​ทั้งปวง​ใน​แผ่น​ดิน​จะ​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​ถวาย​นี้​เพื่อ​เจ้าแผ่น​ดิน​ใน​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​เจ้าแผ่น​ดิน​จะ​มี​เครื่อง​เผา​ถวาย, และ​เครื่องบูชา​และ​เครื่องดื่ม, ใน​การ​เลี้ยง​ทั้งปวง​และ​ใน​จันทร์​ขึ้น​ใหม่, และ​ใน​วัน​ซะบา​โต​ทั้งปวง, และ​ใน​การ​เลี้ยง​ทั้งปวง​อัน​กำหนด​แห่ง​เรือน​ยิศ​รา​เอล, ท่าน​จะ​ได้​ทำ​เครื่อง​ไถ่​โทษ, และ​เครื่อง​ถวาย, และ​เครื่อง​เผา​บูชา, และ​เครื่อง​โมทนา​พระ​คุณ, เพื่อ​จะ​ไถ่​โทษ​สำหรับ​เรือน​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="18">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ใน​วัน​ต้น​แห่ง​เดือน​ต้น​ท่าน​จะ​ต้อง​เอา​วัว​ผู้​ตัว​หนึ่ง​หมดจด​ไม่​พิการ, และ​ต้อง​ชำระ​วิหาร​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="19">และ​ปุโรหิต​จะ​ต้อง​เอา​โลหิต​แต่​โลหิต​เครื่อง​ไถ่​โทษ​นั้น, เจิม​ที่​แม่​ประตู​แห่ง​วิหาร​นั้น, และ​ที่​ลวด​ใน​มุม​ทั้ง​สี่ ของ​แท่น​นั้น, และ​ที่​แม่​ประตู​ของ​บริเวณ​ข้างใน.</verse>
				<verse number="20">และ​ท่าน​ดิน​ต้อง​ทำ​ดังนั้น​ใน​วันที่​เจ็ด​แห่ง​เดือน, เพื่อ​คน​ที่​หลงผิด​และ​เพื่อ​คน​ที่​หลงเชื่อ​ง่าย, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​ได้​ชำระ​วิหาร​ให้​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="21">ใน​วัน​สิบ​สี่​แห่ง​เดือน​ต้น, จะ​ได้​เป็น​ปัศ​คา​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เป็น​การ​เลี้ยง, เลี้ยง​กัน​ไป​เจ็ด​วัน, จะ​ต้อง​กิน​ขนม​ที่​ไม่​มี​เชื้อ.</verse>
				<verse number="22">และ​ใน​วัน​นั้น​เจ้าแผ่น​ดิน​จะ​ต้อง​จัดแจง​วัว​ตัวผู้​เป็น​เครื่อง​ไถ่​โทษ​เพื่อ​ตัว​และ​เพื่อ​ประชาชน​ทั้ง​หลาย​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="23">และ​ถ้วน​เจ็ด​วัน​ของ​การ​เลี้ยงๆ กัน​ท่าน​จะ​ต้อง​จัดแจง​เครื่อง​ที่​จะ​เผา​บูชา​แก่​ยะ​โฮ​วา, วัว​ผู้​เจ็ด​ตัว​และ​แกะ​ผู้​ไม่​มี​พิการ​วัน​ละ​เจ็ด​ตัว​ทั้ง​เจ็ด​วัน, และ​ลูก​แกะ​เป็น​เครื่อง​ไถ่​โทษ​ทุกวันๆ.</verse>
				<verse number="24">และ​ท่าน​จะ​ต้อง​จัดแจง​เครื่อง​ถวาย​แป้ง​เอฟา​หนึ่ง​ครบ​วัว​ตัวผู้, และ​เอฟา​หนึ่ง​ครบ​แกะ​ตัวผู้, น้ำมัน​ฮิน​หนึ่ง​ครบ​เอฟา.</verse>
				<verse number="25">ใน​วันที่​สิบ​ห้า​แห่ง​เดือน​ที่​เจ็ด​ท่าน​จะ​ได้​ทำ​เหมือน​กัน​ใน​การ เลี้ยงๆ กัน​เจ็ด​วัน​ตาม​อย่าง​เครื่อง​ไถ่​โทษ, ตาม​อย่าง​เครื่อง​เผา​บูชา, และ​ตาม​อย่าง​เครื่องบูชา, และ​ตาม​อย่าง​น้ำมัน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ใน​หก​วัน​ที่ทำการ​ประตู​บริเวณ​ข้างใน​ตรง​ตะวันออก​จะ​ต้อง​ปิด, แต่​ใน​วัน​ซะบา​โต​จะ​ต้อง​เปิด, และ​ใน​วัน​จันทร์​ใหม่​จะ​ต้อง​เปิด.</verse>
				<verse number="2">และ​เจ้าแผ่น​ดิน​จะ​เสด็จ​มา​แต่​ข้างนอก​เจ้า​โดย​ทาง​ประตู​ชาน​ข้าง นอก, และ​ยืน​อยู่​ที่​แม้​ประตู, และ​พวก​ปุโรหิต​จะ​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา, และ​เครื่อง​โมทนา​พระ​คุณ​ของ​เจ้าแผ่น​ดิน​และ​ท่าน​จะ​ต้อง​สวด​อ้อนวอน​ที่​ธรณีประตู, และ​จะ​เสด็จ​ออก​ไป, และ​ประตู​นั้น​จะ​มิได้​ปิด​ใน​จน​เย็น.</verse>
				<verse number="3">และ​ใน​วัน​ซะบา​โต​ทั้ง​หลาย, และ​ใน​วัน​จันทร์​ใหม่​ทั้ง​หลาย, ประชาชน​ของ​แผ่น​ดิน​นั้น​จะ​สวด​อ้อนวอน​ที่​ประตู​ตรง​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="4">และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ที่​เจ้าแผ่น​ดิน​นั้น​จะ​ได้​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​วัน​ซะบา​โต, คือ​ลูก​แกะ​ที่​ไม่​มี​พิการ​หก​ตัว​และ​แกะ​ตัวผู้​ที่​ไม่​พิการ​ตัว​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="5">และ​เครื่องบูชา​แป้ง​เอฟา​หนึ่ง​ครบ​แกะ​ตัวผู้​ตัว​หนึ่ง, และ​เครื่องบูชา​ครบ​ลูก​แกะ​ทั้งปวง, ตาม​หัตถ์​ของ​ท่าน​จะ​ให้, และ​น้ำมัน​ฮิน​หนึ่ง​ครบ​เอฟา​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="6">และ​ใน​วัน​จันทร์​ใหม่​คือ​ลูก​วัว​ตัวผู้​ไม่​พิการ, และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​หก​ตัว​และ​แกะ​ตัวผู้​ไม่​พิการ.</verse>
				<verse number="7">และ​ท่าน​จะ​ได้​จัดแจง​เครื่องบูชา​แป้ง​เอฟา​ครบ​วัว​ตัวผู้, และ​เอฟา​ครบ​แกะ​ตัวผู้, และ​ครบ​ลูก​แกะ​ตามแต่​จะ​มี​ใน​หัตถ์​ของ​ท่าน, และ​น้ำมัน​ฮิน​หนึ่ง​ครบ​เอฟา.</verse>
				<verse number="8">และ​เมื่อ​เจ้าแผ่น​ดิน​เสด็จ​เข้า, จะ​ต้อง​เสด็จ​เข้า​โดย​ชาน​ประตู​นั้น, และ​ท่าน​จะ​เสด็จ​ออก​ไป​ทาง​ประตู​นั้น.</verse>
				<verse number="9">และ​เมื่อ​ประชาชน​ชาว​แผ่น​ดิน​นั้น​จะ​ได้​มา​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​การ​เลี้ยง​กำหนด​ทั้ง​หลาย​นั้น, ผู้​ที่มา​ทาง​ประตู​ทิศเหนือ, เพื่อ​จะ​สวด​นมัสการ​จะ​ต้อง​ออก​ทาง​ประตู​ทิศใต้, และ​ผู้​ที่​เข้า​มา​ทาง​ประตู​ทิศใต้​จะ​ต้อง​ออก​ไป​ทาง​ประตู​ทิศเหนือ, จะ​มิได้​กลับ​ไป​ทาง​ประตู​ที่​เข้า​มา​นั้น, แต่​จะ​ออก​ไป​ตรง​ข้าง​โน้น.</verse>
				<verse number="10">และ​เจ้าแผ่น​ดิน​จะ​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​ท่ามกลาง​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เข้า​ไป, และ​จะ​เสด็จ​ออก​ไป​เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ออก​ไป.</verse>
				<verse number="11">และ​ใน​การ​ศาสนา​เลี้ยง​และ​การ​สมโภช​ทั้งปวง​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​คือ​แป้ง​เอฟา​หนึ่ง​ครบ​วัว​ตัวผู้, และ​เอฟา​หนึ่ง​ครบ​แกะ​ตัวผู้, และ​ครบ​ลูก​แกะ​ทั้งปวง​ตามแต่​หัตถ์​ของ​ท่าน​จะ​ประทาน​ให้, และ​น้ำมัน​ฮิน​หนึ่ง​ครบ​เอฟา.</verse>
				<verse number="12">และ​เมื่อ​เจ้าแผ่น​ดิน​จะ​ทรง​จัดแจง​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​ที่​เผา, และ​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​โมทนา​พระ​คุณ​แก่​ยะ​โฮ​วา, อัน​มิได้​บังคับ​ตามแต่​พระทัย​ของ​ท่าน, ประตู​ข้าง​ทิศตะวันออก​จะ​ต้อง​เปิด​ไว้​เพื่อ​ท่าน, และ​ท่าน​จะ​ได้​ทำ​สัก​การ​บูชา​ด้วย​เครื่อง​เผา, และ​เครื่อง​โมทนา​พระ​คุณ​ของ​ท่าน, ตาม​อย่าง​ที่​ท่าน​ได้​กระทำ​ใน​วัน​ซะบา​โต.</verse>
				<verse number="13">และ​ท่าน​จะ​เสด็จ​ออก​ไป, เมื่อ​ท่าน​เสด็จ​ออก​ไป​แล้ว, ต้อง​ปิด​ประตู​ตาม​หลัง​ไป, และ​ลูก​แกะ​เกิด​ได้​สอง​ปี​ไม่​มี​พิการ.</verse>
				<verse number="14">ท่าน​จะ​ได้​จัดแจง​เป็น​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​อัน​เผา​แก่​ยะ​โฮ​วา​ทุกวันๆ ท่าน​จะ​ได้​จัด​ไว้​แต่เช้าๆ, และ​ท่าน​จะ​ได้​จัดแจง​สัก​การ​บูชา​ด้วย​แป้ง​ทุก​เช้าๆ, คือ​เอา​ส่วน​ที่​หก​ของ​เอฟา, และ​น้ำมัน​ส่วน​ที่​สาม​ของ​ฮิน​หนึ่ง​เพื่อ​จะ​ประพรม​แป้ง​นั้น, เป็น​แป้ง​สัก​การ​บูชา​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตาม​บัญญัติ​อัน​ตั้ง​ไว้​เป็นนิตย์,</verse>
				<verse number="15">ดังนี้​แหละ​ท่าน​จะ​ได้​จัดแจง​ลูก​แกะ​และ​แป้ง​สัก​การ​บูชา​ที่​เผา​เป็นนิตย์​ทุก​เช้าๆ.</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ถ้า​เจ้าแผ่น​ดิน​จะ​ประทาน​ของ​สิ่งใด​แก่​ผู้​หนึ่ง​ใน​ราชบุตร​ของ​ท่าน, ของ​สิ่ง​นั้น​จะ​ได้​เป็น​มฤ​ดก​ของ​ราชบุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​นั้น, จะ​ได้​เป็น​ส่วน​มฤ​ดก​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="17">แต่​ถ้า​ท่าน​จะ​ประทาน​สิ่งของ​ใดๆ แต่​มฤ​ดก​ของ​ท่าน​แก่​คน​หนึ่ง​เป็น​คนใช้​ของ​ท่าน, สิ่ง​นั้น​จะ​ได้​เป็น​ของ​เขา​จนถึง​ปี​ที่​ปล่อย​ทาส​นั้น, แล้ว​สิ่ง​นั้น​จะ​กลับ​มา​เป็น​ของ​เจ้าแผ่น​ดิน, แต่​ส่วน​มฤ​ดก​ของ​ท่าน​จะ​ได้แก่​ราชบุตร​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="18">อนึ่ง​เจ้าแผ่น​ดิน​นั้น​จะ​มิได้​เอา​ส่วน​มฤ​ดก​ของ​ประชาชน, ด้วย​การ​เบียด​เบียฬ​มิ​ให้​เขา​มี​มฤ​ดก, แต่​ทรัพย์​ของ​ท่านๆ จะ​ให้​เป็น​มฤ​ดก​แก่​ราชบุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​เพื่อ​ประชาชน​ของ​เรา​จะ​มิได้​กระจาย​ไป​จาก​มฤ​ดก​ของ​เขา​ทุกคน.</verse>
				<verse number="19">พระองค์​จึง​นำ​ข้าพ​เจ้า​มา​ตาม​ทาง​ที่​ข้าง​ประตู, เข้า​ไป​ใน​ห้อง​บริสุทธิ์​ทั้งปวง​ของ​พวก​ปุโรหิต​ที่​ตรงหน้า​ทิศเหนือ, และ​นี่​แน่ะ, ก็​มี​ที่​หนึ่ง​ริม​ทั้ง​สอง​ข้างหลัง (ทาง) ทิศตะวันตก.</verse>
				<verse number="20">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, นี่แหละ​คือ​ที่ๆ ปุโรหิต​ทั้งปวง​จะ​ต้อง​ต้ม​สัก​การ​บูชา, ไถ่​ความผิด​และ​โทษ, และ​จะ​ได้​ปิ้ง​แป้ง​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​เพื่อ​เขา​จะ​มิได้​ออก​ไป​ถึง​บริเวณ​ข้างนอก, จะ​ได้​ชำระ​ประชาชน​ให้​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="21">และ​พระองค์​นำ​ข้าพ​เจ้า​มา​ใน​บริเวณ​ข้างนอก, และ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ผ่าน​ไป​มุม​ทั้ง​สี่​ของ​บริเวณ​นั้น, และ​นี่​แน่ะ, มี​บริเวณ​หนึ่ง​ที่​มุม​ทั้ง​สี่​ของ​บริเวณ.</verse>
				<verse number="22">ใน​ทั้ง​สี่​มุม​ของ​บริเวณ​นั้น​มี​บริเวณ​ทั้งปวง​ติดๆ กัน​ยาว​สี่​สิบ (ชั่ว​ไม้​อ้อ) กว้าง​สาม​สิบ, ทั้ง​สี่​มุม​นั้น​วัด​ได้​เท่า​กัน.</verse>
				<verse number="23">และ​ทั้ง​สี่​มุม​บริเวณ​นั้น​มี (ห้อง) แถว​หนึ่ง​ล้อมรอบ, และ​ใต้​แถว​นั้น​มี​ที่​ต้ม​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="24">และ​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, นี่แหละ​เป็น​ที่​ของ​ที่​คน​ที่​ต้ม, คือ​ที่​ผู้​ปรนนิบัติ​ทั้ง​หลาย​ใน​วิหาร​นั้น, จะ​ต้ม​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​ของ​ประชาชน.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">และ​ท่าน​นำ​ข้าพ​เจ้า​ถึง​ประตู​วิหาร, และ​นี่​แน่ะ, มี​น้ำ​ทั้งปวง​ไหล​ออก​มา​ใต้​ธรณีประตู​วิหาร​ข้าง​ทิศตะวันออก, ด้วย​ข้างหน้า​วิหาร​นั้น​อยู่​ข้าง​ทิศตะวันออก, และ​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​นั้น​ไหล​มา​ใต้​ข้าง​ขวา​วิหาร​ที่​ข้างใต้​พระ​แท่น​นั้น.</verse>
				<verse number="2">และ​ท่าน​นำ​ข้าพ​เจ้า​ออก​ไป​โดย​ทาง​ประตู​ทิศเหนือ, และ​นำ​ข้าพ​เจ้า​ไป​ตาม​ทาง​นอก​ถึง​ประตู​ข้างนอก​โดย​ทาง​ตะวันออก, และ​นี่​แน่ะ​มี​น้ำ​ทั้ง​หลาย​ไหล​ออก​จาก​ข้าง​ขวา​นั้น,</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​คน​ที่​มี​สาย​ระดับ​ใน​มือ​เขา​ออก​ไป​ข้าง​ตะวันออก, ท่าน​ได้​วัด​พัน​ศอก​และ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ลุย​ข้าม​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย, แม่น้ำ​นั้น​เพียง​ข้อเท้า.</verse>
				<verse number="4">และ​ท่าน​วัด (ต่อไป​อีก) พัน​หนึ่ง, และ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ลุย​น้ำ​ไป, น้ำ​นั้น​ถึง​หัวเข่า, และ​ท่าน​วัด​อีก​พัน​หนึ่ง, และ​นำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ลุย​ไป​เพียง​เอว.</verse>
				<verse number="5">และ​ท่าน​วัด​อีก​พัน​หนึ่ง, เป็น​แม่น้ำ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ข้าม​ไม่​ได้​ด้วย​น้ำ​มาก​ขึ้น, เป็น​น้ำ​พอจะ​ต้อง​ว่าย, เป็น แม่น้ำ​ที่​ข้าม​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="6">และ​ท่าน​กล่าว​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, บุตร​มนุษย์​เอ๋ย, ท่าน​ได้​เห็น​แล้ว​หรือ, แล้ว​ท่าน​ได้​นำ​ข้าพ​เจ้า​ไป, แล​ได้​ข้าพ​เจ้า​กลับ​ยัง​ริมแม่น้ำ.</verse>
				<verse number="7">และ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​กลับ​มา​แล้ว, ก็​นี่​แน่ะ, ที่​ฝั่ง​แม่น้ำ​มี​ต้นไม้​เป็น​อัน​มาก​ข้าง​นี้​และ​ข้าง โน้น.</verse>
				<verse number="8">และ​ท่าน​ได้​กล่าว​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, แม่น้ำ​ทั้งปวง​นี้​ไหล​ออก​ถึง​เขตต์​แดน​ข้าง​ตะวันออก, และ​ลง​มา​ถึง​ตอน​อา​ระ​บา, และ​ลง​มา​ทาง​ทะเล, ก็​ต้อง​นำ​ออก​ไป​ใน​ทะเล, และ​รักษา​น้ำ (ใน​ทะเล) ให้​ดี​ขึ้น.</verse>
				<verse number="9">และ​แม่น้ำ​ไหล​ไป​ทาง​ไหน​สัตว์​ทั้งปวง​อัน​ชีวิต​ที่​เลื้อยคลาน​ไป​ใน​ที่​นั้น​ก็​จะ​รอด, และ​จะ​มี​ปลา​เป็น​อัน​มาก​ด้วย​น้ำ​ทั้ง​หลาย​ที่​ไหล​ลง​ไป​นั้น, ด้วย​น้ำ​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เป็น​ดี​ขึ้น, และ​แม่น้ำ​ไหล​ไป​ไหน​สิ่ง​ทั้งปวง​ใน​ที่​นั้น​จะ​มี​ชีวิต.</verse>
				<verse number="10">และ​อยู่​มา​ชาวประมง​ทั้งปวง​ก็​ยืน​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​นั้น, ตั้งแต่​เมือง​เอน​ฆะ​ดี​จนถึง​เอน​เอฆ​รา​ยิม, จะ​ได้​เป็น​ที่​กาง​อวน​ทั้งปวง, ปลา​ทั้งปวง​ใน​ที่​เหล่านั้น​จะ​ได้​เป็น​ตาม​อย่าง​ของ​มัน, ดุจ​ปลา​ใน​มหาสมุทร​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="11">บึง​และ​สระ​ทั้งปวง​ใน​ที่​เหล่านั้น​ท​ยัง​มิได้​ดี​ขึ้น​ก็​จะ​ให้​เป็น​ที่​เกลือ.</verse>
				<verse number="12">และ​ที่​ฝั่ง​แม่น้ำ​ทั้ง​สอง​ข้างต้น​ไม้​ทั้งปวง​จะ​ได้​งอก​ขึ้น​เป็น​อาหาร, และ​ใบไม้​นั้น​จะ​มิได้​ล่วง​โรย​ไป, ผลไม้​นั้น​จะ​มิได้​ขาด​จะ​เกิด​ผล​งาม​ยิ่ง​ดี​ทุก​เดือน, ด้วย​น้ำ​ทั้งปวง​เหล่านี้​ออก​จาก​วิหาร, และ​ผล ไม้​เหล่านี้​จะ​ได้​เป็น​อาหาร​และ​ใบ​ของ​มัน​จะ​เป็น​ยา.</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​และ​จะ​ได้​เป็น​เขตต์​แดน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​แผ่น​ดิน​ที่​นั้น​เป็น​มฤ​ดก​ตาม​สิบ​สอง​ตระกูล​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, โยเซฟ​จะ​ได้​มี​สอง​ส่วน.</verse>
				<verse number="14">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​แผ่น​ดิน​นั้น​เป็น​มฤ​ดก​ทุกคน​ตาม​สมควร, ที่​เรา​ได้​ยก​หัตถ์​ของ​เรา (สาบาน) ว่า​จะ​ให้แก่​บิดา​ทั้งปวง​ของ​เจ้า, และ​แผ่น​ดิน​นี้​จะ​ได้แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​มฤ​ดก.</verse>
				<verse number="15">และ​นี่แหละ​จะ​ได้​เป็น​เขตต์​แดน​ของ​แผ่น​ดิน, ตรง​ทิศเหนือ​ตั้งแต่​มหาสมุทร​ตาม​ทาง​เมือง​เฮ​ธ​โลน, จน​จะ​ไป​เมือง​ซะ​ดาด.</verse>
				<verse number="16">เมือง​ฮา​มัธ, เมือง​เบ​โร​ธา, เมือง​ซิบ​รา​ยิม, ที่อยู่​ใน​ระหว่าง​เขตต์​แดน​เมือง​ดาเมเซ็ค​และ​เขตต์​แดน​เมือง​ฮา​มัธ, เมือง​อะซัรธี​โคน​ที่อยู่​ริม​เขตต์​แดน​เมือง​ฮา​ว​ราน.</verse>
				<verse number="17">ตั้งแต่​ทะเล​ไป​เมือง​ฮะ​ซันเอ​โน​น​จะ​เป็น​เขตต์​แดน, เขตต์​เมือง​ดาเมเซ็ค, และ​ตั้งแต่​เหนือ​ขึ้น​ไป​ก็​เขตต์​แดน​เมือง​ฮา​มัธ, นี่แหละ​คือ​ข้าง​เหนือ.</verse>
				<verse number="18">และ​ข้าง​ทิศตะวันออก, ตั้งแต่​ท่ามกลาง​เมือง​ฮา​ว​ราน​และ​เมือง​ดาเมเซ็ค, และ​ตั้งแต่​เมือง​ฆี​ละ​อาด, และ​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล, จะ​เป็น​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, ตั้งแต่​เขตต์​แดน​ตลอด​ถึง​ทะเล​ข้าง​ตะวันออก​ท่าน​จะ​ได้​วัด, นี่แหละ​ข้าง​ทิศตะวันออก,</verse>
				<verse number="19">และ​ข้าง​ทิศใต้ๆ ลง​ไป​จะ​ได้​เป็น​ตั้งแต่​เมือง​ธา​มาร​ตลอดจน​แม่น้ำ​ทั้ง หลาย​แห่ง​มะ​รี​บา​คา​เดศ​จนถึง​แม่น้ำ​ที่​มหาสมุทร, นี่แหละ​คือ​ทิศใต้ๆ ลง​ไป.</verse>
				<verse number="20">และ​ข้าง​ทิศตะวันตก​จะ​ได้​เป็น​มหาสมุทร​ตั้งแต่​เขตต์​แดน​ตรง​มา​จนถึง​หน้า​เมือง​ฮา​มัธ, นี่แหละ​คือ​ข้าง​ทิศตะวันตก.</verse>
				<verse number="21">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​แบ่ง​แผ่น ดิน​นี้​ซึ่งกันและกัน​ตาม​ตระกูล​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="22">และ​จะ​เป็น​มา, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​จับ​ฉลาก​แบ่ง​เมือง​นั้น​เป็น​มฤ​ดก​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​แก่​คน​แขกเมือง​ที่​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​จะ​บังเกิด​ลูก​ท่ามกลาง​เจ้า, และ​เขา​จะ​ได้​เป็น​เหมือน​ชาวเมือง​แก่​เจ้า​ใน​ท่ามกลาง​ลูก​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, เขา​จะ​ได้​มี​มฤ​ดก​กับ​เจ้า​ใน​ท่ามกลาง​ตระกูล​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="23">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, จะ​เป็น​มา​คน​แขกเมือง​นั้น​จะ​อยู่​ใน​ตระกูล​ใดๆ เขา​จะ​ได้​มฤ​ดก ใน​ตระกูล​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">และ​ชื่อ​แห่ง​ตระกูล​ต่างๆ, ตั้งแต่​ปลาย​เหนือ​โดย​ทาง​เมือง​เฮ็ธ​โลน, จน​จะ​ไป​เมือง​ฮา​มัธ, เมือง​ฮะ​ซัรเอ​โน​น, เป็น​เขตต์​แดน​เมือง​ดาเมเซ็ค​ข้าง​เหนือ​จนถึง​เขตต์​แดน​เมือง​ฮา​มัธ, นี่​คือ​เขตต์​แดน​ของ​เขา​ข้าง​ตะวันออก​และ​ข้าง​ตะ​วน​ตก, เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของ​ตระกูล​ดาน.</verse>
				<verse number="2">อา​ซูร​มี​ส่วนหนึ่ง, อยู่​ริม​เขตต์​แดน​ของ​ตระกูล​ดาน​ตั้งแต่​ข้าง​ตะวันออก​จน​ข้าง​ตะวันตก,</verse>
				<verse number="3">ตระกูล​นัฟธาลี, มี​ส่วนหนึ่ง​อยู่​ริม​เขตต์​แดน​อา​ซูร, ตั้ง​ข้าง​ตะวันออก​จน​ข้าง​ตะวันตก.</verse>
				<verse number="4">ตระกูล​มะ​นา​เซ​ส่วนหนึ่ง​อยู่​ริม​นัฟธาลี​ตั้งแต่​ข้าง​ตะวันออก​จน​ข้าง​ตะวันตก.</verse>
				<verse number="5">ตระกูล​เอ็ฟ​รา​ยิม​มี​ส่วนหนึ่ง​อยู่​ริม​เขตต์​แดน​มะ​นา​เซ, ตั้งแต่​ข้าง​ตะวันออก​จน​ข้าง​ตะวันตก.</verse>
				<verse number="6">ตระกูล​รู​เบน​มี​ส่วนหนึ่ง​อยู่​ริม​เขตต์​แดน​เอ็ฟ​รา​ยิม​ตั้งแต่​ข้าง​ตะวันออก​จน​ข้าง​ตะวันตก,</verse>
				<verse number="7">ตระกูล​ยะฮูดา​มี​ส่วนหนึ่ง​อยู่​ริม​เขตต์​แดน​รู​เบน, ตั้งแต่​ข้าง​ตะวันออก​จน​ข้าง​ตะวันตก, และ​ที่​ริม​เขตต์​แดน​ยะฮูดา​ตั้งแต่​ข้าง​ตะวันออก​จน​ข้าง​ตะวันตก.</verse>
				<verse number="8">จะ​ได้​มี​ส่วน​ถวาย​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ถวาย​คือ​สอง​หมื่น​ห้า​พัน​ชั่ว​ไม้​อ้อ​โดย​กว้าง​และ​ยาว​เท่า​ส่วน​ตระกูล​หนึ่ง​ตั้งแต่​ข้าง​ตะวันออก​จน​ข้าง​ตะวันตก, และ​วิหาร​จะ​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ส่วน​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ส่วน​ถวาย​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น, โดย​ยาว​สอง​หมื่น​ห้า​พัน​โดย​กว้าง​หมื่น​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="10">และ​จะ​ได้​มี​ส่วน​ถวาย​อัน​บริสุทธิ์​สำหรับ​พวก​เหล่านี้​คือ​ปุโรหิต, คือ​ข้าง​เหนือ​สอง​หมื่น​ห้า​พัน, และ​ข้าง​ตะวันตก​โดย​กว้าง​หมื่น​หนึ่ง, และ​ข้าง​ตะวันออก​โดย​กว้าง​หมื่น​หนึ่ง, และ​ข้างใต้​โดย​ยาว​สอง​หมื่น​ห้า​พัน,และ​วิหาร​ของ​ยะ​โฮ​วา​จะ​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ส่วน​นั้น.</verse>
				<verse number="11">จะ​ได้​เป็น​สำหรับ​พวก​ปุโรหิต​อัน​บริสุทธิ์, แต่​ลูก​ทั้ง​หลาย​ของ​ซา​โดค​ที่​ได้​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​เรา​และ​มิได้​หลง​ไป​เมื่อ​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​ยิศ​รา​เอล​ได้​หลง​ไป​นั้น, คือ​พวก​เลวี​ได้​หลง​ไป.</verse>
				<verse number="12">และ​ส่วน​แผ่น​ดิน​ที่​ถวาย​นี้​จะ​ได้​เป็น​ของ​เขา, จะ​เป็น​บริสุทธิ์​อัน​ยิ่ง, จะ​อยู่​ริม​เขตต์​แดน​พวก​เลวี​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="13">และ​ตรงหน้า​เขตต์​แดน​แห่ง​พวก​ปุโรหิต​พวก​เลวี​จะ​มี​ส่วนหนึ่ง​โดย​ยาว​สอง​หมื่น​ห้า​พัน, โดย​กว้าง​หมื่น​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="14">แต่​ส่วน​พวก​เลวี​นั้น​เขา​จะ​ขาย​ก็​ไม่​ได้, จะ​แลก​ก็​ไม่​ได้, และ​ผล​แลก​ของ​แผ่น​ดิน​นั้น​เขา​จะ​ให้​กลับ​เป็น​ของ​คน​อื่น​ก็​ไม่​ได้, ด้วยว่า​เป็น​บริสุทธิ์​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="15">และ​ส่วน​ห้า​พัน​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น, โดย​กว้าง​ห้า​พัน​ที่​ตรงหน้า​สอง​หมื่น​ห้า​พัน, จะ​มิได้​เป็น​ที่​บริสุทธิ์, ก็​สำหรับ​เมือง​และ​สำหรับ​ที่​อาศัย, และ​เขตต์​แดน, และ​เมือง​จะ​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ส่วน​นั้น.</verse>
				<verse number="16">และ​เขา​จะ​ได้​วัด​เมือง​นั้น​ดังนี้​คือ​ข้าง​เหนือ​สี่​พัน​ห้า​ร้อย, ข้างใต้​สี่​พัน​ห้า​ร้อย, และ​ข้าง​ตะวัน​นอ​อก​สี่​พัน​ห้า​ร้อย, และ​ข้าง​ตะวันตก สี่​พัน​ห้า​ร้อย.</verse>
				<verse number="17">และ​เขตต์​แดน​ของ​เมือง​จะ​อยู่​ข้าง​เหนือ​สอง​ร้อย​ห้า​สิบ, ข้างใต้​สอง​ร้อย​ห้า​สิบ, ข้าง​ตะวันออก​สอง​ร้อย​ห้า​สิบ​ข้าง​ตะวันตก​สอง​ร้อย​ห้า​สิบ,</verse>
				<verse number="18">และ​ที่​เหลือ​โดย​ยาว​ตรงหน้า​ส่วน​ถวาย​อัน​บริสุทธิ์, จะ​ได้​เป็น​หมื่น​หนึ่ง​ข้าง​ตะวันออก, เป็น​หมื่น​หนึ่ง​ข้าง​ตะวันตก, และ​จะ​ได้​เป็น​ตรงหน้า​ส่วน​ถวาย​อัน​บริสุทธิ์, และ​ผล​ของ​ส่วน​นั้น​จะ​ได้​เป็น​สำหรับ​อาหาร​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ปรนนิบัติ​ใน​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="19">และ​คน​ที่​ปรนนิบัติ​เมือง​นั้น​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​แต่​ตระกูล​ทั้ง หลาย​แก่ง​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="20">ส่วน​ถวาย​ทั้งหมด​โดย​ยาว​สอง​หมื่น​ห้า​พัน, โดย​กว้าง​สอง​หมื่น​ห้า​พัน, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ถวาย​ส่วน​อัน​บริสุทธิ์​เป็น​สี่เหลี่ยม​กับ​ด้วย​ส่วน​ของ​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="21">และ​ที่​เหลือ​นั้น​จะ​ได้แก่​เจ้าแผ่น​ดิน, ที่​ข้าง​นี้​และ​ข้าง​โน้น​ของ​ส่วน​ถวาย​อัน​บริสุทธิ์​และ​ของ​ส่วน​ของ​เมือง​ตรงหน้า​สอง​หมื่น​ห้า​พัน​ของ​ส่วน​ถวาย​ข้าง​ริม​ตะวันออก, และ​ข้าง​ตะวันตก​ออก​ไป​ตรงหน้า​สอง​หมื่น​ห้า​พัน​ข้าง​ตะวันตก​ตรงหน้า​ส่วน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้แก่​เจ้าแผ่น​ดิน, และ​ส่วน​ถวาย​อัน​บริสุทธิ์, และ​ที่​บริสุทธิ์​ของ​วิหาร​จะ​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​นั้น.</verse>
				<verse number="22">และ​แต่​ส่วน​ของ​พวก​เลวี, แต่​ส่วน​ของ​เมือง​ใน​ท่ามกลาง​ส่วน​ของ​เจ้าแผ่น​ดิน​ใน​ระหว่าง​เขตต์​แดน​ยะฮูดา​และ​เขตต์​แดน​เบ็น​ยา​มิ​น, จะ​ได้แก่​เจ้าแผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​ตระกูล​อื่นๆ, ตั้งแต่​ข้าง​ตะวันออก​จน​ข้าง​ตะวันตก, เบ็นยา​มิ​น (จะ​ได้​ส่วน) หนึ่ง.</verse>
				<verse number="24">และ​ข้าง​ริม​ของ​เบ็น​ยา​มิ​น​ตั้งแต่​ข้าง​ตะวันออก​จน​ข้าง​ตะวันตก, ซี​โม​น (จะ​ได้​ส่วน) หนึ่ง.</verse>
				<verse number="25">และ​ข้าง​ริม​ของ​ซี​โม​น​ตั้งแต่​ข้าง​ตะวันออก​จน​ข้าง​ตะวันตก, ยิซา​คา​ร (จะ​ได้​ส่วน) หนึ่ง.</verse>
				<verse number="26">และ​ข้าง​ริม​ของ​ริม​ของ​ยิ​ซา​คา​ร​ตั้งแต่​ริม​ข้าง​ตะวันออก​จน​ข้าง​ตะวันตก, ซะบูโลน, (ส่วน) หน้า.</verse>
				<verse number="27">และ​ข้าง​ริม​ของ​ซะบู​โลน​ตั้งแต่​ข่า​ง​ตะวันออก​จน​ข้าง​ตะวันตก, ฆาดส่วนหนึ่ง.</verse>
				<verse number="28">และ​ข้าง​ริม​ฆาด​ที่​ข้างใต้​ออก​ไป, เขตต์แดน​จะ​ได้​เป็น​ตั้งแต่​ธา​มาร​จน​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​มะ​ริ​บา​คา​เคศ, จนถึง​แม่น้ำ​ที่​ทะเล​ใหญ่.</verse>
				<verse number="29">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, นี่แหละ​คือ​แผ่น​ดิน​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​จับ​ฉลาก​แบ่ง​แก่​ตระกูล​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​เป็น​มฤ​ดก, นี่แหละ​เป็น​ส่วน​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="30">และ​นี่แหละ​ทาง​ทั้ง​หลาย​ที่​ออก​จาก​เมือง​ข้าง​ทิศเหนือ​สี่​พัน​ห้า​ร้อย​ชั่ว​ไม้​อ้อ.</verse>
				<verse number="31">และ​ประตู​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​จะ​ตาม​ชื่อ​ของ​ตระกูล​ทั้งปวง​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, ข้าง​เหนือ​สาม​ประตู, ประตู​ของ​รู​เบน​อัน​หนึ่ง, ประตู​ของ​ยะฮูดา​อัน​หนึ่ง, ประตู​ของ​เลวี​อัน​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="32">และ​ที่​ข้าง​ตะวันออก​สี่​พัน​ห้า​ร้อย​ชั่ว​ไม้​อ้อ, และ​ประตู​สาม​ประตู, ประตู​ของ​โย​เซฟ​อัน​หนึ่ง, ประตู​ของ​เบ็น​ยา​มิ​น​อัน​หนึ่ง, ประตู​ของ​ดาน​อัน​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="33">และ​ข้าง​ทิศใต้​สี่​พัน​ห้า​ร้อย​ชั่ว​ไม้​อ้อ, และ​ประตู​สาม​ประตู, ประตู​ของ​ซี​โม​น​อัน​หนึ่ง, ประตู​ของ​ยิ​ซา​คา​ร​อัน​หนึ่ง, ประตู​ของ​ซะบู​โลน​อัน​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="34">ข้าง​ตะวันตก​สี่​พัน​ห้า​ร้อย​ชั่ว​ไม้​อ้อ, มี​ประตู​สาม​ประตู​ของ​เขา, ประตู​ของ​ฆาด​อัน​หนึ่ง, ประตู​ของ​อัศฮูร​อัน​หนึ่ง, ประตู​ของ​นัฟธาลี​อัน​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="35">ปริมณฑล​หมื่น​แปด​พัน​ชั่ว​ไม้​อ้อ, และ​ตั้งแต่​วัน​นั้น​มา​ชื่อ​แห่ง​เมือง​นั้น​ว่า​ยะ​โฮ​วา​ซา​มา, แปล​ว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​อยู่​ที่นั่น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="27">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ครั้น​ปี​ที่​สาม​ใน​รัชช​กาล​ของ​ราชา​ยะ​โฮ​ยา​คิม​กษัตริย์​ของ​ยะฮูดา, ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​กษัตริย์​ของ​ประเทศ​บาบู​โลน​ได้​ยก​กองทัพ​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​และ​ตั้ง​ค่าย​ล้อม​เมือง​ไว้.</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​พระเจ้า​ได้​ทรง​มอบ​ราชา​ยะ​โฮ​ยา​คิม​กษัตริย์​ของ​ประเทศ​ยะฮูดา​ไว้​ใน​เงื้อมมือ​ของ​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​พร้อมกับ​ภาชนะ​บาง​ชิ้น​ที่​ใช้สอย​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า, และ​ภาชนะ​เหล่านั้น​ท่าน​ได้​เอา​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​ซี​นา​ร​เก็บ​ไว้​ใน​วิหาร​พระ​ของ​ท่าน, ใส่​ไว้​ใน​คลัง​พระ​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​นั้น​ได้​รับสั่ง​ให้​อัศฟะ​นา​ศ​เจ้ากรม​วัง​นำ​เอา​เด็กชาย​ชาติ​ยิศ​รา​เอล​มา​บ้าง, ซึ่ง​เป็น​เชื้อพระวงศ์​ของ​กษัตริย์​และ​วงศ์​วา​ร​ของ​ขุนนาง.</verse>
				<verse number="4">ให้​เลือก​เอา​คน​หนุ่ม​ที่​ไม่​พิการ​เลย แต่​มี​รูป​งาม​และ​มี​สติปัญญา​เฉลียวฉลาด, สม​จะ​เรียนรู้​และ​เข้าใจ​ใน​วิช​ชา​ต่างๆ ได้, เช่น​อย่าง​คน​ที่​สามารถ​รับราชการ​ใน​วัง​หลวง​ได้, และ​ให้​สอน​เขา​ให้​มี​ความ​รู้ และ​ให้​พูด​ภาษา​ชาว​เคเซ็ด​เป็น.</verse>
				<verse number="5">แล้ว​กษัตริย์​ได้​รับสั่ง​ไว้​ให้​เขา​เหล่านั้น​ได้​รับ​ประ​เทา​น​อาหาร​แบ่ง​มา​จาก​เครื่อง​เสวย​และ​ดื่ม​เหล้าองุ่น​ซึ่ง​พระองค์​ได้​สวย, ให้​เอา​เขา​ไป​อบรม​เลี้ยงดู​สัก​สาม​ปี, พอ​ครบ​กำหนด​สาม​ปี​แล้ว, เขา​จะ​ได้​เฝ้าแหน​หน้า​พระที่นั่ง.</verse>
				<verse number="6">ใน​พวก​ลูก​ชนชาติ​ยะฮูดา​ที่​เลือก​ได้​นั้น, มี​ดานิเอล, ฮะ​นัน​ยา, มิ​ซา​เอล, และ​อะ​ซา​ระ​ยา.</verse>
				<verse number="7">เจ้ากรม​วัง​ได้​ขนานนาม​ใหม่​ให้​คน​เหล่านั้น ดานิเอล​ว่า เบ​ละ​ตะ​ซา​ซัร, ฮะ​นัน​ยา​ว่า ซัด​รัค, มิ​ซา​เอล​ว่า เมเซ็ค, และ​อะ​ซา​ระ​ยา​ว่า อะเบ็ด​นะ​โค</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​ดานิเอล​ได้​ตั้งใจ​ได้​ว่า​จะ​ไม่​ให้​ตัว​เป็น​มลทิน​ด้วย​อาหาร​เครื่อง​เสวย, หรือ​เหล้าองุ่น​เสวย​นั้น; เหตุ​ฉะนี้​เขา​ได้​ขอ​อนุญาต​หัวหน้า​กรม​วัง​เพื่อ​ไม่​ให้​ตัว​เขา​เป็น​มลทิน​ไป.</verse>
				<verse number="9">ถึง​มาตรว่า​พระเจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ให้​ดานิเอล​เป็น​ที่​ชอบพอ​รักใคร่​ของ​เจ้ากรม​วัง​นั้น​แล้ว​ก็ตาม.</verse>
				<verse number="10">เจ้ากรม​วัง​ก็​ย​งก​ล่า​ว​แก่​ดานิเอล​ว่า, “เรา​กลัว​เจ้านาย​ของ​เรา​ผู้​เป็น​กษัตริย์, พระองค์​ได้​ทรง​บัญชา​สั่ง​เรื่อง​อาหาร​และ​ของ​เครื่องดื่ม​สำหรับ​เจ้า​ไว้​แล้ว; ก็​ทำไม​จะ​ไป​ให้​พระ​ราชา​ทรง​เห็น​หน้า​เจ้า​ซูบ​กว่า​เด็ก​อื่นๆ ใน​วัย​เดียวกัน​กับ​เจ้า​เล่า? ข้า​กลัว​ว่า​พระ​ราชา​จะ​ตัด​หัว​ข้า​ขาด.”</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​ดานิเอล​จึง​ว่า​แก่​ทนาย​คน​ที่​เจ้ากรม​วัง​ได้​ตั้ง​ไว้​ให้​เป็น​นาย​ของ​ดานิเอล, ฮะ​นัน​ยา, มิ​ซา​เอล, และ​อา​ซา​ระ​ยา​ว่า,</verse>
				<verse number="12">“ข้าพ​เจ้า​ขอ​ท่าน​ได้​ทดลอง​ดู​ทาส​ของ​ท่าน​สัก​สิบ​วันก่อน, ขอ​ให้​เขา​เอาแต่​ผัก​และ​น้ำ​มา​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​กิน.</verse>
				<verse number="13">แล้ว​จง​เอา​หน้า​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไป​เปรียบ​กับ​หน้า​คน​หนุ่ม​อื่นๆ ซึ่ง​กิน​อาหาร​เครื่อง​เสวย; ต่อ​แต่​นั้น​ก็​ขอ​ท่าน​ได้​กระทำ​ผู้​ทาส​ของ​ท่าน​ตาม​ที่​ตา​ของ​ท่าน​เห็น​เถอะ.”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ทนาย​คน​นั้น​ได้​ยอม​ทำ​ตาม​ที่​ขอ, และ​ได้​ทดลอง​ดู​เขา​ครบ​สิบ​วัน.</verse>
				<verse number="15">พอ​ครบ​สิบ​วัน​แล้ว, ใบหน้า​ของ​เขา​เหล่านั้น​ดู​งาม​ขึ้น​และ​อ้วน​กว่า​คน​หนุ่ม​อื่นๆ ที่​กิน​อาหาร​เครื่อง​เสวย.</verse>
				<verse number="16">ทนาย​จึง​เอา​อาหาร​เครื่อง​เสวย​และ​น้ำ​องุ่น​เสวย​ไป​เสีย​จาก​เขา, และ​เอา​ผัก​ให้​เขา​กิน</verse>
				<verse number="17">คน​หนุ่ม​ทั้งสิ้น​พระเจ้า​ได้​ประทาน​ให้​มี​ความ​รู้​และ​ฉลาด​ใน​การ​เรียน​วิช​ชา​ต่างๆ, และ​ให้​มี​สติปัญญา; ส่วน​ดานิเอล​นั้น​มี​ความ​รู้​ใน​ทาง​นิมิตต์​และ​ทำนาย​ฝัน​ต่างๆ ได้.</verse>
				<verse number="18">พอ​ถึง​กำหนด​เวลา​ที่​กษัตริย์​ได้​บัญชา​สั่ง​ไว้​ให้​นำ​คน​เหล่านั้น​เข้า​ไป​เฝ้า, เจ้ากรม​วัง​ก็​นำ​เขา​เข้า​ไป​เฝ้า​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร.</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​กษัตริย์​ได้​สนทนาปราศรัย​กับ​ยุวชน​เหล่านั้น​เสร็จ​แล้ว ก็​ไม่​เห็น​ผู้ใด​จะ​เสมอ​เหมือน​ดานิเอล, ฮะ​นัน​ยา, มิ​ซา​เอล และ​อะ​ซา​ระ​ยา: เหตุ​ฉะนี้​เขา​จึง​ได้​เป็น​ราช​บริพาร​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="20">ใน​เรื่อง​วิช​ชา​และ​ความ​รู้​ต่างๆ เท่า​ที่​กษัตริย์​ได้​ทรง​ไต่ถาม​เขา, พระองค์​ทรง​เห็น​ว่า​เขา​รู้ดี​ยิ่ง​กว่า​พวก​โหร​และ​พวก​หมอดู​ทั้ง​หลาย​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระองค์​ตั้ง​สิบ​เท่า.</verse>
				<verse number="21">ดานิเอล​ได้​อยู่​ใน​หน้าที่​ราชการ​เรื่อย​ไป​จนถึง​ปี​ต้น​ใน​รัชช​กาล​ของ​ราชา​โค​เร็ธ.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ครั้น​ปี​ที่​สอง​ใน​รัชช​กาล​ของ​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร, ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​ได้​ทรง​พระ​สุบิน; และ​มี​พระทัย​เป็นทุกข์​จน​บรรทม​ไม่​หลับ.</verse>
				<verse number="2">ขณะนั้น​กษัตริย์​ได้​บัญชา​เรียก​ตัว​พวก​โหร, พวก​หมอดู, พวก​เล่นกล​และ​ชาว​เคเซ็ด, เพื่อให้​สำแดง​การ​สุบิน​นั้น​ถวาย​กษัตริย์. แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็ได้​เข้า​มา​เฝ้า​ตรงหน้า​พระที่นั่ง.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​กษัตริย์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ข้า​ฝัน​ไป, และ​จิตต์​ใจ​ของ​ข้า​ก็​เป็นทุกข์​อยาก​จะ​ทราบ​สุบิน​นั้น.”</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​ชาว​เคเซ็ด​นั้น​ได้​ทูล​กษัตริย์​เป็น​ภาษา​ซุเรีย​ว่า, “ข้า​แต่​ราชา, ขอ​ทรง​พระ​เจริญ​เป็นนิตย์​เถิด, ขอ​ให้​ฝ่าพระบาท​เล่า​พระ​สุบิน​นั้น​ให้แก่​ข้าพ​เจ้า​ฟัง, แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จะ​แก้​พระ​สุบิน​นั้น​ให้​ฝ่าพระบาท​ทราบ.”</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​กษัตริย์​จึง​ตรัส​แก่​พวก​เคเซ็ด​นั้น​ว่า, “สุบิน​นั้น​ข้า​จำ​ไม่​ได้, ถ้า​พวก​เจ้า​เอา​เนื้อเรื่อง​ใน​สุบิน​และ​คำ​แก้​สุบิน​มา​แจ้ง​แก่​ข้า​ไม่​ได้, พวก​เจ้า​จะ​ต้อง​ถูก​ฟัน​เป็น​ท่อนๆ, และ​บ้านเรือน​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​ทำ​เป็น​ที่​ทิ้ง​มูลสัตว์.</verse>
				<verse number="6">แต่​ถ้า​แม้น​เจ้า​ได้​แจ้ง​เรื่อง​ใน​สุบิน​นั้น​พร้อมกับ​คำ​แก้​ได้​แล้ว, เจ้า​ก็​จะ​ได้​รับ​ของ​ประทาน​และ​รางวัล​กับ​ยศศักดิ์​สูง​จาก​ข้า; เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​จง​แจ้ง​เนื้อเรื่อง​ใน​สุบิน​และ​คำ​แก้​ใน​สุบิน​นั้น​เถิด.”</verse>
				<verse number="7">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ทูล​ตอบ​เป็น​คำ​รบ​สอง​ว่า, “ขอ​ฝ่าพระบาท​ได้​ทรง​แจ้ง​เนื้อเรื่อง​ใน​พระ​สุบิน​แก่​ผู้​ทาส​ของ​ฝ่าพระบาท, แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ถวาย​คำ​แก้​พระ​สุบิน​นั้น.”</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​กษัตริย์​จึง​ตรัส​ว่า, “ข้า​รู้ดี​ว่า, พวก​เจ้า​อยาก​จะ​ผัด​เวลา​ไว้, เพราะ​เจ้า​รู้​แล้ว​ว่า, ข้า​ได้​ลืม​เรื่อง​สุบิน​นั้น​เสีย​สนิท​ทีเดียว.</verse>
				<verse number="9">แต่​ถ้า​เจ้า​เอาเรื่อง​ใน​สุบิน​นั้น​มา​สำแดง​แก่​ข้า​ไม่​ได้​แล้ว​เจ้า​จะ​ต้อง​รับเคราะห์; เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เตรียม​ท่า​จะ​พูด​ปด​และ​พูด​ลวง​ให้​ข้า​ฟัง​ไป​พ​ลางๆ, รอ​ท่า​เผื่อ​จะ​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น​มา; อย่า​เลย, เจ้า​จง​สำแดง​เนื้อเรื่อง​ใน​สุบิน​นั้น​แก่​ข้า, แล้ว​ข้า​จะ​รู้​ว่า​เจ้า​แก่​สุบิน​นั้น​ได้.”</verse>
				<verse number="10">ชาว​เคเซ็ด​จึง​ทูล​แก่​กษัตริย์​นั้น​ว่า, “ไม่​มี​ใคร​สัก​คน​เดียว​บน​พิภพ​นี้​ที่​จะ​กราบ​ทูล​ฝ่าพระบาท​ตาม​ที่​รับสั่ง​ถาม​ได้; ด้วยว่า​ไม่​มี​ราชา​สัก​องค์​เดียว, ถึง​จะ​ทรง​เดชานุภาพ​สัก​เพียงใด, จะ​ทรง​รับสั่ง​ถาม​ทำนอง​นี้​แก่​โหร​คน​ใด​หรือ​หมอดู​คน​ใด, หรือ​ชาว​เคเซ็ด​คน​ใด.</verse>
				<verse number="11">ฝ่าพระบาท​ทรง​รับสั่ง​ถาม​เรื่อง​ยาก, และ​ไม่​มี​ผู้ใด​ทูล​ตอบ​ฝ่าพระบาท​ได้, เว้นแต่​พวก​พระ​ซึ่ง​ไม่​ทรง​ร่าง​อย่าง​มนุษย์.”</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนี้​กษัตริย์​จึง​ทรง​พระ​พิ​โร​ธ​เกรี้ยวกราด​ยิ่ง​นัก, แล้ว​รับสั่ง​ให้​เอา​ตัว​พวก​โหร​ทั้งหมด​ใน​เมือง​บาบู​โลน​ไป​ฆ่า​เสีย.</verse>
				<verse number="13">ครั้น​แล้ว​จึง​ออก​หมายประกาศ​ให้​เอา​พวก​โหร​ไป​ฆ่า​เสีย; แล้ว​มี​คน​ไป​เสาะหา​ตัว​ดานิเอล​และ​สหาย​ของ​เขา​จะ​เอา​ตัว​มา​ฆ่า​เสีย</verse>
				<verse number="14">ดานิเอล​จึง​ปราศรัย​กับ​อะ​ระ​โย​ครา​ช​องครักษ์, ซึ่ง​ออก​ไป​จะ​ฆ่า​พวก​โหร ณ เมือง​บาบู​โลน​นั้น, ด้วย​ถ้อยคำ​แยบคาย​และ​ปรีชา​วัย.</verse>
				<verse number="15">ดานิเอล​ได้​กล่าว​แก่​อะ​ระ​โยค​นั้น​ว่า, “ด้วย​เหตุ​อะไร​พระราชกฤษฎีกา​จึง​ได้​ออก​มา​อย่าง​กระ​ทัน​หัน? ” แล้ว​อะ​ระ​โยค​จึง​แจ้ง​เรื่อง​ให้​ดานิเอล​ฟัง.</verse>
				<verse number="16">ดานิเอล​จึง​ได้​เข้าเฝ้า, และ​ได้​ทูล​ขอ​กษัตริย์​ให้​เขา​มี​โอกาส​บ้าง, แล้ว​เขา​จะ​แก้​พระ​สุบิน​นั้น​ให้​กษัตริย์​ฟัง.</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ดานิเอล​ก็​ไป​ยัง​เรือน​ของ​ตน​แล้ว​แจ้ง​ข้อความ​นี้​แก่​ฮะ​นัน​ยา, มิ​ซา​เอล, และ​อะ​ซา​ระ​ยา​เพื่อน​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="18">เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ขอ​ความ​เมตตา​จาก​พระเจ้า​แห่ง​สรวงสวรรค์​ใน​เรื่อง​เกี่ยว​ข้อง​กับ​ความลับ​ลึก​นี้, เพื่อ​ดานิเอล​และ​เพื่อน​ของ​เขา​จะ​มิได้​พินาศ​ไป​ด้วย​กัน​กับ​พวก​โหร​ใน​เมือง​บาบู​โลน​นั้น.</verse>
				<verse number="19">เรื่อง​ลับ​ลึก​นั้น​ได้​ปรากฏ​แก่​ดานิเอล​ใน​นิมิตต์​เวลา​กลางคืน, แล้ว​ดานิเอล​ก็ได้​สรรเสริญ​พระเจ้า​แห่ง​สรวงสวรรค์​นั้น.</verse>
				<verse number="20">ดานิเอล​ได้​กล่าว​ว่า, “ขอ​ให้​พระ​นาม​ของ​พระเจ้า​จำเริญ​สืบๆ ไป​เป็น​นิจ​เถิด, ด้วยว่า​สติปัญญา​และ​เดชานุภาพ​เป็น​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="21">พระองค์​ทรง​สับเปลี่ยน​กาล​และ​ฤดู; ทรง​ถอด​และ​ทรง​ตั้ง​กษัตริย์; ทรง​ประทาน​สติปัญญา​ให้แก่​นักปราชญ์, และ​ความ​รู้​ให้แก่​คน​ที่​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="22">พระองค์​ทรง​ไข​สิ่ง​ลึกซึ้ง​และ​ลับ​ลึก​ออก​ให้​เห็นแจ้ง, พระองค์​ทรง​ทราบ​อะไร​อยู่​ใน​ความ​มืด, เพราะ​ความ​สว่าง​ได้​อยู่​กับ​พระองค์.</verse>
				<verse number="23">ข้าพ​เจ้า​ขอบ​พระ​คุณ​พระองค์​และ​ขอ​สรรเสริญ​พระองค์, โอ้​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพ​เจ้า, ผู้​ได้​ทรง​ประทาน​ปัญญา​และ​อำนาจ​แก่​ข้าพ​เจ้า, และ​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ขอ​จาก​พระองค์, พระองค์​ได้​สำแดง​ให้​ปรากฏ​แก่​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, ด้วยว่า​พระองค์​ได้​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​รู้เรื่อง​ราว​อัน​เกี่ยว​ข้อง​กับ​กษัตริย์​นั้น.”</verse>
				<verse number="24">เหตุ​ฉะนี้​ดานิเอล​จึง​ได้​เข้า​ไป​หา​อะ​ระ​โยค, ผู้​ที่​กษัตริย์​ได้​ส่ง​ให้​ไป​ฆ่า​พวก​โหร​ใน​เมือง​บาบู​โลน​นั้น; เขา​ได้​กล่าว​แก่​อะ​ระ​โยค​ว่า​ดังนี้, “อย่า​ฆ่า​พวก​โหร​เมือง​บาบู​โลน​เลย; จง​นำ​ข้าพ​เจ้า​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์, แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จะ​แก้​พระ​สุบิน​ให้​กษัตริย์.”</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​อะ​ระ​โยค​ก็​นำ​ดานิเอล​เข้าเฝ้า​กษัตริย์​โดยเร็ว​พลัน, แล้ว​ทูล​พระองค์​ว่า​ดังนี้: “ข้าพ​เจ้า​ได้​พบ​ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ชะ​เลย​แห่ง​ชนชาติ​ยะฮูดา, ซึ่ง​จะ​แก้​พระ​สุบิน​นั้น​ให้แก่​พระ​ราชา​ได้.”</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​ได้​ตรัส​เแก่ดานิเอล​ผู้​ถูก​ขนานนาม​ว่า เบ​ละ​ตะ​ซา​ซัร ดังนี้: “เจ้า​จะ​บอก​เรื่อง​ใน​สุบิน​ที่​เรา​ได้​เห็น​นั้น​และ​แก้​สุบิน​นั้น​ให้​เรา​ฟัง​ได้​หรือ? ”</verse>
				<verse number="27">ดานิเอล​ก็​ทูล​ตอบ​กษัตริย์​นั้น​ว่า, “เรื่อง​ลับ​ลึก​ที่​ฝ่าพระบาท​ได้​มี​รับสั่ง​ถาม​นั้น, แล้ว​นักปราชญ์​หรือ​หมอดู​หรือ​โหร​หรือ​คน​เล่นกล​หา​สามารถ​ไข​ถวาย​ฝ่าพระบาท​ได้​ไม่;</verse>
				<verse number="28">แต่​ยัง​มี​พระเจ้า​อยู่​องค์​หนึ่ง​สถิต​อยู่​ใน​สรวงสวรรค์, ผู้​ทรง​สำแดง​เรื่อง​ลับ​ลึก​ให้​ประจักษ์แจ้ง​ได้, และ​พระองค์​นั้น​ก็​ทรง​สำแดง​การ​ซึ่ง​จะ​บังเกิด​ขึ้น​ใน​ภายหน้า​ให้​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​รู้. พระ​สุบิน​ของ​ฝ่าพระบาท​และ​นิมิตต์​ซึ่ง​ผุด​ขึ้น​ใน​พระ​เศียร​เมื่อ​บรรทม​อยู่​นั้น​เป็น​ดังนี้:</verse>
				<verse number="29">ข้า​แต่​ราชา, ฝ่าพระบาท​ทรง​ประทับ​บน​บรรจถรณ์, แล้ว​ทรง​รำพึง, ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​ใน​อนาคต; แล้ว​พระเจ้า​ก็​ทรง​สำแดง​เรื่อง​ลึกลับ​นั้น​ใช้​ประจักษ์แจ้ง​แก่​ฝ่าพระบาท.</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า, เรื่อง​ลึกลับ​นี้​หา​ได้​ไข​ออก​ได้​ด้วย​สติปัญญา​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​มี​อยู่​เป็น​ทุน​มาก​กว่า​มนุษย์​อื่นๆ ไม่, แต่​ที่​ทรง​โปรด​ก็​ทรง​พระ​ประสงค์​จะ​ให้​กษัตริย์​รู้ความ​หมาย​ของ​สุบิน​และ​กับ​ทั้ง​จะ​ได้​ทราบ​ความคิด​ที่อยู่​ใน​พระทัย​ของ​ฝ่าพระบาท</verse>
				<verse number="31">“ข้า​แต่​ราชา, นี่​แน่ะ, ฝ่าพระบาท​ได้​ทรง​เห็น​รูป​ใหญ่, รูป​นี้​ใหญ่​และ​ขึ้น​เงา​มัน​ขลับ​ยืน​อยู่​ต่อ​พระ​พัก​ตร​ฝ่าพระบาท​ท่าทาง​ถมึงทึง.</verse>
				<verse number="32">ศีรษะ​ของ​รูป​นั้น​เป็น​ทองคำ​นพคุณ, อก​และ​แขน​เป็น​เงิน, ทอง​และ​โคน​ขา​เป็น​ทองเหลือง,</verse>
				<verse number="33">ขา​เป็น​เหล็ก, เท้า​เป็น​เหล็ก​ปน​ดิน.</verse>
				<verse number="34">ฝ่าพระบาท​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดู​อยู่​จน​มี​หิน​ก้อน​หนึ่ง​ถูก​แงะ​ออก​โดย​ไม่​เห็น​มือ, กลิ้ง​ปา​กระทบ​รูป​โดน​ตอน​เท้า​ซึ่ง​เป็น​เหล็ก​ปน​ดิน, เท้า​เลย​แตก​เป็น​ท่อนๆ ไป.</verse>
				<verse number="35">แล้ว​เหล็ก, ดิน, ทองเหลือง, เงิน​และ​ทองคำ​ก็​แตกหัก​เป็น​ท่อนๆ ไป​ตาม​กัน, และ​กลาย​เป็น​เหมือน​แกลบ​บน​ลาน​ข้าว​ใน​ฤดู​ร้อน​ถูก​ลม​พัด​ปลิว​พัง​ไป​จน​หา​ร่องรอย​มัน​ก็​ไม่​พบ; ส่วน​หิน​ก้อน​นั้น​ซึ่ง​ได้​กระทบ​รูป​ก็ได้​ขยาย​ตัว​โต​ขึ้น​ไป​เป็น​ขุนเขา​ครอบ​เต็ม​พิภพ.</verse>
				<verse number="36">นี่​คือ​พระ​สุบิน, คราวนี้​ข้าพ​เจ้า​จะ​แก่​พระ​สุบิน​ให้​ฝ่าพระบาท​ฟัง</verse>
				<verse number="37">“ข้า​แต่​ราชา, ฝ่าพระบาท​เป็น​ราชา​ของ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย, พระเจ้า​แห่ง​สรวงสวรรค์​ได้​ประทาน​อาณาจักร, อานุภาพ, อาชญา​และ​สง่า​ราศี​ให้แก่​ฝ่าพระบาท.</verse>
				<verse number="38">แล้ว​ยัง​ได้​ทรง​มอบ​สิ่ง​เหล่านี้​ไว้​ใน​หัตถ์​ของ​ฝ่าพระบาท​อีก​ด้วย​คือ, มนุษย์, สัตว์​จ​ตุ​บาท​ไม่ว่า​มัน​จะ​อยู่​ที่ไหน, ได้​ทรง​มอบ​ให้​ฝ่าพระบาท​ครอบครอง​มัน​สิ้น​ทั้งมวล. ศีรษะ​ทองคำ​นั้น​ได้แก่​ฝ่าพระบาท​เอง.</verse>
				<verse number="39">ถัดจาก​ฝ่าพระบาท​ไป​จะ​เกิด​อาณาจักร​ขึ้น​อีก​อาณาจักร​หนึ่ง​ซึ่ง​เป็นรอง​ฝ่าพระบาท​ลง​ไป; แล้ว​จะ​เกิด​มี​อาณาจักร​ที่​สาม​เป็น​ทองเหลือง, ครอบครอง​ทั่ว​ทั้ง​พิภพ.</verse>
				<verse number="40">แล้ว​มา​ถึง​อาณาจักร​ที่​สี่​จะ​แข็งแกร่ง​ดัง​เหล็ก, เหล็ก​ตี​อะไร​ต่อ​อะไร​ให้​หัก, ฟาด​อะไร​ต่อ​อะไร​ให้​ยับ​บรรลัย​ลง, ทุบ​อะไร​ต่อ​อะไร​ให้​ป่นปี้​ฉันใด, อาณาจักร​นี้​ก็​จะ​ตี​ฟาด​ทุบ​ใครต่อใคร​ให้​ย่อยยับ​ลง​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="41">ตาม​ที่​ฝ่าพระบาท​ทรง​ทอด​พระเนตร​เห็น​เท้า​และ​นิ้วเท้า​เป็น​ดิน​ปั้น​หม้อ​ปน​เหล็ก, คือ​อาณาจักร​นั้น​จะ​เกิด​แตก​ออก​ไป​จาก​กัน; ส่วน​ที่​เป็น​เหล็ก​ก็​แข็งแรง, เพราะว่า​ฝ่าพระบาท​ได้​เห็น​แล้ว​ว่า​เป็น​เหล็ก​คลุก​ปน​กัน​กับ​ดินเหนียว;</verse>
				<verse number="42">แต่​เมื่อ​นิ้วเท้า​เป็น​เหล็ก​บ้าง​ดิน​บ้าง​ฉันใด, อาณาจักร​ที่​เกิด​แยกกัน​นั้น, บ้าง​ก็​จะ​แข็ง, บ้าง​ก็​จะ​เปราะ.</verse>
				<verse number="43">และ​ตาม​ที่​ฝ่าพระบาท​ทอด​พระเนตร​เห็น​เหล็ก​ประสม​ดินเหนียว, คือ​เขา​ต่าง​จะ​สมสู่​กัน​ให้​เป็นเนื้อเดียวกัน​ใน​ทาง​สมรส; แต่​ก็​หา​สนิทสนม​กลมกลืน​กันและกัน​ไม่, เหมือน​เอา​เหล็ก​ประสม​กับ​ดิน​หา​เข้า​เป็นเนื้อเดียวกัน​ได้​ไม่.</verse>
				<verse number="44">ใน​สมัย​เมื่อ​กษัตริย์​เหล่านั้น​กำลัง​เสวย​ราชย์​อยู่, พระเจ้า​แห่ง​สรวงสวรรค์​จะ​ทรง​ตั้ง​อาณาจักร​อัน​หนึ่ง​ขึ้น, ซึ่ง​จะ​ไม่​มี​วัน​ทำลาย​เสีย​ได้, หรือ​ผู้ใด​จะ​ชิง​เอา​อาณาจักร​นี้​ไป​ก็​หา​ได้​ไม่; แต่​อาณาจักร​นี้​จะ​ทำลาย​อาณาจักร​อื่นๆ ลง​ให้​ย่อยยับ​และ​เผาผลาญ​เสีย​สิ้น, และ​อาณาจักร​นี้​จะ​ดำรง​อยู่​เป็น​นิจ.</verse>
				<verse number="45">ตาม​ที่​ฝ่าพระบาท​ทรง​ทอด​พระเนตร​เห็น, ว่า​มี​หิน​ก้อน​หนึ่ง​ถูก​แงะ​ออก​จาก​ภูเขา​โดย​ไม่​เห็น​มือ​ใคร, ได้​กลิ้ง​มา​กระแทก​เหล็ก, ทองเหลือง, ดินเหนียว, เงิน​และ​ทอง, ทำ​ให้​แตก​ไป​เป็นชิ้นๆ, พระเจ้า​องค์​ใหญ่​ได้​ทรง​สำแดง​เรื่อง​ซึ่ง​จะ​บังเกิด​มา​ใน​อนาคต​ให้​ราชา​รู้, พระ​สุบิน​นั้น​เป็น​เรื่อง​จริง​และ​คำ​แก้​ของ​พระ​สุบิน​นั้น​ก็​เป็น​คำ​แน่นอน.”</verse>
				<verse number="46">แล้ว​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​ก็​ซบ​พัก​ตร​ลง​กราบ​ดานิเอล, และ​มี​รับสั่ง​ให้​เอา​เครื่องบูชา​และ​เครื่อง​หอม​มา​นมัสการ​ดานิเอล.</verse>
				<verse number="47">กษัตริย์​ได้​ตรัส​แก่​ดานิเอล​ว่า, พระเจ้า​ของ​ท่าน​เป็น​พระ​ของ​พระ​ทั้งปวง​อย่าง​แม่น​มั่น, และ​เป็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย, และ​เป็น​ผู้​ไขความ​ลับ​ลึก​ออก​ได้, ที่​ว่า​ดังนี้​ก็​เพราะ​เห็น​ท่าน​ไขความ​ลับ​ลึก​นี้​ออก.”</verse>
				<verse number="48">แล้ว​กษัตริย์​ได้​เลื่อน​ยศ​ให้​ดานิเอล​เป็นใหญ่เป็นโต, และ​ได้​ประทาน​ของกำนัล​มากมาย​ให้แก่​ท่าน, และ​ได้​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​ผู้ว่าราชการ​ทั่ว​ทั้ง​ประเทศ​บาบู​โลน, แล​เป็น​เจ้ากรม​กอง​โหราศาสตร์​ใน​ประเทศ​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="49">กษัตริย์​ได้​ทรง​แต่งตั้ง​ให้​ซัด​รัค, เมเซ็ค, และ​อะ​เบ็ด​นะ​โค​เป็น​ผู้ว่าราชการ​ใน​กรุง​บาบู​โลน​ตาม​คำ​ขอ​ของ​ดานิเอล, แต่​ดานิเอล​เอง​ได้​รับราชการ​อยู่​ภายใน​พระราช​สำนัก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​ได้​สร้าง​รูป​เคารพ​ทองคำ, สูง​หก​สิบ​ศอก​กว้าง​หก​ศอก, แล้ว​ได้​ตั้ง​ไว้ ณ ที่ราบ​ชื่อ​ว่า​ฎรา​ใน​ประเทศ​บาบู​โลน.</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​ได้​มี​รับสั่ง​ให้​ข้าหลวง​ประจำจังหวัด, ปลัด​จังหวัด, นายอำเภอ, พวก​ที่ปรึกษา​ราชการ​แผ่น​ดิน, เจ้ากรม​และ​เจ้าพนักงาน​การ​คลัง, ขุน​ศาล, ตุลาการ​ทั้งมวล, มา​ชุมนุม​กัน​ประกอบ​พิธี​ทำ​การ​ฉลอง​รูป​เคารพ​ซึ่ง​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​ได้​ตั้ง​ไว้​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​ข้าหลวง​ประจำจังหวัด, ปลัด​จังหวัด, นายอำเภอ, พวก​ที่ปรึกษา​ราชการ​แผ่น​ดิน, เจ้ากรม​และ​เจ้าพนักงาน​การ​คลัง, ขุน​ศาล, ตุลาการ​ทั้งหมด​ก็ได้​มา​ประชุม​พร้อมกัน, ประกอบ​พิธีการ​ฉลอง​รูป​เคารพ, ซึ่ง​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​ได้​ตั้ง​ไว้; เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ยืน​อยู่​ข้างหน้า​รูป​ซึ่ง​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​ได้​ตั้ง​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="4">มี​ผู้​ร้อง​ป่าวประกาศ​ออก​มา​ว่า, “ดูกร​ประชาชน​ทั้ง​หลาย​ทุก​ชาติ​ทุก​ภาษา, บัดนี้​มี​บัญชา​สูง​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า,</verse>
				<verse number="5">ในเมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​เสียง​แตร, ขลุ่ย, พิณ, ซอสามสาย, ซอ​สิบ​สาม​สาย, และ​ปี่​กับ​เสียง​เครื่องดนตรี​อื่น​อีก​นานา​ประโคม​ขึ้น, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​กราบ​นมัสการ​รูป​เคารพ​ทองคำ​ซึ่ง​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​ได้​ตั้ง​ไว้.</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ผู้ใด​มิได้​กราบ​ลง​นมัสการ​รูป​นั้น, ใน​โมง​นั้น​เอง​ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​จับตัว​โยนทิ้ง​ลง​ใน​ท่ามกลาง​เตา​ติดไฟ​ลุก​โพลง​อยู่.”</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนั้น​พอ​ประชาชน​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​เสียง​แตร, ขลุ่ย, พิณ, ซอสามสาย, ซอ​สิบ​สาม​สาย, และ​เสียง​เครื่องดนตรี​อื่น​อีก​นานา​ประโคม​ขึ้น, ประชาชน​ทั้ง​หลาย​ทุก​ชาติ​ทุก​ภาษา​ก็​กราบ​ลง​นมัสการ​รูป​เคารพ​ทองคำ​ซึ่ง​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​ได้​ตั้ง​ไว้.</verse>
				<verse number="8">ใน​ขณะนั้น​มี​ชาว​เคเซ็ด​หมู่​หนึ่ง​เข้า​ไป​ใกล้​ทูล​ฟ้อง​พวก​ยู​ดาย.</verse>
				<verse number="9">เขา​กราบ​ทูล​แก่​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​นั้น​ว่า. “ข้า​แต่​พระ​ราชา, ขอ​ให้​ทรง​พระ​เจริญ​เป็น​นิจ​เถิด,</verse>
				<verse number="10">ข้า​แต่​พระ​ราชา, ฝ่าพระบาท​ได้​ออก​หมายประกาศ​ว่า, ทุกๆ คน​เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​แตร, ขลุ่ย, พิณ, ซอสามสาย, ซอ​สิบ​สาม​สาย, ปี่​และ​เสียง​เครื่องดนตรี​อื่น​อีก​นานา​ประโคม​ขึ้น, ก็​ให้​กราบ​ลง​นมัสการ​รูป​เคารพ​ทองคำ​นั้น.</verse>
				<verse number="11">แต่​ถ้า​ผู้ใด​มิได้​กราบ​ลง​นมัสการ, ผู้​นั้น​ก็​จะ​ถูก​จับตัว​โยนทิ้ง​ลง​ใน​เตา​ติดไฟ​ลุก​โพลง​อยู่.</verse>
				<verse number="12">บัดนี้​มี​พวก​ยู​ดาย​บาง​คน​ซึ่ง​ฝ่าพระบาท​ได้​ทรง​ตั้ง​ไว้​ให้​ว่าราชการ​ใน​กรุง​บาบู​โลน, คือ​ซัด​รัค, เมเซ็ค, และ​อะ​เบ็ด​นะ​โค, ข้า​แต่​พระ​ราชา, คน​เหล่านี้​หา​ได้​เชื่อฟัง​ฝ่าพระบาท​ไม่: เขา​หา​ได้​ปรนนิบัติ​พระ​ทั้ง​หลาย​ของ​ฝ่าพระบาท​ไม่, และ​หา​ได้​กราบไหว้​รูป​ทองคำ​ซึ่ง​ฝ่าพระบาท​ได้​ตั้ง​ไว้​นั้น​ไม่​”</verse>
				<verse number="13">ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​จึง​ทรง​พระ​พิ​โร​ธ​เกรี้ยวกราด​ยิ่ง​นัก, แล้ว​มี​รับสั่ง​ให้​หา​ตัว​ซัด​รัค, เมเซ็ค, และ​อะ​เบ็ด​นะ​โค​เข้าเฝ้า, เขา​ได้​พา​คน​เหล่านั้น​เข้าเฝ้า.</verse>
				<verse number="14">ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​จึง​รับสั่ง​ถาม​เขา​เหล่านั้น​ว่า, “ดูก่อน​ซัด​รัค เมเซ็ค และ​อะ​เบ็ด​นะ​โค, จริง​หรือ, ว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​ได้​ปรนนิบัติ​พระ​ของ​เรา, และ​ไม่​ได้​กราบ​ลง​นมัสการ​รูป​ทองคำ​ซึ่ง​เรา​ได้​ตั้ง​ไว้?</verse>
				<verse number="15">เอาเถอะ, ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ปลงใจ​พร้อม​แล้ว, พอ​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​แตร, ขลุ่ย, พิณ, ซอสามสาย, ซอ​สิบ​สาม​สาย, ปี่​และ​เสียง​เครื่อง​ดนตร​อื่น​อีก​นานา​ประโคม​ขึ้น, เจ้า​ก็​จง​กราบ​ลง​นมัสการ​รูป​นั้น​ซึ่ง​เรา​ได้​ตั้ง​ไว้, เอ้า, เอาเถอะ, ดี​แล้ว; แต่​ถ้า​เจ้า​จะ​ไม่​กราบ​ลง, ใน​ทันใดนั้น​พวก​เจ้า​จะ​ถูก​จับตัว​โยนทิ้ง​ลง​ใน​เตา​ติดไฟ​ลุก​โพลง; แล้ว​พระเจ้า​องค์​ไหน​จะ​มา​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​หัตถ์​ของ​เรา​ได้? ”</verse>
				<verse number="16">ซัด​รัค, เมเซ็ค, และ​อะ​เบ็ด​นะ​โค​จึง​กราบ​ทูล​กษัตริย์​นั้น​ว่า, “ข้า​แต่​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร, ข้าพ​เจ้า​ไม่​จำเป็น​ต้อง​ทูล​ต่อ​ฝ่าพระบาท​ใน​ข้อความ​นี้.</verse>
				<verse number="17">ข้า​แต่​ราชา, ถ้า​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ปฏิบัติ​อยู่​นั้น, ทรง​สามารถ​ช่วย​ข้าพ​เจ้า, พระ​นั้น​ก็​จะ​ช่วย​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​รอด​อันตราย​จาก​เตาไฟ, และ​รอดพ้น​จาก​เงื้อม​พระ​หัตถ์​ของ​ฝ่าพระบาท.</verse>
				<verse number="18">แต่​หาก​ไม่​ทรง​สามารถ​ดัง​ว่า​นั้น, ฝ่าพระบาท​ก็​จะ​ทรง​ประจักษ์, ข้า​แต่​ราชา, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​ปฏิบัติ​พระ​ของ​ฝ่าพระบาท, และ​จะ​ไม่​กราบ​ลง​นมัสการ​รูป​เคารพ​ทองคำ, ซึ่ง​ฝ่าพระบาท​ได้​ทรง​ตั้ง​ไว้​เลย.”</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​ก็​ทรง​กริ้ว​ซัด​รัค, เมเซ็ค, และ​อะ​เบ็ด​นะ​โค​อย่าง​เกรี้ยวกราด​จน​วรรณ​พระ​พัก​ตร​แปร​ไป, แล้ว​จึง​มี​รับสั่ง​ให้​ทวี​ความ​ร้อน​ใน​เตาไฟ​ให้​ร้อน​กว่า​ธรรมดา​ถึง​เจ็ด​เท่า.</verse>
				<verse number="20">แล้ว​มี​รับสั่ง​แก่​ชายฉกรรจ์​ที่​มี​กำลัง​ล่ำ​สัน​ใน​กองทัพ​ของ​พระองค์​ให้​ผูกมัด​ซัด​รัค, เมเซ็ค และ​อะ​เบ็ด​นะ​โค โยน​ลง​ใน​เตาไฟ​นั้น.</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เขา​ก็​ผูกมัด​คน​เหล่านั้น​ไว้​ทั้ง​กางเกง​และ​เสื้อคลุม​อับ​เสื้อนอก​และ​เสื้อ​อื่นๆ, แล้ว​ก็​ทิ้ง​ลง​ไป​ใน​กลาง​เตาไฟ​นั้น.</verse>
				<verse number="22">คำ​ที่​กษัตริย์​มี​บัญชา​สั่ง​อย่าง​หุนหัน​และ​เตาไฟ​นั้น​ก็​ร้อน​จัด​เหลือ​ประมาณ, คน​ที่​จับ​ซัด​รัค, เมเซ็ค และ​อะ​เบ็ด​นะ​โค​โยน​ลง​ทิ้ง​ใน​เตาไฟ​นั้น​ก็​ถูก​ไฟ​คลอก​ตาย.</verse>
				<verse number="23">สาม​คน​นั้น​คือ, ซัด​รัค, เมเซ็ค และ​อะ​เบ็ด​นะ​โค​ก็ได้​ตกลง​ไป​ใน​ท่ามกลาง​เตาไฟ​ทั้ง​ยัง​มัด​อยู่.</verse>
				<verse number="24">ขณะนั้น​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​ก็​ปลา​ด​พระทัย​จึง​ลุก​ขึ้น​โดย​ฉับพลัน; รับสั่ง​ถาม​ข้าราชการ​ของ​พระองค์​ว่า, “เรา​ได้​ทิ้ง​สาม​คน​มัด​ไว้​ลง​ไป​ใน​กลาง​เตาไฟ​มิใช่​หรือ? ” เขา​ทั้ง​หลาย​ทูล​ตอบ​ว่า, “จริงอยู่​พิ​จ้ะ​ค่ะ.”</verse>
				<verse number="25">กษัตริย์​จึง​ตรัส​ว่า, “ดู​แน่ะ, เรา​เห็น​สี่​คน​หลุด​ออก​จาก​มัด​กำลัง​เดิน​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เตาไฟ​นั้น​และ​เขา​ไม่​ไหม้​หมอน​เลย; รูปโฉม​ของ​คน​ที่​สี่​นั้น​ดู​ละม้ายคล้ายคลึง​กับ​องค์​เทพบุตร.”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​ก็ได้​แอบ​เข้า​ไป​ข้าง​เตาไฟ​แล้ว​ตรัส​ว่า, “ซัด​รัค, เมเซ็ค​และ​อะ​เบ็ด​นะ​โค, ท่าน​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า​ผู้​สูงสุด, จง​ออก​มา​ที่นี่​เถิด.” แล้ว​ซัครัค, เมเซ็ค​และ​อะ​เบ็ด​นะ​โค​ก็ได้​ออก​มา​จาก​เตาไฟ​นั้น.</verse>
				<verse number="27">พวก​ข้าหลวง​ประจำจังหวัด, ปลัด​จังหวัด, นายอำเภอ, และ​พวก​ที่ปรึกษา​ราชการ​แผ่น​ดิน, ที่​ชุมนุม​อัน​อยู่ ณ ที่​นั้น​ก็ได้​เห็น​ว่า, ไฟ​ไม่​อาจ​ไหม้​ร่าง​ของ​คน​เหล่านี้​ได้, หรือ​เส้น​ผม​ก็​มิได้​งอ, หรือ​ผ้า​นุ่ง​ผ้าห่ม​ก็​มิได้​ชำรุด​หรือ​มี​กลิ่น​เหม็น​ติด​ตัว​เลย.</verse>
				<verse number="28">ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​จึง​ตรัส​ว่า, “พระเจ้า​ของ​ซัด​รัค, เมเซ็ด​และ​อะ​เบ็ด​นะ​โค, จง​จำเริญ​เถิด; พระองค์​ได้​ใช้​ทูต​ของ​พระองค์​ให้​มา​ช่วย​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ที่​ได้​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์​ให้​รอด​ได้, และ​เขา​ได้​ทำ​ให้​วาจา​ของ​กษัตริย์​เหลว​ไป, โดย​สู้​ยอม​พลี​ร่าง​ของ​เขา​เสีย​ดี​กว่า​ที่​จะ​ยอม​ปรนนิบัติ​หรือ​นมัสการ​พระ​ใดๆ, นอกจาก​พระ​เขา​ของ​ตนเอง​!</verse>
				<verse number="29">เหตุ​ฉะนี้​เรา​ออก​เป็น​หมายประกาศ​ว่า, ถ้า​คน​ใด, ไม่ว่า​ชาติ​ไหน​ภาษา​ใด, ขืน​พูด​มิดีมิร้าย​ต่อ​พระเจ้า​ของ​ซัด​รัค, เมเซ็ค​และ​อะ​เบ็ด​นะ​โค, คน​นั้น​ต้อง​ถูก​ฟัน​เสีย​เป็น​ท่อนๆ, และ​บ้านเรือน​ของ​เขา​จะ​ถูก​ทำ​เป็น​ที่​ทิ้ง​มูลสัตว์​เพราะว่า​ไม่​มี​พระองค์​ใด​ที่​สามารถ​ช่วย​ใน​เรื่อง​ทำนอง​นี้​ให้​รอด​ได้.”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​กษัตริย์​ได้​โปรด​เลื่อน​ยศ​ให้​ซัด​รัค, เมเซ็ค​และ​อะ​เบ็ด​นะ​โค​สูง​ขึ้น​ไป​อีก​ไว้​ใน​แว่นแคว้น​บาบู​โลน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​ประกาศ​มา​ยัง​พล​เมือง​ทั้งปวง, ทุก​ชาติ, ทุก​ภาษา, ที่​อาศัย​อยู่​ทั่ว​พิภพ​โลก: ให้​ความ​สุข​สำราญ​อย่าง​อุดมสมบูรณ์​จง​มี​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด​!</verse>
				<verse number="2">เรา​เห็นควร​ที่​จะ​สำแดง​นิมิตต์​และ​การ​มหัศจรรย์, ซึ่ง​พระ​ผู้​สูงสุด​ได้​ทรง​มี​ต่อ​เรา.</verse>
				<verse number="3">นิมิตต์​ของ​พระองค์​ช่าง​ยิ่งใหญ่​ไพศาล​สัก​เท่าไร, และ​การ​มหัศจรรย์​ของ​พระองค์​ช่าง​พิศดาร​สัก​ปานใด​! อาณาจักร​ของ​พระองค์​เป็น​ถาวร​อาณาจักร, และ​รัชช​กาล​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​ทุก​ชั่ว​อายุ</verse>
				<verse number="4">เรา, นะ​บูคัศเนซัร, อยู่​เป็น​ผาสุก​ใน​วัง​ของ​เรา, และ​มี​ความ​จำเริญ​อยู่​ใน​มณเฑียร​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="5">เรา​ได้​เห็น​นิมิตต์​ซึ่ง​ทำ​ให้​เรา​หวาด; และ​ความคิด​บน​บรรจถรณ์​และ​นิมิตต์​ที่อยู่​ใน​สมอง​ก็ได้​ทำ​ให้​เรา​ไม่​สบายใจ.</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​มี​หมายประกาศ​เรียก​ตัว​พวก​นักปราชญ์​ทั้งหมด​ใน​ประเทศ​บาบู​โลน​ให​มา​เฝ้า​เรา, เพื่อให้​เขา​แก้​สุบิน​นั้น​ให้​เรา.</verse>
				<verse number="7">พวก​โหร, พวก​หมอดู, พวก​เคเซ็ด​และ​พวก​เล่นกล​ก็​เขา​มา, แล้ว​เรา​ได้​เล่า​สุบิน​เรื่อง​นั้น​ให้​เขา​ฟัง, แต่​เขา​แก้​สุบิน​ให้​เรา​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="8">แต่​ภายหลัง​ดานิเอล​ผู้​ถูก​ขนานนาม​ว่า​เบ​ละ​ตะ​ซา​ซัร​ตาม​นาม​พระ​ของ​เรา, เขา​มา​เฝ้า​เรา; ดานิเอลนั้น​มี​วิญญาณ​ของ​เหล่า​พระ​ผู้บริสุทธิ์, แล้ว​เรา​ก็ได้​เล่า​สุบิน​ของ​เรา​ให้​ดานิเอล​ฟัง​ว่า,</verse>
				<verse number="9">“เบ​ละ​ตะ​ซา​ซัร, เจ้ากรม​กอง​โหราศาสตร์​เอ่ย, เพราะ​เรา​รู้อยู่​ว่า, วิญญาณ​ของ​เหล่า​พระ​ผู้บริสุทธิ์​ก็​สิงสถิต​อยู่​ภายใน​ท่าน, จึง​ไม่​มี​ความลับ​ลึก​ฉันใด​ทำ​ให้​ท่าน​ลำบาก​ใจ; ท่าน​จง​บอก​ลาง​ของ​สุบิน​ซึ่ง​เรา​ได้​เห็น, และ​แก้​สุบิน​นั้น​ให้​เรา​ฟัง.</verse>
				<verse number="10">เรื่อง​ต่อไปนี้​เป็น​เรื่อง​สุบิน, ซึ่ง​อยู่​ใน​ศีรษะ​ของ​เรา​บน​ที่​บรรทม​ของ​เรา, เรา​ได้​เห็น และ​นี่​แน่ะ, มี​ต้นไม้​อยู่​ต้น​หนึ่ง​ขึ้นอ​ยู่ ณ ท่ามกลาง​ใจ​โลก, และ​มัน​สูง​ยิ่ง​นัก.</verse>
				<verse number="11">ต้นไม้​นั้น​ได้​จำเริญ​เติบโต, แข็งแรง​และ​สูง​ยอด​จด​ท้อง​ฟ้า, มองเห็น​ได้​จน​กะ​ทั่ง​จาก​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="12">ต้นไม้​นั้น​มี​ใบ​บริบูรณ์​และ​มี​ผล​ดก​เป็น​อาหาร​ของ​เหล่า​สัตว์​โลก: สัตว์​ใน​ทุ่ง​ก็ได้​อาศัย​ร่ม, และ​นก​ทั้ง​หลาย​ใน​อากาศ​ก็ได้​พึ่ง​กิ่ง, และ​บรรดา​เนื้อหนัง​ก็ได้​กิน​ผล​เป็น​อาหาร.</verse>
				<verse number="13">ใน​นิมิตต์​ซึ่ง​อยู่​ใน​ศีรษะ​เรา​บน​ที่​บรรทม​นั้น​ว่า, เรา​ได้​เห็น, ดูเถอะ, มี​ผู้​พิทักษ์, คือ​ผู้บริสุทธิ์​ผู้​หนึ่ง​ได้​ลง​มา​จาก​สวรรค์.</verse>
				<verse number="14">ท่าน​นั้น​ได้​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า​ดั่ง​นี้; ‘จง​โค่น​ต้นไม้​นั้น​ลง, และ​ตัด​กิ่ง​ออก​เสีย​ให้​หมด, สบัดใบ​เสีย​ให้​ร่วง; และ​สาด​ผลเสีย​ให้​กระจัดกระจาย; ให้​บรรดา​สัตว์​ไป​เสีย​ให้​พ้น​ใต้​ต้น, และ​ให้​นก​หนี​ไป​เสีย​จาก​กิ่ง.</verse>
				<verse number="15">ตัด​ให้​เหลือ​อยู่​แต่​ต่อ​ติด​ดิน, สวม​ปลอก​เหล็ก​และ​ปลอก​ทองเหลือง​ทิ้ง​ไว้​กลาง​หญ้า​อ่อน​ใน​ทุ่ง, ปล่อย​ให้​มัน​เปียก​น้ำค้าง​ฟ้า; และ​ปล่อย​ผู้​นั้น​ให้​อยู่​ร่วม​กับ​สัตว์​ใน​ทุ่งนา.</verse>
				<verse number="16">สาป​ใจ​ของ​เขา​ให้​ฝัน​แปร​ไป​จาก​ใจ​มนุษย์, แล้ว​ให้​เขา​มี​ใจ​เป็นใจ​สัตว์​เดียรัจฉาน, และ​ปล่อย​เขา​ไว้​เช่นนั้น​จน​ครบ​เจ็ด​ปี.</verse>
				<verse number="17">คำพิพากษา​นี้​เป็น​คำ​ตัดสิน​ของ​ผู้​พิทักษ์, และ​ได้​ตัดสิน​ไป​ตาม​คำแนะนำ​ของ​เหล่า​องค์​บริสุทธิ์, ก็​เพื่อ​จะ​ให้​คน​เป็น​รู้​ว่า, พระ​ผู้​สูงสุด​ทรง​บงการ​อาณาจักร​ของ​มนุษย์, พอ​พระทัย​จะ​ประทาน​แก่​ผู้ใด​ก็​ทรง​ประทาน​แก่​ผู้​นั้น, และ​ทรง​ยก​คน​ต่ำต้อย​ที่สุด​ขึ้น​ตั้ง​ไว้​ให้​ครอง​แผ่น​ดิน​นั้น.’</verse>
				<verse number="18">เรา, ราชา​นะ​บูคัศเนซัร, ได้​เห็น​นิมิตต์​นี้; เบ​ละ​ตะ​ซา​ซัรเอ๋ย, เจ้า​จง​แก้​สุบิน​นั้น​ให้​เรา​ฟัง, ด้วยว่า​หา​มี​ปราชญ์​คน​ใด​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​เรา​สามารถ​แก้​สุบิน​นั้น​ให้​เรา​ได้​ไม่, แต่​เจ้า​นั้น​สามารถ, เพราะว่า​พระ​จิตต์​ของ​เหล่า​พระ​บริสุทธิ์​สิงสถิต​อยู่​ภายใน​เจ้า.”</verse>
				<verse number="19">ขณะนั้น​ดานิเอล, ผู้​ถูก​ขนานนาม​ว่า​เบ​ละ​ตะ​ซา​ซัร, ก็​อึ้ง​อยู่​ครู่​หนึ่ง, เพราะ​ความคิด​ได้​ทำ​ให้​เขา​หัว​ยุ่ง, กษัตริย์​จึง​ตรัส​ว่า, “เบ​ละ​ตะ​ซา​ซัรเอ๋ย, อย่า​ให้​เนื้อเรื่อง​ของ​ความ​ฝัน, หรือ​คำ​แก้​ฝัน​ทำ​ให้​เจ้า​ยุ่งใจ​เลย​!​” เบ​ละ​ตะ​ซา​ซัร​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, “ข้า​แต่​ราชา, ขอ​ให้​พระ​สุบิน​นั้น​บังเกิด​แก่​ผู้​ที่​เกลียดชัง​ฝ่าพระบาท, และ​คำ​แก้​พระ​สุบิน​นั้น​ตก​ต้อง​กับ​ศัตรู​ของ​ฝ่าพระบาท​เถิด​!</verse>
				<verse number="20">ต้นไม้​ที่​ฝ่าพระบาท​ได้​ทอด​พระเนตร​เห็น​งอก​งาม​เติม​โต​แข็งแรง, ยอด​สูง​จด​ท้อง​ฟ้า​จน​ตา​คน​ทั้ง​โลก​เห็น​ได้.</verse>
				<verse number="21">มี​ใบ​บริบูรณ์, และ​ผล​ดก​เป็น​อาหาร​ของ​เหล่า​สัตว์​โลก; สัตว์​ใน​ทุ่ง​ก็ได้​อาศัย​ร่ม​และ​นก​ทั้ง​หลาย​ใน​อากาศ​ก็ได้​อาศัย​ทำ​รัง​ตาม​กิ่ง​ต้นไม้​นั้น.</verse>
				<verse number="22">ข้า​แต่​ราชา, ต้นไม้​ต้น​นั้น​ได้แก่​ฝ่าพระบาท​เอง, เพราะ​ฝ่าพระบาท​ได้​ทรง​พระ​เจริญ​มี​พ​ลา​นุ​ภาพ​และ​ศักดานุ​ภาพ​ใหญ่​ยิ่ง​จริง, จน​รัชช​ของ​ฝ่าพระบาท​จด​ท้อง​ฟ้า​และ​อา​ณาเขตต์​ของ​ฝ่าพระบาท​จด​กะ​ทั่ง​ปลาย​พิภพ​โลก.</verse>
				<verse number="23">และ​ตาม​ที่​พระ​ราชา​ได้​เห็น​ผู้​พิทักษ์​และ​องค์​บริสุทธิ์​ลง​มา​จาก​สวรรค์​แล้ว​มี​เท​ว​บัญชา​ว่า, ‘จง​โคน​ต้นไม้​นั้น​ลง​และ​ทำลาย​เสีย; แต่​ก็​โค่น​ให้​เหลือ​ตอ​ติด​ดิน​ไว้, และ​ให้​สวม​ปลอก​เหล็ก​และ​ทองเหลือง​เสีย, ปล่อย​ให้​อยู่​กลาง​หญ้า​สด​ใน​ทุ่งนา, ให้​ตาก​น้ำค้าง​ฟ้า​เปียก​ชุ่ม, ให้​ผู้​นั้น​อยู่​ร่วม​กับ​สัตว์​ใน​ทุ่งนา​จน​ครบ​เจ็ด​ปี.’</verse>
				<verse number="24">ข้า​แต่​ราชา, นี่​คือ​คำ​แก้​พระ​สุบิน, ด้วยว่า​มี​คำพิพากษา​ชี้ขาด​มา​จาก​พระ​ผู้​สูงสุด, ตัดสิน​ลงโทษ​พระ​ราชา, ผู้​เป็น​เจ้า​เป็น​นาย​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="25">ฝ่าพระบาท​จะ​ถูก​ไล่​ไป​เสีย​จาก​วงการ​มนุษย์, และ​ให้​ฝ่าพระบาท​อาศัย​อยู่​กับ​สัตว์​ใน​ทุ่งนา, และ​ถูก​บังคับ​ให้​เสวย​หญ้า​เหมือน​โค, และ​ปล่อย​ให้​เปียก​น้ำค้าง​ฟ้า​จน​ครบ​กำหนด​เจ็ด​ปี, กว่า​ฝ่าพระบาท​จะ​ได้​เรียนรู้​ว่า​พระ​ผู้​สูงสุด​ได้​ทรง​บงการ​อาณาจักร​ของ​มนุษย์, และ​ทรง​พอ​พระทัย​จะ​ประทาน​แก่​ผู้ใด​ก็​ประทาน​ให้แก่​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="26">และ​ที่​มี​เท​ว​บัญชา​สั่ง​ให้​โค่น​เหลือ​ตอ​ติด​ดิน​ไว้​นั้น, ก็​เป็น​ที่​แน่ใจ​ว่า​ฝ่าพระบาท​จะ​ได้​แผ่น​ดิน​กลับคืน​ทันที, ในเมื่อ​ฝ่าพระบาท​ได้​เรียนรู้​ว่า​พระเจ้า​เป็น​ผู้​บงการ​อาณาจักร​ของ​มนุษย์.</verse>
				<verse number="27">เหตุ​ฉะนี้, ข้า​แต่​ราชา, ขอ​ได้​พอ​พระทัย​รับคำ​แนะนำ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​ฝ่าพระบาท​ปลีก​พระ​กร​จาก​ความ​บาป​และ​ประกอบ​การ​กุศล, ปลีก​พระองค์​จาก​การ​อสัตย์​อธรรม​และ​ให้​ท่าน​แก่​คนยากคนจน. เมื่อ​ได้​ทำ​กระนั้น​แล้ว, ชะรอย​ความ​รุ่งเรือง​จะ​ยืนยาว​ออก​ไป​อีก​กระมัง.”</verse>
				<verse number="28">บัดนี้​เหตุการณ์​เหล่านั้น​ทั้งหมด​ก็ได้​บังเกิด​ขึ้น​แก่​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร.</verse>
				<verse number="29">พอ​สิ้น​สิบ​สอง​เดือน​แล้ว กำลัง​ที่​กษัตริย์​ดำเนิน​อยู่​ที่​พระราช​มณเฑียร​ใน​กรุง​บาบู​โลน,</verse>
				<verse number="30">ก็​ตรัส​ออก​มา​ว่า, “กรุง​บาบู​โลน​ใหญ่​ไพศาล​นี้​มิใช่​หรือ​ที่​เรา​ได้​สร้าง​ไว้​ให้​เป็น​ราช​ฐาน​ด้วย​อานุภาพ​อัน​ใหญ่หลวง​ของ​เรา, ไว้​เป็น​ที่​ผดุง​สง่า​ราศี​แห่ง​รัชช​ของ​เรา? ”</verse>
				<verse number="31">ตรัส​ยัง​ไม่​ทัน​ขาดคำ, ก็​ได้ยิน​เสียง​เท​ว​บัญชา​มา​จาก​สวรรค์​ว่า, “ดูกร​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร, มี​คำ​ตัดสิน​มา​ถึง​ท่าน​แล้ว, แผ่น​ดิน​ก็​หลุด​มือ​ไป​จาก​ท่าน​แล้ว​!</verse>
				<verse number="32">เขา​จะ​ขับไล่​ท่าน​ไป​เสีย​จาก​วงการ​มนุษย์, ให้​อาศัย​อยู่​กับ​สัตว์​ใน​ทุ่งนา, และ​จะ​ให้​ท่าน​กิน​หญ้า​เหมือน​โค, ครบ​กำหนด​เจ็ด​ปี, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​เรียนรู้​ว่า​พระ​ผู้​สูงสุด​บงการ​อาณาจักร​ของ​มนุษย์, แล้ว​พระองค์​พอ​พระทัย​จะ​ประทาน​อาณาจักร​แก่​ผู้ใด​ก็​ทรง​ประทาน​ให้แก่​ผู้​นั้น.”</verse>
				<verse number="33">ใน​โมง​นั้น​เอง​เหตุการณ์​ก็​บังเกิด​ขึ้น​แก่​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร, ท่าน​ถูก​ขับไล่​ให้​พ้น​ไป​จาก​วงการ​มนุษย์, และ​ต้อง​กิน​หญ้า​เหมือน​โค; พระ​กาย​ตาก​น้ำค้าง​ฟ้า​เปียก​ชุ่ม​จน​ผม​ของ​ท่าน​งอก​ยาว​ดุจ​ขน​นก​อินทรี​และ​เล็บ​ของ​ท่าน​ก็​โง้ง​ดัง​เล็บ​นก</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​สิ้น​เวลา​ที่​กำหนด​ได้​แล้ว, เรา​นะ​บูคัศเนซัร​ได้​แหงน​ตา​ดู​ท้อง​ฟ้า, แล้ว​ความทรงจำ​ก็​กลับ​มา​สู่​ตน; และ​เรา​จึง​ได้​ถวาย​พร​แก่​พระองค์​ผู้​สูงสุด, และ​ได้​สรรเสริญ​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระองค์​ผู้​ทรง​พระชนม์​อยู่​เป็นนิตย์​ว่า, “ด้วย​รัชช​กาล​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​เป็นนิตย์, และ​อาณาจักร​ของ​พระองค์​ตั้งอยู่​ตลอด​ทุก​ชั่ว​อายุ.</verse>
				<verse number="35">ชาวโลก​ทั้งสิ้น​เป็น​คน​ไม่​มี​ค่า​อะไร​สำหรับ​พระองค์, พระองค์​ได้​ทรง​กระทำ​กิจ​ใน​หมู่​ดารา​แห่ง​นภา​ดล, และ​กระทำ​ธุระ​ใน​วงการ​ของ​ชาวโลก​ตาม​ชอบ​พระทัย​ของ​พระองค์, ไม่​มี​ใคร​อาจ​ยึด​หน่วง​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ไว้​ได้, หรือ​อาจ​ทูลถาม​พระองค์​ว่า, ‘พระองค์​ทรง​กระทำ​อะไร​พระเจ้า​คะ?’ ”</verse>
				<verse number="36">ใน​ขณะนั้น​เอง​ทีเดียว, ความทรงจำ​ของ​เรา​ก็​มา​สู่​ตัว, เรา​กลับคืน​เข้า​สู่​เสวย​ราชย์, และ​เสวย​รา​ชัย​สวรรย์, อัน​เป็น​สง่า​ราศี​แห่ง​อาณาจักร​ของ​เรา, พวก​รัฐมนตรี​และ​ข้าราชการ​ทั้งปวง​ของ​เรา​ก็ได้​กลับ​มา​หา​เรา, และ​ก็ได้​ถูก​อัญเชิญ​ขึ้น​ครองราชย์​ใน​อาณาจักร​ของ​เรา, และ​เรา​ได้​รับ​มหาอำนาจ​ราช​ศักดิ์​เป็น​การ​แถม.</verse>
				<verse number="37">เมื่อนั้น​เรา, นะ​บูคัศเนซัร, ได้​สรรเสริญ, ยกย่อง​และ​ให้​เกียรติยศ​แก่​พระมหากษัตริย์​แห่ง​สรวงสวรรค์​เพราะว่า​กิจการ​ของ​พระองค์​ก็​ถูกต้อง​และ​พระ​มรร​คา​ทั้งมวล​ของ​พระองค์​ก็​ยุตติ​ธรรม; และ​ผู้ใด​ดำเนิน​ใน​ความ​โอหัง, พระองค์​ก็​ทรง​สามารถ​เหยียด​ผู้​นั้น​ลง​เสีย​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ราชา​เบ​ละ​ซา​ซัร​ได้​ทรง​จัด​ให้​มี​การ​เลี้ยง​ใหญ่​สำหรับ​เจ้านาย​พัน​คน, แล้ว​ได้​เสวย​น้ำ​จัณฑ์​ต่อหน้า​เจ้านาย​พัน​คน​นั้น.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เบ​ละ​ซา​ซัร​ทรง​มึน​น้ำ​จัณฑ์​จึง​มี​รับสั่ง​ให้​เอา​บรรดา​ภาชนะ​เครื่องใช้สอย​ทำ​ด้วย​ทองคำ​และ​เงิน, ซึ่ง​ราชา​นะ​บู​คัศเนซัน​ราช​บิดา​ใด้​กวาด​มา​จาก​วิหาร​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ออก​มา​ให้​กษัตริย์​และ​เจ้านาย, พระ​สนม​และ​นางห้าม, ใส่​เหล้า​ดื่ม.</verse>
				<verse number="3">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​เอา​ภาชนะ​เครื่องทอง​คำ​ซึ่ง​ถูก​กวาด​มา​จาก​วิหาร​แห่ง​พระเจ้า​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น, ออก​มา​ถวาย; แล้ว​กษัตริย์​กับ​เจ้านาย, พระ​สนม​และ​นางห้าม​ของ​พระองค์, ได้​ใช้​ใส่​เหล้า​ดื่ม.</verse>
				<verse number="4">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ดื่ม​เหล่า​องุ่น​พลาง​ก็ได้​สรรเสริญ​เหล่า​พระ​ผู้​เป็น​พระ​ของ​ทองคำ​และ​เงิน, ทองเหลือง​และ​เหล็ก, ไม้​และ​หิน.</verse>
				<verse number="5">ใน​ทันใดนั้น​ก็​มี​นิ้วมือ​คน​ปรากฏ​ออก​มา​เขียน​ที่​ฝา​ผนัง​ตรง​ดวงประทีป​ใน​ราชวัง; และ​กษัตริย์​นั้น​ได้​ทอด​พระเนตร​เห็น​นิ้วมือ​ซึ่ง​เขียน​นั้น.</verse>
				<verse number="6">ขณะนั้น​พัก​ตร​อัน​ชื่นบาน​ของ​กษัตริย์​ก็​สลด​ลง​พระทัย​ก็​ตะ​ลง​พรึง​เพริด, พระ​ชงค์​ก็​อ่อน​ไป, พระ​ชา​นุ​ก็​กะ​ทบ​กัน.</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​ได้​ทรง​รับสั่ง​เรียก​เสียง​ดัง​ให้​พา​ตัว​พวก​หมอดู, พวก​เคเซ็ด​และ​พวก​นัก​ทำ​เล่ห์กล​เข้า​มา​เฝ้า; แล้ว​กษัตริย์​จึง​ได้​ตรัส​กับ​ปวง​ปราชญ์​เมือง​บาบู​โลน​ว่า, “คน​ใด​อ่าน​อักษร​นั้น​ออก, และ​แปล​ได้, คน​นั้น​จะ​ได้​เสื้อ​ยศ​สี​ม่วง, และ​ได้​คล้อง​สายสร้อย​คอ​ทองคำ, แล้ว​จะ​ตั้ง​ให้​เป็น​อุปราช​ชั้นตรี​ครอง​แผ่น​ดิน​นี้.”</verse>
				<verse number="8">แต่​เมื่อ​ปวง​ปราชญ์​ของ​กษัตริย์​เข้า​มา​แล้ว​ก็​ไม่​มี​ใคร​อ่าน​อักษร​นั้น​ออก, หรือ​แปล​ความใน​อักษร​นั้น​ให้​กษัตริย์​ฟัง​ได้.</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ราชา​เบ​ละ​ซา​ซัร​ก็​มี​พระทัย​ทุรนทุราย​มาก, พระ​พัก​ตร​ก็​สลด​ไป, และ​พวก​เจ้านาย​ก็​พา​กัน​ฉงนสนเท่ห์.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ราชินี​ได้​สดับ​เรื่อง​ของ​ราชา​และ​ของ​เจ้านาย​ก็​เสด็จ​เข้า​มา​ใน​ท้องพระโรง​การ​เลี้ยง; ราชินี​จึง​กราบ​ทูล​ว่า, “ข้า​แต่​พระ​ราชา, ขอ​ทรง​พระ​เจริญ​เป็น​นิจ​เถิด, ขอ​อย่า​ให้​ฝ่าพระบาท​มี​พระทัย​ทุรนทุราย หรือ​ให้​พระ​พัก​ตร​ของ​ฝ่าพระบาท​สลด​ไป​เลย.</verse>
				<verse number="11">ด้วย​ยัง​มี​ชาย​อยู่​คน​หนึ่ง​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​ฝ่าพระบาท, และ​วิญญาณ​ของ​เหล่า​พระ​บริสุทธิ์​สถิต​อยู่​ใน​คน​นั้น, ใน​ครั้ง​รัชช​กาล​แห่ง​พระราช​บิดา​ของ​ฝ่าพระบาท, ความ​สว่างไสว และ​ความ​เข้าใจ​กับ​สติปัญญา​เหมือน​พระ​ปัญญา​ของ​ปวง​พระ​ได้​ครอบงำ​อยู่​กับ​ชาย​คน​นี้, และ​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร​พระราช​บิดา​ของ​ฝ่าพระบาท​จึง​ได้​แต่งตั้ง​เขา​ให้​เป็น​เจ้ากรม​กอง​โหราศาสตร์​ดูแล​พวก​หมอดู, พวก​เคเซ็ด​และ​พวก​นัก​ทำ​เล่ห์กล.</verse>
				<verse number="12">เพราะว่า​ดานิเอล, ที่​ถูก​ขนานนาม​ว่า​เบ​ละ​ตะ​ซา​ซัร​นั้น​มี​ความ​ปรีชา​สามารถ, ความ​รู้, ความ​เข้าใจ, และ​ความ​ชำนิชำนาญ​ใน​การ​แก้​พระ​สุบิน, แก้​ปริศนา​และ​แก้​เงื่อนงำ, บัดนี้​ขอ​ทรง​เรียก​ดานิเอล​ให้​เข้า​มา​เฝ้า, แล้ว​เขา​จะ​ได้​ถวาย​คำ​แก้​พระ​สุบิน.</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เขา​จึง​พา​ดานิเอล​เข้าเฝ้า​พระเจ้าแผ่น​ดิน, พระองค์​จึง​ตรัส​แก่​ดานิเอล​ว่า, “ท่าน​คือ​ดานิเอล, ชะ​เลย​ชาติ​ยู​ดาย, ผู้​ที่​พระราช​บิดา​ของ​เรา​ได้​กวาด​เอา​มา​จาก​เมือง​ยู​ดาย​ใช่ไหม?</verse>
				<verse number="14">เรา​ได้ยิน​เรื่องราว​กล่าว​ถึง​ท่าน​ว่า, วิญญาณ​ของ​ปวง​พระ​สิงสถิต​อยู่​ภายใน​ท่าน, ดังนั้น​ความ​สว่าง​ส​ไว, และ​ความ​เข้าใจ, กับ​ปัญญา​อัน​หลักแหลม​จึง​มี​อยู่​ใน​ตัว​ท่าน.</verse>
				<verse number="15">บัดนี้​เขา​ก็​นำ​เอา​ปวง​ปราชญ์​และ​หมอดู​มา​เฝ้า​เรา, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​อ่าน​อักษร​นี้, และ​แปล​ความ​ของ​อักษร​นี้​ให้​เรา​ฟัง; แต่​เขา​เหล่านั้น​หา​แปล​ความ​ออก​ไม่.</verse>
				<verse number="16">อย่างไรก็ตาม, บัดนี้​เรา​ได้ยิน​ข่าว​ถึง​ท่าน​ว่า, ท่าน​แปล​ความ​นั้น​ออก, และ​แก้​เงื่อนงำ​นั้น​หลุด​ได้. เอาเถอะ, ถ้า​ท่าน​อ่าน​ตัวอักษร​นี้​ออก​และ​แปล​ให้​เรา​ได้, ท่าน​ก็​จะ​ได้​เสื้อ​ยศ​สี​ม่วง, และ​ได้​คล้อง​สายสร้อย​คอ​ทองคำ, แล้ว​จะ​ตั้ง​ให้​เป็น​อุปราช​ชั้นตรี​ครอง​แผ่น​ดิน​นี้.”</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​ดานิเอล​จึง​กราบ​ทูล​กษัตริย์​นั้น​ว่า, “ขอ​ให้​ทรง​เก็บ​ของ​ประทาน​นั้น​ไว้​สำหรับ​พระองค์, และ​ทรง​ประทาน​บำเหน็จ​นั้น​ให้แก่​ผู้อื่น​เถิดพิ​จ้ะ​ค่ะ; ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​จะ​อ่าน​อักษร​นี้​ถวาย​พระ​ราชา, และ​แปล​ความ​ตาม​อักษร​นั้น​ให้​ฝ่าพระบาท​ฟัง,</verse>
				<verse number="18">ข้า​แต่​ราชัน, พระเจ้า​ผู้​สูงสุด​นั้น​ได้​ประทาน​แผ่น​ดิน​นี้, พร้อมทั้ง​สง่า​ราศี, และ​ศักดานุ​ภาพ​ให้แก่​ราชา​นะ​บูคัศเนซัร, พระราช​บิดา​ของ​ฝ่าพระบาท;</verse>
				<verse number="19">คำ​ที่​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธาศักดานุ​ภาพ, จึง​ได้​ทรง​ประทาน​ให้​ประชาชน​ทั้งปวง​ทุก​ชาติ​ทุก​ภาษา​เกรงขาม​คร้าม​พระ​ราชา; พระ​ราชา​พอ​พระทัย​ประทาน​ให้​ผู้ใด​ก็​ประทาน​ให้แก่​ผู้​นั้น, พอ​พระทัย​ไว้​ชีวิต​ผู้ใด​ก็​ไว้​ชีวิต​แก่​ผู้​นั้น; พอ​พระทัย​แต่งตั้ง​ผู้ใด​ก็​แต่งตั้ง​ผู้​นั้น, พอ​พระทัย​ถอด​ผู้ใด​ก็​ถอด​ผู้​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="20">แต่​เมื่อ​พระทัย​ของ​พระ​ราชา​เหลิง​ขึ้น, และ​จิตต์​ใจแข็ง​กะ​ด้าง​ไป​เพราะ​ความ​จองหอง, พระ​ราชา​ก็​ถูก​ถอด​ไป​เสีย​จาก​พระที่นั่ง, และ​ส​ร่า​ราศี​ก็​ถูก​ริบ​ไป​เสีย​จาก​พระ​ราชา.</verse>
				<verse number="21">ท่าน​ถูก​ขับไล่​ไป​เสีย​จาก​วงการ​ของ​มนุษย์, และ​จิตต์​ใจ​ของ​ท่าน​ถูก​สาป​ให้​คล้าย​ใจ​สัตว์​เดียรัจฉาน, แล้ว​ได้​อาศัย​อยู่​กับ​ลา​ป่า, เขา​ได้​เอา​หญ้า​ให้​ท่าน​เสวย​ดุจ​เลี้ยง​โค, และ​พระ​กาย​ต้อง​ตาก​น้ำค้าง​ฟ้า​เปียก​ชุ่ม, จน​ท่าน​ได้​เรียนรู้​แล้ว​ว่า, พระเจ้า​ผู้​สูงสุด​นั้น​ได้​ทรง​บงการ​อาณาจักร​ของ​มนุษย์, และ​พระองค์​พอ​พระทัย​จะ​ตั้ง​ผู้ใด​ก็​ทรง​ตั้ง​ผู้​นั้น​ไว้​ให้​ครอบครอง.</verse>
				<verse number="22">ข้า​แต่​ราชัน​เบ​ละ​ซา​ซัร, เจ้า​ลูกยาเธอ, แม้นว่า​ฝ่าพระบาท​ได้​รู้เรื่อง​ราว​เหล่านี้​ทั้งสิ้น​แล้ว, แต่​ก็​ยัง​หา​ได้​ถ่อม​พระทัย​ของ​ฝ่าพระบาท​ลง​ไม่;</verse>
				<verse number="23">แต่​กลับ​ได้​ยก​พระองค์​ขึ้น​ข่ม​พระเจ้า​แห่ง​สรวงสวรรค์, ใน​ข้อ​นี้​เอง​ฝ่าพระบาท​ได้​ใช้​ให้​เขา​เอา​เครื่อง​ภาชนะ​ใช้​ส​รอย​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​นั้น​มา​ต่อ​พระ​พัก​ตร​ฝ่าพระบาท, แล้ว​ฝ่าพระบาท​กับ​เจ้านาย, พระ​สนม​และ​นางห้าม, ได้​ใช้​ภาชนะ​เหล่านั้น​ใส่​เหล้าองุ่น​ดื่ม​กัน; พลาง​ได้​สรรเสริญ​ปวง​พระ​ของ​เงิน​และ​ทอง, ทองเหลือง​และ​เหล็ก, ไม้​และ​หิน, ซึ่ง​หา​ได้​เห็น, หา​ได้ยิน, และ​หา​ได้​รู้​ไม่; แต่​ส่วน​พระเจ้า​ผู้​ทรง​กำ​ชีวิต​ของ​ฝ่าพระบาท​ไว้​ใน​อุ้ง​พระ​หัตถ์, และ​บงการ​วิถีทาง​ทั้งมวล​ของ​ฝ่าพระบาท​นั้น​ซิ, ฝ่าพระบาท​กลับ​ไม่​สรรเสริญ.</verse>
				<verse number="24">กระนั้น​จึง​ได้​ประทาน​มือ​มา​แต่​พระเจ้า, เขียน​อักษร​นี้.</verse>
				<verse number="25">อักษร​ที่​เขียน​นั้น​อ่าน​ว่า​ดังนี้, มะนา, ธะเคล, อู​ฟา​ระ​ซี​น.</verse>
				<verse number="26">คำแปล​ของ​อักษร​นั้น​คือ, มะนา​แปล​ว่า, พระเจ้า​ได้​นับ​วัน​รัชช​กาล​ของ​ฝ่าพระบาท​ไว้, และ​วัน​ครบ​กำหนด​ก็​มา​ถึง​แล้ว;</verse>
				<verse number="27">ธะเคล​แปล​ว่า​ฝ่าพระบาท​ลูก​ชั่ง​ใน​ตราชู, ปรากฏ​ว่า​หย่อน​อยู่;</verse>
				<verse number="28">อู​ฟา​ระ​ซี​น​แปล​ว่า​แผ่น​ดิน​ของ​ฝ่าพระบาท​ถูก​แบ่งแยก​ปัน​กัน​ระหว่าง​ชาว​มา​ดาย​และ​ชาว​ฟารัศ.”</verse>
				<verse number="29">บัดนั้น​ราชา​เบ​ลา​ซา​ซัร​ก็​มี​รับสั่ง​ให้​ดานิเอล​สวม​เสื้อ​ยศ​สี​ม่วง, และ​คล้อง​สายสร้อย​คอ​ทองคำ​แล้ว​จึง​มี​หมายประกาศ​แต่งตั้ง​ดานิเอล, ให้​เป็น​อุปราช​ชั้นตรี​ครอง​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="30">ใน​กลางคืน​วัน​นั้น​ราชา​เบ​ละ​ซา​ซัร​กษัตริย์​ของ​ชาว​เคเซ็ด​ก็​ถูก​สำเร็จโทษ.</verse>
				<verse number="31">แล้ว​ราชา​ดา​ระ​ยา​ศ​ชาว​มา​ดาย​ได้​ขึ้น​เสวย​ราชย์​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​มี​พระชนม์​มา​ยุ​ได้​ประมาณ​สิบ​สอง​พรรษา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ราชา​ดา​ระ​ยา​ศพ​อ​พระทัย​จะ​ตั้ง​เจ้าเมือง​ร้อย​ยี่​สิบ​คน​เป็น​ผู้บริหาร​ราชการ​ทั่ว​ทั้ง​อาณาจักร.</verse>
				<verse number="2">ตั้ง​อัครมหาเสนาบดี​ได้​สาม​คน, มี​ดานิเอล​เป็นต้น, ให้​ควบคุม​เจ้าเมือง​เหล่านั้น, เพื่อ​เจ้าเมือง​เหล่านั้น​จะ​ได้​ส่ง​รายงาน​แก่​สาม​คน​นี้, แล้ว​พระเจ้าแผ่น​ดิน​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ขาด​ผลประโยชน์.</verse>
				<verse number="3">ส่วน​ดานิเอล​คน​นี้​ก็​ปรากฏ​ว่า​เด่น​กว่า​อัครมหาเสนาบดี​อื่นๆ และ​มวล​เจ้าเมือง; เพราะ​ความ​ปรีชา​สามารถ​ของ​ท่าน, พระเจ้าแผ่น​ดิน​จึง​ติด​จะ​แต่งตั้ง​ท่าน​ให้​ครอบครอง​ทั่ว​ทั้ง​ราชอาณาจักร.</verse>
				<verse number="4">เมื่อนั้น​ปวง​เสนาบดี​และ​มวล​เจ้าเมือง​นั้น​ก็ได้​แสวงหา​เหตุ​ใส่ร้าย​ดานิเอล, โดย​ให้​มี​การ​พาดพิง​ถึง​เรื่อง​บริหาร​ราชการ​งาน​เมือง; แต่​เขา​หา​โอกาส​หรือ​หา​ความผิด​มา​ใส่ร้าย​ไม่​ได้, เพราะว่า​ดานิเอล​เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ​ทั้ง​ไม่​เห็น​ท่าน​มี​ความ​เสียหาย​หรือ​มี​ความผิด​สิ่งใด​เลย.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​คน​เหล่านั้น​พูด​กัน​ว่า, “เรา​จะ​ไม่​สพ​โอกาส​ใส่ร้าย​แก่​ดานิเอล​คน​นี้​เลย, เว้นแต่​เรา​จะ​หาเหตุ​ใส่ร้าย​เขา​ใน​ทาง​ศีล​ของ​พระ​เขา​ของ​เขา​เท่านั้น.”</verse>
				<verse number="6">ขณะนั้น​ปวง​อัครมหาเสนาบดี​และ​มวล​เจ้าเมือง​ก็​ไป​ชุม​นม​เข้าเฝ้า​พระเจ้าแผ่น​ดิน, และ​กราบ​ทูล​ว่า​ดังนี้, “ข้า​แต่​ราชัน​ดา​ระ​ยา​ศ, ขอ​ทรง​พระ​เจริญ​เป็น​นิจ​เถิด​!</verse>
				<verse number="7">ปวง​อัครมหาเสนาบดี, ผู้บริหาร​ราชการ​แผ่น​ดิน, เจ้าเมือง​และ​ปลัด​เมือง, ที่ปรึกษา​ราชการ​แผ่น​ดิน​และ​ตุลาการ​ได้​ปรึกษา​พร้อมกัน​แล้ว, เพื่อ​จะ​ให้​ตั้ง​พระราชกฤษฎีกา, และ​ออก​หมายประกาศ​แข็งแรง​ว่า, ถ้า​ผู้ใด​ขอ​สิ่งหนึ่งสิ่งใด​ต่อ​พระ​หรือ​มนุษย์​ภายใน​สาม​สิบ​วันนี้, ยกเว้น​ขอ​ต่อ​ราชา, ข้า​แต่​ราชัน, ผู้​นั้น​ต้อง​ถูก​ทิ้ง​ลง​ใน​ถ้ำ​สิงห์.</verse>
				<verse number="8">ข้า​แต่​ราชัน, บัดนี้​ขอ​จง​ออก​หมายประกาศ​และ​ประทับตรา​บน​หมายประกาศ​นั้น, เพื่อ​จะ​ไม่​ถูก​เปลี่ยนแปลง​ได้, ตาม​ที่​บ่ง​ไว้​ใน​กฎหมาย​ของ​ชาว​มา​ดาย​และ​ชาว​ฟารัศ, ซึ่ง​แก้ไข​หา​ได้​ไม่.”</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ฉะนี้​ราชา​ดา​ระ​ยา​ศ​ก็ได้​ประทับตรา​ลง​บน​กฤษฎีกา​และ​หมายประกาศ​นั้น</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ดานิเอล​รู้​ว่า​กฤษฎีกา​นั้น​ถูก​ประทับตรา​แล้ว, เขา​ก็​ยังคง​เข้า​ไป​ใน​เรือน​ของ​เขา, ซึ่ง​มี​หน้าต่าง​บน​ห้อง​ชั้น​บน​ด้าน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​เปิด​ไว้; เขา​ได้​คุกเข่า​ลง​อธิษฐาน​และ​ขอบคุณ​พระเจ้า​ของ​เขา​วัน​ละ​สาม​ครั้ง​ตาม​เคย.</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​คน​เหล่านั้น​ก็​ต​รู​กัน​เข้า​ไป​และ​เห็น​ดานิเอล​อธิษฐาน​ทูล​ขอ​ต่อ​พระเจ้า​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="12">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​เข้า​ไป​ใกล้​ทูล​พระเจ้าแผ่น​ดิน​เรื่อง​หมายประกาศ​ของ​พระองค์​ว่า, “ฝ่าพระบาท​ได้​ประทับตรา​บน​หมายประกาศ​ว่า, ถ้า​คน​ใด​ขอ​สิ่งใด​ต่อ​พระ​หรือ​ต่อ​มนุษย์​ภายใน​สาม​สิบ​วันนี้, ยกเว้น​ขอ​ต่อ​ราชา, ข้า​แต่​ราชัน, ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​โยน​ลง​ใน​ถ้ำ​สิงห์​มิใช่​หรือ? ” พระเจ้าแผ่น​ดิน​ตรัส​ตอบ​ว่า, “เรื่อง​นั้น​ก็​จริงอยู่, ตาม​กฎหมาย​ชาว​มา​ดาย​และ​ชาว​ฟารัศ​ซึ่ง​แก้ไข​หา​ได้​ไม่.”</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ทูล​พระเจ้าแผ่น​ดิน​อีก​ว่า, “ข้า​แต่​ราชัน, ดานิเอลชาย​คน​นั้น, ซึ่ง​เป็น​ชะ​เลย​ชาติ​ยะฮูดา, หา​ได้​เชื่อฟัง​ฝ่าพระบาท​หรือ​ทำ​ตาม​หมายประกาศ​ที่​ฝ่าพระบาท​ได้​ประทับตรา​ไว้​ไม่, แต่​ได้​ทูล​ขอ​วัน​ละ​สาม​ครั้ง.”</verse>
				<verse number="14">ครั้น​พระเจ้าแผ่น​ดิน​เมื่อ​ได้​สดับ​ข่าว​นี้​ก็​ทรง​โท​มนัสส์​มาก, และ​ได้​ตั้ง​พระทัย​หวัง​จะ​ช่วย​ดานิเอล​ให้​รอด, และ​ได้​ทรง​ตรึกตรอง​หา​หนทาง​ช่วย​เขา​จน​อาทิตย์​อัสดงคต.</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​คน​เหล่านั้น​ได้​ไป​ชุมนุม​เฝ้า​ทูล​กษัตริย์​ว่า, “ข้า​แต่​ราชัน, พึง​ทราบ​ว่า, ตาม​กฎหมาย​ของ​พวก​มา​ดาย​และ​พวก​ฟารัศ, ไม่ว่า​หมายประกาศ​หรือ​ราช​กฤษฎีกา​ใดๆ ซึ่ง​ราชา​ได้​ตั้ง​ไว้​แล้ว, จะ​แก้ไข​หา​ได้​ไม่.”</verse>
				<verse number="16">พระเจ้าแผ่น​ดิน​จึง​มี​รับสั่ง​ออก​ไป, แล้ว​เขา​ก็ได้​เอา​ตัว​ดานิเอล​ทิ้ง​ลง​ไป​ใน​ถ้า​สิงห์. เมื่อนั้น​กษัตริย์​จึง​ตรัส​แก่​ดานิเอล​ว่า, “พระเจ้า​ของ​เจ้า​ซึ่ง​เจ้า​ได้​ปฏิบัติ​อยู่​เนือง​นิจ​นั้น​คงจะ​ช่วย​เจ้า​ให้​รอด.”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​เขา​จึง​เอา​หิน​ก้อน​หนึ่ง​มา​ปิดปาก​ถ้ำ​นั้น​ไว้, พระเจ้าแผ่น​ดิน​ก็ได้​ประทับตรา​ของ​พระองค์​และ​ตรา​ของ​เจ้านาย​ลง​บน​หิน​นั้น, เพื่อ​มิ​ให้​มี​สิ่งหนึ่งสิ่งใด, อัน​เกี่ยว​ข้อง​กับ​ดานิเอล, ถูก​เปลี่ยนแปลง​ไป.</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​พระเจ้าแผ่น​ดิน​ก็​เสด็จ​กลับ​พระราช​วัง ทรง​อด​พระ​กระยาหาร​ตลอด​คืน​นั้น, และ​ไม่​ได้​ให้​เครื่องดนตรี​มา​ประโคม​หน้าที่​นั่ง, และ​บรรทม​ไม่​หลับ​ตลอด​รุ่ง</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์​ทรง​ลุก​ขึ้น​จาก​บรรทม​แต่เช้า​ตรู่, รีบ​เสด็จ​ไป​ยัง​ถ้ำ​สิงห์​โดยเร็ว.</verse>
				<verse number="20">พอ​เสด็จ​มา​ใกล้​ถ้ำ​ที่​ดานิเอล​อยู่​นั้น, ก็ได้​ทรง​ร้องเรียก​ด้วย​น้ำเสียง​ละห้อย, ตรัส​แก่​ดานิเอล​ว่า, “โอ้​โอ๋​ดานิเอล, ทาส​ของ​พระเจ้า​ผู้​ทรง​พระชนม์​อยู่, พระเจ้า​ของ​เจ้า, ซึ่ง​เจ้า​ได้​ปฏิบัติ​อยู่​เนืองนิตย์​นั้น, สามารถ​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​สิงห์​ภัย​ไหม?”</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​ดานิเอล​ได้​ทูล​กษัตริย์​ว่า, “ข้า​แต่​ราชา, ขอ​ทรง​พระ​เจริญ​เป็นนิตย์​เถิด,</verse>
				<verse number="22">พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทรง​ใช้​ทูต​ของ​พระองค์​มา​ปิดปาก​สิงห์​นั้น​ไว้, มัน​จึง​หา​ได้​ทำร้าย​แก่​ข้าพ​เจ้า​ไม่, เพราะว่า​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระองค์​นั้น​ไม่​ประจักษ์​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​อะไร​ผิด​ไป, ข้า​แต่​ราชัน, และ​ต่อ​พัก​ตร​ของ​ฝ่าพระบาท​ด้วย, ข้าพ​เจ้า​ก็​หา​ได้​ทำร้าย​ต่อ​สิ่งใด​ไม่.”</verse>
				<verse number="23">ขณะนั้น​กษัตริย์​มี​ความ​โสม​นัสส์​เป็น​ล้นพ้น, แล้ว​จึง​มี​รับสั่ง​ให้​เขา​ฉุด​ดานิเอ​ลออ​ก​มา​จาก​ถ้ำ, แล้ว​เขา​ก็​ฉุด​ดานิเอ​ลออ​ก​มา​จาก​ถ้ำ, และ​หา​มี​บาดแผล​อัน​ใด​ที่​ตัว​เขา​ไม่, เพราะ​เขา​ไว้วางใจ​ใน​พระ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="24">แล้ว​กษัตริย์​จง​มี​รับสั่ง​ให้​หา​ตัว​คน​ฟ้อง​ดานิเอล​มา, และ​เขา​เหล่านั้น​พร้อมทั้ง​ลูก​เมีย​ถูก​ทิ้ง​ลง​ไป​ใน​ถ้ำ​สิงห์; และ​ก่อน​ที่​เขา​ตก​ถึง​ก้น​พื้น​ถ้ำ, สิงห์​ก็ได้​โดด​เข้า​ตะครุบ, กัด​กะ​ดู​ก​เขา​ทั้ง​หลาย​ขบ​หัก​ออก​เป็น​ท่อนๆ.</verse>
				<verse number="25">แล้ว​ราชา​ดา​ระ​ยา​ศ​จึง​มี​พระราช​สาส์น​ไป​ถึง​ทุกคน, ทุก​ชาติ, ทุก​ภาษา, ซึ่ง​อยู่​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก​ว่า, “ให้​ความ​สุข​สำราญ​ทวี​เพิ่มพูน​จง​มี​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด​!</verse>
				<verse number="26">เรา​ขอ​ประกาศ​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ใน​ทุก​รัฐ​แห่ง​อาณาจักร​ของ​เรา​ว่า ให้​แสดง​ความ​เคารพ​ยำเกรง​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระเจ้า​ของ​ดานิเอล; เพราะ​พระองค์​นั้น​เป็น​พระเจ้า​ทรง​พระชนม์​อยู่, และ​เสมอต้นเสมอปลาย​อยู่​เป็นนิตย์; อาณาจักร​ของ​พระองค์​นั้น​มิได้​ล่มจม, และ​รัชช​กาล​ของ​พระองค์​ไม่​มี​วัน​สิ้นสุด​ลง.</verse>
				<verse number="27">องค์​นั้น​ได้​ช่วย​ชีวิต​ให้​รอด​และ​ได้​ช่วย​ให้​พ้น​ภัย; ได้​ทรง​กระทำ​การ​เป็น​นิมิตต์​และ​อัศจรรย์​ใน​ฟ้า​สวรรค์​และ​บน​แผ่น​ดิน​โลก; เป็น​องค์​นั้น​ที่​ได้​ช่วย​ดานิเอล​ให้​รอด​จาก​อำนาจ​สิงห์.”</verse>
				<verse number="28">ดานิเอล​ผู้​นี้​ได้​จำเริญ​รุ่งเรือง​ใน​รัชช​กาล​ของ​ดา​ระ​ยา​ศ, และ​ใน​รัชช​กาล​โค​เร็ซ​ชาว​ฟารัศ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">อยู่​มา​ใน​ปี​แรก​แห่ง​รัชช​กาล​ของ​ราชา​เบ​ละ​ซา​ซัร​กษัตริย์​ประเทศ​บาบู​โลน, ดานิเอลเมื่อ​นอนหลับ​ได้​ฝัน​เห็น​เป็น​นิมิตต์; เขา​จึง​ได้​จด​นิมิตต์​นั้น​ไว้, บรรยาย​ไป​ตาม​เรื่อง​ที่​เขา​ได้​เห็น​นั้น;</verse>
				<verse number="2">ดังต่อไปนี้: “ใน​เวลา​กลางคืน​ข้าพ​เจ้า​ได้​ฝัน​เห็น​จัตุ​วา​ต​ของ​ท้อง​ฟ้า​ทั้ง​สี่​ทิศ​พัด​ปลุกปั่น​มหาสมุทร.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​สัตว์​ใหญ่​สี่​ตัว​ได้​โผล่​ขึ้น​มา​จาก​ทะเล, รูปร่าง​ต่าง​ตัว​ต่าง​ก็​ไป​กัน​คน​ละ​อย่าง.</verse>
				<verse number="4">สัตว์​ตัว​ที่​หนึ่ง​เหมือน​สิงห์, มี​ปีก​เป็น​ปีก​นก​อินทรีย์, ข้าพ​เจ้า​ได้​มองดู​จน​ขน​ปีก​ถูก​ถอน​ออก​หมด, แล้ว​มัน​ถูก​ยก​ให้​ผงก​ขึ้น​จาก​พื้นดิน, และ​ถูก​บังคับ​ให้​ยืน​สอง​ตีน​อย่าง​คน; และ​จิตต์​ของ​มนุษย์​ถูก​สวมใส่​ลง​ไป​ใน​ตัว​มัน.</verse>
				<verse number="5">และ​นี่​แน่ะ, มี​สัตว์​อีก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​ตัว​ที่​สอง, รูปร่าง​เหมือน​หมี; มัน​ลุก​ขึ้น​ยืน​ตะแคง​อยู่​ข้าง​หนึ่ง, และ​มัน​เอา​ฟัน​คาบ​ซี่โครง​สาม​ซี่​คา​ปาก​มัน​ไว้: แล้ว​เขา​กล่าว​แก่​มัน​ว่า, ‘จง​ลุก​ขึ้น, กิน​เนื้อ​มากๆ เถอะ​!​’</verse>
				<verse number="6">อยู่​มา​ข้าพ​เจ้า​ได้​มองดู, และ​นี่​แนะ, มี​สัตว์​อีก​ตัว​หนึ่ง​รูปร่าง​เหมือน​เสือ​ดาว, บน​หลัง​ของ​มัน​มี​ปีก​นก​สี่​ปีก; และ​สัตว์​นั้น​มี​สี่​หัว​ด้วย; และ​เขา​มอบ​รัชช​ไว้​ใช้​แก่​มัน.</verse>
				<verse number="7">หลังจาก​นี้​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ฝัน​เห็น​ใน​คน​นั้น​คือ, นี่​แน่ะ, สัตว์​ตัว​ที่​สี่​นั้น​น่ากลัว​ขนลุกขนพอง, มันแข็ง​แรง​ยิ่ง​นัก, มี​ฟัน​เหล็ก​ซี่​ใหญ่ๆ, มัน​กิน​และ​กัด​อะไร​ต่อ​อะไร​ลง​เป็น​ชิ้น​เล็ก​ชิ้น​น้อย, และ​อะไรๆ ที่​เหลือ​จาก​กัด​กิน​นั้น, มัน​ก็​เหยียบ​ลง​ยับ​อยู่​กับ​ตีน, สัตว์​ตัว​นี้​ต่าง​กัน​กับ​สัตว์​ตัว​อื่น​ทั้งปวง​ที่​โผล่​ขึ้น​มา​ก่อนๆ นั้น, และ​มี​เขา​สิบ​เขา.</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​กำลัง​ดู​เขา​ทั้ง​สิบ​นั้น, และ​นี่​แน่ะ, ก็​มี​เขา​อัน​เล็ก​ผุด​ขึ้น​มา​หว่าง​เขา​อื่น, เลย​กะ​แซะ​สาม​เขา​ที่​ขึ้น​อยู่​ก่อน​นั้น​ให้​ถอน​หลุด​ออก​ไป​ทั้ง​ราก, และ​นี่​แน่ะ, เขา​อัน​เล็ก​นี้​มี​ตา​เหมือน​ตา​มนุษย์, และ​มี​ปาก​พูดคุย​โต.</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​เฝ้าดู​จน​มี​พระที่นั่ง​มา​ตั้ง​ลง​หลาย​พระ​ที่, และ​ผู้​ทรง​พระชนม์​แต่​เบื้อง​บรรพ์​ทรง​ประทับ​ลง, ฉลอง​พระองค์​ขาว​ดัง​หิมะ, และ​พระ​เก​ษา​เหมือน​ขน​แกะ​อย่าง​ขาว​หมดจด; พระที่นั่ง​ของ​พระองค์​เป็น​เปลวเพลิง, กงจักร​ของ​พระที่นั่ง​มี​แสง​ดัง​เพลิง​ลุก.</verse>
				<verse number="10">เปลวไฟ​ก็​พลุ่ง​ออก​มา​และ​พ่น​ออก​ไป​จาก​พัก​ตร​ท่าน, มี​คน​นับ​แสน​นับ​ล้าน​ปฏิบัติ​ท่าน; มี​คน​นับ​ล้าน​นับ​โกฏิ​ยืน​เฝ้า​ต่อหน้า​พระที่นั่ง, การ​พิจารณา​พิพากษา​ก็​เริ่ม​ขึ้น, แล้ว​บรรดา​สมุด​ทั้ง​หลาย​ถูก​เปิด​กาง​ออก.</verse>
				<verse number="11">ข้าพ​เจ้า​ได้​เฝ้าดู​อยู่, ใน​ขณะที่​เขา​เล็ก​นั้น​พูดคุย​โต, ได้​ดู​จน​กะ​ทั่ง​สัตว์​ตัว​นั้น​ถูก​ฆ่า​ตาย, และ​ตัว​มัน​ถูก​ทำลาย, มัน​ถูก​โยน​ให้​ไฟ​เฝ้า​เสีย.</verse>
				<verse number="12">ส่วน​สัตว์​ที่​เหลือ​นั้น, รัชชก็​ถูก​ริบ​เอา​ไป​เสีย​จาก​มัน: แต่​ชีวิต​ของ​มัน​ถูก​ปล่อย​ให้​ยืนยาว​ไป​พัก​หนึ่ง</verse>
				<verse number="13">“ข้าพ​เจ้า​ได้​ฝัน​เห็น​ใน​กลางคืน​นั้น, และ​นี่​แน่ะ, มี​ผู้​หนึ่ง​รูปร่าง​ดัง​บุตร​ของ​มนุษย์​นั่ง​มา​บน​เมฆ, แล้ว​เขา​มา​หา​ผู้​ทรง​พระชนม์​แต่​เบื้อง​บรรพ์, แล้ว​เขา​ก็​พา​ผู้​นั้น​มา​เฝ้า​ต่อหน้า​พระที่นั่ง.</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ผู้​นั้น​ได้​รับ​มอบ​รัชช, และ​เกียรติยศ​และ​อาณาจักร, เพื่อ​ทุก​ประเทศ​ทุก​ชาติ​ทุก​ภาษา​จะ​ได้​ปฏิบัติ​ท่าน. รัชชของ​ท่าน​ดำรง​อยู่​เป็น​นิจ, ไม่​มี​วัน​สิ้นสุด, และ​อาณาจักร​ของ​ท่าน​ไม่​รู้จัก​ล่มจม</verse>
				<verse number="15">“ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า, ดานิเอล, จิตต์ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​หม่นหมอง, เพราะ​ความ​ฝัน​ได้​กวนใจ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="16">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​แอบ​เข้า​ไป​หา​ผู้​หนึ่ง​ที่​ยืน​อยู่​ใน​หมู่​นั้น, และ​ได้​ขอ​ให้​อธิบาย​ข้อความ​อัน​เกี่ยว​ข้อง​กับ​เรื่อง​นี้. เขา​จึง​บอก​แก่​ข้าพ​เจ้า​และ​ตีความ​หมาย​ของ​สิ่ง​เหล่านั้น​ทั้งหมด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทราบ​ดังต่อไปนี้:</verse>
				<verse number="17">‘​สัตว์​ใหญ่​สี่​ตัว​นี้​ได้แก่​กษัตริย์​สี่​องค์​ที่​จะ​เกิด​มี​ขึ้น​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​นี้.</verse>
				<verse number="18">แต่​เหล่า​ผู้บริสุทธิ์​ของ​พระเจ้า​ผู้​สูงสุด​นั้น​จะ​รับ​มอบ​อาณาจักร​นั้น​ไว้​เป็น​นิจ, คือ​เป็น​นิจ​ชั่ว​กัป​ป​ชั่ว​กัลป์,’</verse>
				<verse number="19">ขณะนั้น​ข้าพ​เจ้า​ปรารถนา​จะ​ทราบ​ความจริง​อัน​เกี่ยว​ข้อง​กับ​สัตว์​ตัว​ที่​สี่​ซึ่ง​แตกต่าง​กับ​สัตว์​ตัว​อื่น​ทั้ง​หลาย​นั้น, ตัว​ที่​น่ากลัว​ขนลุกขนพอง, มี​ฟัน​เหล็ก​และ​เล็บ​ทองเหลือง; ทั้ง​กิน​ทั้ง​กัด​อะไร​ต่อ​อะไร​ให้​ทำลาย​ลง​จน​เป็น​ชิ้น​เล็ก​ชิ้น​น้อย, และ​อะไร​ต่อ​อะไร​ที่​เหลือ​จาก​กิน​และ​กัด, มัน​ก็​เหยียบ​ลง​ยับ​อยู่​กับ​ที่.</verse>
				<verse number="20">และ​อยาก​จะ​ทราบ​เรื่อง​อัน​เกี่ยว​ข้อง​กับ​เขา​สัตว์​ซึ่ง​ติด​อยู่​บน​หัว​ของ​มัน, และ​เขา​อีก​อัน​หนึ่ง​ที่​ผุด​งอก​ขึ้น​มา, เขา​สาม​อัน​ก่อน​ก็​ถูก​ถอน​หลุด​ออก​ไป, คือ​เขา​ซึ่ง​มี​ตา​และ​ปาก​พูดคุย​โต, ดูท่า​ทาง​แข็งแรง​มั่นคง​มาก​กว่า​เพื่อน.</verse>
				<verse number="21">ข้าพ​เจ้า​กำลัง​ดู​อยู่​ก็​เห็น​เขา​สัตว์​นั้น​สู้รบ​กับ​เหล่า​ผู้บริสุทธิ์​และ​เอา​ชะ​นะ​ได้:</verse>
				<verse number="22">จน​กะ​ทั่ง​ผู้​ทรง​พระชนม์​อยู่​แต่​เบื้อง​บรรพ์​ได้​เสด็จ​มา, และ​ตั้ง​ศาล​พิจารณา​ตัดสิน​มอบ​รัชช​ให้แก่​เหล่า​ผู้บริสุทธิ์​แห่ง​พระเจ้า​ผู้​สูงสุด​นั้น, แล้ว​เวลา​ที่​เหล่า​ผู้บริสุทธิ์​จะ​ได้​อาณาจักร​เป็น​กรรมสิทธิ์​ก็​มา​ถึง.</verse>
				<verse number="23">เขา​กล่าว​ต่อไป​อีก​ว่า, ‘สัตว์​ตัว​ที่​สี่​นั้น​จะ​ได้แก่​อาณาจักร​ที่​สี่​บน​พิภพ, ซึ่ง​จะ​แตกต่าง​กัน​กับ​อาณาจักร​อื่น​ทั้งปวง, และ​อาณาจักร​นี้​จะ​กลืน​ทั้ง​พิภพ​กิน​เสีย, และ​จะ​เหยียบย่ำ​พิภพ​ให้​ทะลาย​ลง​ยับเยิน.</verse>
				<verse number="24">แต่​ฝ่าย​เขา​สัตว์​ทั้ง​สิบ​เขา​นั้น, จะ​ได้แก่​กษัตริย์​สิบ​องค์​บังเกิด​ขึ้น​จาก​อาณาจักร​นี้, แล้ว​ภายหลัง​จะ​มี​กษัตริย์​อีก​องค์​หนึ่ง​บังเกิด​ขึ้น, แล้ว​จะ​แตกต่าง​กัน​กับ​องค์​ก่อนๆ, และ​องค์​หลง​นี้​จะ​โค่น​สาม​กษัตริย์​ลง​เสีย,</verse>
				<verse number="25">องค์​นี้​จะ​พูด​จา​ก้าวร้าว​ต่อ​พระ​ผู้​สูงสุด, และ​จะ​เบียด​เบียฬ​ข่มเหง​เหล่า​ผู้บริสุทธิ์​ของ​พระ​ผู้​สูงสุด​นั้น, และ​จะ​คด​เปลี่ยน​วา​ร​และ​บทบัญญัติ, และ​เขา​สัตว์​เหล่านั้น​จะ​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ผู้​นี้​จนถึง​เวลา​กำหนด​สาม​ปี​กึ่ง.</verse>
				<verse number="26">แต่​ภายหลัง​ก็​จะ​ตั้ง​ศาล​พิจารณา​ตัดสิน​ให้​รับ​เอา​รัชช​ของ​ผู้​นี้​ไป​เผา​ทำลาย​ให้​พินาศ​จน​สิ้นเชิง.</verse>
				<verse number="27">ครั้น​แล้ว​อาณาจักร​และ​เกียรติยศ, รัชช, และ​อำนาจ​ราช​ศักดิ์​แห่ง​รัฏฐ​ทั้งปวง​ทั่ว​ใต้​ฟ้า​จะ​ถูก​มอบ​ไว้​แก่​เหล่า​ผู้บริสุทธิ์​ของ​พระ​ผู้​สูงสุด​นั้น: อาณาจักร​ของ​เขา​เป็น​อาณาจักร​ถาวร, และ​รัฏฐ​ทั้งปวง​จะ​รับใช้​เละ​เชื่อฟัง​เขา.’</verse>
				<verse number="28">เรื่อง​นั้น​ก็​จบ​เพียง​เท่านี้. ส่วน​ข้าพ​เจ้า, ดานิเอล, จิตต์ใจ​ก็​ปั่นป่วน, และ​หน้าตา​ก็​สลด​ไป; แต่​ข้าพ​เจ้า​ได้​สงวน​เรื่อง​นี้​ไว้​ใน​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">อยู่​มา​ใน​ปี​ที่​สาม​แห่ง​รัชช​กาล​ของ​ราชา​เบ​ละ​ซา​ซัร, เกิด​นิมิตต์​ปรากฏ​แก่​ข้าพ​เจ้า, ดานิเอล, หลังจาก​ที่​ได้​ปรากฏ​แก่​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ครั้ง​แรก.</verse>
				<verse number="2">ใน​ฝัน​นั้น​ว่า, ข้าพ​เจ้า​อยู่​ใน​ราชวัง​ซูซัร ณ แขวง​เมือง​เอ​ลาม, ริมแม่น้ำ​อู​ลาย.</verse>
				<verse number="3">ขณะนั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​แหงน​ตา​ขึ้น​ไป​แลเห็น, นี่​แนะ, มี​แกะ​ตัวผู้​ยืน​อยู่​ริมแม่น้ำ​นั้น, มี​เขา​สอง​อัน, และ​เขา​ทั้ง​สอง​นั้น​ก็​ยาว; แต่​เขา​ข้าง​หนึ่ง​ยาว​กว่า​เขา​อีก​ข้าง​หนึ่ง, และ​เขา​ยาว​นั้น​ได้​งอก​ขึ้น​ทีหลัง.</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​แกะ​ตัวผู้​นั้น​ขวิด​ไป​ทาง​ทิศ​อัสดงคต, ทิศ​อุดร​และ​ทิศ​ทักษิณ; และ​ไม่​มี​สัตว์​ใด​สู้​มัน​ได้, และ​ไม่​มี​ใคร​ที่​จะ​ช่วย​ให้​พ้น​มือ​มัน​ได้; แต่​มัน​ทำ​ตามใจ​มัน​ชอบ, แล้ว​ตัว​มัน​ก็ได้​เป็นใหญ่เป็นโต.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​กำลัง​ดู​อยู่, นี่​แน่ะ, มี​แพะ​ผู้​ตัว​หนึ่ง​มา​แต่​ทิศ​อัสดงคต​เหาะ​มา​บน​พื้น​แผ่น​ดิน​ทั่ว​พิภพ, และ​ตีน​มัน​หา​ต้อง​ดิน​ไม่; และ​แพะ​ตัว​นี้​มี​เขา​ใช้การได้​ดี​ทีเดียว​ขึ้น​อยู่​หว่าง​ตา​สอง​ข้าง.</verse>
				<verse number="6">มัน​ได้​เข้า​มา​หา​แกะ​ผู้​ตัว​นั้น, ซึ่ง​มี​เขา​สอง​อัน, ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ยืน​อยู่​ริมแม่น้ำ​นั้น, แล้ว​วิ่ง​เข้า​ชน​แกะ​ตัว​นั้น​เต็มกำลัง​โดย​ความ​โกรธ.</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​มัน​แอบ​เข้า​มา​ชิด​แกะ​ผู้​ตัว​นั้น, และ​โกรธ​ยิ่ง​นัก, ชน​แกะ​ผู้​ตัว​นั้น​โดน​เขา​ทั้ง​สอง​หัก​ไป; และ​แกะ​นั้น​หมด​กำลัง​ที่​จะ​สู้​มัน; แล้ว​แพะ​ตัว​นั้น​ก็​ขวิด​มัน​ล้ม​ลง​กับ​ดิน​แล้ว​เหยียบย่ำ​มัน​เสีย​ด้วย​เท้า, และ​ไม่​มี​ผู้ใด​ช่วย​แกะ​ตัว​นั้น​ให้​รอดพ้น​มือ​มัน.</verse>
				<verse number="8">แพะ​ผู้​ตัว​นั้น​ก็ได้​เป็นใหญ่เป็นโต​ยิ่ง​นัก; และ​พอ​มัน​มี​กำลัง​แล้ว, เขา​อัน​ยาว​นั้น​ก็​หัก​เสีย; แล้ว​มี​อีก​สี่​เขา​ใช้การได้​ทีเดียว​งอก​ขึ้น​มา​แทน​ที่, หัน​ไป​ทาง​จ​ตุ​วา​ต​ของ​ท้อง​ฟ้า.</verse>
				<verse number="9">เขา​จิ๋ว​อัน​หนึ่ง​งอก​ออก​มา​จาก​เขา​อัน​หนึ่ง​ใน​มวล​เขา​นั้น, เขา​จิ๋ว​อัน​นี้​เติบโต​แข็งแรง​ยิ่ง​นัก, หัน​ไป​ทาง​ทิศ​ทักษิณ, ทิศ​บูรพา​และ​หัน​ไป​ทาง​เมือง​อัน​งดงาม​นั้น.</verse>
				<verse number="10">มัน​ได้​เป็นใหญ่เป็นโต​เหมือน​ดัง​หมู่​ดารา​ใน​ท้อง​ฟ้า; และ​มัน​เหยียบ​ดวง​ดาว​บาง​ดวง​ลง​ถึง​ดิน​และ​ย่ำ​มัน​เสีย.</verse>
				<verse number="11">เออ, มัน​ก็ได้​เป็นใหญ่เป็นโต​เทียมเท่า​กับ​จอม​ดารา; มัน​ได้​รับ​เอาการ​สัก​การ​บูชา​ไป​เสีย​จาก​เขา​โดย​การ​ฉกชิง, และ​ทำ​ให้​สถานที่​นมัสการ​นั้น​เป็น​มล​ทน.</verse>
				<verse number="12">หมู่​ดารา​พร้อมทั้ง​การ​เผา​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​ที่​ถวาย​อยู่​เนือง​นิจ​ใน​การ​ไถ่​ความ​ล่วงละเมิด, ก็​ตก​ไป​อยู่​ใน​มือ​มัน; และ​มัน​ได้​คว่ำ​ความจริง​ลง​เสีย​กับ​พื้นดิน, แล้ว​ทำ​ตามใจชอบ​ของ​มัน​และ​ก็ได้​จำเริญ​รุ่งเรือง.</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​องค์​บริสุทธิ์​ตรัส​ออก​มา; และ​องค์​บริสุทธิ์​อีก​องค์​หนึ่ง​ได้​ถาม​องค์​ที่​ตรัส​นั้น​ว่า​ดังนี้: “นิมิตต์อัน​เกี่ยวกับ​เผา​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​ถวาย​อยู่​เนือง​นิจ​นั้น​จะ​เป็น​อยู่​เช่นนั้น​นาน​สัก​เท่าใด, และ​การ​ล่วงละเมิด​ที่​ได้​เข้า​มา​แทน​ที่, และ​สถานที่​บริสุทธิ์​กับ​ดวงดารา​แห่ง​ท้อง​ฟ้า​จะ​ถูก​เหยียบย่ำ​ไป​นาน​สัก​เท่าใด? ”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระองค์​ได้​ตอบ​เขา​ว่า, “นาน​ถึง​สอง​พัน​สาม​ร้อย​วัน​สอง​พัน​สาม​ร้อย​คืน; แล้ว​ภายหลัง​สถานที่​บริสุทธิ์​นั้น​จะ​ถูก​ชำระ​ให้​สะอาด.”</verse>
				<verse number="15">อยู่​มา​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า, ดานิเอล, ได้​ฝัน​ไป​แล้ว​และ​กำลัง​ขวนขวาย​หา​ความ​เข้าใจ​อยู่, นี่​แน่ะ, มี​ผู้​หนึ่ง​รูปร่าง​เหมือน​มนุษย์​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​ชาย​คน​หนึ่ง​ร้อง​ออก​มา​จาก​กลาง​แม่น้ำ​อู​ลาย​ว่า, “ฆับ​รี​เอลเอ๋ย, จง​ทำ​ใช้​ชาย​คน​นี้​เข้าใจ​นิมิตต์​นั้น​ที​เถิด.”</verse>
				<verse number="17">เขา​จึง​เดิน​เข้า​มา​ใกล้​ยัง​ที่​ข้าพ​เจ้า​ยืน​อยู่; พอ​เขา​มา​ถึง, ข้าพ​เจ้า​ก็​ตกตะลึง, และ​ล้ม​หน้าคว่ำ​ลง; แต่​เขา​ได้​พูด​แก​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “โอ้​มต​ชน, จง​เข้าใจ​เถอะ​! ด้วยว่า​นิมิตต์​นั้น​เกี่ยว​ข้อง​กับ​เวลา​เบื้องปลาย.”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เขา​กำลัง​พูด​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า​นั้น, ข้าพ​เจ้า​นอน​หน้า​ซบ​คว่ำ​อยู่​กับ​ดิน​หลับ​สนิท; แต่​เขา​ได้​ต้อง​ตัว​ข้าพ​เจ้า​และ​พยุง​ให้​ลุก​ขึ้น​ยืน.</verse>
				<verse number="19">แล้ว​เขา​พูด​ต่อไป​ว่า, “นี่​แน่ะ, ข้าพ​เจ้า​จะ​สำแดง​ให้​ท่าน​รู้​ถึง​ตอน​ปลาย​แห่ง​พระ​พิ​โร​ธ; เพราะว่า​มัน​ตก​อยู่​ใน​เวลา​กำหนด​ตอน​เบื้องปลาย.</verse>
				<verse number="20">แกะ​ตัวผู้​ซึ่ง​ท่าน​เห็น​มี​สอง​เขา​นั้น, คือ​ราชา​ของ​มา​ดาย​และ​ฟารัศ.</verse>
				<verse number="21">แพะ​ตัวผู้​นั้น, คือ​ราชา​ของ​เฮ​เลน; และ​เขา​สัตว์​อัน​ใหญ่​ระหว่าง​ลูกตา​สอง​ข้าง​นั้น, คือ​ราชา​องค์​แรก.</verse>
				<verse number="22">พอ​เขา​สัตว์​หัก​ลง​แล้ว, และ​สี่​เขา​ขึ้น​มา​แทน​ที่​นั้น, ก็ได้​แก่​สี่​อาณาจักร​จะ​บังเกิด​ขึ้น​จาก​ประเทศ​ของ​เขา, แต่​ก็​ไม่​เรืองนาม​เหมือน​ดัง​ตัว​เขา.</verse>
				<verse number="23">พอ​สิ้น​อาณาจักร​เหล่านี้​แล้ว, และ​พอ​ความผิด​ขึ้น​สู่​ขีดสุด​ยอด​ของ​มัน​แล้ว, ก็​จะ​มี​ราชา​องค์​หนึ่ง​หน้าตา​ดุร้าย, เข้าใจ​การ​แก้​ปริศนา, บังเกิด​ขึ้น.</verse>
				<verse number="24">เขา​จะ​มี​อำนาจ​มาก, แต่​ก็​ไม่​ใช่​อำนาจ​ของ​ตนเอง; เขา​จะ​ทำ​ให้​เกิด​ความ​พินาศ​อัน​น่า​สยดสยอง, และ​เขา​จะ​ทำ​อะไรๆ ก็​ไม่ว่า, เป็น​ต้อง​จำเริญ​ขึ้น​ทั้งนั้น, และ​เขา​จะ​ทำลาย​ผู้​ทรง​อำนาจ​และ​คน​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="25">เขา​จะ​ออก​อุบาย​อำนวย​ให้​เล่ห์​กะ​เท่ห์​ลุกลาม​ด้วย​น้ำมือ​ของ​เขา; และ​เขา​จะ​คิด​การ​ใหญ่​การ​โต​อยู่​ใน​จิตต์​ใจ​ของ​เขา, และ​เขา​จะ​ประหาร​คน​เสีย​มากมาย​อย่าง​มิดเมี้ยน; แม้​กะ​ทั่ง​ผู้​เป็น​จอม​แห่ง​ทวยเทพ, เขา​ก็​คิด​ต่อสู้, แต่​ก็​ไม่​มี​มือ​มนุษย์​คน​ใด​จะ​ทำ​ให้​เขา​ย่อยยับ​ลง​ได้.</verse>
				<verse number="26">นิมิตต์​ซึ่ง​เกี่ยว​ข้อง​กับ​เวลา​กลางวัน​และ​เวลา​กลางคืน​ที่​ได้​เล่า​ให้​ฟัง​นั้น, ก็​เป็น​ความจริง; แต่​จง​สงวน​นิมิตต์​นี้​ไว้​เป็น​ความลับ, เพราะว่า​กว่า​จะ​ถึง​เวลา​นั้น​ก็​ยัง​อยู่​อีก​นาน.”</verse>
				<verse number="27">ข้าพ​เจ้า, ดานิเอล, เพลีย​และ​ป่วย​อยู่​หลาย​วัน; ภายหลัง​ข้าพ​เจ้า​ลุก​ขึ้น​ได้, แล้ว​ก็​ไป​รับราชการ. ข้าพ​เจ้า​คง​ครุ่นคิด​ถึง​แต่​นิมิตต์, เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​ไม่​เข้าใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ครั้น​อยู่​มา​ใน​ปี​ที่​หนึ่ง​แห่ง​รัชช​กาล​ของ​ราชา​ดา​ระ​ยา​ศ, โอรส​ของ​ราชา​อะฮัศเว​โร​ศ, เชื้อชาติ​ชาว​มา​ดาย, ได้​ถูก​อัญเชิญ​ให้​เป็น​กษัตริย์​เสวย​ราชสมบัติ ณ แผ่น​ดิน​ของ​ชาว​เคเซ็ด.</verse>
				<verse number="2">ใน​ปี​ที่​หนึ่ง​แห่ง​รัชช​กาล​ของ​ราชา​องค์​นี้, ข้าพ​เจ้า, ดานิเอล, ได้​เข้าใจ​จาก​ทะเบียน​บันทึก​ปี, ซึ่ง​จารึก​พระ​ดำรัส​ของ​พระเจ้า​ที่​ได้​มี​มา​ยัง​ยิ​ระ​มะ​ยา, ศาสดาพยากรณ์, กล่าว​ถึง​ความ​ร้าง​ของ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ครบ​เจ็ดสิบ​ปี​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="3">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ตั้งหน้าตั้งตา​ทูล​อธิษฐาน​และ​วิงวอน​ขอ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ด้วย​การ​บำเพ็ญ​ศีล​อด​อาหาร​นุ่งห่ม​ผ้า​เนื้อ​หยาบ​และ​นั่ง​บน​กอง​ขี้​เท่า.</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​ได้​วอน​ขอ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า; และ​ได้​ขอ​ขมา​โทษ​ว่า, “ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ใหญ่​ยิ่ง​และ​เป็น​ที่​ยำเกรง, ผู้​ได้​ทรง​รักษา​พระ​สันถวไมตรี​และ​ทรง​เมตตากรุณา​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่รัก​ใคร่​พระองค์, และ​แก่​คน​ที่​ถือ​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ไว้.</verse>
				<verse number="5">พวก​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำบาป, และ​เลี่ยง​ไถล​ไป​นอกลู่นอกทาง, ได้​ทำชั่ว​และ​กบฏ, คือ​ได้​เลี่ยง​พระ​โอวาท​และ​บทบัญญัติ​ของ​พระองค์;</verse>
				<verse number="6">ทั้ง​มิได้​ฟัง​ศาสดาพยากรณ์, ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์, ซึ่ง​เป็น​ตัวแทน​ขอ​พระองค์, บัญชา​มา​ยัง​ปวง​กษัตริย์, เจ้านาย​ทั้ง​หลาย, และ​บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​พล​เมือง.</verse>
				<verse number="7">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​ทรง​สัตย์​ธรรม​ก็​สม​แล้ว, และ​ก็​สม​แล้ว​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับ​ความ​ขายหน้า​อย่าง​ทุกวันนี้; คือ​สม​แก่​ชาว​ยะฮูดา​ทุกคน, ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ทั้งมวล, ชาว​ยิศ​รา​เอล​ทั้ง​หลาย, ที่อยู่​ใกล้​หรือ​ไกล, ตลอด​บ้าน​ตลอด​เมือง​ที่​พระองค์​ได้​ทรง​ขับไล่​ให้​ไป​อยู่, เนื่องจาก​การ​ล่วงละเมิด​ซึ่ง​เขา​ได้​ละเมิด​ต่อ​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ความ​อับอายขายหน้า​ก็​สมควร​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า, แก่​ปวง​กษัตริย์, แก่​เหล่า​เจ้านาย, และ​แก่​บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">ความ​เมตตา​และ​การ​ไม่​ถือโทษ​ยังคง​อยู่​กับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, แม้นว่า​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กบฏ​ต่อ​พระองค์​ก็ดี;</verse>
				<verse number="10">และ​มิได้​ฟัง​สำเนียง​ตรัส​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, หาก​ได้​ฟัง​ก็​คงจะ​ได้​ประพฤติ​ตาม​บัญญัติ​ของ​พระองค์, ซึ่ง​ได้​ถูก​ตั้ง​ไว้​ต่อหน้า​ข้าพ​เจ้า​โดย​ทาง​ศาสดาพยากรณ์, ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์, ก็ตาม.</verse>
				<verse number="11">จริง​พระเจ้า​ค่ะ, พวก​ยิศ​รา​เอล​ทั้งปวง​ได้​ผิด​บัญญัติ​ของ​พระองค์​โดย​ได้​เลี่ยง​ไป​เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ฟัง​คำ​ตรัส​ของ​พระองค์, เหตุ​ฉะนี้​พระองค์​จึง​ได้​หลง​คำ​แช่ง, คำสาป, ซึ่ง​จารึก​ไว้​ใน​บัญญัติ​ของ​โม​เซ, ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า, ลง​มา​เหนือ​พวก​ข้าพ​เจ้า​แล้ว; เพราะ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์.</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ได้​ทรง​ยืน​คำ​ของ​พระองค์, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ตรัส​ว่า​ขาน​พวก​ข้าพ​เจ้า, และ​ว่า​ขาน​พวก​ตุลาการ​ผู้​ได้​พิจารณา​พิพากษา​พวก​ข้าพ​เจ้า, โดย​ได้​ทรง​ให้​เกิด​ความ​ทุกข์​โศกเศร้า​อย่าง​ใหญ่หลวง​ตก​มา​ต้อง​ข้าพ​เจ้า, อย่าง​ที่​ยัง​มิได้​เคย​กระทำ​แก่​ใคร​ที่อยู่​ภายใต้​ท้อง​ฟ้า, เหมือน​อย่าง​ได้​กระทำ​แก่​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="13">ความ​ทุกข์​โศกเศร้า​ที่​ได้​มา​ท่วม​ทับ​พวก​ข้าพ​เจ้า, ก็​ตรง​ตาม​ที่​เขียน​ไว้​ใน​บัญญัติ​ของ​โม​เซ​แล้ว; ถึงกระนั้น​พวก​ข้าพ​เจ้า​ก็​ยัง​มิได้​หัน​หลัง​ให้​ความ​ชั่วร้าย, และ​อาศัย​ความ​สัตย์จริง​ของ​พระเจ้า​เป็น​บัน​ทัด​ฐาน​ใน​การ​ประพฤติ, เพื่อ​เป็น​การ​เอาอกเอาใจ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เฝ้าดู​ความ​ชั่ว​นั้น, แล้ว​ได้​ให้​มัน​ตก​มา​ต้อง​พวก​ข้าพ​เจ้า; ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทรง​แสดง​ความ​สัตย์​ธรรม​ให้​ปรากฏ​อยู่​ใน​บรรดา​พระราช​กิจ​ที่​ทรง​ประกอบ, และ​พวก​ข้าพ​เจ้า​หา​ได้​ฟัง​พระ​ดำรัส​เรียก​ของ​พระองค์​ไม่.</verse>
				<verse number="15">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, ผู้​ได้​ทรง​นำ​พล​เมือง​ของ​พระองค์​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​โดย​พระ​หัตถ์​ทรง​ฤทธิ์, และ​ได้​พระ​นาม​อุโฆษ​มา​จน​ทุกวันนี้; พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​ผิด​ไป​แล้ว, พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​การ​ชั่วร้าย​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="16">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, เนื่องด้วย​พระ​มหา​อุปการ​ที่​ได้​เคย​มี, ข้าพ​เจ้า​จึง​ขอ​ให้​ความ​กริ้ว​และ​ความ​ขึ้งโกรธ​ของ​พระองค์​เบือน​กลับ​ไป​จาก​ยะ​รู​ซา​เลม​กรุง​ของ​พระองค์, ภูเขา​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์; ด้วยว่า​ยะ​รู​ซา​เลม​และ​พล​เมือง​ของ​พระองค์​ถูก​คน​ใกล้เคียง​ดูหมิ่น​ก็​เพราะ​ความผิด​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, และ​เพราะ​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="17">บัดนี้, โอ​พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, ขอ​สดับ​ฟัง​คำ​ของ​ทาส​ของ​พระองค์, และ​คำ​วิงวอน​ของ​เขา, และ​ขอ​ให้​พระ​รัศมี​แห่ง​พระ​พัก​ตร​ของ​พระองค์​ส่อง​ลง​มา​เหนือ​พระ​วิหาร​บริสุทธิ์​ร้าง​นั้น​เถอะ​! ที่​ขอ​นี้​ก็​ขอ​เพราะ​เห็นแก่​พระองค์​เอง.</verse>
				<verse number="18">โอ้​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​เงี่ย​พระ​โสต​สดับ​ฟัง; ขอ​ทรง​ลืม​พระเนตร​มองดู​ความ​เริด​ร้าง​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า, และ​มองดู​เมือง​ซึ่ง​ถูก​ขนานนาม​ตาม​พระ​นาม​ของ​พระองค์; ด้วยว่า​พวก​ข้าพ​เจ้า​มิได้​ถวาย​คำ​วอน​นี้​ต่อ​พระองค์, ใน​ฐาน​ที่​มี​ความ​ดี​ความ​ชอบ, แต่​ได้​วอน​ขอ​ฐาน​ที่อยู่​ใน​ข่าย​แห่ง​พระ​มหา​เมตตา​คุณ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="19">ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​สดับ​ฟัง; ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​อภัยโทษ​ให้; โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​เงี่ย​พระ​โสต​และ​โปรด​กระทำ​เถอะ; ขอ​อย่า​ได้​เนิ่น​ช้า​ไว้​เลย​พระเจ้า​ค่ะ, โอ้​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, นึก​ว่า​เห็นแก่​พระ​นาม​ของ​พระองค์​เถอะ, ด้วยว่า​เมือง​ของ​พระองค์​และ​พล​เมือง​ของ​พระองค์​ก็​ถูก​ขนานนาม​ตาม​พระ​นาม​ของ​พระองค์.”</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​กำลัง​ทูล​อยู่, กำลัง​วิงวอน​ขอ​อยู่​และ​กำลัง​สารภาพ​ความผิด​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ความผิด​ของ​ยิศ​รา​เอล​ชน​ร่วมชาติ​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น, และ​ถวาย​คำ​วิงวอน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​ภูเขา​บริสุทธิ์​ของ​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า;</verse>
				<verse number="21">เออ, เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​กำลัง​กล่าว​คำอธิษฐาน​อยู่, บุรุษ​ฆับ​รี​เอล, บุรุษ​คน​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ใน​นิมิตต์​ครั้ง​ก่อน​นั้น, ได้​เหาะ​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า​โดย​ด่วน, เป็น​เวลา​ถวาย​มังสะ​เครื่องบูชา​ยัญ​ตอน​เย็น.</verse>
				<verse number="22">ท่าน​ได้​สนทนา​และ​อธิบาย​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฟัง​ว่า​ดังนี้, “ดานิเอลเอ๋ย, ข้าพ​เจ้า​ออก​มา​เพื่อ​จะ​ให้​ความ​สว่าง​อก​สว่าง​ใจ​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="23">พอ​ท่าน​เริ่ม​บรรยาย​คำ​วิงวอน​ของ​ท่าน​ก็​มี​รับสั่ง​ให้​ข้าพ​เจ้า​มา​แจ้ง​แก่​ท่าน; เพราะ​ท่าน​เป็น​คน​โปรดปราน​ยิ่ง​นัก. เหตุ​ฉะนี้​จง​ใส่ใจ​ต่อ​ถ้อยคำ​นี้​และ​สนใจ​ฟัง​เรื่อง​นิมิตต์​นั้น​เถอะ.</verse>
				<verse number="24">‘​เจ็ดสิบ​สัปดาห์​นั้น​เป็น​เวลา​ครบ​กาล​กำหนด​สำหรับ​ชน​ร่วมชาติ​ของ​ท่าน, ว่า​จะ​สิ้น​วา​ร​การ​ลงโทษ, การ​รับ​กรรม​ของ​บาป​ก็​ครบถ้วน​แล้ว, การ​ไถ่​ก็​สมบูรณ์​แล้ว, และ​ถึง​เวลา​จะ​นำ​เอา​ความ​ชอบธรรม​อัน​ไม่​รู้​สิ้นสุด​เข้า​มา, และ​ถึง​กำหนด​เวลา​รับรอง​นิมิตต์​พยากรณ์, แล้ว​จะ​ได้​เจิม​บริสุทธิ์​สถาน​อัน​เป็น​ที่​สะอาด​หมดจด​ยิ่ง.’</verse>
				<verse number="25">“เหตุ​ฉะนั้น​จง​รู้​และ​เข้าใจ​เถิด​ว่า, ‘ตั้งแต่​มี​รับสั่ง​ออก​มา​ให้​กู้​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​และ​ให้​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ไป​จน​กะ​ทั่ง​ถึง​มา​ซี​ฮา, คือ​เจ้าชาย​องค์​นั้น, จะ​เป็น​เวลา​เจ็ด​อาทิตย์; แล้ว​ต่อมา​ยะ​รู​ซา​เล็ม​พร้อมสรรพ​ด้วย​ถนนหนทาง​จะ​ถูก​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​แล้วเสร็จ​ภายใน​หก​สิบ​สอง​อาทิตย์, ถึง​แม้นว่า​ยาม​นี้​จะ​ตกใน​ยาม​ทุกข์​อัน​แสน​เข็ญ​ก็ตาม.</verse>
				<verse number="26">แต่​พอ​สิ้น​หก​สิบ​สอง​สัปดาห์​แล้ว, มา​ซี​ฮา​จะ​ถูก​ประหาร, และ​ไม่​ได้​ทิ้ง​ผู้ใด​ไว้​ให้​ดำเนินการ​แทน; กรุง​และ​บริสุทธิ์​สถาน​ก็​พลอย​พินาศ​ไป​พร้อมกับ​เจ้าชาย​องค์​นั้น, และ​ที่สุด​ปลาย​ก็​เถิด​น้ำท่วม, แล้ว​สงคราม​ก็​จะ​ห้อยท้าย​ตาม​เจ้า​มา​ล้าง​ผลาญ​จน​สิ้นเชิง.</verse>
				<verse number="27">คน​ส่วนใหญ่​จะ​งด​การ​นมัสการ​อยู่​ราว​หนึ่ง​สัปดาห์, ด้วยว่า​ประมาณ​สัก​กึ่งหนึ่ง​ของ​เวลา​นั้น​การ​ถวาย​มังสะ​บูชายัญ​ก็​จะ​หยุด​ไป, และ​ใน​ขณะนี้​เอง​ที่​ยอด​หลังคา​วิหาร​จะ​มี​สิ่ง​ที่​น่า​สะ​อิด​สะ​เอียน​อัน​น่า​ใจหาย​ปรากฏ​อยู่, จน​กะ​ทั้ง​เวลา​กำหนด​ลงโทษ​สิ่ง​อัน​น่า​สะ​อิด​สะ​เอียน​นั้น​มา​ถึง.’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ครั้น​อยู่​มา​ใน​ปี​ที่​สาม​แห่ง​รัชช​กาล​ของ​ราชา​โค​เร็ศ, กษัตริย์​ของ​ฟารัศ, ก็​มี​วิวรณ์​เรื่อง​หนึ่ง​ปรากฏ​แก่​ดวงตา​ของ​ดานิเอล, ผู้​ถูก​ขนานนาม​ว่า​เบ​ละ​ตะ​ซา​ซัร, และ​วิวรณ์​นั้น​ก็ได้​บังเกิด​ขึ้น​จริง, คือ​เกิด​การ​สงคราม​ใหญ่​ขึ้น, และ​เขา​ได้​ใส่ใจ​ต่อ​วิวรณ์​นั้น​และ​สนใจ​ต่อ​นิมิตต์.</verse>
				<verse number="2">ใน​สมัย​นั้น, ข้าพ​เจ้า​ดานิเอล, ได้​พิลาป​ร่ำไห้​อยู่​สาม​สัปดาห์​เต็มๆ.</verse>
				<verse number="3">ข้าพ​เจ้า​ไม่​เป็นอัน​กิน​เป็นอัน​ดื่ม​เลย, และ​ไม่​ได้​ชะ​โลม​ตัว​ด้วย​น้ำมัน​จน​ครบ​สาม​สัปดาห์​เต็มๆ.</verse>
				<verse number="4">พอ​ถึง​เดือน​อ้าย​วันที่​ยี่​สิบ​สี่, ขณะที่​ข้าพ​เจ้า​ยืน​อยู่​ริมตลิ่ง​แม่น้ำ​ใหญ่,</verse>
				<verse number="5">คือ​แม่น้ำ​ฮิเดเค็ล, ข้าพ​เจ้า​ได้​แหงน​ตา​ขึ้น​แล้ว​มองเห็น, และ​นี่​แน่ะ, มี​บุรุษ​ผู้​หนึ่ง​สวม​เสื้อผ้า​ป่าน, เอว​คาด​ด้วย​เจียระบาด​ทองคำ​เนื้อ​บริสุทธิ์​มา​จาก​เมือง​อู​ฟาด.</verse>
				<verse number="6">ร่างกาย​ของ​เขา​เป็น​เงา​งาม​ดัง​โมรา, และ​ใบหน้า​ของ​เขา​เหมือน​ดัง​สายฟ้า, ตา​ของ​เขา​เหมือน​ดวงประทีป, และ​แขน​กับ​ขา​เหมือน​กับ​ทองเหลือง​ขัด​สุก​ปลั่ง, และ​น้ำเสียง​เหมือน​กับ​เสียง​ของ​ชุมนุมชน.</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า, ดานิเอล, ได้​เห็น​นิมิตต์​นี้​แต่​ผู้​เดียว; คน​ที่อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​หา​ได้​เห็น​ไม่; เพราะ​ความ​กลัว​อย่าง​สะทกสะท้าน​ได้​ทับถม​เขา, และ​เขา​ได้​หนี​ไป​ซ่อน​ตัว​เสีย.</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​จึง​ถูก​ทิ้ง​ไว้​ให้​อยู่​แต่​ผู้​เดียว, แล้ว​จึง​ได้​เห็น​มหา​นิมิตต์​นี้; แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ก็​หมด​เรี่ยว​หมด​แรง, และ​หน้าตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ซูบซีด, ข้าพ​เจ้า​ก็​เลย​หมด​กำลัง.</verse>
				<verse number="9">แต่​ข้าพ​เจ้า​ยัง​พอ​ยิน​เสียง​ถ้อยคำ​ของ​เขา​ได้; และ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​เขา​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ก็​ล้ม​ลง​หน้า​ฟุบ​อยู่​กับ​ดิน​หลับ​ผล​อย​ไป.</verse>
				<verse number="10">นี่​แน่ะ, มี​มือ​มา​ต้อง​ตัว​ข้าพ​เจ้า, พยุง​ให้​ชันเข่า​เอา​มือ​ยัน​ลุก​ขึ้น​ยืน.</verse>
				<verse number="11">เขา​ได้​พูด​กับ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “โอ​ดานิเอลเอ๋ย, ท่าน​เป็น​คน​ที่​ทรง​โปรดปราน​ยิ่ง​นัก, จง​ยืน​ขึ้น​ให้​ตรง​เถอะ; จง​สนใจ​ต่อ​ถ้อยคำ​ที่​ข้าพ​เจ้า​จะ​พูด​กับ​ท่าน; ด้วยว่า​ข้าพ​เจ้า​ถูก​สั่ง​ให้​มา​หา​ท่าน​โดย​ด่วน.” เมื่อ​เขา​พูด​ถ้อยคำ​นั้น​แก่​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ยัง​ยืน​ตัวสั่น​อยู่.</verse>
				<verse number="12">เขา​จึง​พูด​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ดานิเอลเอ๋ย, อย่า​กลัว​เลย​! เพราะว่า​ตั้งแต่​ท่าน​ได้​ตั้งอกตั้งใจ​อยาก​จะ​หา​ความ​รู้, และ​ได้​ถ่อม​กาย​ลง​ต่อ​พัก​ตร​พระเจ้า​ของ​ท่าน, คำ​ทูล​ขอ​ของ​ท่าน​ก็​ทรง​ได้ยิน​แล้ว, และ​ข้าพ​เจ้า​มา​นี้​ก็​เป็น​การ​ตอบ​คำอธิษฐาน​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="13">เทพ​ผู้​พิทักษ์​อาณาจักร​ฟารัศ​ได้​กั้นกาง​ขวาง​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ถึง​ยี่​สิบ​เอ็ด​วัน; แต่​มิ​คา​เอล, อัครเทวทูต, ได้​มา​ช่วย​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ผละ​ออก​และ​ละ​ท่าน​ไว้​กับ​เทพ​ผู้​พิทักษ์​อาณาจักร​ฟารัศ,</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ก็​มา​ให้​ความ​สว่าง​อก​สว่าง​ใจ​แก่​ท่าน​ใน​เรื่อง​ที่​จะ​เกิด​ขึ้น​แก่​ชน​ร่วมชาติ​ของ​ท่าน​ใน​ระยะ​เวลา​เบื้องปลาย; เพราะว่า​นิมิตต์​นั้น​ยัง​อีก​หลาย​วัน​กว่า​จะ​เกิด​ขึ้น.”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เขา​พูด​เรื่องราว​เหล่านี้​แก่​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ก็​ก้มหน้า​ดู​ดิน, นิ่ง​อั้น​อยู่.</verse>
				<verse number="16">นี่​แน่ะ, มี​บุรุษ​ผู้​หนึ่ง​รูปพรรณสัณฐาน​คล้าย​มนุษย์​เข้า​มา​แตะ​ริมฝีปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ข้าพ​เจ้า​ก็​อ้า​ปาก​ออก​พูด​กับ​คน​ที่อยู่​ข้างหน้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “นาย​เจ้า​ค่ะ, เนื่องด้วย​นิมิตต์​นั้น, ความ​เจ็บปวด​อย่าง​กะทันหัน​จึง​เกิด​ขึ้น​แก่​ข้าพ​เจ้า, แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ก็​หมด​เรี่ยวแรง.</verse>
				<verse number="17">เพราะว่า​ผู้​ทาส​อัน​น่า​สงสาร​เช่น​ตัว​ข้าพ​เจ้า​จะ​พูด​กับ​นาย​ผู้​เป็นใหญ่เป็นโต​ปานนี้​อย่างไร​ได้? เพราะเช่นนั้น​แหละ​จึง​ไม่​มี​เรี่ยว​มี​แรง​เหลือ​อยู่​ใน​กาย​ข้าพ​เจ้า, และ​ไม่​มี​ลมหายใจ​เหลือ​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ผู้​หนึ่ง​รูปพรรณสัณฐาน​คล้าย​มนุษย์​เข้า​มา​แตะต้อง​ข้าพ​เจ้า​อีก, และ​ให้​เรี่ยวแรง​แก่​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">แล้ว​เขา​พูด​ว่า, “ท่าน​ผู้​เป็น​คน​โปรดปราน​มาก, อย่า​กลัว​เลย​! จง​เป็นสุข​เถอะ​! จง​ขมีขมัน​และ​กล้า​ขึ้น​เถอะ​!​” พอ​เข้า​พูด​แก่​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ก็​มี​เรี่ยวแรง​ขึ้น​แล้ว​พูด​ไป​ว่า, “ขอ​ให้​นาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​พูด​มา​เถิด, เพราะว่า​ท่าน​ได้​ชู​กำลัง​ของ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว.”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​เขา​จึง​พูด​ว่า, “ท่าน​รู้​ไหม​ว่า, ทำไม​ข้าพ​เจ้า​มา​หา​ท่าน? อีก​สัก​ประเดี๋ยว​ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​ต้อง​กลับ​ไป​รบ​กับ​เทพ​ผู้​พิทักษ์​อาณาจักร​ฟารัศ; และ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​กำจัด​เขา​แล้ว, เทพ​ผู้​พิทักษ์​อาณาจักร​เฮ​เลน​ก็​จะ​มา​รบ​กับ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="21">แต่​ข้าพ​เจ้า​จะ​บอก​ท่าน​ให้​รู้​ตาม​ที่​ได้​เขียน​ไว้​แล้ว​นั้น​ใน​หนังสือ​แห่ง​ความจริง, คือ​ไม่​มี​ผู้ใด​ร่วมแรง​กับ​ข้าพ​เจ้า​ต่อสู้​สิ่ง​เหล่านี้​เลย, เว้นแต่​มิ​คา​เอล, เทพ​ผู้​พิทักษ์​ตัว​ท่าน.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ใน​ปี​ต้น​แห่ง​รัชช​กาล​ของ​ราชา​ดา​ระ​ยา​ศ, กษัตริย์​ของ​ชนชาติ​มา​ดาย, ข้าพ​เจ้า​ได้​เป็น​ตัวตั้งตัวตี​ช่วย​อุดหนุน​น้ำใจ​พระ​ราชา บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​จะ​สำแดง​ให้​ท่าน​เห็น​ความจริง​ต่อไป: “นี่​แน่ะ, จะ​มี​กษัตริย์​อีก​สาม​องค์​ขึ้น​ครอง​ประเทศ​ฟารัศ; และ​องค์​ที่​สี่​จะ​มั่งคั่ง​ด้วย​ทรัพย์​ศฤงฆาร​ยิ่ง​กว่า​องค์​ใดๆ หมด; ครั้น​ท่าน​มี​ทรัพย์​ศฤงฆาร​อุดมสมบูรณ์​ขึ้น​แล้ว, ท่าน​ก็​จะ​รวบรวม​พ​ลา​นุ​ภาพ​ทั้งหมด​ของ​ท่าน​เอา​ไป​สู้รบ​กับ​อาณาจักร​เฮ​เลน. เมื่อนั้น​ก็​จะ​เกิด​มี​ราชา​นักรบ​ผู้​จะ​ครอบครอง​ด้วย​อำนาจ​ราช​ศักดิ์, และ​จะ​ทำ​อะไรๆ ตามใจชอบ. แต่​พอ​ท่าน​องค์​นั้น​เข้มแข็ง​ขึ้น, แล้ว​อาณาจักร​ของ​ท่าน​ก็​จะ​พัง​ทำลาย​ลง, และ​ถูก​จ​ตุ​วา​ต​ของ​ท้อง​ฟ้า​อากาศ​พัด​แยก​แตก​ปลิว​ไป; อาณาจักร​จะ​ไม่​ได้​ตก​ไป​อยู่​ใน​มือ​ของ​ทายาท​ของ​ท่าน, และ​ก็​จะ​ไม่​ได้​ไป​ตก​อยู่​กับ​ประเทศราช​ที่​ท่าน​ได้​เคย​ครอบครอง; แต่​อาณาจักร​ของ​ท่าน​จะ​ถูก​ชิง, แล้ว​ริบ​เอา​ไป​ให้​ผู้อื่น, ไม่​ใช่​ให้​ท่าน​เหล่านั้น. แล้ว​กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ​จะ​เข้มแข็ง; แต่ว่า​แม่ทัพ​คน​หนึ่ง​ของ​กษัตริย์​องค์​นี้​จะ​เข้มแข็ง​กว่า​ท่าน​อีก, และ​จะ​ขึ้น​เสวย​ราชย์, และ​รัฏฐ​ของ​ท่าน​จะ​เป็น​รัฏฐ​กว้างใหญ่​ไพศาล. ครั้น​ต่อมา​อีก​หลาย​ปี​มวล​กษัตริย์​จะ​ผูก​สันถวไมตรี​กัน; และ​ธิดา​ของ​กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ​จะ​มา​เฝ้า​กษัตริย์​ทิศ​อุดร​เพื่อ​จะ​เป็น​ดวงตรา​ประทับ​บน​สันถวไมตรี​นั้น; แต่ว่า​อิทธิพล​ของ​พระนาง​นั้น​จะ​ไม่​เกิด​ผล, และ​อิทธิพล​ของ​พระนาง​จะ​ไม่​ยั่งยืน, เพราะว่า​พระนาง​เอง​จะ​ถูก​ถอด​ลง​ไป​พร้อมกับ​บริวาร​ของ​พระนาง, โอรส​และ​พระ​สวามี​ของ​นาง. ใน​ครั้ง​กระนั้น​จะ​มี​พระ​หน่อ​องค์​หนึ่ง​ประสูติ​จาก​วงศ์​วาน​ของ​พระนาง​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน​ที่, พระ​หน่อ​องค์​นี้​จะ​ยก​กองทัพ​มา, และ​จะ​ยก​เข้า​ตี​ทาง​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ​ของ​กษัตริย์​ทิศ​อุดร, และ​จะ​รบ​เอาชัย​ชะ​นะ​เขา​ได้. ท่าน​จะ​กวาด​เอา​รูป​เคารพ​ของ​เขา​ไป​พร้อมกับ​รูป​เคารพ​หล่อ​และ​ภาชนะ​เครื่องใช้สอย​ทำ​ด้วย​เงิน​และ​ทอง, อัน​เป็น​ของมีค่า​เอา​เป็น​ทรัพย์​ชะ​เลย​ไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต; และ​ท่าน​จะ​งด​ยก​ทัพ​มา​รบ​กษัตริย์​ทิศ​อุดร​อยู่​หลาย​ปี. แล้ว​กษัตริย์​ทิศ​อุดร​จะ​ยก​ทัพ​มา​ล้อม​อาณาจักร​ของ​กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ​ไว้, แม้​ตัว​ท่าน​จะ​ได้​ยก​กองทัพ​กลับ​ไป​ยัง​อาณาจักร​ของ​ท่าน​แล้ว. โอรส​ของ​ท่าน​ก็​ตระเตรียม​ตัวอย่าง​ขมีขมัน​และ​ซ่องสุม​ผู้คน, รวบรวม​เป็น​กองทัพ​ใหญ่, แล้ว​ยก​รุดหน้า​ไป​ต่อสู้​เขา, ยก​ผ่าน​เข้า​ไป​ตำบล​เห็น​ทหาร​ก็​นอง​ดัง​น้ำท่วม, เพราะ​เป็น​ที่​ของ​เขา​แล้ว​ที่​จะ​ยก​ไป​ปะทะ​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ. แล้ว​กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ​ก็​ทรง​พิ​โร​ธ​ฉุนเฉียว, ยก​กองทัพ​ออก​มา​ปะทะ​กับ​ท่าน​คือ​ปะทะ​กับ​ทัพ​ทิศ​อุดร, ผู้​ที่​จะ​เกณฑ์​ทัพ​ใหญ่, แต่​ทัพ​ใหญ่​นี้​จะ​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​มือ​กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ, และ​ถูก​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​ศึก. พระทัย​ของ​ท่าน​ก็​ลำ​พอง​ขึ้น​มา, แล้ว​ท่าน​ก็​ฆ่า​ชะ​เลย​เสียหลาย​หมื่น​หลาย​พัน; แต่​ถึงกระนั้น​ก็​ไม่​ช่วย​ให้​สำเร็จ​สมประสงค์. ด้วยว่า​กษัตริย์​ทิศ​อุดร​จะ​เกณฑ์​กองทัพ​ใหญ่​อีก​ทัพ​หนึ่ง, ใหญ่​เสีย​ยิ่ง​กว่า​ทัพ​แรก​อีก; และ​ต่อมา​ไม่​อีก​กี่​ปี, ท่าน​ก็​จะ​ยก​ทัพ​ใหญ่​นั้น​มา​พร้อมสรรพ​ด้วย​ยุทโธปกรณ์. ใน​สมัย​นั้น, หลาย​ประเทศ​จะ​เป็น​ปรปักษ์​ต่อ​กษัตริย์​ทิศ​อุดร, และ​คน​มุทะลุ​หลาย​คน​ที่​เป็น​ชน​ร่วมชาติ​กับ​เจ้า, จะ​ตั้ง​ตัว​ขึ้น, นึก​ว่า​จะ​ให้​สำเร็จ​ตาม​ความใน​นิมิตต์​นั้น, แต่​เขา​ก็​จะ​ล้ม​ลง​ตาย​หมด, แล้ว​กษัตริย์​ทิศ​อุดร​ก็​จะ​ยก​ทัพ​มา, พูนดิน​ขึ้น​เป็น​เชิงเทิน, และ​ตี​เอา​เมือง​หนึ่ง​ที่​มี​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ​อย่าง​ดี​ไป​ได้. กองทัพ​ทิศ​ทักษิณ​ต่อต้าน​ไว้​ไม่​อยู่, แม้​กองทหาร​ตัว​ก​ลัน​ก็​ไม่​เข้มแข็ง​พอ​ทาน​ไว้​ได้. แต่​ท่าน​ที่​รุก​เข้า​มา​ก็​ทำ​เล่น​ตาม​อำเภอใจ, และ​ไม่​มี​ใคร​สู้​ท่าน​ได้ ท่าน​ได้​ตั้ง​ทัพ​อยู่​ใน​เมือง​งาม​นั้น, และ​ยึด​ทั้ง​เมือง​ไว้​ใน​เงื้อมมือ​ของ​ท่าน. ท่าน​จะ​รวบรวม​พ​ลา​นุ​ภาพ​ทั้งสิ้น​ใน​อาณาจักร​ของ​ท่าน, แล้ว​มุ่งหน้า​รุด​ไป​ตี​กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ; แต่​ท่าน​กลับ​ไป​ประนีประนอม​กัน, โดย​บังคับ​ให้​กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ​ยก​ธิดา​ให้​อภิเษก​กับ​ท่าน, เพื่อ​การ​บงการ​ประเทศ​จะ​ได้​ตก​อยู่​ใน​มือ​ท่าน; แต่​แผน​การณ์​นี้​ไม่​ดำเนิน​ไป​ได้, หรือ​จะ​สำเร็จ​สมประสงค์​ก็​หาไม่. ต่อ​แต่​นี้​ท่าน​ก็ได้​แปรพักตร์​ไป​ทาง​หมู่เกาะ​น้อย​ใหญ่, และ​ตี​เอา​ได้​หลาย​เกาะ, แต่​แม่ทัพ​ผู้​หนึ่ง​ได้​กำจัด​การ​ทารุณ​นั้น​ของ​ท่าน​เสีย, และ​กรรม​ของ​การ​ทารุณ​นั้น​ได้​สนอง​ท่าน​ถึง​เจ็ด​เท่า. ภายหลัง​ท่าน​ก็​แปร​พัก​ต​รก​ลับ​เข้า​สู่​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ​ใน​บ้านเมือง​ของ​ท่าน, แต่​จะ​สะดุด​ล้ม​คว่ำ​ลง, และ​หา​ตัว​ไม่​พบ​อีก​ต่อไป “ต่อมา​ก็​จะ​มี​ผู้​หนึ่ง​ตั้ง​ตน​ขึ้น, แล้ว​เข้า​สวม​ตำแหน่ง​ของ​ท่าน; ผู้​นี้​จะ​ส่ง​เจ้าพนักงาน​ไป​รีด​เก็บ​ส่วย​ทั่ว​บ้าน​ทั่ว​เมือง, ก่อ​ให้​เกิด​ความ​เดือดร้อน; แต่​ภายใน​ไม่​อีก​กี่​วัน, ท่าน​ผู้​นี้​ก็​จะ​ถูก​สำเร็จโทษ​เสีย, มิใช่​ใน​การ​โรมรัน, หรือ​หาใช่​ใน​การ​ยุทธ​ไม่ “จะ​มี​ทุร​ชน​คน​หนึ่ง​ตั้ง​ตัว​ขึ้น, แล้ว​เขา​สวม​ตำแหน่ง​ของ​ท่าน, มิได้​มี​ใคร​อัญเชิญ​เขา​ให้​ขึ้น​ครองราชย์, แต่​เขา​ได้​ลักลอบ​เข้า​ไป​ใน​ยาม​ปลอด, และ​ชิง​ราชย์​เอา​ไป​ได้​ด้วย​การ​สม​คบ​กับ​พวก​สอ​พล​อ. ทหาร​เก่งกาจ​เคย​แต่​มี​ชัย​กลับ​ต้อง​มา​ปราชัย​ย่อยยับ​ลง​ต่อหน้า​เขา, เออ, มหา​ปุโรหิต​ก็​พินาศ​ไป​ด้วย. พอ​ผู้ใด​มา​ผูก​มิตร​กับ​เขา, ใน​ไม่​ช้า​เขา​ก็​จะ​ดำเนิน​นโยบาย​ทรยศ​ต่อ​ผู้​นั้น, ด้วยว่า​เขา​ขึ้น​ไป​เป็นใหญ่เป็นโต​ได้​ก็​โดย​ได้​ความ​ช่วยเหลือ​ของ​สมัคร​พรรคพวก​เพียง​จำนวน​คน​ไม่​กี่​คน​เท่านั้น; พอ​เมือง​ใด​เผลอ​ไม่​ระวัง​ตัว, เขา​จะ​ลงมือ​กำจัด​เหล่า​คน​ผู้นำ​ของ​เมือง​นั้น. เขา​จะ​ทำ​อะไรๆ หลาย​อย่าง, แม้แต่​บิดา​หรือ​ปู่​ของ​เขา​ก็​ไม่​เคย​กระทำ. เขา​จะ​เอา​ทรัพย์​ที่​ปล้น​และ​ชิง​มา​ได้​เป็น​ทรัพย์​ชะ​เลย​นั้น​แจก​ปัน​กัน; และ​แม้​มี​เวลา​เพียง​เล็กน้อย, เขา​ก็​ยัง​คิดอ่าน​สร้าง​โครง​การณ์​ทำลาย​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ​ทัน. เขา​เตรียม​ตัวอย่าง​ขมีขมัน​และ​มี​ใจ​องอาจ​ยก​ทัพ​ใหญ่​เข้า​ตี​กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ; กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ​ก็​ยก​ทัพ​ใหญ่​มหึมา​เข้า​ทำ​ศึก; แต่​ท่าน​ต่อต้าน​ข้าศึก​หา​ได้​ไม่, เพราะ​ท่าน​เสียรู้​ใน​กล​ศึก. เออ, ผู้​ที่​ร่วม​สำรับ​เสวย​กับ​ท่าน​จะ​หักหลัง​ท่าน, กองทัพ​ของ​ท่าน​จะ​แตก, และ​หลาย​ต่อ​หลาย​คน​จะ​ล้ม​ลง​ถูก​ฆ่า​ตาย. ส่วน​กษัตริย์​ทั้ง​สอง​องค์​นี้, ต่าง​องค์​ต่าง​ก็​มี​กล​ศึก​ด้วย​กัน, และ​ต่าง​ฝ่าย​ก็​สนทนา​แต่​เรื่อง​กล​ศึก​เมื่อ​นั่ง​รับประทาน​ร่วม​กัน; แต่​ก็​ไม่​สำเร็จ, เพราะ​เวลา​สุด​ปลาย​มา​คอย​ท่าน​อยู่​แล้ว​ตาม​กำหนด. แล้ว​กษัตริย์​ทิศ​อุดร​ก็​ยก​ทัพ​กลับ​เข้า​บ้าน​เข้า​เมือง, ขน​เอา​ทรัพย์​ศฤงฆาร​มากมาย​ไป​ด้วย; พลาง​ก็​มี​ใจ​มุ่ง​คิดร้าย​ต่อ​ประเทศ​ที่​มี​สุทธิ​สันถวไมตรี​กัน, และ​เขา​คิด​จะ​ทำ​ตาม​ความ​มุ่งหมาย​ของ​เขา​ให้​ได้, แล้ว​ก็​กลับ​เข้า​บ้าน​เข้า​เมือง. พอได้​เวลา​กำหนด​เขา​จะ​ยก​ทัพ​ไป​ล้อม​เมือง​ทิศ​ทักษิณ​อีก; แต่​ครั้งนี้​เหตุการณ์​จะ​ไม่​เป็น​ไป​อย่าง​ครั้ง​ก่อน, เพราะว่า​ทัพ​เรือ​ของ​เมือง​คีธิม​จะ​ยก​มา​ปะทะ​เขา, เขา​ก็​เกิด​ท้อใจ​และ​ยก​ทัพ​กลับ. เขา​ขัดเคือง​ต่อ​ประเทศ​ที่​มี​สุทธิ​สันถวไมตรี​กัน​นั้น​อย่าง​เกรี้ยวกราด; แล้ว​มา​นึก​ออก​ได้​ถึง​ประเทศ​ที่​ถอน​ตัว​ออก​จาก​สุทธิ​สันถวไมตรี, เขา​จึง​ดำเนิน​ตาม​ความคิด​อ่าน​ของ​เขา​อีก​ต่อไป. เขา​เกณฑ์​กองทัพ, ยก​ไป​ทำ​ให้​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ​ของ​สถานที่​บริสุทธิ์​นั้น​เป็น​มลทิน, และ​จะ​เลิก​ล้าง​การ​สัก​การ​บูชา​ที่​กระทำ​กัน​อยู่​เนืองๆ นั้น​เสีย, แล้ว​เขา​จะ​ตั้ง​สิ่ง​น่าเกลียด​อัน​เป็น​ที่​สะ​อิด​สะ​เอียน​ขึ้น​สวม​ที่​นั้น​แทน. โดย​นโยบาย​นี้​เขา​จะ​ได้​ล้าง​ผลาญ​ใครๆ ที่​หัก​ข้อบังคับ​นี้​เสีย; แต่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​รู้จัก​พระเจ้า​จะ​ยัง​มั่นคง​อยู่, และ​คง​ปฏิบัติ​ไป​จนถึง​ที่สุด. คน​เช่นนั้น​คือ​คน​มี​สติ​สัมปชัญญ, เขา​จะ​ทำ​ให้​คน​อื่น​ทั้ง​หลาย​ได้​ความคิด, ถิงแม้ว่า​เขา​เหล่านั้น​จะ​ต้อง​ตก​เป็น​เหยื่อ​ของ​คม​ดาพ​และ​ไฟ, ตก​ไป​เป็น​ชะ​เลย​ศึก, ชะ​เลย​สงคราม​อยู่​นาน​วัน​ก็ตาม​ที. ขณะ​เมื่อ​เขา​ตก​ไป​เป็น​เหยื่อ, เขา​จะ​ได้​รับ​ความ​ช่วยเหลือ​เล็กๆ น้อยๆ; และ​หลาย​คน​จะ​มา​สอ​พล​อ​สมัคร​เป็น​พรรคพวก​ด้วย. ถึงอย่างไรก็ตาม​เหล่า​คน​มี​สติ​สัมปชัญญ, ที่​ตก​ไป​เป็น​เหยื่อ​นั้น, ก็​ยังคง​ชำระ​ตน, ก็​ล้าง​ตัว​ให้​ขาว​หมดจด, เนื่องด้วย​แลเห็น​วา​ร​เบื้องปลาย​แล้ว; เพราะ​วา​ร​ที่​กำหนด​ไว้​นั้น​คงจะ​มา​ถึง. ฝ่าย​กษัตริย์​องค์​นั้น​จะ​กระทำ​อะไรๆ ตามใจ​ตน​ชอบ; เขา​จะ​จองหอง​พอง​หัว, วาง​ก้าม​กับ​ปวง​พระ​ทุก​องค์, และ​เขา​จะ​พูด​ยะโส​ข่ม​พระเจ้า​ผู้​เป็น​เจ้า​แห่ง​พระ​ทั้งปวง; แต่​เขา​ก็​ยง​คง​จำเริญ​อยู่​จนถึง​วา​ร​พระ​พิ​โร​ธ​สุด​ลง. เขา​ไม่​ใส่ใจ​แม้​กะ​ทั่ง​ปวง​พระ​แห่ง​บรรพบุรุษ​ของ​เขา, และ​พระ​แม่เจ้า​ธามูศ, และ​พระ​อื่น​ใดๆ ทั้งนั้น; เพราะว่า​เขา​ยก​ตัว​ของ​เขา​ว่า​เลิศ​กว่า​ใครๆ ทั้งหมด. เขา​จะ​เคารพ​พระ​แห่ง​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ​แทน​พระ​เหล่านั้น; พระ​ซึ่ง​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ไม่​เคย​รู้จัก, เขา​ก็​จะ​เซ่น​ไหว้​ด้วย​ทอง, เงิน, เพ็ชรนิล​จินดา​และ​เซ่น​ด้วย​ของ​อย่าง​มี​ค่า. เขา​จะ​บรรจุ​ทหาร​ที่​นับถือ​พระ​ต่าง​ประเทศ, ไว้​ให้​รักษา​ป้อม​ที่มั่น​คงที่​สุด; และ​ใครๆ ที่​นับถือ​พระองค์​นี้​เขา​ก็​จะ​ชุบเลี้ยง​ให้​มี​ศักดิ์​สูง, ตั้ง​ให้​เป็น​นาย​พัน, นาย​พล, และ​ให้​ที่​ทาง​เป็น​รางวัล “พอ​ปลาย​รัชช​กาล​ของ​กษัตริย์​องค์​นี้, กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ​จะ​ยก​มา​รบ​เขา; แต่​กษัตริย์​ทิศ​อุดร​จะ​ยก​ออก​มา​ปะทะ​กับ​ท่าน​ราว​กับ​พายุ​บุ​แคม, คับคั่ง​ด้วย​ราชรถ, พล​ม้า, เรือ​กำปั่น, เขา​จะ​กวาดล้าง​เสียหลาย​ต่อ​หลาย​ประเทศ​ให้​ล่มจม​เหมือน​ดัง​ถูก​มหา​วา​รี​ท่วม. เขา​จะ​ต​ลุย​เข้า​เมือง​งาม​นั้น​ได้, และ​คน​มากมาย​จะ​ถูก​ฆ่า​ตาย; แต่​เมือง​เหล่านี้​จะ​รอดพ้น​เงื้อมมือ​ของ​เขา​ไป​คือ: เมือง​อะ​โดม​และ​เมือง​โม​อาบ, กับ​คน​ส่วนใหญ่​ของ​ชน​ชาว​อา​โม​น. เมื่อ​ขณะที่​เขา​เหยียด​หัตถ์​ออก​ไป​เอื้อม​ตีเมือง​ทั้ง​หลาย, ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ก็​หา​พ้น​หัตถ์​เขา​ไป​ได้​ไม่; แต่​เขา​จะ​ได้​ครอบครอง​คลัง​ทองคำ, เงิน​และ​ของ​วิเศษ​ต่างๆ ของ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​ชาว​ลิบ​ยา​กับ​ชาว​ศุ​ซิ​ม​ก็​พลอย​ติด​ท้าย​รถ​ของ​เขา​ไป​ด้วย. แล้ว​มี​ข่าว​เล่าลือ​มา​แต่​ทิศ​บูรพา​และ​ทิศ​อุดร, ทำ​ให้​เขา​หัวหมุน, เขา​โกรธแค้น​มาก​ถึง​กับ​ถอน​ทัพ​ยก​ไป​ทำลาย​และ​ล้าง​ผลาญ​เสีย​มาก​ต่อ​มาก​ให้​วอด​วาย​ลง. เขา​ตั้ง​ทัพ​พลับพลา​ไว้​ใน​เขตต์​ระหว่าง​ทะเล​กับ​ภูเขา​บริสุทธิ์​อัน​งดงาม​นั้น, แล้ว​ก็​มา​สิ้นพระชนม์​ลง, โดย​ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​ช่วยเหลือ​เขา​ได้.”</verse>
				<verse number="2">บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​จะ​สำแดง​ให้​ท่าน​เห็น​ความจริง​ต่อไป: “นี่​แน่ะ, จะ​มี​กษัตริย์​อีก​สาม​องค์​ขึ้น​ครอง​ประเทศ​ฟารัศ; และ​องค์​ที่​สี่​จะ​มั่งคั่ง​ด้วย​ทรัพย์​ศฤงฆาร​ยิ่ง​กว่า​องค์​ใดๆ หมด; ครั้น​ท่าน​มี​ทรัพย์​ศฤงฆาร​อุดมสมบูรณ์​ขึ้น​แล้ว, ท่าน​ก็​จะ​รวบรวม​พ​ลา​นุ​ภาพ​ทั้งหมด​ของ​ท่าน​เอา​ไป​สู้รบ​กับ​อาณาจักร​เฮ​เลน.</verse>
				<verse number="3">เมื่อนั้น​ก็​จะ​เกิด​มี​ราชา​นักรบ​ผู้​จะ​ครอบครอง​ด้วย​อำนาจ​ราช​ศักดิ์, และ​จะ​ทำ​อะไรๆ ตามใจชอบ.</verse>
				<verse number="4">แต่​พอ​ท่าน​องค์​นั้น​เข้มแข็ง​ขึ้น, แล้ว​อาณาจักร​ของ​ท่าน​ก็​จะ​พัง​ทำลาย​ลง, และ​ถูก​จ​ตุ​วา​ต​ของ​ท้อง​ฟ้า​อากาศ​พัด​แยก​แตก​ปลิว​ไป; อาณาจักร​จะ​ไม่​ได้​ตก​ไป​อยู่​ใน​มือ​ของ​ทายาท​ของ​ท่าน, และ​ก็​จะ​ไม่​ได้​ไป​ตก​อยู่​กับ​ประเทศราช​ที่​ท่าน​ได้​เคย​ครอบครอง; แต่​อาณาจักร​ของ​ท่าน​จะ​ถูก​ชิง, แล้ว​ริบ​เอา​ไป​ให้​ผู้อื่น, ไม่​ใช่​ให้​ท่าน​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="5">แล้ว​กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ​จะ​เข้มแข็ง; แต่ว่า​แม่ทัพ​คน​หนึ่ง​ของ​กษัตริย์​องค์​นี้​จะ​เข้มแข็ง​กว่า​ท่าน​อีก, และ​จะ​ขึ้น​เสวย​ราชย์, และ​รัฏฐ​ของ​ท่าน​จะ​เป็น​รัฏฐ​กว้างใหญ่​ไพศาล.</verse>
				<verse number="6">ครั้น​ต่อมา​อีก​หลาย​ปี​มวล​กษัตริย์​จะ​ผูก​สันถวไมตรี​กัน; และ​ธิดา​ของ​กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ​จะ​มา​เฝ้า​กษัตริย์​ทิศ​อุดร​เพื่อ​จะ​เป็น​ดวงตรา​ประทับ​บน​สันถวไมตรี​นั้น; แต่ว่า​อิทธิพล​ของ​พระนาง​นั้น​จะ​ไม่​เกิด​ผล, และ​อิทธิพล​ของ​พระนาง​จะ​ไม่​ยั่งยืน, เพราะว่า​พระนาง​เอง​จะ​ถูก​ถอด​ลง​ไป​พร้อมกับ​บริวาร​ของ​พระนาง, โอรส​และ​พระ​สวามี​ของ​นาง.</verse>
				<verse number="7">ใน​ครั้ง​กระนั้น​จะ​มี​พระ​หน่อ​องค์​หนึ่ง​ประสูติ​จาก​วงศ์​วาน​ของ​พระนาง​ขึ้น​เสวย​ราชย์​แทน​ที่, พระ​หน่อ​องค์​นี้​จะ​ยก​กองทัพ​มา, และ​จะ​ยก​เข้า​ตี​ทาง​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ​ของ​กษัตริย์​ทิศ​อุดร, และ​จะ​รบ​เอาชัย​ชะ​นะ​เขา​ได้.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​จะ​กวาด​เอา​รูป​เคารพ​ของ​เขา​ไป​พร้อมกับ​รูป​เคารพ​หล่อ​และ​ภาชนะ​เครื่องใช้สอย​ทำ​ด้วย​เงิน​และ​ทอง, อัน​เป็น​ของมีค่า​เอา​เป็น​ทรัพย์​ชะ​เลย​ไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต; และ​ท่าน​จะ​งด​ยก​ทัพ​มา​รบ​กษัตริย์​ทิศ​อุดร​อยู่​หลาย​ปี.</verse>
				<verse number="9">แล้ว​กษัตริย์​ทิศ​อุดร​จะ​ยก​ทัพ​มา​ล้อม​อาณาจักร​ของ​กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ​ไว้, แม้​ตัว​ท่าน​จะ​ได้​ยก​กองทัพ​กลับ​ไป​ยัง​อาณาจักร​ของ​ท่าน​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">โอรส​ของ​ท่าน​ก็​ตระเตรียม​ตัวอย่าง​ขมีขมัน​และ​ซ่องสุม​ผู้คน, รวบรวม​เป็น​กองทัพ​ใหญ่, แล้ว​ยก​รุดหน้า​ไป​ต่อสู้​เขา, ยก​ผ่าน​เข้า​ไป​ตำบล​เห็น​ทหาร​ก็​นอง​ดัง​น้ำท่วม, เพราะ​เป็น​ที่​ของ​เขา​แล้ว​ที่​จะ​ยก​ไป​ปะทะ​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ.</verse>
				<verse number="11">แล้ว​กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ​ก็​ทรง​พิ​โร​ธ​ฉุนเฉียว, ยก​กองทัพ​ออก​มา​ปะทะ​กับ​ท่าน​คือ​ปะทะ​กับ​ทัพ​ทิศ​อุดร, ผู้​ที่​จะ​เกณฑ์​ทัพ​ใหญ่, แต่​ทัพ​ใหญ่​นี้​จะ​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​มือ​กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ, และ​ถูก​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​ศึก.</verse>
				<verse number="12">พระทัย​ของ​ท่าน​ก็​ลำ​พอง​ขึ้น​มา, แล้ว​ท่าน​ก็​ฆ่า​ชะ​เลย​เสียหลาย​หมื่น​หลาย​พัน; แต่​ถึงกระนั้น​ก็​ไม่​ช่วย​ให้​สำเร็จ​สมประสงค์.</verse>
				<verse number="13">ด้วยว่า​กษัตริย์​ทิศ​อุดร​จะ​เกณฑ์​กองทัพ​ใหญ่​อีก​ทัพ​หนึ่ง, ใหญ่​เสีย​ยิ่ง​กว่า​ทัพ​แรก​อีก; และ​ต่อมา​ไม่​อีก​กี่​ปี, ท่าน​ก็​จะ​ยก​ทัพ​ใหญ่​นั้น​มา​พร้อมสรรพ​ด้วย​ยุทโธปกรณ์.</verse>
				<verse number="14">ใน​สมัย​นั้น, หลาย​ประเทศ​จะ​เป็น​ปรปักษ์​ต่อ​กษัตริย์​ทิศ​อุดร, และ​คน​มุทะลุ​หลาย​คน​ที่​เป็น​ชน​ร่วมชาติ​กับ​เจ้า, จะ​ตั้ง​ตัว​ขึ้น, นึก​ว่า​จะ​ให้​สำเร็จ​ตาม​ความใน​นิมิตต์​นั้น, แต่​เขา​ก็​จะ​ล้ม​ลง​ตาย​หมด,</verse>
				<verse number="15">แล้ว​กษัตริย์​ทิศ​อุดร​ก็​จะ​ยก​ทัพ​มา, พูนดิน​ขึ้น​เป็น​เชิงเทิน, และ​ตี​เอา​เมือง​หนึ่ง​ที่​มี​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ​อย่าง​ดี​ไป​ได้. กองทัพ​ทิศ​ทักษิณ​ต่อต้าน​ไว้​ไม่​อยู่, แม้​กองทหาร​ตัว​ก​ลัน​ก็​ไม่​เข้มแข็ง​พอ​ทาน​ไว้​ได้.</verse>
				<verse number="16">แต่​ท่าน​ที่​รุก​เข้า​มา​ก็​ทำ​เล่น​ตาม​อำเภอใจ, และ​ไม่​มี​ใคร​สู้​ท่าน​ได้ ท่าน​ได้​ตั้ง​ทัพ​อยู่​ใน​เมือง​งาม​นั้น, และ​ยึด​ทั้ง​เมือง​ไว้​ใน​เงื้อมมือ​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="17">ท่าน​จะ​รวบรวม​พ​ลา​นุ​ภาพ​ทั้งสิ้น​ใน​อาณาจักร​ของ​ท่าน, แล้ว​มุ่งหน้า​รุด​ไป​ตี​กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ; แต่​ท่าน​กลับ​ไป​ประนีประนอม​กัน, โดย​บังคับ​ให้​กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ​ยก​ธิดา​ให้​อภิเษก​กับ​ท่าน, เพื่อ​การ​บงการ​ประเทศ​จะ​ได้​ตก​อยู่​ใน​มือ​ท่าน; แต่​แผน​การณ์​นี้​ไม่​ดำเนิน​ไป​ได้, หรือ​จะ​สำเร็จ​สมประสงค์​ก็​หาไม่.</verse>
				<verse number="18">ต่อ​แต่​นี้​ท่าน​ก็ได้​แปรพักตร์​ไป​ทาง​หมู่เกาะ​น้อย​ใหญ่, และ​ตี​เอา​ได้​หลาย​เกาะ, แต่​แม่ทัพ​ผู้​หนึ่ง​ได้​กำจัด​การ​ทารุณ​นั้น​ของ​ท่าน​เสีย, และ​กรรม​ของ​การ​ทารุณ​นั้น​ได้​สนอง​ท่าน​ถึง​เจ็ด​เท่า.</verse>
				<verse number="19">ภายหลัง​ท่าน​ก็​แปร​พัก​ต​รก​ลับ​เข้า​สู่​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ​ใน​บ้านเมือง​ของ​ท่าน, แต่​จะ​สะดุด​ล้ม​คว่ำ​ลง, และ​หา​ตัว​ไม่​พบ​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="20">“ต่อมา​ก็​จะ​มี​ผู้​หนึ่ง​ตั้ง​ตน​ขึ้น, แล้ว​เข้า​สวม​ตำแหน่ง​ของ​ท่าน; ผู้​นี้​จะ​ส่ง​เจ้าพนักงาน​ไป​รีด​เก็บ​ส่วย​ทั่ว​บ้าน​ทั่ว​เมือง, ก่อ​ให้​เกิด​ความ​เดือดร้อน; แต่​ภายใน​ไม่​อีก​กี่​วัน, ท่าน​ผู้​นี้​ก็​จะ​ถูก​สำเร็จโทษ​เสีย, มิใช่​ใน​การ​โรมรัน, หรือ​หาใช่​ใน​การ​ยุทธ​ไม่</verse>
				<verse number="21">“จะ​มี​ทุร​ชน​คน​หนึ่ง​ตั้ง​ตัว​ขึ้น, แล้ว​เขา​สวม​ตำแหน่ง​ของ​ท่าน, มิได้​มี​ใคร​อัญเชิญ​เขา​ให้​ขึ้น​ครองราชย์, แต่​เขา​ได้​ลักลอบ​เข้า​ไป​ใน​ยาม​ปลอด, และ​ชิง​ราชย์​เอา​ไป​ได้​ด้วย​การ​สม​คบ​กับ​พวก​สอ​พล​อ.</verse>
				<verse number="22">ทหาร​เก่งกาจ​เคย​แต่​มี​ชัย​กลับ​ต้อง​มา​ปราชัย​ย่อยยับ​ลง​ต่อหน้า​เขา, เออ, มหา​ปุโรหิต​ก็​พินาศ​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="23">พอ​ผู้ใด​มา​ผูก​มิตร​กับ​เขา, ใน​ไม่​ช้า​เขา​ก็​จะ​ดำเนิน​นโยบาย​ทรยศ​ต่อ​ผู้​นั้น, ด้วยว่า​เขา​ขึ้น​ไป​เป็นใหญ่เป็นโต​ได้​ก็​โดย​ได้​ความ​ช่วยเหลือ​ของ​สมัคร​พรรคพวก​เพียง​จำนวน​คน​ไม่​กี่​คน​เท่านั้น;</verse>
				<verse number="24">พอ​เมือง​ใด​เผลอ​ไม่​ระวัง​ตัว, เขา​จะ​ลงมือ​กำจัด​เหล่า​คน​ผู้นำ​ของ​เมือง​นั้น. เขา​จะ​ทำ​อะไรๆ หลาย​อย่าง, แม้แต่​บิดา​หรือ​ปู่​ของ​เขา​ก็​ไม่​เคย​กระทำ. เขา​จะ​เอา​ทรัพย์​ที่​ปล้น​และ​ชิง​มา​ได้​เป็น​ทรัพย์​ชะ​เลย​นั้น​แจก​ปัน​กัน; และ​แม้​มี​เวลา​เพียง​เล็กน้อย, เขา​ก็​ยัง​คิดอ่าน​สร้าง​โครง​การณ์​ทำลาย​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ​ทัน.</verse>
				<verse number="25">เขา​เตรียม​ตัวอย่าง​ขมีขมัน​และ​มี​ใจ​องอาจ​ยก​ทัพ​ใหญ่​เข้า​ตี​กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ; กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ​ก็​ยก​ทัพ​ใหญ่​มหึมา​เข้า​ทำ​ศึก; แต่​ท่าน​ต่อต้าน​ข้าศึก​หา​ได้​ไม่, เพราะ​ท่าน​เสียรู้​ใน​กล​ศึก.</verse>
				<verse number="26">เออ, ผู้​ที่​ร่วม​สำรับ​เสวย​กับ​ท่าน​จะ​หักหลัง​ท่าน, กองทัพ​ของ​ท่าน​จะ​แตก, และ​หลาย​ต่อ​หลาย​คน​จะ​ล้ม​ลง​ถูก​ฆ่า​ตาย.</verse>
				<verse number="27">ส่วน​กษัตริย์​ทั้ง​สอง​องค์​นี้, ต่าง​องค์​ต่าง​ก็​มี​กล​ศึก​ด้วย​กัน, และ​ต่าง​ฝ่าย​ก็​สนทนา​แต่​เรื่อง​กล​ศึก​เมื่อ​นั่ง​รับประทาน​ร่วม​กัน; แต่​ก็​ไม่​สำเร็จ, เพราะ​เวลา​สุด​ปลาย​มา​คอย​ท่าน​อยู่​แล้ว​ตาม​กำหนด.</verse>
				<verse number="28">แล้ว​กษัตริย์​ทิศ​อุดร​ก็​ยก​ทัพ​กลับ​เข้า​บ้าน​เข้า​เมือง, ขน​เอา​ทรัพย์​ศฤงฆาร​มากมาย​ไป​ด้วย; พลาง​ก็​มี​ใจ​มุ่ง​คิดร้าย​ต่อ​ประเทศ​ที่​มี​สุทธิ​สันถวไมตรี​กัน, และ​เขา​คิด​จะ​ทำ​ตาม​ความ​มุ่งหมาย​ของ​เขา​ให้​ได้, แล้ว​ก็​กลับ​เข้า​บ้าน​เข้า​เมือง.</verse>
				<verse number="29">พอได้​เวลา​กำหนด​เขา​จะ​ยก​ทัพ​ไป​ล้อม​เมือง​ทิศ​ทักษิณ​อีก; แต่​ครั้งนี้​เหตุการณ์​จะ​ไม่​เป็น​ไป​อย่าง​ครั้ง​ก่อน,</verse>
				<verse number="30">เพราะว่า​ทัพ​เรือ​ของ​เมือง​คีธิม​จะ​ยก​มา​ปะทะ​เขา, เขา​ก็​เกิด​ท้อใจ​และ​ยก​ทัพ​กลับ. เขา​ขัดเคือง​ต่อ​ประเทศ​ที่​มี​สุทธิ​สันถวไมตรี​กัน​นั้น​อย่าง​เกรี้ยวกราด; แล้ว​มา​นึก​ออก​ได้​ถึง​ประเทศ​ที่​ถอน​ตัว​ออก​จาก​สุทธิ​สันถวไมตรี, เขา​จึง​ดำเนิน​ตาม​ความคิด​อ่าน​ของ​เขา​อีก​ต่อไป.</verse>
				<verse number="31">เขา​เกณฑ์​กองทัพ, ยก​ไป​ทำ​ให้​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ​ของ​สถานที่​บริสุทธิ์​นั้น​เป็น​มลทิน, และ​จะ​เลิก​ล้าง​การ​สัก​การ​บูชา​ที่​กระทำ​กัน​อยู่​เนืองๆ นั้น​เสีย, แล้ว​เขา​จะ​ตั้ง​สิ่ง​น่าเกลียด​อัน​เป็น​ที่​สะ​อิด​สะ​เอียน​ขึ้น​สวม​ที่​นั้น​แทน.</verse>
				<verse number="32">โดย​นโยบาย​นี้​เขา​จะ​ได้​ล้าง​ผลาญ​ใครๆ ที่​หัก​ข้อบังคับ​นี้​เสีย; แต่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​รู้จัก​พระเจ้า​จะ​ยัง​มั่นคง​อยู่, และ​คง​ปฏิบัติ​ไป​จนถึง​ที่สุด.</verse>
				<verse number="33">คน​เช่นนั้น​คือ​คน​มี​สติ​สัมปชัญญ, เขา​จะ​ทำ​ให้​คน​อื่น​ทั้ง​หลาย​ได้​ความคิด, ถิงแม้ว่า​เขา​เหล่านั้น​จะ​ต้อง​ตก​เป็น​เหยื่อ​ของ​คม​ดาพ​และ​ไฟ, ตก​ไป​เป็น​ชะ​เลย​ศึก, ชะ​เลย​สงคราม​อยู่​นาน​วัน​ก็ตาม​ที.</verse>
				<verse number="34">ขณะ​เมื่อ​เขา​ตก​ไป​เป็น​เหยื่อ, เขา​จะ​ได้​รับ​ความ​ช่วยเหลือ​เล็กๆ น้อยๆ; และ​หลาย​คน​จะ​มา​สอ​พล​อ​สมัคร​เป็น​พรรคพวก​ด้วย.</verse>
				<verse number="35">ถึงอย่างไรก็ตาม​เหล่า​คน​มี​สติ​สัมปชัญญ, ที่​ตก​ไป​เป็น​เหยื่อ​นั้น, ก็​ยังคง​ชำระ​ตน, ก็​ล้าง​ตัว​ให้​ขาว​หมดจด, เนื่องด้วย​แลเห็น​วา​ร​เบื้องปลาย​แล้ว; เพราะ​วา​ร​ที่​กำหนด​ไว้​นั้น​คงจะ​มา​ถึง.</verse>
				<verse number="36">ฝ่าย​กษัตริย์​องค์​นั้น​จะ​กระทำ​อะไรๆ ตามใจ​ตน​ชอบ; เขา​จะ​จองหอง​พอง​หัว, วาง​ก้าม​กับ​ปวง​พระ​ทุก​องค์, และ​เขา​จะ​พูด​ยะโส​ข่ม​พระเจ้า​ผู้​เป็น​เจ้า​แห่ง​พระ​ทั้งปวง; แต่​เขา​ก็​ยง​คง​จำเริญ​อยู่​จนถึง​วา​ร​พระ​พิ​โร​ธ​สุด​ลง.</verse>
				<verse number="37">เขา​ไม่​ใส่ใจ​แม้​กะ​ทั่ง​ปวง​พระ​แห่ง​บรรพบุรุษ​ของ​เขา, และ​พระ​แม่เจ้า​ธามูศ, และ​พระ​อื่น​ใดๆ ทั้งนั้น; เพราะว่า​เขา​ยก​ตัว​ของ​เขา​ว่า​เลิศ​กว่า​ใครๆ ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="38">เขา​จะ​เคารพ​พระ​แห่ง​ป้อม​คู​ประตู​หอ​รบ​แทน​พระ​เหล่านั้น; พระ​ซึ่ง​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ไม่​เคย​รู้จัก, เขา​ก็​จะ​เซ่น​ไหว้​ด้วย​ทอง, เงิน, เพ็ชรนิล​จินดา​และ​เซ่น​ด้วย​ของ​อย่าง​มี​ค่า.</verse>
				<verse number="39">เขา​จะ​บรรจุ​ทหาร​ที่​นับถือ​พระ​ต่าง​ประเทศ, ไว้​ให้​รักษา​ป้อม​ที่มั่น​คงที่​สุด; และ​ใครๆ ที่​นับถือ​พระองค์​นี้​เขา​ก็​จะ​ชุบเลี้ยง​ให้​มี​ศักดิ์​สูง, ตั้ง​ให้​เป็น​นาย​พัน, นาย​พล, และ​ให้​ที่​ทาง​เป็น​รางวัล</verse>
				<verse number="40">“พอ​ปลาย​รัชช​กาล​ของ​กษัตริย์​องค์​นี้, กษัตริย์​ทิศ​ทักษิณ​จะ​ยก​มา​รบ​เขา; แต่​กษัตริย์​ทิศ​อุดร​จะ​ยก​ออก​มา​ปะทะ​กับ​ท่าน​ราว​กับ​พายุ​บุ​แคม, คับคั่ง​ด้วย​ราชรถ, พล​ม้า, เรือ​กำปั่น, เขา​จะ​กวาดล้าง​เสียหลาย​ต่อ​หลาย​ประเทศ​ให้​ล่มจม​เหมือน​ดัง​ถูก​มหา​วา​รี​ท่วม.</verse>
				<verse number="41">เขา​จะ​ต​ลุย​เข้า​เมือง​งาม​นั้น​ได้, และ​คน​มากมาย​จะ​ถูก​ฆ่า​ตาย; แต่​เมือง​เหล่านี้​จะ​รอดพ้น​เงื้อมมือ​ของ​เขา​ไป​คือ: เมือง​อะ​โดม​และ​เมือง​โม​อาบ, กับ​คน​ส่วนใหญ่​ของ​ชน​ชาว​อา​โม​น.</verse>
				<verse number="42">เมื่อ​ขณะที่​เขา​เหยียด​หัตถ์​ออก​ไป​เอื้อม​ตีเมือง​ทั้ง​หลาย, ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ก็​หา​พ้น​หัตถ์​เขา​ไป​ได้​ไม่;</verse>
				<verse number="43">แต่​เขา​จะ​ได้​ครอบครอง​คลัง​ทองคำ, เงิน​และ​ของ​วิเศษ​ต่างๆ ของ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​ชาว​ลิบ​ยา​กับ​ชาว​ศุ​ซิ​ม​ก็​พลอย​ติด​ท้าย​รถ​ของ​เขา​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="44">แล้ว​มี​ข่าว​เล่าลือ​มา​แต่​ทิศ​บูรพา​และ​ทิศ​อุดร, ทำ​ให้​เขา​หัวหมุน, เขา​โกรธแค้น​มาก​ถึง​กับ​ถอน​ทัพ​ยก​ไป​ทำลาย​และ​ล้าง​ผลาญ​เสีย​มาก​ต่อ​มาก​ให้​วอด​วาย​ลง.</verse>
				<verse number="45">เขา​ตั้ง​ทัพ​พลับพลา​ไว้​ใน​เขตต์​ระหว่าง​ทะเล​กับ​ภูเขา​บริสุทธิ์​อัน​งดงาม​นั้น, แล้ว​ก็​มา​สิ้นพระชนม์​ลง, โดย​ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​ช่วยเหลือ​เขา​ได้.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">“ใน​ครั้งนั้น​อัครทู​ตา​มิ​คา​เอล​ก็​จะ​ยืน​ขึ้น; เมื่อนั้น​จะ​เป็น​ยุค​ของ​ความ​ยากลำบาก, ตั้งแต่​เกิด​เป็น​ชาติ​มา​จนถึง​สมัย​นั้น​ก็​ยัง​ไม่​เคย​มี​ลำบาก​ใด​เท่า; แต่​ใน​ยุค​นั้น​ชน​ร่วมชาติ​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​ช่วย​ไว้​ให้​รอด, คือ​ทุกคน​ที่​มี​ชื่อ​จารึก​ไว้​ใน​สมุด​เล่ม​นั้น.</verse>
				<verse number="2">หลาย​คน​ที่​นอนหลับ​จม​อยู่​ใต้ดิน​นี้​จะ​ตื่น​ขึ้น​จาก​หลับ, บ้าง​ก็​จะ​ตื่น​ขึ้น​เข้า​สู่​ถาวร​ชีวิต, บ้าง​ก็​เข้า​สู่​ความ​อับอาย, และ​ขายหน้า​ชั่ว​กัปป์​ชั่ว​กัลป์.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​คน​มี​สติ​สัมปชัญญ​จะ​รุ่งโรจน์​ดัง​ดารา, ผู้​ที่​ชักนำ​คน​มาก​หลาย​ให้​กลับ​มา​ถึง​ความ​ชอบธรรม​จะ​โชติช่วง​ดัง​ดวง​ดาว​เป็นนิตย์​นิรันดร์.</verse>
				<verse number="4">แต่​โอ​เจ้า​ดานิเอลเอ๋ย, จง​ม้วน​หนังสือ, และ​ประทับตรา​เก็บ​ไว้​จนถึง​วา​ร​สุดท้าย; ด้วยว่า​หลาย​คน​จะ​ไม่​คงเส้นคงวา, และ​ความ​ทุกข์​จะ​ทวี​ขึ้น.”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ข้าพ​เจ้า, ดานิเอล, ก็​มอง​ไป​เห็น, ดูเถอะ, มี​สอง​คน​ยืน​อยู่, คน​หนึ่ง​อยู่​ฟาก​แม่น้ำ​ข้าง​นี้, อีก​คน​หนึ่ง​อยู่​ฟาก​น้ำ​ข้าง​โน้น.</verse>
				<verse number="6">เคน​หนึ่ง​ได้​ถาม​คน​ที่​สวม​เครื่องนุ่งห่ม​ผ้าป่าน, ซึ่ง​ยืน​อยู่​บน​ผิวน้ำ​ใน​แม่น้ำ​นั้น​ว่า, “ยัง​นาน​อีก​สัก​เท่าไร, กว่า​สิ่ง​มหัศจรรย์​เหล่านี้​จะ​บังเกิด​ขึ้น? ”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​คน​ที่​นุ่งห่ม​ผ้าป่าน, ซึ่ง​ยืน​อยู่​บน​ผิวน้ำ​ใน​แม่น้ำ, ขณะ​เมื่อ​กาง​กร​ซ้าย​ขวา​ชู​ขึ้น​ไป​ยัง​ท้อง​ฟ้า, ปฏิญาณ​โดย​อ้าง​พระ​ผู้​ทรง​พระชนม์​อยู่​เป็นนิตย์​ว่า, ยัง​อีก​สาม​ปี​กึ่ง, ภายหลัง​เมื่อ​อำนาจ​ของ​การ​ล้าง​ผลาญ​คน​บริสุทธิ์​นั้น​สิ้นสุด​ลง​แล้ว, เหตุการณ์​เหล่านี้​ก็​จะ​หมดสิ้น​ไป​ตาม​กัน.</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน, แต่​ไม่​เข้าใจ, ข้าพ​เจ้า​จึง​ถาม​ว่า, “นาย​เจ้าข้า, ใน​ที่สุด​สิ่ง​เหล่านี้​จะ​เป็น​ประการ​ใด?”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ท่าน​ตอบ​ว่า, “ดานิเอลเอ๋ย, จง​ไป​เถอะ, เพราะว่า​เรื่องราว​ก็​ถูก​ม้วน​และ​ประทับตรา​เก็บ​ไว้​จนถึง​วา​ร​สุดท้าย​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="10">หลาย​คน​จะ​ชำระ​กาย​และ​ทำ​ตน​ให้​ขาว​หมดจด, และ​ถูก​ถลุง​ไล่​ขี้แร่​ออก; แต่​คน​ชั่ว​จะ​คง​ทำชั่ว​เรื่อย​ไป; ไม่​มี​คน​ชั่วคน​ใด​เข้าใจ​ได้: แต่​คน​มี​สติ​สัมปชัญญ​จะ​เข้าใจ​ได้.</verse>
				<verse number="11">นับ​เวลา​ตั้งแต่​การ​ถวาย​สัก​การ​บูชา​ตาม​ปกติ​ถูก​เลิก​ล้าง, จนถึง​สิ่ง​น่าเกลียด​อัน​เป็น​ที่​สะ​อิด​สะ​เอียน, เข้า​มา​สวม​แทน​ที่​นั้น​จะ​เป็น​เวลา​หนึ่ง​พัน​สอง​ร้อย​เก้า​สิบ​วัน.</verse>
				<verse number="12">ความ​สุข​ย่อม​มี​แก่​คน​ที่​คอย​อยู่​ได้​จนถึง​หนึ่ง​พัน​สาม​ร้อย​สาม​สิบ​วัน​!</verse>
				<verse number="13">เจ้า​จง​ไป​ตาม​ทาง​ของ​เจ้า​เสีย​เถอะ, และ​พักผ่อน​อยู่​จนกว่า​เบื้องปลาย​มา​ถึง; แล้ว​พอ​ถึง​เบื้องปลาย​เจ้า​จะ​โลดเต้น​ด้วย​ความ​ปี​ติ​ใน​ส่วนสัด​ของ​เจ้า.”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="28">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">พระ​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่มา​ถึง​โฮ​เซ​อา​บุตร​ของ​บะเอ​รี​ใน​รัชช​กาล​แห่ง​อุ​ซี​ยา, โยธา​ม, อา​ฮา​ศ​และ​ฮิศคี​ยา​กษัตริย์​แห่ง​ประเทศ​ยะฮูดา, และ​ใน​รัชช​กาล​ของ​ยา​รา​บะ​อา​ม​บุตร​ของ​โย​อา​ศก​ษัตริย์​แห่ง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล เริ่มแรก​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​โดย​ปาก​ของ​โฮ​เซ​อา​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โฮ​เซ​อา​ว่า, “จง​ไป​รับ​หญิง​ผู้​มี​นิสสัย​นอกใจ​สามี​มา​เป็น​ภรรยา, และ​เกิด​ลูก​ชู้​กับ​เขา; เพราะว่า​ประเทศ​บ้านเมือง​กำลัง​กระทำ​การ​นอกใจ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยิ่ง​นัก, และ​ละทิ้ง​พระองค์​ไป.” ดังนั้น​ท่าน​จึง​ไป​รับ​นาง​โฆเมร​ลูกสาว​ของ​ดิบ​ลา​ยิม​มา​เป็น​ภรรยา, และ​นาง​ก็​มี​ครรภ์​กับ​ท่าน​และ​คลอด​บุตร​มา. แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ท่าน​ว่า, “จง​ตั้ง​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า ‘ยิศเรล,’ เพราะ​อีก​ไม่​ช้า​เรา​จะ​บันดาล​ให้​บาปกรรม​ซึ่ง​ยิศเรล​ถูก​เย​ฮูก​ระ​ทำ​ให้​โลหิต​ตก​นั้น​กลับ​ไป​ตก​อยู่​แก่​เชื้อสาย​ของ​เยฮู, เป็น​การ​แก้แค้น​ทดแทน​กัน, และ​จะ​กระทำ​ให้​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​เสื่อม​ศูนย์​ไป. และ​กาล​วัน​นั้น​จะ​มี​เหตุการณ์​ดังนี้​คือ, เรา​จะ​หัก​ธนู​ของ​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​ใน​ที่​หว่าง​เขา​ยิศเรล.” ต่อมา​นาง​ก็​ตั้ง​ครรภ์​ขึ้น​อีก, และ​คลอด​บุตร​เป็น​หญิง, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, “จง​ตั้ง​ชื่อ​บุตร​ว่า ‘โล-​รู​ฮา​มา,’ เพราะ​เรา​จะ​ไม่​เมตตา​แก่​เชื้อ​วงศ์​ของ​ยิศ​รา​เอล​อีก, พอ​ที่​จะ​โปรด​ยก​บาป​ผิด​ของ​เขา; แต่​เรา​จะ​เมตตา​แก่​เชื้อ​วงศ์​ของ​ยะฮูดา; ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา​นั้น​เอง​จะ​ทรง​ช่วย​ให้​เขา​รอด, โดย​มิ​ต้อง​ใช้​ธนู, หรือ​ดาบ, หรือ​การ​สู้รบ, หรือ​ม้า, หรือ​ทหารม้า.” ครั้น​นาง​ได้​ให้​โล​-​รู​ฮา​มา​หย่านม​แล้ว, นาง​ก็​ตั้ง​ครรภ์​อีก​และ​คลอด​บุตร​เป็น​ชาย. พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​ว่า, “จง​ตั้ง​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า ‘โล​-​อัม​มี; ‘เพราะ​หมายความ​ว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​ใช่​เป็น​พล​ไพร่​ของ​เรา, และ​เรา​ก็​มิใช่​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.” “แต่​จำนวน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​ยัง​จะ​ทวี​มาก​ขึ้น​เหมือน​เม็ด​ทราย​ใน​ทะเล​ซึ่ง​จะ​ตวง​หรือ​นับไม่ถ้วน; และ​ต่อมา​ภายหลัง, แทน​คำ​ที่​ได้​กล่าว​ไว้​แล้ว​ว่า ‘เจ้า​ทั้ง​หลาย​มิใช่​เป็น​พล​ไพร่​ของ​เรา​’ นั้น, ก็​จะ​มี​คำกล่าว​แก่​เขา​ว่า ‘เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​บุตร​ของ​พระเจ้า​ผู้​ทรง​พระชนม์​อยู่.’ และ​พล​เมือง​ยะฮูดา​และ​พล​เมือง​ยิศ​รา​เอล​จะ​รวม​กัน, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​นั้น​จะ​ตั้ง​ผู้​หนึ่ง​ให้​เป็น​ประมุข, และ​จะ​พา​กัน​ออก​ไป​จาก​ประเทศ, เพราะ​วัน​แห่ง​ยิศเรล​นั้น, จะ​เป็น​วัน​สำคัญ​มาก.”</verse>
				<verse number="2">เริ่มแรก​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​โดย​ปาก​ของ​โฮ​เซ​อา​นั้น, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​โฮ​เซ​อา​ว่า, “จง​ไป​รับ​หญิง​ผู้​มี​นิสสัย​นอกใจ​สามี​มา​เป็น​ภรรยา, และ​เกิด​ลูก​ชู้​กับ​เขา; เพราะว่า​ประเทศ​บ้านเมือง​กำลัง​กระทำ​การ​นอกใจ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยิ่ง​นัก, และ​ละทิ้ง​พระองค์​ไป.”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​ท่าน​จึง​ไป​รับ​นาง​โฆเมร​ลูกสาว​ของ​ดิบ​ลา​ยิม​มา​เป็น​ภรรยา, และ​นาง​ก็​มี​ครรภ์​กับ​ท่าน​และ​คลอด​บุตร​มา.</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​แก่​ท่าน​ว่า, “จง​ตั้ง​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า ‘ยิศเรล,’ เพราะ​อีก​ไม่​ช้า​เรา​จะ​บันดาล​ให้​บาปกรรม​ซึ่ง​ยิศเรล​ถูก​เย​ฮูก​ระ​ทำ​ให้​โลหิต​ตก​นั้น​กลับ​ไป​ตก​อยู่​แก่​เชื้อสาย​ของ​เยฮู, เป็น​การ​แก้แค้น​ทดแทน​กัน, และ​จะ​กระทำ​ให้​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​เสื่อม​ศูนย์​ไป.</verse>
				<verse number="5">และ​กาล​วัน​นั้น​จะ​มี​เหตุการณ์​ดังนี้​คือ, เรา​จะ​หัก​ธนู​ของ​แผ่น​ดิน​ยิศ​รา​เอล​ใน​ที่​หว่าง​เขา​ยิศเรล.”</verse>
				<verse number="6">ต่อมา​นาง​ก็​ตั้ง​ครรภ์​ขึ้น​อีก, และ​คลอด​บุตร​เป็น​หญิง, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, “จง​ตั้ง​ชื่อ​บุตร​ว่า ‘โล-​รู​ฮา​มา,’ เพราะ​เรา​จะ​ไม่​เมตตา​แก่​เชื้อ​วงศ์​ของ​ยิศ​รา​เอล​อีก, พอ​ที่​จะ​โปรด​ยก​บาป​ผิด​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="7">แต่​เรา​จะ​เมตตา​แก่​เชื้อ​วงศ์​ของ​ยะฮูดา; ยะโฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา​นั้น​เอง​จะ​ทรง​ช่วย​ให้​เขา​รอด, โดย​มิ​ต้อง​ใช้​ธนู, หรือ​ดาบ, หรือ​การ​สู้รบ, หรือ​ม้า, หรือ​ทหารม้า.”</verse>
				<verse number="8">ครั้น​นาง​ได้​ให้​โล​-​รู​ฮา​มา​หย่านม​แล้ว, นาง​ก็​ตั้ง​ครรภ์​อีก​และ​คลอด​บุตร​เป็น​ชาย.</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​ว่า, “จง​ตั้ง​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า ‘โล​-​อัม​มี; ‘เพราะ​หมายความ​ว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​ใช่​เป็น​พล​ไพร่​ของ​เรา, และ​เรา​ก็​มิใช่​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.”</verse>
				<verse number="10">“แต่​จำนวน​พวก​ยิศ​รา​เอล​ก็​ยัง​จะ​ทวี​มาก​ขึ้น​เหมือน​เม็ด​ทราย​ใน​ทะเล​ซึ่ง​จะ​ตวง​หรือ​นับไม่ถ้วน; และ​ต่อมา​ภายหลัง, แทน​คำ​ที่​ได้​กล่าว​ไว้​แล้ว​ว่า ‘เจ้า​ทั้ง​หลาย​มิใช่​เป็น​พล​ไพร่​ของ​เรา​’ นั้น, ก็​จะ​มี​คำกล่าว​แก่​เขา​ว่า ‘เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​บุตร​ของ​พระเจ้า​ผู้​ทรง​พระชนม์​อยู่.’</verse>
				<verse number="11">และ​พล​เมือง​ยะฮูดา​และ​พล​เมือง​ยิศ​รา​เอล​จะ​รวม​กัน, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​นั้น​จะ​ตั้ง​ผู้​หนึ่ง​ให้​เป็น​ประมุข, และ​จะ​พา​กัน​ออก​ไป​จาก​ประเทศ, เพราะ​วัน​แห่ง​ยิศเรล​นั้น, จะ​เป็น​วัน​สำคัญ​มาก.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">“จง​เรียก​พี่​และ​น้อง​ชาย​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า ‘อัม​มี​’ และ​จง​เรียก​พี่​และ​น้องสาว​ทั้ง​หลาย​ว่า​ของ​เจ้า​ว่า ‘รู​-​ฮา​มา.’ ” “จง​วิงวอน​มารดา​ของ​เจ้า, จง​วิงวอน​เขา​เถิด, เพราะ​เขา​ไม่​ใช่​เป็น​ภรรยา​ของ​เรา​แล้ว, และ​เรา​ก็​ไม่​ใช่​เป็น​สามี​ของ​เขา; ให้การ​เล่นชู้​ห่างไกล​ไป​จาก​ดวง​หน้า​ของ​เขา, และ​ให้การ​ล่วง​ประเวณี​ไกล​ไป​เสีย​จาก​หว่าง​เต้านม​ของ​เขา; เกรง​ว่า​เรา​จะ​เปลื้องผ้า​ออก​จาก​ตัว​เขา​ให้​เปลือย​กาย, และ​กระทำ​แก่​เขา​ให้​เป็น​ดุจดัง​สภาพ​เมื่อ​เกิด​มา, และ​ทำ​ให้​เขา​เป็น​เหมือน​ป่า​เปลี่ยว, และ​ทำ​ให้​เขา​เป็น​เหมือน​ดิน​แห้งแล้ง, และ​ทำ​ให้​เขา​ตาย​ด้วย​ความ​อดอยาก​น้ำ. แท้จริง​เรา​จะ​ไม่​เมตตา​ลูก​ของ​เขา, ด้วยว่า​เขา​เป็น​ลูก​ชู้, ด้วยว่า​มารดา​ของ​เขา​ได้​สมัคร​เป็น​หญิง​เล่นชู้. และ​ผู้​ที่​ให้​กำเนิด​แก่​เขา​ได้​ประพฤติ​เป็น​การ​น่า​ละอาย; เพราะ​เขา​ได้​พูด​ว่า, ‘ฉัน​จะ​ติดตาม​ชู้​ของ​ฉัน​ไป, คือ​ผู้​ที่​ให้​ขนมปัง, น้ำ, ขน​แกะ, เส้น​ป่าน, น้ำมัน, และ​เครื่องดื่ม​แก่​ฉัน.’ เพราะ​เหตุ​นั้น​นี่​แน่ะ, เรา​จะ​เอา​หนาม​สะ​ทาง​ของ​เขา, และ​จะ​ก่อ​กำแพง​กั้น​เพื่อ​เขา​จะ​หาทาง​ไม่​พบ, เขา​จะ​ติดตาม​ชู้​แต่​จะ​ตาม​ไม่​ทัน, และ​จะ​แสวงหา​แต่​จะ​ไม่​พบ; แล้ว​เขา​ก็​จะ​กล่าว​ว่า, ‘ฉัน​จะ​กลับ​ไป​หา​สามี​เดิม, เพราะ​ใน​กาล​ครั้ง​ก่อน​นั้น​ฉัน​ยัง​มี​ฐาน​ดี​กว่า​ใน​กาล​ครั้งนี้​อีก;’ ด้วยว่า​เขา​มิได้​รู้​ว่า​เรา​เป็น​ผู้​ประทาน​ให้​เขา​มี​ข้าว, น้ำ​องุ่น, และ​น้ำมัน, และ​ได้​ให้​เงิน​และ​ทอง​ของ​เขา​ทวี​ขึ้น​ซึ่ง​เขา​กลับ​เอา​ไป​ใช้​สำหรับ​บูชา​พระ​บา​ละ​นั้น. เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จะ​เอา​ข้าวของ​เรา​กลับคืน​มา​ใน​ฤดู​ข้าว, และ​จะ​เอา​น้ำ​องุ่น​ของ​เรา​กลับคืน​เสีย​ใน​ฤดู​น้ำ​องุ่น, และ​ขน​แกะ​และ​เส้น​ป่าน​ของ​เรา​ที่​เรา​ได้​ให้​ห่ม​ห่อ​กาย​เปลือยเปล่า​ของ​เขา​นั้น​เรา​จะ​ริบ​เอา​ไป​เสีย. และ​บัดนี้​เรา​จะ​เปิดเผย​ความ​ลามก​ของ​เขา​ให้​ประจักษ์​แก่​ชู้​ของ​เขา​เอง, และ​ไม่​มี​ใคร​จะ​ช่วย​เขา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​เรา. เรา​จะ​กระทำ​ให้​ความ​รื่นเริง ของ​เขา, วัน​เลี้ยง​ต่างๆ ของ​เขา, และ​วัน​ขึ้น​เดือน​ใหม่, วัน​ซะบา​โต, และ​เทศกาล​เลี้ยง​ต่างๆ ของ​เขา​นั้น​เลิกล้ม​ไป. เถา​องุ่น​และ​ฉัน​มะเดื่อ, ที่​เขา​ว่า ‘สิ่งของ​นี้​เป็น​สินน้ำใจ​ที่​ชู้​ได้​ให้​ฉัน​ไว้.’ เรา​จะ​กระทำ​ให้​กลับกลาย​เป็น​ป่าดง​และ​สัตว์ป่า​จะ​กิน​เสีย.” เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “เรา​จะ​บันดาล​ให้​วิบัติ​ต่างๆ ซึ่ง​เกิด​มี​มา​แล้ว​ใน​สมัย​เมื่อ​เขา​เผา​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​บา​ละ, และ​คราว​เมื่อ​เขา​ได้​แต่งตัว​ด้วย​ตุ้มหู และ​เครื่องประดับ​ต่างๆ, และ​ได้​ติดตาม​ชู้​ของ​เขา​ไป​และ​ได้​ละ​ลืม​เรา​เสีย​นั้น​กลับ​มา​อุบัติ​ขึ้น​แก่​เขา​อีก “เหตุ​ฉะนั้น​นี่แหละ​เรา​จะ​เกลี้ยกล่อม​เขา​และ​พา​เขา​ไป​ยัง​ป่า​และ​จะ​พูด​ปลอบโยน​ใจ​ของ​เขา. เรา​จะ​ให้​เขา​มี​สวน​องุ่น​ที่นั่น, และ​ให้​ทุ่ง​หุบ​ผา​อา​โค​ระ​นั้น​กลับ​เป็น​ประตู​แห่ง​ความ​หวัง; และ​เขา​จะ​สนอง​ต่อ​เรา​ที่นั่น​ดุจดัง​ใน​ยาม​วัย​สาว​ของ​เขา, และ​เหมือน​ใน​กาล​สมัย​ที่​เขา​ได้​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.” พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “ใน​คราว​นั้น​เจ้า​จะ​เรียก​เรา​ว่า ‘สาม,’ และ​จะ​ไม่​เรียก​เรา​ต่อไป​อีก​ว่า ‘นาย.’ ด้วยว่า​เรา​จะ​เอาชื่อ​พระ​บา​ละ​เหล่านั้น​ไป​เสีย​จาก​ปาก​ของ​เขา, และ​ชื่อ​เหล่านั้น​เขา​จะ​ไม่​จดจำ​ไว้​เลย. ใน​กาล​สมัย​นั้น​เรา​จะ​ทำ​มิตร​ไมตรี​ระหว่าง​เขา​กับ​สัตว์ป่า, กับ​นก​ใน​อากาศ​และ​สัตว์​ที่​เลื้อยคลาน​อยู่​บน​พื้นดิน; เรา​จะ​หัก​ทำลาย​ธนู​และ​ดาพ​และ​การ​สู้รบ​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน, และ​จะ​กระทำ​ให้​เขา​นอน​ตา​หลับ. และ​เรา​จะ​หมั้น​เธอ​ไว้​สืบไป, แท้จริง​เรา​จะ​หมั้น​เธอ​ไว้​ด้วย​ความ​ยุ​ต​ติ​ธรรม, ความ​ซื่อตรง, ความ​กรุณา​และ​ความ​เมตตา. เรา​จะ​หมั้น​เธอ​ไว้​ด้วย​ความ​ซื่อสัตย์, และ​เธอ​จะ​ได้​รู้จัก​พระ​ยะ​โฮ​วา.” พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “ใน​คราว​นั้น​เรา​จะ​อำนวย​สนอง, เรา​จะ​อำนวย​สนอง​แก่​ฟ้า, และ​ฟ้า​จะ​อำนวย​สนอง​แก่​โลก, และ​โลก​จะ​อำนวย​สนอง​ให้​เกิด​ข้าว​และ​น้ำ​องุ่น​และ​น้ำมัน, และ​สิ่ง​เหล่านั้น​จะ​อำนวย​สนอง​แก่​ยิศเรล. และ​เรา​จะ​หว่าน​พืช​ยิศเรล. ลง​บน​แผ่น​ดิน​สำหรับ​เป็น​ของ​เรา​เอง; และ​เรา​จะ​เมตตา​แก่​โล​-​รู​ฮา​มา, และ​จะ​พูด​แก่​โล​-​อัม​มี​ว่า​เจ้า​เป็น​พล​ไพร่​ของ​เรา; และ​เขา​จะ​ทูล​ว่า ‘​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า.’ ”</verse>
				<verse number="2">“จง​วิงวอน​มารดา​ของ​เจ้า, จง​วิงวอน​เขา​เถิด, เพราะ​เขา​ไม่​ใช่​เป็น​ภรรยา​ของ​เรา​แล้ว, และ​เรา​ก็​ไม่​ใช่​เป็น​สามี​ของ​เขา; ให้การ​เล่นชู้​ห่างไกล​ไป​จาก​ดวง​หน้า​ของ​เขา, และ​ให้การ​ล่วง​ประเวณี​ไกล​ไป​เสีย​จาก​หว่าง​เต้านม​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="3">เกรง​ว่า​เรา​จะ​เปลื้องผ้า​ออก​จาก​ตัว​เขา​ให้​เปลือย​กาย, และ​กระทำ​แก่​เขา​ให้​เป็น​ดุจดัง​สภาพ​เมื่อ​เกิด​มา, และ​ทำ​ให้​เขา​เป็น​เหมือน​ป่า​เปลี่ยว, และ​ทำ​ให้​เขา​เป็น​เหมือน​ดิน​แห้งแล้ง, และ​ทำ​ให้​เขา​ตาย​ด้วย​ความ​อดอยาก​น้ำ.</verse>
				<verse number="4">แท้จริง​เรา​จะ​ไม่​เมตตา​ลูก​ของ​เขา, ด้วยว่า​เขา​เป็น​ลูก​ชู้, ด้วยว่า​มารดา​ของ​เขา​ได้​สมัคร​เป็น​หญิง​เล่นชู้.</verse>
				<verse number="5">และ​ผู้​ที่​ให้​กำเนิด​แก่​เขา​ได้​ประพฤติ​เป็น​การ​น่า​ละอาย; เพราะ​เขา​ได้​พูด​ว่า, ‘ฉัน​จะ​ติดตาม​ชู้​ของ​ฉัน​ไป, คือ​ผู้​ที่​ให้​ขนมปัง, น้ำ, ขน​แกะ, เส้น​ป่าน, น้ำมัน, และ​เครื่องดื่ม​แก่​ฉัน.’</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เหตุ​นั้น​นี่​แน่ะ, เรา​จะ​เอา​หนาม​สะ​ทาง​ของ​เขา, และ​จะ​ก่อ​กำแพง​กั้น​เพื่อ​เขา​จะ​หาทาง​ไม่​พบ,</verse>
				<verse number="7">เขา​จะ​ติดตาม​ชู้​แต่​จะ​ตาม​ไม่​ทัน, และ​จะ​แสวงหา​แต่​จะ​ไม่​พบ; แล้ว​เขา​ก็​จะ​กล่าว​ว่า, ‘ฉัน​จะ​กลับ​ไป​หา​สามี​เดิม, เพราะ​ใน​กาล​ครั้ง​ก่อน​นั้น​ฉัน​ยัง​มี​ฐาน​ดี​กว่า​ใน​กาล​ครั้งนี้​อีก;’</verse>
				<verse number="8">ด้วยว่า​เขา​มิได้​รู้​ว่า​เรา​เป็น​ผู้​ประทาน​ให้​เขา​มี​ข้าว, น้ำ​องุ่น, และ​น้ำมัน, และ​ได้​ให้​เงิน​และ​ทอง​ของ​เขา​ทวี​ขึ้น​ซึ่ง​เขา​กลับ​เอา​ไป​ใช้​สำหรับ​บูชา​พระ​บา​ละ​นั้น.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จะ​เอา​ข้าวของ​เรา​กลับคืน​มา​ใน​ฤดู​ข้าว, และ​จะ​เอา​น้ำ​องุ่น​ของ​เรา​กลับคืน​เสีย​ใน​ฤดู​น้ำ​องุ่น, และ​ขน​แกะ​และ​เส้น​ป่าน​ของ​เรา​ที่​เรา​ได้​ให้​ห่ม​ห่อ​กาย​เปลือยเปล่า​ของ​เขา​นั้น​เรา​จะ​ริบ​เอา​ไป​เสีย.</verse>
				<verse number="10">และ​บัดนี้​เรา​จะ​เปิดเผย​ความ​ลามก​ของ​เขา​ให้​ประจักษ์​แก่​ชู้​ของ​เขา​เอง, และ​ไม่​มี​ใคร​จะ​ช่วย​เขา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​กระทำ​ให้​ความ​รื่นเริง ของ​เขา, วัน​เลี้ยง​ต่างๆ ของ​เขา, และ​วัน​ขึ้น​เดือน​ใหม่, วัน​ซะบา​โต, และ​เทศกาล​เลี้ยง​ต่างๆ ของ​เขา​นั้น​เลิกล้ม​ไป.</verse>
				<verse number="12">เถา​องุ่น​และ​ฉัน​มะเดื่อ, ที่​เขา​ว่า ‘สิ่งของ​นี้​เป็น​สินน้ำใจ​ที่​ชู้​ได้​ให้​ฉัน​ไว้.’ เรา​จะ​กระทำ​ให้​กลับกลาย​เป็น​ป่าดง​และ​สัตว์ป่า​จะ​กิน​เสีย.”</verse>
				<verse number="13">เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “เรา​จะ​บันดาล​ให้​วิบัติ​ต่างๆ ซึ่ง​เกิด​มี​มา​แล้ว​ใน​สมัย​เมื่อ​เขา​เผา​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​บา​ละ, และ​คราว​เมื่อ​เขา​ได้​แต่งตัว​ด้วย​ตุ้มหู และ​เครื่องประดับ​ต่างๆ, และ​ได้​ติดตาม​ชู้​ของ​เขา​ไป​และ​ได้​ละ​ลืม​เรา​เสีย​นั้น​กลับ​มา​อุบัติ​ขึ้น​แก่​เขา​อีก</verse>
				<verse number="14">“เหตุ​ฉะนั้น​นี่แหละ​เรา​จะ​เกลี้ยกล่อม​เขา​และ​พา​เขา​ไป​ยัง​ป่า​และ​จะ​พูด​ปลอบโยน​ใจ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ให้​เขา​มี​สวน​องุ่น​ที่นั่น, และ​ให้​ทุ่ง​หุบ​ผา​อา​โค​ระ​นั้น​กลับ​เป็น​ประตู​แห่ง​ความ​หวัง; และ​เขา​จะ​สนอง​ต่อ​เรา​ที่นั่น​ดุจดัง​ใน​ยาม​วัย​สาว​ของ​เขา, และ​เหมือน​ใน​กาล​สมัย​ที่​เขา​ได้​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.”</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “ใน​คราว​นั้น​เจ้า​จะ​เรียก​เรา​ว่า ‘สาม,’ และ​จะ​ไม่​เรียก​เรา​ต่อไป​อีก​ว่า ‘นาย.’</verse>
				<verse number="17">ด้วยว่า​เรา​จะ​เอาชื่อ​พระ​บา​ละ​เหล่านั้น​ไป​เสีย​จาก​ปาก​ของ​เขา, และ​ชื่อ​เหล่านั้น​เขา​จะ​ไม่​จดจำ​ไว้​เลย.</verse>
				<verse number="18">ใน​กาล​สมัย​นั้น​เรา​จะ​ทำ​มิตร​ไมตรี​ระหว่าง​เขา​กับ​สัตว์ป่า, กับ​นก​ใน​อากาศ​และ​สัตว์​ที่​เลื้อยคลาน​อยู่​บน​พื้นดิน; เรา​จะ​หัก​ทำลาย​ธนู​และ​ดาพ​และ​การ​สู้รบ​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน, และ​จะ​กระทำ​ให้​เขา​นอน​ตา​หลับ.</verse>
				<verse number="19">และ​เรา​จะ​หมั้น​เธอ​ไว้​สืบไป, แท้จริง​เรา​จะ​หมั้น​เธอ​ไว้​ด้วย​ความ​ยุ​ต​ติ​ธรรม, ความ​ซื่อตรง, ความ​กรุณา​และ​ความ​เมตตา.</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​หมั้น​เธอ​ไว้​ด้วย​ความ​ซื่อสัตย์, และ​เธอ​จะ​ได้​รู้จัก​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="21">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “ใน​คราว​นั้น​เรา​จะ​อำนวย​สนอง, เรา​จะ​อำนวย​สนอง​แก่​ฟ้า, และ​ฟ้า​จะ​อำนวย​สนอง​แก่​โลก,</verse>
				<verse number="22">และ​โลก​จะ​อำนวย​สนอง​ให้​เกิด​ข้าว​และ​น้ำ​องุ่น​และ​น้ำมัน, และ​สิ่ง​เหล่านั้น​จะ​อำนวย​สนอง​แก่​ยิศเรล.</verse>
				<verse number="23">และ​เรา​จะ​หว่าน​พืช​ยิศเรล. ลง​บน​แผ่น​ดิน​สำหรับ​เป็น​ของ​เรา​เอง; และ​เรา​จะ​เมตตา​แก่​โล​-​รู​ฮา​มา, และ​จะ​พูด​แก่​โล​-​อัม​มี​ว่า​เจ้า​เป็น​พล​ไพร่​ของ​เรา; และ​เขา​จะ​ทูล​ว่า ‘​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า.’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">“พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ‘จง​ไป​สมาน​รัก​กับ​หญิง​ที่​นอกใจ​สามี​และ​มักมาก​ใน​การ​ล่วง​ประเวณี​อีก, ดุจดัง​พระ​ยะ​โฮ​วา​สมาน​รัก​พวก​ยิศ​รา​เอล, ถึงแม้ว่า​เขา​ได้​หลง​ไป​ติดต่อ​กับ​พระ​อื่นๆ, และ​นิยมชมชอบ​กับ​ขนม​อัน​ทำ​ด้วย​ผล​องุ่น.’</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ไป​ซื้อ​เขา​มา​ไว้​เป็น​สิทธิ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​เงิน​สิบ​ห้า​แผ่น​และ​ลูกเดือย​สาม​สิบ​สัด.</verse>
				<verse number="3">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​พูด​แก่​เขา​ว่า, ‘เธอ​จะ​ต้อง​รอ​ฉัน​หลาย​วัน, เธอ​อย่า​ได้​เล่นชู้​เลย, และ​เธอ​อย่า​ยอม​เป็น​ภรรยา​ของ​ผู้ใด​เลย, ถึง​ฉัน​เอง​ก็​จะ​ไม่​เข้า​หา​เธอ​ด้วย.’</verse>
				<verse number="4">เพราะว่า​พวก​ยิศ​รา​เอล​จะ​ไม่​มี​กษัตริย์​และ​เจ้านาย​และ​การ​บูชา​และ​เสา​นมัสการ​และ​เอโฟด​และ​รูป​เคารพ​อยู่​นาน​วัน.</verse>
				<verse number="5">ภายหลัง​พวก​ยิศ​รา​เอล​จะ​กลับ​มา​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา​และ​ดา​วิด​กษัตริย์​ของ​เขา, และ​เวลา​ใน​ที่สุด​ปลาย​เขา​จะ​เขา​เฝ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​โมทนา​พระ​คุณความดี​ของ​พระองค์​ด้วย​ความ​ยำเกรง.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">“ดูก่อน​พวก​ยิศ​รา​เอล, จง​สดับ​คำ​ตรัส​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​ข้อ​พิพาท​กับ​ชาว​ประเทศ​นี้; เนื่องด้วย​ไม่​มี​ความจริง​หรือ​ความ​เมตตา​และ​ไม่​มี​ผู้ใด​รู้จัก​พระเจ้า​ใน​ประเทศ​นี้.</verse>
				<verse number="2">มีแต่​การ​แช่ง​ด่า, การ​พูด​มุสา, การ​ฆ่าฟัน​กัน, การ​ลัก​ขะ​โม​ย, และ​การ​ล่วง​ประเวณี; สิ่ง​เหล่านี้​มี​ล้น​อยู่​แล้ว​และ​มี​เรื่อง​โลหิต​ตก​ต่อเนื่อง​กัน​เสมอ​ไป.</verse>
				<verse number="3">เพราะเหตุนี้​แผ่น​ดิน​ก็​จะ​เศร้า​สลด​และ​บรรดา​คน​ที่อยู่​ใน​ประเทศ​ก็​จะ​อ่อนเพลีย, พร้อมทั้ง​สัตว์ป่า​และ​นก​ใน​อากาศ; ถึง​ปลา​ใน​น้ำ​ก็​จะ​ถูก​กวาด​เอา​ไป.</verse>
				<verse number="4">แต่​อย่า​ให้​ใคร​ใส่ความ​หรือ​ติเตียน​ประชาชน, เพราะ​ประชาชน​ก็​ไม่​เลว​ยิ่ง​ไป​กว่า​ปุโรหิต​ของ​เขา</verse>
				<verse number="5">“โอ้​พวก​ปุโรหิต, พวก​เจ้า​จะ​สะดุด​ล้ม​ลง​ทั้ง​เมื่อ​ยัง​กลางวัน​อยู่, และ​พวก​พยากรณ์​ก็​จะ​สะดุด​ล้ม​ตาม​เจ้า​ใน​เวลา​กลางคืน; และ​เรา​จะ​ทำลาย​มารดา​ของ​เจ้า​เสีย.</verse>
				<verse number="6">พล​ไพร่​ของ​เรา​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย​เสียแล้ว​เพราะ​ขาด​ความ​รู้: โดย​เหตุ​ที่​เจ้า​มิได้​ยอมรับ​ความ​รู้​ไว้, เรา​ก็​ไม่​ยอมรับ​เจ้า​ไว้​เป็น​ปุโรหิต​ของ​เรา​ด้วย: โดย​เหตุ​ที่​เจ้า​ได้​ละ​ลืม​กฎหมาย​แห่ง​พระเจ้า​ของ​เจ้า, เรา​ก็​จะ​ลืม​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ด้วย.</verse>
				<verse number="7">เขา​ยิ่ง​ทวี​จำนวน​ขึ้น, เขา​ก็​ยิ่ง​กระทำ​ความผิด​บาป: เรา​จะ​เปลี่ยนแปลง​สง่า​ราศี​ของ​เขา​ให้​กลับกลาย​เป็น​ความ​ละอาย;</verse>
				<verse number="8">เขา​หากิน​อยู่​เนื่องจาก​ความ​บาป​แห่ง​พล​ไพร่​ของ​เรา, และ​ใจ​ของ​เขา​มุ่ง​พอใจ​ใน​ความ​ชั่ว​ของ​คน​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="9">เหตุการณ์​จึง​เกิด​ขึ้น​ตาม​คำ​ที่​ว่า ‘คน​ธรรมดา​เป็น​อย่างไร, ปุโรหิต​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น:’ เรา​จะ​ลง​อาชญา​แก่​เขา​ตาม​ความ​ประพฤติ​ของ​เขา, และ​จะ​ลงโทษ​เขา​สม​กับ​การ​ที่​เขา​ได้​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="10">เขา​จะ​กิน​แต่​จะ​ไม่​รู้จัก​อิ่ม; เขา​จะ​ไป​ล่วง​ประเวณี​แต่​จะ​ไม่​ได้​ผล​พึงใจ; เพราะ​เหตุ​ว่า​เขา​ได้​ละเว้น​การ​เชื่อฟัง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เสียแล้ว</verse>
				<verse number="11">“การ​ล่วง​ประเวณี, เหล้าองุ่น, และ​เหล้าองุ่น​ใหม่​ย่อม​ปลิด​เอา​สติ​ไป​เสีย.</verse>
				<verse number="12">พล​ไพร่​ของ​เรา​ขอ​ความเห็น​จาก​ท่อนไม้, และ​ไม้​ติ้ว​ก็​ให้​ความ​รู้​แก่​เขา: เพราะว่า​นิสสัย​ของ​การ​เล่นชู้​ได้​พา​เขา​ให้​หลง​ไป, และ​เขา​ได้​ละ​พระเจ้า​ของ​เขา​ไป​ส้อง​เสพ​กับ​พระ​เท็จ.</verse>
				<verse number="13">เขา​ถวาย​บูชา​บน​ยอด​เขา, และ​เผา​บูชา​เครื่อง​หอม​บน​เนินเขา, ใต้​อัน​โอ๊ก, ต้น​ป๊อปเล่อร์​และ​ต้นสน, เพราะ​ต้นไม้​เหล่านี้​มี​ร่ม​ดี; ดังนั้น​ลูกสาว​ของ​เจ้า​ก็​เลย​เป็น​หญิง​มาก​ชาย, และ​ลูก​สะใภ้​ของ​เจ้า​ก็​เป็น​คน​ล่วง​ประเวณี.</verse>
				<verse number="14">แต่​เรา​จะ​ไม่​ลงโทษ​ลูกสาว​ของ​เจ้า​เพราะ​เขา​ไป​เป็น​หญิง​มาก​ชาย, หรือ​ลูก​สะใภ้​ของ​เจ้า. เพราะ​เขา​ไป​ล่วง​ประเวณี; เหตุ​ว่า​ผู้ชาย​เอง​ก็​ส้อง​เสพ​กับ​หญิง​ชั่ว, และ​ทำ​การ​สัก​การ​บูชา​ร่วม​กับ​หญิง​มาก​ชาย​ใน​โบสถ์: คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อ​ปัญญา​ก็​จะ​ต้อง​ถูก​ทำลาย​เสีย</verse>
				<verse number="15">‘​ถึงแม้ว่า​เจ้า​ยิศ​รา​เอล​จะ​เล่นชู้, แต่​อย่า​ให้​เจ้า​ยะฮูดา​ทำ​ผิด​อย่าง​นั้น​เลย; และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​มา​ถึง​เมือง​ฆี​ละ​ฆาล, หรือ​อย่า​ขึ้น​ไป​ยัง​เมือง​เบธ​อา​เว็น, หรือ​อย่า​สาบาน​โดย​ใช้​คำ​ว่า ‘โดย​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระชนม์​อยู่.’</verse>
				<verse number="16">เพราะว่า​ยิศ​รา​เอล​ได้​ทำ​ดื้อดึง​เหมือน​วัว​ตัวเมีย​ที่​ดื้อดึง​นั้น: บัดนี้​จะ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เลี้ยง​เขา​ดุจ​ลูก​แกะ​ใน​ทุ่ง​กว้าง​หรือ?</verse>
				<verse number="17">เอ็ฟ​รา​ยิม​ผูกพัน​อยู่​กับ​รูป​เคารพ​แล้ว; ช่าง​เขา​เถิด.</verse>
				<verse number="18">เครื่องดื่ม​ของ​เขา​บูด​ไป​เสียแล้ว: คือ​เขา​กระทำ​การ​เล่นชู้​เสมอ, และ​ผู้​พิทักษ์​ของ​เขา​ก็​ฝักใฝ่​ชอบ​สิ่ง​ที่​น่า​ละอาย.</verse>
				<verse number="19">เขา​ถูก​หอบ​ขึ้น​ไป​อยู่​บน​ปีก​ลม​แล้ว, และ​เขา​จะ​มี​ความ​ละอาย​เนื่องด้วย​เครื่องบูชา​ที่​เขา​ได้​กระทำ​มา​แล้ว.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">“ดูก่อน​เจ้า​พวก​ปุโรหิต​จง​ฟัง​ไว้, ดูก่อน​เจ้า​พวก​ยิศ​รา​เอล​จง​เงี่ยหู​ฟัง, และ​ดูก่อน​เชื้อ​วงศ์​ของ​กษัตริย์​จง​สดับ​ฟัง, เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​มี​โทษ; ด้วยว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เป็น​ดุจ​บ่วง​แร้ว​ที่​ตำบล​มิ​ศ​พา, และ​ดุจ​ข่าย​ที่​ดัก​ไว้​ที่​ภูเขา​ธาโบน์.</verse>
				<verse number="2">พวก​กบฏ​ได้​ถลำ​ลึก​ลง​ไป​ใน​ความ​ชั่ว​เสีย​จ​ริงๆ, แต่​เรา​เป็น​ผู้​ต่อว่า​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="3">เรา​รู้จัก​สัญชาติ​เอ็ฟ​รา​ยิม, และ​สัญชาติ​ยิศ​รา​เอล​ก็​มิได้​ปิด​ซ่อน​ไว้​จาก​เรา; เพราะว่า​บัดนี้, โอ​เจ้า​เอ็ฟ​รา​ยิม, เจ้า​ได้​เล่นชู้​แล้ว, และ​เจ้า​ยิศ​รา​เอล​ก็​มลทิน​ไป.</verse>
				<verse number="4">การ​กระทำ​ของ​เขา​เป็น​เหตุ​ไม่​ให้​เขา​หันกลับ​มา​หา​พระเจ้า​ของ​เขา, เพราะ​เขา​มี​นิสสัย​เล่นชู้​อยู่​ใน​ตัว​เขา​แล้ว, และ​เขา​จึง​มิ​ได้​รู้จัก​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="5">ความ​ทะนง​ของ​ยิศ​รา​เอล​เป็น​พะ​ยาน​ปรักปรำ​ตัว​เขา​อยู่​แล้ว: เหตุ​ฉะนั้น​ยิศ​รา​เอล​และ​เอ็ฟ​รา​ยิม​จะ​สะดุด​ล้ม​ลง​ใน​ความ​ชั่ว​ของ​เขา; ยะฮูดาก็​จะ​พลอย​สะดุด​ล้ม​ลง​กับ​เขา​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">เขา​จะ​พา​ฝูง​แกะ​และ​ฝูง​วัว​ของ​เขา​ไป​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา, แต่​จะ​ไม่​พบ​พระองค์: พระองค์​ได้​ทรง​ผละ​ไป​เสีย​จาก​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">เขา​ได้​ประพฤติ​การ​อสัตย์​อธรรม​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา; เพราะ​เขา​เกิด​มี​ลูก​ผิดธรรมดา​ขึ้น: บัดนี้​ดวงเดือน​ข้างขึ้น​ก็​จะ​มา​ผลาญ​เขา​เสีย​พร้อมกับ​ไร่นา​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">“จง​เป่า​เขา​สัตว์​ที่​บ้าน​ฆิบ​อา, และ​เป่าแตร​ที่​บ้าน​รา​มา, จง​ร้อง​ตะโกน​ที่​บ้าน​เบธ​อา​เว็น, โอ​เบน​ยา​มิ​น, จง​เหลียว​ไป​ดู​ข้างหลัง​เจ้า,</verse>
				<verse number="9">ใน​วัน​โทษ​แห่ง​การ​ปรับ​นั้น​เอ็ฟ​รา​ยิม​จะ​เป็น​ที่​ร้าง​เปล่า; เรา​ได้​สำแดง​เหตุการณ์​ที่​จะ​เกิด​ขึ้น​อย่าง​แน่นอน​นั้น​ท่ามกลาง​ตระกูล​ทั้ง​หลาย​ของ​ยิศ​รา​เอล​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">พวก​เจ้านาย​ของ​ยะฮูดา ก็​เป็น​เหมือน​ผู้​ที่​โกง​ย้าย​หลัก​ปัน​เขตต์: เรา​จะ​เท​อาชญา​ของ​เรา​ลง​บน​เขา​ดุจ​เท​น้ำ.</verse>
				<verse number="11">เอฟ​รา​ยิม​ถูก​ข่มเหง, และ​ฟกช้ำ​เนื่องด้วย​ถูก​ลง​อาชญา; เพราะ​เขา​สมัครใจ​ที่​จะ​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​มนุษย์.</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​กระทำ​ต่อ​พวก​เอฟ​รา​ยิม​ประดุจ​ตัว​แมลง​กัด​ผ้า​และ​ต่อ​เชื้อ​วงศ์​ของ​ยะฮูดา​ประดุจ​การ​เปื่อย​ผุ.</verse>
				<verse number="13">ครั้น​เอฟ​รา​ยิม​รู้สึกตัว​ว่า​ตน​กำลัง​เจ็บ​อยู่​และ​ยะฮูดา​รู้สึก​ว่า​ตน​มี​บาดแผล, เอ็ฟ​รา​ยิม​ก็​ไป​หา​อา​ซูเรีย, และ​ใช้​คน​ไป​หา​กษัตริย์​ผู้​เป็น​นักรบ: และ​ท่าน​ไม่​สามารถ​ที่​จะ​รักษา​โรค​ของ​เจ้า, และ​ไม่​สามารถ​ที่​จะ​ทำ​ให้​แผล​ของ​เจ้า​หาย.</verse>
				<verse number="14">ด้วยว่า​เรา​เป็น​ประดุจ​สิงห์โต​ต่อสู้​เอ็ฟ​รา​ยิม, และ​ประดุจ​สิงห์โต​หนุ่ม​ต่อสู้​เชื้อ​วงศ์​ของ​ยะฮูดา: คือ​เรา​เอง​นี่แหละ, จะ​ฉีก​เนื้อ​เขา​แล้ว​ไป​เสีย; เรา​จะ​แบก​เอา​เขา​ไป​และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​มา​ช่วย​เขา​ให้​พ้น​ภัย.</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​กลับ​ไป​ยัง​ที่​ของ​เรา​จนกว่า​เขา​จะ​ยอมรับ​ว่า​เขา​ได้​กระทำ​ผิด​แล้ว​และ​แสวงหา​พัก​ตร​ของ​เรา.” “ครั้น​เขา​มี​ความ​ทุกข์​ลำบาก​เขา​ก็​จะ​แสวงหา​เรา​และ​จะ​พูด​โดย​ใจร้อน​รน​ว่า:</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">‘มา​เถิด, ให้​เรา​กลับ​ไป​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา; เพราะ​เมื่อ​พระองค์​ได้​ทรง​ฉีก, พระองค์​ก็​จะ​ทรง​รักษา​ให้​เรา​หาย; เมื่อ​พระองค์​ได้​ทรง​โบย​ตี, พระองค์​ก็​จะ​ทรง​ผูกพัน​แผล​ของ​เรา​ไว้.</verse>
				<verse number="2">ต่อไป​อีก​สอง​สาม​วันพระ​องค์​ก็​จะ​ทรง​โปรด​ให้​เรา​ฟื้น​ขึ้น​อีก, และ​จะ​ทรง​โปรด​ให้​เรา​ลุก​ขึ้น​เพื่อ​จะ​ได้​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">ให้​เรา​รู้จัก​พระองค์​เถิด, ให้​เรา​พยายาม​ที่​จะ​รู้จัก​พระ​ยะ​โฮ​วา; พระองค์​จะ​เสด็จ​มา​อย่าง​แน่ๆ เท่า​กับ​แสง​อรุณ​ที่​ส่อง​มา​เวลา​เช้า: และ​พระองค์​คงจะ​เสด็จ​มา​หา​เรา​ประดุจ​ฝน​ต้น​ฤดู, และ​ประดุจ​ฝน​ปลาย​ฤดู​ซึ่ง​ทำ​ให้​แผ่น​ดิน​เปียก​ชุ่ม.’</verse>
				<verse number="4">“โอ​เอ็ฟ​รา​ยิม, เรา​จะ​กระทำ​อะไร​กับ​เจ้า​จึง​จะ​ดี? โอ​ยะฮูดา, เรา​จะ​กระทำ​อะไร​กับ​เจ้า​จึง​จะ​ดี? เพราะ​ความ​ดี​ของ​เจ้า​ก็​เป็น​เหมือน​หมอก​ใน​เวลา​รุ่งเช้า; และ​เหมือน​น้ำค้าง​ที่​ศูนย์​หาย​ไป​โดยเร็ว.</verse>
				<verse number="5">เพราะเหตุนี้​เรา​จึง​ได้​ให้​ผู้​พยากรณ์​ถากถาง​เขา, และ​ได้​ใช้​คำ​ของ​เรา​ประหาร​เขา: อาชญา​ของ​เรา​เป็น​ประดุจ​กระแส​ไฟฟ้า​ที่​พุ่ง​ออก​ไป.</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เรา​พึงพอใจ​ใน​ความ​เมตตากรุณา, มิใช่​ใน​การ​สัก​การ​บูชา; และ​พึงพอใจ​ใน​การ​รู้จัก​พระเจ้า​มาก​ยิ่ง​กว่า​เครื่องบูชา​เผา.</verse>
				<verse number="7">แต่​เขา​ได้​ผิด​คำสัญญา, เช่น​กับ​อา​ดาม, ที่นั่น​แหละ​เขา​ได้​คิดคด​ทรยศ​ต่อ​เรา.</verse>
				<verse number="8">ฆี​ละ​อาด​เป็น​เมือง​ที่​เต็มไปด้วย​ชน​ชั่ว, และ​มลทิน​ไป​ด้วย​โลหิต.</verse>
				<verse number="9">พวก​โจร​ซุ่ม​คอย​ปล้น​คน​เดินทาง​อัน​ใด, พวก​ปุโรหิต​ก็​คอย​ทำร้าย​คน​เดินทาง​ไป​ยัง​เมือง​เซ​เค็ม​ฉันนั้น; แท้จริง​เขา​ได้​ทำ​การ​ลามก​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">ใน​บ้านเมือง​ของ​ยิศ​รา​เอล​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​น่า​สยดสยอง​มาก: ที่นั่น​มี​ทั้ง​การ​เล่นชู้​ใน​เอ็ฟ​รา​ยิม, และ​ยิศ​รา​เอล​ก็​มัวหมอง​เป็น​มลทิน​ไป.</verse>
				<verse number="11">และ​โอ​เจ้า​ยะฮูดา, เวลา​เกี่ยว​ก็​มี​กำหนด​ไว้​แล้ว​สำหรับ​เจ้า​ด้วย, เมื่อ​เรา​จะ​นำ​พล​ไพร่​ของ​เรา​กลับ​จาก​การ​เป็น​ชะ​เลย.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">“ครั้น​เรา​จะ​ได้​ทำ​ให้​ยิศ​รา​เอล​หาย​เจ็บ, ความผิด​ของ​เอ็ฟ​รา​ยิม​และ​ความ​ชั่ว​ของ​ซะ​มา​เรีย​ก็​ปรากฏ​เด่น​ขึ้น; ด้วยว่า​เขา​ประพฤติ​ทุจ​จริต; พวก​ขะ​โม​ย​ก็​เข้า​ลัก​ของ​อยู่​ภายใน, และ​พวก​โจร​ก็​คอย​ปล้น​อยู่​ภายนอก.</verse>
				<verse number="2">เขา​หา​ได้​สำนึก​ใน​ใจ​ไม่ว่า​เรา​ได้​จดจำ​ความ​ชั่ว​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ไว้; บัดนี้​การ​กระทำ​ของ​เขา​เอง​ได้​ห้อม​ลอม​เขา​ไว้​และ​ปรากฏ​แจ้ง​อยู่​ต้อ​หน้า​เรา​แล้ว.</verse>
				<verse number="3">เขา​กระทำ​ให้​กษัตริย์​ชน​ชม​ยินดี​ด้วย​ความ​บาป​ของ​เขา, และ​ทำ​ให้​พวก​เจ้านาย​ยินดี​ด้วย​การ​มุสา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="4">เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​ล่วง​ประเวณี, เขา​เป็น​เหม​อน​เตาไฟ​ซึ่ง​ช่าง​ทำ​ขนมปัง​ได้​ทำ​ให้​ร้อน; เขา​หยุด​โหม​ไฟ​ก็​ฉะ​เพาะ​เวลา​ที่​นวดแป้ง​และ​แป้ง​กำลัง​ฟู​ขึ้น​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="5">ใน​วันฉลอง​กษัตริย์​ของ​เรา​พวก​เจ้านาย​ก็​เมา​ไป​ด้วย​เหล้าองุ่น, และ​กษัตริย์​เอง​ก็​เหยียด​พระ​หัตถ์​ออก​ทำ​การ​เฮฮา​กับ​พวก​เสเพล.</verse>
				<verse number="6">ด้วยว่า​ใจ​ของ​เขา​เผา​ร่อน​เนื่องด้วย​เล่ห์​กะ​เท่ห์: ตลอดเวลา​กลางคืน​ช่าง​ทำ​ขนมปัง​ของ​เขา​ก็​นอนหลับ​อยู่: แต่​พอ​ถึง​รุ่งเช้า​เตา​นั้น​ก็​ร้อน​ขึ้น​อีก​ดุจ​เปลวเพลิง:</verse>
				<verse number="7">เขา​เหล่านั้น​เผา​ร้อน​เหมือน​เตาไฟ, และ​ผลาญ​ผู้พิพากษา​ของ​เขา; บรรดา​กษัตริย์​ของ​เขา​ก็​ต้อง​ลม​จม​ลง; และ​ใน​พวกเขา​ไม่​มี​ใคร​ได้​ร้องขอ​ต่อ​เรา.”</verse>
				<verse number="8">“เอ็ฟ​รา​ยิม​ยอม​ปะปน​อยู่​อับ​คน​ต่างชาติ; เอ็ฟ​รา​ยิม​เป็น​เหมือน​ขนม​ปิ้ง​ที่​มิได้​พลิก​กลับ.</verse>
				<verse number="9">คน​ต่างชาติ​ได้​กิน​เรี่ยวแรง​ของ​เขา​ไป​เสีย​หมด​และ​เขา​มิได้​รู้สึกตัว: แท้จริง​ศีรษะ​ของ​เขา​ก็​ประปราย​ไป​ด้วย​ผมหงอก, แต่​เขา​มิได้​รู้​สำนึก.</verse>
				<verse number="10">ความ​ทะนง​ตัว​ของ​ยิศ​รา​เอล​เป็น​พะ​ยาน​ปรักปรำ​ตัว​เขา​เอง; แต่​ถึงกระนั้น​ก็ดี, เขา​ก็​มิได้​หันกลับ​ไป​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="11">เอ็ฟ​รา​ยิม​เป็น​เหมือน​นกเขา​ที่​โฉด​เขลา​เบาปัญญา: เขา​ไป​เรียก​อาย​ฆุบ​โต​มา, แล้ว​เขา​ไป​หา​อา​ซูเรีย.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เขา​จะ​ไป​เรา​จะ​วาง​ข่าย​ดัก​เขา​บน​ภูเขา: เรา​จะ​ได้​ทำ​ให้​เขา​ตกลง​มา​ดุจดัง​ดัก​นก​ใน​อากาศ; เรา​จะ​ทำโทษ​เขา​ตาม​ซึ่ง​ได้​กล่าว​ให้​เขา​ฟัง​ใน​ที่ประชุม​ชน​แล้ว.</verse>
				<verse number="13">วิบัติ​แก่​เขา, เพราะ​เหตุ​ว่า​เขา​ได้​หลง​ไป​จาก​เรา; วิบัติ​แก่​เขา, เพราะว่า​เขา​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​เรา: ถึงแม้ว่า​เรา​พึงพอใจ​ที่​จะ​ไถ่​เขา, เขา​ก็​ยัง​กล่าว​คำ​มุสา​ต่อ​เรา.</verse>
				<verse number="14">เขา​มิได้​ร้องขอ​ต่อ​เรา​ด้วย​น้ำใจ​จริง, แต่​เขา​นอน​คร่ำ​ครวญ​อยู่​บน​ที่​นอน​ของ​เขา: เขา​ประชุม​อัน​ขอ​ธัญญาหาร​และ​เหล้าองุ่น​ใหม่; เขา​คิด​กบฏ​ต่อ​เรา.</verse>
				<verse number="15">ถึงแม้ว่า​เรา​ได้​ฝึกหัด​แขน​ของ​เขา​และ​ให้​แรง​แก่​แขน​ของ​เขา, เขา​ก็​ยัง​คิด​กระทำ​ร้าย​ต่อ​เรา.</verse>
				<verse number="16">เขา​หันกลับ​ก็​จริง, แต่​มิได้​กลับ​ไป​ยัง​ผู้ใหญ่​ยิ่ง​สูงสุด; เขา​เป็น​เหมือน​คันธนู​เก๊, เจ้านาย​ของ​เขา​จะ​ถูก​คม​ดาพ​ล้ม​ลง​เนื่องด้วย​โมหะ​แห่ง​ลิ้น​ของ​ตนเอง: เพราะเหตุนี้​แหละ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​จะ​เยาะเย้ย​เขา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">“จง​ยก​เขา​สัตว์​จด​ไว้​ที่​ปาก: ศัตรู​กำ​ลัง​มา​ดุจ​นก​อินทรีย์​เพื่อ​จะ​ราวี​บ้านเมือง​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะว่า​เขา​ได้​ผิด​คำสัญญา​ต่อ​เรา, และ​ล่วงเกิน​กฎหมาย​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="2">เขา​จะ​ร้อง​ทูล​เรา​ว่า, ‘​โอ​พระเจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​คือ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​รู้จัก​พระองค์​ดี.’</verse>
				<verse number="3">ที่​จริง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ละทิ้ง​ความ​ดี​เสียแล้ว, ศัตรู​จึง​ไล่​ติดตาม​เขา.</verse>
				<verse number="4">เขา​ได้​ตั้ง​กษัตริย์​ขึ้น, แต่​มิได้​เป็น​การ​กระทำ​ของ​เรา; เขา​ได้​ตั้ง​เจ้านาย​ขึ้น, แต่​เรา​มิได้​รับรู้​ด้วย: เขา​ได้​ใช้​เงิน​และ​ทอง​ของ​เขา​ทำ​รูป​เคารพ, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​พินาศ​ไป.</verse>
				<verse number="5">โอ​ซะ​มา​เรีย, เรา​ชัง​รูปหล่อ​ลูก​วัว​ของ​เจ้า​เสีย​จ​ริงๆ: ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​จง​คุ​ขึ้น​ต่อ​เขา: อีก​นาน​เท่าใด​หนอ​เขา​จึง​จะ​ได้​หมด​มลทิน?</verse>
				<verse number="6">ด้วยว่า​รูป​นี้​เกิด​จาก​ยิศ​รา​เอล​นั้น​เอง; มี​ช่าง​ทำ​ขึ้น; รูป​นั้น​หา​เป็น​พระเจ้า​ไม่; แท้จริง​รูป​ลูก​วัว​ของ​ซะ​มา​เรีย​คงจะ​ถูก​หัก​เสีย​เป็น​ท่อนๆ.</verse>
				<verse number="7">ด้วยว่า​เมื่อ​เขา​หว่าน​ลม​ลง​ไป​แล้ว​เขา​จง​ต้อง​เกี่ยว​เก็บ​ลมบ้าหมู, เขา​ไม่​มี​ต้น​ข้าว​เหลือ​ตั้งอยู่, ต้น​มัน​ก็​ไม่​มี​ผล; ถึง​เกิด​มี​ผล​คน​ต่างชาติ​ก็​จะ​มา​กลืน​กิน​เสีย​หมด</verse>
				<verse number="8">“ยิศ​รา​เอล​ถูก​กลืน​เสีย​หมด​แล้ว; เดี๋ยวนี้​เขา​อยู่​ท่ามกลาง​ประเทศ​ดุจ​ภาชนะ​ซึ่ง​ใช้การไม่ได้.</verse>
				<verse number="9">เขา​ขึ้น​ไป​หา​อา​ซูเรีย​ดุจ​ลา​ป่า​ที่​ไป​โดย​ลำพัง: เอ็ฟ​รา​ยิม​นำ​ของ​ให้​ไป​กำนัล​คู่รัก.</verse>
				<verse number="10">แท้จริง, ถึงแม้ว่า​เขา​กำลัง​ให้​สินจ้าง​แก่​ประเทศ​ต่างๆ, บัดนี้​เรา​จะ​ต้อน​เขา​เข้า​เป็น​หมู่, และ​การ​เลือกตั้ง​กษัตริย์​และ​เจ้านาย​ของ​เขา​ก็​จะ​หยุดชะงัก​ลง</verse>
				<verse number="11">“ด้วยว่า​เอ็ฟ​รา​ยิม​ได้​ก่อ​แท่น​บูชา​มาก​ทวี​ขึ้น, แต่​แท่น​เหล่านั้น​กลับกลาย​เป็น​เครื่อง​ให้​เขา​ทำบาป.</verse>
				<verse number="12">เรา​ได้​เขียน​ข้อกฎหมาย​ของ​เรา​ลง​ไว้​ให้​เขา​ตั้ง​หมื่น​ข้อ; แต่​เขา​ถือ​ว่า​เป็น​ของแปลก.</verse>
				<verse number="13">ส่วน​เครื่องบูชา​ถวาย​แก่​เรา​นั้น, เขา​ฆ่า​สัตว์​ถวาย​เนื้อ​นั้น, แล้ว​ก็​กลับ​กิน​เนื้อ​นั้น​เสีย​หมด; แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​พอ​พระทัย​ที่​จะ​รับ​สัก​การ​บูชา​เหล่านั้น: บัดนี้​พระองค์​จะ​ทรง​ระลึก​ถึง​ความ​ชั่ว​ของ​เขา. และ​ลงโทษ​เขา​เพราะ​ความ​บาป​ของ​เขา; เขา​จะ​กลับ​ไป​อยู่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​อีก.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ว่า​ยิศ​รา​เอล​ได้​ละ​ลืม​ผู้​ที่​ทรง​สร้าง​เขา​ไว้, และ​ได้​ไป​สร้าง​ราชวัง​ขึ้น​แล้ว; และ​ยะฮูดา​ก็ได้​ก่อสร้าง​เมือง​ที่​มี​กำแพง​ขึ้น​หลาย​เมือง​แล้ว: แต่​เรา​จะ​ให้​ไฟ​มา​เผา​เมือง​เหล่านั้น​เสีย, และ​ไฟ​นั้น​จะ​เผาผลาญ​ราชวัง​ใน​เมือง​นั้น​เสีย​ด้วย.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">“โอ้ ยิศ​รา​เอล, อย่า​แสดง​ความ​ชื่นชมยินดี; อย่า​ตื่นเต้น​โห่ร้อง​ดุจ​คน​พื้นเมือง​เลย; ด้วยว่า​เจ้า​ได้​เล่นชู้​จง​ได้​พราก​ไป​จาก​พระเจ้า​ของ​เจ้า; เจ้า​ได้​พอใจ​เสีย​ค่า​สินน้ำใจ​ให้​หญิง​ชั่ว​ที่​ลาน​ข้าว​ทุกแห่ง.</verse>
				<verse number="2">แต่​ลาน​ข้าว​กับ​เครื่อง​หีบ​น้ำ​องุ่น​นั้น​ก็​ไม่​พอ​เลี้ยง​เขา, และ​น้ำ​องุ่น​ใหม่​ก็​จะ​ขาดคราว.</verse>
				<verse number="3">เขา​จะ​ไม่​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา; แต่​เอ็ฟ​รา​ยิม​จะ​ต้อง​กลับ​ไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​เขา​จะ​กิน​อาหาร​ที่​เป็น​มลทิน​ใน​ประเทศ​อา​ซูเรีย.</verse>
				<verse number="4">เขา​จะ​ไม่​ได้​ริน​น้ำ​องุ่น​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​เครื่อง​สัก​การ​บูชา​ของ​เขา​จะ​ไม่​เป็น​ที่​พอ​พระทัย​พระองค์: ขนมปัง​ของ​เขา​จะ​เป็น​เช่น​ขนมปัง​ของ​นางร้องไห้; ทุกคน​ที่​กิน​ขนมปัง​นั้น​ก็​จะ​เป็น​มลทิน​ไป; เพราะว่า​ขนมปัง​นั้น​จะ​ใช้​สำหรับ​เขา​กิน​เอง, จะ​นำ​เขา​ไป​ใน​โบสถ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ได้​เลย.</verse>
				<verse number="5">ใน​วัน​กำหนด​ประชุม​นมัสการ​และ​ใน​วันที่​ถือ​เทศกาล​เลี้ยง​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ทำ​อย่างไร​กัน?</verse>
				<verse number="6">หาก​เขา​ทั้ง​หลาย​ออก​ไป​พ้น​ความ​พินาศ​แล้ว, ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​ยัง​จะ​ต้อน​เขา​ไป​เป็น​หมู่; ศพ​ของ​เขา​จะ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​เมือง​โม​ฟ; ต้น​ผัก​โหม​จะ​ขึ้น​ปกคลุม​เครื่อง​เคารพ​ที่​ทำ​ด้วย​เงิน​และ​ทอง​ของ​เขา, และ​ต้น​หนาม​จะ​งอก​ขึ้น​ใน​ที่​อาศัย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="7">วัน​ลงโทษ​นั้น​ก็​มา​ถึง​แล้ว, และ​วันที่​จะ​ทดแทน​ความผิด​บาป​ของ​เขา​ก็​มา​ถึง​แล้ว: ยิศ​รา​เอล​คงจะ​รู้เห็น; ผู้​พยากรณ์​กลาย​เป็น​คน​เขลา, และ​ผู้​ที่​มี​วิญญาณ​สถิต​ก็​กลาย​เป็นบ้า, เนื่องด้วย​ความ​ชั่ว​ของ​เจ้า​มาก​ยิ่ง​นัก, และ​ภัย​ก็​มี​มาก​ขึ้น;</verse>
				<verse number="8">ผู้​พยากรณ์​เป็น​คน​ยาม​ของ​พระเจ้า​สำหรับ​ดูแล​เอ็ฟ​รา​ยิม, แต่​หนทาง​ของ​ท่าน​มี​เครื่อง​ดัก​วาง​ไว้; ถึง​ใน​โบสถ์​ของ​พระเจ้า​ก็​ยิ่ง​มี​ผู้​ต่อสู้​ท่าน.</verse>
				<verse number="9">เขา​ซุ​ดล​ง​ไป​ใน​ความ​ชั่ว​เหมือน​อย่าง​ครั้ง​ฆิบ​อา​นั้น: พระองค์​จะ​ทรง​ระลึก​ถึง​ความผิด​บาป​ของ​เขา​และ​จะ​ทรง​ลงโทษ​เขา</verse>
				<verse number="10">“เรา​ได้​พบ​ยิศ​รา​เอล​เหมือน​พบ​ผล​องุ่น​ใน​ป่า; เรา​ได้​มองดู​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​เหมือน​มองดู​ผล​มะเดื่อ​เทศ​ผล​แรก​ที่​สุก​ใน​ฤดู​ของ​มัน: แต่​เขา​ได้​ไป​ยัง​บา​ละ​พะ​โอ​ระ, และ​ได้​ยอม​ตัว​บูชา​สิ่ง​ที่​น่า​บัดสี, จึง​ได้​กลาย​เป็น​คน​น่าเกลียดน่าชัง​เหมือน​สิ่ง​ที่​เขา​รัก​นั้น</verse>
				<verse number="11">ส่วน​เอ็ฟ​รา​ยิม​สง่า​ราศี​ของ​เขา​จะ​หนี​จาก​เขา​ไป​เหมือน​นก​บิน: จะ​ไม่​มี​การ​คลอด​การ​ตั้ง​ครรภ์​และ​การ​ปฏิสนธิ.</verse>
				<verse number="12">ถึงแม้ว่า​เขา​เลี้ยง​ลูก​ไว้​จน​โต​แล้ว, เรา​ก็​จะ​เอา​ไป​เสียจน​ไม่​เหลือ​สัก​คน​เดียว.</verse>
				<verse number="13">วิบัติ​แก่​เขา​จ​ริงๆ เมื่อ​เรา​จะ​ละ​จาก​เขา​ไป​เสีย. ตาม​ความเห็น​ของ​เรา, เขา​ได้​ตั้งอยู่ ณ สถานที่​เป็นสุข​สบาย​เหมือน​เมือง​ตุ​โร; แต่​เอ็ฟ​รา​ยิม​จะ​ต้อง​พา​บุตร​ไป​ให้​เขา​ฆ่า​เสีย.</verse>
				<verse number="14">โอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ให้​อะไร​แก่​เขา​ดี? โปรด​ให้​เขา​มี​ครรภ์​แท้ง​ลูก​และ​มี​นม​แห้ง​เถิด.</verse>
				<verse number="15">ความ​ชั่ว​ของ​เขา​ทุกอย่าง​ก็​ปรากฏ​อยู่​ที่​ฆี​ละ​ฆาล; เพราะ​ที่นั่น​เรา​ได้​ชัง​เขา: เนื่องด้วย​การ​ชั่ว​ที่​เขา​ประพฤติ​นั้น, เรา​จะ​ไล่​เขา​ออก​จาก​โบสถ์​ของ​เรา; เรา​จะ​ไม่​รัก​เขา​ต่อไป​อีก; เจ้านาย​ของ​เขา​เป็น​คน​กบฏ.</verse>
				<verse number="16">เอ็ฟ​รา​ยิม​ถูก​ทำลาย​เสียแล้ว, ราก​ของ​เขา​ก็​เหี่ยวแห้ง​ไป, เขา​จะ​ไม่​เกิด​ผล: แท้จริง​ถึงแม้ว่า​มี​ลูก, เรา​ก็​จะ​ทำลาย​ลูก​รัก​ที่​คลอด​จาก​ครรภ์​ของ​เขา​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ทรง​ทิ้ง​เขา​เสีย, เพราะ​เขา​มิได้​เชื่อฟัง​พระองค์; และ​เขา​จะ​เป็น​คน​ซัดเซ​พะเน​จร​ไป​ใน​นานา​ประเทศ.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">“เดิม​ยิศ​รา​เอล​เป็น​เถา​ที่​ขึ้น​อย่าง​ฟุ่มเฟือย​และ​เกิด​ผล​มาก: เขา​มี​ผล​มาก​เท่าไร​เขา​ก็​ก่อ​แท่น​บูชา​ให้​มาก​ขึ้น​เท่านั้น: แผ่น​ดิน​ของ​เขา​ยิ่ง​อุดม​มาก, เขา​ก็​ยิ่ง​ทำ​เสา​นมัสการ​ให้​ยิ่งยวด​ขึ้น.</verse>
				<verse number="2">เขา​เป็น​คน​สอง​ใจเสีย​แล้ว, บัดนี้​เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ปรับโทษ: พระองค์​จะ​ทรง​ทำลาย​แท่น​บูชา​ของ​เขา; พระองค์​จะ​ทรง​ผลาญ​เสา​นมัสการ​ของ​เขา​เสีย.</verse>
				<verse number="3">เขา​คงจะ​พูด​เป็นแน่​ว่า, ‘เมื่อ​เรา​มิได้​เกรงกลัว​พระ​ยะ​โฮ​วา, เรา​ก็​ไม่​ต้อง​มี​กษัตริย์, แต่​ถ้า​หาก​เรา​มี​กษัตริย์​จะ​ทำ​ประโยชน์​อะไร​ให้​กับ​พวกเรา?’</verse>
				<verse number="4">เขา​พูด​แต่​คำ​ที่​ไม่​มี​สาร; คำ​สาบาน​ของ​เขา​เป็น​คำ​อสัตย์; เขา​ก็​ยัง​ทำ​สัญญา​ไมตรี​กัน: เพราะเหตุนี้​การ​ปรับโทษ​คงจะ​งอก​ขึ้น​ดุจ​หญ้า​รก​ใน​รอย​ไถ​ที่​ทุ่งนา.</verse>
				<verse number="5">ชาว​ซะ​มา​เรีย​จะ​มี​ความ​กะ​วน​กะ​วาย​เนื่องด้วย​รูป​ลูก​โค​ที่​เบธ​อา​เว็น; ด้วยว่า​ประชาชน​ทั้ง​หลาย​จะ​พิลาป​เพราะ​รูป​นั้น, และ​ปุโรหิต​ซึ่ง​เคย​แสดง​ความยินดี​เพราะ​สง่า​ราศี​ของ​รูป​นั้น​จะ​พิลาป​ด้วย, เพราะ​รูป​นั้น​ถูก​ชิง​เอา​ไป​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="6">เขา​จะ​นำ​รูป​นั้น​ไป​ยัง​ประเทศ​อา​ซูเรีย​ถวาย​แก่​กษัตริย์​ยา​เรบ: เอ็ฟ​รา​ยิม​จะ​ได้​รับ​ความ​อัปยศ, และ​ยิศ​รา​เอล​จะ​รู้สึก​อดสู เพราะ​ความ​ที่​เขา​ได้​คิดอ่าน​จะ​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​ซะ​มา​เรีย​นั้น​กษัตริย์​ของ​เขา​ก็​ถูก​หัก​ทิ้ง​เสีย​ดุจ​กิ่งไม้​เล็กๆ ที่​ลอย​อยู่​บน​พื้นน้ำ.</verse>
				<verse number="8">สถาน​สูง​อัน​เป็น​ที่​เคารพ​ของ​อา​เว็น​ซึ่ง​นำ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​หลงผิด​ไป​นั้น​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย​เสีย​ด้วย; ต้น​หนาม​และ​กอ​เสี้ยน​จะ​งอก​ขึ้น​บน​แท่น​บูชา​ของ​เขา; และ​เขา​จะ​ร้องขอ​ต่อ​ภูเขา​ว่า, ‘จง​พัง​กลบ​เรา​เสีย.’ และ​ขอ​ต่อ​เนินเขา​ว่า, ‘จง​ตก​ทับ​เรา​ที​เถิด.’</verse>
				<verse number="9">“โอ! ยิศ​รา​เอล, เจ้า​ได้​ประพฤติ​ชั่ว​เรื่อย​มา​ตั้งแต่​คราว​ฆิบ​อา: ที่นั่น​เขา​ได้​ยืนยัน​ว่า​การ​สงคราม​จะ​ไม่​มา​ถึง​เขา​ที่​ฆิบ​อา.</verse>
				<verse number="10">นี่แหละ​เมื่อ​เป็น​ความ​ประสงค์​ของ​เราๆ ก็​จะ​ลงโทษ​แก่​เขา; ครั้น​เขา​เข้า​เทียม​แอก​กับ​ความ​ชั่ว​สอง​อย่าง​นั้น​ชน​ต่างชาติ​ก็​จะ​รวม​กัน​ต่อสู้​เขา.</verse>
				<verse number="11">เอ็ฟ​รา​ยิม​เป็น​โค​ตัวเมีย​ที่​ชำนาญ​และ​ชอบ​นวดข้าว; แต่​เรา​ได้​เทียม​แอก​ไว้​ที่​คอ​อัน​งาม​ของ​เขา: เรา​จะ​ให้​คน​ขึ้น​ขี่​เอ็ฟ​รา​ยิม; ยะฮูดาต้อง​ไถนา, ยา​โค​บ​ต้อง​ทำ​การ​คราด​สำหรับ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="12">“จง​พึง​หว่าน​ความ​ชอบธรรม​สำหรับ​ตนเอง, จง​พึง​เกี่ยว​เก็บ​ผล​แห่ง​ความ​ดี, จง​พึง​ไถ​ที่ดิน​ซึ่ง​ร้าง​อยู่, เพราะ​ถึง​เวลา​ที่​จะ​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​แล้ว, จนกว่า​พระองค์​จะ​เสด็จ​มา​หลั่ง​ผล​แห่ง​ความ​ชอบธรรม​ให้แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ไถ​ความ​ชั่ว​มา​แล้ว, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เกี่ยว​เก็บ​ความผิด​มา​แล้ว; ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​กิน​ผล​แห่ง​การ​มุสา​มา​แล้ว; เพราะ​เหตุ​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ไว้วางใจ​ใน​ทาง​ของ​ตน, และ​ใน​ผู้​ที่​เข้มแข็ง​จำนวน​มาก​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนั้น​การ​วุ่นวาย​จะ​เกิด​ขึ้น​ท่ามกลาง​ประชาชน​ของ​ท่าน, และ​ป้อม​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​จะ​ถูก​ทำลาย​เสีย, เหมือน​ที่​กษัตริย์​ซัล​มัน​ได้​ทำลาย​เมือง​เบธ​อา​ระ​เบล​ใน​วัน​สู้รบ​กัน​นั้น: มารดา​ก็​ถูก​ฟาด​ลง​จน​แหลก​ละเอียด​พร้อมกับ​ลูก​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="15">เบ็ธเอลจะ​กระทำ​เช่นนั้น​กับ​ทาน​ทั้ง​หลาย​เพราะ​เหตุ​ความ​ชั่ว​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​ของ​ท่าน. พอ​รุ่งเช้า​กษัตริย์​ของ​ยิศ​รา​เอล​จะ​ถูก​ผลาญ​เสียที​เดียว.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">“ครั้น​เมื่อ​ยิศ​รา​เอล​ยัง​เป็น​เด็ก​อยู่​เรา​ได้​รัก​เขา, และ​ได้​เรียก​เขา​ให้​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="2">แต่​ยิ่ง​เรียก​เท่าใด​เขา​ก็​ยิ่ง​ห่าง​ไป​เท่านั้น: เขา​ได้​ถวาย​สัก​การ​บูชา​แก่​พระ​บา​ละ​ทั้ง​หลาย​และ​ได้​เผา​เครื่อง​หอม​บูชา​รูป​เคารพ.</verse>
				<verse number="3">แต่​เรา​เป็น​ผู้​ที่​ได้​สอน​เอ็ฟ​รา​ยิม​ให้​เดิน; เรา​ได้​อุ้ม​เขา​ไว้, แต่​เขา​มิได้​ทราบ​ว่า​เรา​เป็น​ผู้​ที่​รักษา​เขา​ให้​หาย​เจ็บไข้.</verse>
				<verse number="4">เรา​ได้​จูง​เขา​ไป​ด้วย​เชือก​อัน​สม​กับ​มนุษย์, คือ​ใช้​สาย​แห่ง​ความ​รัก; เรา​ได้​กระทำ​แก่​เขา​ดุจ​ผู้​ได้​ยก​แอก​ออก​พ้น​จาก​ขากรรไตร, แล้ว​ยื่น​อาหาร​ให้​เขา​กิน</verse>
				<verse number="5">“แต่​เขา​จะ​ไม่​กลับ​ไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต; เจ้า​อา​ซูเรีย​จะ​เป็น​กษัตริย์​ของ​เขา, เพราะ​เขา​มิได้​ยอม​กลับ​มา​หา​เรา.</verse>
				<verse number="6">ดาพ​นั้น​จะ​ฟาด​ลง​ต้อง​เมือง​ของ​เขา, และ​จะ​ทำลาย​คน​อวดเก่ง​ของ​เขา, เพราะ​อุบาย​หลอกลวง​ที่​เขา​ใช้​นั้น.</verse>
				<verse number="7">พล​ไพร่​ของ​เรา​มี​นิสสัย​ชอบ​ละทิ้ง​เรา: และ​ถึงแม้ว่า​พวก​เหล่านั้น​จะ​ร้องขอ​ต่อ​ผู้​สถิต​ใน​ที่​สูงสุด, เขา​ก็​ไม่​อาจ​พยุง​ฐาน​ประชาชน​ชน​ได้</verse>
				<verse number="8">“โอ! เอ็ฟ​รา​ยิม, เรา​จะ​ปล่อย​ให้​เจ้า​ไป​เสีย​อย่างไร​ได้? โอ! ยิศ​รา​เอล​เรา​จะ​ละทิ้ง​เจ้า​เสีย​อย่างไร​ได้? เรา​จะ​ทำ​แก่​เจ้า​เหมือน​อัด​มา​อย่างไร​ได้? เรา​จะ​กระทำ​ให้​เจ้า​เป็น​เหมือน​เมือง​ซะ​โบ​อี​มอ​ย่าง​ไร​ได้? ใจ​ของ​เรา​ก็​เป็น​ป่วน​อยู่​ภายใน, และ​ความรู้สึก​เอ็นดู​ก็​กำลัง​เร่าร้อน​ขึ้น.</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ไม่​ลง​อาชญา​ตาม​ความ​พิ​โร​ธ​อัน​แรงกล้า​ของ​เรา, เรา​จะ​ไม่​ประหาร​เอ็ฟ​รา​ยิม​อีก, ด้วยว่า​เรา​เป็น​พระเจ้า, และ​มิใช่​เป็น​มนุษย์; เรา​เป็น​ผู้บริสุทธิ์​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า; และ​เรา​จะ​ไม่​มา​ผลาญ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">เขา​จะ​ติดตาม​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระองค์​จะ​เปล่ง​พระ​สุรเสียง​ดุจดัง​สิงห์โต​คำราม; พระองค์​จะ​เปล่ง​พระ​สุรเสียง, และ​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์​จะ​มา​จาก​ทิศตะวันตก​โดย​ความ​สะทกสะท้าน.</verse>
				<verse number="11">เขา​จะ​มา​ด้วย​ความ​ตกใจ​สะทกสะท้าน​ดุจ​นก​บิน​มา​จาก​อาย​ฆุบ​โต, และ​ดุจ​นกเขา​มา​จาก​อา​ซูเรีย; และ​เรา​จะ​ให้​เขา​อาศัย​ใน​บ้านเรือน​ของ​เขา; “เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ผู้​กล่าว​ดังนี้</verse>
				<verse number="12">“เอ็ฟ​รา​ยิม​กั้น​เรา​ไว้​รอบ​ด้วย​คำ​มุสา, และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​กั้น​เรา​ไว้​รอบ​ด้วย​ความ​ทุจ​จริต, แต่​ยะฮูดา​ยัง​อยู่​ใน​ความ​ปกครอง​ของ​พระเจ้า, และ​ยัง​สัตย์​ซื่อ​ต่อ​ผู้บริสุทธิ์.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">“เอ็ฟ​รา​ยิม​เลี้ยง​ชีพ​ด้วย​ลม, และ​ตาม​หา​ลม​ตะ​วัน​ออก; เขา​ทวี​การ​มุสา​และ​การ​เริด​ร้าง​ให้​มาก​ขึ้น; เขา​ทำ​มิตร​ไมตรี​กับ​อา​ซูเรีย, และ​ส่ง​น้ำมัน​ไป​อัง​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​มี​เรื่อง​กับ​ยะฮูดา​ด้วย​เหมือน​กัน, และ​จะ​ทรง​ลงโทษ​ยา​โค​บ​ตาม​ทาง​ประพฤติ​ของ​เขา; พระองค์​จะ​ทดแทน​เขา​ให้​สม​กับ​การ​กระทำ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="3">ใน​ครรภ์​เขา​ได้​จับ​ซ่น​เท้า​ของ​พี่, และ​เมื่อ​โต​ขึ้น​เป็น​ผู้ใหญ่​แล้ว​เขา​ได้​ปล้ำ​สู้​กับ​พระเจ้า;</verse>
				<verse number="4">แท้จริง​เขา​ได้​ปล้ำ​สู้​กับ​ทูต​สวรรค์​และ​มี​ชัย​ชะ​นะ: เขา​ได้​วิงวอน​ท่าน​ด้วย​น้ำตาไหล: เขา​ได้​พบ​พระองค์​ที่​เบ็ธเอล, และ​ที่นั่น​พระองค์​ได้​ตรัส​แก่​เขา,</verse>
				<verse number="5">คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย; พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​หันกลับ​ไป​หา​พระเจ้า​ของ​ท่าน: จง​ประพฤติ​ตาม​ความ​เมตตา​ปราณี​และ​ความ​ยุ​ต​ติ​ธรรม, และ​คอยท่า​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เสมอ</verse>
				<verse number="7">“เขา​ทำ​ตัว​เยี่ยง​พวก​คะ​นา​อัน; ใน​มือ​เขา​มี​ตราชู​ที่​ไม่​เที่ยงตรง; เขา​ชอบ​ฉ้อ​โถง.</verse>
				<verse number="8">แต่​เอ็ฟ​รา​ยิม​พูด​ว่า, ‘แท้จริง​ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​มั่งมี​มาก, ข้าพ​เจ้า​มี​ทรัพย์​สมบัติ​แล้ว; การ​กระทำ​ทั้งสิ้น​ของ​เขา​นั้น​ไม่​เป็น​ที่​จะ​แก้​ความผิด​บาป​ที่​เขา​ได้​กระทำ​ไป​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="9">แต่​เรา​คือ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ตั้งแต่​ครั้ง​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต; เรา​ยัง​จะ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อาศัย​ใน​กะ​โจม​ดุจดัง​ใน​เวลา​ที่​ถือ​เทศกาล​เลี้ยง​ใน​กะ​โจม​นั้น.</verse>
				<verse number="10">เรา​ได้​พูด​กับ​ผู้​พยากรณ์​ด้วย​เหมือน​กัน, และ​ได้​เกิด​มี​นิมิตต์​ทวี​มาก​ขึ้น; และ​โดย​ผู้​พยากรณ์​นั้น​เรา​ได้​ประทาน​เรื่อง​อุปมา​หลาย​อย่าง.</verse>
				<verse number="11">ฆี​ละ​อาด​เป็น​เมือง​ชั่ว​จ​ริงๆ; คนใน​เมือง​นั้น​ทุจ​จริต​ทั้งสิ้น; ที่​เมือง​ฆี​ละ​ฆาล​เขา​ถวาย​โค​เป็น​เครื่อง​สัก​การ​บูชา: แท้จริง​แท่น​บูชา​เขา​เป็น​เหมือน​กอง​ดิน​ที่​กอง​ไว้​ระหว่าง​รอย​ไถ​ใน​นา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="12">ยา​โค​บ​ได้​หนี​ไป​ยัง​ทุ่งนา​ของ​อะ​ราม, และ​ยิศ​รา​เอล​ได้​อาสา​ปรนนิบัติ​เพื่อ​จะ​ได้​ภรรยา, และ​เพราะ​เห็นแก่​ภรรยา​นั้น​เขา​ได้​ทำ​การ​เลี้ยง​สัตว์.</verse>
				<verse number="13">โดย​ผู้​พยากรณ์​คน​หนึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​นำ​พวก​ยิศ​รา​เอล​ขึ้น​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​โดย​ผู้​พยากรณ์​คน​หนึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​เลี้ยง​เขา​ไว้.</verse>
				<verse number="14">เอ็ฟ​รา​ยิม​ได้​ทำ​ให้​พระองค์​ทรง​พระ​พิ​โร​ธ​อย่างยิ่ง: เหตุ​ฉะนั้น​พระองค์​จะ​ให้​โลหิต​ที่​เขา​ทำ​ให้​ตก​นั้น​สะท้อน​มา​ถูก​ตัว​เขา​เอง, และ​ให้​ความ​อัปยศ​กลับ​ไป​ได้แก่​เขา​เอง.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">“เอ็ฟ​รา​ยิม​พูด​ขึ้น​เมื่อใด​ก็​ยัง​ให้​เกิด​ความ​เกรงกลัว​จน​ตัวสั่น; เขา​ยก​ตัว​ขึ้น​เป็นใหญ่​ใน​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล; แต่​เมื่อ​เขา​ได้​ทำ​ผิด​เกี่ยวกับ​พระ​บา​ละ​เขา​ก็​ตาย​เสีย.</verse>
				<verse number="2">และ​เดี๋ยวนี้​เขา​ยิ่ง​ทำบาป​มาก​ขึ้น, และ​ได้​ทำ​รูป​เคารพ​หล่อ​ด้วย​เงิน, คือ​รูป​ที่​ประดิษฐ์​ขึ้น​ตาม​ความคิด​ของ​เขา​เอง, ล้วน​เป็น​ฝีมือ​เอก​ของ​นายช่าง: และ​เขา​กล่าว​ถึง​รูป​เคารพ​นั้น​ว่า​ให้​มนุษย์​ที่​ถวาย​สัก​การ​บูชา​จุบ​รูป​โค​นั้น.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เหตุ​นั้น​เขา​จะ​เป็น​เหมือน​หมอก​ใน​เวลา​เช้า, และ​เหมือน​น้ำค้าง​ที่​ศูนย์​ไป​โดยเร็ว, เหมือน​แกลบ​ที่​ลม​กล้า​ได้​พัด​ให้​ปลิว​ไป​จาก​ลาน, และ​เหมือน​ควัน​ที่​ลอย​ออก​ไป​จาก​ปล่อง</verse>
				<verse number="4">“แต่​เรา​เป็น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ตั้งแต่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​มา; เจ้า​ก็​มิได้​รู้จัก​พระเจ้า​อื่น​นอกจาก​เรา, และ​นอกจาก​เรา​ก็​ไม่​มี​ผู้ช่วย​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="5">เรา​ได้​รู้จัก​คุ้นเคย​กับ​เขา​ใน​ป่า​ทราย​และ​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​กันดาร​น้ำ.</verse>
				<verse number="6">ใน​ที่​อุดม​เขา​ได้​กิน​อิ่ม; ครั้น​เขา​กิน​อิ่ม​แล้ว​ใจ​เขา​ก็​ทะนง​ตัว​ขึ้น: ดังนั้น​เขา​จึง​ได้​ละ​ลืม​เรา​เสีย.</verse>
				<verse number="7">เพราะ​เหตุ​นั้น​เรา​จะ​เป็น​ดุจดัง​สิงห์โต​ต่อ​เขา; เรา​จะ​ซุ่มซ่อน​สะกด​รอย​เขา​ดุจ​เสือ​ดาว;</verse>
				<verse number="8">แม่​หมี​ที่​ถูก​พราก​ลูก​ไป​แสดง​กิริยา​อย่างไร​เรา​ก็​จะ​เผชิญหน้า​เขา​ทั้ง​หลาย​ด้วย​อาการ​อย่าง​นั้น, และ​จะ​ฉีก​หัวใจ​ของ​เขา​ออก​มา; ที่นั่น​เรา​จะ​กิน​เขา​เสีย​ดุจ​สิงห์โต; สัตว์ป่า​จะ​กัด​ฉีก​เขา​เสีย</verse>
				<verse number="9">“โอ! ยิศ​รา​เอล, เรา​จะ​เป็น​ผู้ทำ​ลาย​เจ้า; ใคร​จะ​ช่วย​เจ้า​ได้?</verse>
				<verse number="10">เดี๋ยวนี้​กษัตริย์​ของ​เจ้า​อยู่​ที่ไหน, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ช่วย​เจ้า​ให้​รอด​ใน​เมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า? และ​เจ้านาย​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อยู่​ไหน, ซึ่ง​เจ้า​เคย​กล่าว​ว่า, ‘ให้​เรา​มี​กษัตริย์​และ​เจ้านาย​เถิด?’</verse>
				<verse number="11">โดย​ความ​โกรธ​เรา​ได้​ปล่อย​ให้​เจ้า​มี​กษัตริย์, แล้ว​โดย​ความ​กริ้ว​เรา​ได้​เอา​กษัตริย์​นั้น​ไป​เสีย.</verse>
				<verse number="12">ความผิด​ของ​เอ็ฟ​รา​ยิม​ผนวก​รวม​รัด​ไว้​แล้ว: ความ​บาป​ของ​เขา​ก​ได้​สะสม​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="13">เขา​จะ​รู้สึก​ความ​ปวดร้าว​เช่น​หญิง​ที่​กำ​ลัง​จะ​คลอด: เขา​เป็น​เหมือน​บุตร​ที​โฉด​ชั่ว, เพราะ​เขา​ไม่​ควร​จะ​รอ​อยู่​ใน​ช่องคลอด​นั้น.</verse>
				<verse number="14">จะ​ให้​เรา​ไถ่​เขา​ออก​จาก​เอื้อม​มือ​แห่ง​หลุม​ฝังศพ​หรือ? จะ​ให้​เรา​ไถ่​เขา​ออก​จาก​อำนาจ​แห่ง​ความ​ตาย​หรือ? โอ! ความ​ตาย​ภัยพิบัติ​ของ​เจ้า​อยู่​ที่ไหน? โอ! หลุม​ฝังศพ, ความ​พินาศ​ของ​เจ้า​อยู่​ที่ไหน? จะ​ไม่​มี​วัน​ให้​รา​เปลี่ยนใจ​อีก​เลย</verse>
				<verse number="15">“ถึงแม้ว่า​เขา​เกิด​ผล​มาก​ท่ามกลาง​พี่น้อง​ของ​เขา, แต่​ลม​ตะวันออก​จะ​พัด​มา, คือ​ลม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​พัด​มา​จาก​ป่า​ทราย; และ​ตาน้ำ​ของ​เขา​จะ​เหือดหาย​ไป, และ​น้ำพุ​ของ​เขา​จะ​แห้ง​ไป; ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา​และ​เครื่อง​ภาชนะ​อัน​มี​ค่า​ของ​เขา​ทุกอย่าง​จะ​ถูก​ริบ​เอา​ไป​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="16">ซะ​มา​เรีย​จะ​ต้อง​ทน​รับโทษ​ของ​ตน; เพราะว่า​เขา​ได้​คิด​กบฏ​ต่อ​พระเจ้า​ของ​เขา; เขา​จะ​ถูก​ดาพ​ฟัน​ล้ม​ลง; ลูกอ่อน​ของ​เขา​จะ​ถูก​ฟาด​ลง​จน​แหลก​ละเอียด, และ​หญิง​มี​ครรภ์​จะ​ถูก​ผ่า​ท้อง.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">โอ! ยิศ​รา​เอล, จง​กลับ​มา​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, ด้วยว่า​ท่าน​ได้​พลาด​ล้ม​ลง​ไป​ก็​เพราะ​ความผิด​ของ​ท่าน​เอง.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ท่าน​หันกลับ​มา​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา​จง​นำ​คำ​วิงวอน​มา​ด้วย: คือ​จง​ทูล​พระองค์​ว่า, “ขอ​โปรด​ทรง​ยก​ความผิด​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้งหมด, และ​โปรด​ทรง​รับ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ด้วย​พระ​กรุณา; ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​นำ​ผล​แห่ง​ริมฝีปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​มา​เป็น​สัก​การ​บูชา​ต่าง​โค.</verse>
				<verse number="3">อา​ซูเรีย​ไม่​สามารถ​จะ​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​รอด; ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​ขี่ม้า​ออก​รบ, และ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​กล่าว​แก่​สิ่ง​ที่​มือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอง​ได้​ทำ​ขึ้น​อีก​ว่า, ‘​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย,’ เพราะ​ผู้​ไร้​บิดา​มารดา​ย่อม​ได้​พบ​ความ​เมตตา​ใน​พระองค์.”</verse>
				<verse number="4">“เรา​จะ​ช่วย​รักษา​ให้​เขา​หาย​จาก​การ​หลง​เจิ่น​ของ​เขา, และ​เรา​จะ​รัก​เขา​อย่าง​เต็มใจ; เพราะ​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​ผ่านพ้น​เขา​ไป​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​เป็น​เหมือน​น้ำค้าง​โปรย​ลง​มา​บน​ยิศ​รา​เอล; เขา​จะ​เบิกบาน​ออก​ดุจ​ดอกไม้, และ​หยั่ง​ราก​เหมือน​ภูเขา​ละ​บา​โน​น.</verse>
				<verse number="6">กิ่ง​ของ​เขา​จะ​แผ่​สาขา​ออก​ไป, ความ​สวยงาม​ของ​เขา​จะ​เป็น​เหมือน​ต้น​มะกอก​เทศ, และ​เขา​จะ​มี​กลิ่น​หอม​ดุจ​กลิ่น​ที่​ภูเขา​ละ​บา​โน​น.</verse>
				<verse number="7">ผู้​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ร่ม​ของ​พระองค์​จะ​กลับ​มา​อีก; เขา​จะ​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใหม่​เหมือน​ต้น​ข้าว, และ​ผลิ​ดอก​ดุจ​เถา​องุ่น, ซึ่ง​มี​กลิ่น​หอม​ดุจดัง​น้ำ​องุ่น​แห่ง​ภูเขา​ละ​บา​โน​น.</verse>
				<verse number="8">เอ็ฟ​รา​ยิม​จะ​กล่าว​ว่า, เรา​จะ​ต้องการ​รูป​เคารพ​ทำไม​อีก​เล่า? เรา​ได้​ตอบ​คำ​ของ​เขา​แล้ว, และ​จะ​พิทักษ์​รักษา​เขา: เรา​เป็น​เหมือน​ต้นสน​ที่​เขียว​สด; ท่าน​ก็​จะ​ได้​ผล​จาก​เรา.”</verse>
				<verse number="9">ผู้​มี​ปัญญา​ทั้ง​เข้าใจ​ใน​เรื่อง​เหล่านี้​เถิด; ผู้​ที่​เฉลียวฉลาด, จง​รู้จัก​เรื่อง​เหล่านี้​เถิด; ด้วยว่า​ทาง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ทาง​ที่​ถูกต้อง, และ​ผู้​ชอบธรรม​ก็​จะ​เดิน​ไป​ใน​ทาง​นั้น; แต่​ผู้​จะ​ที่​ทำ​ผิด​หาก​จะ​เข้า​ไป​เดิน​ใน​ทาง​นั้น​ก็​จะ​สะดุด​ล้ม​ลง</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="29">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่มา​ถึง​โยเอล​บุตร​พะธูเอล​มี​ดังนี้: ท่าน​ผู้เฒ่า​ทั้ง​หลาย​จง​ฟัง​ข้อความ​นี้, ประชาชน​ทั้ง​หลาย​จง​เงี่ยหู​ฟัง; ใน​สมัย​ของ​ท่าน​เอง​หรือ​ใน​สมัย​แห่ง​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน, เหตุการณ์​เช่นนี้​ได้​เคย​มี​หรือ? จง​เล่า​บอก​ให้​บุตร​ของ​ท่าน​ฟัง, และ​จง​ให้​บุตร​เล่า​บอก​ให้​บุตร​ของ​เขา​ฟัง​อีก​ต่อ​หนึ่ง, และ​ให้​บุตร​ของ​เขา​เล่า​บอก​ให้​บุตร​ของ​เขา​ฟัง​ตาม​ลำดับ​ชั่ว​อายุ​ต่อๆ ไป. คือ​สิ่ง​ซึ่ง​ตั๊กแตน​ตัวอ่อน​ได้​กิน​เหลือ, ตั๊กแตน​ที่​เริ่ม​สอน​บิน​ได้​มา​กิน, และ​สิ่ง​ซึ่ง​ฝูง​ตั๊กแตน​ที่​เริ่ม​สอน​บิน​ได้​กิน​เหลือ, มี​ฝูง​ตั๊กแตน​อื่น​อีก​มา​กิน; และ​สิ่ง​ซึ่ง​ฝูง​ตั๊กแตน​นี้​กิน​เหลือ​ก็​มี​ฝูง​ตั๊กแตน​อื่น​มา​กิน​เสีย​ทั้งสิ้น นัก​มึน​เมา​จง​ตื่น​ขึ้น​และ​คร่ำ​ครวญ; นัก​ดื่ม​เหล้าองุ่น​เก่ง​จง​โหยหวน, ด้วยว่า​เหล้าองุ่น​หวาน​ปาก​ได้​ถูก​กัน​ไป​เสีย​จาก​ปาก​ของ​เจ้า​แล้ว. เพราะ​เหตุ​ว่า​มี​พล​เมือง​ประเทศ​หนึ่ง​ได้​บุกรุก​เข้า​มา​ยัง​ประเทศ​ของ​เรา​แล้ว; มัน​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​และ​มากมาย​เหลือ​ที่​จะ​นับ​ได้; ฟัน​ของ​มัน​ดุจ​ฟัน​สิงห์โต, และ​กราม​ของ​มัน​ดุจ​กราม​สิงห์โต​ตัวเมีย. มัน​ได้​ทำลาย​เถา​องุ่น​ของ​เรา​เสีย, และ​ได้​ลอก​เปลือก​ต้น​มะเดื่อ​ของ​เรา​ออก​เสีย; มัน​ได้​ลอก​เปลือก​ออก​จน​เกลี้ยง​และ​ร่วงหล่น​ไป​หมด; กิ่งก้าน​ก็​ดู​ขาว​โพลง จง​พิลาป​ร้องไห้​เช่น​อย่าง​นางสาว​ที่​สวม​เสื้อผ้า​เนื้อ​หยาบ​เพราะ​โศกเศร้า​อาลัย​ถึง​คู่หมั้น​หนุ่ม​ที่​ตาย​ไป. เครื่องบูชา​ธัญญาหาร​และ​เครื่องบูชา​ดื่ม​ก็​ถูก​บั่นทอน​เสีย​จาก​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ปุโรหิต​ผู้​ปรนนิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​เศร้า​สลดใจ. นา​ก็​ร้าง, แผ่น​ดิน​ก็​เศร้า​สลด; เพราะ​ธัญญาหาร​ได้​ถูก​ทำลาย​เสีย, น้ำ​องุ่น​ใหม่​ก็​เหือดแห้ง​ไป, และ​น้ำมัน​ก็​ทรุดโทรม​ขาด​ไป. ชาวนา​ก็​ท้อใจ, และ​ชาวสวน​องุ่น​ก็​คร่ำ​ครวญ, เนื่องด้วย​ข้าวสาลี​และ​ลูกเดือย; เพราะ​เหตุ​ว่า​พืชผล​อัน​ควร​ได้​เกี่ยว​ใน​นา​ก็​พินาศ​เสียแล้ว. เถา​องุ่น​ก็​เหี่ยวแห้ง, และ​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​ก็​ทรุดโทรม​ไป; ต้น​ทับทิม​และ​ต้น​อินทผลัม​และ​ต้น​แอ​ปเปิล, แม้ว่า​สรรพ​ต้นไม้​ใน​ทุ่ง​ก็​เหี่ยวแห้ง​ไป: ความยินดี​ก็​เลื่อน​ไป​จาก​มนุษย์​โลก. ท่าน​ปุโรหิต​ทั้ง​หลาย​เอ๋ย, จง​คลุม​ตัว​ด้วย​ผ้า​เนื้อ​หยาบ​และ​พิลาป​ร่ำไร, เหล่า​ผู้​ปรนนิบัติ​ที่​แท่น​เอ่ย​จง​ร้องไห้; มา​เถอะ​ท่าน​ผู้​ปรนนิบัติ​พระเจ้า​จง​นอน​คลุม​ตัว​ด้วย​ผ้า​เนื้อ​หยาบ​ตลอด​คืน; ด้วยว่า​เครื่องบูชา​ธัญญาหาร​และ​เครื่องบูชา​ดื่มได้​ถูก​กัน​ไม่​ให้​มา​ถึง​โบสถ์​แห่ง​พระเจ้า​ของ​ท่าน. จง​ถือ​พิธี​อด​อาหาร,จง​กำหนด​เวลา​ประชุม​สงบ​ใจ​นมัสการ, จง​เรียก​ผู้เฒ่า​และ​บรรดา​ชน​ประเทศ​ให้​เข้า​มา​ประชุม​ที่​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​จง​วิงวอน​ขอ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา น่า​สังเวช​เมื่อ​คิดถึง​วัน​นั้น! เพราะว่า​วัน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​จวน​จะ​ถึง​อยู่​แล้ว, และ​จะ​มา​เหมือน​อย่าง​ความ​พินาศ​อัน​มา​จาก​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์. การ​กีดกัน​อาหาร​ออก​ไป​เสีย​นั้น​ประจักษ์แจ้ง​ต่อหน้า​เรา​แล้ว​มิใช่​หรือ? และ​ความ​ชื่นชมยินดี​ก็​ศูนย์​จาก​โบสถ์​พระเจ้า​ของ​เรา​เช่นเดียวกัน​มิใช่​หรือ? พืช​ต่างๆ ก็​เปื่อยเน่า​เสีย​ใต้ดิน, ยุ้ง​ก็​ว่างเปล่า, ฉาง​ก็​ชำรุด​พัง​ลง; เพราะว่า​เมล็ดข้าว​ก็​ลีบ​แห้ง​ไป. สัตว์​เดียรัจฉาน​ก็​ร้อง​คราง, ฝูง​วัว​ก็​ยืน​โซ​จับ​กลุ่ม, เพราะว่า​มัน​ไม่​มี​หญ้า​จะ​กิน; ฝูง​แกะ​ก็​กำ​ลัง​จะ​พินาศ​ไป. โอ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​วิงวอน​ร้องขอ​ต่อ​พระองค์; เหตุ​ว่า​ทุ่งหญ้า​แห่ง​ที่ราบสูง​ถูก​ไหม​เสีย​หมด​แล้ว, และ​เปลวไฟ​ได้​ไหม้​ต้นไม้​ใน​ทุ่งนา​เสีย​สิ้น. แม้​สัตว์​เดียรัจฉาน​ใน​ป่า​ก็​หอบ​กระหาย​หา​พระองค์; เพราะ​เหตุ​ว่า​ธาร​ว่า​แห้ง​เสียแล้ว, และ​ทุ่งหญ้า​แห่ง​ที่ราบสูง​ถูก​ไหม้​เสีย​หมด​แล้ว</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ผู้เฒ่า​ทั้ง​หลาย​จง​ฟัง​ข้อความ​นี้, ประชาชน​ทั้ง​หลาย​จง​เงี่ยหู​ฟัง; ใน​สมัย​ของ​ท่าน​เอง​หรือ​ใน​สมัย​แห่ง​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน, เหตุการณ์​เช่นนี้​ได้​เคย​มี​หรือ?</verse>
				<verse number="3">จง​เล่า​บอก​ให้​บุตร​ของ​ท่าน​ฟัง, และ​จง​ให้​บุตร​เล่า​บอก​ให้​บุตร​ของ​เขา​ฟัง​อีก​ต่อ​หนึ่ง, และ​ให้​บุตร​ของ​เขา​เล่า​บอก​ให้​บุตร​ของ​เขา​ฟัง​ตาม​ลำดับ​ชั่ว​อายุ​ต่อๆ ไป.</verse>
				<verse number="4">คือ​สิ่ง​ซึ่ง​ตั๊กแตน​ตัวอ่อน​ได้​กิน​เหลือ, ตั๊กแตน​ที่​เริ่ม​สอน​บิน​ได้​มา​กิน, และ​สิ่ง​ซึ่ง​ฝูง​ตั๊กแตน​ที่​เริ่ม​สอน​บิน​ได้​กิน​เหลือ, มี​ฝูง​ตั๊กแตน​อื่น​อีก​มา​กิน; และ​สิ่ง​ซึ่ง​ฝูง​ตั๊กแตน​นี้​กิน​เหลือ​ก็​มี​ฝูง​ตั๊กแตน​อื่น​มา​กิน​เสีย​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="5">นัก​มึน​เมา​จง​ตื่น​ขึ้น​และ​คร่ำ​ครวญ; นัก​ดื่ม​เหล้าองุ่น​เก่ง​จง​โหยหวน, ด้วยว่า​เหล้าองุ่น​หวาน​ปาก​ได้​ถูก​กัน​ไป​เสีย​จาก​ปาก​ของ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เหตุ​ว่า​มี​พล​เมือง​ประเทศ​หนึ่ง​ได้​บุกรุก​เข้า​มา​ยัง​ประเทศ​ของ​เรา​แล้ว; มัน​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​และ​มากมาย​เหลือ​ที่​จะ​นับ​ได้; ฟัน​ของ​มัน​ดุจ​ฟัน​สิงห์โต, และ​กราม​ของ​มัน​ดุจ​กราม​สิงห์โต​ตัวเมีย.</verse>
				<verse number="7">มัน​ได้​ทำลาย​เถา​องุ่น​ของ​เรา​เสีย, และ​ได้​ลอก​เปลือก​ต้น​มะเดื่อ​ของ​เรา​ออก​เสีย; มัน​ได้​ลอก​เปลือก​ออก​จน​เกลี้ยง​และ​ร่วงหล่น​ไป​หมด; กิ่งก้าน​ก็​ดู​ขาว​โพลง</verse>
				<verse number="8">จง​พิลาป​ร้องไห้​เช่น​อย่าง​นางสาว​ที่​สวม​เสื้อผ้า​เนื้อ​หยาบ​เพราะ​โศกเศร้า​อาลัย​ถึง​คู่หมั้น​หนุ่ม​ที่​ตาย​ไป.</verse>
				<verse number="9">เครื่องบูชา​ธัญญาหาร​และ​เครื่องบูชา​ดื่ม​ก็​ถูก​บั่นทอน​เสีย​จาก​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ปุโรหิต​ผู้​ปรนนิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​เศร้า​สลดใจ.</verse>
				<verse number="10">นา​ก็​ร้าง, แผ่น​ดิน​ก็​เศร้า​สลด; เพราะ​ธัญญาหาร​ได้​ถูก​ทำลาย​เสีย, น้ำ​องุ่น​ใหม่​ก็​เหือดแห้ง​ไป, และ​น้ำมัน​ก็​ทรุดโทรม​ขาด​ไป.</verse>
				<verse number="11">ชาวนา​ก็​ท้อใจ, และ​ชาวสวน​องุ่น​ก็​คร่ำ​ครวญ, เนื่องด้วย​ข้าวสาลี​และ​ลูกเดือย; เพราะ​เหตุ​ว่า​พืชผล​อัน​ควร​ได้​เกี่ยว​ใน​นา​ก็​พินาศ​เสียแล้ว.</verse>
				<verse number="12">เถา​องุ่น​ก็​เหี่ยวแห้ง, และ​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​ก็​ทรุดโทรม​ไป; ต้น​ทับทิม​และ​ต้น​อินทผลัม​และ​ต้น​แอ​ปเปิล, แม้ว่า​สรรพ​ต้นไม้​ใน​ทุ่ง​ก็​เหี่ยวแห้ง​ไป: ความยินดี​ก็​เลื่อน​ไป​จาก​มนุษย์​โลก.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ปุโรหิต​ทั้ง​หลาย​เอ๋ย, จง​คลุม​ตัว​ด้วย​ผ้า​เนื้อ​หยาบ​และ​พิลาป​ร่ำไร, เหล่า​ผู้​ปรนนิบัติ​ที่​แท่น​เอ่ย​จง​ร้องไห้; มา​เถอะ​ท่าน​ผู้​ปรนนิบัติ​พระเจ้า​จง​นอน​คลุม​ตัว​ด้วย​ผ้า​เนื้อ​หยาบ​ตลอด​คืน; ด้วยว่า​เครื่องบูชา​ธัญญาหาร​และ​เครื่องบูชา​ดื่มได้​ถูก​กัน​ไม่​ให้​มา​ถึง​โบสถ์​แห่ง​พระเจ้า​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="14">จง​ถือ​พิธี​อด​อาหาร,จง​กำหนด​เวลา​ประชุม​สงบ​ใจ​นมัสการ, จง​เรียก​ผู้เฒ่า​และ​บรรดา​ชน​ประเทศ​ให้​เข้า​มา​ประชุม​ที่​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​จง​วิงวอน​ขอ​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="15">น่า​สังเวช​เมื่อ​คิดถึง​วัน​นั้น! เพราะว่า​วัน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​จวน​จะ​ถึง​อยู่​แล้ว, และ​จะ​มา​เหมือน​อย่าง​ความ​พินาศ​อัน​มา​จาก​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์.</verse>
				<verse number="16">การ​กีดกัน​อาหาร​ออก​ไป​เสีย​นั้น​ประจักษ์แจ้ง​ต่อหน้า​เรา​แล้ว​มิใช่​หรือ? และ​ความ​ชื่นชมยินดี​ก็​ศูนย์​จาก​โบสถ์​พระเจ้า​ของ​เรา​เช่นเดียวกัน​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="17">พืช​ต่างๆ ก็​เปื่อยเน่า​เสีย​ใต้ดิน, ยุ้ง​ก็​ว่างเปล่า, ฉาง​ก็​ชำรุด​พัง​ลง; เพราะว่า​เมล็ดข้าว​ก็​ลีบ​แห้ง​ไป.</verse>
				<verse number="18">สัตว์​เดียรัจฉาน​ก็​ร้อง​คราง, ฝูง​วัว​ก็​ยืน​โซ​จับ​กลุ่ม, เพราะว่า​มัน​ไม่​มี​หญ้า​จะ​กิน; ฝูง​แกะ​ก็​กำ​ลัง​จะ​พินาศ​ไป.</verse>
				<verse number="19">โอ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​วิงวอน​ร้องขอ​ต่อ​พระองค์; เหตุ​ว่า​ทุ่งหญ้า​แห่ง​ที่ราบสูง​ถูก​ไหม​เสีย​หมด​แล้ว, และ​เปลวไฟ​ได้​ไหม้​ต้นไม้​ใน​ทุ่งนา​เสีย​สิ้น.</verse>
				<verse number="20">แม้​สัตว์​เดียรัจฉาน​ใน​ป่า​ก็​หอบ​กระหาย​หา​พระองค์; เพราะ​เหตุ​ว่า​ธาร​ว่า​แห้ง​เสียแล้ว, และ​ทุ่งหญ้า​แห่ง​ที่ราบสูง​ถูก​ไหม้​เสีย​หมด​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">จง​เป่าแตร​ที่​ภูเขา​ซี​โอน, และ​ส่ง​อา​ญัติ​สัญญา​บอก​อันตราย​ที่​ภูเขา​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา; ให้​บรรดา​ชน​ประเทศ​ตื่นเต้น​สะทกสะท้าน;</verse>
				<verse number="2">ด้วยว่า​วัน​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​กำ​ลัง​มา​และ​จวน​จะ​ถึง​อยู่​แล้ว; คือ​เป็น​วัน​ซึ่ง​มี​ความ​มืดมัว, เป็น​วัน​ซึ่ง​มี​เมฆ​และ​ความ​มืด​ทบ​แผ่​กว้าง​ออก​ไป มี​อาการ​คล้าย​แสงสว่าง​ใน​เวลา​รุ่งเช้า​แผ่​ทั่ว​ภูเขา; จะ​มี​พล​โยธา​อัน​มี​จำนวน​เหลือ​ที่​จะ​นับ​ประมาณ​ได้​และ​เข้มแข็ง, ซึ่ง​ไม่​เคย​มี​เช่นนี้​แต่​โบราณ​มา, และ​ต่อไป​ภาย​หน้า​ก็​จะ​ไม่​มี​เช่นนี้​อีก​ตลอด​หลาย​ชั่วอายุคน.</verse>
				<verse number="3">จะ​เป็น​เหมือน​เปลวไฟ​ลุกลาม​ไป​ข้างหน้า​พวก​มัน, ส่วน​ข้างหลัง​พวก​มัน​นั้น จะ​เป็น​เหมือน​เปลวไฟ​ไหม้​คุ​อยู่; ข้างหน้า​พวก​มัน​แผ่น​ดิน​เป็น​เหมือน​สวน​เอ​เดน, แต่​ข้างหลัง​พวก​มัน​เป็น​ดุจ​ป่า​เปลี่ยว​อัน​ร้าง​เปล่า; และ​ไม่​มี​อะไร​จะ​รอด​พัน​จาก​พวก​มัน​ไป​ได้</verse>
				<verse number="4">รูปร่าง​ของ​พวก​มัน​เหมือน​ม้า, และ​พวก​มัน​วิ่ง​ห้อ​เหมือน​ม้า​สงคราม.</verse>
				<verse number="5">เสียง​กะ​โจน​ของ​พวก​มัน​เหมือน​รถ​รบ​อัน​กะ​โจน​อยู่​บน​ยอด​ภูเขา, เหมือน​เสียง​เปลวไฟ​ที่​กำลัง​ไหม้​ซังข้าว, และ​เหมือน​เสียง​กองทัพ​ใหญ่​กำลัง​เข้า​ประ​จัน​บาน​กัน.</verse>
				<verse number="6">ขณะ​พวก​มัน​ออก​มา​ประ​เชิญ​หน้า, ประชาชน​ต่าง​ก็​กระสับกระส่าย​เป็นทุกข์, ต่าง​ก็​มี​หน้าตา​ซีด​สลด​ไป.</verse>
				<verse number="7">พวก​มัน​วิ่ง​เหมือน​ชายฉกรรจ์; พวก​มัน​ปีนป่าย​กำแพง​เหมือน​พล​ชำนาญ​ศึก: พวก​มัน​เดิน​กระบวน​เป็น​ระเบียบ​ไม่​เสีย​แถว.</verse>
				<verse number="8">ไม่​มี​ใคร​ใน​พวก​มัน​รุน​กันและกัน, ต่าง​ก็​เดิน​ตาม​ช่องทาง​ของ​มัน​เอง; พวก​มัน​ฝ่า​อาวุธ​ต่างๆ, และ​มิได้​ย่อท้อ​ถอยหลัง.</verse>
				<verse number="9">มัน​ต​รู​กัน​เข้า​ไป​ใน​เมือง; มัน​วิ่ง​ไป​บน​กำแพง; มัน​ปีน​ขึ้น​ไป​บน​เรือน; มัน​เข้า​ไป​ทาง​หน้าต่าง​เยี่ยง​ขะ​โม​ย.</verse>
				<verse number="10">เนื่องด้วย​พวก​มัน​แผ่น​ดิน​ก็​หวั่นไหว​และ​ท้อง​ฟ้า​ก​สะเทือน​สะท้าน; ดวงอาทิตย์​และ​ดวงจันทร์​ก็​มืด​ไป, และ​ดวง​ดาว​ก็​อับ​แสง.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เปล่ง​พระ​สุรเสียง​ไป​ข้างหน้า​กองทัพ​ของ​พระองค์; ค่าย​ของ​พระองค์​นั้น​ใหญ่โต; เพราะ​พระองค์​ผู้​บัญชา​นั้น​ทรง​เดชานุภาพ; และ​วัน​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​เป็น​วัน​ใหญ่​ยิ่ง​และ​น่า​เกรงขาม​นัก; ใคร​เล่า​อาจ​ทน​ได้?</verse>
				<verse number="12">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “ถึงกระนั้น​ก็ดี, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​หันกลับ​มา​หา​เรา​เดี๋ยวนี้​ด้วย​ความ​สมัคร​เต็มใจ, และ​ด้วย​การ​ถือ​พิธี​อด​อาหาร​ด้วย​การ​คร่ำ​ครวญ และ​และ​ด้วย​การ​เศร้าโศก,” จง​ฉีก​ใจ​มิใช่​ฉีก​เสื้อผ้า, แล้ว​จง​หันกลับ​มา​หา​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน;</verse>
				<verse number="13">ด้วยว่า​พระองค์​ทรง​พระ​กรุณา​และ​เมตตา, ทรง​อดกลั้น​พระ​พิ​โร​ธ​ไว้​ได้​ช้านาน, ทรง​พระ​กรุณาธิคุณ​เหลือล้น​และ​ทรง​เปลี่ยน​พระทัย​ไม่​ลงโทษ​ใคร.</verse>
				<verse number="14">ใคร​จะ​ทราบ​ได้​เล่า​ว่า, ชะรอย​พระองค์​จะ​กลับ​เปลี่ยน​พระทัย, แล้ว​จะ​อำนวยพร​ให้​สมบูรณ์, จน​จะ​กลับ​มี​เครื่องบูชา​ธัญญาหาร​และ​เครื่องบูชา​ดื่ม​สำหรับ​ถวาย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​อีก</verse>
				<verse number="15">จง​เป่าแตร​ที่​ภูเขา​ซี​โอน, จง​ถือ​พิธี​อด​อาหาร, จง​กำหนด​เวลา​ประชุม​สงบ​ใจ​นมัสการ.</verse>
				<verse number="16">จง​รวบรวม​ประชาชน​และ​กำหนด​เวลา​ให้​เขา​ประชุม​กัน​ทั้งคน​แก่เฒ่า​กับ​เด็ก​และ​ทารก​ที่​ยัง​ไม่​ได้​หย่านม, ให้​เจ้าบ่าว​ออก​มา​จาก​ที่​อาศัย​ของ​ตน, และ​ให้​เจ้าสาว​ออก​มา​จาก​ที่พัก​พิเศษ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="17">ให้​เหล่า​ปุโรหิต​คือ​ผู้​ปรนนิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​คร่ำ​ครวญ​ระหว่าง​เฉลียง​กับ​แท่น, และ​ให้​เขา​ทูล​ว่า, “โอ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​พระองค์​ทรง​กรุณา​อย่า​ให้​พล​ไพร่​ซึ่ง​เป็น​มฤ​ดก​ของ​พระองค์​ได้​รับ​ความ​อับอาย​โดย​ถูก​ชน​ต่างชาติ​เหยียดหยาม​ด้วย​ถาม​เป็น​คำกล่าว​ว่า ‘​พระเจ้า​ของ​เขา​อยู่​ที่ไหน​’ ”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็ได้​ทรง​ฝักใฝ่​ต่อ​แผ่น​ดิน​ของ​พระองค์, และ​ทรง​เมตตา​แก่​พล​ไพร่​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="19">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ตอบ​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ว่า; “นี่​แน่ะ​เรา​จะ​ประทาน​ธัญญาหาร​และ​น้ำ​องุ่น​ใหม่​และ​น้ำมัน​ให้แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จน​จะ​เป็น​ที่​พอใจ​แก่​เจ้า; และ​เรา​จะ​ไม่​ให้​เจ้า​รับ​ความ​อับอาย​ต่อ​นานาชาติ.</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​กำจัด​ศัตรู​ซึ่ง​มา​จาก​ทิศเหนือ​ให้​ไกล​ไป​จาก​พวก​เจ้า, และ​จะ​ไล่​ศัตรู​นั้น​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​กันดาร​และ​เปล่าเปลี่ยว; ทัพ​หน้า​นั้น​จะ​ไล่​ให้​ไป​ตกใน​ทะเล​ฝ่าย​ตะวันออก, และ​ทัพ​หลัง​นั้น​จะ​ไล่​ให้​ไป​ตกใน​ทะเล​ตะวันตก; และ​ถึงแม้ว่า​ศัตรู​ได้​ทำ​อันตราย​ใหญ่โต​มา​แล้ว, บัดนี้​ก็​เป็น​แต่​กลิ่น​เหม็น​พลุ่ง​ขึ้น​มา, และ​ส่ง​กลิ่น​เหม็น​คลื่นเหียน​ตาม​ขึ้น​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="21">“โอ​ประเทศ, อย่า​วิตก​เลย; จง​มี​ความยินดี​และ​ชื่นบาน; เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​กระทำ​การ​ใหญ่​ยิ่ง​แล้ว.</verse>
				<verse number="22">โอ​สัตว์​เดียรัจฉาน​ใน​ทุ่งนา, อย่า​กลัว​เลย; ด้วยว่า​ทุ่งหญ้า​ใน​ป่าดง​กลับ​เขียว​ชะ​อุ่ม​ขึ้น​แล้ว, และ​ต้นไม้​ทั้ง​หลาย​ต่าง​ก็​ออก​ผล, คือ​ต้น​มะเดื่อ​เทศ และ​เถา​องุ่น​ต่าง​ก็​กำลัง​ออก​ผล.</verse>
				<verse number="23">โอ​ชาว​ซี​โอน, ฉะนั้น​จง​ชื่นชมยินดี​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า; เพราะว่า​พระองค์​ได้​ประทาน​ฝน​ต้น​ฤดู​อย่าง​เต็ม​ขนาด, พระองค์​บันดาล​ให้​ฝน​ตกลง​มา​สำหรับ​เจ้า,</verse>
				<verse number="24">คือ​ฝน​ต้น​ฤดู​และ​ปลาย​ฤดู​ดุจ​กาล​ก่อน. ลาน​นวดข้าว​จะ​เต็มไปด้วย​ข้าวสาลี, และ​ถัง​ทั้ง​หลาย​ก็​จะ​เต็ม​ล้น​ไป​ด้วย​น้ำ​องุ่น​ใหม่​และ​น้ำมัน.</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​ยัง​ให้​เกิด​ผล​ทดแทน​สำหรับ​ปี​เหล่านั้น​ที่​ตั๊กแตน​ชะ​นิด​ต่างๆ ซึ่ง​เป็น​ทัพ​ใหญ่​ของ​เรา​ที่​เรา​ได้​ใช้​มา​ยัง​พวก​เจ้า​ให้​กิน​เสีย.</verse>
				<verse number="26">ฝ่าย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รับประทาน​บริบูรณ์​และ​อิ่มหนำ, และ​จะ​สรรเสริญ​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ผู้​ได้​ทรง​กระทำ​การ​อัศจรรย์​ต่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย; และ​พล​ไพร่​ของ​เรา​จะ​ไม่​ได้​รับ​ความ​อับอาย​ต่อไป​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="27">เจ้า​ก็​จะ​รู้​ว่า​เรา​สถิต​อยู่​ท่ามกลาง​ชาว​ยิศ​รา​เอล, และ​เรา​คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า, และ​ไม่​มี​พระเจ้า​อื่น; และ​พล​ไพร่​ของ​เรา​จะ​ไม่​ได้​รับ​ความ​อับอาย​ต่อไป​อีก​เลย​”</verse>
				<verse number="28">“และ​ภายหลัง​เรา​จะ​หลั่ง​พระ​วิญญาณ​ของ​เรา​ลง​มา​บน​มนุษย์​ทั้งปวง; และ​บุ​ตรา​บุตรี​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กล่าว​คำพยากรณ์, และ​คนแก่​ของ​พวก​เจ้า​ฝัน​เห็น, และ​คน​หนุ่ม​ของ​พวก​เจ้า​จะ​เห็น​นิมิตต์:</verse>
				<verse number="29">ใน​คราว​นั้น​เรา​จะ​หลั่ง​พระ​วิญญาณ​ของ​เรา​มา​บน​ทา​สา​ทา​สี.</verse>
				<verse number="30">เรา​จะ​สำแดง​การ​อัศจรรย์​ใน​ท้อง​ฟ้า​และ​บน​พื้น​โลก, คือ​เป็น​เลือด, ไฟ, และ​ควัน​พลุ่ง​ขึ้น​เป็น​ลำ.</verse>
				<verse number="31">ดวงอาทิตย์​จะ​กลับ​มืด​ไป, และ​ดวงจันทร์​ก็​จะ​กลับ​เป็น​เลือด​ก่อน​ที่​วัน​ใหญ่​ยิ่ง​อัน​น่ากลัว​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​มา​ถึง.</verse>
				<verse number="32">และ​จะ​เป็น​เช่นนี้, คือ​ทุกคน​ที่​ออก​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​รอด; เหตุ​ว่า​ใน​ภูเขา​ซี​โอน​และ​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​จะ​มี​ผู้​หนีพ้น​ภัย​ได้.” ตาม​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​แล้ว, และ​ใน​พวก​คน​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​ก็​จะ​มี​ผู้​เหล่านั้น​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เรียก​ไว้​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">“ด้วยว่า​ใน​กาล​วัน​นั้น, เมื่อ​เรา​จะ​นำ​ความ​สมบูรณ์​มา​คืน​ให้​ยะฮูดา​และ​ยะ​รู​ซา​เล็ม;</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​รวบรวม​นานา​ประเทศ​พา​เขา​ลง​ไป​ยัง​หุบเขา​แห่ง​การ​พิพากษา, และ​เรา​จะ​พิพากษา​เขา​ที่นั่น, เนื่องด้วย​พล​ไพร่​ของ​เรา​และ​ยิศ​รา​เอล​ผู้​เป็น​มฤ​ดก​ของ​เรา, ที่​เขา​ได้​ทำ​ให้​กระจัดกระจาย​ไป​ยิ่ง​นานา​ประเทศ:</verse>
				<verse number="3">เขา​ได้​แบ่ง​แผ่น​ดิน​ของ​เรา​ออก​ปัน​กัน, และ​ได้​แบ่ง​ปัน​พล​ไพร่​ของ​เรา​ด้วย​วิธี​จับ​ฉลาก, คือ​ได้​ขาย​เด็กชาย​เพื่อ​เอา​เงิน​ไป​เสีย​ให้แก่​หญิง​โสเภณี, และ​ขาย​เด็กหญิง​เพื่อ​เอา​เงิน​มา​ซื้อ​เหล้าองุ่น​ดื่ม.</verse>
				<verse number="4">โอ​ตุ​โร​และ​ซี​โดน, เจ้า​มี​คุณค่า​อะไร​แก่​เรา​นัก​หรือ? และ​เจ้า​อา​ณาเขตต์ฟะเลเซ็ธ, เจ้า​จะ​ทำ​การ​แก้แค้น​ต่อ​เรา​หรือ? ถ้า​เจ้า​จะ​คิด​แก้แค้น​ต่อ​เราๆ จะ​บันดาล​ให้การ​แก้แค้น​ของ​เจ้า​นั้น​ไป​ตก​บน​ศีรษะ​ของ​เจ้า​เอง​โดยเร็ว​พลัน.</verse>
				<verse number="5">โดย​ที่​เจ้า​ได้​เอา​เงินทอง​ของ​เรา​ไป​เสีย, และ​ได้​ขน​เอา​ของ​ประเสริฐ​อัน​มี​คำ​ของ​เรา​ไป​เก็บ​ไว้​ใน​โบสถ์​ของ​เจ้า,</verse>
				<verse number="6">และ​ได้​ชาย​ลูกหลาน​ของ​ยะฮูดา​และ​ลูกหลาน​ของ​ยะ​รู​ซา​เลม​ให้แก่​ชน​ชาว​เฮ​เลน, เพื่อ​เจ้า​จะ​กำจัด​เขา​ไป​เสีย​ให้​ไกล​จาก​อา​ณาเขตต์​ของ​เขา;</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​เรา​ก็​จะ​ปลุกใจ​ให้​เขา​ตื่นเต้น​ออก​มา​จาก​ที่​ซึ่ง​เจ้า​ได้​ขาย​เขา​ไว้​นั้น, และ​จะ​บันดาล​ให้การ​แก้แค้น​ของ​เจ้า​นั้น​กลับ​ตกลง​บน​ศีรษะ​ของ​เจ้า​เอง;</verse>
				<verse number="8">และ​เรา​จะ​ขาย​ลูกชาย​หญิง​ของ​เจ้า​ให้​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​ชน​ชาว​ยะฮูดา, และ​เขา​จะ​ขาย​ต่อไป​ยัง​ชาว​เซ​บา, คือ​ประเทศ​ที่อยู่​ไกล​สุด​หล้า.” ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="9">จง​ประกาศ​ข้อความ​นี้​ให้​นานา​ประเทศ​รู้​ทั่ว​กัน​เถอะ: คือ​ให้​เตรียม​ตัว​ทำ​พิธี​เข้า​สงคราม; ให้​ปลุกใจ​ชายฉกรรจ์; ให้​ระดม​พลทหาร​เข้า​หมู่​เข้า​กอง.</verse>
				<verse number="10">จง​ตี​เหล็ก​ผา​น​แปลง​เป็น​ดาบ, และ​ตี​เหล็ก​ขอ​แปลง​เป็น​ทวน: จง​ให้​คน​อ่อนแอ​กล่าว​ว่า, “ฉัน​ก็​เป็น​คน​แข็งแรง​มาก.”</verse>
				<verse number="11">บรรดา​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​ล้อมรอบ, จง​เร่ง​มา​ประชุม​กัน​เถอะ: โอ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ให้​ผู้​เข้มแข็ง​ของ​พระองค์​ลง​มา​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="12">ให้​นานา​ประเทศ​พา​กัน​ตื่นเต้น, และ​มา​ยัง​หุบเขา​แห่ง​การ​พิพากษา; ด้วยว่า​ใน​ที่นั่น​เรา​จะ​นั่ง​พิพากษา​บรรดา​ชาวนา​นา​ประเทศ​ที่อยู่​ล้อมรอบ.</verse>
				<verse number="13">พืช​ซึ่ง​ควร​จะ​เกี่ยว​ก็​สุก​แล้ว: จง​เอา​เคียว​สอด​เข้า​ไป; มา​เถอะ, จง​ลง​ไป​ย่ำ, ด้วยว่า​เครื่อง​หีบ​น้ำ​องุ่น​เต็ม​อยู่​แล้ว. และ​ถัง​รอง​น้ำ​องุ่น​ก็​เต็ม​ล้น; เพราะว่า​ความ​ชั่วร้าย​ของ​เขา​มี​มากมาย​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="14">มหาชน​มากมาย​หลั่งไหล​เข้า​มา​ยง​หุบเขา​แห่ง​การ​พิพากษา; ด้วยว่า​วัน​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใกล้​จะ​ถึง​หุบเขา​แห่ง​การ​พิพากษา​แล้ว.</verse>
				<verse number="15">ดวงอาทิตย์​และ​ดวงจันทร์​ก็​มืด​ไป, และ​ดาว​ทั้ง​หลาย​ก็​อับ​แสง.</verse>
				<verse number="16">และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​แผด​พระ​สุรเสียง​จาก​ซี​โอน, และ​จะ​ทรง​เปล่ง​เสียง​จาก​ยะ​รู​ซา​เลม; และ​ท้อง​ฟ้า​และ​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​หวั่นไหว; แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เป็น​ที่พำนัก​แห่ง​พล​ไพร่​ของ​พระองค์, เป็น​ป้อม​สำหรับ​เชื้อ​วงค์ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="17">“ดังนั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​สำนึก​ว่า​เรา​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า, ผู้​สถิต​อยู่​ใน​ซี​โอน​ซึ่ง​เป็น​ภูเขา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา; เมื่อนั้น​ยะ​รู​ซา​เลม​จะ​ได้​เป็น​ที่​ศักดิ์สิทธิ์, และ​ไม่​มี​คนต่างด้าว​ผ่าน​เข้า​ไป​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="18">และ​อยู่​มา​ใน​กาล​วัน​นั้น​น้ำ​องุ่น​อัน​หวาน​จะ​หยด​ลง​มา​จาก​ภูเขา, และ​น้ำนม​จะ​ไหลหลั่ง​แต่​เนินเขา, และ​น้ำ​จะ​ไหล​ไป​ใน​ลำธาร​ตลอด​ทั่ว​ประเทศ​ยะฮูดา; และ​น้ำ​ที่​จะ​ผุด​ขึ้น​มา​จาก​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​จะ​ไหล​ไป​เลี้ยง​หุบเขา​ซิ​ติ​ม.</verse>
				<verse number="19">อาย​ฆุบ​โต​จะ​ร้าง​ไป, และ​อะ​โดม​ก็​จะ​ร้าง​ไป​เหมือน​ป่า​กันดาร, เนื่องด้วย​การ​เคี่ยวเข็ญ​ชน​ชาว​ยะฮูดา, เพราะว่า​เขา​ได้​ประหาร​ผู้​ที่​หา​ผิด​มิได้​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="20">แต่​แผ่น​ยะฮูดา​จะ​มี​คน​อาศัย​อยู่​เป็นนิตย์, และ​ยะ​รู​ซา​เลม​ก็​จะ​มี​ผู้อาศัย​อยู่​สืบ​ชั่ว​อายุ​ต่อๆ กับ​ไป.</verse>
				<verse number="21">และ​โลหิต​ของ​เขา​ที่​เรา​ไม่​ถือ​ว่า​ปราศ​จาก​โทษ​นั้น, เดี๋ยวนี้​เรา​จะ​คือ​ว่า​ปราศ​จาก​โทษ​แล้ว.” เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​สถิต​อยู่​ใน​ซี​โอน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="30">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">คำ​ทั้ง​หลาย​แห่ง​อา​โม​ศ​ผู้​อยู่​ใน​พวก​เลี้ยง​สัตว์​ใน​เมือง​ธะ​โค​อา, ที่​ท่าน​นิมิตต์​เห็นด้วย​ยิศ​รา​เอล, ใน​วัน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​แผ่น​ดิน​อุ​ซี​ยา​ผู้​เป็น​กษัตริย์​ยะฮูดา, แล​ใน​วัน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​แผ่น​ดิน​ยา​รา​บะ​อา​ม, ผู้​บุตร​โย​อา​ศ​เป็น​กษัตริย์​ยิศ​รา​เอล​ก่อน​แผ่น​ดินไหว​สอง​ปี​นั้น.</verse>
				<verse number="2">แล​ท่าน​ว่า พระ​ยะ​โฮ​วา​แผด​สำเนียง​มา​แต่​ซี​โอน, แล​เปล่ง​วาจา​มา​แต่​ยะ​รู​ซา​เลม, แล้ว​ที่​อาศัย​ของ​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ทั้งปวง​ก็​โศกเศร้า, แล​ยอด​ภูเขา​คา​ระ​เม็ล​จะ​เหี่ยว​สลด​ไป.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​การ​ผิด​แห่ง​เมือง​ดาเมเซ็ค​สาม​ครั้ง, และ​สี่​ครั้ง​เรา​จะ​ไม่​กลับ​ซึ่ง​อาชญา​โทษ​แห่ง​เมือง​นั้น, ด้วย​เขา​ได้​นวด​ละ​อาด​ดุจ​นวดข้าว​ด้วย​เครื่องจักร.</verse>
				<verse number="4">แล​เรา​จะ​ยัง​ให้​ไฟ​ติด​ใน​เรือน​ฮะ​ซา​เอล, แล​ไฟ​นั้น​จะ​สังหาร​วัง​ทั้ง​หลาย​ของ​เบน​ฮะ​ดัด.</verse>
				<verse number="5">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​หัก​ดาน​ประตูเมือง​ดาเมเซ็ค, แล​จะ​ตัด​ชีวิต​แห่ง​ชาว​หุบเขา​อา​เร็น, แล​ผู้​ที่​ธาร​พระ​กร​จาก​เบธเอ​เดน,แล​ชาว​ซุเรีย​จะ​ต้อง​ไป​เป็น​ชะ​เลย​ใน​คี​รา.</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​การ​ผิด​แห่ง​เมือง​ดา​ซา​สาม​ครั้ง, แล​สี่​ครั้ง​เรา​จะ​ไม่​กลับ​ซึ่ง​อาชญา​โทษ​แห่ง​เมือง​นั้น, ด้วย​เขา​ได้​กวาด​เอา​ไป​สิ้นเชิง, เพื่อ​จะ​มอบ​แก่​อะ​โดม​เป็น​ชะ​เลย.</verse>
				<verse number="7">แล​เรา​จะ​ยัง​ไฟ​ให้​เกิด​ใน​กำแพง​ฆา​ซา​แล​ไฟ​นั้น​จะ​ผลาญ​บรรดา​ราชวัง​แห่ง​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="8">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​ตัด​ชีวิต​แห่ง​ชาว​อัศ​โดด​และ​ผู้​ที่​ถือ​ธาร​พระ​กร​จาก​เมือง​อัศ​คะ​โลน, แล​จะ​ยัง​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​ให้​กลับ​เหนือ​เมือง​เอค​โร​น, แล​ชาว​ฟะเลเซ็ธ​ที่​เหลือ​จะ​ถึง​ซึ่ง​พินาศ.</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​การ​ผิด​แห่ง​เมือง​ตุ​โร​สาม​ครั้ง, แล​สี่​ครั้ง​เรา​จะ​ไม่​กลับ​ซึ่ง​อาชญา​โทษ​แห่ง​เมือง​นั้น, ด้วย​เขา​ได้​มอบ​ให้แก่​อะ​โดม​เป็น​ชะ​เลย​ทั้งสิ้น, แล​มิได้​ระลึก​ถึง​ความ​ไมตรี​แห่ง​พี่น้อง​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">แล​เรา​จะ​ยัง​ไฟ​ให้​เกิด​ใน​กำแพง​เมือง​ตุ​โร, แล​ไฟ​นั้น​จะ​ผลาญ​บรรดา​ราชวัง​แห่ง​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​การ​ผิด​แห่ง​เมือง​อะ​โดม​สาม​ครั้ง, แล​สี่​ครั้ง​เรา​จะ​ไม่​กลับ​ซึ่ง​อาชญา​โทษ​แห่ง​เมือง​นั้น, ด้วย​เขา​ขับไล่​น้อง​ของ​ตัว​ด้วย​กะ​บี่, แล​ข่ม​ดับ​ความ​เมตตา​ของ​ตัว​เสีย, แล​ความ​โกรธ​ของ​เขา​ก็​ฉีก​เอา​เป็นนิตย์, แล​ยัง​โทษ​ให้​มี​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="12">แล​เรา​จะ​ยัง​ไฟ​ให้​ติด​ใน​เมือง​เธ​มาน, แล​ไฟ​นั้น​จะ​ผลาญ​บรรดา​ราชวัง​แห่ง​เมือง​บัศ​รา.</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​ความผิด​ของ​บุตรี​ทั้ง​หลาย​แห่ง​อำ​โม​น​สาม​ครั้ง, แล​สำหรับ​ครั้ง​ที่​สี่​เรา​จะ​ไม่​กลับ​ซึ่ง​อาชญา​โทษ​แห่ง​เมือง​นั้น, ด้วย​เขา​ได้​ผ่า​ท้อง​หญิง​มี​ครรภ์​ใน​เมือง​ฆี​ละ​อาด, เพื่อ​จะ​ขยาย​เขตต์​แดน​ของ​เขา​ให้​กว้างขวาง​ออก​ไป.</verse>
				<verse number="14">แล​เรา​จะ​ก่อ​ไฟ​บน​กำแพง​เมือง​รา​บา, แล​ไฟ​นั้น​จะ​ผลาญ​บรรดา​ราชวัง​แห่ง​เมือง​นั้น, ด้วย​สำเนียง​โห่ร้อง​ใน​วัน​แห่ง​การ​ศึก, ด้วย​พายุ​ใน​วันที่​มี​พายุ.</verse>
				<verse number="15">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, แล​กษัตริย์​ของ​เขา​จะ​ต้อง​ไป​เป็น​ชะ​เลย​รวม​ทั้ง​เขา​แล​เสนาบดี​ของ​เขา​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​การ​ผิด​แห่ง​เมือง​โม​อาบ​สาม​ครั้ง, แล​สี่​ครั้ง​เรา​จะ​ไม่​กลับ​ซึ่ง​อาชญา​โทษ​แห่ง​เมือง​นั้น, ด้วย​เขา​ได้​เผา​กะ​ดู​ก​ของ​กษัตริย์​อะ​โดม​ให้​เป็น​ปูน.</verse>
				<verse number="2">แล​เรา​จะ​ยัง​ไฟ​ให้​บังเกิด​เหนือ​โม​อาบ, แล​ไฟ​นั้น​จะ​ผลาญ​บรรดา​ราชวัง​คี​รี​โยด, แล​โม​อาบ​จะ​ตาย​ด้วย​สำเนียง​เอิกเกริก, แล​เสียง​โห่ร้อง​แล​ด้วย​เสียง​แตร.</verse>
				<verse number="3">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​ตัด​ชีวิต​ของ​ผู้ตัดสิน​ออก​ไป​ให้​พ้น​จาก​ใจ​เมือง​นั้น, เจ้านาย​เสนาบดี​แห่ง​เมือง​นั้น, เรา​จะ​ประหาร​เสีย​พร้อมกับ​ตัว​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เพราะ​การ​ผิด​แห่ง​เมือง​ยะฮูดา​สาม​ครั้ง, แล​สี่​ครั้ง​เรา​จะ​ไม่​กลับ​ซึ่ง​อาชญา​โทษ​แห่ง​เมือง​นั้น, ด้วย​เขา​ได้​ดูหมิ่น​กฎหมาย​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​มิได้​รักษา​บัญญัติ​ของ​พระองค์, แล​พระ​อัน​เทียม​เท็จ​ที่​บิดา​ของ​เขา​ได้​ดำเนิน​ตาม​พระ​นั้น, ได้​ยัง​เขา​ให้​หลง.</verse>
				<verse number="5">แล​เรา​จะ​ยัง​ไฟ​ให้​เกิด​ใน​ประเทศ​ยะฮูดา, แล​ไฟ​นั้น​จะ​ผลาญ​บรรดา​ราชวัง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัดัง​นี้​ว่า, เพราะ​การ​ผิด​แห่ง​ประเทศ​ยิศ​รา​เอล​สาม​ครั้ง, และ​สี่​ครั้ง​เรา​จะ​ไม่​กลับ​ซึ่ง​อาชญา​โทษ​แห่ง​เมือง​นั้น, ด้วย​เขา​ได้​ขาย​คน​ชอบธรรม​เพราะ​เห็นแก่​เงิน, แล​คนจน​เพราะ​เห็นแก่​รองเท้า​คู่​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="7">เขา​หา​ผงคลี​ดิน​ที่อยู่​เหนือ​ศีรษะ​คนจนๆ เหนื่อยหอบ​แล​ผู้​ที่​มี​ความ​ทุกข์, เขา​ทำ​ให้​หลง​เสีย​จาก​ทาง, ทั้ง​ลูก​แล​บิดา​ของ​เขา​ไป​ยัง​ที่​หญิงสาว​ผู้​เดียว, เพื่อ​จะ​ยัง​พระ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา​ให้​เป็น​ที่​ดูหมิ่น.</verse>
				<verse number="8">แล​เขา​นอน​ใกล้​แท่น​ทั้งปวง​บน​ผ้า​ที่​รับ​จำนำ​ไว้, แล​เขา​กิน​น้ำ​องุ่น​แห่ง​ผู้​ที่​ต้อง​ปรับ​ไหม​ใน​เรือน​พระ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="9">แล​เรา​ได้​ประหาร​พวก​อะ​โมรี​ตรงหน้า​เขา, ที่​มี​รูปร่าง​สูง​ดัง​สัณฐาน​ต้นสน, แล​ที่​มี​กำลัง​ดัง​ต้น​โอ​ค, เรา​ได้​ประหาร​ผล​ของ​มัน​ที่อยู่​เบื้องบน, แล​ราก​ของ​มัน​ที่อยู่​ภายใต้.</verse>
				<verse number="10">แล​เป็น​เรา​ที่​ได้​พา​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ขึ้น​มา​แต่​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, แล​ได้​นำหน้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มา​ใน​ป่า​ดอน​สิ้น​สี่​สิบ​ปี, เพื่อ​จะ​ได้​แผ่น​ดิน​อะ​โมรี​เป็น​มฤ​ดก.</verse>
				<verse number="11">แล​เรา​ได้​ยก​บุตร​ของ​ท่าน​ให้​เป็น​ผู้​พยากรณ์​บ้าง, แล​ชายหนุ่ม​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ให้​เป็น​นา​ซา​เร็ธ​บ้าง, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, โอ้​บุตร​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย, มิได้​เป็น​ดังนี้​หรือ.</verse>
				<verse number="12">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ให้​พวก​นา​ซา​เร็ธ​กิน​น้ำ​องุ่น, แล​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​สั่ง​ผู้​พยากรณ์​ว่า​อย่า​พ​ยา​กร.</verse>
				<verse number="13">นี่​แน่ะ, เรา​จะ​กด​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ลง, ดัง​เกวียน​ที่​เต็ม​ด้วย​ฟ่อน​ข้าว,</verse>
				<verse number="14">แล​ที่พึ่ง​จะ​แคล้วคลาด​จาก​ผู้​มี​ฝีเท้า​เร็ว, แล​ผู้​มี​แรง​จะ​มิได้​ชู​กำลัง​ของ​ตัว, แล​ผู้​มี​กำ​ลัง​จะ​มิได้​ทำ​ตัว​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="15">แล​ผู้​ถือ​กระสุน​จะ​มิได้​ยืน, แล​ผู้​ฝีเท้า​เร็ว​จะ​มิได้​รอด, แล​ผู้​ที่​ขี่ม้า​จะ​มิได้​ทำ​ตัว​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, ผู้​ที่​มี​ใจกล้า​ใน​พวก​คน​มี​กำ​ลัง​จะ​หนี​ไป​โดย​ตัวเปล่า​ใน​วัน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">โอ้​บุตร​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย, จง​ฟัง​คำ​นี้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ด้วย​ท่าน​ทั้ง​หลาย, แล​ด้วย​ครอบครัว​ซึ่ง​เรา​ได้​พา​ขึ้น​มา​แต่​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​นั้น​ว่า,</verse>
				<verse number="2">แต่​บรรดา​ครอบครัว​ทั้ง​หลาย​แห่ง​แผ่น​ดิน​เรา​ได้​รู้จัก​แต่​ท่าน​พวก​เดียว, เหตุ​ฉะนี้​เรา​จะ​ลงโทษ​แก่​ท่าน​เพราะ​ความ​ชั่ว​ทั้งปวง​แห่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="3">ทั้ง​สอง​จะ​ดำเนิน​ด้วย​กัน, ถ้า​เขา​ทั้ง​สอง​ไม่​พร้อมใจ​กัน​จะ​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="4">สิงห์โต​จะ​แผดเสียง​ใน​ป่า​ดัง​เมื่อ​ไม่​มี​เหยื่อ​หรือ? ถ้า​จะ​มิได้​จับ​สิ่งใด​สิงห์โต​หนุ่ม​จะ​ร้อง​ออก​มา​แต่​ถ้ำ​ของ​มัน​หรือ?</verse>
				<verse number="5">ใน​บ่วง​บน​ดิน​ถ้า​ไม่​มี​คัน​แร้ว​สำหรับ​ดัก​นกๆ จะ​ติด​หรือ? คัน​แร้ว​จะ​วัด​ขึ้น​จาก​ดิน​เมื่อ​ไม่​ติด​สิ่งใด​หรือ?</verse>
				<verse number="6">เขา​จะ​เป่าแตร​ใน​เมือง​แล​พล​ไพร่​จะ​ไม่​ตกใจ​หรือ? จะ​มี​ภัย​ใน​เมือง​แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​มิได้​กระทำ​หรือ?</verse>
				<verse number="7">แท้จริง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มิได้​ทำ​สิ่งใด​เว้นแต่​พระองค์​สำแดง​แก่​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์, คือ​ผู้​พยากรณ์​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ดำริ​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="8">สิงห์โต​แผดเสียง​แล้ว​จะ​มี​ผู้ใด​ที่​ไม่​กลัว​หรือ? พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ตรัส​จะ​มี​ผู้ใด​ที่​จะ​ไม่​พยากรณ์​หรือ?</verse>
				<verse number="9">ท่าน​จง​ประกาศ​ใน บรรดา​ราชวัง​ใน​อัศ​โดด, แล​ใน​บรรดา​ราชวัง​ใน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต, แล​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ประชุม​กัน​บน​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​ซะ​มา​เรีย, แล​จง​พิจารณา​ดู​โกลาหล​อัน​ใหญ่​ทั้ง​หลาย​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​นั้น, แล​การ​ข่มขี่​ทั้ง​หลาย​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="10">แล​พระ​ยะโฮวา​ตรัส​ว่า, ผู้​ที่​สร้างสม​การ​ร้าย​แล​การ​ปล้น​ใน​วัง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​มิได้​รู้จัก​ประพฤติ​ตาม​ตรง.</verse>
				<verse number="11">ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, จะ​มี​ศัตรู​ล้อมรอบ​แผ่น​ดิน​เมือง​นั้น, แล​เขา​จะ​เอา​กำลัง​ของ​ท่าน​ไป​จาก​ท่าน, แล​ราชวัง​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​จะ​เป็น​ที่​ปล้น,</verse>
				<verse number="12">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ดุจ​คน​เลี้ยง​แกะ​ชิง​หู​แล​เขา​ทั้ง​สอง​จาก​ปาก​สิงห์โต​ดังนั้น, แล​บุตร​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ทั้ง​หลาย​ผู้​นั่ง​อยู่​มุม​ที่​นอน​ใน​เมือง​ซะ​มา​เรีย, แล​ใน​เก้าอี้นอน​ใน​เมือง​ดาเมเซ็ค​จะ​เป็น​ที่​ชิง.</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ผู้​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ตรัส​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ฟัง​แล​เป็น​พะ​ยาน​แก่​เรือน​ของ​ยา​โคบ.</verse>
				<verse number="14">ว่า​ใน​วันที่​เรา​จะ​ลง​พระราช​อาชญา​ซึ่ง​ความผิด​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​เหนือ​เขา, แล​เรา​ก็​จะ​ลง​พระราช​อาชญา​แก่​แท่น​ทั้งปวง​แห่ง​เมือง​เบ็ธเอล, แล​จะ​ต้อง​ตัด​เขา​ทั้ง​สี่​ที่​ใน​มุม​แท่น​นั้น​เสีย, แล​เขา​นั้น​จะ​ตก​ถึง​ดิน.</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, แล​เรา​จะ​ตี​เรือน​สำหรับ​ฤดู​หนาว, แล​เรือน​สำหรับ​ฤดู​ร้อน, แล​เรือน​งา​ก็​จะ​ฉิบหาย, แล​เรือน​ใหญ่​ทั้ง​หลาย​ก็​จะ​ศูนย์​สิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">โค​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​บา​ซาน​ที่อยู่​ใน​ภูเขา​แห่ง​เมือง​ซะ​มา​เรีย​ซึ่ง​ข่มขี่​คนจน, และ​เบียด​เบียฬ​คน​เข็ญใจ​ที่​ว่า​แก่​นาย​ของ​ตน​ว่า, จง​นำมา​เพื่อ​เรา​จะ​ดื่ม.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ฟัง​คำ​นี้, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ปฏิญาณ​ความ​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​ว่า, นี่​แน่ะ​วัน​ทั้ง​หลาย​จะ​มา​ถึง​ท่าน​ทั้งปวง, แล​พระองค์​จะ​นำ​ท่าน​ไป​ด้วย​ขอ​แล​พงศ์พันธุ์​ท่าน​ด้วย​เบ็ด.</verse>
				<verse number="3">แล​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ออก​ไป​ตาม​ช่อง​กำแพง​ซึ่ง​ตรงหน้า​ของ​ตน​ทุกคน, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, ท่าน​จะ​ต้อง​เป็น​ที่​ทิ้ง​เสีย​นอก​พระราช​วัง.</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​มา​ถึง​เบ็ธเอล​แล​ทำ​ผิด​ให้​ความผิด​ของ​ท่าน​ทวี​ขึ้น​ที่​ฆี​ละ​ฆาล, จง​นำ​เครื่องบูชา​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มา​ทุกเวลา​เช้า, แล​นำ​สิบ​ลด​ของ​ท่าน​มา​ใน​สาม​ปี.</verse>
				<verse number="5">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, โอ้​บุตร​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ทั้ง​หลาย​เอ๋ย, ท่าน​จง​ถวาย​เครื่องบูชา​ด้วย​มี​เชื้อ​อนุโมทนา​คุณ, จง​ป่าวประกาศ​แก่​ชน​ทั้งปวง​ให้​บูชา​ตาม​ปรารถนา​ของ​เขา, เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ชอบใจ​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="6">อนึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, แล​เรา​ได้​ให้​ท่าน​ขัดสน​ด้วย​ขนม​ทั่ว​ทุก​ตำบล​ของ​ท่าน,แล​เรา​ได้​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​ฟัน​สะอาด​ใน​เมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน, ถึงกระนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิได้​กลับ​มา​หา​เรา.</verse>
				<verse number="7">แล​เรา​ได้​ปิดบัง​ฝน​ไว้​มิ​ให้​ตกใน​สาม​เดือน​ก่อน​ฤดู​เกี่ยว​ข้าว, และ​ทำ​ให้​ฝน​ตกใน​เมือง​เดียว, แต่​ใน​เมือง​อื่น​เรา​จะ​มิได้​ให้​ตก, ส่วนหนึ่ง​ได้​รับ​ฝน​แล​ส่วน​ที่​มิได้​รับ​ฝน​ก็​เหี่ยว​ไป.</verse>
				<verse number="8">แล​สอง​เมือง​สาม​เมือง​เที่ยว​ไป​ยัง​เมือง​หนึ่ง​เพื่อ​จะ​กิน​น้ำ​แต่​กิน​มิได้​อิ่ม, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, ถึงกระนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​มิได้​กลับ​มา​หา​เรา.</verse>
				<verse number="9">เรา​ได้​ประหาร​ท่าน​ด้วย​ทำ​ให้​ผล​เหี่ยว​และ​ลีบ​ไป​เป็น​อัน​มาก, สวน​แล​สวน​องุ่น​แล​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​แล​ต้น​เอ​ลาย​โอน​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​จักจั่น​ก็​กิน​เสีย, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, ถึงกระนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​มิได้​กลับ​มา​หา​เรา.</verse>
				<verse number="10">เรา​ยัง​โรค​ห่า​ให้​มี​ใน​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เหมือน​อย่าง​โรค​ห่า​ที่​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, เรา​ได้​ประหาร​คน​หนุ่ม​ของ​ท่าน​ด้วย​กะ​บี่, แล​ได้​นำ​ม้า​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ไป​เสีย​จาก​ท่าน, แล​เรา​ได้​ทำ​กลิ่น​อัน​เหม็น​ใน​ค่าย​ของ​ท่าน​ให้​มา​ถึง​จมูก​ท่าน, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, ถึงกระนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิได้​กลับ​มา​หา​เรา.</verse>
				<verse number="11">ใน​พวก​ท่าน​เรา​ได้​ทำลาย​เสีย​บ้าง, ดุจ​พระเจ้า​ได้​ทำลาย​เมือง​ซะ​โดม​แล​เมือง​อะ​โมรา, แล​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เป็น​ดัง​ฟืน​ที่​ไฟไหม้​อยู่​ได้​ชิง​ออก​มา​จาก​ไฟ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, ถึงกระนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​มิได้​กลับ​มา​หา​เรา.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​นี้, โอ้​ยิศ​รา​เอล​เรา​จะ​ทำ​แก่​ท่าน​ดังนี้, เพราะ​เรา​จะ​ทำ​ดังนี้​แก่​ท่าน, โอ้​ยิศ​รา​เอล​จง​จัดแจง​เพื่อ​จะ​พบ​พระเจ้า​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="13">นี่​แน่ะ​เพราะ​เป็น​ผู้​นี้​ที่​ได้​ก่อ​ภูเขา​แล​สร้าง​ลม, แล​ได้​ตรัส​แสดง​แก่​มนุษย์​ด้วย​ความคิด​ของ​เขา​นั้น​ที่​ทำ​เวลา​เช้า​ให้​มืด​ไป, แล​ดำเนิน​บน​ที่​สูง​แห่ง​แผ่น​ดิน, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา​เป็น​พระ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">โอ​เรือน​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ฟัง​นี้, คือ​เพลง​โศก​ที่​เรา​กล่าว​ถึง​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">พรหมจารี​คือ​ยิศ​รา​เอล​ได้​ล้ม​ลง​แล้ว, จะ​มิได้​กลับ​ลุก​ขึ้น​นอน​บน​แผ่น​ดิน​ของ​ตน, ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​ยก​เขา​ขึ้น.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เมือง​ที่​ส่ง​คน​ออก​ไป​หัน​หนึ่ง​จะ​เหลือ​อยู่​แต่​ร้อย​เดียว, และ​เมือง​ที่​ส่ง​คน​ออก​ไป​ร้อย​หนึ่ง​จะ​เหลือ​ยู่​แต่​สิบ​คนใน​เรือน​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ดังนี้​ว่า, จง​แสวงหา​เรา​จึง​จะ​มี​ชีวิต.</verse>
				<verse number="5">แล​อย่า​ได้​แสวงหา​เบ็ธเอล, แล​อย่า​ไป​ยัง​ฆี​ละ​ฆาล, แล​อย่า​ล่วง​ไป​ถึง​บะเอ​ละ​ซา​บา, เพราะ​ฆี​ละ​ฆาล​จะ​ต้อง​ไป​เป็น​ชะ​เลย​เป็นแน่, และ​เบ็ธเอล​จะ​ศูนย์​หาย​ไป​เสีย.</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​จะ​มี​ชีวิต, เกลือก​ว่า​พระองค์​จะ​เสด็จ​ลง​มา​ดุจ​ไฟ​บน​เรือน​โย​เซฟ​แล​เผาผลาญ​เสีย, แล​จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​ใน​เบ็ธเอล​ที่​จะ​ดับ​ได้.</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้​กลับ​การ​ซื่อสัตย์​ให้​เป็น​ดุจดัง​ยา​ขม, แล​ทิ้ง​ความ​ชอบธรรม​เสีย​ที่ดิน.</verse>
				<verse number="8">จง​แสวงหา​พระองค์​ผู้สร้าง​ดาว​ปลี​อ​ดี​แล​โอ​ไร​อัน, แล​ได้​กลับ​ความ​มืดมัว​แห่ง​ความ​ตาย​ให้​เป็น​สว่าง​รุ่งเช้า, ผู้​กระทำ​ให้​กลางวัน​มืด​ดุจ​กลางคืน, แล​เรียก​น้ำ​ใน​ทะเล, แล​เท​น้ำ​นั้น​ลง​ใน​พื้น​แผ่น​ดิน, ยะโฮ​วา​เป็น​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="9">ผู้​ยัง​ความ​ฉิบหาย​ให้​มา​ถึงแก่​ผู้​มี​กำลัง​โดยพลัน, แล​ความ​ฉิบหาย​จะ​มา​ยัง​หอ​รบ.</verse>
				<verse number="10">เขา​ชัง​ผู้​ซึ่ง​ว่ากล่าว​ติเตียน​ที่​ประตูเมือง, แล​เกลียด​แก่​คน​ที่​กล่าว​ซึ่ง​ความ​ซื่อตรง.</verse>
				<verse number="11">ด้วย​เจ้า​ย่ำ​เหยียบ​คนจน​แล​เก็บ​เอา​ค่า​ส่วย​ข้าวสาลี​แก่​คนจน, เหตุ​ฉะนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ก่อ​เรือน​ด้วย​ศิลา​ที่​สกัด, แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มิได้​อยู่อาศัย​ใน​เรือน​นั้น, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​สวน​องุ่น​อัน​ดี, แต่​เจ้า​มิได้​กิน​น้ำ​องุ่น​แต่​สวน​นั้น.</verse>
				<verse number="12">ด้วย​เรา​รู้​ว่าความ​ผิด​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มี​เป็น​อัน​มาก, แล​ความ​บาป​ของ​เจ้า​นั้น​ใหญ่หลวง. คือ​ข่มเหง​คน​ชอบธรรม​และ​รับ​สินบน, แล​ข่มขี่​คนจน​ที่​ประตูเมือง.</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนี้​ผู้​มี​สติปัญญา​จะ​นิ่ง​อยู่​ใน​เวลา​นั้น, เพราะ​เป็น​เวลา​ชั่วร้าย.</verse>
				<verse number="14">จง​แสวงหา​ความ​ดี​แล​อย่า​แสวงหา​ความ​ชั่ว, เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​มี​ชีวิต, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา​จึง​จะ​เสด็จ​อยู่​กับ​เจ้า​ตาม​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เคย​พูด​นั้น.</verse>
				<verse number="15">จง​ชัง​ความ​ชั่ว​แล​รัก​ความ​ดี, แล​ให้​ความ​ซื่อสัตย์​ตั้งมั่น​คงอยู่​ที่​ประตูเมือง, ชะรอย​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา​จะ​ทรง​เอ็นดู​แก่​ผู้​ที่​เหลือ​อยู่​แห่ง​โย​เซฟ.</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ผู้​เป็น​พระเจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, จะ​มี​เสียง​พิลาป​ใน​ถนน​ทั้งปวง, แล​เขา​จะ​ว่า​โอ้​โอ๋​ใน​หนทาง​ทั้ง​หลาย, เขา​จะ​เรียก​ชาวนา​ให้​ร่ำไห้, แล​คน​ที่​ชำนาญ​เพลง​โศก​ให้​ร้อง​ครวญ.</verse>
				<verse number="17">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, จะ​มี​การ​พิลาป​ใน​สวน​องุ่น​ทั้ง​หลาย, เพราะ​เรา​จะ​เสด็จ​ผ่าน​ไป​ใน​ท่ามกลาง​ท่าน.</verse>
				<verse number="18">วิบัติ​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​ปรารถนา​วัน​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​ปรารถนา​นั้น​จะ​เป็น​ประการ​ใด​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เพราะ​วัน​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​จะ​มืด​แล​ไม่​สว่าง.</verse>
				<verse number="19">เหมือน​หนึ่ง​คน​หนี​สิงห์โต​แล​จะ​พบ​หมี, หรือ​เข้า​ใน​เรือน​เอา​มือ​ยึด​ฝา​แล​งู​ขบ​เขา.</verse>
				<verse number="20">วัน​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​มืด​ไม่​สว่าง​มิใช่​หรือ, มืด​นักหนา​ไม่​มี​แสงสว่าง​ใน​วัน​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="21">เรา​เกลียดชัง​วัน​เลี้ยง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, แล​เรา​มิได้​ชอบ​พระทัย​ใน​วัน​สม​โพ​ช​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="22">ถึง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เผา​เครื่องบูชา​ถวาย​แก่​เรา​แล​บูชา​ด้วย​ผลไม้​ของ​เจ้า​เรา​จะ​ไม่​พอ​พระทัย, แล​เรา​จะ​ไม่​เอา​พระทัย​ใส่​ใน​สัตว์​อ้วน​พี​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​เครื่องบูชา​โมทนา​คุณ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="23">จง​นำ​เสียง​เพลง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ไป​เสีย​จาก​เรา, แล​เรา​จะ​ไม่​ฟัง​เสียง​พิณ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="24">แต่​จง​ให้การ​สัตย์​ธรรม​ไหล​ไป​ดัง​น้ำ, และ​การ​ชอบธรรม​ดัง​กระ​แสร์​น้ำ​ที่​ไหล​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="25">โอ้​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ทั้ง​หลาย​เอ๋ย, เจ้า​มิได้​นำ​เครื่อง​ผลไม้​บูชา​มา​ถวาย​แก่​เรา​ใน​ป่า​ถึง​สี่​สิบ​ปี​ดอก​หรือ?</verse>
				<verse number="26">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​นำ​พลับพลา​แห่ง​โม​เล็ค​ของ​เจ้า, แล​รูปจำลอง​แห่ง​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า, คือ​ดวง​ดาว​ที่​เป็น​พระ​ของ​เจ้า​ได้​ทำ​ไว้​สำหรับ​ตัว​นั้น.</verse>
				<verse number="27">พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ทรง​พระ​นาม​ว่า, พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ว่า, เหตุ​ฉะนี้​เรา​จะ​กวาด​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไป​เป็น​ชะ​เลย​พ้น​เมือง​ดาเมเซ็ค</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">วิบัติ​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่​เลิน​เล่อ​ใน​ซี​โอน, แล​วางใจ​เพลิน​อยู่​ใน​ภู​เขา​ซะ​มา​เรีย, คือ​ผู้​มี​ชื่อ​ใน​ประเทศ​อัน​เอก​ทั่ว​นานา​ประเทศ, แล​เรือน​ยิศ​รา​เอล​มา​ยัง​เขา​ทั้ง​หลาย​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ล่วง​ไป​ยัง​คา​ละ​เน​พิจารณา, แล​ไป​จาก​ที่​นั้น​ถึง​รา​มัธ​อัน​ใหญ่, แล​ลง​ไป​ถึง​ยัง​ฆัธ​แห่ง​ชาว​ฟะเลเซ็ธ​ที่​ทั้ง​หลาย​เหล่านั้น​จะ​ดี​กว่า​ประเทศ​ทั้งปวง​นี้​หรือ, เขตต์แดน​ของ​เขา​จะ​กว้าง​กว่า​เขตต์​แดน​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อีก​หรือ.</verse>
				<verse number="3">วิบัติ​แก่​เขา​ที่​ผัดวัน​ร้าย​ให้​เนิ่น​ไป, กลับ​เอาแต่​ที่นั่ง​ตัดสิน​ข่มเหง​เขา​มา​ให้​ใกล้.</verse>
				<verse number="4">ผู้​นอน​บน​เตียง​อัน​ทำ​ด้วย​งา​แล​เหยียด​ตัว​บน​เก้าอี้นอน, แล​กิน​ลูก​แกะ​แต่​ฝูง​ลูก​โค​แต่​ท่ามกลาง​คอก.</verse>
				<verse number="5">ที่​ขับ​เพลง​ด้วย​เสียง​พิณ, ที่​คิด​ทำ​เครื่อง​เพลง​สำหรับ​ตัว​ดัง​ดา​วิด.</verse>
				<verse number="6">ที่​ดื่ม​น้ำ​องุ่น​ใน​ชาม​และ​ชะ​โลม​ตัว​ด้วย​น้ำมัน​อัน​วิเศษ, แต่​ไม่​เป็นทุกข์, เพราะ​ความ​ฉิบหาย​แห่ง​โย​เซฟ.</verse>
				<verse number="7">เดี๋ยวนี้​เขา​จึง​จะ​ต้อง​ไป​เป็น​ชะ​เลย​หัวหน้า​แห่ง​ชะ​เลย​ทั้ง ปวง, แล​เสียง​โห่ร้อง​แห่ง​พวก​ที่​เหยียด​ตัว​นั้น​จะ​สิ้น​ไป.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​สาบาน​ด้วย​พระองค์​เอง, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​เกลียด​ความ​มานะ​ของ​ยา​โคบ, แล​เรา​ชัง​วัง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา, เหตุ​ฉะนี้​เรา​จะ​มอบ​ทั้ง​เมือง​แล​บรรดา​สิ่ง​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​นั้น​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="9">จะ​เป็น​มา​ดังนี้​คือ​ถ้า​มี​อยู่​ใน​เรือน​เขา​ก็​จะ​ต้อง​ตาย​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="10">แล​ญาติ​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​คือ​ผู้​เผา​จะ​ยก​เขา​ขึ้น, เพื่อ​จะ​เอา​กะ​ดู​ก​เขา​ออก​จาก​เรือน, แล​จะ​ว่า​แก่​คน​ที่อยู่​ที่สุด​ภายใน​เรือน​ว่า, ยัง​มี​ผู้ใด​เหลือ​ยู่​กับ​ท่าน​บ้าง​หรือ, แล​เขา​จะ​ตอบ​ว่า​ไม่​มี, แล้ว​เขา​จะ​ว่า​จง​นิ่ง​เสีย​เถิด, เพราะ​เรา​จะ​ออก​พระ​นาม​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="11">ด้วย​นี่​แน่ะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​แล้ว, ว่า​พระองค์​จะ​ตี​เรือน​ใหญ่​ให้​พัง, แล​เรือน​เล็ก​ให้​แตก​เป็น​รอย​ร้าว.</verse>
				<verse number="12">ม้า​ทั้ง​หลาย​จะ​วิ่ง​บน​ก้อน​ศิลา​หรือๆ ผู้ใด​ผู้​หนึ่ง​จะ​ไถ​พื้น​ศิลา​ด้วย​โค, แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทำ​ให้การ​สัตย์​ธรรม​กลับ​เป็น​พิษ​ไป, ทำ​ผล​แห่ง​การ​ชอบธรรม​ให้​กลับ​เป็น​ยา​ขม​อัน​มี​พิษ​ไป.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ผู้​ยินดี​ให้การ​อัน​ปราศ​จาก​เหตุ, ทว่า​เรา​มิได้​เอา​หน่อ​เขา​สัตว์, ไว้​สำหรับ​ตัว​เรา​ทั้ง​หลาย​ด้วย​กำลัง​ของ​เขา​หรือ.</verse>
				<verse number="14">แต่​นี่​แน่ะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ว่า, โอ้​เรือน​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย, เรา​จะ​ยัง​ประเทศ​หนึ่ง​ให้​ม้า​ต่อสู้​เจ้า​ทั้ง​หลาย, แล​เขา​จะ​ข่มเหง​เจ้า, ตั้งแต่​ทางเข้า​มา​ใน​ฮา​มัธ​จนถึง​ใน​ป่า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​บันดาล​ให้​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ดังนี้, พระองค์​สร้าง​จักจั่น​ให้​มี​เมื่อ​แรก​ต้น​หญ้า​งอก​ขึ้น, แล​นี่​แน่ะ​เป็นต่อ​คราว​หลัง​แต่​เมื่อ​กษัตริย์​ได้​เกี่ยว​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">แล​อยู่​มา​เมื่อ​จักจั่น​กิน​หญ้า​ใน​แผ่น​ดิน​หมด​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​จึง​ว่า​โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​ขอ​ให้​พระองค์​โปรด​ยกโทษ​เสีย, ยา​โคบ​เป็น​อะไร​มา​จึง​จะ​ยั่งยืน​ได้, ด้วย​เขา​เป็น​แต่​ผู้น้อย.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​กลับ​พระทัย​จาก​การ​นี้, พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ตรัส​ว่า​จะ​มิได้​เป็น.</verse>
				<verse number="4">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​บันดาล​ให้​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ดังนี้, และ​นี่​แน่ะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​เรียก​ให้​สู้​ความ​ด้วย​ไฟ, แล​จะ​เผาผลาญ​ที่​ลึก​อัน​ใหญ่​แล​เผา​เสีย​ส่วนหนึ่ง.</verse>
				<verse number="5">แล​ข้าพ​เจ้า​ได้​ว่า​โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ขอ​พระองค์​ได้​งด​เสีย, ยา​โคบ​เป็น​อะไร​มา​จึง​จะ​ยั่งยืน​ได้, ด้วย​เขา​เป็น​แต่​ผู้น้อย.</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​จึง​กลับ​พระทัย​จาก​การ​นี้, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า​มิได้​เป็น.</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ก็​บันดาล​ให้​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ดังนี้, และ​นี่​แน่ะ​พระองค์​เจ้า​ทรง​ยืน​อยู่​บน​กำแพง​อัน​ตั้ง​ตรง, มี​สาย​ระดับ​อยู่​ใน​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ด้วย.</verse>
				<verse number="8">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, อา​โม​ศเอ๋ย​ท่าน​เห็น​อะไร​บ้าง, แล​ข้าพ​เจ้า​ทูล​ตอบ​ว่า​เห็น​สาย​ระดับ, พระองค์​จึง​ตรัส​ว่า, นี่​แน่ะ​เรา​จะ​ตั้ง​สาย​ระดับ​ใน​ท่ามกลาง​พล​ไพร่​ของ​เรา​คือ​พวก​ยิศ​รา​เอล, เรา​จะ​มิได้​ผ่าน​ซ้ำ​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="9">แล​ที่​สูง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​ฮา​ค​จะ​ต้อง​ร้าง​เปล่า​ไป, แล​วิหาร​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​จะ​ต้อง​สาป​ศูนย์​ไป, แล​เรา​จะ​ลุก​ขึ้น​ต่อ​เรือน​ยา​รา​บะ​อา​ม​ด้วย​กะ​บี่.</verse>
				<verse number="10">ครั้งนั้น​อา​มา​ซี​ยา​ผู้​เป็น​พระ​ใน​เบ็ธเอล, ใช้​คน​ไป​ยัง​ยา​รา​บะ​อา​ม​ผู้​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ว่า, อา​โม​ศ​ได้​คิด​กบฏ​ต่อ​ท่าน​ใน​ท่ามกลาง​เรือน​แห่ง​ยิศ​รา​เอล, แผ่น​ดิน​ก็​ไม่​พอ​ใส่​ถ้อยคำ​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="11">ด้วย​อา​โม​ศก​ล่า​ว​ดังนี้​ว่า, ยา​รา​บะ​อา​ม​จะ​ตาย​ด้วย​กะ​บี่, แล​พวก​ยิศ​รา​เอล​จะ​ต้อง​จาก​แผ่น​ดิน​ของ​ตน​ไป​เป็น​ชะ​เลย​เป็น​แท้.</verse>
				<verse number="12">แล​อา​มา​ซิ​ยา​กล่าว​แก่​อา​โม​ศ​ว่า, โอ้​ผู้​พยากรณ์​จง​หนี​ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​ยะฮูดา, แล​กิน​ขนม​แล​พ​ยา​กร​ที่​นั้น​เถิด.</verse>
				<verse number="13">แต่​อย่า​พ​ยา​กร ซ้ำ​ที่​เบ็ธเอล​อีก​เลย, เพราะ​เป็น​วิหาร​แห่ง​มหากษัตริย์​แล​เป็น​เรือน​หลวง.</verse>
				<verse number="14">แล​อา​โม​ศ​ตอบ​แก่​อา​มา​ซิ​ยา​ว่า​ข้าพ​เจ้า​มิได้​เป็น​ผู้​พยากรณ์, แล​ข้าพ​เจ้า​มิได้​เป็น​บุตร​แห่ง​ผู้​พยากรณ์, ข้าพ​เจ้า​เป็น​แต่​คน​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์​แล​เก็บ​มะเดื่อ​ป่า.</verse>
				<verse number="15">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​นำ​ข้าพ​เจ้า​มา​เสีย​จาก​การ​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, จง​ไป​พ​ยา​กร​แก่​พล​ไพร่​ของ​เรา​คือ ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="16">แล​บัดนี้​ท่าน​จง​ฟัง​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, คือ​ท่าน​ว่า​อย่า​พ​ยา​กร​ต่อ​ยิศ​รา​เอล, แล​อย่า​กล่าว​สิ่งใด​ต่อ​เรือน​ยิศ​ฮา​ค​เลย.</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ภรรยา​ท่าน​จะ​ล่วง​ประเวณี​ใน​เมือง, แล​บุตรชาย​หญิง​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​จะ​ล้ม​ลง​ด้วย​กะ​บี่, แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน​จะ​ต้อง​ขึง​เส้น​แบ่ง, แล​ท่าน​จะ​ต้อง​ตาย​ใน​แผ่น​ดิน​อัน​มี​มลทิน, แล​ยิศ​รา​เอล​จะ​ต้อง​จาก​แผ่น​ดิน​ของ​ตน​ไป​เป็น​ชะ​เลย​เป็น​แท้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ทรง​สำแดง​ให้​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ดังนี้, และ​นี่​แน่ะ​มี​ผลไม้​สุก​ใน​ฤดู​ร้อน​อยู่​กระจาด​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="2">แล​พระองค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, อา​โม​ศเอ๋ย​ท่าน​เห็น​อัน​ใด​บ้าง, ข้าพ​เจ้า​จึง​ทูล​ว่า​เห็น​ผลไม้​สุก​ใน​ฤดู​ร้อน​กระจาด​หนึ่ง, พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​ว่า, วา​ร​สุดท้าย​มา​ถึง​พล​เมือง​ของ​เรา​แล้ว, คือ​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล, แล้ว​เรา​จะ​ไม่​ผ่าน​เข้า​ไป​อีก.</verse>
				<verse number="3">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า​วัน​นั้น​เสียง​เพลง​ใน​ราชวัง, จะ​กลับ​เป็น​เสียง​พิลาป​ร่ำไห้, ซากศพ​นั้น​จะ​มี​เป็น​อัน​มาก, ทั้ง​ออก​ไป​จาก​ที่​นั้น​เงียบๆ.</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ฟัง​คำ​นี้, เจ้า​คน​ที่​เหยียบย่ำ​คน​เข็ญใจ, เพื่อ​เจ้า​จะ​ทำลาย​คนจน​ใน​แผ่น​ดิน​นี้​เสีย.</verse>
				<verse number="5">เจ้า​คน​ที่​ว่า​เมื่อใด​จะ​พ้น​วันพระ​จัน​นทร์​ขึ้น​ใหม่​เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ขาย​ข้าว, แล​เมื่อไร​วัน​ซะบา​โต​จะ​ล่วง​ไป, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​บอก​ขาย​ข้าวสาลี, ย่อ​ทะนาน​ให้​ย่อม​ลง​ขาย​ให้​แพง​ขึ้น, ฉ้อ​ตราชู​เสีย.</verse>
				<verse number="6">จะ​ได้​เงิน​มา​ซื้อ​คนจน​แล​ซื้อ​คน​ยากไร้​ด้วย​ราคา​รองเท้า​คู่​หนึ่ง, แล​จะ​ได้​ขาย​ข้าว​ที่​เหลือ​เดน.</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สาบาน​โดย​ผู้​ประเสริฐ​ของ​ยา​โคบ​ว่า, เรา​จะ​ไม่​ลืม​การ​อัน​ใด​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็นนิตย์.</verse>
				<verse number="8">แผ่น​ดิน​จะ​มิ​สะเทือน​หวั่นไหว​เพราะ​การ​นี้​หรือ, แล​บรรดา​คน​ที่อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​จะ​มิ​พิลาป​หรือ, แล​แผ่น​ดิน​นั้น​จะ​มิ​ขึ้น​ดัง​น้ำ​ใน​แม่น้ำ​หรือ, น้ำ​จะ​มิ​ท่วม​แลก​วาด​เสีย​ดัง​น้ำ​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​หรือ.</verse>
				<verse number="9">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, จะ​เป็น​มา​ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​ยัง​พระอาทิตย์​ให้​ตกใน​เวลา​เที่ยง, แล​ใน​วัน​สว่าง​เรา​จะ​บันดาล​ให้​แผ่น​ดิน​มือ​ไป.</verse>
				<verse number="10">แล​เรา​จะ​กลับ​การ​เลี้ยง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ให้​เป็น​พิลาป​ไป, แล​เพลง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ให้​เป็น​เพลง​โศกเศร้า, แล​เรา​จะ​เอา​ผ้า​เนื้อ​หยาบ​ไว้​บน​เอว​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, แล​ศีรษะ​ทั้ง​หลาย จะ​โล้น, และ​เรา​จะ​กระทำ​วัน​นั้น​ให้​เป็น​ดัง​การ​โศกเศร้า​เพราะ​บุตร​คน​เดียว, แล​ที่สุด​วัน​นั้น​จะ​เป็น​วัน​ขม.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, นี่​แน่ะ​วัน​ทั้ง​หลาย​จะ​มา, เมื่อ​เรา​จะ​ยัง​ความ​กันดาร​ให้​มี​ใน​แผ่น​ดิน​มิใช่​กันดาร​อ​หาร​แล​กระหายน้ำ, คือ​กันดาร​เพราะ​จะ​มิได้​ฟัง​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="12">แล​คน​จะ​เที่ยว​ไป​จาก​ทะเล​นี้​ถึง​ทะเล​โน้น, แล​จะ​เที่ยว​ไป​มา​แต่​ทิศเหนือ​ถึง​ทิศตะวันออก, ค้นหา​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แต่​จะ​มิได้​พบ​เลย.</verse>
				<verse number="13">ใน​วัน​นั้น​หญิง​พรหมจารี​ที่​งาม​แล​ชายหนุ่ม​ทั้ง​หลาย​จะ​สลบ​ไป​เพราะ​กระหายน้ำ.</verse>
				<verse number="14">คือ​ผู้​ที่​สาบาน​ด้วย​การ​ผิด​ของ​ซะ​มา​เรีย, แล​ว่าด้วย​ชีวิต​ของ​พระ​แห่ง​ท่าน​โอ​ดาน, แล​ด้วย​ชีวิต​แห่ง​บะเอล​ซา​วิถี, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ล้ม​แล​มิได้​ลุก​ขึ้น​อีก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​เห็น​พระเจ้า​เสด็จ​ยืน​อยู่​ข้าง​พระ​แท่น, แล​พระองค์​ตรัส​ว่า, จง​ตี​บัว​ปลาย​เสา, ธรณีประตู​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​สะเทือน, แล​หัก​บัว​นั้น​ให้​เป็น​ท่อนๆ ที่​เหนือ​ศีรษะ​เขา​ทั้ง​หลาย, แล​เรา​จะ​ประหาร​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา​เสีย​ด้วย​กะ​บี่, ผู้​ที่​หนี​ไป​แต่​พวก​นั้น​ก็​มิ​พ้น, แล​ผู้​ที่​หลบหลีก​ไป​ก็​มิได้​รอด.</verse>
				<verse number="2">ถึง​เขา​จะ​หักหาญ​เข้า​ไป​ใน​นรก, พระ​หัตถ์​ของ​เรา​จะ​นำ​เขา​มา​แต่​ที่​นั้น, ถึง​เขา​จะ​ปีน​ขึ้น​ไป​บน​สวรรค์, เรา​คงจะ​นำ​เขา​ลง​มา​แต่​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="3">ถึง​เขา​จะ​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​ยอด​ภูเขา​คา​ระ​เม็ล, เรา​จะ​แสวงหา​แล​นำ​เขา​มา​แต่​ที่​นั้น, ถึง​เขา​จะ​ซ่อนเร้น​จาก​พระเนตร​ของ​เรา​อยู่ ณ ที่สุด​ภายใน​แห่ง​มหาสมุทร, เรา​ก็​จะ​สั่ง​อ​ศร​พิษๆ ก็​จะ​กัด​เขา.</verse>
				<verse number="4">แล​ถึง​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไป​เป็น​ชะ​เลย​ต่อหน้า​ศัตรู​ของ​เรา, เรา​จะ​สั่ง​กะ​บี่ ณ ที่​นั้น, กะ​บี่​ก็​จะ​ประหาร​เขา, แล​เรา​จะ​ตั้ง​พระเนตร​ของ​เรา​จำเพาะ​เขา​โดย​ความ​ร้าย, มิใช่​ความ​ดี.</verse>
				<verse number="5">แล​เป็น​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ผู้​ถูกต้อง​แผ่น​ดิน, แล​แผ่น​ดิน​นั้น​ละลาย​ไป, แล​บรรดา​คน​ที่อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​จะ​โศกเศร้า, แล​แผ่น​ดิน​นั้น​จะ​ฟู​ขึ้น​ทั้งสิ้น​ดัง​น้ำ​ใน​แม่น้ำ. แล​จะ​ท่วม​เสีย​ดัง​น้ำ​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="6">ผู้​ที่​สร้าง​ห้อง​ชั้น​บน​ใน​ฟ้า, แล​ได้​ตั้ง​ขอบ​โครง​ของ​พระองค์​บน​แผ่น​ดิน, ผู้​ที่​เรียก​น้ำ​ใน​ทะเล​แล​เท​น้ำ​นั้น​ลง​บน​พื้น​แผ่น​ดิน, พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระ​นาม​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า​โอ้​บุตร​ยิศ​รา​เอลเอ๋ย, เจ้า​ทั้ง​หลาย​มิได้​เป็น​ดัง​ชาว​อาย​ธิ​โอบ​แก่​เรา​หรือ? เรา​มิได้​พา​พวก​ยิศ​รา​เอล​มา​แต่​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุบ​โต​หรือ? แล​พวก​ฟะเลเซ็ธ​แล​คับ​โธ​ระ​แล​พวก​ซุเรีย​แล​คี​รา​หรือ?</verse>
				<verse number="8">นี่​แน่ะ​พระเนตร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​อยู่​เหนือ​แผ่น​ดิน​ราชสมบัติ​อัน​ชั่ว, แล​เรา​จะ​ทำลาย​ราชสมบัติ​นั้น​เสีย​จาก​พื้น​แผ่น​ดิน, แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า​เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​เรือน​ยา​โคบ​ให้​สิ้นเชิง.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​นี่​แน่ะ​เรา​จะ​สั่ง​แล​จะ​ร่อน​เรือน​ยิศ​รา​เอล​ใน​ท่ามกลาง​นานา​ประเทศ, ดุจ​คน​ร่อน​ข้าว​ด้วย​ตะแกรง, แล​มิได้​ตก​ถึง​ดิน​แต่​สัก​เม็ด​เดียว.</verse>
				<verse number="10">คน​บาป​ทั้งปวง​ใน​พล​ไพร่​ของ​เรา​ที่​ว่าความ​ร้าย​จะ​ไม่​ทัน​เรา, แล​จะ​ไม่​ถูกต้อง​เรา​เขา​จะ​ต้อง​ตาย​ด้วย​กะ​บี่.</verse>
				<verse number="11">ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​ยก​กะ​ท่อม​ของ​ดา​วิด​ที่​ล้ม​นั้น​ให้​ตั้ง​ขึ้น, แล้ว​จะ​ปิด​ช่อง​ทั้ง​หลาย ณ กะ​ท่อม​นั้น, แล​ที่​พัง​ลง​เรา​จะ​ยก​ขึ้น, แล​จะ​สร้าง​ขึ้น​ให้​เหมือน​ใน​กาล​โบราณ.</verse>
				<verse number="12">พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​กระทำ​การ​นี้​ตรัส​ว่า​เพื่อ​จะ​ได้​เขา​ที่​เหลือ​ใน​อะ​โดม, แล​นานา​ประเทศ​ที่​เรียก​ตาม​พระ​นาม​ของ​เรา​เป็น​มฤ​ดก.</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า​นี่​แน่ะ​วัน​ทั้ง​หลาย​จะ​มา, คน​ที่​ไถ​จะ​ทัน​คน​เกี่ยว, แล​คน​ที่​เหยียบ​ผล​องุ่น​จะ​ทัน​คน​ที่​หว่าน​พืช, แล​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​จะ​หยด​เป็น​น้ำ​องุ่น​ใหม่, แล​เนินเขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ละลาย​ไป.</verse>
				<verse number="14">แล​การ​ชะ​เลย​ของ​ยิศ​รา​เอล​ผู้​พล​ไพร่​ของ​เรา, เรา​จะ​ได้​กลับ​เสีย, แล​เมือง​ที่​ร้าง​เขา​จะ​ก่อ​ขึ้น, แล​อยู่​ใน​เมือง​นั้น, แล​เขา​จะ​ทำ​สวน​องุ่น​แล​จะ​ดื่ม​น้ำ​องุ่น​แต่​สวน​นั้น, แล​เขา​จะ​สร้าง​สวน​แล​กิน​ผล​องุ่น​แต่​สวน​นั้น.</verse>
				<verse number="15">ด้วย​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้าของ​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​ปลูกฝัง​เขา​ทั้ง​หลาย​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​เรา, แล​เขา​จะ​มิ​ต้อง​ถอน​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​ของ​เขา, ที่​เรา​ประทาน​แก่​เขา​นั้น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="31">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เรื่อง​นิมิตต์​ของ​โอ​บัด​ยา, พระ​โฮ​วา​พระเจ้า​ตรัส​ถึง​ชาติ​อะ​โดม​ดังนี้: “พวกเรา​ได้ยิน​ข่าว​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​แล้ว, และ​เคย​มี​ทูต​รับใช้​ไป​ยัง​ประชาชาติ​กล่าว​ว่า, ‘จง​ลุก​ขึ้น​เถิด, และ​ให้​เรา​ยก​ไป​ตีเมือง​อะ​โดม​ด้วย​กัน.’</verse>
				<verse number="2">นี่​แน่ะ​เรา​ได้​สถาปนา​เจ้า​ขึ้น​เป็น​ประเทศ​น้อย​ใน​หมู่​ประเทศ​ทั้ง​หลาย, ใครๆ ก็​พา​กัน​ดูหมิ่น​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">โอ้​เจ้า​ผู้​ตั้ง​บ้านเรือน​อยู่​ภายใน​ช่องเขา, ผู้​ก่อสร้าง​บ้าน​บน​ที่​สูง, ผู้​ได้​คิด​ใน​ใจ​ว่า, ‘ใคร​เล่า​สามารถ​จะ​รุกราน​ให้​เรา​ลง​มา​ยัง​ทราบ​ได้?’ ความ​ทะนง​ใจ​ของ​เจ้า​นี้​ก็​ล่อลวง​ตัว​ของ​เจ้า​เอง.</verse>
				<verse number="4">แม้​เจ้า​จะ​เหิน​ขึ้น​ไป​สูง​ราว​กับ​นก​อินทรีย์, และ​ทำ​รัง​ของ​เจ้า​ไว้​ใน​หมู่​ดวง​ดาว,” พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “เรา​จะ​เขี่ย​เจ้า​ให้​ตกลง​มา​จน​ได้, ความ​เสียหาย​ของ​เจ้า​นั้น​จะ​ร้ายแรง​นักหนา.</verse>
				<verse number="5">ถ้า​พวก​ขะ​โม​ย​เข้า​มา​ขะ​โม​ย, ถ้า​พวก​โจร​เข้า​มา​ปล้น​ใน​เวลา​กลางคืน, เขา​จะ​ไม่​หยิบฉวย​เอา​ไป​เท่า​ที่​เขา​จุใจ​เท่านั้น​หรือ? ถ้า​ผู้​เก็บ​ผล​องุ่น​มา​ทำ​การ​ใน​สวน​ของ​เจ้า, เขา​จะ​ไม่​ละเว้น​พวง​องุ่น​ไว้​บ้าง​หรือ?</verse>
				<verse number="6">“ส่วน​เข้า​ของๆ เอซาว​ถูก​ค้น​เอา​ไป​จน​หมดสิ้น, ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา​ที่​เก็บ​ซ่อน​ไว้​ก็​ถูก​คุ้ย​ค้น​เอา​ไป​ทุก​ชิ้น. พวก​คน​ที่​เป็นมิตร​ไมตรี​กับ​เจ้า​นั้น​ได้​ขับไล่​เจ้า​ให้​ออก​ไป​พ้น​เขตต์​แดน​ของ​เจ้า​เอง.</verse>
				<verse number="7">พวก​คน​ที่​ผูก​มิตร​กับ​เจ้า​ได้​ล่อลวง​เจ้า. เขา​เอา​ชะ​นะ​เจ้า​เสียแล้ว. ผู้​ที่​กิน​อาหาร​ร่วม​สำรับ​ของ​เจ้า​ก็​วาง​กับดัก​เจ้า​แล้ว, โดย​เจ้า​มิได้​รู้เท่าทัน.”</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “คือ​วัน​นั้น​มิใช่​หรือ​ซึ่ง​เป็น​วันที่​เรา​จะ​กำจัด​คน​มี​ปัญญา​ให้​หมด​ไป​จาก​เมือง​อะ​โดม, และ​ผู้​ที่​ทรง​ไว้​ซึ่ง​ความ​รู้​ให้​ศูนย์​สิ้น​จาก​ภูเขา​แห่ง​เอ​ซาว?</verse>
				<verse number="9">โอ้​เธ​มาน, คน​กล้าหาญ​เข้มแข็ง​ของ​เจ้า​จะ​พิศวง​งง​งวย, ด้วย​ใน​ที่สุด​ทุกคน​จะ​ถูก​สังหาร​ให้​วอด​วาย​ไป​จาก​ภูเขา​แห่ง​เอ​ซาว</verse>
				<verse number="10">“เนื่องด้วย​การ​ร้าย​ที่​เจ้า​ได้​กระทำ​แก่​ยา​โคบ​น้อง​ชาย​ของ​เจ้า, การ​น่า​บัดสี​จะ​หุ้ม​ห่อ​เจ้า​ไว้, และ​เจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย​เสีย​ตลอดกาล.</verse>
				<verse number="11">ใน​คราว​นั้น​ที่​เจ้า​ได้​ยืน​ดู​เหตุการณ์​อยู่​ข้างๆ, คือ​คราว​นั้น​ที่​ชน​ต่างถิ่น​ได้​มา​ขน​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา​ไป, และ​คนต่างด้าว​ได้​ลุก​เข้า​ไป​ใน​ประตูเมือง​ของ​เขา, และ​ริบ​เอา​เข้า​ของๆ กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​มา​จับ​ฉลาก​กัน, ถึง​ตัว​เจ้า​เอง​ก็​นับ​ว่า​เป็น​ผู้​หนึ่ง​ใน​พวก​นั้น.</verse>
				<verse number="12">เจ้า​ไม่​ควร​จะ​มองดู​เป็น​การ​สนุก​ใน​การ​ที่​น้อง​ชาย​ของ​เจ้า​ตก​อยู่​ใน​ภัยพิบัติ, และ​ไม่​ควร​แสดง​ความยินดี​เย้ยหยัน​ลูกหลาน​ของ​ยะฮูดา​ใน​คราว​ที่​เขา​ถูก​ทำลาย, และ​เจ้า​ไม่​ควร​จะ​พูดจา​ก้าวร้าว​แก่​เขา​ใน​วันที่​เขา​ตกทุกข์ได้ยาก.</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ไม่​ควร​จะ​เข้า​มา​ใน​ประตู​บ้าน​แห่ง​พวกพ้อง​ของ​เรา​เพื่อ​ซ้ำเติม​ใน​วัน​มหาภัย, เออ, เจ้า​ไม่​ควร​จะ​มา​มอง​เล่น​ดู​เขา​ถูก​ทรมาน​ใน​วัน​มหาภัย. เจ้า​ไม่​ควร​จะ​ยื่น​มือ​มา​แตะต้อง​ทรัพย์สิน​ของ​เขา​ใน​วัน​มหาภัย.</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ไม่​ควร​จะ​ไป​ยืน​กีดกั้น​ทางข้าม​ของ​เขา​เพื่อ​จะ​ดัก​จับ​พวก​ที่​กำ​ลัง​จะ​หนี​รอด​ไป​ได้, และ​ไม่​ควร​จะ​กุม​พวก​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​ไป​ส่ง​ให้​ศัตรู​ใน​คราว​ที่​เขา​ตกทุกข์ได้ยาก</verse>
				<verse number="15">“ด้วยว่า​การ​กำหนด​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เข้า​มา​ใกล้​ประชาชาติ​ทั้ง​หลาย​แล้ว; เจ้า​ได้​ประกอบ​กรรม​ไป​แล้ว​อย่างไร, ก็​จะ​มี​ผู้​มา​ประกอบ​กรรม​อย่าง​นั้น​สนอง​เจ้า. การ​กระทำ​ของ​เจ้า​จะ​สะท้อน​มา​ยัง​หัว​ของ​เจ้า​เอง.</verse>
				<verse number="16">เจ้า​ยะฮูดา​ได้​ดื่ม​ความ​ทุกข์ ณ ภูเขา​บริสุทธิ์​ของ​เขา​อย่างไร, ประชาชาติ​ทั้ง​หลาย​ก็​จะ​ต้อง​ดื่ม​อย่าง​นั้น​ไม่​หยุดหย่อน​เช่นกัน. เออ, เขา​จะ​ดื่ม​และ​เขา​จะ​กลืน​มัน​ลง​ไป, แล้ว​ก็​จะ​บรรลัย​สาป​ศูนย์​ไป</verse>
				<verse number="17">“ส่วน ณ ภูเขา​ซี​โอน​นั้น​จะ​มี​ผู้​ที่​หนี​รอด​มา​อยู่​บ้าง, และ​ที่​นั้น​จะ​เป็น​ที่​สำหรับ​พวกเขา​โดย​ฉะ​เพาะ, และ​วงศ์​วาน​ของ​ยา​โคบ​จะ​ได้​ครอบครอง​สถานที่​เป็น​ทรัพย์สิน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="18">วงศ์​วาน​ของ​ยา​โคบ​เปรียบ​เหมือน​ไฟ, วงศ์​วาน​ของ​โย​เซฟ​เปรียบ​เหมือน​เปลวไฟ, ส่วน​วงศ์​วาน​ของ​เอ​ซาว​เปรียบ​เหมือน​ตอ​ข้าว: ต่าง​ก็​จะ​เผาผลาญ​กัน​ให้​พินาศ​ไป, และ​วงศ์​วาน​ของ​เอ​ซาว​จะ​ไม่​มี​เหลือ​อยู่​เลย,” ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ไว้​เช่นนั้น</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​หมู่​คน​เป็น​อัน​มาก​จะ​มา​จาก​ทิศใต้​จะ​มา​เป็น​เจ้าของ​ภูเขา​แห่ง​เอ​ซาว; และ​หมู่​คน​เป็น​อัน​มาก​จะ​มา​จาก​ที่ราบ​ต่ำ​จะ​เป็น​เจ้าของ​ที่ดิน​แห่ง​ชาว​ฟีลิส​ตีน; ส่วน​พวก​ยะฮูดา​จะ​เป็น​เจ้าของ​ท้องถิ่น​เอ็ฟ​รา​ยิม, และ​ท้องถิ่น​ซะ​มา​เรีย, ตลอด​ถึง​ของ​เบ็น​ยา​มิ​น​และ​ฆี​ละ​อาด.</verse>
				<verse number="20">และ​บรรดา​ชะ​เลย​ของ​ชาว​ยิศ​รา​เอล​จะ​ครอบครอง​ที่ดิน​ของ​ชาว​คะ​นา​อัน, จนถึง​เมือง​ซา​ระ​ฟาธ, ส่วน​ชะ​เลย​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม, ที่อยู่​ใน​ท้องถิ่น​เซ​ฟารัศ, จะ​ครอบครอง​หัวเมือง​ทั้ง​หลาย​ฝ่าย​ใต้.</verse>
				<verse number="21">และ​คณะ​กู้ชาติ​จะ​ขึ้น​มา​ยัง​ภูเขา​ซี​โอน​เพื่อ​จะ​ปรับโทษ​ภูเขา​แห่ง​เอ​ซาว; และ​ราชอาณาจักร​นั้น​จะ​เป็น​กรรมสิทธิ์ ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="32">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เมื่อนั้น​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​โย​นา​ลูกชาย​ของ​อะ​มิด​ธา​ยก​ล่า​ว​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​ลุก​ขึ้น​ไป​ยัง​นี​นะ​เว​กรุง​ใหญ่​นั้น, และ​ร้อง​ประกาศ​ต่อว่า​ชาวกรุง​นั้น, เนื่องด้วย​ความ​ชั่ว​ของ​พวกเขา​ปรากฏ​ขึ้น​ต่อหน้า​เรา​แล้ว.</verse>
				<verse number="3">แต่​โย​นา​ได้​ลุก​ขึ้น​หนี​ไป​ยัง​เมือง​ธา​ระ​ซิศ​เพื่อให้​พ้น​จาก​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา. คือ​ท่าน​ได้​ลง​ไป​ยัง​เมือง​ยบเป, และ​ได้​พบ​กำปั่น​ลำ​หนึ่ง​กำ​ลัง​จะ​ไป​ยัง เมือง​ธา​ระ​ซิศ. จึง​ได้​ให้​เงิน​ค่าโดยสาร, แล้ว​ก็​ลง​ไป​ใน​เรือ​ลำ​นั้น​ร่วมทาง​ไป​ยัง​เมือง​ธา​ระ​ซิศ​กับ​เขา, เพื่อ​หนี​ให้​พ้น​จาก​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ขับ​กระ​แสร์​ลม​ใหญ่​ให้​พัด​ผ่าน​ทะเล​ไป​จึง​เกิด​มี​พายุ​ใหญ่​ใน​ทะเล​นั้น​ขึ้น; จน​กำปั่น​ลำ​นั้น​จวน​จะ​อับปาง.</verse>
				<verse number="5">บรรดา​ลูกเรือ​ก็​ตกใจ, ต่าง​ร้องขอ​ให้​พระ​ของ​ตน​มา​ช่วย; และ​ต่าง​ก็​ขน​สินค้า​ที่อยู่​ใน​กำปั่น​ทิ้ง​ทะเล, เพื่อ​จะ ให้​เรือ​เบา​ขึ้น.</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​โย​นา​ได้​ลง​ไป​นอนหลับ​สนิท​อยู่​ใต้​ท้อง​เรือ. นาย​เรือ​จึง​ลง​ไป​หา​ท่าน, แล้ว​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า, “เจ้า​คน​ขี้เซา, อย่างไร​กัน​นี่? ลุก​ขึ้น​เถอะ, ร้องขอ​ต่อ​พระเจ้า, ชะรอย​พระองค์​นั้น​จะ​ทรง​ระลึก​ถึง​พวกเรา​บ้าง, เพื่อ​เรา​จะ​มิได้​พินาศ​ไป.”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ชักชวน​กัน​ว่า, “มา เถอะ, ให้​เรา​จับ​ฉลาก​กัน, เพื่อ​เรา​จะ​รู้​ว่า​ใคร​เป็นต้น​เหตุ​ที่​ให้​เกิด​ภัย​อัน​นี้​แก่​พวกเรา. ดังนั้น​เขา​จับ​ฉลาก​กัน; และ​ฉลาก​ต้นเหตุ​นั้น​ได้แก่​โย​นา, เขา​จึง​กล่าว​แก่​โย​นา​ว่า,</verse>
				<verse number="8">“ขอ​ท่าน​จง​บอก​เรา​ให้​ทราบ​ว่า, ท่าน​มา​นี่​ด้วย​ธุระ​อะไร? และ​ท่าน​มา​จาก​ไหน? บ้านเมือง​ของ​ท่าน​ชื่อ​อะไร? และ​ท่าน​เป็น​คน​เชื้อชาติ​อะไร?”</verse>
				<verse number="9">โย​นา​จึง​ตอบ​เขา​ว่า, “ตัว​เรา​เป็น​ชาติ​เฮ็บ​ราย; และ​เรา​นับถือ​พระเจ้า​แห่ง​สรวงสวรรค์, ผู้​ได้​ทรง​สร้าง​ทะเล​และ​พื้น​แผ่น​ดิน.”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​คน​ทั้งปวง​ก็​ตกใจ​กลัว​ยิ่ง​นัก, และ​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า, “ท่าน​ได้​ทำ​เช่นนี้​ทำไม​เล่า?” ด้วยว่า​พวก​นั้น​ทราบ​ถึง​เรื่อง​ที่​โย​นา​ได้​หนี​จาก​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, ตาม​ที่​ท่าน​ได้​เล่า​ให้​เขา​ฟัง</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เขา​ได้​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า, “นี่​พวกเรา​จะ​ทำ​อะไร​กับ​ตัว​ท่าน​ดี​เพื่อ​ทะเล​จะ​ได้​สงบ​ลง?” เพราะว่า​ทะเล​ยิ่ง​กำเริบ​มาก​ขึ้น​ทุกที.</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ท่าน​ได้​กล่าว​แก่​พวกเขา​ว่า, “จง​จับตัว​เรา​โยน​ลง​ไป​ใน​ทะเล​ก็​แล้ว​กัน, ทะเล​ก็​จะ​สงบ​ลง, เพราะ​เรา​รู้อยู่​ว่า​ที่​ทะเล​เกิด​ปั่นป่วน​เช่นนี้​ก็​เนื่องมาจาก​ตัว​เรา​นี่เอง.”</verse>
				<verse number="13">ถึงกระนั้น​ก็ดี​พวก​ลูกเรือ​ได้​ช่วย​กัน​ตีกรรเชียง​กลับ​เข้า​ฝั่ง​อย่าง​เต็ม​กำ​ลัง; แต่​เข้าไม้​ถึง, เพราะว่า​ทะเล​ยิ่ง​กำเริบ​มาก​ขึ้น​ต้านทาน​เขา​ไว้.</verse>
				<verse number="14">เพราะ​เหตุ​นั้น​เขา​จึง​ร้อง​วิงวอน​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​ทูล​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ขอ​วิงวอน​ต่อ​พระองค์, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ขอ​วิงวอน​พระองค์​ด้วย​สุดใจ, อย่า​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​พินาศ​ไป​เนื่องจาก​ชีวิต​ของ​ชาย​คน​นี้​และ​อย่า​ทรง​ลงโทษ​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า​ใน​การ​ที่​ประหาร​ชีวิต​เขา. ด้วยว่า​พระองค์​โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ได้​ทรง​กระทำ​ไป​แล้ว​ตาม​ที่​พระองค์​ทรง​เห็นชอบ.</verse>
				<verse number="15">เขา​จึง​จับ​โย​นา​โยนทิ้ง​ทะเล; ความ​ปั่นป่วน​แห่ง​ทะเล​ก็​สงบ​ลง.</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​คน​ทั้ง​หลาย​ก็​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​ที่​ยิ่ง; และ​เขา​ได้​ถวาย​เครื่องบูชา​แด่​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ให้​สัตย์​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">เมื่อนั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​เตรียม​ปลา​ใหญ่​ไว้ตัว​หนึ่ง​สำหรับ​ให้​กลืน​โย​นา​เข้า​ไป; และ​โย​นา​ก็​อยู่​ใน​ท้อง​ปลา​นั้น​สาม​วัน​สาม​คืน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">แล้ว​โย​นา​ได้​อธิษฐาน​กับ​พระ​ยะ​โฮ​วา, พระเจ้า​ของ​ท่าน​จาก​ภายใน​ท้อง​ปลา​นั้น</verse>
				<verse number="2">กล่าว​ว่า, “ใน​คราว​ทุกข์ยาก​ลำบาก, ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้องเรียก​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล้ว​พระองค์​ได้​ทรง​ขานรับ​ข้าพ​เจ้า; ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้อง​ออก​ไป​จาก​ขุม​ท้อง​แห่ง​เมือง​ผี, และ​พระองค์​ได้​ทรง​ยิน​เสียง​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​พระองค์​ได้​ทรง​เหวี่ยง​ข้าพ​เจ้า​ลง​ไป​ยัง​ที่​ลึก, ใน​ใจกลาง​แห่ง​ทะเล; อัน​มี​น้ำ​อยู่​ล้อมรอบ​ข้าพ​เจ้า: ละลอก​และ​คลื่น​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์​ซัด​ผ่าน​ข้าพ​เจ้า​ไป.</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​จึง​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ถูก​ทอดทิ้ง​ไป​จาก​พระเนตร​ของ​พระองค์. ถึงกระนั้น​ข้าพ​เจ้า​ยัง​จะ​มอง​เพ่ง​ไป​ทาง​พระ​วิหาร​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​อีก.</verse>
				<verse number="5">น้ำ​ก็​ท่วม​มิด​ตัว​ข้าพ​เจ้า, ท่วม​กะ​ทั่ง​มิด​ใจ​ข้าพ​เจ้า; ทะเล​ลึก​อยู่​รอบ​ข้าง​ข้าพ​เจ้า; สาหร่าย​ทะเล​ก็​คล้อง​พัน​ศีรษะ​ข้าพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="6">ข้าพ​เจ้า​ดิ่ง​ลง​ไป​ถึง​ฐาน​แห่ง​ภูเขา; ธรณี​จะ​กักขัง​ข้าพ​เจ้า​ไว้​เป็นนิตย์. ถึงกระนั้น, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​ยัง​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฟื้น​คืน​ชีวิต​ออก​มา​จาก​ความ​ตาย​นั้น.</verse>
				<verse number="7">ขณะ​จิตต์​วิญญาณ​ข้าพ​เจ้า​มอด​ลง​ไป, ข้าพ​เจ้า​ได้​ระลึก​ถึง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​คำอธิษฐาน​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ได้​ไป​ถึง​พระองค์​พระ​วิหาร​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">ผู้​ที่​สนใจ​ใน​สิ่ง​ที่​เหลวไหล​ไม่​เที่ยงแท้​ย่อม​สละ​ทิ้ง​โอกาส​ของ ตน​ที่​จะ​ได้​รับ​พระ​กรุณา​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​ถวาย​เครื่องบูชา​แก่​พระองค์​ด้วย​ออก​เสียง​ขอบ​พระ​คุณ​พระองค์, ข้าพ​เจ้า​จะ​แก้​สินบน​ใน​ส่วน​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​บนบาน​ไว้; ความ​รอด​นั้น​มา​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​สั่ง​ปลา​นั้น, มัน​ก็​สำรอก​โย​นา​ออก​ไว้​บน​ดิน​แห้ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เมื่อนั้น​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​โย​นาค​รั้ง​ที่​สอง​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​ลุก​ขึ้น​ไป​ยัง​นี​นะ​เว​กรุง​ใหญ่​นั้น, และ​ป่าวประกาศ​แก่​กรุง​นั้น​ตาม​ข้อความ​ที่​เรา​สั่ง​ให้​เจ้า​ประกาศ​นั้น.”</verse>
				<verse number="3">โย​นา​ก็ได้​ลุก​ขึ้น, และ​ได้​ไป​ยัง​กรุง​นี​นะ​เว, ตาม​คำสั่ง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา. นี่แหละ​กรุง​นี​นะ​เว​เป็น​กรุง​ใหญ่โต​ระ​โห​ฐาน, กิน​เวลา​สาม​วัน​จึง​จะ​เดิน​ข้าม​เมือง​นั้น​ได้.</verse>
				<verse number="4">โย​นา​ได้​ตั้งต้น​เดิน​เข้า​ไป​ใน​กรุง​นั้น​เป็น​ระยะ​ทาง​หนึ่ง​วัน, และ​ท่าน​ได้​ร้อง​ประกาศ​และ​กล่าว​ว่า, “อีก​สี่​สิบ​วัน​กรุง​นี​นะ​เว​จะ​ถูก​ทำลาย​ให้​พินาศ​ไป.”</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​ชาวกรุง​นี​นะ​เว​ได้​เชื่อ​พระเจ้า; เขา​ป่าวประกาศ​ให้​ประชาชน​อด​อาหาร​และ​นุ่งห่ม​ด้วย​ผ้า​เนื้อ​หยาบ, ตั้งแต่​คน​ชั้น​สูง​ที่สุด​จนถึง​คน​ชั้นต่ำ​ที่สุด.</verse>
				<verse number="6">กิตติศัพท์​นั้น​ทรง​ทราบ​ไป​ถึง​กษัตริย์​นี​นะ​เว, ท่าน​ได้​ทรง​ลุก​ขึ้น​จาก​พระที่นั่ง​ของ​ท่าน,ทรง​เปลื้อง​ฉลอง​พระองค์​ออก​เสีย, ทรง​นำ​เนื้อ​หยาบ​ไว้​แทน​และ​ทรง​นั่ง​ที่​กอง​ขี้​เท่า.</verse>
				<verse number="7">และ​ท่าน​ได้​ออก​หมาย​ทั่ว​ทั้ง​กรุง​นี​นะ​เว, โดย​อำนาจ​แห่ง​กษัตริย์​และ​คณะ​รัฐมนตรี​ว่า, “ห้าม​ไม่​ให้​คน​หรือ​สัตว์, โขลง​หรือ​ฝูง​สัตว์, กิน​อะไร​แม้แต่​น้อย; ห้าม​ไม่​ให้​กิน​อาหาร​หรือ​ดื่ม​น้ำ;</verse>
				<verse number="8">แต่​ให้​ทั้งคน​และ​สัตว์​คลุม​ตัว​ด้วย​ผ้า​เนื้อ​หยาบ; และ​ให้​ตั้ง​จิตต์​ตั้งใจ​ร้องทุกข์​ต่อ​พระเจ้า, คือ​ให้​ทุกคน​เลิก​ประพฤติ​ใน​ทาง​ชั่ว, และ​เลิก​การ​ร้าย​ที่​กำลัง​กระทำ​อยู่.</verse>
				<verse number="9">ใคร​จะ​รู้​ได้​ว่า​พระเจ้า​จะ​ไม่​ทรง​กลับ​และ​เปลี่ยน​พระทัย, และ​คลาย​จาก​พระ​พิ​โร​ธ​อัน​ร้ายแรง; และ​เรา​จะ​ไม่​ถึง​ซึ่ง​ความ​พินาศ​ไป?”</verse>
				<verse number="10">ครั้น​พระเจ้า​ได้​ทรง​เห็น​การ​กระทำ​ของ​เขา, ที่​เขา​ได้​กลับ​ไม่​ประพฤติ​ใน​ทาง​ชั่ว​ต่อไป, พระเจ้า​ก็​ทรง​กลับ​พระทัย​ไม่​ลงโทษ​ตาม​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ตรัส​ไว้​ว่า​จะ​ทรง​กระทำ​แก่​เขา​นั้น; และ​พระองค์​ก็​มิได้​ทรง​กระทำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แต่​เหตุการณ์​นี้​ไม่​เป็น​ที่​พอใจ​แก่​โย​นา​อย่างยิ่ง, ท่าน​โกรธ​มาก.</verse>
				<verse number="2">และ​ได้​อธิษฐาน​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ว่า, “ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​ขอ​ทูล​พระองค์​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​ไว้​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​อยู่​ใน​บ้านเมือง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า​จะ​เป็น​อย่าง​นี้​มิใช่​หรือ? เพราะฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​รีบ​หนี​ไป​ยัง​เมือง​ธา​ระ​ซิศ; เพราะ​ข้าพ​เจ้า​รู้​ว่า​พระองค์​เป็น​พระ​เจา​ผู้​ประกอบ​ไป​ด้วย​พระ​มหา​กรุณาธิคุณ​และ​ความ​เมตตา​ปราณี, ไม่​ใคร่​ทรง​กริ้ว​โกรธ, สมบูรณ์​ไป​ด้วย​ความ​เมตตา​อารี​รัก​พร้อม​ที่​จะ​เปลี่ยน​พระทัย​ไม่​ลงโทษ​ผู้ใด.</verse>
				<verse number="3">เพราะฉะนั้น, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, บัดนี้​ขอ​พระองค์​ทรง​เอาชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไป​เสีย​เถอะ, เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ตาย​เสีย​ก็ดี​กว่า​ที่​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป.”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “การ​ที่​เจ้า​โกรธ​เช่นนี้​ถูก​หรือ?”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​โย​นา​จึง​ได้​ออก​ไป​นอก​กรุง, นั่ง​จับเจ่า​อยู่​ทาง​ทิศตะวันออก​ของ​กรุง​นั้น; และ​ท่าน​ได้​สร้าง​เพิง​สำหรับ​อาศัย, และ​เข้า​ไป​นั่ง​อยู่​ใน​ร่ม​แห่ง​เพิง​นั้น, คอย​ดู​เหตุการณ์​ที่​จะ​เกิด​ขึ้น​แก่​กรุง​นั้น.</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ทรง​ให้​ต้น​ละหุ่ง​งอก ขึ้น​มา, และ​ทรง​ให้​มัน​เจริญ​ขึ้น​เหนือ​ที่​ซึ่ง​โย​นา​อยู่, ให้​เป็น​ร่ม​ศีรษะ​ของ​ท่าน​ไว้​เพื่อ​บัน​เทา​ทุกข์​ความ​กลุ้มใจ​ใน​เรื่อง​นี้. โยนา​จึง​มี​ความ​ปิติ​ยิน​ด้วย​ตน​ละหุ่ง​เป็น​อย่างยิ่ง.</verse>
				<verse number="7">แต่​ใน​เวลา​เช้า​วันรุ่งขึ้น, พระเจ้า​ทรง​ให้​หนอน​ตัว​หนึ่ง​มา​กัด​กิน​ต้น​ละหุ่ง​นั้น​จน​เหี่ยว​ไป.</verse>
				<verse number="8">ต่อมา​เมื่อ​ดวงอาทิตย์​ขึ้น​แล้ว, พระเจ้า​ทรง​ให้​ลม​ร้อน​ตะวันออก​พัด​มา, และ​แสง​แดด​แผด​ลง​มา​บน​ศีรษะ​ของ​โย​นา, ทำ​ให้​ท่าน​เพลีย​สวิง​สวาย ปรารถนา​ให้​ตัว​ของ​ตน​ตาย​ไป​เสีย; ท่าน​ได้​กล่าว​ว่า, “ตาย​เสีย​ก็ดี​กว่า​ที่​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป.”</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​พระเจ้า​จึง​ตรัส​แก่​โย​นา​ว่า, “การ​ที่​เจ้า​โกรธ​เพราะ​เรื่อง​ต้น​ละหุ่ง​นั้น​ถูก​หรือ?” ท่าน​ตอบ​ว่า, “การ​ที่​ข้าพ​เจ้า​โกรธ​ถึง​กับ​อยาก​ตาย​นั้น​ถูก​แล้ว.”</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​ว่า, “ตัว​เจ้า​ยัง​เสียดาย​ต้น​ละหุ่ง​ซึ่ง​เจ้า​เอง​ก็​มิได้​ลง​แรง​ปลูก​หรือ​มิได้​ทำ​อะไร​เพื่อให้​มัน​เจริญ​ขึ้น. มัน​งอก​เจริญ​ขึ้น​ใน​คืน​เดียว, แล้ว​ก็​ตาย​ไป​ใน​คืน​เดียว​ดุจ​กัน.</verse>
				<verse number="11">อัน​ตัว​เรา​จะ​ไม่​อาลัย​นี​นะ​เว​กรุง​ใหญ่​นั้น​ซึ่ง​มี​พล​เมือง​มาก​กว่า​แสน​สอง​หมื่น​คน, เป็น​ผู้​ไม่​รู้​เดียงสา​ว่า​ข้าง​ไหน​เป็น​มือขวา​มือ​ซ้าย, รวม​ทั้ง​สัตว์​เดียรัจฉาน​เป็น​อัน​มาก​ด้วย, อย่าง​นั้น​หรือ?”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="33">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">พระ​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่มา​ถึง​มี​คา​ชาวเมือง​โม​เรเซ็ธ, ใน​รัชช​กาล​แห่ง​โยธา​ม, อา​ฮา​ศ​และ​ฮิศคี​ยา, กษัตริย์​แห่ง​ประเทศ​ยะฮูดา, ซึ่ง​ท่าน​ได้​เห็น​ทาง​นิมิตต์​ใน​เหตุการณ์​อัน​เกี่ยว​ข้อง​กับ​กรุง​ซะ​มา​เรีย​และ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม</verse>
				<verse number="2">ฟัง​นี่, ประชาชน​ทั้งปวง! โลก​และ​สาร​พัตร​ทุกสิ่ง​ใน​โลก! จง​ฟัง​เอาเถอะ, จง​ยอม​ฟัง​สัญญาณ​บอก​อันตราย​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ประทาน​ให้​ท่าน​ทราบ​จาก​พระ​วิหาร​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">ด้วยว่า, จง​ดูเถอะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​เสด็จ​ออก​มา​จาก​พระ​สำนัก​ของ​พระองค์​ลง​มา​เหยียบย่ำ​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก;</verse>
				<verse number="4">ภูเขา​ที่​ทรง​ย่าง​เหยียบ​ก็​ละลาย​ไป,และ​หุบเขา​ก็​แยกแยะ​เป็น​เหว​ลึก, ราว​กับ​ขี้ผึ้ง​เมื่อ​ต้อง​ไฟ, หรือ​เหมือน​น้ำ​ที่พึ่ง​ลง​มา​จาก​ผา​ชัน.</verse>
				<verse number="5">เหตุการณ์​ทั้งมวล​เหล่านี้​ได้​บังเกิด​ขึ้น​ก็​เพราะ​ความผิด​บาป​ของ​พวก​ยา​โคบ, และ​ความ​ชั่วร้าย​แห่ง​วงศ์​วาน​ของ​พวก​ยิศ​รา​เอล. ความผิด​บาป​ของ​พวก​ยา​โคบ​นั้น​คือ​อะไร​เล่า? ก็​คือ​กรุง​ซะ​มา​เรีย​นั้น​เอง​มิใช่​หรือ? สถาน​ชั้น​สูง​ของ​พวก​ยะฮูดา​นั้น​คือ​อะไร​เล่า? ก็​คือ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น​เอง​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จะ​ทำ​ให้​ซะ​มา​เรีย เป็น​เนื้อ​นา​ที่​ไถ​แล้ว, และ​เป็น​อย่าง​ที่​สำหรับ​ปลูก​ไร่​องุ่น, แล้ว​เรา​จะ​ทุ่ม​ทิ้ง​หิน​อัน​ก่อสร้าง​แห่ง​กรุง​นั้น​ลง​ไป​ใน​หุบเขา, และ​จะ​ให้​แต่​ราก​ตึก​เหลือ​อยู่.</verse>
				<verse number="7">รูป​เคารพ​ของ​กรุง​นั้น​จะ​ถูก​ต่อย​ให้​แตก​เป็นชิ้นๆ, เครื่อง​สัก​การ​สินจ้าง​จะ​ถูก​เผา​เสีย; และ​สถาน​สัก​การ​บูชา​เขา​จะ​ทำ​ให้​ร้าง​ไป​จน​สิ้นเชิง; ด้วยว่า​ทรัพย์สิน​เหล่านี้​เขา​ได้​สร้างสม​มา​จาก​ค่าจ้าง​ของ​หญิง​แพศยา, และ​จะ​กลับกลาย​ไป​เป็น​สินจ้าง​ของ​หญิง​แพศยา​นั้น​อีก</verse>
				<verse number="8">เพราะ​เหตุการณ์​นี้​ข้าพ​เจ้า​จะ​คร่ำ​ครวญ​ร้องไห้; ข้าพ​เจ้า​จะ​ไปไหนมาไหน​ด้วย​เท้า​เปล่า​และ​เปลือย​กาย. ข้าพ​เจ้า​จะ​โหยหวน​ดุจ​สุนัข​ป่า​หอน, และ​คร่ำ​ครวญ​เหมือน​นกกระจอกเทศ​ร้อง.</verse>
				<verse number="9">ด้วยว่า​บาดแผล​แห่ง​กรุง​ซะ​มา​เรีย​เป็น​ชะ​นิด​ที่ ไม่​มี​ใคร​รักษา​ได้; เรื่อง​นี้​ก็​ลาม​มา​ถึง​ประเทศ​ยะฮูดา​ด้วย; มา​กะ​ทั่ง​ถึง​ด่าน​แห่ง​ประเทศ​ชาติ​ของ​ข้าพ​เจ้า, คือ​กรุง​ยะ​รู ซา​เลม</verse>
				<verse number="10">อย่า​มา​ประกาศ​ใน​เมือง​กา​ธ! อย่า​คร่ำ​ครวญ​ไป​เลย; ชาวบ้าน​ฝุ่น (แอ​ฟ​รา) กลิ้งเกลือก​ตัว​ของ​ตน​ใน​ฝุ่น​ที่​บ้าน​ฝุ่น.</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ชาวบ้าน​งาม (ซา​พี​ร) ต้อง​ถูก​กวาด​ออก​ไป​ตัวเปล่า​อย่าง​น่า​อับอาย​นัก. ไม่​มี​ใคร​ปรากฏ​ตัว​ออก​มา​จาก​บ้าน​ซา​อะ​นาน​เลย; ฝ่าย​ชาวบ้าน​เอเซ็ล​ผู้​มัว​ตี​อก​ชก​ใจ​อยู่​ก็​เป็น​ส่วน​บั่นทอน​กำลัง​รบ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">ชาวบ้าน​ขื่นขม (มา​โธ) ต่าง​ก็​ร้อนใจ​คอย​ข่าว​ดี, เพราะว่า​ภัยพิบัติ​อัน​มา​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​กำ​ลัง​จะ​ถึง​ประตู​กรุง​ยะ​รู​ซา​เล​มอ​ยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="13">จง​เอา​ม้า​ฝีเท้า​เยี่ยม​มา​เทียม​รถ​รบ​เข้า​เถิด, โอ​ชาวเมือง​ลา​คิศ; เจ้า​ผู้​เริ่ม​ก่อ​บาปกรรม​ให้​เกิด​แก่​ธิดา​แห่ง​ท้องถิ่น​ซี​โอน: ด้วยว่า​บาป​ผิด​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ได้​ปรากฏ​อยู่​ที่​ตัว​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนั้น เจ้า​จง​ให้​ของขวัญ​ไว้อาลัย​แก่​เมือง​โม​เรเซ็ธ​กา​ธ​เถอะ; หมู่บ้าน​อัค​ซิบ​จะ​กลาย​เป็น​แหล่ง​อัน​ไม่​น่า​ไว้ใจ​ได้​สำหรับ​กษัตริย์​แห่ง​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="15">โอ​ชาวเมือง​มะเร​ชา, เรา​จะ​นำ​ทายาท​ผู้​หนึ่ง​มา​ครอบครอง​เจ้า; สง่า​ราศี​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​จะ​ได้​มี​มา​ยัง ตำบล​อะ​ดู​ลาม.</verse>
				<verse number="16">จง​โกน​ศีรษะ​ของ​เจ้า​ให้​เลี่ยน​ล้าน, จง​ตัดผม​ของ​เจ้า​ให้​เลี่ยน​เตียน, เป็น​การ​ไว้ทุกข์​ให้แก่​ลูกหลาน​อัน​สุดสวาทขาดใจ​ของ​เจ้า. จง​ทำ​ให้​ศีรษะ​ของ​เจ้า​เพิ่ม​ความ​ล้าน​ออก​ไป​ให้​เหมือน​กับ​นก​ตะกรุม, เพราะว่า​เขา​เหล่านั้น ถูก​พราก​จาก​เจ้า​ไป​เป็น​ชะ​เลย​เสีย​หมด​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ภัยพิบัติ​จง​มี​แก่​คน​ที่​คิด​กระทำ​ชั่ว; และ​ผู้​ที่​คิด​กะ​การ​ประ​ทุษฐ​ร้าย​ขณะ​นอน​อยู่​บน​ที่​นอน. ครั้น​รุ่งเช้า​ขึ้น​เขา​ก็​ออก​ไป​กระทำ, เพราะ​การ​นั้น​อยู่​ใน​อำนาจ​มือ​ของ​เขา​ที่​ทำ​ได้.</verse>
				<verse number="2">เขา​โลภ​จะ​เอา​ที่นา, เขา​ก็​ช่วงชิง​เอา​ไป, เขา​จะ​เอา​บ้านเรือน, เขา​ก็​ริบ​เอา​ไป​เสีย. เขา​กดขี่​แย่ง​เอา​บ้านเรือน​ของ​เขา, แม้ว่า​เป็น​มฤ​ดก​ตกทอด​มา​เขา​ก็​แย่ง​เอา​ไป.</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนี้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า: “ดูเถอะ, เรา​กำหนด​โทษ​ไว้​สำหรับ​พวก​นี้​แล้ว, เจ้า​จะ​หลบ​คอ​ของ​เจ้า​ให้​พ้น​ไป​ไม่​ได้, หรือ​เจ้า​จะ​เดิน​ลอยนวล​ผึ่งผาย​ไป​ตาม​สบาย​ก็​ไม่​ได้; เพราะ​บัดนี้​ถึง​สมัย​อัน​ชั่วร้าย​เสียแล้ว.”</verse>
				<verse number="4">ใน​คราว​นั้น​เขา​จะ​หา​คำ​เปรียบ​มา​เยาะเย้ย​เจ้า​ขณะที่​เจ้า​ร้อง​โหยหวน​ครวญคราง​ว่า, “เขา​มา​เปลี่ยน​กรรมสิทธิ์​ใน​ทรัพย์สิน​อัน​เป็น​ส่วน​ของ​พวกเรา​หมด, เรา​ฉิบหาย​ป่นปี้​เสียแล้ว. ดูเถอะ, เขา​มา​แย่ง​เอา​ของๆ เรา​ไป​เสีย​ได้! มิหนำซ้ำ​แบ่ง​ไร่นา​ของ​เรา​ไป​แจก​ให้​กับ​คน​ทรยศ​พระเจ้า.”</verse>
				<verse number="5">ใน​วงการ​แห่ง​คณะ​ประชุม​จำเพาะ​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ไม่​มี​การ​จัดแบ่ง​ที่ดิน​ให้​กับ​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ทำนาย​กล่าว​ว่า, “เลิก​การ​ทำนาย​อย่าง​นี้​เสีย​เถอะ, เขา​ไม่​ควร​จะ​มา​ทำนาย​ถึง​เรื่อง​เหล่านี้​กล่าว​ปรักปรำ​ว่า​ไม่​รู้จัก​จบ.”</verse>
				<verse number="7">โอ้​วงศ์​วาน​ของ​ยา​โคบ, จะ​มี​ใคร​กล่าว​ได้​หรือว่า, “พระ​วิญญาณ​ของ​พระเจ้า​เสื่อม​ฤทธิ์​เสียแล้ว? เหตุการณ์​เช่นนั้น​หรือ​เป็น​ราช​กิจ​ของ​พระองค์? คำพูด​ของ​ข้าพ​เจ้า​มิได้​กระทำ​คุณงามความดี​ให้​กับ​ผู้​ซึ่ง​ประพฤติ​ตาม​ด้วย​ความ​เชื่อ​ดอก​หรือ?”</verse>
				<verse number="8">แต่​ใน​เร็วๆ นี้​เอง​ชนชาติ​เดียวกัน​กับ​ข้าพ​เจ้า​ตั้ง​ตัว​ขึ้น​เหมือน​กับ​เป็น​ศัตรู; ต่าง​ก็​ปอก​เอา​เสื้อผ้า​จาก​เหล่า​คน​ที่​ไม่​ระแวง​ภัย,และ​ฉก​จาก​คน​ที่​ผ่าน​ทาง​โดย​นึก​ว่า​ปลอดภัย.</verse>
				<verse number="9">เหล่า​หญิง​ร่วมชาติ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ถูก​กำจัด​ออก​ไป​เสีย​จาก​เรือน​อัน​แสน​สุข​ของ​เขา, และ​ทำลาย​สง่า​ราศี​แห่ง​ลูก​ของ​เขา​เสีย​หมดสิ้น.</verse>
				<verse number="10">พวก​เจ้า​จง​ลุก​ขึ้น, และ​ไป​เสีย​ให้​พ้น! เพราะ​นี่​ไม่​ใช่​สำนัก​ของ​เจ้า! เพราะ​พวก​เจ้า​เป็น​คน​โสมม​อัน​จะ​ถูก​ทำลาย​เสีย​ด้วย​ภัยพิบัติ​อย่าง​ร้ายกาจ.</verse>
				<verse number="11">ถ้า​หาก​มี​คน​ใด​มี​วิญญาณ​อยู่​ใน​ตัว​กล่าวเท็จ​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ทำนาย​ว่า, ท่าน​จะ​มั่งคั่ง​ด้วย​สุรา​เมรัย,” คน​ชะ​นิด​นี้แหละ​จะ​เป็น​ผู้ทำ​นาย​ถูกใจ​พวก​นี้</verse>
				<verse number="12">โอ้​พวก​ยา​โคบ, เรา​จะ​รวบรวม​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เข้า​มา​เป็นแน่; เรา​จะ​รวบรวม​พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​เหลือ, เรา​จะ​ต้อน​เขา​ให้​มา​อยู่​ด้วย​กัน​ดุจ​ฝูง​แกะ​เข้า​อยู่​ใน​คอก, และ​เหมือน​กับ​ฝูง​แกะ​อัน​อยู่​ที่​ทุ่งนา​ต่าง​ก็​จะ​ส่ง​เสียง​ขรม, เนื่องด้วย​มี​จำนวน​คน​ที่​มาก​เหลือ​ประมาณ.</verse>
				<verse number="13">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​บุกบั่น​นำ​ฝ่า​อุปสรรค​นำหน้า​เขา​ไป​แล้ว, ผ่าน​ทาง​ไป​ถึง​ประตูเมือง, ออก​จาก​เมือง ณ ที่นั่น; กษัตริย์​ก็​ทรง​นำหน้า​เขา​ไป, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​เป็น​จอมทัพ​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​ว่า, “โอ้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​ประมุข​แห่ง​พวก​ยา​โคบ, และ​บรรดา​ผู้ปกครอง​แห่ง​วงศ์​วาน​ยิศ​รา​เอล, ขอ​ให้​ท่าน​ฟัง​ข้าพ​เจ้า​พูด, คณะ​ท่าน​มิใช่​หรือ​ที่​จะ​ต้อง​ซาบซึ้ง​ถึง​ความ​ยุตติ​ธรรม?</verse>
				<verse number="2">แต่​ท่าน​กลับ​เกลียด​ความ​ดี, และ ไป​รัก​ความ​ชั่ว; ท่าน​เป็น​คน​ถลก​หนัง​ออก​จาก​ตัว​ของ​เขา, และ​รูด​เนื้อ​ออก​จาก​กะ​ดู​ก​ของ​เขา?”</verse>
				<verse number="3">เป็น​คน​ที่​กิน​เนื้อ​ของ​ชนชาติ​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​หวด​ให้​หนัง​ของ​เขา​ขาด​จาก​ตัว, หัก​กะ​ดู​ก, และ​สับ​เสีย​เป็น​ชิ้น​เล็ก​ชิ้น​น้อย, เหมือน​จะ​เอา​ใส่​ลง​ต้ม​ใน​หม้อ, และ​เช่น​กับ​เอา​เนื้อ​ใส่​ลง​ต้ม​ใน​หม้อ​เหล็ก​ใหญ่.</verse>
				<verse number="4">วันหนึ่ง​เขา​พวก​นั้น​จะ​ร้องทุกข์​ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ช่วย, แต่​พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​ตอบ​เขา​เลย; เออ, คราว​นั้น​พระองค์​จะ​ทรง​ซ่อน​พระ​พัก​ตร​ของ​พระองค์​เสีย​จาก​เขา, ให้​สม​กับ​การ​กระทำ​อัน​ชั่วร้าย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ตรัส​เช่นนี้​เล็ง​ถึง​ผู้ทำ​นาย​ที่​กระทำ​ให้​ประชาชน​ของ​ข้าพ​เจ้า​หลงผิด​ไป, เมื่อ​เขา​ได้​อะไร​ขบเคี้ยว​สำหรับ​เขา, ก็​ว่า, จง​เป็นสุข​เจริญ​เถิด, และ​ถ้า​ใคร​มิได้​เอา​อะไร​มา​ใส่​ปาก​ให้​เขา​กิน, เขา​ก็​เริ่ม​ประกาศ​ตัว​เป็น​ปัจจามิตร!</verse>
				<verse number="6">“เพราะฉะนั้น, จะ​เกิด​ความ​มืดมน​แก่​พวก​เจ้า, แล้ว​เจ้า​ก็​จะ​ไม่​ได้​เห็น​นิมิตต์ใดๆ; จะ​เกิด​ความ​มืด​ทึบ​แก่​พวก​เจ้า, แล้ว​เจ้า​ก็​จะ​ทำ​อะไร​ไม่​ได้​เลย, ดวงอาทิตย์​ของ​พวก​ผู้ทำ​นาย​ก็​เสื่อม​ราศี, และ​วัน​ของ​พวกเขา​ก็​จะ​กลับ​มืด​ไป.</verse>
				<verse number="7">นัก​ทำนาย​โชคชะตา​จะ​ขายหน้า, คณะ​โหราศาสตร์​ก็​จะ​จน​ปัญญา: เออ, เขา​ต่าง​ก็​จะ​ปิดปาก​ด้วย​กัน​หมด; ด้วยว่า​ไม่​มี​สัมผัส​ยาน​ใดๆ มา​จาก​พระเจ้า.”</verse>
				<verse number="8">แต่​ส่วน​ข้าพ​เจ้า​สมบูรณ์​ไป​ด้วย​ฤทธิ์​แห่ง​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ความ​สามารถ​วินิจฉัย​และ​ความ​แก​ล้​วก​ล้า, พร้อม​ที่​จะ​ชี้​ให้​พวก​ยา​โคบ​รู้ความ​ผิด​ของ​เขา, และ​ให้​พวก​ยิศ​รา​เอล​เห็น​บาป​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="9">โอ​ท่าน​ผู้​เป็น​ประมุข​แห่ง​วงศ์​วาน​ของ​ยา​โคบ, และ​บรรดา​ผู้ปกครอง​แห่ง​วงศ์​วาน​ยิศ​รา​เอล, ผู้​ที่​ชัง​ความ​ยุตติ​ธรรม​และ​ทำ​อิสสร​ภาพ​ให้​แปรปรวน​ไป, ข้าพ​เจ้า​ขอ​ให้​ท่าน​ฟัง​ข้อความ​เหล่านี้.</verse>
				<verse number="10">เขา​สร้าง​นิคม​ซี​โอน​ขึ้น​ด้วย​หยาด​โลหิต, และ​ก่อ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​ขึ้น​ด้วย​การ​อำมหิต.</verse>
				<verse number="11">พวก​ต​ระ​ลา​การ​ตัดสิน​ความเห็น​แก่​สินบน, และ​ปุโรหิต​สั่งสอน​เพราะ​เห็นแก่​สินจ้าง, และ​พวก​ผู้ทำ​นาย​ก็​ทำนาย​เพราะ​เห็นแก่​เงิน: ถึงกระนั้น​เขา​ก็​ยัง​พาดพิง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​กล่าว​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​มิได้​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเรา​รึ? คง​ไม่​มี​ภัยพิบัติ​อะไร​เกิด​ขึ้น​แก่​พวกเรา.”</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้น​เพราะ​เห็นแก่​เจ้า​นิคม​ซี​โอน​จะ​ถูก​ไถ​เหมือน​ไถนา, และ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม​จะ​กลับ​เป็น​เนื้อ​นา​ที่​ไถ​แล้ว, และ​ภูเขา​อัน​เป็น​ที่​ตั้ง​ของ​โบสถ์​จะ​กลาย​เป็น​ป่าไม้​สูง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แต่​เมื่อ​ถึง​สมัย​สุดท้าย​นั้น, ภูเขา​อัน​เป็น​ที่​ตั้ง​ของ​โบสถ์​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​จะ​ถูก​สถาปนา​ขึ้น​ให้​เท่าเทียม​กับ​ขุนเขา​สูง​ทั้ง​หลาย, แล้ว​จะ​ถูก​ยก​ชู​ขึ้น​ให้​สูง​เยี่ยม​เหนือ​ภูเขา​ทั้งมวล; ประชาชน​จะ​หลั่งไหล​ไป​ถึง​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="2">และ​ประชาชน​เป็น​อัน​มาก​จะ​พา​กัน​กล่าว​ว่า, “มา​เถิด​พวกเรา, ให้​เรา​ขึ้น​ไป​ยัง​ภูเขา​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ยัง​โบสถ์​แห่ง​พระเจ้า​แห่ง​ยา​โคบ; พระองค์​จะ​ได้​ทรง​สอน​เรา​ให้​รู้จัก​วิถีทาง​ของ​พระองค์, และ​เรา​จะ​ได้​เดิน​ไป​ตาม​ทาง​ของ​พระองค์​นั้น; ด้วยว่า​พระ​บัญญัติ​จะ​ออก​มา​จาก​ท้องถิ่น​ซี​โอน, และ​พระ​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ออก​มา​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม.”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พระองค์​จะ​ทรง​วินิจฉัย​ความ​ระหว่าง​ประชาชน​เป็น​อัน​มาก, และ​จะ​ทรง​ตัดสิน​ให้​ประเทศ​มหาอำนาจ​อัน​อยู่​ห่างไกล​นั้น​กระทำ​ตาม. เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เอา​ดาบ​ของ เขา​ตี​เป็น​ผา​ล​ไถนา, และ​เอา​หอก​ตี​เป็น​ขอ​สำหรับ​ลิด​แขนง: ประเทศ​ต่อ​ประเทศ​จะ​ไม่​ยก​ดาบ​ขึ้น​ต่อสู้​กัน, และ​เขา​จะ​ไม่​ศึกษา​ยุทธศาสตร์​อีก​ต่อไป.</verse>
				<verse number="4">ต่าง​คน​ก็​จะ​นั่ง​อยู่​ใต้​ซุ้ม​เถา​องุ่น​และ​ใต้​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​ของ​ตน; และ​จะ​ไม่​มี​อะไร​มา​ทำ​ให้​เขา​สะดุ้ง​กลัว: ด้วยว่า, พระโอษฐ์​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ตรัส​ไว้​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="5">นี่​แน่ะ, ประชาชน​ทั้งสิ้น​ต่าง​ก็​ประพฤติ​ใน​โอวาท​แห่ง​พระ​ของ​เขา; ส่วน​เรา​จะ​ประพฤติ​ตาม​โอวาท​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​จน​ตลอดไป</verse>
				<verse number="6">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตรัส​ว่า, “ใน​สมัย​นั้น​เรา​จะ​ชุมนุม​คน​ง่อยเปลี้ยเสียขา, และ​เรา​จะ​ประชุม​เหล่า​คน​บ้านแตกสาแหรกขาด, คือ​ชน​พวก​ที่​เรา​ได้​ลง​อาชญา​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ให้​คน​ง่อยเปลี้ยเสียขา​กลาย​เป็น​ชน​เดน​เลือก​หน่วย​นั้น, และ​คน​บ้านแตกสาแหรกขาด, เรา​จะ​ให้​กลับ​เป็น​ประเทศ​ที่​แข็งแรง​มั่นคง. แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ครอบครอง​เขา​ที่​ภูเขา​ซี​โอน​ตั้งแต่​บัดนี้​จน​ชั่ว​กัลปาวสาน.</verse>
				<verse number="8">และ​เจ้า, โอ้​หอคอย​ที่​ใช้​สำหรับ​เฝ้า​ฝูง​แกะ, คือ​ภูเขา​แห่ง​ธิดา​ของ​ท้องถิ่น​ซี​โอน, เหตุการณ์​เหล่านี้​จะ​บังเกิด​แก่​เจ้า; เออ, อาณาจักร​เก่า​ก่อน​จะ​กลับ​มา​ใหม่, คือ​ราชอาณาจักร​แห่ง​ธิดา​ของ​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม</verse>
				<verse number="9">“เออ, เจ้า​ร้องไห้​เสียง​ดัง​เพราะ​เหตุไร? ไม่​มี​กษัตริย์​ปกครอง​เจ้า​รึ? ประมุข​ของ​เจ้า​ตาย​เสียแล้ว​หรือ? จง​ทำ​ให้​เจ้า​เจ็บปวด​หนักหนา​ราว​กับ​หญิง​ขณะ​จะ​คลอด?</verse>
				<verse number="10">โอ​ธิดา​แห่ง​ท้องถิ่น​ซี​โอน. จง​ปวดร้าว​ไป​เถอะ, ปิด​เนื้อ​ปิด​ตัว​พยายาม​จะ​คลอด, ดุจ​หญิง​ขณะ​จะ​คลอด​บุตร: เพราะว่า​บัดนี้​เจ้า​จะ​ต้อง​ออก​ไป​เสีย​นอก​กรุง, และ​จะ​ต้อง​ไป​พักอาศัย​อยู่​ตาม​ไร่นา, และ​จะ​ต้อง​เลย​ไป​จนถึง​กรุง​บาบู​โลน; แต่​ที่นั่น​จะ​มี​ผู้ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​ภัย; ที่นั่น​แหละ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​ไถ่​ค่าตัว​เจ้า​จาก​มือ​ของ​ศัตรู​เจ้า.”</verse>
				<verse number="11">บัดนี้​มี​ประชาชาติ​หลาย​แห่ง​ชุมนุม​กัน​จะ​ต่อสู้​กับ​เจ้า, เขา​กล่าว​ว่า, “ให้​เรา​ปล้น​เขา​เสีย, และ​ให้​ตา​ของ​เรา​ประสพ​ความ​ปรารถนา​ของ​เรา​ที่​ท้องถิ่น​ซี​โอน.”</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​เขา​หา​ได้​รู้​ถึง​พระ​ดำริ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ไม่, หรือ​มิได้​เข้าใจ​ถึง​ความเห็น​ของ​พระองค์: ด้วยว่า​พระองค์​ได้​ประมวล​เขา​ไว้​เหมือน​กับ​ฟ่อน​ข้าว​ใน​ลาน​นวดข้าว.</verse>
				<verse number="13">โอ​ธิดา​แห่ง​ท้องถิ่น​ซี​โอน​เอ๋ย, จง​ลุก​ขึ้น​นวดข้าว​เถอะ! เพราะว่า​เรา​จะ​ทำ​ให้​เข่า​ของ​เจ้า​กลาย​เป็น​เหล็ก, และ​ทำ​ให้​กีบ​ของ​เจ้า​กลาย​เป็น​ทองเหลือง: และ​เจ้า​จะ​ฟาดฟัน​คน​เป็น​อัน​มาก​ให้​แหลกลาญ​ไป: ส่วน​ทรัพย์สิน​ของ​เขา​เจ้า​จะ​ถวาย​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​ทรัพย์​สมบัติ​นั้น​จะ​ถวาย​แก่​พระเจ้า​แห่ง​สากล​โลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">โอ้​ธิดา​แห่ง​ทัพ​กองโจร, บัดนี้​เจ้า​จะ​ต้อง​ชุมนุม​พล​ตั้ง​เป็น​ทัพ​กองโจร: พวกเขา​ได้​ยก​มา​ล้อม​พวกเรา​ไว้: เขา​จะ​เอา​กระ​บอง​มา​ตี​ผู้​ทรง​วินิจฉัย​แห่ง​ยิศ​รา​เอล​ที่​แก้ม แต่​ท่าน, บ้าน​เบธเลเฮ็มเอฟ​รา​ธา, ซึ่ง​เป็น​แต่​หน่วย​ชนหมู่น้อย​ใน​หมู่บ้าน​จำนวน​พัน​คน​แห่ง​ยะฮูดา, จะ​มี​ผู้​หนึ่ง​แทน​เรา​ออก​มา​จาก​ท่าน, ซึ่ง​จะ​เป็น​กษัตริย์​ครอง​ยิศ​รา​เอล; อัน​สืบเนื่อง​มา​แต่​กาล​ดึกดำบรรพ์, จาก​ดั้งเดิม​โน้น. ดังนั้น​พระองค์​จะ​ทรง​ปล่อย​เขา​ไป​ตาม​เรื่อง​จนถึง​กาล​ที่​สตรี​ผู้​เจ็บ​ครรภ์​จะ​คลอด​ออก​มา: เมื่อนั้น​คน​เดน​เลือก​อัน​เป็น​พี่น้อง​ของ​ท่าน​จะ​กลับ​มา​ร่วม​หมู่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล. และ​ท่าน​จะ​ยืน​มั่น​และ​จะ​เลี้ยง​ฝูง​แกะ​ของ​ท่าน​ด้วย​พ​ลา​นุร​ภาพ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ด้วย​สง่า​ราศี​แห่ง​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน; ส่วน​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ปีก​แผ่น​ถาวร​มั่นคง: ด้วยว่า​เมื่อนั้น​ท่าน​จะ​เป็นใหญ่​เลื่องลือ​ไป​จนถึง​สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก. และ​ท่าน​ผู้​นั้น​จะ​เป็น​สันติ​สุข​ของ​พวกเรา ครั้น​เมื่อ​ชาว​อะซูเรีย​เข้า​มา​ใน​ประเทศ​ของ​เขา​และ​เมื่อ​เขา​เหยียบย่ำ​มา​ใน​ราชวัง​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​แล้ว, เมื่อนั้น​เรา​จะ​ยกพวก​ไป​ต่อสู้​เขา​ด้วย​เมษ​บาล​เจ็ด​ท่าน, และ​คน​เก่งกล้า​แปด​ท่าน, เป็น​ผู้นำ. แล้ว​เขา​จะ​ไป​กวาด​เก็บ​กิน​ทั่ว​แผ่น​ดิน อะซูเรียจน​เกลี้ยง​ด้วย​อำนาจ​ดาพ, กะ​ทั่ง​ถึง​ด่าน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​แผ่น​ดิน​นิม​โร​ธ: แล้ว​ท่าน​จะ​ช่วย​ให้​เรา​ได้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ชาว​อะซูเรีย, เมื่อ​เขา​ยก​เข้า​มา​ใน​ประเทศ​ของ​เรา, และ​เมื่อ​เขา​เหยียบ​ย่าง​เข้า​มา​ใน​อา​ณาเขตต์​ของ​เรา​นั้น ชน​เดน​เลือก​พวก​ยา​โคบ​จะ​ปะปน​อยู่​ใน​หมู่​คน​เป็น​อัน​มาก​ดุจ​น้ำค้าง​มา​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา, หรือ​เหมือน​กับ​ฝน​ตก​ป​รอยๆ ลง​มา​บน​หญ้า, ซึ่ง​มิ​ต้อง​อาศัย​คน​ทำ, หรือ​รอ​ให้​มนุษย์​บันดาล. และ​ชน​เดน​เลือก​พวก​ยา​โคบ​นั้น​จะ​ปะปน​อยู่​ใน​หมู่​ประชาชาติ, ใน​ท่ามกลาง​ประชาชน​เป็น​อัน​มาก, ดุจ​สิงห์โต​อยู่​ท่ามกลาง​หมู่​สัตว์​ใน​ป่า, หรือ​เหมือน​กับ​สิงห์โต​หนุ่ม​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ฝูง​แกะ: ซึ่ง​ถ้า​มัน​ได้​ผ่าน​เข้า​ไป​ใน​ฝูง​แล้ว​ก็​จะ​เหยียบ​ขยี้, และ​กัด​ฉีก​เป็นชิ้นๆ, และ​ไม่​มี​ใคร​สามารถ​จะ​ช่วย​ได้. ขอ​ให้​มือ​ของ​เจ้า​ยก​ขึ้น​เหนือ​ศัตรู​ของ​เจ้า, และ​จง​ให้​ข้าศึก​ทั้งสิ้น​ของ​เจ้า​พินาศ​ไป พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “อยู่​มา​ภายหลัง​เมื่อ​ถึง​กาล​นั้น, เรา​จะ​กำจัด​ม้า​รบ​ให้​หมดสิ้น​ไป​จาก​พวก​เจ้า, และ​เรา​จะ​ทำลาย รถ​รบ​เสีย: เรา​จะ​ทำลาย​เมือง​เอก​ของ​ประเทศ​เจ้า, และ​จะ​โค่น​ป้อม​ของ​พวก​เจ้า​ลง​เสีย​ทั้งสิ้น: เรา​จะ​กำจัด​แม่มด​กรรม​ออก​จาก​มือ​ของ​เจ้า​เสีย: และ​เจ้า​จะ​ไม่​มี​หมอดู​โชคชะตา​อีก​ต่อไป: เรา​จะ​ทำลาย​รูปแกะสลัก​และ​เสา​ที่​เคารพ​ให้​หมดสิ้น​จาก​ใน​หมู่​พวก​เจ้า; เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​กราบไหว้​ผลงาน​ที่​มือ​ของ​เจ้า​ประดิษฐ์​ขึ้น​เอง​อีก​เลย. เรา​จะ​ถอน​เอา​รูป​พระ​อา​ซะ​รา​ออก​เสีย​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า; และ​เรา​จะ​ทำลาย​เมือง​เหล่านั้น​ของ​พวก​เจ้า​เสีย. และ​เรา​จะ​บริหาร​การ​แก้แค้น​แก่​ประชาชาติ​ที่​มิได้​เชื่อฟัง​นั้น​ด้วย​ความ​กริ้ว​โกรธ​โกรธา.”</verse>
				<verse number="2">แต่​ท่าน, บ้าน​เบธเลเฮ็มเอฟ​รา​ธา, ซึ่ง​เป็น​แต่​หน่วย​ชนหมู่น้อย​ใน​หมู่บ้าน​จำนวน​พัน​คน​แห่ง​ยะฮูดา, จะ​มี​ผู้​หนึ่ง​แทน​เรา​ออก​มา​จาก​ท่าน, ซึ่ง​จะ​เป็น​กษัตริย์​ครอง​ยิศ​รา​เอล; อัน​สืบเนื่อง​มา​แต่​กาล​ดึกดำบรรพ์, จาก​ดั้งเดิม​โน้น.</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​พระองค์​จะ​ทรง​ปล่อย​เขา​ไป​ตาม​เรื่อง​จนถึง​กาล​ที่​สตรี​ผู้​เจ็บ​ครรภ์​จะ​คลอด​ออก​มา: เมื่อนั้น​คน​เดน​เลือก​อัน​เป็น​พี่น้อง​ของ​ท่าน​จะ​กลับ​มา​ร่วม​หมู่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="4">และ​ท่าน​จะ​ยืน​มั่น​และ​จะ​เลี้ยง​ฝูง​แกะ​ของ​ท่าน​ด้วย​พ​ลา​นุร​ภาพ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ด้วย​สง่า​ราศี​แห่ง​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน; ส่วน​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ปีก​แผ่น​ถาวร​มั่นคง: ด้วยว่า​เมื่อนั้น​ท่าน​จะ​เป็นใหญ่​เลื่องลือ​ไป​จนถึง​สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก. และ​ท่าน​ผู้​นั้น​จะ​เป็น​สันติ​สุข​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="5">ครั้น​เมื่อ​ชาว​อะซูเรีย​เข้า​มา​ใน​ประเทศ​ของ​เขา​และ​เมื่อ​เขา​เหยียบย่ำ​มา​ใน​ราชวัง​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​แล้ว, เมื่อนั้น​เรา​จะ​ยกพวก​ไป​ต่อสู้​เขา​ด้วย​เมษ​บาล​เจ็ด​ท่าน, และ​คน​เก่งกล้า​แปด​ท่าน, เป็น​ผู้นำ.</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เขา​จะ​ไป​กวาด​เก็บ​กิน​ทั่ว​แผ่น​ดิน อะซูเรียจน​เกลี้ยง​ด้วย​อำนาจ​ดาพ, กะ​ทั่ง​ถึง​ด่าน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​แผ่น​ดิน​นิม​โร​ธ: แล้ว​ท่าน​จะ​ช่วย​ให้​เรา​ได้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ชาว​อะซูเรีย, เมื่อ​เขา​ยก​เข้า​มา​ใน​ประเทศ​ของ​เรา, และ​เมื่อ​เขา​เหยียบ​ย่าง​เข้า​มา​ใน​อา​ณาเขตต์​ของ​เรา​นั้น</verse>
				<verse number="7">ชน​เดน​เลือก​พวก​ยา​โคบ​จะ​ปะปน​อยู่​ใน​หมู่​คน​เป็น​อัน​มาก​ดุจ​น้ำค้าง​มา​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา, หรือ​เหมือน​กับ​ฝน​ตก​ป​รอยๆ ลง​มา​บน​หญ้า, ซึ่ง​มิ​ต้อง​อาศัย​คน​ทำ, หรือ​รอ​ให้​มนุษย์​บันดาล.</verse>
				<verse number="8">และ​ชน​เดน​เลือก​พวก​ยา​โคบ​นั้น​จะ​ปะปน​อยู่​ใน​หมู่​ประชาชาติ, ใน​ท่ามกลาง​ประชาชน​เป็น​อัน​มาก, ดุจ​สิงห์โต​อยู่​ท่ามกลาง​หมู่​สัตว์​ใน​ป่า, หรือ​เหมือน​กับ​สิงห์โต​หนุ่ม​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ฝูง​แกะ: ซึ่ง​ถ้า​มัน​ได้​ผ่าน​เข้า​ไป​ใน​ฝูง​แล้ว​ก็​จะ​เหยียบ​ขยี้, และ​กัด​ฉีก​เป็นชิ้นๆ, และ​ไม่​มี​ใคร​สามารถ​จะ​ช่วย​ได้.</verse>
				<verse number="9">ขอ​ให้​มือ​ของ​เจ้า​ยก​ขึ้น​เหนือ​ศัตรู​ของ​เจ้า, และ​จง​ให้​ข้าศึก​ทั้งสิ้น​ของ​เจ้า​พินาศ​ไป</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “อยู่​มา​ภายหลัง​เมื่อ​ถึง​กาล​นั้น, เรา​จะ​กำจัด​ม้า​รบ​ให้​หมดสิ้น​ไป​จาก​พวก​เจ้า, และ​เรา​จะ​ทำลาย รถ​รบ​เสีย:</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​ทำลาย​เมือง​เอก​ของ​ประเทศ​เจ้า, และ​จะ​โค่น​ป้อม​ของ​พวก​เจ้า​ลง​เสีย​ทั้งสิ้น:</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​กำจัด​แม่มด​กรรม​ออก​จาก​มือ​ของ​เจ้า​เสีย: และ​เจ้า​จะ​ไม่​มี​หมอดู​โชคชะตา​อีก​ต่อไป:</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ทำลาย​รูปแกะสลัก​และ​เสา​ที่​เคารพ​ให้​หมดสิ้น​จาก​ใน​หมู่​พวก​เจ้า; เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​กราบไหว้​ผลงาน​ที่​มือ​ของ​เจ้า​ประดิษฐ์​ขึ้น​เอง​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ถอน​เอา​รูป​พระ​อา​ซะ​รา​ออก​เสีย​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า; และ​เรา​จะ​ทำลาย​เมือง​เหล่านั้น​ของ​พวก​เจ้า​เสีย.</verse>
				<verse number="15">และ​เรา​จะ​บริหาร​การ​แก้แค้น​แก่​ประชาชาติ​ที่​มิได้​เชื่อฟัง​นั้น​ด้วย​ความ​กริ้ว​โกรธ​โกรธา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ดูกร​ท่าน​ทั้ง​หลาย, จง​ฟัง​คำ​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สั่ง​นั้น, “ลุก​ขึ้น​เถิด, เจ้า​จง​แถลง​คดี​ต่อหน้า​ขุนเขา​ทั้ง​หลาย, และ​จง​ให้​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​ฟัง​วาจา​ของ​เจ้า,”</verse>
				<verse number="2">โอ​ท่าน​ขุนเขา​ทั้ง​หลาย, และ​รากฐาน​อัน​มั่นคง​ของ​แผ่น​ดิน​โลก, จง​ฟัง​คำ​แถลง​คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา. ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​คดี​กับ​พล​เมือง​ของ​พระองค์, และ​พระองค์​ประสงค์​จะ​แถลงการณ์​ต่อ​ยิศ​รา​เอล</verse>
				<verse number="3">“โอ้​พล​เมือง​ของ​เรา​เอ๋ย, เรา​ได้​ทำ​อะไร​ให้​เจ้า, และ​เรา​ได้​ทำ​ให้​เจ้า​เจ็บใจ​ตรง​ไหน? จง​อ้าง​พะ​ยาน​กล่าวหา​เรา​เถิด.</verse>
				<verse number="4">ด้วยว่า​เรา​ได้​นำ​พวก​เจ้า​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​ได้​ไถ่​ค่าตัว​เจ้า​ออก​จาก​ฐาน​แห่ง​ทาส​และ​เรา​ได้​ตั้ง​ให้​โม​เซ, อา​โร​น​และ​มิ​ระ​ยาม​เป็น​ผู้นำ​ของ​พวก​เจ้า:</verse>
				<verse number="5">พล​เมือง​ของ​เรา​เอ๋ย, บัดนี้​จง​ระลึก​ถึง​เหตุการณ์​ที่​บา​ลา​ค​กษัตริย์​โม​อาบ​ได้​วาง​อุบาย​และ​คำ​ที่​บี​ละ​อา​ม​บุตรชาย​บะ​โอ​ระ​ได้​ทูล​ตอบ​แก่​ท่าน​อย่างไร. จง​ระลึก​ถึง​เหตุการณ์​ที่​ได้​เกิด​ขึ้น​ตั้งแต่​ตำบล​ซิ​ติ​ม​จนถึง​ตำบล​ฆี​ละ​ฆาล​เพื่อ​พวก​เจ้า​จะ​เข้าใจ​ถึง​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
				<verse number="6">ข้าพ​เจ้า​จะ​เข้าเฝ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​กราบไหว้​พระเจ้า​ผู้​สูงสุด​นั้น​ด้วย​อาการ​อย่างไร? ข้าพ​เจ้า​จะ​เข้าเฝ้า​พระองค์​ด้วย​บูชา​เผา, คือ​ใช้​ลูก​วัว​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​หรือ?</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​โปรดปราน​การ​ถวาย​แกะ​ผู้​หลาย​พัน​ตัว​หรือ​ธาร​น้ำมัน​หลาย​หมื่น​สาย​หรือ? ข้าพ​เจ้า​จะ​ถวาย​บุตร​หัวปี​สำหรับ​ไถ่​โทษ​การ​ผิด​บาป​ของ​ข้าพ​เจ้า, จะ​ถวาย​ผล​แห่ง​ร่างกาย​แทน บาป​แห่ง​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​หรือ?</verse>
				<verse number="8">โอ​บรรดา​ชน, พระองค์​ได้​ทรง​แจ้ง​ให้​ทราบ​แล้ว​ว่า​อะไร​น่ะ​ดี: พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​พระ​ประสงค์​อะไร​จาก​ท่าน​เล่า​นอกจาก​ทำ​การ​ยุตติ​ธรรม,และ​รัก​ความ​เมตตากรุณา, และ​ดำเนินชีวิต​อย่าง​สุภาพ​เคียงคู่​กัน​ไป​กับ​พระเจ้า​ของ​ท่าน?</verse>
				<verse number="9">พระ​สุรเสียง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ประกาศ​ก้อง​แก่​กรุง​นั้น; ผู้​มี​ปัญญา​ก็​ยำเกรง​ต่อ​พระ​นาม​ของ​พระองค์, จง​ใช้​หู​สังเกต​อาการ​แห่ง​กระ​บอง​อาชญาสิทธิ์, คือ​ใคร​ที่​ทรง​กำหนด​ให้​เป็น​ไป​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="10">ยัง​มี​ทรัพย์สิน​ที่​ได้​มา​จาก​การ​คดโกง​และ​เครื่อง​ตวง​ขี้ฉ้อ​อัน​เป็น​ที่​ทรง​เกลียดชัง​อยู่​ใน​เรือน​ของ​คน​ชั่ว​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​นับ​ว่า​ผู้​ที่​ใช้​ตราชู​ขี้ฉ้อ​และ​มี​ถุง​บรรจุ​ลูก​ตุ้ม​ฉ้อโกง​เป็น​ผู้​ไม่​มี​ผิด​ได้​หรือ:</verse>
				<verse number="12">ด้วยว่า​ผู้​มี​ทรัพย์​ทั้ง​หลาย​ใน​กรุง​นั้น​ล้วน​เป็น​คน​มี​ใจ​อำมหิต, และ​พล​เมือง​ทั้ง​หลาย​ก็​พูด​มุสา​ทั้งนั้น, และ​ลิ้น​ใน​ปาก​ของ​เขา​ก็​เต็มไปด้วย​อุบาย​ล่อลวง.</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จึง​ได้​ประหาร​เจ้า​ด้วย​บาดแผล​เจ็บปวด​สาหัส; เรา​ได้​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ที่​เริด​ร้าง​เพราะ​บาป​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">เจ้า​กิน​อาหาร​แต่​จะ​ไม่​รู้จัก​อิ่ม, และ​ความ​อ้าง​วาง​จะ​อยู่​ใน​ใจ​ของ​เจ้า, เจ้า​จะ​ส่ำ​สม​ทรัพย์​สมบัติ, แต่​จะ​ไม่​ปลอดภัย; และ​หาก​เจ้า​เก็บ​ไว้​ได้, เรา​ก็​จะ​ให้​ดาพ​สังหาร​เสีย.</verse>
				<verse number="15">เจ้า​จะ​หว่าน, แต่​จะ​ไม่​ได้​เกี่ยว; เจ้า​จะ​สะ​กัด​ผล​มะกอก​เทศ, แต่​จะ​ไม่​ได้​น้ำมัน​มา​ชะ​โลม​ตัว; เจ้า​จะ​สะ​กัด​ผล​องุ่น, แต่​จะ​ไม่​ได้​ดื่ม​เหล้าองุ่น.</verse>
				<verse number="16">ด้วยว่า​เจ้า​ถือ​ตาม​กฎ​ของ​กษัตริย์​อัม​รี​และ​รักษา​ขนบธรรมเนียม​แห่ง​ตระกูล​อา​ฮาบ, และ​ประพฤติ​ตาม​วิธีการ​ของ​เขา. ดังนั้น​เรา​จึง​ได้​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ที่​เริด​ร้าง, พล​เมือง​ก็​จะ​ถูก​ส่ง​เสียง​เย้ยหยัน, และ​เจ้า​จะ​ได้​รับ​การ​หมิ่นประมาท​จาก​ประชาชน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">วิบัติ​ก็​เกิด​แก่​ตัว​ข้าฯ! เพราะ​ข้า​เป็น​เหมือน​ต้นไม้​ใน​คราว​ที่​เขา​เก็บ​ผลไม้​ฤดู​ร้อน​เสร็จ​แล้ว, และ​เป็น​เถา​องุ่น​ใน​คราว​อัน​มีแต่​เดน​ผล​องุ่น​เหลือ​อยู่. ไม่​มี​พวง​องุ่น​ให้​ใคร​กิน; ไม่​มี​ผล​มะเดื่อ​เทศ​แรก​สุก​ให้​กิน​สม​ดวง​จิตต์​ของ​ข้าฯ​ปรารถนา.</verse>
				<verse number="2">คน​นับถือ​พระเจ้า​ศูนย์​หาย​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​โลก, และ​ไม่​มี​คน​ซื่อตรง​ใน​หมู่​ท่ามกลาง​มนุษย์, ต่าง​ก็​ซุ่ม​คอย​จะ​ทำ​ให้​เลือด​ตก; เขา​คอย​ดัก​พี่น้อง​ของ​เขา​ทุกคน​ด้วย​ข่าย.</verse>
				<verse number="3">มือ​ของ​เขา​กระทำ​การ​ชั่ว​อย่าง​ทะมัดทะแมง; เจ้านาย​ก็​เรียกร้อง​เอา, และ​ตุลาการ​ก็​พร้อม​ที่​จะ​รับ​สินบน​เสมอ; คนใหญ่คนโต​ได้​สำแดง​ความ​ประสงค์​อัน​ชั่วร้าย​ออก​มา​จาก​ดวง​จิตต์​ของ​เขา: ต่าง​คน​ก็​สาน​ประสม​เข้า​เป็น​เช่นนั้น.</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​ดี​ที่สุด​ของ​เขา​ก็​เปรียบ​เหมือน​อย่าง​กอ​ระกำ, และ​คน​ซื่อตรง​ที่สุด​ของ​เขา​ก็​ร้าย​เสีย​ยิ่ง​กว่า​รั้ว​หนาม, วันที่​นาย​ยาม​ของ​เจ้า​คอย​อยู่, คือ​วัน​แห่ง​การ​ลงโทษ​ของ​เจ้า​มา​ถึง​แล้ว, เวลา​นั้น​ทำ​ให้​เกิด​กา​หล​อลหม่าน​แก่​เขา</verse>
				<verse number="5">อย่า​ไว้ใจ​เพื่อนบ้าน, อย่า​เชื่อ​มิตรสหาย; แม้น​แต่​ผู้​ร่วม​นอน​แนบ​ทรวง​ของ​เจ้า. จง​รักษา​ประตู​ปาก​ของ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="6">ด้วย ว่า​ลูกชาย​ก็​ดูถูก​พ่อ, ลูก​หญิง​ก็​ขึ้นเสียง​ขัดขืน​แม่, ลูก​สะใภ้​ต่อสู้​แม่ผัว; ศัตรู​ของ​ใครๆ ก็​อยู่​ร่วม​เรือน​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="7">แต่​ฝ่าย​ข้าฯ, ข้าฯจะ​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา​ข้าฯ​คอยท่า​พระเจ้า​แห่ง​ความ​รอด​ของ​ข้าฯ; พระเจ้า​ของ​ข้าฯ​จะ​ทรง​ฟัง​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="8">เออ, ศัตรู​ของ​ข้าฯ​อย่า​กระหยิ่ม​ใจ​เยาะ​ข้าฯ​ไป​นัก​เลย. เมื่อ​ข้าฯ​ล้ม​ลง, ข้าฯก็​จะ​ลุก​ขึ้น​อีก; เมื่อ​ข้าฯ​นั่ง​ใน​ที่​มืด, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ไป​เป็น​แสงสว่าง​ให้​ข้าฯ.</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ข้าฯ​ได้​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์, ข้าฯจะ​ทน​รับ​พระ​พิ​โร​ธ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, จนถึง​พระองค์​จะ​ทรง​ว่าความ​ต่อ​ข้าฯ, และ​ทรง​ตัดสิน​คดี​ของ​ข้าฯ​อย่าง​ยุตติ​ธรรม; แล้ว​พระองค์​จะ​ทรง​นำ​ข้าฯ​ออก​มา​ให้​เห็นแจ้ง​กระจ่าง, และ​ข้าฯ​จะ​เห็น​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ศัตรู​ของ​ข้าฯ​จะ​เห็น​เหตุการณ์​นั้น, และ​จะ​ได้​รับ​ความ​อาย, คือ​ผู้​ที่​ได้​เคย​กล่าว​แก่​ข้าฯ​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​อยู่​ที่ไหน?” ตาขอ​งข้าฯ​จะ​มองดู​เขา​อย่าง​สะใจ. ด้วยว่า​เขา​จะ​ถูก​เหยียบย่ำ​เช่น​กับ​เลน​กลาง​ถนน</verse>
				<verse number="11">วัน​นั้น​จะ​เป็น​โอกาส​สำหรับ​สร้าง​กำแพง​เมือง​ของ​เจ้า. วัน​นั้น​อา​ณาเขตต์​จะ​ถูก​ขยาย​ให้​ไกล​ออก​ไป.</verse>
				<verse number="12">ใน​วัน​นั้น​เขา​จะ​พา​กัน​กลับ​มา​หา​เจ้า​จาก​ประเทศ​อา​ซูเรีย​จาก​เมือง​ทั้ง​หลาย​ของ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, คือ​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​จนถึง​แม่น้ำ​นั้น, จาก​ทะเล​ข้าง​นี้​ถึง​ทะเล​ข้าง​โน​น, จาก​ทิวเขา​นี้​ถึง​ทิวเขา​โน้น.</verse>
				<verse number="13">แต่​แผ่น​ดิน​นั้น​ก็​รกร้าง​ว่างเปล่า​อยู่, เนื่องจาก​ผล​การ​กระทำ​ผิด​ของ​ผู้​ที่​ได้​อาศัย​อยู่ ณ ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="14">ขอ​ทรง​โปรด​เลี้ยง​รักษา​พล​เมือง​ของ​พระองค์​ด้วย​ไม้​คู่​พระ​กร​ของ​พระองค์, คือ​ฝูง​แกะ​อัน​เป็น​สมบัติ​ตกทอด​ของ​พระองค์, ซึ่ง​กำลัง​อยู่​ใน​ดินแดน​อัน​เปลี่ยว​เปล่า, ใน​ป่า​ท่ามกลาง สวน​อุดม, ขอ​ให้​เหล่า​แกะ​ของ​พระองค์​อาศัย​หากิน​ที่​ตำบล​เบ​ซาน​และ​ตำบล​ฆี​ละ​อาด, เหมือน​ดัง​ใน​กาล​โน้น.</verse>
				<verse number="15">ขอ​พระองค์​ทรง​สำแดง​ให้​เห็น​การ​มหัศจรรย์​ต่างๆ, เหมือน​ใน​คราว​เมื่อ​ทรง​นำ​เอา​เขา​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต.</verse>
				<verse number="16">ประชาชาติ​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้เห็น​และ​จะ​ได้​อาย​เนื่องด้วย​พ​ลา​นุ​ภาพ​ของ​พวก​ตน. เขา​จะ​ใช้​มือ​ปิดปาก​ของ​เขา​ไว้, และ​หู​ของ​เขา​จะ​อื้อ​ดับ​ไป.</verse>
				<verse number="17">เขา​จะ​เลีย​ฝุ่น​เหมือน​กับ​งู; เขา​จะ​สั่น​สะทกสะท้าน​ออก​มา​จาก​ที่​ซ่อน​มิดชิด​เหมือน​กับ​สัตว์เลื้อยคลาน​แห่ง​แผ่น​ดิน. เขา​จะ​ออก​มา​ยัง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​ด้วย​ความ​ตระหนกตกใจ, และ​เขา​จะ​หวาดกลัว​ต่อ​พระองค์​ยิ่ง​นัก</verse>
				<verse number="18">“ใคร​เล่า​เป็น​พระเจ้า​เสมอ​เหมือน​กับ​พระองค์, ผู้​ทรง​ยกโทษ​โปรด​บาป, และ​ทรง​มอง​เลย​ความผิด​บาป​ของ​หน่วย​เดน​เลือก​แห่ง​สมบัติ​ตกทอด​ของ​พระองค์? พระองค์​ไม่​ทรง​ถือโกรธ​ไว้​เสมอ​ไป, เพราะ​พระองค์​ทรง​ปลื้ม​พระทัย​ใน​ความ​เมตตากรุณา.”</verse>
				<verse number="19">พระองค์​จะ​ทรง​หวล​กลับ​มี​พระทัย​สงสาร​เรา​ทั้ง​หลาย; พระองค์​จะ​ทรง​เหยียบ​ความผิด​บาป​ของ​เรา​ไว้​ใต้​พระบาท​ของ​พระองค์. และ​พระองค์​จะ​ทรง​โยน​บาป​ผิด​ของ​เรา​ลง​ไป​เสีย​ใน​ทะเล​ลึก.</verse>
				<verse number="20">พระองค์​จะ​ทรง​สำแดง​ความ​สัตย์​ซื่อ​ให้​ประจักษ์​แก่​ยา​โคบ, และ​สำแดง​ความ​เมตตา​ให้​ประจักษ์​แก่​อับ​รา​ฮาม, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​ต่อ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ใน​กาล​โบราณ​นั้น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="34">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เรื่องราว​อัน​น่า​หนักใจ​เกี่ยวกับ​เมือง​นี​นะ​เว, คือ​หนังสือ​แห่ง​นิมิตต์​ของ​ท่าน​นา​ฮูม​ชาวเมือง​เอล​โค​ซี พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​ทรง​หวงแหน; และ​เป็น​ผู้​ทรง​ตอบแทน​โทษ​ให้​สาสม. พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ลงโทษ​ตอบแทน, และ​ทรง​มี​พระ​พิ​โร​ธ​เต็ม​ขนาด. พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ลงโทษ​ตอบแทน​แก่​ปรปักษ์​ของ​พระองค์, และ​ทรง​สะสม​โทษ​ไว้​สำหรับ​ศัตรู​ของ​พระองค์. พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​อด​พระ​โท​โส​ไว้​นาน, แม้ว่า​พระองค์​ทรง​ฤทธานุ​ภาพ​ยิ่งใหญ่, และ​จะ​ไม่​ทรง​ละเว้น ลงโทษ​คน​บาป​ใดๆ เลย. พระ​มรร​คา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​ใน​พายุ​เพ็ชร​หึง, และ​ใน​พายุ​ฝน​อัน​แรงกล้า: เมฆ​ทั้ง​หลาย​ก็​เป็น​เหมือน​ฝุ่น​ฟุ้ง​ที่​พระบาท​ของ​พระองค์. พระองค์​ทรง​ปิดทาง​ห้วงน้ำ​และ​มัน​ก็​แห้ง​ไป; ทั้ง​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​ก็​แห้งแล้ง ไป​ด้วย. ภูเขา​บา​ซาน​และ​คา​ระ​เม็ล​ก็​แห้งแล้ง​ไป, และ​ความ​สดชื่น​แห่ง​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​ก็​เหือดหาย​ไป. เนื่องจาก​พระ องค์​เสด็จ​ไป​ภูเขา​ก็​สั่น​สะท้าน, และ​เนินเขา​ก็​ย่อยยับ​หาย​ไป; พื้น​แผ่น​ดิน​ก็​ปั่นป่วน​ไป​ต่อ​พระ​พัก​ตร​ของ​พระองค์, ทั้ง​พิภพ​และ​อะไรๆ ที่อยู่​บน​พิภพ​นั้น. ใคร​จะ​ต้านทาน​พระ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์​ได้? ใคร​จะ​ทน​ความ​กริ้ว​อัน​แรงกล้า​ของ​พระองค์​ได้? ความ​กริ้ว​ของ​พระองค์​นั้น​เท​ออก​มา​ดุจ​ไฟ, และ​ศิลา​ก็​แตก​ออก​เป็นชิ้นๆ โดย​พระองค์ พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ไว้​ซึ่ง​ความ​ดี, ทรง​เป็น​สถาน​นิ​รา​ภัย​ใน​คราว​ภัยพิบัติ, และ​พระองค์​ทรง​รู้จัก​พวก​ที่​เข้า​มา​พึ่ง​อาศัย​ใน พระองค์. ส่วน​ผู้​ที่​เป็น​ปรปักษ์​ของ​พระองค์​นั้น, พระองค์​ทรง​ทำลาย​ที่​ของ​เขา​ด้วย​กระ​แสร์​น้ำท่วม, และ​ทรง​ไล่​ศัตรู​ของ​พระองค์​ให้​เข้า​ไป​ยัง​ที่​มืด. เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​วาง​อุบาย​เอา​ชะ​นะ​พระ​ยะ​โฮ​วา? ใน​ที่สุด​พระองค์​ต้อง​เป็น​ฝ่าย​ชะ​นะ อย่าง​เด็ดขาด; การ​ต่อสู้​อัน​นั้น​จะ​เกิด​ขึ้น​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​ไม่​ได้. ด้วยว่า​ถึง​เขา​จะ​ประสานกัน​แน่น​ดุจ​รั้ว​หนาม, และ​ดื่ม​สุรา​เสียจน​เต็ม​ปรี่, เขา​ก็​จะ​ต้อง​ถูก​เผา​ให้​มอด​ไป​ดุจ​ตอ​ฟาง​แห้ง โอ้​เมือง​นี​นะ​เว, เคย​มี​ผู้​หนึ่ง​มา​จาก​ท่าน​แล้ว​มิใช่​หรือ​ที่​ได้​วาง​อุบาย​อัน​ชั่ว​จะ​เอา​ชะ​นะ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ที่​ได้​ใช้​กล​มารยา​ชั่วร้าย​ทั้งนั้น? พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า. “แม้​พวก​นั้น​มี​กำลัง​เรี่ยวแรง​เต็ม​ขนาด, ทั้ง​มี​จำนวน​มาก​ด้วย, แต่​ถึงกระนั้น​เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร​เสีย​และ​พินาศ​ศูนย์​ไป. เรา​ได้​ลงโทษ​เจ้า​มา​แล้ว, แต่​เรา​จะ​ไม่​ลงโทษ​เจ้า​ต่อไป​อีก. และ​บัดนี้​เรา​จะ​หัก​แอก​ของ​เขา​ออก​เสีย​จาก​เจ้า, และ​เรา​จะ​กระชาก​เครื่องผูก​รัด​ของ​เจ้า​ให้​ขาด​สลาย​ไป.” ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มี​พระ​บัญชา​มา​ยัง​ท่าน​ว่า, “นาม​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​ถูก​หว่าน​ให้​แพร่หลาย​ต่อไป​อีก; เรา​จะ​ทำลาย​รูปแกะสลัก​และ​รูปหล่อ​เสีย​จาก​โบสถ์​พระ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า; เรา​จะ​ขุด​หลุม​ฝัง​เจ้า, เพราะ​เจ้า​ชั่ว​นัก.” ดู​นั่น​แน่ะ, เท้า​ของ​คน​ที่​นำ​ข่าว​ดี, ที่​ประกาศ​สันติ​สุข, มา​ยืน​อยู่​บน​ภูเขา​แล้ว. โอ้​ชาว​ยะฮูดา, จง​รักษา​ประเพณี​การ​เลี้ยง​เทศกาล​ของ​ท่าน; จง​แก้บน​ของ​ท่าน​เสีย​ให้​ครบถ้วน; ด้วยว่า​เหล่า​ศัตรู​ชั่ว​นั้น​จะ​ไม่​ผ่าน​เข้า​มา​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน ได้​อีก​เลย; ด้วย​เขา​ถูก​ประหาร​ย่อยยับ​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​ทรง​หวงแหน; และ​เป็น​ผู้​ทรง​ตอบแทน​โทษ​ให้​สาสม. พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ลงโทษ​ตอบแทน, และ​ทรง​มี​พระ​พิ​โร​ธ​เต็ม​ขนาด. พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ลงโทษ​ตอบแทน​แก่​ปรปักษ์​ของ​พระองค์, และ​ทรง​สะสม​โทษ​ไว้​สำหรับ​ศัตรู​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​อด​พระ​โท​โส​ไว้​นาน, แม้ว่า​พระองค์​ทรง​ฤทธานุ​ภาพ​ยิ่งใหญ่, และ​จะ​ไม่​ทรง​ละเว้น ลงโทษ​คน​บาป​ใดๆ เลย. พระ​มรร​คา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​ใน​พายุ​เพ็ชร​หึง, และ​ใน​พายุ​ฝน​อัน​แรงกล้า: เมฆ​ทั้ง​หลาย​ก็​เป็น​เหมือน​ฝุ่น​ฟุ้ง​ที่​พระบาท​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ทรง​ปิดทาง​ห้วงน้ำ​และ​มัน​ก็​แห้ง​ไป; ทั้ง​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​ก็​แห้งแล้ง ไป​ด้วย. ภูเขา​บา​ซาน​และ​คา​ระ​เม็ล​ก็​แห้งแล้ง​ไป, และ​ความ​สดชื่น​แห่ง​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​ก็​เหือดหาย​ไป.</verse>
				<verse number="5">เนื่องจาก​พระ องค์​เสด็จ​ไป​ภูเขา​ก็​สั่น​สะท้าน, และ​เนินเขา​ก็​ย่อยยับ​หาย​ไป; พื้น​แผ่น​ดิน​ก็​ปั่นป่วน​ไป​ต่อ​พระ​พัก​ตร​ของ​พระองค์, ทั้ง​พิภพ​และ​อะไรๆ ที่อยู่​บน​พิภพ​นั้น.</verse>
				<verse number="6">ใคร​จะ​ต้านทาน​พระ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์​ได้? ใคร​จะ​ทน​ความ​กริ้ว​อัน​แรงกล้า​ของ​พระองค์​ได้? ความ​กริ้ว​ของ​พระองค์​นั้น​เท​ออก​มา​ดุจ​ไฟ, และ​ศิลา​ก็​แตก​ออก​เป็นชิ้นๆ โดย​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ไว้​ซึ่ง​ความ​ดี, ทรง​เป็น​สถาน​นิ​รา​ภัย​ใน​คราว​ภัยพิบัติ, และ​พระองค์​ทรง​รู้จัก​พวก​ที่​เข้า​มา​พึ่ง​อาศัย​ใน พระองค์.</verse>
				<verse number="8">ส่วน​ผู้​ที่​เป็น​ปรปักษ์​ของ​พระองค์​นั้น, พระองค์​ทรง​ทำลาย​ที่​ของ​เขา​ด้วย​กระ​แสร์​น้ำท่วม, และ​ทรง​ไล่​ศัตรู​ของ​พระองค์​ให้​เข้า​ไป​ยัง​ที่​มืด.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​วาง​อุบาย​เอา​ชะ​นะ​พระ​ยะ​โฮ​วา? ใน​ที่สุด​พระองค์​ต้อง​เป็น​ฝ่าย​ชะ​นะ อย่าง​เด็ดขาด; การ​ต่อสู้​อัน​นั้น​จะ​เกิด​ขึ้น​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="10">ด้วยว่า​ถึง​เขา​จะ​ประสานกัน​แน่น​ดุจ​รั้ว​หนาม, และ​ดื่ม​สุรา​เสียจน​เต็ม​ปรี่, เขา​ก็​จะ​ต้อง​ถูก​เผา​ให้​มอด​ไป​ดุจ​ตอ​ฟาง​แห้ง</verse>
				<verse number="11">โอ้​เมือง​นี​นะ​เว, เคย​มี​ผู้​หนึ่ง​มา​จาก​ท่าน​แล้ว​มิใช่​หรือ​ที่​ได้​วาง​อุบาย​อัน​ชั่ว​จะ​เอา​ชะ​นะ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ที่​ได้​ใช้​กล​มารยา​ชั่วร้าย​ทั้งนั้น?</verse>
				<verse number="12">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า. “แม้​พวก​นั้น​มี​กำลัง​เรี่ยวแรง​เต็ม​ขนาด, ทั้ง​มี​จำนวน​มาก​ด้วย, แต่​ถึงกระนั้น​เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร​เสีย​และ​พินาศ​ศูนย์​ไป. เรา​ได้​ลงโทษ​เจ้า​มา​แล้ว, แต่​เรา​จะ​ไม่​ลงโทษ​เจ้า​ต่อไป​อีก.</verse>
				<verse number="13">และ​บัดนี้​เรา​จะ​หัก​แอก​ของ​เขา​ออก​เสีย​จาก​เจ้า, และ​เรา​จะ​กระชาก​เครื่องผูก​รัด​ของ​เจ้า​ให้​ขาด​สลาย​ไป.”</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มี​พระ​บัญชา​มา​ยัง​ท่าน​ว่า, “นาม​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​ถูก​หว่าน​ให้​แพร่หลาย​ต่อไป​อีก; เรา​จะ​ทำลาย​รูปแกะสลัก​และ​รูปหล่อ​เสีย​จาก​โบสถ์​พระ​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า; เรา​จะ​ขุด​หลุม​ฝัง​เจ้า, เพราะ​เจ้า​ชั่ว​นัก.”</verse>
				<verse number="15">ดู​นั่น​แน่ะ, เท้า​ของ​คน​ที่​นำ​ข่าว​ดี, ที่​ประกาศ​สันติ​สุข, มา​ยืน​อยู่​บน​ภูเขา​แล้ว. โอ้​ชาว​ยะฮูดา, จง​รักษา​ประเพณี​การ​เลี้ยง​เทศกาล​ของ​ท่าน; จง​แก้บน​ของ​ท่าน​เสีย​ให้​ครบถ้วน; ด้วยว่า​เหล่า​ศัตรู​ชั่ว​นั้น​จะ​ไม่​ผ่าน​เข้า​มา​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน ได้​อีก​เลย; ด้วย​เขา​ถูก​ประหาร​ย่อยยับ​ไป​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ผู้​ที่​จะ​ทำลาย​ท่าน​ให้​ย่อยยับ​ไป​นั้น​มา​ต่อสู้​กับ​ท่าน​แล้ว; จง​เข้า​ประตู​ป้อม,วาง​ยาม​ประจำ​ทาง; จง​คาด​เอว​ของ​ท่าน​ให้​ทะมัดทะแมง, สงวน​กำลัง​ของ​ท่าน​ไว้​ให้​เข้มแข็ง.</verse>
				<verse number="2">ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​กำลัง​เรียก​คืน​สง่า​ราศี​ให้​กับ​ยา​โคบ, และ​สง่า​ราศี​ให้​กับ​ชาติ​ยิศ​รา​เอล. เพราะ​พวก​ตี​ปล้น​ได้​ปล้น​ทรัพย์สิน​ของ​เขา​ไป, ซ้ำ​ได้​ทำลาย​เถา​องุ่น​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ด้วย.</verse>
				<verse number="3">โล่ห์​แห่ง​ทหาร​กล้า​ของ​เขา​ดาด​แดง​ไป​ทั้งนั้น; พล​ฉกรรจ์​แต่งตัว​ล้วน​ไป​ด้วย​สี​แดง​เข้ม. ใน​วัน​สวน​สนาม​รถ​รบ​สะท้อน​แสง​โลหะ​วับ​วาบ​เป็น​แสง​ไฟ. และ​ม้า​แห่ง​นักรบ​ก็​ผาดโผน​ไป​มา.</verse>
				<verse number="4">รถ​รบ​วิ่ง​สับสน​อยู่​ตาม​ถนนหนทาง, บ้าง​ก็​ขับ​เร่ง​ไป​มา​ใน​ทุ่ง​กว้าง; เป็น​ภาพ​ราว​กับ​คบเพลิง, บ้าง​ก็​แล่น​ไป​ราว​กับ​สายฟ้า​แลบ.</verse>
				<verse number="5">แม่ทัพ​มี​บัญชา​แก่​แม่กอง​ทั้ง​หลาย. เขา​ก็​เดิน​สับสน​รุก​หน้า​เข้า​ไป. บ้าง​ก็​วิ่ง​ตรง​ไป​ยัง​กำแพง​เมือง, บ้าง​ก็​ยก​เพิง​กัน​อาวุธ​ประชิด​เข้า​ไป.</verse>
				<verse number="6">ประตูน้ำ​ทั้ง​หลา​ยก​ก็​ถูก​เปิด​ออก​หมด. ที่​พระราช​วัง​ก็​เกิด​กา​หล​อลหม่าน.</verse>
				<verse number="7">พระนาง​ฮุ​ซับ​ก็​ถูก​เปลื้อง​เครื่องทรง​ออก, และ​ถูก​นำ​ไป​เป็น​ชะ​เลย. ฝ่าย​นาง​กำนัล​ของ​เธอ​ก็​คร่ำ​ครวญ​ราว​กับ​เสียง​คราง​ของ​นก​พิลาป. ต่าง​ก็​ตี​อก​ชก​ใจ​ไป​ตาม​กัน</verse>
				<verse number="8">ดู​นั่น​แน่ะ, เมือง​นี​นะ​เว​ก็​เป็น​เหมือน​บึง​อัน​มี​น้ำ​ไหลบ่า​ล้น​ออก​ไป, มี​คน​ตะโกน​ห้าม​ว่า, “หยุด​ก่อน, หยุด​ก่อน.” แต่​ไม่​มี​ใคร​เหลียวหลัง​มา​ดู.</verse>
				<verse number="9">เชิญ​ซิ, เชิญ​ปล้น​เอา​เงิน, เชิญ​ปล้น​เอา​ทอง; เพราะ​มี​ทรัพย์​สมบัติ​อยู่​เหลือล้น, มี​ทั้ง​เครื่องใช้ไม้สอย​อัน​มี​ค่า​มากมายก่ายกอง.</verse>
				<verse number="10">เมือง​นั้น​ก็​สิ้นเนื้อประดาตัว​และ​ร้าง​เปล่า. อก​ใจ​ของ​พล​เมือง​ก็​ขวัญ​หนี​ดี​ฝ่อ. ต่าง​ก็​สั่น​สะท้าน​หัวเข่า​กะ​ทบ​กัน, บั้นเอว​ก็​ปวดร้าว​ไป​หมด, และ​หน้าตา​ซีดเซียว​สลด​ลง</verse>
				<verse number="11">เออ, ถ้ำ​สิงห์โต​หาย​ไป​ไหน​เสีย​เล่า? กับ​ทั้ง​ลาน​สำหรับ​ลูก​สิงห์โต​กิน​เหยื่อ, และ​ที่​ซึ่ง​พ่อแม่​และ​ลูก​สิงห์โต​เดิน​กรุยกราย​ไป​มา, และ​ไม่​มี​ใคร​จะ​ทำ​ให้​มัน​ตกใจ​กลัว​ได้?</verse>
				<verse number="12">คือ​สิงห์โต​นั้น​ที่​ได้​ฉีก​อาหาร​ให้​ลูก​ของ​มัน​กิน​จน​อิ่ม, และ​ได้​คาบ​เหยื่อ​มา​ให้​เมีย​ของ​มัน; ทั้ง​ได้​สะสม​เหยื่อ​ไว้​ใน​คูหา, กับ​ภักษาหาร​ไว้​ใน​ถ้ำ​อย่าง​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ตรัส​ว่า, “เออ, เรา​นี่แหละ​เป็น​ผู้​ต่อสู้​เจ้า, และ​จะ​เผา​รถ​รบ​ของ​เขา​ให้​ไหม้​ลุก​เป็น​ควัน​โขมง. ดาบ​จะ​สังหาร​เหล่า​ลูก​สิงห์โต​ของ​เจ้า​เสีย. และ​เรา​จะ​กำจัด​โจรกรรม​ของ​เจ้า​ไม่​ให้​มี​ต่อไป. และ​คำบัญชา​จาก​ปาก​ทูต​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน​อีก​เลย.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">น่า​เวทนา​นคร​อัน​แปดเปื้อน​ไป​ด้วย​โลหิต, อัน​เต็มไปด้วย​การ​เท็จ​ทุจ​จริต​และ​โจรกรรม, ไม่​ว่างเว้น​จาก​การ​ปล้น​สดมภ์​เสีย​เลย.</verse>
				<verse number="2">นั่น​แน่ะ, เส​ยี​ง​หวาด​ของ​แซ่, เสียง​ครึกโครม​แห่ง​ล้อ, เสียง​ม้า​ห้อ, และ​เสียง​กะ​ดอน​ของ​รถ​รบ.</verse>
				<verse number="3">เออแน่ะ, ทหารม้า​ห้อ​รุก​เข้า​มา, ควง​ดาบ​อยู่​วับ​วาบ, ชู​หอก​เป็น​แสง​แปลบ​ปลา​บ; คน​ก็​ล้มตาย​เป็น​ก่ายกอง, ซากศพ​สุม​กัน​เป็น​กอง​ใหญ่! จะ​ไป​ทาง​ไหน​ก็​ไม่​พ้น​ร่าง​ศพ​เสีย​เลย, ต่าง​ก็​พา​กัน​สะดุด​ศพ​ล้ม​ลง!</verse>
				<verse number="4">เพราะว่า​หญิง​แพศยา​อัน​มี​รูปโฉม​สะ​ครา​ญ​ผู้​นี้​ได้​ประพฤติ​ตัว​เป็น​แพศยา​มา​แล้ว​มากมาย​นัก, ทั้งเป็น​แม่มด​ตัวยง, เป็น​ผู้​ได้​ขาย​เหล่า​ประเทศ​ด้วย​การ​แพศยา​ของ​นาง​นั้น​เอง, และ​ขาย​เหล่า​วงศ์​ตระกูล​ด้วย​กล​มารยา​ของ​นาง.</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ตรัส​ว่า, “เออ, เรา​นี่แหละ​เป็น​ผู้​ต่อสู้​เจ้า; เรา​จะ​แก้​ผ้า​ของ​เจ้า​ออก​ต่อหน้า​เจ้า, และ​จะ​ให้​ประชาชาติ​เห็น​กาย​อัน​เปลือยเปล่า​ของ​เจ้า, และ​ประ​จาร เจ้า​ต่อหน้า​บรรดา​ราชอาณาจักร.</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ถม​ทับ​เจ้า​ด้วย​ของ​โสโครก, ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ที่​เหยียดหยาม, และ​จะ​ประ​จาร​เจ้า​ไว้​ให้​คน​เย้ยหยัน.</verse>
				<verse number="7">ต่อไป​ใครๆ ที่​มองเห็น​เจ้า​จะ​พา​กัน​หลีก​ลี้​หนี​ไป, และ​กล่าว​ว่า, “นี​นะ​เว​เป็น​นคร​ที่​ร้าง​เปล่า​เสียแล้ว. ใคร​เล่า​จะ​คร่ำ​ครวญ​สงสาร​เขา? จะ​หา​ใคร​จาก​ไหน​มา​เล้าโลม​เขา​ได้​เล่า?”</verse>
				<verse number="8">เจ้า​นะ​วิเศษ​กว่า​นคร​โน​แห่ง​พระ​อา​โม​น​หรือ, ซึ่ง​เป็น​เมือง​ที่​ตั้งอยู่ ณ อ้อม​แม่น้ำ, ที่​มี​น้ำ​ไหล​รอบ​นคร? เป็น​เมือง​ที่​มี ห้วงน้ำ​ใหญ่​กั้น​เป็น​กำแพง, และ​กำแพง​ของ​เมือง​นั้น​ก็​คือ​ห้วงน้ำ​ใหญ่​นั่นเอง.</verse>
				<verse number="9">ประเทศ​อาย​ธิ​โอบ​และ​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต​เคย​ได้​เป็นกำลัง​ของ​เมือง​นั้น, และ​เป็นกำลัง​อัน​ถาวร; ประเทศ​ฟู​บ​และ​ประเทศ​ลูบีม​ก็ได้​เป็น​ผู้ช่วย​เหลือ​ของ​นคร​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">ถึงกระนั้น​ก็ดี, นคร​นั้น​ยัง​ต้อง​ถูก​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะ​เลย; ลูก​เด็ก​เล็ก​แดง​ถูก​จับ​ฟาดหัว​แหลก​เหลว​ตาม​แพร่ง​ถนน​ต่างๆ; พวก​เจ้านาย​ก็​ถูก​แบ่ง​ว่า​เป็น​ของ​ใคร​ด้วย​การ​จับ​ฉลาก, และ​คน​สำคัญๆ ก็​ถูก​ล่าม​โซ่​เอา​ไป​เป็น​พวง.</verse>
				<verse number="11">นคร​นี​นะ​เว, เจ้า​ก็​จะ​ซึม​เซอะ​ไป​เช่นเดียวกัน​นั้นแหละ; เจ้า​จะ​หมดสติ​มัว​หา​ที่พึ่ง​เพื่อให้​พ้น​จาก​ศัตรู​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="12">บรรดา​ป้อม​อัน​มั่นคง​ของ​เจ้า​ก็​เปรียบ​ได้​กับ​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​อัน​มี​ผล​แรก​สุก​ใน​ฤดู​เมื่อ​มัน​ถูก​เขย่า เข้า​ผลไม้​ก็​ตกลง​เข้า​ปาก​ของ​ผู้​กิน.</verse>
				<verse number="13">ดูเถอะ, พล​เมือง​ที่อยู่​ท่ามกลาง​เจ้า​ก็​กลาย​เป็น​ผู้หญิง​ไป​หมด, ประตู​ทางเข้า​ประเทศ​ของ​เจ้า​ก็​เปิด​กว้าง​ไว้​รับ​ศัตรู, ด้วย​ไฟ​ได้​เผา​ดาน​ประตู​ให้​พินาศ​ไป​หมด​แล้ว</verse>
				<verse number="14">จง​ขัง​น้ำ​ไว้​กิน​สำหรับ​เวลา​ที่​ข้าศึก​มา​ล้อม​เมือง; จง​ซ่อมแซม​ป้อมปราการ​ไว้​ให้​เข้มแข็ง; จง​ไป​ขน​ดิน​มา​ทำ​อิฐ, ไป​ย่ำ​ปูน​ให้​ผสม​เข้า​กัน; และ​ไป​ขน​เอา​แม่พิมพ์​อิฐ​มา.</verse>
				<verse number="15">ขณะนั้น​ไฟ​ก็​มา​ไหม้​เจ้า, ดาบ​ก็​มา​ฟาดฟัน​เจ้า; มัน​จะ​ทำลาย​เจ้า​เสีย​เช่นเดียวกับ​ตัว​ด้วง​ทำลาย​พืช, จง​เพาะ​พล​เมือง​ของ​เจ้า​ให้​มากมาย​ดุจดัง​จำนวน​ตัว​ด้วง​นั้น, จง​เพาะ​พล​เมือง​ของ​เจ้า​ให้​มากมาย​ดุจดัง​จำนวน​ตัว​ตั๊ก​แตน.</verse>
				<verse number="16">จง​เพาะ​พ่อค้า​ให้​มากมาย​เท่า​กับ​จำนวน​ดาว​ใน​ท้อง​ฟ้า; ต่อมา​ตัว​ด้วง​ก็​ลอก​คราบ​แผ่​ปีก​บิน​ไป​เสีย​ฉันใด.</verse>
				<verse number="17">บรรดา​เจ้า​ใหญ่​นาย​โต​ของ​เจ้า​ก็​เปรียบ​เหมือน​ตั๊กแตน, และ​บรรดา​แม่ทัพ​นาย​กอง​ของ​เจ้า​ก็​เปรียบ​เหมือน​ฝูง​ตั๊กแตน​นี่แหละ, ซึ่ง​มั่วสุม​อยู่​ตาม​รั้ว​ไม้​หนาม​ใน​ยาม​หนาว​ของ​วัน, แต่​ครั้น​ดวงอาทิตย์​ขึ้น​ต่าง​ก็​บิน​หาย​ไป​เสีย​ฉันนั้น; และ​ที่ๆ มัน​พักอาศัย​อยู่​นั้น​ก็​ไม่​รู้​ว่า​มัน​หาย​ไป​เสีย​ไหน</verse>
				<verse number="18">โอ้​กษัตริย์​แห่ง​ประเทศ​อา​ซูเรีย, เมษ​บาล​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ก็​หลบ​ไหล​ไป​หมด​แล้ว; ข้าราชการ​ทั้งปวง​ของ​ท่าน​ต่าง​ก็​นอน​แผ่; ประชาราษฎร์​ของ​ท่าน​กระจัดกระจาย​ไป​ตาม​ภูเขา​ทั่วไป, และ​ไม่​มี​ใคร​สามารถ​ที่​จะ​ต้อน​เขา​ให้​มา​รวม​เป็น​พวก​เป็น​หมู่​ได้.</verse>
				<verse number="19">อาการ​เจ็บ​ของ​ท่าน​ครั้งนี้​ไม่​มี​อะไร​จะ​รักษา​ได้; แผล​ของ​ท่าน​ก็​สาหัส​ยิ่ง​นัก; ใครๆ ที่​ได้ยิน​กิตติศัพท์​ของ​ท่าน​ก็​พา​กัน​ตบ​มือ​เย้ยหยัน; ด้วยว่า​ใคร​เล่า​ที่​ไม่​ได้​ถูก​ท่าน​ทำร้าย​เป็น​เนืองนิตย์?</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="35">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ความ​หนัก​ซึ่ง​ฮะ​บาฆูค​ผู้​พยากรณ์​ได้​เห็น.</verse>
				<verse number="2">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา, ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้องไห้​นาน​เท่าใด, แล​พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​สดับ​ฟัง​หรือ. ข้าพ​เจ้า​ร้อง​ถึง​พระองค์​เพราะ​เหตุร้าย, แล​พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​โปรด​ช่วย​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="3">เหตุใด​พระองค์​ให้​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ความ​ชั่ว, แล​ให้​ข้าพ​เจ้า​แลดู​ความ​ทุกข์ยาก, เพราะ​ความ​ฉิบหาย​แล​ความ​อันตราย​อยู่​ตรงหน้า​ข้าพ​เจ้า, แล​มี​ผู้​วิวาท​แล​กล่าว​แก่งแย่ง​ยกย่อง​ตน​ขึ้น.</verse>
				<verse number="4">เหตุ​ฉะนี้​พระ​บัญญัติ​ก็​อ่อนเพลีย​เสีย​ไป, แล​ความ​พิพากษา​มิได้​กระจ่าง​ปรากฏ​ออก​ชัด, ด้วยว่า​คน​บาป​ทั้ง​หลาย​แวดล้อม​หมู่​ชน​ชอบธรรม.</verse>
				<verse number="5">แล​จง​พิจารณา​ความ​หวาดเสียว​ใจ​เป็น​อัน​มาก, ด้วยว่า​เรา​จะ​ทำ​การ​ใน​วัน​แห่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย, แม้น​มี​ผู้​กล่าว​แจ้ง​ให้​ฟัง​ท่าน​ก็​ไม่​เชื่อ.</verse>
				<verse number="6">ด้วยว่า, นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ยก​ชาวเมือง​เคเซ็ธ​ซึ่ง​เป็น​คน​ใจ​ทมิฬ​แล​เชี่ยวชาญ, ที่​สัญจร​เที่ยว​ไป​ทั่ว​แผ่น​ดิน​เมือง, จะ​จับ​เอา​ที่​อาศัย​ทั้งปวง​อัน​มิได้​เป็น​ส่วน​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="7">เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​พิลึก​พึง​กลัว, ความ​พิพากษา​แล​ยศ​อย่าง​ของ​เขา​จะ​ออก​มา​จาก​ตัว​ของ​เขา​เอง.</verse>
				<verse number="8">ม้า​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ว่องไว​ยิ่ง​เสือ​ดาว​แล​ดุร้าย​กว่า​ฝูง​หมา​ไน​ที่​เที่ยว​เวลา​เย็น, แล​พล​ม้า​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​คือ​พล​ม้า​ที่มา​แต่ไกล​จะ​แพร่หลาย​ไป, แล​จะ​บิน​ไป​ดุจ​นก​อินทรีย์​ที่​เฉี่ยว​โฉบ​กิน.</verse>
				<verse number="9">เขา​ทั้ง​หลาย​มา​ล้วน​เพื่อ​การ​ร้าย, หน้าตา​เขา​ดุจ​ลม​บน​อากาศ​เบื้อง​ตะวันออก, แล​จะ​เก็บ​คน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ชะ​เลย​ราว​กับ​กวาด​เอา​เมล็ด​ทราย.</verse>
				<verse number="10">เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เยาะเย้ย​ต่อ​มหากษัตริย์​ทั้งปวง, แล​เจ้านาย​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​แก่​เขา, แล​เขา​จะ​หัวเราะ​แก่​ป้อม​อัน​เข้มแข็ง​ทั้งปวง, ด้วยว่า​เขา​จะ​พูนดิน​ขึ้น​แล​เอาชัย​ชะ​นะ.</verse>
				<verse number="11">ขณะนั้น​เขา​จะ​มี​ใจ​ฟื้น​กำเริบ​ขึ้น, แล​จะ​ยก​เดิน​เลย​ไป​แล​จะ​เกิด​โทษ​ผิด​แก่​ตัว, กำลัง​อัน​นี้​เขา​ได้​เพราะ​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="12">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, ผู้บริสุทธิ์​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​มิ​ทรง​ดำรง​อยู่​ตั้งแต่​ต้น​อดีตกาล​มา​หรือ, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​หา​ได้​ตาย​ไม่, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระองค์​ได้​กำหนด​ตั้ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ไว้​เพื่อ​การ​พิพากษา, โอ้​พระเจ้า​ทรง​ฤทธิ์​ที่สุด, พระองค์​ได้​ยก​เขา​ทั้ง​หลาย​ตั้ง​ขึ้น​เพื่อ​จะ​ปรับโทษ.</verse>
				<verse number="13">พระเนตร​ของ​พระองค์​อัน​บริสุทธิ์​จะ​แลดู​การ​ชั่ว, แล​จะ​พินิจ​เห็น​ตาม​ความ​เบียด​เบียฬ​ประทุษร้าย​ก็​ไม่​ได้, เหตุ​ไฉน​พระองค์​จึง​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดู​คน​ผู้​กระทำ​คดโกง, แล​นิ่งเงียบ​เสีย​เมื่อ​คน​บาป​นั้น​กัด​กิน​คน​ดี​ผู้​ชอบธรรม​ยิ่ง​กว่า​ตัว,</verse>
				<verse number="14">แล​กระทำ​คน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ดุจ​ฝูง​ปลา​ใน​มหาสมุทร, แล​ดุจ​ฝูง​สัตว์เลื้อยคลาน​อัน​มิได้​มี​ผู้​ที่​จะ​ครอง​รักษา​หรือ.</verse>
				<verse number="15">ชาวเมือง​เคเซ็ธ​นั้น​เขา​จับ​คน​ทั้ง​หลาย​ด้วย​เบ็ด, แล​ด้วย​แห​แล​ล้อม​ไว้​ด้วย​อวน​ของ​เขา, เพราะ​ดังนี้​เขา​จึง​มี​ความยินดี​แล​ชื่นใจ. เหตุ​ฉะนี้​เขา​ได้​อยู่​รอบ​ข้าง, เหตุ​ดังนี้​ความ​พิพากษา​เท็จ​ปลอม​นั้น​ก็​ลอด​ปรากฏ​ออก​ไป.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​พินิจ​ดู​ใน​ชน​ประเทศ​อัน​ถือ​รูป​เคารพ​ถวาย​เครื่องบูชา​แก่​แห, แล​เผา​เครื่อง​หอม​แก่​อวน​ของ​เขา​นั้น, ด้วยว่า​เพราะ​ของ​เหล่านี้​ส่วนสัด​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​อ้วน​พี, แล​อาหาร​ก็​เต็ม​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนี้​เขา​จะ​เอา​ปลา​ออก​จาก​อวน​ของ​เขา, แล​จะ​ฆ่าฟัน​ชน​ประเทศ​ทั้งปวง​จะ​ไม่​หยุดหย่อน​ลง​เลย​หรือ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​จะ​ยืน​อยู่​ที่​คอย​เฝ้า​แห่ง​ข้าพ​เจ้า, แล​จะ​นั่ง​อยู่​บน​หอ​ป้อม, แล​จะ​คอย​เพ่งดู​เพื่อ​จะ​เห็น​ว่า, พระองค์​จะ​ตรัส​ว่า​อะไร​แก่​ข้าพ​เจ้า, แล​ข้าพ​เจ้า​จะ​ตอบ​ประการ​ใด​ดี​ใน​เรื่อง​ความ​ของ​ข้าพ​เจ้า,</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​ตอบ​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, จง​เขียน​เนื้อความ​สุบิน​นิมิตต์​ไว้​ที่​กระดาษ​ให้​งาม​กระจ่าง​ตา, เพื่อ​ว่า​คน​วิ่ง​ไป​จะ​ได้​อ่าน​ออก.</verse>
				<verse number="3">ด้วยว่า​ยัง​มี​เวลา​กำหนด​ไว้​สำหรับ​นิมิตต์​นั้น, แต่​เมื่อ​สิ้น​เวลา​แล้ว​ความ​ฝัน​จะ​ผุด​ปรากฏ, และ​จะ​ไม่​กล่าวเท็จ​เลย, แม้น​เวลา​จะ​ช้านาน​ก็​จง​คอยท่า, ด้วยว่า​ไม่​เนิ่น​ช้า​คงจะ​มี​มา​เป็นแน่.</verse>
				<verse number="4">นี่​แน่ะ, จิตต์วิญญาณ​ซึ่ง​พอง​ขึ้น​ภายใน​กาย​ของ​เขา​นั้น​มิได้​เป็น​ความ​ซื่อตรง, แต่​คน​ชอบธรรม​จะ​มี​ชีวิต​จำเริญ​อยู่​โดย​ความ​เชื่อ​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="5">ด้วยว่า​น้ำ​องุ่น​เป็น​เหตุ​ล่อลวง, คน​จองหอง​ไม่​สงบเงียบ​อยู่​ใน​บ้าน, เพราะว่า​เขา​มี​ความ​ปรารถนา​พอง​ทวี​ขึ้น​ดุจ​นรก, แล​ดัง​ความ​ตาย​หา​ได้​รู้​อิ่ม​ไม่​เลย, แต่​หา​ได้​ประชุม​บรรดา​ประเทศ, แล​รวบรวม​ชน​เมือง​ทั้งปวง​ไว้​สำหรับ​ตัว.</verse>
				<verse number="6">คน​ทั้ง​หลาย​เหล่านี้​จะ​กล่าว​คำอุปมา​ต่อ​เขา​แล​คำ​เย้ยหยัน​ดูหมิ่น​ต่อ​เขา​ว่า, วิบัติ​แก่​คน​ที่​สร้างสม​สิ่งของ​ไว้​ซึ่ง​มิได้​เป็น​ของ​ตัว, จะ​นาน​ไป​สัก​เพียงใด​เล่า, แล​วิบัติ​แก่​คน​ที่​บรรทุก​ของ​จำนำ​ไว้​ใน​ตัว​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="7">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​จะ​กัด​กิน​เนื้อ​ท่าน, เขา​จะ​ไม่​ลุก​ขึ้น​โดยพลัน​หรือ, แล​ที่​จะ​เบียด​เบียฬ​ท่าน​เขา​จะ​ไม่​ตื่น​จาก​ที่​นอน​หรือ, แล​ท่าน​จะ​ไม่​เป็น​ดุจ​ของ​ระบาด​แห่ง​เขา​หรือ.</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ว่า​ท่าน​ได้​ปล้น​ทำลาย​ประเทศ​เมือง​เป็น​อัน​มาก, บรรดา​ชน​ซึ่ง​เหลือ​อยู่​นั้น​จะ​ปล้น​ทำลาย​ท่าน​เสีย, ด้วย​เห็นแก่​เลือด​คน​แลเห็น​แก่​ความ​ร้ายกาจ​ซึ่ง​มี​แก่​แผ่น​ดิน​โลก​แล​แก่​เมือง​แล​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ที่นั่น</verse>
				<verse number="9">วิบัติ​แก่​คน​ที่​โลก​แสวงหา​ลาภ​อัน​อธรรม​สำหรับ​เรือน​ของ​ตน, หวัง​จะ​ทำ​รัง​ของ​เขา​ใน​ที่​สูง​เพื่อ​จะ​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​การ​ชั่วร้าย.</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ได้​คิดอ่าน​ผะ​สม​ความ​ละอาย​ไว้​แก่​เรือน​ของ​ท่าน, ด้วย​ได้​ประหาร​คน​เป็น​อัน​มาก​จึง​มี​ความผิด​ใน​ใจ​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="11">ด้วยว่า​หิน​ที่​ก่อ​กำแพง​จะ​ร้อง​เสียง​ดัง, แล​ชื่อ​ไม้​จริง​จะ​ร้อง​รับ.</verse>
				<verse number="12">วิบัติ​แก่​คน​ที่​สร้าง​เมือง​ด้วย​ประหาร​ให้​โลหิต​ไหล, แล​ตั้ง​พระนคร​ด้วย​ประกอบ​ความ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="13">นี่​แน่ะ, มี​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​ชน​ทั้งปวง​จะ​ได้​กระทำ​การ​ใน​ที่​ไฟ​ร้อน, แล​จะ​เหน็ดเหนื่อย​กาย​เปล่าๆ มิใช่​หรือ.</verse>
				<verse number="14">ด้วยว่า​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​มี​ความ​รู้​เต็ม​บริบูรณ์​ด้วย​พระ​รัศมี​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ดุจ​น้ำ​ทั้ง​หลาย​ท่วม​เต็ม​มหาสมุทร.</verse>
				<verse number="15">วิบัติ​แก่​คน​ที่​ให้​เครื่องดื่ม​แก่​เพื่อน, แล​ผู้​ที่​ริน​ความ​โกรธ​ออก​แล​ให้​เขา​ดื่ม​เมา​ด้วย, เพื่อ​จะ​ดู​เปลือย​กาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​เต็มอิ่ม​ด้วย​ความ​ละอาย​มิใช่​เป็น​สง่า​ราศี, ท่าน​จง​ดื่ม​กิน​ด้วย, แล​ให้​กาย​เปลือยเปล่า​เห็น​กระจ่าง​ไป, จอก​ใน​พระ​หัตถ์​เบื้องขวา​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​วก​กลับ​มา​ถึง​ท่าน, แล​ความ​อัปยศ​อดสู​จะ​มา​ครอบงำ​สง่า​ราศี​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="17">ด้วยว่า​เหตุร้าย​ที่​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​จะ​ครอบ​ปิด​ท่าน​ไว้, ดุจ​ความ​ดุร้าย​แห่ง​สัตว์ป่า​กระทำ​ให้​กลัว, ด้วย​เห็นแก่​เลือด​คน​แลเห็น​แก่​ความ​ร้ายกาจ​ซึ่ง​มี​แก่​แผ่น​ดิน​โลก​แล​แก่​เมือง, แล​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="18">รูป​เคารพ​ที่​ผู้​ประดิษฐ์​ได้​แกะสลัก​ไว้​นั้น​จะ​เป็น​ประโยชน์​อะไร, รูปหล่อ​แล​ผู้สอน​ความ​เท็จ​แล​ผู้​กระทำ​รูป​ใบ้​แล​วางใจ​ใน​การ​ประดิษฐ์​ของ​ตน, จะ​มี​ประโยชน์​อะไร.</verse>
				<verse number="19">วิบัติ​แก่​คน​ที่​กล่าว​แก่​ท่อนไม้​ว่า, จง​ปลูก​ให้​ลุก​ขึ้น, แล​แก่​หิน​ใบ้​นั้น​ว่า, จง​ลุก​ขึ้น​เถิด, มัน​จะ​สั่งสอน​หรือ, นี่​แน่ะ, มัน​ปิด​ด้วย​ทอง​แล​เงิน, แต่​หา​มี​ลมหายใจ​เข้าออก​ภายใน​ไม่.</verse>
				<verse number="20">แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​ใน​วิหาร​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์, จง​ให้​ทั้ง​แผ่น​ดิน​โลก​นิ่ง​สงบ​อยู่​ต่อ​พระ​พัก​ตร​ของ​พระองค์​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">คำ​อ้อนวอน​แห่ง​ฮะ​บาฆูค​ผู้​พยากรณ์​ตาม​เพลง​ซิ​คิอ​โน​ท.</verse>
				<verse number="2">โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​กิตติศัพท์​ของ​พระองค์​แล​กลัว​อยู่, โอ้​พระ​ยะ​โฮ​วา​จง​บันดาล​ให้การ​ของ​พระองค์​ฟื้น​ขึ้น ณ ท่ามกลาง​ปี​ทั้ง​หลาย, แล​ใน​ท่ามกลาง​ปี​ทั้ง​หลาย​จง​ให้​มี​ความ​รู้​ทั่ว​กัน, ใน​ความ​พิ​โร​ธ​จง​ระลึก​ถึง​ความ​เมตตา.</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​ได้​เสด็จ​มา​จาก​เธ​มาน, และ​ผู้บริสุทธิ์​มา​จาก​ภูเขา​พา​ราน. ซี​ลา. แสง​รัศมี​ของ​พระองค์​ได้​ปกคลุม​ฟ้า​สวรรค์​ทั้งปวง​ไว้, แล​แผ่น​ดิน​โลก​เต็มไปด้วย​ความ​สรรเสริญ​พระองค์.</verse>
				<verse number="4">แล​รัศมี​ของ​พระองค์​เป็น​ดุจ​แสงสว่าง, ก็​มี​แสง​รุ่งเรือง​ส่อง​ออก​มา​จาก​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์, แล​ที่นั่น​เป็น​ที่​สำหรับ​ปิด​ฤทธานุ​ภาพ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="5">มี​โรค​ห่า​ไป​ข้างหน้า​พระองค์, แล​โรค​พิษ​ร้อน​ดุจ​เพลิง​ถ่าน​ตาม​หลัง​เท้า​พระองค์.</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ทรง​ยืน​อยู่​แล​แผ่น​ดิน​โลก​ก็​ไหว​สะเทือน, พระองค์​ทรง​ทอด​พระเนตร​ดูแล​ให้​ประเทศ​ทั้งปวง​หวาดหวั่น, แล​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​ที่​กล้า​แข็ง​ก็​แตก​กระจาย​ไป, แล​เนินเขา​ทั้ง​หลาย​แต่​เก่า​ก่อน​ก็​ก้ม​ซุด​น้อม​ลง, ทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์​ได้​เป็น​มา​แต่​ต้น​อดีตกาล.</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​กะ​ท่อม​ทั้ง​หลาย​ของ​เมือง​คู​ซัน​ได้​ความ​ลำบาก​อยู่, แล​ผ้า​ฝา​กั้น​กะ​ท่อม​ทั้ง​หลาย​ของ​เมือง​มิด​ยาน​ก็​ไหว​เขยื้อน.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา พระองค์​ได้​มี​ความ​พิ​โร​ธ​เดือดร้อน​ต่อ​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​หรือ, ได้​เคือง​พระทัย​ต่อ​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​หรือ, ได้​ทรง​กริ้ว​ยิ่ง​นัก​แก่​ทะเล, จน​พระองค์​ได้​เสด็จ​ขี่ม้า​ทั้ง​หลาย, แล​เสด็จ​ไป​ด้วย​รถ​อัน​ประกอบ​ด้วย​ความ​รอด​หรือ,</verse>
				<verse number="9">ธนู​ของ​พระองค์​ก็ได้​ปรากฏ​กระจ่าง​ออก​มา, คำ​สาบาน​แก่​ตระกูล​ทั้ง​หลาย​ก็​เป็น​คำ​แท้จริง. ซี​ลา. พระองค์​ได้​ผ่า​แยก​แผ่น​ดิน​โลก​ให้​มี​แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="10">ภูเขา​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​พระองค์​ก็​ไหว​หวาด, แลก​ระ​แสร์​น้ำ​ทั้ง​หลาย​ไหล​มา​ท่วม, มหาสมุทร​บันลือ​เสียง​ครืนครั่น​แล​แบมือ​ยก​ขึ้น​บน​ที่​สูง.</verse>
				<verse number="11">ดวงอาทิตย์​แล​ดวงจันทร์​ก็​หยุดนิ่ง​ตั้งอยู่, ด้วย​อำนาจ​รัศมี​สว่าง​แห่ง​ลูก​ธนู​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์​ที่​ทรง​แผลง​แล่น​ไป, แล​เพราะ​ราศี​แห่ง​หอก​ทวน​อัน​มี​แสง​แจ้ง​กระจ่าง​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="12">พระองค์​เสด็จ​ไป​ทั่ว​พิภพ​แผ่น​ดิน​ด้วย​ความ​กริ้ว, แล​พระองค์​ทรง​กระทำ​เหยียบย่ำ​ชน​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ.</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ได้​เสด็จ​ไป​เพื่อ​ประสงค์​จะ​ช่วย​พวก​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ให้​รอด, จะ​อนุเคราะห์​ผู้​เจิม​ของ​พระองค์, พระองค์​จะ​ทรง​ประหาร​ศีรษะ​แห่ง​เรือน​ทั้ง​หลาย​ของ​คน​ชั่ว​บาป​ให้​ช้ำ​แตก, จน​กะ​ทั่ง​กระทำ​ให้​เรา​กร่าง​กาย​เปลือยเปล่า​เห็น​กระจ่าง​ตลอด​ถึง​คอ. ซี​ลา.</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ได้​แทง​ผู้​เป็น​หัวหน้า​นาย​กอง​โยธา​ทั้ง​หลาย​ทะลุ​ตลอด​ด้วย​หอก​ทวน​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​เอง, เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​วิ่ง​แล่น​มา​ดุจ​พาย​ใหญ่​ที่​กล้า​จะ​กระจัดกระจาย​พวก​ข้าพ​เจ้า​เสีย, เขา​ทั้ง​หลาย​มัก​ยินดี​ใน​การ​ที่​จะ​กัด​กิน​คน​ยากจน​ทั้ง​หลาย​ใน​ที่​กำบัง.</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ได้​ทรง​ดำเนิน​บน​ผิวน้ำ​ทะเล​ด้วย​ม้า​ทั้ง​หลาย​ของ​พระองค์, แล​เสด็จ​ไป​เหนือ​น้ำ​ทั้ง​หลาย​ที่​เดือด​พลุ่ง.</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​แล้ว​ท้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ลั่น​สั่น, ริมฝีปาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​สะท้าน​เพราะ​เสียง​นั้น, กะ​ดู​ก​กาย​ทั้ง​หลาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ผุพัง, แล​ใน​ตัว​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​สั่น​ระริก, แต่ทว่า​เมื่อ​พวก​คน​ที่​รบกวน​ข้าพ​เจ้า​มา​ถึง​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​ได้​บัน​เทา​ทุกข์​ใน​วัน​แห่ง​ความ​ลำบาก​นั้น.</verse>
				<verse number="17">ถึง​แม้น​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​จะ​ไม่​มีด​อก​บาน, หรือ​เถา​องุ่น​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​มี​ลูก, หรือ​ต้น​เอ​ลาย​โอน​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​ติด​ผล, หรือ​ไร่นา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​มี​พืช​เป็น​อาหาร, หรือ​แม้น​แกะ​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​พ​รัด​พราย​ไป​จาก​ฝูง, หรือ​วัวควาย​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​มี​อยู่​ใน​คอก, ข้าพ​เจ้า​ก็​ยัง​จะ​มี​ใจ​ยินดี​อยู่​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="18">ข้าพ​เจ้า​ก็​คง​ยินดี​อยู่​ใน​พระเจ้า​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​เป็นกำลัง​ของ​ข้าพ​เจ้า, พระองค์​จะ​ให้​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​เร็ว​ดุจดัง​ตีน​กวาง​ทั้ง​หลาย, แล​พระองค์​จะ​กระทำ​ข้าพ​เจ้า​ให้​เดิน​ไป​บน​ที่​สูง​ทั้ง​หลาย​ของ​ข้าพ​เจ้า. ถึง​นาย​เพลง​เครื่อง​กะ​จับ​ปี่</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="36">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง​มา​ยัง​ซะ​ฟัน​ยา​บุตร​แห่ง​คู​ซีๆ บุตร​แห่ง​ฆะดัลยาๆ บุตร​แห่ง​อะ​มา​ระยาๆ บุตร​แห่ง​ฮิศคี​ยา, ใน​วัน​ของ​โย​ซี​ยา​บุตร​แห่ง​อา​โม​น, ผู้​เป็น​กษัตริย์​เมือง​ยะฮูดา.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​เอา​สิ่ง​สาร​พัตร​ทั้งปวง​ไป​ทำลาย​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="3">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​เอา​มนุษย์​แล​สัตว์​เดียรัจฉาน​ไป​ทำลาย​เสีย, เรา​จะ​เอา​ฝูง​นก​ใน​อากาศ​แล​ฝูง​ปลา​ใน​ทะเล, แล​รูป​เคารพ​ทั้งปวง​ที่​ให้​สะดุด, แล​คน​บาป​ทั้ง​หลาย​ไป​ทำลาย​เสีย​ให้​สิ้น, แล​เรา​จะ​ล้าง​ผลาญ​มนุษย์​จาก​พื้น​แผ่น​ดิน​เสีย​ให้​หมด.</verse>
				<verse number="4">แล​เรา​จะ​เหยียด​เงื้อ​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​เหนือ​พวก​ยะฮูดา, แล​เหนือ​ชาวเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ทั้งปวง, แล​เรา​จะ​ล้าง​ผลาญ​ส่วน​บา​ละ​ซึ่ง​เหลือ​อยู่​นั้น​ออก​เสีย​จาก​ที่นี่, แล​จะ​ผลาญ​ชื่อ​พระ​เชม​มา​ริม​ที่​ปรนนิบัติ​รูป​เคารพ​กับ​ด้วย​พวก​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="5">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ถือ​ผี​ใน​อากาศ​นมัสการ​บน​หลังคา​เรือน, แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​นมัสการ​แล​ได้​สบถ​สาบาน​ด้วย​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​สาบาน​ด้วย​ชื่อ​มหากษัตริย์​ของ​ตน,</verse>
				<verse number="6">แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​กลับ​หลังจาก​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ผู้​ที่​มิได้​แสวงหา​แล​อ้อนวอน​ขอ​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​นิ่ง​สงัด​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระเจ้า​พระ​ยะ​โฮ​วา, ด้วยว่า​วัน​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​มือ​เข้า​แล้ว, เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ตกแต่ง​เครื่องบูชา, พระองค์​ได้​จัดตั้ง​ไว้​ซึ่ง​คน​ที่​ต้อง​เชิญ​ของ​พระองค์.</verse>
				<verse number="8">แล​ในเมื่อ​วัน​สัก​การ​บูชา​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เป็น​ไป, คือ​เรา​จะ​ลงโทษ​แก่​เจ้านาย​ทั้งปวง, แล​บุตร​ทั้ง​หลาย​แห่ง​มหากษัตริย์, แล​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​นุ่งห่ม​อย่าง​ต่าง​ประเทศ.</verse>
				<verse number="9">และ​ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​ลงโทษ​แก่​คน​ทั้งปวง​ที่​กะ​โดด​ข้าม​ธรณีประตู, ผู้​ที่​ทำ​เรือน​ของ​นาย​ให้​เต็ม​ด้วย​ความ​ร้ายกาจ​แล​ความ​คดโกง.</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, ใน​วัน​นั้น​จะ​เป็น​ไป, คือ​จะ​มี​เสียงร้อง​ไห้​มา​แต่​ประตู​ปลา, และ​เสียงร้อง​คราง​มา​แต่​ประตู​ที่​สอง, แล​เสียง​โผงผาง​ครั้น​ทำลาย​มา​แต่​ภูเขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="11">โอ้​ชาวเมือง​มัคเธศ​จง​ร้อง​ครวญ, ด้วยว่า​พวก​พ่อค้า​ทั้งปวง​ถูก​ทำลาย​ชีพ, แล​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​แบก​เงิน​ไป​ต้อง​ประหาร​ชีวิต​เสีย.</verse>
				<verse number="12">แล​ใน​คราว​นั้น​จะ​เป็น​ไป, คือ​เรา​จะ​ค้น​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ด้วย​สว่าง​แห่ง​เพลิง​เทียน, แล​จะ​ลงโทษ​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่นั่ง​แห้ง​แข็ง​บน​ที่​เกรอะ, ที่​พูด​ใน​ใจ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทำดี​หรือ​จะ​กระทำ​ชั่ว​ก็​หามิได้.</verse>
				<verse number="13">แล​ทรัพย์​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​สิ้น​ระบาด, แล​เรือน​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ที่​ร้าง, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​สร้าง​เรือน​แต่​ไม่​อยู่, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ทำ​สวน​ปลูก​ต้น​องุ่น​แต่​ไม่​ได้​กิน​น้ำ​องุ่น​แต่​สวน​นั้น.</verse>
				<verse number="14">วัน​ใหญ่​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใกล้​จวน​เข้า​แล​เร็ว​รีบ​เข้า​มา​แล้ว, คือ​สำเนียง​วัน​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​คน​เรี่ยวแรง​จะ​ร้อง​ม​หัน​ต​ทุกข์​ใน​ที่นั่น.</verse>
				<verse number="15">วัน​นั้น​ก็​เป็น​วัน​แห่ง​ความ​พิ​โร​ธ, เป็น​วัน​แห่ง​ความ​ทุกข์​ลำบาก, เป็น​วัน​แห่ง​ความ​ชำรุด​ร้าง, เป็น​วัน​แห่ง​ความ​มืดมัว, เป็น​วัน​แห่ง​เมฆ​แล​พะ​ยับ​อับ​แสง.</verse>
				<verse number="16">เป็น​วัน​แห่ง​แตร​แล​เสียง​พิลึก, ต่อ​เมือง​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​กำแพง​ล้อมรอบ, แล​ต่อ​หอ​รบ​อัน​สูง​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="17">แล​เรา​จะ​ให้​บังเกิด​ความ​ทุกข์​ลำบาก​แก่​คน​ทั้งปวง, แล​เขา​จะ​ดำเนิน​ไป​ดุจ​คน​ตาบอด, ด้วย​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​บาป​ชั่ว​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​โลหิต​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​เท​ออก​ดุจ​ผง​ฝุ่น​แล​เนื้อ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย (จะ​ต้อง​เท​ออก) ดุจ​อาจม.</verse>
				<verse number="18">เงิน​หรือ​ทอง​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​มี​กำลัง​ช่วย​ไถ่​เขา​ไว้​ใน​วัน​พิ​โร​ธ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แต่​แผ่น​ดิน​เมือง​ทั้งสิ้น​จะ​ต้อง​เผา​เสีย​โดย​ไฟ​แห่ง​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​พระองค์, ด้วยว่า​พระองค์​จะ​ทรง​สำเร็จโทษ​แก่​ชาวเมือง​นั้น​โดยเร็ว​พลัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">โอ้​เมือง​อัน​มิได้​ปรารถนา​นั้น, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ประชุม​กัน, จง​ประชุม​กัน.</verse>
				<verse number="2">ก่อน​แต่​หมายประกาศ​ยัง​ไม่​บังเกิด, แล​วัน​เวลา​ล่วง​ไป​ดุจ​แกลบ, ก่อน​แต่​ความ​พิ​โร​ธ​กล้า​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​มา​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ก่อน​แต่วัน​แห่ง​ความ​กริ้ว​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​มา​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="3">บรรดา​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​มี​ความ​สุภาพ, ผู้​ได้​กระทำ​ความ​สุจริต​ธรรม​ของ​พระองค์, จง​แสวงหา​พระ​ยะ​โฮ​วา, แสวงหา​ความ​บริสุทธิ์, แสวงหา​ความ​อ่อน​ถ่อม​จิตต์, เกลือก​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ปิด​กำบัง​ไว้​ได้​ใน​วัน​แห่ง​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="4">ด้วยว่า​เมือง​ฆา​ซา​จะ​เป็น​ที่​ทิ้ง​สละ, แล​เมือง​อัศ​คะ​โลน​จะ​เป็น​ที่​ร้าง​เปล่า, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ขับไล่​เมือง​อัศ​โดด​ออก​เสีย ณ วัน​เวลา​เที่ยง, แล​เมือง​เอค​โร​น​จะ​ต้อง​ถอน​ขึ้น​ทั้ง​ราก.</verse>
				<verse number="5">วิบัติ​แก่​คน​ทั้งปวง​ซึ่ง​อยู่​ชายทะเล​คือ​เมือง​คะ​รี​ธะ. คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​อยู่​ต่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, โอ้​คะ​นา​อัน​แผ่น​ดิน​ชาวเมือง​ฟะเลเซ็ธ, เรา​จะ​ทำลาย​ท่าน​เสียจน​หา​ผู้ใด​ซึ่ง​จะ​คงอยู่​ใน​เมือง​มิได้.</verse>
				<verse number="6">แล​ชายทะเล​จะ​เป็น​ที่นา​เลี้ยง​สัตว์, มี​บ่อน้ำ​แล​คอก​แกะ​สำหรับ​ผู้​เลี้ยง​แกะ​นั้น.</verse>
				<verse number="7">แล​ชายทะเล​นั้น​จะ​เป็น​ที่​สำหรับ​ส่วน​อัน​เหลือ​แห่ง​เรือน​ยะฮูดา, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เลี้ยง​ชีวิต​ใน​ที่นั่น, แล ณ เวลา​เย็น​จะ​นอน​ลง​ใน​เรือน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ชาว​อัศ​คะ​โลน, ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา​จะ​เยี่ยมเยียน​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​จะ​กลับกลาย​เขา​จาก​ที่​เป็น​ชะ​เลย</verse>
				<verse number="8">เรา​ได้ยิน​คำ​ครหา​นินทา​แห่ง​ชาวเมือง​โม​อาบ, แล​คำ​เยาะเย้ย​ลูกชาย​ทั้ง​หลาย​แห่ง​อำ​โม​น, ซึ่ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ติเตียน​นินทา​พล​ไพร่​ของ​เรา, แล​พองตัว​อวดอ้าง​ต่อ​เขตต์​แดน​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ฉะนี้​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, พระเจ้า​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ได้​ตรัส​ว่า, เรา​ทรง​ชีวิต​อยู่​แล​เมือง​โม​อาบ​จะ​เป็น​เหมือน​อย่าง​เมือง​ซะ​โดม, แล​ลูกชาย​ทั้ง​หลาย​แห่ง​อำ​โม​น​จะ​เป็น​เหมือน​อย่าง​เมือง​อะ​โมรา, คือ​เป็น​ที่​ให้​บังเกิด​ต้น​หนาม​ทั้งปวง​แล​บ่อน้ำ​เค็ม, แล​เป็น​ที่​ร้าง​เปล่า​อยู่​เนืองนิตย์, แล​ฝ่าย​พวก​พล​ของ​เรา​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​จะ​ปล้น​เอา​เขา, แล​เขา​ไป​อาศัย​อยู่ ณ ที่นั่น.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​เหล่านี้​จะ​บังเกิด​มี​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย, เพราะ​ความ​จองหอง​ของ​เขา, ด้วยว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ติเตียน​นินทา, แล​พองตัว​อวดอ้าง​ต่อ​พวก​พล​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เป็น​ที่​เกรงกลัว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ด้วย​พระองค์​จะ​กระทำ​พระ​ทั้งปวง​ของ​โลก​ให้​ผอม​ศูนย์​ไป, แล​ชาวเกาะ​ทะเล​ทั้งปวง​จะ​ถวาย​นมัสการ​แก่​พระองค์​ทุกคน​ใน​ที่อยู่​ของ​ตน</verse>
				<verse number="12">โอ้​ท่าน​ชาวเมือง​คู​ซัน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ประหาร​ชีวิต​ด้วย​กะ​บี่​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="13">แล​พระองค์​จะ​เหยียด​พระ​หัตถ์​ของ​พระองค์​ออก​ต่อ​เมือง​ฝ่าย​ทิศเหนือ, แล​จะ​ผลาญ​ทำลาย​เมือง​อา​ซูร​ยา, แล​กระทำ​เมือง​นี​นะ​เว​ให้​เป็น​ที่​ชำรุด​ร้าง​แห้งแล้ง​ดุจ​ป่า​ดอน.</verse>
				<verse number="14">บรรดา​ฝูง​สัตว์ป่า​ต่างๆ แห่ง​นานา​ประเทศ, แล​ฝูง​สัตว์​บ้าน​ต่างๆ จะ​นอน​ลง ณ ท่าน​กลาง​ที่นั่น, ทั้ง​นก​กะ​ทุง​แล​เม่น​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​ขอบ​ประตู​เบื้องบน, จะ​มี​สำเนียง​ร้อง​เป็นอัน​ดังที่​หน้าต่าง, จะ​มี​ความ​ทำลาย​ร้าง​ที่​ธรณี, ด้วยว่า​พระองค์​ได้​เปิด​รื้อ​เครื่องบน​อัน​ทำ​ด้วย​ไม้​สน.</verse>
				<verse number="15">นี่​แน่ะ​เป็น​เมือง​ที่​พอง​อวดอ้าง​ตั้ง​อาศัย​อยู่, ด้วย​จิตต์​กระด้าง​ที่​พูด​ใน​ใจ​ของ​ตน​ว่า, เรา​ก็​เป็น, แล​เว้น​เสีย​จาก​เรา​จะ​หา​มี​ผู้อื่น​มิได้, เขา​กลาย​ไป​เป็น​ที่​ร้าง​เป็น​ที่​อาศัย​นอน​แห่ง​ฝูง​สัตว์​ทั้งปวง​อย่างไร, คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เดิน​กราย​เลย​ไป​จะ​ทำ​เสียง​ขู่​แล​สั่น​มือ​แก่​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">วิบัติ​แก่​เมือง​ซึ่ง​เป็น​กบฏ, แล​เป็น​โสโครก​เศร้าหมอง​แล​ข่มขี่​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="2">เขา​มิได้​เชื่อฟัง​สำเนียง, มิได้​รับ​โอวาท​คำสั่งสอน, มิได้​ปลงใจ​ลง​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา, มิได้​เข้า​มา​ใกล้​พระเจ้า​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="3">เจ้านาย​ทั้ง​หลาย​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​ของ​เขา​เป็น​ดุจ​สิงห์โต​เสียง​ดัง, ผู้พิพากษา​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​เป็น​ดัง​หมา​ไน​ที่​เที่ยว​เวลา​เย็น, มิได้​กัด​กิน​กะ​ดู​ก​จนถึง​เวลา​เช้า.</verse>
				<verse number="4">ผู้​พยากรณ์​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​เป็น​คน​ใจเบา​คดโกง, พวก​ปุโรหิต​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ได้​ยัง​ที่​อัน​บริสุทธิ์​ให้​เป็น​มลทิน, ได้​เปลี่ยนแปลง​พระ​บัญญัติ​ให้​เสีย​ไป.</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ชอบธรรม​ดำรง​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​นั้น, พระองค์​หา​ได้​กระทำ​อสัตย์​อธรรม​ไม่, รุ่งเช้า​ทุกวันๆ พระองค์​นำ​ความ​พิพากษา, ตัดสิน​ของ​พระองค์​ออก​มา​ให้​สว่าง​มิได้​ขาด​สัก​เวลา, แต่​คน​อธรรม​มิได้​รู้จัก​ความ​ละอาย​เลย.</verse>
				<verse number="6">เรา​ได้​ล้าง​ผลาญ​ประเทศ​เมือง​ทั้งปวง, แล​หอ​ป้อม​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​ต้อง​หัก​ทำลาย​ลง, เรา​ได้​กระทำ​ให้​ถนน​เมือง​ของ​เขา​เป็น​ที่​ร้าง​หา​ผู้ใด​จะ​เดิน​ไป​มา​มิได้, เมือง​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ทำลาย​ร้าง​เสีย, จน​หา​คน​ผู้ใด​จะ​อาศัย​มิได้.</verse>
				<verse number="7">เรา​ได้​ว่า​จง​เกรงกลัว​แต่​เรา, จง​รับ​โอวาท​คำสั่งสอน, เพื่อ​ว่า​ที่​อาศัย​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​ต้อง​ผลาญ​ทำลาย​เสีย, ตาม​บรรดา​ความ​ที่​เรา​ได้​ทรง​ดำรง​ไว้​จะ​กระทำ​โทษ​แก่​เขา, แต่​เขา​ได้​อุตส่าห์​กระทำ​ผิด​ใน​บรรดา​กิจการ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​ว่า, เหตุ​ฉะนั้น​จง​คอยท่า​เรา​จนถึง​วันที่​เรา​จะ​ลุก​ขึ้น​ตี​ทำลาย, ด้วยว่า​เรา​ได้​ตั้ง​พระทัย​ไว้​ว่า, จะ​ประชุม​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​จะ​รวบรวม​แผ่น​ดิน​เมือง​ทั้งปวง, เพื่อ​จะ​เท​ความ​พิ​โร​ธ​คือ​บรรดา​ความ​ร้อน​แห่ง​ความ​พิ​โร​ธ​ของ​เรา​ลง​บน​ชน​เหล่านั้น, ด้วยว่า​ทั้ง​แผ่น​ดิน​จะ​ต้อง​ไหม้​ทำลาย​ด้วย​ไฟ​แห่ง​ความ​กริ้ว​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="9">ขณะนั้น​เรา​จะ​กลับ​ไป​ยัง​ชน​เมือง​อัน​มี​วาจา​สุภาพ, เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​สรรเสริญ​อ้อนวอน​ถึง​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​พร้อมใจ​กัน​ปรนนิบัติ​พระองค์.</verse>
				<verse number="10">ผู้​คำนับ​อ้อนวอน​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา, คือ​บุตร​แห่ง​ชน​ที่​กระจัดกระจาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา, ตั้งแต่​เหล่า​แม่น้ำ​คู​ศ​ฟาก​ข้าง​โน้น, จะ​นำ​เอา​เครื่องบูชา​ของ​เรา​มา.</verse>
				<verse number="11">ใน​วัน​นั้น​ท่าน​ทั้งปวง​จะ​มิได้​ละอาย, เพราะ​กิจการ​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ที่​ท่าน​ได้​กระทำ​ผิด​ต่อ​เรา, ด้วยว่า​ขณะนั้น​เรา​จะ​เอา​บรรดา​คน​ที่​เย่อหยิ่ง​อวดอ้าง​ไป​เสีย​จาก​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย, แล​ท่าน​จะ​เป็น​คน​จองหอง​ต่อไป​อีก​ใน​ภูเขา​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา​ก็​หามิได้.</verse>
				<verse number="12">แล​เรา​จะ​เหลือ​ไว้​แต่​ชน​ที่​ถ่อม​ใจ​แล​เจียมตัว​ใน​ท่ามกลาง​แห่ง​ท่าน, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ปลงใจ​เชื่อ​ใน​พระ​นาม​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="13">พวก​ยิศ​รา​เอล​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​จะ​ไม่​ได้​กระทำ​ความ​ชั่ว, หรือ​จะ​ไม่​กล่าว​ความ​เท็จ, หรือ​จะ​ไม่​มี​ลิ้น​ล่อลวง​ใน​ปาก​ของ​เขา, ด้วยว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​รับประทาน​อาหาร​แล​จะ​นอน​ลง, แล​จะ​หา​มี​ความ​กลัว​ต่อ​ผู้ใด​ไม่</verse>
				<verse number="14">โอ้​บุตร​แห่ง​ซี​โอน, จง​ร้องเพลง​ชื่นใจ, โอ้​พวก​ยิศ​รา​เอล, จง​ร้อง​เสียง​กึกก้อง, โอ้​บุตรี​แห่ง​ยะ​รู​ซา​เลม, จง​ยินดี, แล​อภิรมณ์​ด้วย​เต็มกำลัง​ใจ​ของ​ท่าน​เถิด.</verse>
				<verse number="15">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ยก​เอา​บรรดา​การ​พิพากษา​กระทำ​โทษ​กลับคืน​จาก​ท่าน​ทั้ง​หลาย, พระองค์​ได้​ทรง​ขับไล่​หมู่​ศัตรู​ออก​เสีย​จาก​ท่าน, กษัตริย์​แห่ง​พวก​ยิศ​รา​เอล, คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​สถิต​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ท่าน, ท่าน​จะ​ไม่​ได้​เห็น​การ​ชั่วร้าย​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="16">ใน​วัน​นั้น​จะ​มี​ผู้​กล่าว​แก่​ยะ​รู​ซา​เลม​ว่า, ท่าน​อย่า​ได้​กลัว​เลย, แล​แก่​ซี​โอน​ว่า, อย่า​ได้​อ่อน​หย่อน​กำลัง​มือ​ของ​ท่าน​ลง​เลย.</verse>
				<verse number="17">พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ก็​สถิต​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ท่าน, พระองค์​ประกอบ​ด้วย​ฤทธิ์​อัน​ยิ่ง​ก็​จะ​ช่วย​ให้​รอด, พระองค์​จะ​ชอบ​พระทัย​ใน​ท่าน​ด้วย​ความยินดี, พระองค์​จะ​ทรง​นิ่ง​อยู่​ใน​ความ​รัก​ของ​พระองค์, พระองค์​จะ​อภิรมย์​ใน​ท่าน​ด้วย​เสียงร้อง​ยินดี.</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​ประชุม​บรรดา​ชน​ที่​มี​ใจ​โศกเศร้า​เพราะ​การ​ชุมนุม​อัน​บริสุทธิ์, ผู้​เป็น​พรรคพวก​ของ​ท่าน, แล​มี​ความ​ทุกข์​อยู่​ใน​ใจ​ด้วย​ความ​ประมาท​ดูหมิ่น.</verse>
				<verse number="19">นี่​แน่ะ, ใน​เวลา​นั้น​เรา​จะ​ตัดสิน​ทำโทษ​แก่​คน​ทั้งปวง​ที่​ย่ำยี​ท่าน, แล​จะ​ช่วย​คน​ที่​กาย​เขยก​ให้​รอด, แล​จะ​รวบรวม​ซึ่ง​คน​ที่​ต้อง​กระจัดกระจาย​ไป, แล​จะ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ความ​สรรเสริญ​แล​มี​ชื่อเสียง​ปรากฏ​ใน​ทุกๆ เมือง​ที่​เขา​ได้​ต้อง​อัปยศ​นั้น.</verse>
				<verse number="20">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, ใน​ขณะนั้น​เรา​จะ​เอา​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กลับ​เข้า​มา, คือ​ใน​เวลา​ที่​เรา​จะ​ประชุม​ท่าน​นั้น, ด้วยว่า​เรา​จะ​กระทำ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​ชื่อ, แล​ได้​ความ​สรรเสริญ​ปรากฏ​ใน​ท่ามกลาง​ประชาชน​ทั้งปวง​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก, เมื่อ​เรา​จะ​กลับคืน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​เป็น​ชะ​เลย​ต่อหน้า​ท่าน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="37">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ณ เดือน​หก​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ, เป็น​ปี​ที่​สอง​แห่ง​รัชช​กาล​ของ​ราชา​ดา​ระ​ยา​ศ, คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ทาง​ปาก​ของ​ฮา​ฆี​ศาสดาพยากรณ์, ถึง​ซะรุบาเบล, บุตร​ซะอัลธีเอล, เจ้าเมือง​ยู​ดาย, และ​ถึง​ยะ​โฮ​ซูอะ, บุตร​ยะ​โฮ​ซา​ดัก, ปุโรหิต​ใหญ่​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ว่า​ดังนี้, ‘ประชาชน​พา​กัน​กล่าว​ว่า, “เวลา​ที่​จะ​ก่อสร้าง​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ขึ้น​นั้น, ยัง​ไม่​ถึง​กำหนด.” ’ ”</verse>
				<verse number="3">คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มา​ทาง​ปาก​ของ​ฮา​ฆี​ศาสดาพยากรณ์​ว่า,</verse>
				<verse number="4">“เจ้า​ทั้ง​หลาย​มี​เรือน​อยู่​พร้อมด้วย​กั้น​เพดาน, ส่วน​วิหาร​หลัง​นี้​ละ​ก็​ทิ้ง​ไว้​ให้​ร้าง​อยู่​เช่นนี้, เวลา​อย่าง​นี้​น่ะ, ถึง​แล้ว​รึ?”</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ว่า, “บัดนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​พิจารณา​แนวทาง​ประพฤติ​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​หว่าน​มาก, แต่​ได้​เกี่ยว​เล็กน้อย; ได้​รับประทาน​แต่​ไม่​พอ​อิ่ม; ได้​ดื่ม​แต่​ไม่​หาย​อยาก; ได้​นุ่งห่ม​แต่​ไม่​พอ​อุ่น​กาย; ส่วน​ผู้​ได้​ค่าจ้าง​มา​ก็ได้​เก็บ​ไว้​ใน​ถุง​ก้น​รั่ว.”</verse>
				<verse number="7">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ต่อไป​ว่า, “จง​พิจารณา​ลู่ทาง​ประพฤติ​ของ​ตน​เถอะ.”</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ต่อไป​ว่า, “จง​ขึ้น​ไป​ยัง​ภูเขา, ไป​เอา​ไม้​มา​สร้าง​วิหาร​นั้น; และ​เรา​จะ​ได้​มี​ความ​ปราโมทย์​ใน​การ​สร้าง​วิหาร​นั้น, และ​เกียรติยศ​จะ​ได้​บังเกิด​แก่​เรา.</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ทั้ง​หลาย​หวัง​เอา​ไว้​มาก, แต่​ได้​ประสพ​ผล​น้อย; แล้ว​เจ้า​ได้​นำ​ผล​นั้น​มา​ยัง​บ้าน, แต่​เรา​ก็ได้​เป่า​ให้​ปลิว​ว่อน​ไป​เสีย!​” พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ถาม​ว่า, “เป็น​ไฉน​ถึง​ได้​เป็น​ดังนั้น? อ๋อ, ก็​เพราะ​วิหาร​ของ​เรา​ถูก​ทิ้ง​ไว้​ให้​ร้าง​อยู่, ส่วน​เรือน​ของ​เจ้า​สิ, เจ้า​ต่าง​คน​ก็​ต่าง​รีบร้อน​ตกแต่ง​เสีย​ให้​สำเร็จ​เสร็จสรรพ.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนั้น​ท้อง​ฟ้า​เบื้องบน​จึง​ปราศ​จาก​น้ำค้าง, และ​พื้น​แผ่น​ดิน​ก็​ไม่​อำนวยผล.</verse>
				<verse number="11">เรา​ได้​ให้​เกิด​กันดาร​ฝน​ที่​พื้น​แผ่น​ดิน, ที่​ภูเขา, กันดาร​ข้าว​และ​น้ำ​องุ่น​ใหม่, กันดาร​น้ำมัน​มะกอก​เทศ​และ​สรรพ​สิ่ง​ที่​บังเกิด​จาก​พื้นดิน; มนุษย์​และ​สัตว์​เดียรัจฉาน​กันดาร​น้ำ; พืชผล​ซึ่ง​มือ​มนุษย์​เพาะปลูก, ก็​แห้งแล้ง​ไป​สิ้น.”</verse>
				<verse number="12">ครั้งนั้น​ซะ​รู​บาเบล​บุตร​ซะอัลธีเอล, และ​ยะ​โฮ​ซูอะ​บุตร​ยะ​โฮ​ซา​ดัก​ปุโรหิต​ใหญ่​พร้อมด้วย​คน​ทั้งปวง​ที่​เหลือ​ตกค้าง​อยู่​ได้​เชื่อฟัง​สำเนียง​ตรัส​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา; เขา​เชื่อฟัง​คำ​ของ​ฮา​ฆี​ศาสดาพยากรณ์​ใน​ฐาน​ที่​เป็น​ผู้​รับใช้​มา​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา, และ​คน​ทั้งปวง​ได้​ยำเกรง​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ฮา​ฆี​ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา, ได้​เอา​ข่าว​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แจ้ง​แก่​คน​ทั้งปวง​ว่า, “พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “เรา​อยู่​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เสมอ.’ ”</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ได้​เร้าใจ​ของ​ซะรุบาเบล​บุตร​ซะอัลธีเอล​เจ้าเมือง​ยู​ดาย, และ​เร้าใจ​ของ​ยะ​โฮ​ซูอะ​บุตร​ยะ​โฮ​ซา​ดัก​ปุโรหิต​ใหญ่, และ​เร้าใจ​ของ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เหลือ​ตกค้าง​อยู่; เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​พา​กัน​มา​สร้าง​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​พระเจ้า​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="15">ณ เดือน​หก​แรม​เก้า​ค่ำ, เป็น​ปี​ที่​สอง​ใน​รัชช​กาล​ของ​ราชา​ดา​ระ​ยา​ศ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ณ เดือน​เจ็ด​แรม​หก​ค่ำ, คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มา​ทาง​ปาก​ของ​ฮา​ฆี​ศาสดาพยากรณ์​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“บัดนี้, จง​พูด​แก่​ซะรุบาเบล​บุตร​ซะอัลธีเอล​เจ้าเมือง​ยู​ดาย, และ​ยะ​โฮ​ซูอะ​บุตร​ยะ​โฮ​ซา​ดัก​ปุโรหิต​ใหญ่, และ​คน​ทั้งปวง​ที่​เหลือ​ตกค้าง​อยู่​นั้น​ว่า​ดังนี้:</verse>
				<verse number="3">’ ใน​พวก​เจ้า​นี้​ยัง​มี​ใคร​อยู่​รึ​ที่​ได้​เคย​เห็น​สง่า​ราศี​ของ​วิหาร​หลัง​เดิม? และ​บัดนี้​เจ้า​มอง​แล้ว​เห็น​เป็น​อย่างไร​กัน! ตา​ของ​เจ้า​มอง​เทียบ​เปรียบ​กัน​ไม่​ออก​เจียว​รึ?’</verse>
				<verse number="4">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, ‘​ดูก่อน​ซะรุบาเบล, บัดนี้​เจ้า​จง​แข็งข้อ​ขึ้น​เถอะ, ยะ​โฮ​ซูอะ​บุตร​ยะ​โฮ​ซา​ดัก​ปุโรหิต​ใหญ่, เจ้า​จง​ตั้ง​ข้อ​ให้​แข็ง​ขึ้น​เถอะ​’ พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, ‘บรรดา​เจ้า, ชาวเมือง​ทั้งหมด, เจ้า​จง​ทำ​การ​ก่อสร้าง​เถอะ, เพราะ​เรา​อยู่​กับ​เจ้า.’ พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ต่อไป​ว่า,</verse>
				<verse number="5">‘​นี่แหละ​เป็น​คำสัญญา​ที่​เรา​ได้​ทำ​ไว้​กับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​ขณะ​เมื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยก​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุบ​โต, และ​พระ​จิตต์​ของ​เรา​ยังคง​สถิต​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย, เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​กลัว​เลย.’</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ว่า​ดังนี้: “อีก​สัก​หน่อย​เถอะ, เรา​จะ​จับ​นภาลัย​และ​พิภพ, ทะเล​และ​บก​เขย่า​ให้​หวั่นไหว.</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ทำ​ให้​นานา​ประเทศ​หวาด​สะดุ้ง, จน​ทรัพย์​ศฤงฆาร​ของ​นานา​ประเทศ​จะ​ไหลบ่า​เข้า​มา;” พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ว่า, “เรา​จะ​ตกแต่ง​วิหาร​หลัง​นี้​ให้​งาม​สะพรั่ง.”</verse>
				<verse number="8">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ต่อไป​ว่า, “เงิน​และ​ทอง​เป็น​ของ​เรา​ทั้งสิ้น.”</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ว่า, “ความ​สง่างาม​ของ​วิหาร​ใหม่​หลัง​นี้​จะ​ยิ่งยวด​กว่า​หลัง​ก่อน​อีก,” พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ว่า, “เรา​จะ​อำนวย​ให้​สถานที่​นี้​มี​ความ​จำเริญ​วัฒนา.”</verse>
				<verse number="10">ณ เดือน​เก้า​แรม​เก้า​ค่ำ, เป็น​ปี​ที่​สอง​ใน​รัชช​กาล​ดา​ระ​ยา​ศ, คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็​ตรัส​มา​ทาง​ปาก​ของ​ฮา​ฆี​ศาสดาพยากรณ์​ว่า,</verse>
				<verse number="11">“พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ว่า​ดังนี้, ‘จง​ให้​พวก​ปุโรหิต​ตอบ​ปัญหา​กฎหมาย​ข้อ​นี้​หน่อย​เถอะ,</verse>
				<verse number="12">“ถ้า​ผู้ใด​เอา​เสื้อคลุม​ชั้นนอก​ห่อ​เนื้อสัตว์​ถวาย​ถือ​ไป, และ​หากว่า​เสื้อ​ตัว​นั้น​ไป​ต้อง​ขนมปัง​หรือ​แกง​หรือ​น้ำ​องุ่น, หรือ​น้ำมัน​หรือ​อาหาร​ใดๆ เข้า, สิ่งของ​เหล่านั้น​จะ​พลอย​บริสุทธิ์​ไป​ด้วย​ไหม?” ’ ” พวก​ปุโรหิต​ตอบ​ว่า, “เปล่า, ไม่​บริสุทธิ์.”</verse>
				<verse number="13">ฮา​ฆี​จึง​ถาม​ว่า, “ถ้า​ผู้ใด​เป็น​มลทิน​เพราะ​ไป​ต้อง​ซากศพ​มา, แล้ว​ผู้​นั้น​มา​ต้อง​สิ่งของ​เหล่านี้​เข้า, สิ่งของ​เหล่านี้​จะ​เป็น​มลทิน​ไป​ด้วย​ไหม?” พวก​ปุโรหิต​ตอบ​ว่า, “เป็น.”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ฮา​ฆี​จึง​กล่าว​ว่า, “คน​นั้น​เป็น​มลทิน​ฉันใด, ประเทศ​นี้​ก็​เป็น​มลทิน​ฉันนั้น, ตาม​ใน​สายตา​ของ​เรา,” พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “หัตถกิจ​ทั้งปวง​ของ​เขา​และ​สิ่งใดๆ ซึ่ง​เขา​ถวาย ณ ที่​นั้น, ก็​เป็น​มลทิน​ดุจ​กัน.</verse>
				<verse number="15">บัดนี้​เรา​ขอร้อง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ให้​จำ​ใส่ใจ​ไว้​ตั้งแต่​วันนี้​ต่อไป​จนถึง​วันหน้า; ตั้งแต่​เดี๋ยวนี้​ไป​จน​วัน​วาง​หิน​ซ้อน​กัน​ก่อ​ขึ้น​เป็น​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา;</verse>
				<verse number="16">ว่า​ใน​ครั้ง​กระโน้น​เมื่อ​ผู้ใด​มา​ยัง​กอง​ข้าว, หมาย​ว่า​จะ​ตวง​ได้​ยี่​สิบ​ถัง, แต่​กลับ​ตวง​ได้​เพียง​สิบ​ถุง; เมื่อ​มา​ยัง​เครื่อง​หีบ​น้ำ​องุ่น​หมาย​จะ​ตัก​ได้​ห้า​สิบ​ถัง, แต่​กลับ​ตัก​ได้​เพียง​ยี่​สิบ​ถัง.”</verse>
				<verse number="17">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “เรา​ได้​โบย​เจ้า​ด้วย​ลม​ร้อน​เผ่า​และ​ด้วย​หนอน​กะทู้​กัด​คอ​รวง​ข้าว, และ​ให้​ลูกเห็บ​ตก​ทำลาย​พืชผล​ซึ่ง​มือ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​เพาะปลูก​ไว้; ถึงกระนั้น​แล้ว​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​ยัง​หา​ได้​กลับใจ​หวน​มา​หา​เรา​ไม่.</verse>
				<verse number="18">เจ้า​ทั้ง​หลาย, เรา​ขอร้อง​ให้​เจ้า​จำ​เรื่อง​นี้​ใส่ใจ​ไว้; ตั้งแต่​วันนี้​เรื่อย​ไป, คือ​ตั้งแต่​เดือน​เก้า​แรม​เก้า​ค่ำ, จนถึง​วัน​ฝังราก​ก่อสร้าง​วิหาร​นั้น, จง​จำ​ใส่ใจ​เอา​ไว้​เถอะ.</verse>
				<verse number="19">ยัง​มี​ข้าว​ตกค้าง​อยู่​ใน​ยุ้ง​บ้าง​ไหม? เถา​องุ่น​และ​ต้น​มะเดื่อ​เทศ, ต้น​ทับทิม​และ​ต้น​มะกอก​เทศ, ยัง​ไม่​ได้​เกิด​ดอก​ออก​ผล​รึ? ก็​ตั้งแต่​บัดนี้​เป็นต้นไป​เถอะ, เรา​จะ​อวยพร​ให้​เจ้า.”</verse>
				<verse number="20">ณ เดือน​เก้า​แรม​เก้า​ค่ำ, คำ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ฮา​ฆี​ว่า,</verse>
				<verse number="21">“จง​พูด​กับ​ซะรุบาเบล​เจ้าเมือง​ยู​ดาย​ว่า; ‘เรา​จะ​จับ​นภาลัย​และ​พิภพ​เขย่า​ให้​หวั่นไหว.</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​คว่ำ​พระที่นั่ง​ของ​อาณาจักร​ทั้ง​หลาย​เสีย; เรา​จะ​ล้าง​อำนาจ​ของ​อาณาจักร​แห่ง​นานา​ประเทศ​ให้​สิ้นเชิง, เรา​จะ​คว่ำ​ราชรถ​ทั้งคน​นั่ง​ใน​ราชรถ​นั้น​ด้วย, เพื่อให้​ม้า​และ​พล​ม้า​พลัดตก​ลง​มา​ต้อง​อาวุธ​ของ​พรรคพวก​ของ​ตนเอง.’ ”</verse>
				<verse number="23">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ว่า, “ดูก่อน​ซะรุบาเบล​บุตร​ซะอัลธิเอล, บริพาร​ของ​เรา, ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​รับ​เจ้า​ไว้.” พระ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “เรา​จะ​เอา​เจ้า​สวม​นิ้ว​ไว้​เหมือน​หนึ่ง​เป็น​แหวน​ตรา​ของ​เรา,” เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ว่า, “เรา​ได้​เลือกสรร​เจ้า​ไว้​แล้ว.”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="38">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ณ เดือน​แปด​ใน​ปี​ที่​สอง​แห่ง​รัชช​กาล​ของ​กษัตริย์​ดา​ระ​ยา​ศ, คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มา​ยัง​ซะ​คา​ระ​ยา​บุตร​แห่ง​บา​รา​เคยๆ บุตร​แห่ง​อี​โด, ผู้​พ​ยา​กร​ว่า.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มี​พระทัย​กริ้ว​แก่​ปู่ย่าตายาย​ด้วย​ความ​พิ​โร​ธ​มาก.</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนี้​ท่าน​จง​กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​กลับใจ​มา​หา​เรา, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​กลับ​ไป​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="4">จง​อย่า​ได้​เป็น​ดุจ​ปู่ย่าตายาย​แห่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เลย, อัน​พวก​ผู้​พยากรณ์​โบราณ​ได้​ร้อง​ตักเตือน​นั้น​ว่า, ยะโฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​กลับใจ​ออก​จาก​ทาง​ผิด, แล​จาก​การ​ประพฤติ​อัน​ชั่ว​แห่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย, พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, แต่​เขา​ไม่​เชื่อฟัง​ไม่​ประพฤติ​ตาม​เรา.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​ปู่ย่าตายาย​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เขา​อยู่​ที่ไหน, และ​พวก​ผู้​พยากรณ์​เล่า, เขา​มี​ชีวิต​อยู่​เป็นนิตย์​หรือ.</verse>
				<verse number="6">แต่​คำ​แล​พระ​บัญญัติ​ทั้งปวง​ซึ่ง​เรา​ได้​แต่งตั้ง​ไว้​แก่​พวก​ผู้​พยากรณ์​ทาส​ของ​เรา, มิ​ปรับโทษ​แก่​ปู่ย่าตายาย​แห่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว​หรือ, จน​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​กลับใจ​รับ​ว่า, ยะโฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ดำริ​ไว้​จะ​กระทำ​แก่​เรา​ตาม​ทาง​ผิด​แล​การ​ประพฤติ​แห่ง​เรา​ฉันใด, พระองค์​ก็ได้​กระทำ​แก่​เรา​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="7">เดือน​ซะบา​โต​คือ​เดือน​สิบ​เอ็ด​แรม​เก้า​ค่ำ, ใน​ปี​ที่​สอง​แห่ง​กษัตริย์​ดา​ระ​ยา​ศ, คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มา​ยัง​ซะ​คา​ระ​ยา​บุตร​บา​รา​เคยๆ บุตร​แห่ง​อี​โด, ผู้​พ​ยา​กร​ว่า.</verse>
				<verse number="8">ณ เวลา​กลางคืน​ข้า​ได้​เห็น​บุรุษ​ผู้​หนึ่ง​ขี่ม้า​สี​แดง​ยืน​อยู่​ใน​ดง​พุ่ม​ชะลูด​ที่​ลาน​หุบเขา, แล​เบื้องหลัง​ท่าน​ผู้​นั้น​มี​ฝูง​ม้า​สี​แดง​สี​เหลือง​สี​ขาว.</verse>
				<verse number="9">ข้า​จึง​ถาม​ว่า​นาย​เจ้าข้า​สิ่ง​เหล่านี้​เป็น​อะไร, และ​ทูต​สวรรค์​ที่​พูด​แก่​ข้า​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า, เรา​จะ​สำแดง​ให้​ท่าน​รู้​ว่า​สิ่ง​เหล่านี้​เป็น​อะไร.</verse>
				<verse number="10">แล​บุรุษ​ที่อยู่ ณ ท่ามกลาง​พุ่ม​ชะลูด​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า, เหล่านี้​คือ​ผู้​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ใช้​ให้​เที่ยว​ไป​ทั่ว​โลก.</verse>
				<verse number="11">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​ตอบ​แก่​ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​ยืน​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​พุ่ม​ชะลูด​นั้น​ว่า, เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​เดิน​ตลอด​โลก​แล้ว, และ​นี่​แน่ะ, ทั้ง​โลก​ยัง​นั่ง​นิ่ง​แล​อยู่​สงบเงียบ</verse>
				<verse number="12">ขณะนั้น​ทูต​พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตอบ​ว่า, โอ้​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, พระองค์​จะ​ไม่​ทรง​เมตตา​แก่​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม,แล​เมือง​ยู​ดาย​นาน​ไป​สัก​เท่าใด​เล่า, ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทรง​กริ้ว​มา​ถึง​เจ็ดสิบ​ปี​แล้ว​นี้.</verse>
				<verse number="13">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ตอบ​แก่​ทูต​สวรรค์​ที่​พูด​แก่​ข้า​นั้น​ด้วย​คำ​ดี​คือ​คำ​ประเล้าประโลม​ใจ.</verse>
				<verse number="14">ทูต​สวรรค์​ที่​พูด​แก่​ข้า​นั้น​กล่าว​แก่​ข้า​ว่า​ท่าน​จง​ร้อง​ว่า, ยะโฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​มี​ความ​หวงแหน​ต่อ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​เมือง​ซี​โอน​ด้วย​ความ​หวงแหน​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="15">แล​เรา​มี​ความ​กริ้ว​ต่อ​เหล่า​เมือง​ที่นั่ง​อยู่​เย่อหยิ่ง​ด้วย​ความ​กริ้ว​เป็น​อัน​มาก, เพราะว่า​เรา​ได้​มี​ความ​กริ้ว​น้อย, แต่​เมือง​เหล่านั้น​ประชด​เอา​ความ​กริ้ว​ให้​มาก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนี้​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​ได้​กลับ​พระทัย​มา​ยัง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ด้วย​ความ​กรุณา, พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ว่า, วิหาร​ของ​เรา​จะ​ต้อง​สร้าง​ขึ้น ณ ที่นั่น, แล​เส้น​เชือก​จะ​ต้อง​ขึง​ออก​เหนือ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="17">ท่าน​จง​ร้อง​อีก​ว่า, ยะโฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เมือง​ทั้งปวง​ของ​เรา​ยัง​จะ​ไพศาล​ด้วย​การ​จำเริญ, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยัง​จะ​เล้าโลม​เมือง​ซี​โอน, และ​เลือกสรร​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม</verse>
				<verse number="18">ครั้งนั้น​ข้า​ได้​เงย​หน้า​ดู, แล​นี่​แน่ะ, ยัง​มี​สิงค์​สอง​คู่.</verse>
				<verse number="19">แล​ข้า​จึง​ถาม​ทูต​สวรรค์​ที่​พูด​แก่​ข้า​นั้น​ว่า, เหล่านี้​เป็น​อะไร, ท่าน​จึง​ตอบ​แก่​ข้า​ว่า, นี้​คือ​สิงค์​ที่​ขวิด​เมือง​ยะฮูดา​แล​ยิศ​รา​เอล​กับ​ยะ​รู​ซา​เลม​ให้​กระจัดกระจาย​ไป.</verse>
				<verse number="20">แล​ยะ​โฮ​วา​ได้​ชี้แจง​ให้​ข้า​เห็น​ช่างเหล็ก​สี่​คน.</verse>
				<verse number="21">ข้า​จึง​ถาม​ว่า, คน​เหล่านี้​มา​ทำ​อะไร​กัน, พระองค์​จึง​ตอบ​ว่า, สิงค์​เหล่านี้​มา​ขวิด​ยะฮูดา​ให้​กระจัดกระจาย​ไป, จน​จะ​หา​ผู้ใด​เงย​หน้า​ขึ้น​มิได้, แต่​ช่างเหล็ก​เหล่านี้​มา​เพื่อ​จะ​ทำ​ให้​เขา​หวาด, จะ​ทำลาย​สิงค์​แห่ง​นานาชาติ, ที่​ได้​ยก​มา​ขวิด​เมือง​ยู​ดาย​จะ​ให้​กระจัดกระจาย​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ข้า​จึง​เงย​หน้าตา​ขึ้น​ดู, แล​นี่​แน่ะ​มี​บุรุษ​ผู้​หนึ่ง​ถือ​เส้น​เชือก​วัด​ใน​มือ​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="2">ข้า​ได้​ถาม​ว่า, ท่าน​ไป​ที่ไหน. ท่าน​จึง​ตอบ​แก่​ข้า​ว่า, จะ​ไป​วัด​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, จะ​ใคร่รู้​ว่า, กว้าง​แล​ยาว​สัก​เท่าไร.</verse>
				<verse number="3">นี่​แน่ะ​ทูต​สวรรค์​ที่​พูด​แก่​ข้า​นั้น​ได้​ออก​ไป, แล​ทูต​สวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​ได้​เดิน​ออก​มา​พบ.</verse>
				<verse number="4">แล​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า, จง​วิ่ง​ไป​บอก​แก่​ชายหนุ่ม​นั้น​ว่า, เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​จะ​มี​คน​อยู่​เหมือน​บ้านเมือง​ที่​ไม่​มี​กำแพง, เพราะ​หมู่​ชน​แล​ฝูง​สัตว์​ต่างๆ จะ​มี​มาก​ขึ้น​ใน​เมือง.</verse>
				<verse number="5">แล​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า​เรา​จะ​เป็น​กำแพง​ไฟ​ตั้ง​ล้อมรอบ, และ​เรา​จะ​เป็น​รัศมี​ตั้งอยู่​ใน​ท่ามกลาง​เมือง</verse>
				<verse number="6">ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, เฮ้ยๆ, จง​หนี​ไป​ให้​พ้น​จาก​เมือง​เหนือ, ยะโฮ​วา​ตรัส​ว่า, เพราะ​เรา​ได้​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​พลัดพราก​จาก​กัน​ดุจ​ลม​ใน​อากาศ​ทั้ง​สี่.</verse>
				<verse number="7">โอ้​ซี​โอน​ผู้​อยู่​ด้วย​บุตรี​แห่ง​บาบู​โลน, จง​หนี​เอาตัวรอด.</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ภายหลัง​รัศมี​นั้น, พระองค์​ได้​ใช้​เรา​ไป​ถึง​เมือง​ทั้งปวง​ที่​ได้​ปล้น​เอา​เมือง​แห่ง​ท่าน, เหตุ​ว่า​ผู้ใด​ได้​ต้อง​ท่าน​ก็ได้​ต้อง​ดวงตา​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="9">นี่​แน่ะ​เรา​จะ​เงื้อ​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​เหนือ​เขา​ทั้ง​หลาย, แล​บ่าว​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​จะ​ปล้น​เอา​เขา, แล​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​รู้​สำนึก​ว่า, ยะโฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ใช้​ให้​เรา​มา</verse>
				<verse number="10">ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, โอ้​บุตรี​แห่ง​ซี​โอน, จง​ร้องเพลง​ยินดี, เพราะ​นี่​แน่ะ​เรา​มา​แล​เรา​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ท่าน.</verse>
				<verse number="11">ณ วัน​นั้น​จะ​มี​เมือง​เป็น​อัน​มาก​มา​เข้า​ฝักฝ่าย​ข้าง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​จะ​เป็น​สำหรับ​ชน​เมือง​แห่ง​เรา, แล​เรา​จะ​ตั้งอยู่​ใน​ท่ามกลาง​แห่ง​เขา​ทั้ง​หลาย, แล​ท่าน​จะ​ได้​รู้​สำนึก​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ใช้​เรา​ให้​มา​ถึง​ท่าน.</verse>
				<verse number="12">ยะ​โฮ​วา​จะ​เอา​ยะฮู​กา​เป็น​ส่วน​มฤ​ดก​ของ​พระองค์​ใน​แผ่น​ดิน​อัน​บริสุทธิ์, แล​จะ​จัด​เลือก​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​อีก.</verse>
				<verse number="13">บรรดา​เนื้อหนัง​นิ่ง​สงัด​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​พระองค์​เสด็จ​ขึ้น​จาก​ที่​สถิต​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พระองค์​ได้​ชี้แจง​ให้​ข้า​เห็น​ยะ​โฮ​ซูอะ​ปุโรหิต​ใหญ่​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ทูต​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ซาตาน​ยืน​อยู่ ณ เบื้องขวา​จะ​ฟ้อง​กล่าวโทษ​ยะ​โฮ​ซูอะ.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​แก่​ซาตาน​ว่า, อ้าย​ซาตาน, ยะโฮ​วา​ตำหนิ​ห้าม​เอง, คือ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ที่​จัด​เลือก​ยะ​รู​ซา​เลม​ตำหนิ​ห้าม​เอง, อัน​นี้​เป็น​คบ​ซึ่ง​ได้​ฉวย​ออก​จาก​กอง​เพลิง​มิใช่​หรือ.</verse>
				<verse number="3">ยะ​โฮ​ซูอะ​ได้​นุ่งห่ม​ผ้า​โสโครก​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ทูต​สวรรค์.</verse>
				<verse number="4">แล​พระองค์​จึง​ตรัส​ตอบ​แก่​หมู่​ชน​ที่​ยืน​อยู่​ต่อ​พระ​พัก​ตร​นั้น​ว่า, จง​เปลื้องผ้า​โสโครก​ออก​เสีย​จาก​เขา. แล​พระองค์​ตรัส​แก่​ยะ​โฮ​ซูอะ​ว่า​ดู​เถิด, เรา​ได้​เปลื้อง​ปลด​บาปกรรม​จาก​ท่าน​เสียแล้ว, แล​เรา​จะ​ประดับ​ตัว​ท่าน​ด้วย​ผ้า​ยก​อัน​งาม.</verse>
				<verse number="5">พระองค์​จึง​ตรัส​ว่า​จง​เอา​หมวก​อัน​ส​อาด​ใส่​บน​ศีรษะ​เขา. แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​เอา​หมวก​อัน​ส​อาด​ใส่​บน​ศีรษะ​ยะ​โฮ​ซูอะ, แล​เอา​ผ้า​ประดับ​กาย​ใส่​ให้​เขา​พร้อม, แล​ทูต​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ยืน​อยู่.</verse>
				<verse number="6">ทูต​แห่ง​ยะ​โฮ​วา​จึง​กล่าว​แก่​ยะ​โฮ​ซูอะ​ว่า,</verse>
				<verse number="7">ยะโฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ถ้า​ท่าน​จะ​ดำเนิน​ใน​ทาง​และ​จะ​รักษา​คำ​บัญญัติ​ของ​เรา​ไว้, ท่าน​จะ​ได้​พิพากษา​เรือน​ของ​เรา, แล​กับ​ทั้ง​รักษา​บริเวณ​วิหาร​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​ด้วย, แล​แต่​หมู่​ชน​ที่​ยืน​อยู่ ณ ที่นี่, เรา​จะ​แบ่ง​ยก​ออก​ตั้ง​ให้​เป็น​ผู้นำ​หน้า​ท่าน​บ้าง.</verse>
				<verse number="8">ดูกร​ยะ​โฮ​ซูอะ​ผู้​เป็น​ปุโรหิต​ใหญ่, ท่าน​แล​พวก​เพื่อน​ที่นั่ง​อยู่​ตรงหน้า​ท่าน​นั้น​จง​ฟัง​เถิด, เหตุ​ว่า​คน​เหล่านี้​สำคัญ​ไว้​ว่า​จะ​พ​ยา​กร​ความ, เพราะ​นี่​แน่ะ​เรา​นำ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​เข้า​มา​คือ​พระ​อัง​กู​ร.</verse>
				<verse number="9">ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ว่า, เพราะ​นี่​แน่ะ, หิน​ที่​เรา​ได้​วาง​ไว้​ตรงหน้า​ยะ​โฮ​ซูอะ, จะ​มี​ดวงตา​บน​ศิลา​หนึ่ง​นี้​เจ็ด​ดวง, นี่​แน่ะ​เรา​จะ​จารึก​ซึ่ง​หิน​นั้น, แล​จะ​เปลื้อง​ซึ่ง​บาปกรรม​แห่ง​เมือง​นั้น​ใน​วัน​เดียว.</verse>
				<verse number="10">ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ว่า, ใน​วัน​นั้น​ท่าน​ทุกคน​จะ​ร้องเรียก​พวก​เพื่อน​ของ​ตน​ที่​ใต้​ต้น​องุ่น​แล​ต้น​มะเดื่อ​เทศ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ทูต​สวรรค์​ที่​พูด​แก่​ข้า​นั้น​ได้​กลับ​มา​ปลุก​ข้า, ดุจ​คน​ที่​เขา​ปลุก​ให้​ตื่น​เมื่อ​นอนหลับ​อยู่.</verse>
				<verse number="2">แล​ท่าน​ตรัส​แก่​ข้า​ว่า, ท่าน​เห็น​อะไร. แล​ข้า​กล่าว​ว่า, ข้า​ดู​แล้ว, แล​นี่​แน่ะ​มี​เชิง​ตะเกียง​ทำ​ด้วย​ทองคำ, มี​ชาม​ตั้ง​บน​ยอด​เชิง​ตะเกียง​เจ็ด​ดวง​นั้น, แล​มี​ท่อ​ตาม​กิ่ง​ตะเกียง​ที่​ยอด​ทั้ง​เจ็ด​นั้น,</verse>
				<verse number="3">แล​มี​ต้น​มะกอก​เทศ​คู่​หนึ่ง​อยู่​ริม​ชาม​นั้น​ทั้ง​เบื้องขวา​แล​ซ้าย.</verse>
				<verse number="4">ข้า​จึง​กล่าว​แก่​ทูต​สวรรค์​ที่​พูด​แก่​ข้า​นั้น​ว่า, นาย​เจ้าข้า, เหล่านี้​คือ​อะไร.</verse>
				<verse number="5">ทูต​สวรรค์​ที่​พูด​แก่​ข้า​นั้น​จึง​ตอบ​แก่​ข้า​ว่า, ท่าน​ไม​รู้​หรือว่า​เป็น​อะไร, แล​ข้า​จึง​ตอบ​ว่า, นาย​เจ้าข้าๆ ไม่​รู้.</verse>
				<verse number="6">ท่าน​จึง​กล่าว​ตอบ​แก่​ข้า​ว่า, นี่​เป็น​คำ​ยะ​โฮ​วา​มา​ยัง​ซะรุบาเบล​ว่า, ยะโฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ว่า, ไม่​ใช่​ด้วย​กำลัง​แล​ฤทธิ์, แต่​โดย​พระ​วิญญาณ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="7">เฮ้ย​ภูเขา​ใหญ่​ตรงหน้า​ซะรุบาเบล, มัน​เป็น​อะไร, จง​ราบ​เตียน​เถิด, ท่าน​จง​นำ​เอา​หิน​ยอด​นั้น​ออก​มา, ด้วย​คำ​โห่ร้อง​ว่า, พระ​คุณๆ มี​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="8">คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มา​ถึง​ข้า​ว่า,</verse>
				<verse number="9">มือ​แห่ง​ซะรุบาเบล​ได้​วาง​ราก​วิหาร​นี้​แล้ว, แล​มือ​ของ​เขา​คงจะ​สร้าง​ให้​สำเร็จ, แล​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, ได้​ใช้​ข้า​ให้​มา​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ว่า​ใคร​ได้​ดูหมิ่น​ต่อ​วัน​แห่ง​การ​เล็กน้อย, ด้วยว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ยินดี​แล​จะ​ได้​เห็น​สาย​ดิ่ง​อยู่​ใน​มือ​ซะรุบาเบล​นี้, คือ​พระเนตร​เจ็ด​ดวง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​วาง​ซิ​เที่ยว​ไป​มา​ทั่ว​โลก</verse>
				<verse number="11">ข้า​จึง​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า​ต้น​มะกอก​เทศ​คู่​หนึ่ง, ซึ่ง​อยู่​ขวา​ซ้าย​ตะเกียง​นั้น​เป็น​อะไร,</verse>
				<verse number="12">แล​ข้า​จึง​กล่าว​อีก​แก่​ท่าน​ครั้ง​หนึ่ง​ว่า, ซึ่ง​กิ่ง​ทั้ง​สอง​แห่ง​เอ​ลาย​โอน​มี​น้ำมัน​สี​ทอง​ไหล​ออก​ลง​มา​ตาม​ท่อ​ทอง​ตะเกียง​นั้น​คือ​อะไร.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​จึง​ตรัส​ตอบ​แก่​ข้า​ว่า​ท่าน​ไม่​รู้​หรือว่า, เหล่านี้​เป็น​อะไร, แล​ข้า​กล่าว​ว่า, นาย​เจ้าข้าๆ ไม่​รู้.</verse>
				<verse number="14">ท่าน​จึง​กล่าว​ว่า, เหล่านี้​ได้แก่​ผู้​ถูก​เจิม​ทั้ง​สอง​ซึ่ง​ยืน​เฝ้า​อยู่​ต่อ​พระเนตร​พระเจ้า​ของ​พิภพ​ทั้งสิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ข้า​จึง​ได้​กลับ​เงย​หน้าตา​ขึ้น​แลดู, แล​นี่​แน่ะ​มี​ม้วน​หนังสือ​ปลิว​ว่อน​ไป.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ตรัส​แก่​ข้า​ว่า, ท่าน​เห็น​อะไร, แล​ข้า​กล่าว​ว่า, ข้า​เห็น​ม้วน​หนังสือ​ปลิว​ว่อน​ไป, ขนาด​ของ​หนังสือ​นั้น​ยาว​ยี่​สิบ​ศอก​และ​กว้าง​สิบ​ศอก.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​จึง​กล่าว​แก่​ข้า​ว่า, นี่​เป็น​ความ​แช่ง​ซึ่ง​แผ่​ออก​ไป​เหนือ​พื้น​แผ่น​ดิน​ทั้งสิ้น, ด้วยว่า​ผู้​ที่รัก​ขะ​โม​ย​ทุกคน​จะ​ต้อง​ชำระ​ปรับโทษ​ตาม​ที่​ความ​จารึก​ไว้​ข้าง​หนึ่ง, แล​ผู้​ที่​สาบาน​เท็จ​ทุกคน​จะ​ต้อง​ชำระ​ปรับโทษ​ตาม​ความ​จารึก​ไว้​อีก​ข้าง​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="4">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ว่า, ความ​แช่ง​นั้น​เรา​ได้​นำ​ออก​มา, แล​จะ​ให้​เข้า​ไป​อยู่​ใน​เรือน​คน​ขะ​โม​ย, แล​ใน​เรือน​คน​ที่​ออก​นาม​ของ​เรา​สาบาน​เท็จ, แล​จะ​ตั้งอยู่​ใน​ท่ามกลาง, แล​เผา​ให้​ไหม้​ทั้ง​ไม้​แล​หิน​ใน​เรือน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="5">ทูต​สวรรค์​ที่​พูด​แก่​ข้า​นั้น​ได้​ออก​มา​กล่าว​แก่​ข้า​ว่า, ท่าน​จง​เงย​หน้าตา​ขึ้น​ดู​ว่า, นี่​ที่​ออก​ไป​คือ​อะไร.</verse>
				<verse number="6">ข้า​กล่าว​ว่า, นี่​เป็น​อะไร. แล​ท่าน​จึง​ว่า, อัน​นี้​ที่​ออก​ไป​เป็น​ถัง​สำหรับ​ตวง, ท่าน​กล่าว​อีก​ว่า​อัน​นี้​เป็น​สภาวะ​หน้าตา​ของ​เขา​ทั่วไป​ใน​เมือง,</verse>
				<verse number="7">และ​นี่​แน่ะ​มี​ดีบุก​หนัก​ชั่ง​หนึ่ง​ยก​ขึ้น, แล​มี​ผู้หญิง​ผู้​หนึ่ง​นั่ง​ใน​ถัง​ตวง​นั้น.</verse>
				<verse number="8">แล​ท่าน​จึง​กล่าว​ว่า​อัน​นี้​เป็น​ความ​ลามก, แล​ท่าน​กด​เขา​ลง​ใน​ถัง​นั้น, แล้ว​เอา​ก้อน​ดีบุก​ทิ้ง​ลง​ที่​ปาก​ถัง.</verse>
				<verse number="9">ข้า​จึง​เงย​หน้าตา​ขึ้น​แลดู, แล​นี่​แน่ะ​มี​ผู้หญิง​สอง​คน​ออก​มา​มี​ลม​อยู่​ใน​ปีก, ด้วยว่า​เขา​มี​ปีก​ดุจ​ปีก​นก​กะ​สา, แล​เขา​ได้​ยก​ถัง​นั้น​ขึ้น​ไว้​ใน​ระหว่าง​แผ่น​ดิน​แล​สวรรค์.</verse>
				<verse number="10">ข้า​ได้​กล่าว​แก่​ทูต​สวรรค์​ที่​พูด​แก่​ข้า​นั้น​ว่า, นาง​เหล่านี้​เอา​ถัง​ไป​ข้าง​ไหน.</verse>
				<verse number="11">ท่าน​จึง​ตอบ​แก่​ข้า​ว่า, จะ​สร้าง​เรือน​ใน​เมือง​ซิ​นา​ร, แล​เรือน​นั้น​จะ​ตั้งมั่น​คงอยู่​บน​ราก​ของ​มัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ข้า​เงย​หน้าตา​ขึ้น​แลดู, แล​นี่​แน่ะ​มี​ราชรถ​สี่​คน​ออก​มา​จาก​ระหว่าง​ภูเขา​สอง​ลูก, แล​ภูเขา​ทั้ง​สอง​นั้น​เป็น​ภูเขา​ทองเหลือง.</verse>
				<verse number="2">แล​รถ​คัน​ที่​หนึ่ง​เทียม​ด้วย​ม้า​สี​แดง, แล​รถ​คัน​ที่​สอง​เทียม​ด้วย​ม้า​สี​ดำ,</verse>
				<verse number="3">แล​รถ​คัน​ที่​สาม​เทียม​ด้วย​ม้า​สี​ขาว. แล​รถ​คัน​ที่​สี่​เทียม​ด้วย​ม้า​แดง​ด่าง.</verse>
				<verse number="4">ข้า​จึง​ตอบ​แก่​ทูต​สวรรค์​ที่​พูด​แก่​ข้า​นั้น​ว่า, นาย​เจ้าข้า, อัน​นี้​เป็น​อะไร.</verse>
				<verse number="5">ทูต​สวรรค์​จึง​กล่าว​ตอบ​แก่​ข้า​ว่า, เหล่านี้​คือ​ลม​ทั้ง​สี่​ใน​ท้อง​ฟ้า​อากาศ, ซึ่ง​ได้​ออก​มา​จาก​ที่​เฝ้า​ต่อ​พัก​ตร​พระเจ้า​แห่ง​พิภพ​โลก​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="6">ม้า​ดำ​นั้น​ออก​ไป​ยัง​เมือง​เหนือ, แล​ม้า​ขาว​นั้น​ออก​ตาม​หลัง​ไป, แล​ม้า​แดง​ต่าง​นั้น​ก็​ออก​ไป​ยัง​เมือง​ใต้.</verse>
				<verse number="7">แล​ม้า​สี​แดง​นั้น​ก็​ออก​ไป​มุ่ง​จะ​วิ่ง​ไป​เพื่อ​จะ​ได้​เดิน​ไป​มา​ทั่ว​โลก, แล​ท่าน​ตรัส​ว่า, จง​เดิน​มา​ให้​ทั่ว​ตลอด​ทั้ง​โลก, เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​ไป​ทั่ว​โลก.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ได้​ร้องเรียก​ข้า​และ​พูด​แก่​ข้า​ว่า, นี่​แน่ะ​เหล่านี้​ที่​ออก​ไป​ยัง​เมือง​แห่ง​ทิศเหนือ​ได้​ทำ​ให้​จิตต์​ของ​เรา​สงบ​ต่อ​เมือง​เหนือ​นั้น</verse>
				<verse number="9">คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ข้า​ว่า,</verse>
				<verse number="10">จง​เอา​ออก​เสีย​จาก​ที่​เป็น​ชะ​เลย, คือ​แต่​พวก​เฮ็ล​ดาย​บ้าง, แล​พวก​โต​บี​ยา​บ้าง, แล​พวก​ยะ​ดี​ดะ​ยา​บ้าง, แล​ใน​วัน​นั้น​ท่าน​จง​เข้า​ไป​ใน​เรือน​โย​ซิ​ยา​บุตร​แห่ง​ซะ​ฟัน​ยา, ที่​เขา​ได้​มา​จาก​เมือง​บาบู​โลน,</verse>
				<verse number="11">แล​ท่าน​จง​เอา​เงิน​และ​ทอง​ทำ​เป็น​ปันจุเหร็จ​แล้ว​สวม​ศีรษะ​ยะ​โฮ​ซูอะ​บุตร​แห่ง​ยะ​โฮ​ซา​ดัก​ปุโรหิต​ใหญ่.”</verse>
				<verse number="12">แล​จง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, ยะโฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ว่า, นี่​แน่ะ​มี​ผู้​ชื่อ​ว่า​พระ​อัง​กู​ร, จะ​จำเริญ​ขึ้น​จาก​ที่​ของ​ท่าน, และ​จะ​ได้​สร้าง​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ขึ้น.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​จะ​สร้าง​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ท่าน​จะ​รับ​สง่า​ราศี​จะ​ได้​นั่ง​ประทับ​อยู่​เหนือ​พระที่นั่ง​ของ​ท่าน, แล​จะ​ดำรง​ตำแหน่ง​ปุโรหิต, แล​การ​ปรึกษา​เรื่อง​ความ​สงบ​ศึก​จะ​เปิด​ขึ้น​ใน​ท่ามกลาง​เขา​ทั้ง​สอง.</verse>
				<verse number="14">ปันจุเหร็จ​นั้น​จะ​ได้แก่​เฮ​เลม​แล​โต​บี​ยา​แล​ยะ​ดี​ดะ​ยา, แล​เฮ​น​บุตร​แห่ง​ซะ​ฟัน​ยา, สำหรับ​เป็น​อนุ​สสรณ์​ใน​วิหาร​แห่ง​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="15">แล​เขา​ซึ่ง​อยู่ ณ ที่​ไกล​จะ​เข้า​มา​ก่อสร้าง​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​รู้​ว่า​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ใช้​เรา​ให้​มา​ถึง​ท่าน; ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เชื่อฟัง​สำเนียง​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ท่าน, ก็​จะ​บังเกิด​เป็น​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">อยู่​มา ณ วัน​คิศเล​คือ​เดือน​เก้า​ขึ้น​สี่​ค่ำ, ใน​ปี​ที่​สี่​แห่ง​รัชช​กาล​ของ​กษัตริย์​ดา​ระ​ยา​ศ, คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​มา​ถึง​ซะ​คา​ระ​ยา.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ (ชาว) เบ็ธเอล​ได้​ใช้​ซะเรซัร​แล​เรเฆ็มเมเล็ค, แล​พรรคพวก​ของ​เขา​จะ​ได้​อ้อนวอน​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา,</verse>
				<verse number="3">แล​จะ​กล่าว​แก่​ปุโรหิต​ซึ่ง​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, แล​จะ​กล่าว​แก่​ผู้​พยากรณ์​ว่า, ใน​เดือน​ห้า​นั้น​ควร​เรา​จะ​พิลาป​ร่ำไร, แล​อด​อาหาร​อยู่​เหมือน​เรา​ได้​กระทำ​มา​หลาย​ปี​แล้ว​หรือ</verse>
				<verse number="4">อยู่​มา​คำ​ของ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​มา​ถึง​ข้า​ว่า,</verse>
				<verse number="5">ท่าน​จง​กล่าว​แก่​ชน​เมือง​ทั้งปวง​แล​พวก​ปุโรหิต​ว่า, เมื่อ​ท่าน​ได้​ถือศีล​อด​อาหาร​แล​พิลาป​ร่ำไร​ใน​ทุก​เดือน​ห้า​แล​ทุก​เดือน​เจ็ด​ถึง​เจ็ดสิบ​ปี​มา​แล้ว​นั้น, ก็​ท่าน​ได้​กระทำ​เพื่อ​เห็นแก่​เรา​คือ​เรา​เอง​หรือ.</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​รับประทาน​อาหาร​แล​ดื่ม, ก็ได้​กิน​แล​ดื่ม​ด้วย​เห็นแก่ตัว​เอง​มิใช่​หรือ.</verse>
				<verse number="7">อัน​นี้​เป็น​คำ​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​ประกาศ​ด้วย​ปาก​ผู้​พยากรณ์​แต่ก่อน​มิใช่​หรือ, เมื่อ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ยัง​มี​ความ​สุข​แล​หมู่​ชน​อาศัย​อยู่, แล​มี​หัวเมือง​ล้อมรอบ, แล​เมื่อ​เมือง​ใต้​กับ​ที่ราบ​เสมอ​มี​หมู่​ชน​ตั้ง​บ้าน​อยู่​มาก​หรือ</verse>
				<verse number="8">คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​มา​ถึง​ซะ​คา​ระ​ยา​ว่า,</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรัส​ดังนี้​ว่า, จง​พิจารณา​แล​พิพากษา​ไป​ตาม​ความจริง, แล​จง​ประพฤติ​การ​ประกอบ​ด้วย​คุณ​แล​ความ​เมตตา​ต่อ​กัน​แล​กัน,</verse>
				<verse number="10">แล​อย่า​ให้​ผู้ใด​ข่มเหง​ซึ่ง​แม่หม้าย, แล​ลูกกำพร้า​แล​แขกเมือง​แล​คนจน, หรือ​คิด​การ​ชั่ว​ใน​ใจ​ต่อ​เพื่อนบ้าน.</verse>
				<verse number="11">แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​ไม่​เต็มใจ​จะ​เชื่อฟัง, และ​ปลด​บ่า​ออก​เสีย​แล​ทำ​หู​หนัก​เพื่อ​จะ​ไม่​ฟัง​เสียง.</verse>
				<verse number="12">แลก​ระ​ทำใจ​ดุจ​หิน​แข็ง​กลัว​เกลือก​ว่า​จะ​ได้​เชื่อฟัง​พระ​บัญญัติ, แล​ถ้อยคำ​ซึ่ง​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​ใช้​โดย​พระ​วิญญาณ​ของ​พระองค์​โดย​มือ​พวก​ผู้​พยากรณ์​โบราณ. เหตุ​ฉะนี้​ความ​พิ​โร​ธ​อัน​ใหญ่​ได้​มา​จาก​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="13">ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ว่า, อยู่​มา​เมื่อ​พระองค์​ร้องเรียก​เขา, แล​เขา​มิได้​เชื่อฟัง​พระองค์​ฉันใด, ก็​เขา​จะ​ร้องเรียก​เรา, แล​เรา​จะ​ไม่​ฟัง​เขา​ฉันนั้น.</verse>
				<verse number="14">แต่​เรา​จะ​ได้​กระจัดกระจาย​เขา​ให้​ไป​ถึง​เมือง​ทั้ง​หลาย​ที่​เขา​มิได้​รู้จัก. ดังนั้น​แหละ​แผ่น​ดิน​เมือง​ที่อยู่​หลัง​เขา​ก็​ร้าง​เปล่า, จน​จะ​หา​ผู้ใด​ที่​ได้​ออก​ไป​หรือ​เข้า​มา​ก็​มิได้​ด้วยว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ให้​เมือง​แห่ง​ความ​ปรารถนา​เป็น​ที่​ร้าง​เปล่า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">คำ​แห่ง​พระ​ยะโย​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​มา​ถึง​ข้า​ว่า,</verse>
				<verse number="2">ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เรา​ได้​มี​ความ​หวงแหน​ต่อ​ซี​โอน​ด้วย​ความ​หวงแหน​อัน​ใหญ่, แล​เรา​มี​ความ​หึง​ษา​ต่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ด้วย​ความ​กริ้ว​อัน​ใหญ่.</verse>
				<verse number="3">ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ดังนี้​ว่า​เรา​ได้​กลับ​ไป​ยัง​ซี​โอน​แล้ว, เรา​จะ​ตั้ง​อาศัย​ใน​ท่ามกลาง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​เขา​จะ​ร้องเรียก​ยะ​รู​ซา​เลม​ว่า​เมือง​แห่ง​ความจริง, แล​ภูเขา​แห่ง​ยะ​โฮ​วา​ว่า​ภูเขา​แห่ง​ความ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="4">ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ยัง​จะ​มี​หมู่​ชาย​แก่​แล​หญิง​แก่​นั่ง​อยู่​ที่​ถนน​ใน​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, มี​ไม้เท้า​ใน​มือ​เขา​ทุกคน​เพราะ​อายุ​มาก.</verse>
				<verse number="5">แล​ถนน​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​จะ​เต็ม​ด้วย​เด็กชาย​แล​เด็กหญิง​เล่น​อยู่​ที่​ถนน​นั้น.</verse>
				<verse number="6">ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ถ้า​ใน​วัน​นั้น​การ​นี้​เป็น​ที่​ประหลาด​ตา​ของ​หมู่​ชน​อัน​เหลือ​นั้น, ยะโฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ก็​จะ​เป็น​ที่​ประหลาด​ใน​ดวงตา​ของ​เรา​ด้วย​หรือ.</verse>
				<verse number="7">ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ดังนี้​ว่า, นี่​แน่ะ​เรา​จะ​ช่วย​พล​ไพร่​ของ​เขา​ให้​รอด​จาก​เมือง​ทิศตะวันออก​แล​เมือง​ทิศตะวันตก.</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​พา​เขา​ทั้ง​หลาย​แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ตั้งอยู่​ใน​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​เขา​จะ​ได้​เป็น​พล​ไพร่​ของ​เรา​แล​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เขา, ใน​ความจริง​แล​ความ​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="9">ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ท่าน​จง​มี​กำลัง​มือ, คือ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​ได้ยิน​ถ้อยคำ​เหล่านี้ ณ บัดนี้​โดย​ปาก​พวก​ผู้​พยากรณ์, ที่​ได้​อยู่​ใน​วัน​วาง​ราก​วิหาร​ของ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​วิหาร​นั้น​จะ​ได้​สร้าง​ขึ้น​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​เมื่อก่อน​วัน​เหล่านี้​ก็​ไม่​มี​ค่าจ้าง​แก่​ผู้ใด​ผู้​หนึ่ง​ก็ดี, หรือ​ไม่​มี​ค่าจ้าง​สัตว์​ใช้​ก็ดี, หรือ​คน​ที่​ออก​ไป​แล​เข้า​มา​จะ​ได้​มี​ความ​สุข​ปราศ​จาก​ศัตรู​ก็​หามิได้, เพราะ​เรา​ได้​ยุยง​คน​ทั้ง​หลาย​ให้​ต่อสู้​ซึ่ง​กัน​แล​กัน.</verse>
				<verse number="11">ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ว่า, แต่​บัดนี้​เรา​จะ​ได้​กระทำ​แก่​คน​ที่​เหลือ​นี้, ดุจ​เมื่อ​วันก่อนๆ นั้น​ก็​หามิได้.</verse>
				<verse number="12">ด้วยว่า​พืช​ข้าวกล้า​จะ​จำเริญ​แล​เถา​องุ่น​จะ​มี​ผล, แล​แผ่น​ดิน​จะ​เกิด​ผล​แล​ฟ้า​อากาศ​จะ​มี​น้ำค้าง, แล​เรา​จะ​ให้​หมู่​ชน​ที่​เหลือ​นี้​เป็น​ทายาท​รับ​ซึ่ง​สิ่งของ​เหล่านี้.</verse>
				<verse number="13">โอ้​เรือน​ยะฮูดา​แล​เรือน​ยิศ​รา​เอล, จะ​เป็น​ไป​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เป็น​ซึ่ง​ความ​แช่ง​แก่​เมือง​ทั้งปวง​นั้น​ฉันใด, เรา​จะ​ช่วย​ท่าน, แล​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ซึ่ง​ความ​อวยพร​ฉันนั้น, ท่าน​อย่า​ได้​กลัว​เลย, จง​มี​กำลัง​มือ​เถิด.</verse>
				<verse number="14">ด้วยว่า​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ดังนี้​ว่า, เมื่อ​ปู่ย่าตายาย​แห่ง​ท่าน​กระทำ​ให้​เรา​ขัดเคือง​พระทัย, เรา​จึง​ได้​ตั้ง​พระทัย​จะ​กระทำ​โทษ​แก่​ท่าน, แล​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ว่า, เรา​ได้​กลับ​พระทัย​ก็​หามิได้.</verse>
				<verse number="15">อีก​อย่างหนึ่ง​เรา​ได้​ตั้ง​พระทัย​แล้ว​ว่า, ใน​วัน​เหล่านี้​เรา​จะ​กระทำ​คุณ​แก่​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​แก่​เรือน​ยะฮูดา, ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​กลัว​เลย.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จำ​จะ​ต้อง​ประพฤติ​ใน​คำ​เหล่านี้, คือ​ว่า​ให้​กล่าว​แต่​ตาม​จริง​ซึ่ง​กัน​แล​กัน, แล​จง​พิพากษา​การ​พิพากษา​ด้วย​ความจริง, แล​สุภาพ​ใน​ประตูเมือง​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="17">จง​อย่า​ได้​คิด​ความ​ชั่ว​ใน​ใจ​แก่​เพื่อน​ซึ่ง​กัน​แล​กัน, แล​อย่า​ได้​รัก​คำ​สาบาน​เท็จ, เพราะว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, เหตุ​เหล่านี้​เป็น​การ​ที่​เรา​ทรง​เกลียดชัง</verse>
				<verse number="18">คำ​ของ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​มา​ถึง​ข้า​ว่า,</verse>
				<verse number="19">ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ศีล​อด​อาหาร​แห่ง​เดือน​สี่​แล​เดือน​ห้า, แล​เดือน​เจ็ด​แล​เดือน​สิบ​นั้น, จะ​เป็น​สำหรับ​ความยินดี​แล​ความ​ชื่นใจ, แล​เป็น​คราว​เทศกาล​เลี้ยง​แก่​เรือน​ยะฮูดา, เหตุ​ฉะนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จงรัก​ซึ่ง​ความจริง​แล​ความ​สงบ.</verse>
				<verse number="20">ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ดังนี้​ว่า, หมู่​ชน​ทั้งปวง​ยัง​จะ​มา​แล​ชน​เมือง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​เป็น​อัน​มาก,</verse>
				<verse number="21">แล​ชน​เมือง​ตำบล​หนึ่ง​จะ​ไป​ถึง​เมือง​อื่น​กล่าว​ว่า, ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ไป​เร็ว​เพื่อ​จะ​อ้อนวอน​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​เพื่อ​จะ​แสวงหา​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, ข้า​จะ​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="22">แท้จริง​ชน​เมือง​แล​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​เป็น​อัน​มาก​จะ​มา​แสวงหา​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ใน​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, เพื่อ​จะ​อ้อนวอน​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="23">ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ดังนี้​ว่า, ใน​วัน​เหล่านั้น​จะ​เป็น​ไป, คือ​ว่า​สิบ​คน​แต่​บรรดา​ภาษา​ประเทศ​เมือง​ทั้งปวง, จะ​ยึด​ชาย​เสื้อ​แห่ง​คน​ชาติ​ยู​ดาย​ว่า, เรา​จะ​ไป​ด้วย​ท่าน, เพราะ​เรา​ได้ยิน​ว่า​พระเจ้า​อยู่​กับ​ท่าน​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เรื่องราว​อัน​น่า​หนักใจ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​มา​ถึง​เมือง​ฮัด​รา​ค, แล​จะ​ตั้งอยู่​ใน​เมือง​ดาเมเซ็ค​ด้วย, ด้วยว่า​ตา​คน​ทั้ง​หลาย, แล​ตา​แห่ง​บรรดา​ตระกูล​ยิศ​รา​เอล​จะ​แสวงหา​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="2">แล​เมือง​ฮา​มัธ​ที่​ตั้งอยู่​เคียง​เมือง​นั้น​ด้วย, เมือง​ตุ​โร​แล​เมือง​ซี​โดน​เพราะ​มี​สติปัญญา​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="3">แล​เมือง​ตุ​โร​ก็ได้​สร้าง​ป้อม​ไว้​สำหรับ​เมือง​เป็น​มั่นคง, แล​ผสม​เงิน​กอง​ไว้​ดุจ​ธุลี, แล​ทองคำ​ดุจ​เบือ​ก​ตม​ตาม​ถนน​เมือง.</verse>
				<verse number="4">นี่​แน่ะ, พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ตัด​เขา​ทั้ง​หลาย​ให้​ขาด​เสีย, แล​จะ​โค่น​ป้อม​อัน​มั่น​ทิ้ง​ใน​ทะเล, แล​เมือง​นั้น​จะ​ต้อง​ไหม้​ด้วย​ไฟ.</verse>
				<verse number="5">แล​เมือง​อัศ​คะ​โลน​จะ​ได้​เห็น​แล้ว​กลัว, แล​เมือง​ฆา​ซา​จะ​สะดุ้ง​สะท้าน​เป็น​อัน​มาก​ด้วย, แล​เมือง​เอ็ค​โร​น, ด้วยว่า​ความ​ไว้ใจ​แห่ง​เมือง​นั้น​จะ​เป็น​ที่​ละอาย, แล​กษัตริย์​จะ​วิ​นา​ศ​จาก​เมือง​ฆา​ซา, แล​เมือง​อัศ​คะ​โลน​จะ​ไม่​มี​คน​อาศัย​อยู่.</verse>
				<verse number="6">คน​แขกเมือง​อัศ​โดด, แล​เรา​จะ​ทำลาย​ซึ่ง​ความ​จองหอง​แห่ง​เมือง​ฟะเลเซ็ธ.</verse>
				<verse number="7">แล​เรา​จะ​เอา​โลหิต​ของ​เขา​ออก​จาก​ปาก​เขา, แล​บรรดา​เครื่อง​อัน​น่าเกลียด​ออก​จาก​ระหว่าง​ซี่​ฟัน​เขา, แล​เขา​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​คือ​เขา​เอง​จะ​เป็น​สำหรับ​พระเจ้า​ของ​เรา, แล​เขา​จะ​เป็น​ดุจ​เจ้าพระยา​ใน​จำพวก​ยะฮูดา, แล​เมือง​เอ็ค​โร​น​จะ​เป็น​ดุจ​ชาว​ยะบูศ​คน​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="8">แล​เรา​จะ​ตั้ง​ดุจ​ค่าย​รอบ​วิหาร​ของ​เรา​เป็น​กองทัพ, เพื่อ​ไม่​ให้​ผู้ใด​เดิน​ไป​เดิน​มา, แล​จะ​มี​ผู้​ข่มเหง​เดิน​ไป​ใน​เมือง​ของ​เขา​ก็​หามิได้​เลย, เหตุ​ว่า​บัดนี้​เรา​จึง​แลดู​ด้วย​พระเนตร​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">โอ้​บุตร​แห่ง​ซี​โอน​จง​ยินดี​เป็น​อัน​มาก, โอ้​บุตรี​แห่ง​ยะ​รู​ซา​เลม​จง​โห่ร้อง​ด้วย​ชื่นชม, นี่​แน่ะ, กษัตริย์​ของ​ท่าน​เสด็จ​มา​หา​ท่าน, มี​ความ​ชอบธรรม​แล​ประกอบ​ด้วย​ฤทธิ์​ช่วย​ให้​รอด, แล​มี​พระทัย​อัน​สุภาพ, แล​เสด็จ​นั่ง​บน​ลา​แล​ลูก​ลา.</verse>
				<verse number="10">แล​เรา​จะ​ตัด​เสีย​ซึ่ง​รถ​รบ​ศึก​จาก​เมือง​เอ็ฟ​รา​ยิม, แล​ม้า​จาก​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​ธนู​เครื่อง​รบ​จะ​ต้อง​ตัด​เสีย, แล​พระองค์​จะ​กล่าว​ซึ่ง​ความ​สุข​สำราญ​แก่​นานา​ประเทศ, แล​พระองค์​จะ​ได้​ครอบงำ​ตั้งแต่​สมุทร​ตลอด​ถึง​สมุทร, แล​ตั้งแต่​แม่น้ำ​นั้น​จนถึง​ที่สุด​ปลาย​ทั้ง​หลาย​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เล่า, อัน​เรา​ได้​เปลื้อง​ให้​พ้น​คน​จำ​จอง​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​เหว​อัน​ไม่​มี​น้ำ​โดย​โลหิต​แห่ง​คำสัญญา​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="12">โอ้​คน​จำ​จอง​ด้วย​ความ​ไว้ใจ, จง​กลับ​มา​ยัง​ป้อม​หอ​รบ​อัน​เข้มแข็ง​เถิด, เรา​ยัง​ประกาศ​ว่า​ใน​วันนี้​เรา​จะ​ปูนบำเหน็จ​แก่​ท่าน​สอง​เท่า.</verse>
				<verse number="13">เพราะว่า​เรา​จะ​ได้​ดัด​กง​เมือง​ยะฮูดา​ด้วย​เรา​เอง, แล​เมือง​เอ็ฟ​รา​ยิม​เรา​ได้​สอดใส่​ดุจ​ลูก​ธนู, โอ้​ซี​โอน, เรา​ได้​ยัง​สติ​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ให้​มี​กำลัง​ขึ้น, ต่อสู้​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ยา​วาน, แล​เรา​จะ​กระทำ​ให้​ท่าน​เป็น​ดุจ​กะ​บี่​ของ​คน​ผู้​ที่​มี​กำลัง​มาก.</verse>
				<verse number="14">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ปรากฏ​เหนือ​เขา​ทั้ง​หลาย, แล​ลูก​ธนู​ของ​พระองค์​แผลง​ไป​ดุจ​สายฟ้า​แลบ, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​จะ​เป่าแตร, แล​จะ​เสด็จ​ไป​ด้วย​พายุ​ฝน​แห่ง​ทิศ​ทักษิณ.</verse>
				<verse number="15">ยะโฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​จะ​ป้อง​รักษา​เขา​ทั้ง​หลาย, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​กิน​แล​เหยียบ​ซึ่ง​หิน​ส​ลิง​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใต้​ตีน, แล​เขา​จะ​ดื่ม​มี​เสียง​อัน​กึกก้อง​ดุจ​คน​กิน​น้ำ​องุ่น, แล​อิ่ม​ดุจ​ชาม​ที่​แท่น​บูชา, แล​เหมือน​มุม​ทั้ง​หลาย​แห่ง​แท่น​บูชา.</verse>
				<verse number="16">แล​ใน​วัน​นั้น​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย, พระองค์​จะ​ช่วย​เขา​ทั้ง​หลาย, บรรดา​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ให้​รอด​ดุจ​ฝูง​แกะ, ด้วยว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ตั้ง​ขึ้น​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระองค์​ดุจ​พลอย​มงกุฎ.</verse>
				<verse number="17">เพราะว่า​ความ​ดี​ของ​พระองค์​มี​มาก​อย่างไร, แล​วิจิตร​รจนา​ของ​พระองค์​มี​มาก​อย่างไร, พืช​อาหาร​จะ​ยัง​ชายหนุ่ม​ให้​วัฒนา​การ, แล​น้ำ​องุ่น​ใหม่​จะ​ยัง​หญิงสาว​ให้​จำเริญ​วัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">จง​ขอ​ฝน​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ใน​เวลา​ปลาย​ฤดู​ฝน, ยะโฮ​วา​จะ​บันดาล​ฟ้า​ให้​แลบ, แล​จะ​ให้​ฝน​ตก​บริบูรณ์​จะ​มี​หญ้า​อัน​เขียว​สด​ใน​นา​ของ​เขา​ทุกคน.</verse>
				<verse number="2">เพราะ​รูป​เคารพ​ได้​กล่าว​ความ​เปล่า, แล​พวก​โหร​ทั้ง​หลาย​พิจารณา​เห็น​โดย​ความ​เท็จ, แล​กล่าว​คดโกง​ใน​ความ​ฝัน, เขา​ทั้ง​หลาย​ปลอบโยน​ด้วย​ล่อลวง, เหตุ​ดังนี้​เขา​จึง​เที่ยว​ไป​ดุจ​ฝูง​แกะ, มี​ความ​ทุกข์, ด้วย​หา​ผู้​จะ​เลี้ยง​มิได้.</verse>
				<verse number="3">ความ​กริ้ว​ช​ของ​เรา​โพลง​ขึ้น​ต่อ​พวก​ผู้เลี้ยงสัตว์​นั้น, แล​เรา​จะ​ทำโทษ​แก่​ฝูง​แพะ​ตัวผู้, ด้วยว่า​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ได้​เยี่ยมเยียน​ฝูง​แกะ​ของ​พระองค์​คือ​เรือน​ยะฮูดา, แล​ได้​กระทำ​เขา​ดุจ​ม้า​ประดับ​เครื่อง​อัน​งาม​สำหรับ​รบ.</verse>
				<verse number="4">มี​หิน​มุม​มี​ไม้​แขวน​ห้อย​มี​ธนู​เครื่อง​รบ​มา​จาก​พระองค์, มี​ผู้​ครอบครอง​เมือง​ทุกคน​มา​จาก​พระองค์​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="5">แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ดุจ​พวก​คน​เรี่ยวแรง, ที่​ย่ำ​เหยียบ​ซึ่ง​โคลน​ที่​ถนน​ทั้ง​หลาย​ใน​การ​รบ, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​รบพุ่ง​เพราะ​ยะ​โฮ​วา​อยู่​ด้วย​เขา​ทั้ง​หลาย, แล​คน​ขี่ม้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ละอาย​ไป</verse>
				<verse number="6">แล​เรา​จะ​ยัง​เรือน​ยะฮูดา​ให้​มี​กำลัง​ขึ้น, แล​เรา​จะ​ช่วย​เรือน​โย​เซฟ​ให้​รอด, แล​เรา​จะ​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​อยู่อาศัย, ด้วย​เรา​มี​ความ​กรุณา​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​เหมือน​หนึ่ง​เรา​มิได้​สละ​ทิ้ง​เขา​เสีย, ด้วย​เรา​ยะ​โฮ​วา​ผู้​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​เขา​ทั้ง​หลาย, แล​เรา​จะ​โปรด​ทรง​สดับ​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="7">แล​พวก​เอ็ฟ​รา​ยิม​จะ​เป็น​เหมือน​คน​เรี่ยวแรง, ใจ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ยินดี​เหมือน​โดย​น้ำ​องุ่น, แล​บุตรชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​จะ​เห็น​แล​มี​ความยินดี, ใจ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ยินดี​ใน​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​กู่​เรียก​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย, ด้วย​เรา​ได้​ช่วย​ไถ่​โทษ​เขา​ทั้ง​หลาย​ไว้, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​ทวี​มาก​ดุจดัง​แต่ก่อน.</verse>
				<verse number="9">แล​เรา​จะ​โปรย​หว่าน​เขา​ใน​ท่ามกลาง​ชน​ทั้ง​หลาย, แล​ใน​ประเทศ​เมือง​ไกล​เขา​จะ​ระลึก​คิดถึง​เรา, แล​เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​แลก​ลับ​มา​ด้วย​ลูกหลาน​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="10">แล​เรา​จะ​นำ​เขา​กลับ​มา​จาก​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, แล​เรา​จะ​เรียก​เขา​ทั้ง​หลาย​จาก​เมือง​อา​ซูร​ยา, แล​เรา​จะ​พา​เขา​มา​ยัง​เมือง​ฆี​ละ​อาด​แล​เมือง​ละ​บา​โน​น, แล​เขา​จะ​อยู่​แน่น​กัน​จน​ไม่​มี​ที่​จะ​อาศัย.</verse>
				<verse number="11">พระองค์​จะ​เดิน​ไป​ใน​ทะเล​ด้วย​มี​ความ​ทุกข์ทรมาน, แล​พระองค์​จะ​ทุบตี​คลื่น​ทั้ง​หลาย​ใน​ทะเล, แล​ซึ่ง​น้ำ​อัน​ลึก​ทั้ง​หลาย​แห่ง​แม่น้ำ​จะ​แห้งแล้ง​ไป, แล​ความ​จองหอง​ของ​เมือง​อา​ซูร​ยา​จะ​เสื่อม​ไป, แล​ไม้​ธาร​พระ​กร​ของ​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​จะ​หลุด​ไป​เสีย.</verse>
				<verse number="12">ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า​เรา​จะ​ยัง​เขา​ทั้ง​หลาย​ให้​เกิด​กำลัง​ขึ้น​ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ดำเนิน​ใน​พระ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">โอ้​ภูเขา​ละ​บา​โน​น​จง​เปิด​ประตู​ทั้ง​หลาย​ของ​ตน, แล​ให้​ไฟไหม้​เผา​ต้นสน​ทั้ง​หลาย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="2">โอ้​ต้นสน​ใหญ่​จง​ร้อง​คร่ำ​ครวญ​ด้วยว่า​ต้นสน​ล้ม​อยู่, แล​ซึ่ง​สูง​ทรง​ก็​เป็น​ที่​ร้าง​เปล่า, โอ้​ต้นไม้​โอ๊ค​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​บา​ซาน, จง​ร้อง​คราง​ด้วยว่า​ป่า​รก​ชัฎ​ก็​ล้อม​อยู่.</verse>
				<verse number="3">มี​เสียงร้อง​ค​ริม​คราง​แห่ง​บรรดา​ผู้เลี้ยงสัตว์, ด้วยว่า​สง่า​ราศี​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​เศร้าหมอง​ไป, มี​เสียงร้อง​แห่ง​บรรดา​สิงห์โต, ด้วยว่า​ซึ่ง​เป็น​ที่​อวดอ้าง​แห่ง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เคน​ก็ได้​เริด​ร้าง​เปล่า​ไป</verse>
				<verse number="4">ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​ข้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า, จง​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์​ที่​ต้อง​ฆ่า​เสีย.</verse>
				<verse number="5">บรรดา​ผู้ซื้อ​นั้น​ก็​ฆ่า​เขา​ทั้ง​หลาย​แล​หา​มี​โทษ​ไม่, แล​บรรดา​ผู้​ขาย​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, จง​มี​ความ​อวยพร​แก่​ยะ​โฮ​วา​ด้วยว่า​ข้า​มั่งมี​ขึ้น, แล​บรรดา​ผู้​เลี้ยง​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​หา​มี​ความ​เมตตา​แก่​เขา​ไม่.</verse>
				<verse number="6">ด้วยว่า​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​ไม่​งด​ไว้​แก่​ชาวเมือง​ทั้งปวง​ใน​แผ่น​ดิน​นี้​อีก, แล​นี่​แน่ะ​เรา​จะ​มอบ​เขา​ทุกคน, ให้​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​เพื่อน​ซึ่ง​กัน​แล​กัน, แล​ใน​เงื้อม​พระ​หัตถ์​แห่ง​กษัตริย์​ของ​ตน, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​กระทำ​เมือง​ให้​ร่าง​เสีย​ไป, แล​เรา​จะ​ไม่​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​มือ​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนี้​เรา​จึง​ได้​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์​ซึ่ง​ต้อง​ฆ่า, เพื่อ​เห็นแก่​ผู้​มี​จิตต์​มุทิตา​ใน​ฝูง​นั้น, แล​เรา​ได้​จัด​เอา​ไม้เท้า​คู่​หนึ่ง​ไว้​สำหรับ​ตัว, อัน​หนึ่ง​เรา​เรียกชื่อ​ว่าความ​เมตตา, อัน​หนึ่ง​เรา​เรียกชื่อ​ว่าความ​สามัคคี, แล​เรา​ได้​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์​นั้น.</verse>
				<verse number="8">แล​ใน​เดือน​หนึ่ง​เรา​ได้​ล้าง​ผลาญ​ผู้​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์​สาม​คน, แล​จิตต์​ของ​เรา​ระคาย​ใน​เขา​ทั้ง​หลาย, แล​ใจ​เขา​ทั้ง​หลาย​เกลียดชัง​แก่​เรา.</verse>
				<verse number="9">เรา​จึง​ดำรัส​ว่า​เรา​จะ​ไม่​เลี้ยง​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ผู้​ซึ่ง​จะ​ตาย​ก็​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ตาย​ไป, แล​ผู้​ที่​จะ​ตัด​ก็​ให้​ตัด​ฉิบหาย​ไป, แล​ผู้​ซึ่ง​เหลือ​ยู่​นั้น. ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​กัด​กิน​เนื้อ​ซึ่ง​กัน​แล​กัน.</verse>
				<verse number="10">เรา​จึง​ได้​เอา​ไม้เท้า​ของ​เรา​ชื่อ​ว่าความ​เมตตา​แล​ตัด​เสีย, เพื่อ​จะ​ได้​ทำลาย​เลิก​คำสัญญา​ของ​เรา, ที่​เรา​ได้​ทำ​ไว้​ต่อ​ประเทศ​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="11">แล (คำสัญญา) นั้น​ได้​ถูก​ทำลาย​เสียแล้ว​ใน​วัน​นั้น, แล​ฝูง​แกะ​อัน​มี​จิตต์​มุทิตา​ที่​ได้​ติดตาม​เรา, ก็ได้​รู้​ว่า​คำ​นี้​เป็น​คำ​ของ​ยะ​โฮ​วา.</verse>
				<verse number="12">ข้า​จึง​ได้​กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, ถ้า​ตา​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เห็นดี​จง​ให้​บำเหน็จ​ราคา​แก่​ข้า, ถ้า​หาไม่​ก็​จง​เหนียว​ไว้​เถิด, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​ชัง​ราคา​ของ​ข้า​คือ​เงิน​สาม​สิบ​แผ่น,</verse>
				<verse number="13">แล​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​ข้า​ว่า, ราคา​อัน​งาม​นี้, ซึ่ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​กำหนด​ราคา​แห่ง​ข้า​นั้น, จง​ทิ้ง​ให้แก่​ผู้​ช่าง​หม้อ, แล​ข้า​ได้​เอา​เงิน​สาม​สิบ​แผ่น​นั้น, ทิ้ง​ลง​ใน​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ให้แก่​ผู้​ช่าง​หม้อ.</verse>
				<verse number="14">ข้า​ได้​หัก​ไม้เท้า​ที่​สอง​ของ​ข้า​คือ​ความ​สามัคคี, เพื่อ​จะ​ทำลาย​เสีย​ซึ่ง​ความ​ไมตรี​แก่​พี่น้อง​ใน​พวก​ยะฮูดา​แล​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="15">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​แก่​ข้า​ว่า, ท่าน​จง​เอา​เครื่องอุปกรณ์​การ​เลี้ยง​สัตว์​ของ​คน​โง่​มา​อีก​ที.</verse>
				<verse number="16">เพราะ​นี่​แน่ะ​เรา​จะ​ตั้ง​ผู้เลี้ยงสัตว์​ผู้​หนึ่ง​ไว้​ใน​แผ่น​ดิน, ท่าน​จะ​ไม่​เยี่ยมเยียน​ผู้​ที่​ถูก​คว่ำบาตร, จะ​ไม่​แสวงหา​ผู้​ที่​หลง​หาย​ไป, จะ​ไม่​รักษา​ผู้​ที่​เป็น​บาดแผล, จะ​ไม่​เลี้ยงดู​ผู้​มี​กำลัง​อ่อน, แต่​จะ​ได้​กิน​เนื้อ​แกะ​อ้วน, แล​จะ​หัก​กีบ​เท้า​สัตว์​เสีย.</verse>
				<verse number="17">วิบัติ​แก่​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ขี้คร้าน, ซึ่ง​ทอดทิ้ง​ฝูง​สัตว์​เสีย​นั้น, จะ​มี​กะ​บี่สะ​กัด​แขน​แล​ทะลวง​ตา​เบื้องขวา​ของ​เขา, แขน​ของ​เขา​ก็​จะ​ลีบ​ไป​เป็นแน่, แล​ตา​เบื้องขวา​ของ​เขา​ก็​จะ​บอด​เป็น​แท้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">เรื่องราว​อัน​หน้า​หนักใจ​มา​จาก​ยะ​โฮ​วา​ถึง​พวก​ยิศ​รา​เอล, พระ​ยะ​โฮ​วา​ผู้​ดาดฟ้า​สวรรค์​ทั้ง​หลาย​แล​ตั้ง​แผ่น​ดิน​โลก, แล​ทรง​สร้าง​จิตต์​วิญญาณ​มนุษย์​ใส่​ไว้​ภายใน​ตรัส​ว่า.</verse>
				<verse number="2">นี่​แน่ะ​เรา​จะ​กระทำ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​กลับ​เป็น​จอก​น้ำเมา​ให้​ประชาชน​ที่อยู่​ใกล้เคียง​ดื่ม​เมา​โซเซ, และ​ให้​ยะฮูดา​ถูก​ข้าศึก​ล้อม​ใน​คราว​เกี่ยวกับ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น.</verse>
				<verse number="3">แล​อยู่​มา​ใน​วัน​นั้น, เรา​จะ​กระทำ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ให้​เป็น​หิน​หนักอก​หนักใจ​แก่​เมือง​ทั้งปวง, และ​คน​ใด​พยายาม​ยก​หิน​นั้น​ขึ้น​คน​นั้น​ก็​จะ​ถูก​หิน​นั้น​บาด​เป็น​แท้, แล​บรรดา​ชน​ทั้ง​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​ประชุม​กัน​ต่อสู้​เขา.</verse>
				<verse number="4">ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า​ใน​วัน​นั้น, เรา​จะ​ลง​แซ่​ให้​มา​ทั้ง​หลาย​เกิด​ความ​กลัว, แล​ให้​ผู้​ขี่ม้า​นั้น​เกิด​คลั่ง, แล​เรา​จะ​ลืมตา​ของ​เรา​เหนือ​เรือน​ของ​พวก​ยะฮูดา, แล​เรา​จะ​ลง​แซ่​ม้า​ของ​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​ทุก​ตัว​ให้​ตาบอด​ไป.</verse>
				<verse number="5">แล​เจ้าพระยา​ทั้ง​หลาย​แห่ง​พวก​ยะฮูดา​ใน​ใจ​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​พูด​ว่า, กำลัง​ของ​เรา​คือ​ชาวเมือง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, ใน​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​พระเจ้า​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="6">ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​กระทำ​เจ้าพระยา​ทั้ง​หลาย​แห่ง (พวก) ยะฮูดา, ดุจดัง​ถ่าน​ไฟใน​ท่ามกลาง​กอง​ฟืน, แล​ดุจดัง​ใต้​ไฟใน​ฟ่อน​ข้าว, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ไหม้​บรรดา​ประเทศ​ทั้งปวง​โดยรอบ​ทั้ง​เบื้อง​ซ้าย​แล​เบื้องขวา, แล​ยะ​รู​ซา​เลม​ยัง​จะ​ดำรง​อีก​ที​ใน​ที่​ของ​เขา​ใน​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม.</verse>
				<verse number="7">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ช่วย​ทับ​อาศัย​ทั้ง​หลาย​แห่ง (พวก) ยะฮูดา​ก่อน, เพื่อ​จะ​มิ​ให้​ยศศักดิ์​แห่ง​เรือน​ของ​ดา​วิด, แล​ชาวเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​จำเริญ​ยิ่ง​กว่า​พวก​ยะฮูดา.</verse>
				<verse number="8">ใน​วัน​นั้น​ยะ​โฮ​วา​จะ​ป้องกัน​ชาวเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​ใน​วัน​นั้น​ผู้​มี​กำลัง​อ่อน​ใน​ท่ามกลาง​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ดุจดัง​ดา​วิด, แล​เรือน​ของ​ดา​วิด​จะ​เป็น​ดุจดัง​พระเจ้า, คือ​ทูต​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ต่อหน้า​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="9">แล​ใน​วัน​นั้น​จะ​เป็น​ไป, คือ​เรา​จะ​ขวนขวาย​หา​ที่​จะ​ทำลาย​บรรดา​ประเทศ​ที่​ยก​มา​ต่อสู้​แก่​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม</verse>
				<verse number="10">แล​เรา​จะ​เท​วิญญาณ​แห่ง​คุณ​แล​ความ​ว้อน​วอน​ลง​เหนือ​เรือน​แห่ง​ดา​วิด, แล​ชาวเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ทั้งปวง, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​พินิจ​ดู​เรา​ซึ่ง​เขา​ได้​แทง, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ร้องไห้​พิลาป​เพราะ​พระองค์​ดุจ (คน) ร้องไห้​ถึง​ลูก​ผู้​เดียว, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​โทมนัส​เพราะ​พระองค์​ดุจ​คน​เสียใจ​ถึง​ลูก​หัวปี.</verse>
				<verse number="11">แล​ใน​วัน​นั้น​ใน​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​จะ​มี​การ​ร้องไห้​ร่ำไร​เป็น​อัน​มาก, ดุจ​การ​ร้องไห้​แห่ง​ฮะ​ดัด​ริ​โม​น​ที่​หุบเขา​แห่ง​มะฆิ​โดน.</verse>
				<verse number="12">แล​แผ่น​ดิน​ครอบครัว​ต่างหาก​จะ​ร้องไห้​ทั่ว​กัน, ครอบครัว​แห่ง​เรือน​ของ​ดา​วิด​ต่างหาก, แล​ภรรยา​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ต่างหาก​ครอบครัว​แห่ง​เรือน​ของ​นา​ธาน​ต่างหาก, แล​ภรรยา​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ต่างหาก,</verse>
				<verse number="13">ครอบครัว​แห่ง​เรือน​ของ​เลวี​ต่างหาก, แล​ภรรยา​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ต่างหาก, ครอบครัว​แห่ง​เรือน​ของ​ซิ​ม​อี​ต่างหาก, แล​ภรรยา​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ต่างหาก.</verse>
				<verse number="14">บรรดา​ครอบครัว​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น, ทุก​ครอบครัว, แล​ภรรยา​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​ต่างหาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ใน​วัน​นั้น​จะ​มี​น้ำ​พลุ​งอ​ยู่​ใน​เรือน​ของ​ดา​วิด​แล​ใน​เรือน​ของ​ชาวเมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ทั้งปวง, เพราะ​มี​ความ​บาป​และ​มลทิน.</verse>
				<verse number="2">ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ดำรัส​ว่า, อยู่​มา​ใน​วัน​นั้น, เรา​จะ​ลบล้าง​บรรดา​ชื่อ​รูป​เคารพ​ออก​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน​โลก, แล​เขา​จะ​ระลึก​ถึง​รูป​เคารพ​ทั้ง​หลาย​ต่อไป​อีก​ก็​หาไม่, แล​พวก​ผู้​พยากรณ์​กับ​วิญญาณ​โสโครก, เรา​จะ​นำ​ไป​เสีย​ให้​พ้น​จาก​แผ่น​ดิน​โลก​ด้วย.</verse>
				<verse number="3">ถ้า​ต่อไป​ยัง​จะ​มี​คน​พยากรณ์, บิดา​มารดา​ที่​ยัง​เขา​ให้​บังเกิด​จะ​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, เจ้า​จะ​เป็นต่อ​ไป​หามิได้, เพราะว่า​เจ้า​ได้​กล่าว​ความ​เท็จ​ใน​พระ​นาม​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา. แล​บิดา​มารดา​ผู้​ยัง​เขา​ให้​บังเกิด​นั้น​จะ​แทง​เขา​ให้​ทะลุ​ตลอด​ใน​การ​พยากรณ์​แห่ง​เขา.</verse>
				<verse number="4">อยู่​มา​ใน​วัน​นั้น, พวก​ผู้​พยากรณ์​จะ​เกิด​ละอาย​เพราะ​ความ​นิมิต​ต่​ใน​คำพยากรณ์​แห่ง​เขา​ทั้ง​หลาย​แล​เขา​จะ​ห่ม​ผ้า​ขนสัตว์​เนื้อ​หยาบ​ล่อลวง​อีก​หามิได้.</verse>
				<verse number="5">แล​เขา​จะ​ว่า​ข้า​มิได้​เป็น​ผู้​พยากรณ์​ข้า​เป็น​คน​ชาวนา, ด้วยว่า​มี​คนใช้​ตัว​ข้า​เป็น​ทาส​ตั้งแต่​หนุ่ม​มา.</verse>
				<verse number="6">แล​เขา​จะ​ว่า​แก่​เขา​ว่า​รอย​แผล​นี้​ที่​มือ​ของ​เจ้า​เป็น​อะไร, แล​เขา​จะ​กล่าว​ว่า​ข้า​เป็น​แผล​รอย​นี้​ใน​เรือน​ของ​พวก​เพื่อน​รัก</verse>
				<verse number="7">ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ดังนี้​ว่า, โอ้​พระ​แสง​จง​ตื่น​ต่อ​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ของ​เรา​ต่อ​คน​ผู้​ญาติ​สนิท​ของ​เรา, จง​ตี​ผู้​เลี้ยง​แกะ​แล​แกะ​ฝูง​นั้น​ก็​จะ​กระจัดกระจาย​ไป, แล​เรา​จะ​กลับ​พระ​หัตถ์​ของ​เรา​ถึง​ฝูง​ลูก​แกะ​นั้น.</verse>
				<verse number="8">ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, จะ​เป็น​ไป​ทั่ว​แผ่น​ดิน​สอง​ส่วน​จะ​ต้อง​ตัด​ออก​เสีย​แล​ตาย, แล​ส่วนหนึ่ง​จะ​ตั้งอยู่​ใน​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="9">แล​เรา​จะ​เอา​ส่วนหนึ่ง​นั้น​ใน​สาม​ส่วน​ไว้​ใน​ไฟ​แล​ชำระ​เขา​ทั้ง​หลาย​ดุจดัง​เงิน, แล​จะ​ลอง​เขา​ดุจ​ลอง​ทองคำ, เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ร้อง​ถึง​พระ​นาม​ของ​เรา, แล​เรา​จะ​ทรง​สดับ​ฟัง​เขา, เรา​จะ​ว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​พล​ไพร่​ของ​เรา, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">นี่​แน่ะ​วัน​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​มา, แล​ทรัพย์​ชะ​เลย​ของ​ท่าน​จะ​ถูก​เอา​ไป​แบ่ง​ปัน​ใน​ที่​ซึ่งหน้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="2">แล​เรา​จะ​รวบรวม​บรรดา​ประเทศ​ทั้งปวง​ให้​มา​ทำ​ศึก​ต่อ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​เขา​จะ​ตี​เอา​เมือง​แล​จะ​ปล้น​เอา​เรือน​ทั้ง​หลาย, แล​เขา​จะ​ข่มขืน​น้ำใจ​หญิง​ทั้งปวง, แล​คน​ทั้ง​หลาย​ใน​เมือง​จะ​ถูก​พา​ไป​เป็น​ชะ​เลย​กึ่งหนึ่ง, แล​ส่วน​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​จะ​ไม่​ต้อง​ถูก​ฉุด​ออก​ไป​จาก​เมือง.</verse>
				<verse number="3">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เสด็จ​ออก​ไป​รบ​ประเทศ​เหล่านั้น, เหมือน​เมื่อ​พระองค์​ได้​ทำ​ศึก​ใน​วัน​สงคราม​ครั้ง​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="4">แล​ใน​วัน​นั้น​พระบาท​ของ​พระองค์​จะ​ยืน​ที่​ยอก​ภูเขา​เอ​ลาย​โอน​ซึ่ง​อยู่​ตรง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ข้าง​ตะวันออก, แล​ภูเขา​เอ​ลาย​โอน​จะ​แยก​ออก​ตอน​กลาง​เป็น​ช่อง​ใหญ่​ตรง​ตะวันออก​ตะวันตก, แล​ภูเขา​กึ่งหนึ่ง​จะ​เลื่อน​ถอย​ไป​ข้าง​ทิศเหนือ, แล​กึ่งหนึ่ง​จะ​เลื่อน​ถอย​ไป​ข้าง​ทิศใต้.</verse>
				<verse number="5">แล​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​หนี​เข้า​ไป​ใน​ช่อง​ภูเขา​ของ​เรา, ด้วยว่า​ช่อง​ภูเขา​นั้น​จะ​ยืดยาว​ไป​ถึง​เมือง​อา​ซา​ล, แล​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​หนี​เหมือน​หนี​ครั้ง​แผ่น​ดินไหว, ใน​วัน​เมื่อ​อุ​ซี​ยา​เป็น​กษัตริย์​ของ​เมือง​ยู​ดาย, แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เรา​พระองค์​จะ​เสด็จ​มา​กับ​ด้วย​พวก​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="6">แล​อยู่​มา​ใน​วัน​นั้น​กลางวัน​ก็​ไม่​สว่าง​จ้า​หรือ​ขมุกขมัว.</verse>
				<verse number="7">แล​จะ​เป็น​วัน​เดียว​ซึ่ง​แจ้งชัด​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เป็น​กลางวัน​หรือ​กลางคน​หามิได้, แล​อยู่​มา​ใน​เวลา​เย็น​ก็​จะ​มี​สว่าง.</verse>
				<verse number="8">แล​ใน​วัน​นั้น​จะ​มี​น้ำ​ประกอบ​ด้วย​ชีวิต​ไหล​ออก​จาก​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, ถึง​หนึ่ง​จะ​ออ​ไป​ถึง​ทะเล​ข้าง​ตะวันออก, แล​ถึง​หนึ่ง​จะ​ออก​ไป​ถึง​ทะเล​ข้าง​ตะวันตก, ใน​ฤดู​ร้อน​แล​ฤดู​หนาว​ก็​จะ​ไหล​เสมอ​อยู่.</verse>
				<verse number="9">แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เป็น​กษัตริย์​ครอง​ทั่ว​ทั้ง​แผ่น​ดิน. ใน​วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​เป็น​พระเจ้า​แต่​องค์​เดียว, แล​พระ​นาม​ของ​พระองค์​แต่​นาม​เดียว.</verse>
				<verse number="10">แผ่น​ดิน​เมือง​จะ​กลาย​เป็น​ที่ราบ​เตียน​เหมือน​ที่ราบ​เตียน​ใน​ระหว่าง​เมือง​ฆิ​ปะ​อา​กับ​เมือง​ริ​โม​น​ข้าง​ทิศใต้​แห่ง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​แผ่น​ดิน​จะ​ต้อง​ยก​ขึ้น​แล​ตั้งอยู่​ใน​ที่​ของ​เขา, ตั้งแต่​ประตู​แห่ง​เบน​ยา​มิ​น​ถึง​ประตู​ที่​หนึ่ง​ซึ่ง​อยู่​ริม​มุม, แล​ตั้งแต่​หอ​รบ​ฮะ​นันเอล​จนถึง​ที่​โรง​หีบ​น้ำ​องุ่น​แห่ง​มหากษัตริย์.</verse>
				<verse number="11">แล​จะ​มี​ชน​ตั้ง​บ้านเรือน​อยู่​ใน​เมือง, แล​จะ​มี​ความ​พินาศ​อีก​ก็​หามิได้, แต่​ชน​ทั้ง​หลาย​จะ​ตั้ง​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​เป็นนิตย์​นิรันดร์</verse>
				<verse number="12">แล​อัน​นี้​จะ​เป็น​เหตุร้าย​ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​กระทำ​ร้าย, ส่วน​ประเทศ​ทั้งปวง​ที่มา​รังแก​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น, พระเจ้า​จะ​ให้​โรค​ห่า​มา​ประหาร​เขา, คือ​เนื้อหนัง​ของ​เขา​จะ​เน่า​ไป​เมื่อ​เขา​ยัง​ยืน​อยู่, แล​ลูกตา​ของ​เขา​จะ​เน่า​คา​เบ้าตา, แล​ลิ้น​ของ​เขา​จะ​เน่า​คา​ปาก.</verse>
				<verse number="13">แล​ใน​วัน​นั้น​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ให้​บังเกิด​การ​สับสน​อลหม่าน​ใน​ท่ามกลาง​เขา​ทั้ง​หลาย, แล​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​จับกุม​กัน​แล​กัน, แล​ยก​มือขึ้น​ต่อสู้​กัน​แล​กัน.</verse>
				<verse number="14">แล​พวก​ยะฮูดา​จะ​รบ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​ด้วย, แล​ทรัพย์​แห่ง​ประเทศ​ใกล้เคียง​จะ​เก็บ​ผสม​ไว้​ที่​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, คือ​ทอง​เงิน​เสื้อผ้า​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="15">แล​โรค​ห่า​จะ​บังเกิด​แก่​ฝูง​ม้า​แล​ล่อ​แล​อูฐ​แล​ลา​แล​สัตว์​ทั้งปวง​ซึ่ง​อยู่​ใน​ค่าย​เหล่านี้​จะ​เป็น​ดังนั้น​เหมือน​กัน​หมด,</verse>
				<verse number="16">แล​อยู่​มา​บรรดา​ชน​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​ประเทศ​ทั้งปวง​ซึ่ง​ขึ้น​มา​ต่อสู้​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม​นั้น, จะ​ขึ้น​ไป​นมัสการ​อธิษฐาน​ต่อ​พระมหากษัตริย์, คือ​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​จอมพล​โยธา​ทั้ง​หลาย, แล​นับถือ​เทศกาล​ตั้ง​ทับ​อาศัย.</verse>
				<verse number="17">แล​ใน​วัน​นั้น​ตระกูล​หนึ่ง​ตระกูล​ใด​ใน​โลก​ขืน​ไม่​ขึ้น​ไป​เมือง​ยะ​รู​ซา​เล​มน​มัส​การ​อธิษฐาน​พระมหากษัตริย์, คือ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​จอมพล​โยธา​ทั้ง​หลาย, ฝน​ก็​จะ​ไม่​ตก​ให้​เขา.</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ตระกูล​ชาวเมือง​อาย​ฆุบ​โต​ไม่​ขึ้น​ไป​ยัง​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แม้น​ไม่​ขาก​ฝน, แต่​ก็​จะ​มี​โรค​ห่า, ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ใช้​สังหาร​ชน​ทั้งปวง, ซึ่ง​ไม่​ขึ้น​ไป​ถือ​เทศกาล​ตั้ง​ทับ​อาศัย.</verse>
				<verse number="19">แล​อัน​นี้แหละ​จะ​เป็น​อาชญา​ใช้​ลงโทษ​เมือง​อาย​ฆุบ​โต, แล​เมือง​ทั้งปวง​ที่​ไม่​ขึ้น​ไป​ถือ​เทศกาล​ตั้ง​ทับ​อาศัย</verse>
				<verse number="20">ใน​วัน​นั้น​จะ​มี​คำ​จารึก​ไว้​ที่​พรวน​ม้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, “สงวน​ความ​บริสุทธิ์​ไว้​สำหรับ​พระ​ยะ​โฮ​วา​” แล​เครื่อง​ภาชนะ​ทั้ง​หลาย​ใน​วิหาร​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​บริสุทธิ์​ดุจดัง​เครื่อง​ภาชนะ​ทั้ง​หลาย​ที่​บน​แท่น​บูชา.</verse>
				<verse number="21">แล​เครื่อง​ภาชนะ​ทั้งปวง​ใน​เมือง​ยะ​รู​ซา​เลม, แล​เมือง​ยะฮูดา​ก็​จะ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​ไว้​สำหรับ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย, แล​บรรดา​คน​ที่​กระทำ​บูชา​จะ​มา​เอา​เครื่อง​ภาชนะ​จาก​ที่นั่น​ใช้​ใน​การ​บูชา, แล​ใน​วัน​นั้น​จะ​มี​คน​ชาว​คะ​นา​อัน​ใน​วิหาร​พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​อีก​ก็​หามิได้</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="39">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เรื่องราว​อัน​น่า​หนักใจ​จาก​พระ​ยะ​โฮ​วา​มี​มา​ถึง​พวก​ยิศ​รา​เอล​ทาง​ปาก​ของ​มาลา​คี.</verse>
				<verse number="2">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “เรา​ได้​รัก​เจ้า​ทั้ง​หลาย.” และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, “พระองค์​ได้​รัก​เรา​ใน​เรื่อง​อะไร?” พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “ก็​เอ​ซาว​เป็น​พี่​ของ​ยา​โค​บ​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="3">แต่​เร​ได้​รัก​ยา​โค​บ​และ​ชัง​เอ​ซาว, และ​ได้​กระทำ​ให้​ภูเขา​ที่อยู่​ของ​เขา​กลาย​เป็น​ที่​ร้าง​เสีย, และ​ให้​แผ่น​ดิน​มฤ​ดก​ของ​เขา​เป็น​ที่​สิงสู่​ของ​หมาป่า.</verse>
				<verse number="4">ถ้าแม้​ชาว​อะ​โดม​จะ​พูด​กัน​ว่า, ‘เรา​ถูก​ทำลาย​ลง​แล้ว​ก็​ช่าง, เรา​ก็​จะ​กลับ​มา​บูรณะ​ที่​ร้าง​ขึ้น​ใหม่.” พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ดังนี้​ว่า, “เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​สร้าง​ขึ้น​ก็ได้, แต่​เรา​ก็​จะ​รื้อ​ลง​เสีย, และ​คน​จะ​เรียก​เขา​ว่า, ‘เมือง​ของ​ความ​ชั่ว​’ และ ‘ประชาชน​ที่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​กริ้ว​อยู่​ไม่​รู้​หยุด.’</verse>
				<verse number="5">ตา​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​มองเห็น, แล้ว​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​กล่าว​ว่า, ‘จง​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ใน​แคว้น​เมือง​ยิศ​รา​เอล​ยกย่อง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เถอะ.’ ”</verse>
				<verse number="6">โอ้​พวก​ปุโรหิต, คนดู​หมิ่น​นาม​ของ​เรา, ยะโฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​แก่​ท่าน​ว่า, “บุตร​ย่อม​นับถือ​บิดา, และ​บ่าว​ย่อม​กลัวเกรง​นาย, ถ้า​เรา​เป็น​บิดา​ความ​ยำเกรง​ต่อ​เรา​อยู่​ที่ไหน​กัน​เล่า? ถ้า​เรา​เป็น​นาย​ก็​ความ​คารวะ​ต่อ​เรา​อยู่​ที่ไหน​กัน​นะ?</verse>
				<verse number="7">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กล่าว​ว่า, ‘เรา​ได้​ดูหมิ่น​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ใน​เรื่อง​อะไร?’ ก็​ใน​เรื่อง​ที่​เอา​ขนม​มลทิน​มา​บูชา​ที่​แท่น​ของ​เรา​น่ะ​ซี, แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กลับ​ว่า, “เรา​ได้​ทำ​ให้​เป็น​มลทิน​อย่างไร​กัน?’ ก็​ใน​การ​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​กล่าว​ว่า, ‘โต๊ะ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​น่าเกลียดน่าชัง,’</verse>
				<verse number="8">ก็​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ถวาย​สัตว์​ตาบอด​เป็น​เครื่องบูชา​ละ​ก้อ​ไม่​ชั่ว​หรือ? และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ถวาย​สัตว์​ขา​หัก​และ​เป็น​โรค​ละ​ก้อ​ไม่​เป็น​การ​ชั่ว​หรือ?” พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ว่า, “เอ้า, จง​เอา​ของ​เหล่านี้​ลอง​ไป​กำนัล​เจ้าเมือง​ของ​เจ้า, ดู​ที​หรือว่า, เขา​จะ​พอใจ​โปรดปราน​รับ​ไหม?”</verse>
				<verse number="9">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ต่อไป​ว่า, “บัดนี้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เสาะหา​สิ่ง​ที่​ถูกใจ​พระเจ้า, เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ทรง​โปรดปราน​เจ้า, การ​นี้​จะ​สำเร็จ​ก็​ด้วย​น้ำมือ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, แล้ว​ดู​ที​หรือว่า, พระองค์​จะ​ทรง​โปรด​รับ​ตัว​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไหม?”</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​แห่ง​พล​โยธา​ตรัส​ว่า, “มี​คนใน​พวก​เจ้า​ปิด​ประตู​เอา​ไว้, เพื่อ​เจ้า​จะ​ไม่​ได้​จุด​ไฟ​เหลวไหล​บน​แท่น​ของ​เรา, เรา​ไม่​มี​ความยินดี​ใน​ตัว​เจ้า​เลย, เรา​จะ​ไม่​รับ​เครื่องบูชา​จาก​มือ​ของ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ต่อไป​อีก​ว่า, “ด้วยว่า​ตั้งแต่​ตะวันออก​จน​จด​ตะวันตก, นาม​ของ​เรา​จะ​เป็นใหญ่​ใน​ท่ามกลาง​เมือง​ทั้งปวง, และ​เขา​จะ​เผา​เครื่อง​หอม​และ​ถวาย​เครื่องบูชา​อัน​บริสุทธิ์​แก่​นาม​ของ​เรา​ใน​ทุก​ตำบล, เพราะ​นาม​ของ​เรา​เป็นใหญ่​ใน​ประเทศ​ทั้งปวง.</verse>
				<verse number="12">แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​นาม​ของ​เรา​ให้​เป็น​ที่​อัปยศ, เนื่องจาก​ที่​ได้​กล่าว​ว่า, ‘โต๊ะ​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​นั้น​มลทิน, และ​ของ​ถวาย​บน​นั้น​ก็​น่าเกลียดน่าชัง.’ ”</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ได้​ตรัส​ต่อไป​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, ‘น่า​อ่อน​ระอา​ใจจริง.’ แล้ว​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็ได้​ทำ​จมูก​ฟุ​ด​พี​ด​ดูถูก​ที่​นั้น, เจ้า​เอา​สัตว์​ขา​หัก​และ​เป็น​โรค​ซ้ำ​ขะ​โม​ย​เขา​มา, เจ้า​ได้​เอา​สัตว์​ตัว​นั้น​มา​ถวาย​เป็น​เครื่องบูชา.” พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ถาม​ว่า, “เรา​จะ​รับ​ของ​เหล่านี้​จาก​มือ​ของ​เจ้า​ได้​หรือ?”</verse>
				<verse number="14">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ต่อไป​อีก​ว่า, “คำ​แช่ง​จง​ตก​แก่​คน​ที่​มี​สัตว์​ตัวผู้​อยู่​ใน​ฝูง​ของ​ตน, แต่​ยัง​กลับ​มา​โกง, แล้ว​เอา​สัตว์​พิการ​มา​ถวาย​แก่​พระเจ้า; เรา​เป็น​ถึง​พระบรมมหา​กษัตริย์, และ​พระ​นาม​ของ​เรา​เป็น​ที่​ยำเกรง​ทั่วไป​ใน​นานา​ประเทศ.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ว่า, “ดูก่อน​พวก​ปุโรหิต, คำ​บัญญัติ​นี้​เป็น​บัญญัติ​สำหรับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="2">ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​เชื่อฟัง​ไม่​เอาใจใส่, เพื่อ​จะ​ให้​บังเกิด​เกียรติยศ​แก่​นาม​ของ​เรา, เรา​ก็​จะ​แช่ง​เจ้า, และ​จะ​กลับ​คำ​พร​ของ​เจ้า​ให้​กลาย​เป็น​คำ​แช่ง​ไป, เรา​จะ​แช่ง​เจ้า​จ​ริงๆ นะ, ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มิได้​เอาใจใส่.</verse>
				<verse number="3">นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ให้​ธัญญาหาร​ของ​เจ้า​เน่า​ไป​เพราะ​เจ้า, และ​เรา​จะ​เอา​อาจม​คือ​อาจม​ของ​สัตว์​ที่​เจ้า​ถวาย​บูชา​นั้น​ซัด​ใส่​หน้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​และ​เขา​จะ​พา​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไป​เมื่อ​ยัง​มี​หน้า​เปื้อน​ของ​โสโครก​นั้น.</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า, เรา​ได้​มี​คำ​กำชับ​นี้​มา​ยัง​เจ้า​และ​เพื่อให้​เห็น​ว่า, สันถวไมตรี​ของ​เรา​ได้​อยู่​มา​กับ​พวก​เลวี.” พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ต่อไป​อีก​ว่า,</verse>
				<verse number="5">“สันถวไมตรี​ของ​เรา​ได้​อยู่​กับ​เรา, คือ​เรา​ได้​ให้​ชีวิต​และ​ความ​สุข​สำราญ​แก่​เขา, ฝ่าย​ข้าง​การ​ยำเกรง​หรือ, เขา​ก็​ยำเกรง​เรา, และ​เกรงขาม​ต่อ​นาม​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="6">คำสอน​ตาม​ความจริง​ก็​อยู่​ใน​ปาก​ของ​เขา, และ​จะ​ได้​พบ​ความ​ชั่ว​ใน​ริมฝีปาก​ของ​เขา​ก็​หามิได้, เขา​ได้​ดำเนิน​ใน​ความ​สงบสุข, และ​ใน​ความ​ซื่อสัตย์​ต่อ​พัก​ตร​ของ​เรา; เขา​ได้​ให้​คน​เป็น​อัน​มาก​กลับใจ​เสีย​จาก​การ​ทำบาป.</verse>
				<verse number="7">ด้วยว่า​ริมฝีปาก​ของ​ปุโรหิต​จะ​ต้อง​สงวน​ไว้​สำหรับ​ความ​รู้, เพราะ​คน​ทั้ง​หลาย​จำ​ต้อง​แสวงหา​คำสอน​จาก​ปาก​ของ​เขา; เนื่องด้วย​เขา​เป็น​ทูต​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา.</verse>
				<verse number="8">แต่​ฝ่าย​เจ้า​นั้น​เล่า, ได้​ประพฤติ​นอกลู่นอกทาง, เจ้า​ได้​ให้​คน​เป็น​อัน​มาก​สะดุด​ล้ม​ลง​ใน​เรื่อง​คำสอน, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​หักล้าง​สันถวไมตรี​ของ​พวก​เลวี​เสีย;” พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ต่อไป​ว่า.</verse>
				<verse number="9">“เรา​จะ​กระทำ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ถูก​เยาะเย้ย​และ​เหยียบ​หยาม​ต่อหน้า​ธารกำนัล, ให้​สาสม​กับ​ที่​มิได้​ถือ​รักษา​แนวทาง​ของ​เรา, และ​ที่​ได้​เลี้ยง​กฎหมาย.”</verse>
				<verse number="10">เรา​ทั้ง​หลาย​ร่วม​บิดา​เดียวกัน​มิใช่​หรือ? พระเจ้า​องค์​เดียว​ได้​ทรง​สร้าง​เรา​ทั้ง​ลาย​มิใช่​หรือ? แล้ว​ก็​เหตุ​ไฉน​เรา​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​ลวง​กันและกัน, ทำ​ให้​เสีย​สันถวไมตรี​ของ​บรรพบุรุษ​ไป?</verse>
				<verse number="11">พวก​ยู​ดาย​ได้​ลวง, และ​การ​น่าเกลียดน่าชัง​จึง​ได้​ประพฤติ​กัน​ใน​หมู่​ชนชาติ​ยิศ​รา​เอล​และ​ใน​หมู่​ชน​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซา​เลม; นี่​ก็​เพราะ​ยะฮูดา​เป็นต้น​เหตุ​ทำ​ให้​วิหาร​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ซึ่ง​พระองค์​รัก​นั้น​เป็น​มลทิน​ไป, คือ​เขา​ได้​สมรส​กับ​ลูกสาว​ของ​คน​นับถือ​พระ​ต่าง​ประเทศ.</verse>
				<verse number="12">ขอ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ทรง​ล้าง​ผลาญ​คน​ที่​ได้​กระทำ​ดังนี้​ให้​หมด​ไป​จาก​บ้านเมือง​ของ​วงศ์​ยา​โค​บ, ทั้ง​ปุโรหิต​และ​คฤหัสถ์​กับ​คน​ที่​ถวาย​เครื่องบูชา​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ด้วย.</verse>
				<verse number="13">และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​อีก​อย่างหนึ่ง, คือ​ได้​ร้องไห้​และ​หลั่ง​น้ำตา​รด​แท่น​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา, เพราะ​พระองค์​มิได้​เหลียวแล​เครื่องบูชา​ของ​ท่าน, มิได้​พอ​พระทัย​รับ​จาก​มือ​ของ​ท่าน​เลย.</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​ว่า, “นี่​เพราะ​เรื่อง​อะไร​กัน​นะ?” ก็​เพราะ​เรื่อง​พระ​ยะ​โฮ​วา​เป็น​พะ​ยาน​ระหว่าง​ท่าน​กับ​เมีย​ของ​ท่าน​ซึ่ง​ได้​กัน​เมื่อครั้ง​หนุ่มสาว, ซึ่ง​ท่าน​ไม่​ซื่อตรง​ด้วย​นั้น, ถึงแม้ว่า​นาง​เป็นเพื่อน​ของ​ท่าน​และ​เป็น​มี​ย​ของ​ท่าน​ตั้งแต่​หนุ่ม​มา.</verse>
				<verse number="15">แต่​ไม่​มี​สัก​คน​เดียว​ใน​พวก​ท่าน​มี​ศีลธรรม, ไม่​มี​สัก​คน​เดียว​ปรารถนา​จะ​มี​บุตร​จาก​พระเจ้า, จง​ระวัง​ตัว​นะ, อย่า​ได้​ประพฤติ​ไม่​ซื่อตรง​ต่อ​เมีย​ซึ่ง​ได้​กัน​เมื่อครั้ง​หนุ่มสาว.</verse>
				<verse number="16">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ว่า, “เรา​เป็น​ผู้​เกลียด​การ​หย่าร้าง​กัน,” พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ว่า, “เรา​ชัง​คน​ข่มเหง​เมีย. เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​จิตต์​ใจ​ของ​เจ้า​ไว้​ให้​ดี, และ​อย่า​ได้​ประพฤติ​ไม่​ซื่อตรง​ต่อ​นาง.”</verse>
				<verse number="17">ท่าน​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ให้​พระ​ยะ​โฮ​วา​รำคาญ​คำพูด​ของ​ท่าน; แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, “เรา​ได้​ทำ​ให้​พระองค์​รำคาญ​คำพูด​อะไร​กัน?” ก็​ใน​เรื่อง​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กล่าว​ว่า, “ทุกคน​ที่​กระทำ​ชั่ว​ก็​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​พระองค์​ยินดี​กับ​เขา,” และ​ได​กล่าว​ถาม​ขึ้น​ว่า, “พระเจ้า, ตุลาการ​เที่ยงตรง​นั้น​อยู่​ที่ไหน​เล่า?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ว่า, “ดู​นะ, เรา​จะ​ใช้​ทูต​ของ​เรา​ออก​ไป, และ​เขา​จะ​จัดแจง​หนทาง​ไว้​ล่วงหน้า​เรา, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ถาม​ถึง​นั้น, จะ​เสด็จ​มา​ยัง​วิหาร​ของ​พระองค์​โดยเร็ว​พลัน, ทูต​นั้น​ก็​คือ​ทูต​ตาม​ความ​ที่​บ่ง​ไว้ ใน​สันถวไมตรี, ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​พึงพอใจ​นั้น, ดูเถอะ, เขา​คงจะ​มา.</verse>
				<verse number="2">แต่​ผู้ใด​จะ​รอหน้า​อยู่​ได้​ใน​วันที่​พระองค์​เสด็จ​มา, และ​ผู้ใด​จะ​ผะ​เชิญ​หน้า​อยู่​ได้​เมื่อ​พระองค์​มา​ปรากฏ​พระ​กาย, เพราะว่า​พระองค์​เป็น​ประดุจดัง​ไฟ​ถลุง​แร่​และ​สบู่​ของ​ช่าง​ซักฟอก,</verse>
				<verse number="3">และ​พระองค์​จะ​นั่งลง​เหมือน​ช่าง​หลอม​ช่าง​ถลุง​เงิน. พระองค์​จะ​ถลุง​ลูกชาย​ทั้ง​หลาย​ของ​พวก​เลวี​ดุจดัง​ถลุง​ทอง​และ​เงิน​เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ถวาย​เครื่องบูชา​แก่​พระ​ยะ​โฮ​วา​ด้วย​น้ำ​ใส​ใจ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="4">เมื่อนั้น​เครื่องบูชา​ถวาย​ของ​ยะฮูดา​และ​ของ​ยะ​รู​ซา​เลม, จะ​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​ยะ​โฮ​วา​เหมือน​อย่าง​ใน​กาล​ก่อน, เหมือน​เมื่อ​ปี​ที่​ล่วง​พ้น​มา​แล้วๆ​นั้น.”</verse>
				<verse number="5">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ว่า, “เรา​จะ​เข้า​มา​ใกล้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เพื่อ​พิจารณา​พิพากษา, และ​จะ​เป็น​พะ​ยาน​พร้อมกับ​หลักฐาน​ปรักปรำ​นัก​กล​มารยา, และ​คน​ผิด​ประเวณี​ชาย​หญิง, คน​ทวน​สบถ​และ​คน​กด​ค่าจ้าง​ลูกจ้าง, คน​ข่มเหง​แม่หม้าย​และ​ลูกกำพร้า,คน​เบียดบัง​แขกเมือง​และ​คน​ไม่​ยำเกรง​เรา.”</verse>
				<verse number="6">“แม้น​เรา​ยะ​โฮ​วา, ไม่​กลับกลอก, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​วงศ์​วาน​ของ​ยา​โค​บ​จึง​มิได้​ถูก​ทำลาย​เสีย​ก็ตาม;</verse>
				<verse number="7">ถึงกระนั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​ยัง​ได้​ไถล​ออก​ไป​นอก​คำสั่งสอน​ของ​เรา, ตั้งแต่​ครั้ง​สมัย​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​เรื่อย​มา, และ​ไม่​ได้​ถือ​รักษา​ไว้​เลย.” พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ต่อไป​ว่า, “จง​กลับ​มา​หา​เรา​เสีย​เถอะ, และ​เรา​จะ​กลับ​ไป​หา​เจ้า​ทั้ง​หลาย; แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, ‘เรา​จะ​กลับ​ไป​หา​พระองค์​ใน​เรื่อง​อะไร​กัน?</verse>
				<verse number="8">ควร​หรือ​ที่​มนุษย์​จะ​ฉ้อโกง​พระเจ้า? แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ฉ้อโกง​เรา. แล้ว​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, ‘เรา​ได้​ฉ้อโกง​พระองค์​ใน​สิ่ง​ไร​กัน?’ ก็​ใน​ส่วน​สิบ​ชัก​หนึ่ง​และ​ใน​เครื่อง​ถวาย​บูชา​นะ​ซี!</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ถูก​แช่ง​ด้วย​คำ​แช่ง, เพราะ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทั่ว​ทั้ง​เมือง​ได้​ฉ้อโกง​เรา!</verse>
				<verse number="10">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ต่อไป​ว่า, “จง​เอา​บรรดา​ส่วน​สิบ​ชัก​หนึ่ง​นั้น​มา​ส่ำ​สม​ไว้​ใน​คลัง, เพื่อ​จะ​มี​โภชนาหาร​ไว้​ใน​วิหาร​ของ​เรา, และ​จง​มา​ลองดู​เรา​ใน​เรื่อง​นี้, ดู​ที​หรือว่า, เรา​จะ​เปิด​บัญชร​ท้อง​ฟ้า​ให้​เจ้า​และ​เท​พร​ให้แก่​เจ้า​จน​เกิน​ความ​ต้องการ​หรือ​ไม่.”</verse>
				<verse number="11">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ต่อไป​ว่า, “แล้ว​เรา​จะ​กีดกัน​ผู้​สังหาร​ไว้​ให้​เจ้า, เพื่อ​มัน​จะ​ไม่​มา​ทำลาย​ธัญญาหาร​อัน​เป็น​ผล​แห่ง​พื้นดิน​ของ​เจ้า, และ​จะ​ไม่​ให้​เถา​องุ่น​ใน​สวน​ของ​เจ้า​นั้น​เป็น​หมัน.” พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ต่อไป​ว่า,</verse>
				<verse number="12">“บรรดา​ประเทศ​ทั้งปวง​จะ​พา​กัน​เรียก​เจ้า​ว่า​คน​มี​สุข, ด้วยว่า​เมือง​เจ้า​จะ​เป็น​เมือง​ที่​น่า​พึงใจ​จะ​อยู่.” พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ได้​ตรัส​ไว้​ดังนั้น</verse>
				<verse number="13">พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กล่าว​คำ​มิดีมิร้าย​ใส่​เรา; แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, ‘เรา​ได้​กล่าว​อะไร​ใส่ร้าย​พระองค์?’</verse>
				<verse number="14">ก็​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า ‘ปรนนิบัติ​พระเจ้า​ก็​เป็น​การ​ไร้​ประโยชน์, และ​ที่​เรา​ถือ​รักษา​บัญญัติ​ของ​พระองค์, และ​ที่​เรา​ได้​ดำเนิน​ต่อ​พระ​พัก​ตร​พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ด้วย​เจียม​ใจ​ก็​เกิด​ผล​เกิด​ประโยชน์​อะไร​กัน?</verse>
				<verse number="15">บัดนี้​เรา​ขอ​ชม​คน​จองหอง​ว่า​เป็น​คน​มี​สุข, และ​คน​ประพฤติ​การ​ชั่ว​ก็​ตั้ง​ตัว​ได้, ทั้งคน​ที่​ลองดี​พระเจ้า​ก็​ปลอดภัย! ’ ”</verse>
				<verse number="16">ใน​ครั้งนั้น​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​กลัวเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา​ก็ได้​พลอย​พูด​เช่นนั้น​ด้วย, และ​พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​ทรง​สดับ; แล้ว​จึง​มี​หนังสือ​บันทึก​ความจำ, มี​นาม​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​ยำเกรง​พระ​ยะ​โฮ​วา, และ​ที่​ได้​ระลึก​ถึง​พระ​นาม​ของ​พระองค์​นั้น​บันทึก​ลง​ต่อ​พัก​ตร​พระองค์.</verse>
				<verse number="17">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ว่า, “ใน​วันที่​เรา​จะ​เก็บ​รวบรวม​สมบัติ​ของ​เรา​ไว้​นั้น, เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​จะ​เป็น​คน​ของ​เรา, และ​เรา​จะ​เมตตา​เขา​เหมือน​อย่าง​พ่อ​ได้​เมตตา​ลูก, ลูก​คน​ที่​ได้​ปรนนิบัติ​พ่อ​นั้น.</verse>
				<verse number="18">และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​จะ​เห็น​ความ​แตกต่าง​ระหว่าง​คน​ชอบธรรม​และ​คน​ชั่ว, ระหว่าง​คน​ปรนนิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา​และ​คน​ไม่​ปรนนิบัติ​พระ​ยะ​โฮ​วา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ว่า, “นี่​แน่ะ, วัน​ซึ่ง​จะ​มี​การ​เผา​ให้​ไหม้​ดุจ​เผา​ใน​เตาไฟ​ก็​จะ​มา​ถึง, บรรดา​คน​จองหอง​ทั้ง​หลาย​และ​มวล​คน​ชั่ว​ทั้งปวง​จะ​เป็น​เหมือน​ดัง​แกลบ, และ​วันที่​มา​ถึง​นั้น​ก็​จะ​เกิด​การ​ไหม้​พวกเขา​ทั้งมวล, จะ​มี​ราก​หรือ​กิ่งก้าน​เหลือ​ไว้​ก็​หามิได้.</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้​เกรงกลัว​พระ​นาม​ของ​พระองค์​ก็​จะ​มี​พระ​สุ​ริ​ยัน​ของ​ความ​ชอบธรรม, ซึ่ง​มี​ปีก​เยียวยา​รักษา​ได้, ขึ้น​ส่อง​ให้​เจ้า, และ​เจ้า​จะ​ออก​ไป​โลดเต้น​ดุจ​ลูก​วัว​ซึ่ง​ออก​มา​จาก​โรง.</verse>
				<verse number="3">ใน​วัน​นั้น​ที่​เรา​จง​ลงมือ​กระทำ​การ​นั้น, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​เหยียบย่ำ​คน​ชั่ว​เสีย, เพราะ​เขา​จะ​เป็น​ดุจ​ฝุ่น​ใต้​ฝ่าเท้า​ของ​เจ้า.” พระ​ยะ​โฮ​วา​จอมพล​โยธา​ตรัส​ต่อไป​ว่า,</verse>
				<verse number="4">“จง​จำ​บัญญัติ​ของ​โม​เซ​ผู้​ทาส​ของ​เรา​ไว้, ซึ่ง​เรา​ได้​บัญชา​สั่ง​เขา ณ ภูเขา​โฮ​เร็บ, คือ​บทบัญญัติ​และ​คำสั่งสอน​สำหรับ​พวก​ยิศ​รา​เอล.</verse>
				<verse number="5">นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ใช้​เอลี​ยา​ศาสดาพยากรณ์​ให้​มา​หา​เจ้า​เสียก่อน​จะ​ถึง​วัน​ใหญ่​ของ​พระ​ยะ​โฮ​วา​อัน​เป็น​วันที่​น่า​ส​พึง​กลัว.</verse>
				<verse number="6">และ​ศาสดาพยากรณ์​ผู้​นั้น​จะ​ให้​ใจ​ของ​ผู้​เป็น​พ่อ​หวน​หา​ลูก, และ​ใจ​ของ​ลูก​หวน​หันกลับ​มา​หา​พ่อ, หาไม่​เรา​ก็​จะ​มา​ทำลาย​เมือง​นี้​เสีย​ด้วย​คำสาป.”</verse>
			</chapter>
		</book>
	</testament>
	<testament name="New">
		<book number="40">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">หนังสือ​ลำดับ​วงศ์​ของ​พระ​เยซู​คริสต์, ซึ่ง​เป็น​เชื้อ​สาย​ของ​ดาวิด, ผู้​สืบ​ตระกูล​เนื่อง​มา​จาก​อับ​รา​ฮาม</verse>
				<verse number="2">อับ​รา​ฮาม​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยิศ​ฮาค, ยิศ​ฮาค​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยา​โคบ, ยา​โคบ​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยู​ดา​และ​พี่​น้อง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="3">ยู​ดา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​เพ​เร็ศ​กับ​เซรา​เกิด​แต่​นาง​ธา​มาร, เพ​เร็ศ​มี​บุตรชาย​ชื่อ​เฮ็ศ​โรน, เฮ็ศ​โรน​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ราม,</verse>
				<verse number="4">ราม​มี​บุตรชาย​ชื่อ​อะ​มี​นา​ดาบ, อะ​มี​นา​ดาบ​มี​บุตรชาย​ชื่อ​นา​โซน, นา​โซน​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซัล​โมน,</verse>
				<verse number="5">ซัล​โมน​มี​บุตรชาย​ชื่อ​โบอัศ​เกิด​แต่​นาง​รา​ฮาบ. โบอัศ​มี​บุตรชาย​ชื่อ​โอ​เบ็ด​เกิด​แต่​นาง​รูธ, โอ​เบ็ด​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยิ​ซัย,</verse>
				<verse number="6">ยิ​ซัย​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ดาวิด​ผู้​เป็น​กษัตริย์ ดาวิด​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซะโล​โม​เกิด​แต่​นาง​ซึ่ง (แต่​ก่อน) เป็น​ภรรยา​ของ​อู​รี​ยา,</verse>
				<verse number="7">ซะโล​โม​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ระฮับ​อาม, ระฮับ​อาม​มี​บุตรชาย​ชื่ออะ​บี​ยา, อะ​บี​ยา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​อา​ซา.</verse>
				<verse number="8">อา​ซา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยะ​โฮ​ซา​ฟาด, ยะ​โฮ​ซา​ฟาด​มี​บุตรชาย​ชื่อ​โย​ราม, โย​ราม​มี​บุตรชาย​ชื่อ​อุ​ซี​ยา.</verse>
				<verse number="9">อุ​ซี​ยา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​โยธาม, โยธาม​มี​บุตรชาย​ชื่อ​อา​ฮาศ, อา​ฮาศ​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ฮิศคี​ยา.</verse>
				<verse number="10">ฮิศคี​ยา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​มะ​นา​เซ, มะ​นา​เซ​มี​บุตรชาย​ชื่อ​อา​โมน, อา​โมน​มี​บุตรชาย​ชื่อ​โย​ซี​ยา</verse>
				<verse number="11">โย​ซี​ยา​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยะ​คัน​ยา​กับ​พวก​พี่​น้อง​ของ​ท่าน​เกิด​เมื่อ​คราว​ต้อง​ถูก​กวาด​ไป​เป็น​ชะเลย​ยัง​กรุง​บาบู​โลน</verse>
				<verse number="12">ครั้น​ต้อง​ถูก​กวาด​ไป​ยัง​กรุง​บาบู​โลน​แล้ว​ยะ​คัน​ยา​ก็​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซะอัลธิ​อัล, ซะอัลธิ​อัล​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซะ​รู​บา​เบ็ล.</verse>
				<verse number="13">ซะ​รู​บา​เบ็ล​มี​บุตรชาย​ชื่ออะ​บี​อูด, อะ​บี​อูด​มี​บุตรชาย​ชื่อ​เอล​ยาคิม, เอล​ยาคิม​มี​บุตรชาย​ชื่อ​อา​โซร.</verse>
				<verse number="14">อา​โชร​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ซา​โดค, ซา​โดค​มี​บุตรชาย​ชื่อ​อาคิม, อาคม​มี​บุตรชาย​ชื่อ​เอ​ลี​อูด.</verse>
				<verse number="15">เอ​ลี​อูด​มี​บุตรชาย​ชื่อ​เอ​ละ​อา​ซาร, เอ​ละ​อา​ซาร​มี​บุตรชาย​ชื่อ​มัดธัน, มัดธัน​มี​บุตรชาย​ชื่อ​ยา​โคบ.</verse>
				<verse number="16">ยาโคบ​มี​บุตรชาย​ชื่อ​โย​เซฟ​ที่​เป็น​สามี​ของ​นาง​มา​เรีย​พระ​เยซู​ที่​เรียก​ว่า​พระ​คริสต์​ก็​บังเกิด​มา​แต่​นาง​มา​เรีย​นี้</verse>
				<verse number="17">นับ​ดังนั้น​แล้ว, ตั้งแต่​อับ​รา​ฮาม​ลง​มา​จนถึง​ดาวิด​จึง​เป็น​สิบ​สี่​ชั่ว​คน, และ​นับตั้งแต่​ดาวิด​ลง​มา​จน​ถึง​ต้อง​ถูก​กวาด​ไป​เป็น​ชะเลย​ยัง​กรุง​บาบู​โลน​เป็น​สิบ​สี่​ชั่ว​คน, และ​นับ​ตั้งแต่​ต้อง​ถูก​กวาด​ไป​เป็น​ชะเลย​ยัง​กรุง​บาบู​โลน​จนถึง​พระ​คริสต์​เป็น​สิบ​สี่​ชั่ว​คน</verse>
				<verse number="18">เรื่อง​พระ​กำเนิด​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เป็น​ดังนี้​คือ​มา​เรีย​ผู้​เป็น​มารดา​ของ​พระ​เยซู​นั้น, เดิม​โย​เซฟ​ได้​สู่​ขอ​มั่น​กัน​ไว้​แล้ว, ก่อน​ที่​จะ​ได้​อยู่​กิน​ด้วยกัน, ก็​เห็น​ว่า​มา​เรีย​มี​ครรภ์​แล้ว​ด้วย​เดช​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="19">แต่​โย​เซฟ​คู่​มั่น​ของ​เขา​เป็น​คน​ดี​สัตย์​ซื่อ, ไม่​พอใจ​ที่​จะ​แพร่ง​พราย​ความ​เป็นไป​ของ​เธอ, หมาย​จะ​ไห้​เธอ​หลบ​ไป​เสีย​เป็น​การ​ลับ</verse>
				<verse number="20">แต่​เมื่อ​โย​เซฟ​ยัง​ตริ​ตรอง​ด้วย​เรื่อง​นี้​ก็​มี​ทูต​องค์​หนึ่ง​ของ​พระ​เจ้า​มา​ปรากฎ​แก่​โย​เซฟ​ใน​ความ​ฝัน​ว่า, “โย​เซฟ​บุตร​ดาวิด, อย่า​วิตก​ใน​การ​ที่​จะ​รับ​มา​เรีย​มา​เป็น​ภรรยา​ของ​เจ้า​เลย, เพราะว่า​ผู้​ซึ่ง​ปฏิสนธิ์​ใน​ครรภ์​ของ​เธอ​เป็น​โดย​เดช​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="21">เธอ​จะ​ประสูต​บุตร​เป็น​ชาย, แล้ว​เจ้า​จง​เรียก​นาม​ท่าน​ว่า​เยซู, เพราะว่า​ท่าน​เป็น​ผู้​ที่​จะ​โปรด​ช่วย​พล​ไพร่​ของ​ท่าน​ให้​รอด​จาก​ความ​ผิด​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="22">การ​ที่​เป็น​มา​ทั้งน​ก็​เพื่อ​จะ​ให้​คำ​ของ​พระ​เจ้า​สำเร็จ​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ตรัส​ไว้​โดย​ปาก​ของ​ศาสดา​พยากรณ์​ว่า,</verse>
				<verse number="23">นี่​แน่ะ สาว​พรหมจารี​คน​หนึ่ง​จะ​มี​ครรภ์. และ​จะ​คลอด​บุตรชาย. และ​เขา​จะ​เรียก​นาม​ของ​ท่าน​ว่า​อิม​มา​นุ​เอล แปล​ว่า​พระ​เจ้า​อยู่​กับ​เรา.</verse>
				<verse number="24">ครั้น​โย​เซฟ​ตื่น​ขึ้น​ก็​กระทำ​ตาม​คำ​ซึ่ง​ทูต​ของ​พระ​เจ้า​สั่ง​นั้น​คือ​ได้​รับ​มา​เรีย​มา,</verse>
				<verse number="25">แต่​มิได้​ร่วม​รู้​กับ​เธอ​จน​ประสูต​บุตรชาย​แล้ว​และ​เขา​ได้​เรียก​นาม​ของ​บุตร​นั้น​ว่า​เยซู</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เมื่อ​พระ​เยซู​ได้​บังเกิด​ใน​บ้าน​เบธ​เล​เฮ็ม​มณฑล​ยู​ดาย​ครั้ง​นั้น​เฮ​โรด​เป็น​กษัตริย์​. มี​พวก​นักปราชญ์​จาก​ทิศ​ตะวันออก​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, ถาม​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“ท่าน​ผู้​ที่​บังเกิด​มา​เป็น​กษัตริย์​ชาติ​ยู​ดาย​อยู่​ที่​ไหน? เพราะว่า​เมื่อ​เรา​ผู้​อยู่​ใน​ทิศ​ตะวันออก​ได้​เห็น​ดาว​ของ​ท่าน​ปรากฏ​ขึ้น, เรา​จึง​มา​หวัง​จะ​ถวาย​นมัสการ​ท่าน.”</verse>
				<verse number="3">ครั้น​กษัตริย์​เฮ​โรด​ได้​ยิน​ดังนั้น​แล้ว​ก็​สะดุ้ง​กลัว, ทั้ง​ชาว​กรุง​ยะ​รู​ซา​เล็ม​ก็​พลอย​กลัว​ด้วย.</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ท่าน​ให้​ประชุม​บรรดา​ปุโรหิต​ใหญ่​กับ​พวก​อาลักษณ์​แห่ง​พล​เมือง, ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “ผู้​เป็น​พระ​คริสต์​นั้น​จะ​บังเกิด​แห่ง​ใด?”</verse>
				<verse number="5">เขา​ทูล​ว่า, “ที่​บ้าน​เบธ​เล​เฮ็ม​มณฑล​ยู​ดาย​เพราะว่า​ศาสดา​พยากรณ์​ได้​จารึก​ไว้​ดังนี้​ว่า,</verse>
				<verse number="6">ท่าน​บ้าน​เบธ​เล​เฮ็ม​ใน​แผ่น​ดิน​ยู​ดาย​จะ​เป็น​ผู้​เล็กน้อย​ที่​สุด​ท่ามกลาง​พวก​เจ้านาย​ของ​ยู​ดาย​ก็​หา​มิ​ได้​เพราะว่า​ผู้​หัวหน้า​จะ​ออกมา​จาก​ท่าน. ผู้​ซึ่ง​จะ​ครอบ​ครอง​ชาติยิศรา​เอลพล​ไพร่​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="7">เฮ​โรด​จึง​เชิญ​พวก​นักปราชญ์​เข้า​มา​เป็น​การ​ลับ​ถาม​เขา​ถ้วน​ถี่​ถึง​เวลา​ที่​ดาว​นั้น​ได้​ปรากฎ.</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ได้​ให้​พวก​นักปราชญ์​นั้น​ไป​ยัง​บ้าน​เบธ​เล​เฮ็ม​สั่ง​ว่า, “จง​ไป​หา​กุมาร​นั้น​เถิด. เมื่อ​พบ​แล้ว, จง​กลับมา​แจ้ง​แก่​เรา, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ไป​ถวาย​นมัสการ​ท่าน​ด้วย.”</verse>
				<verse number="9">ครั้น​เขา​ได้​ฟัง​คำ​ของ​กษัตริย์​แล้ว​ก็​ลา​ไป. และ​นี่​แน่ะ, ดาว​ซึ่ง​เขา​ได้​เห็น​ใน​ทิศ​ตะวันออก​นั้น​ก็​ได้​นำหน้า​เขา​ไป, จน​มา​หยุด​อยู่​เหนือ​สถานที่​ที่​กุมาร​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พวก​นักปราชญ์​ได้​เห็น​ดาว​นั้น​แล้ว​ก็​มี​ความ​ปิติ​ยินดี​มาก.</verse>
				<verse number="11">ครั้น​เข้า​ไป​ใน​ที่​อาศัย​ก็​พบ​กุมาร​กับ​นาง​มา​เรีย​มารดา, จึง​กราบ​ถวาย​นมัสการ​กุมาร​นั้น, แล้ว​เปิด​หยิบ​ของ​วิเศษ​ของ​เขา​ออก​มา​ถวาย​แก่​กุมาร​เป็น​เครื่อง​บรรณาการ​คือ​ทองคำ, กำยาน​และ​มดยอบ.</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พวก​นักปราชญ์​ได้​ยิน​คำ​ห้าม​ใน​ความ​ฝัน​มิ​ให้​กลับไป​เฝ้า​เฮ​โรด, เขา​จึง​กลับไป​ยัง​เมือง​ของ​ตน​ทาง​อื่น</verse>
				<verse number="13">ครั้น​เขา​ไป​แล้ว​มี​ทูต​องค์​หนึ่ง​ของ​พระ​เจ้า​ได้​มา​ปรากฏ​แก่​โย​เซฟ​ใน​ความ​ฝัน​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น​พา​กุมาร​กับ​มารดา​หนี​ไป​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต, และ​คอย​อยู่​ที่​นั่น​กว่า​เรา​จะ​บอก​เจ้า, เพราะว่า​เฮ​โรด​จะ​แสวง​หา​กุมาร​เพื่อ​จะ​ประหาร​ชีวิต​เสีย.</verse>
				<verse number="14">“ใน​เวลา​กลางคืน​โย​เซฟ​จึง​ลุก​ขึ้น​พา​กุมาร​กับ​มารดา​ไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต,</verse>
				<verse number="15">และ​ได้​อยู่​ที่​นั่น​จน​เฮ​โรด​สิ้น​พระ​ชนม์. เพื่อ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ที่​ได้​ตรัส​ไว้​โดย​ปาก​ของ​ศาสดา​พยากรณ์​จะ​สำเร็จ​ซึ่ง​ว่า, เรา​ได้​เรียก​บุตร​ของ​เรา​ให้​ออกมา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต</verse>
				<verse number="16">ครั้น​เฮ​โรด​เห็น​ว่า​พวก​นักปราชญ์​ดู​หมิ่น​ก็​กริ้ว​โกรธ​ยิ่ง​นัก, จึง​ใช้​คน​ไป​ฆ่า​เด็กผู้ชาย​ทั้ง​หลาย​ใน​บ้าน​เบธ​เล​เฮ็ม​และ​ที่​ใกล้เคียง​ทั้งสิ้น, ตั้งแต่​อายุ​สอง​ขวบ​ลง​มา, ที่​เกิด​พอ​ดี​กับ​เวลา​ที่​ท่าน​ได้​ทราบ​จาก​พวก​นักปราชญ์​นั้น.</verse>
				<verse number="17">ครั้ง​นั้น​คำ​ของ​ยิ​ระ​มะ​ยา​ศาสดา​พยากรณ์​ก็​สำเร็จ​ซึ่ง​ว่า,</verse>
				<verse number="18">ได้​ยิน​เสียง​ร้องไห้​โศกเศร้า​เป็น​อัน​มาก​ใน​บ้าน​รามา. คือ​นาง​รา​เฮล​ร้องไห้​ร่ำ​ไร​ถึง​บุตร​ของ​ตน​ไม่​ยอม​รับคำ​ปลอบโยน, เพราะ​บุตร​ของ​เขา​ไม่​มี​แล้ว.</verse>
				<verse number="19">ครั้น​เฮ​โรด​สิ้น​พระ​ชนม์​แล้ว​ทูต​องค์​หนึ่ง​ของ​พระ​เจ้า​มา​ปรากฏ​ใน​ความ​ฝัน​แก่​โย​เซฟ​ที่​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต​สั่ง​ว่า,</verse>
				<verse number="20">“จง​ลุก​ขึ้น​พา​กุมาร​กับ​มารดา​มา​ยัง​แผ่น​ดิน​ยิศรา​เอล, เพราะ​ผู้​ที่​แสวงหา​ชีวิต​ของ​กุมาร​นั้น​ตาย​แล้ว.”</verse>
				<verse number="21">โย​เซฟ​จึง​ลุก​ขึ้น​พา​กุมาร​กับ​มารดา​มายัง​แผ่น​ดินยิศรา​เอล.</verse>
				<verse number="22">แต่​เมื่อ​ได้​ยิน​ว่า​อาร์​คะ​ลาวศ์​ครอบ​ครอง​มณฑล​ยู​ดาย​แทน​เฮ​โรด​ผู้​บิดา, จะ​ไป​ที่​นั่น​ก็​กลัว​และ​เมื่อ​ได้​ทราบ​คำ​ห้าม​ใน​ความ​ฝัน, จึง​เลย​ไป​ยัง​มณฑลฆา​ลิ​ลาย</verse>
				<verse number="23">อาศัย​ใน​เมือง​หนึ่ง​ชื่อ​นา​ซา​เร็ธ. คำ​ทำนาย​ซึ่ง​ตรัส​ไว้​โดย​ปาก​ของ​ศาสดา​พยากรณ์​ว่า, เขา​จะ​เรียก​ท่าน​ว่า​ชาว​นา​ซา​เร็ธ​ก็​สำเร็จ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">คราว​นั้น​โยฮัน​ผู้ให้​บัพ​ติศ​มา​ก็​มา​เทศนา​ใน​ป่า​มณฑล​ยู​ดาย​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“จง​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​เพราะว่า​แผ่น​ดิน​สวรรค์​มา​ใกล้​แล้ว.”</verse>
				<verse number="3">โย​ฮัน​ผู้​นี้​แหละ​ที่​ยะ​ซา​ยา​ศาสดา​พยากรณ์​ได้​กล่าวถึง​ว่า, เสียง​ผู้​ร้อง​ใน​ป่า​ว่า, ‘จง​จัดแจง​ทาง​ของ​พระ​เจ้า​จง​กระทำ​มรคา​ของ​พระ​องค์​ให้​ตรง​ไป.’</verse>
				<verse number="4">เสื้อผ้า​ของ​โยฮัน​ผู้​นี้​ทำ​ด้วย​ขน​อูษฏร์, และ​ท่าน​ใช้​หนัง​สัตว์​คาด​เอว​อาหาร​ของ​ท่าน​คือ​จักจั่น​และ​น้ำผึ้ง​ป่า.</verse>
				<verse number="5">ขณะนั้น​ชาวกรุง​ยะ​รู​ซาเลม, และ​บรรดา​ชาว​ยู​ดาย, และ​บรรดา​คน​ซึ่ง​อยู่​ตาม​ฝั่ง​แม่​น้ำยา​ระ​เดน, ก็​ออกไป​หา​โย​ฮัน,</verse>
				<verse number="6">และ​ได้​รับ​บัพ​ติศ​มา​จาก​โย​ฮัน​ที่​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ด้วย​การ​สารภาพ​รับ​ผิด​ของ​ตน</verse>
				<verse number="7">ครั้น​โย​ฮัน​เห็น​พวก​ฟา​ริ​ซาย​และ​พวก​ซา​ดู​กาย​พา​กัน​มา​เป็น​อัน​มาก, เพื่อ​จะ​รับ​บัพ​ติศ​มา, ท่าน​จึง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า “เจ้า​ชาติ​งู​ร้าย, ใคร​ได้​ตักเตือน​เจ้า​ให้​หนี​จาก​พระ​พิโรธ​ซึ่ง​จะ​มา​ใน​เบื้อง​หน้า​นั้น?</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนั้น​จง​ประพฤติ​ให้​ผล​สม​กับ​ใจ​ซึ่ง​กลับ​เสีย​ใหม่.</verse>
				<verse number="9">อย่า​นึก​ใน​ใจ​ว่า, ตัว​มี​อับ​รา​ฮาม​เป็น​บิดา. เพราะ​เรา​บอก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, พระ​เจ้า​ทรง​ฤทธิ์​อาจ​จะ​ให้​บุตร​ของ​อับ​รา​ฮาม​เป็น​ขึ้น​จาก​ก้อน​หิน​เหล่านี้​ได้.</verse>
				<verse number="10">บัดนี้​ขวาน​วาง​ไว้​ที่​โคน​ต้นไม้​แล้ว, และ​ทุก​ต้น​ที่​ไม่​เกิด​ผลดี​จะต้อง​ตัด​เสีย​ทิ้ง​ใน​ไฟ.</verse>
				<verse number="11">เรา​ให้​เจ้า​รับ​บัพ​ติศ​มา​ด้วย​น้ำ​สำคัญ​ว่า​เป็น​ที่​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​ก็​จริง, แต่​พระ​องค์​ที่​จะ​มา​ภาย​หลัง​เรา​เป็น​ใหญ่​กว่า​เรา​อีก, ซึ่ง​เรา​จะ​ถือ​ฉลอง​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์​ก็​หา​สมควร​ไม่​พระ​องค์​จะ​ทรง​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​รับ​บัพ​ติศ​มา​ด้วย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​และ​ด้วย​ไฟ.</verse>
				<verse number="12">พระ​หัตถ์​ของ​พระ​องค์​ถือ​กะ​ด้ง​ฝัด, และ​จะ​ทรง​ชำระ​ลาน​ข้าว​ของ​พระ​องค์​ให้​ทั่ว​พระ​องค์​จะ​เก็บ​ข้าว​ของ​พระ​องค์​ไว้​ใน​ยุ้ง​ฉาง, แต่​แกลบ​นั้น​พระ​องค์​จะ​เผา​ด้วย​ไฟ​ที่​ไม่​รู้​ดับ.”</verse>
				<verse number="13">ขณะนั้น​พระ​เยซู​เสด็จ​จาก​มณฑลฆา​ลิ​ลาย​มา​หา​โย​อัน​ที่​แม่​น้ำยา​ระ​เดน, เพื่อ​จะ​รับ​บัพ​ติศ​มา​จาก​ท่าน.</verse>
				<verse number="14">แต่​โยฮัน​ทูล​ห้าม​พระ​องค์​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ต้องการ​จะ​รับ​บัพ​ติศ​มา​จาก​พระ​องค์ ควร​หรือ​ที่​พระ​องค์​จะ​เสด็จ​มา​หา​ข้าพ​เจ้า?”</verse>
				<verse number="15">แต่​พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​โยฮัน​ว่า, “บัดนี้​จง​ยอม​เถิด, เพราะว่า​ควร​เรา​จะ​กระทำ​ให้​ความชอบ​ธรรม​สำเร็จ​ทั้งสิ้น. “แล้ว​โยฮัน​ก็​ยอม​ทำ​ตาม​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="16">ครั้น​พระ​องค์​ทรง​รับ​บัพ​ติศ​มาแล้ว​ก็​รีบ​เสด็จ​ขึ้น​จาก​น้ำ, และ​ท้อง​ฟ้า​ก็​แหวก​ออก​ตรง​พระ​องค์, และ​พระ​องค์​ได้​ทรง​เห็น​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​เจ้า​ลง​มา​ดุจ​นกพิลาป​สถิต​อยู่​บน​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="17">และ​มี​พระ​สุ​รเสียง​ตรัส​จาก​พา​ว่า, “ท่าน​นี้​เป็น​บุตร​ที่​รัก​ของ​เรา​เรา​ชอบ​ใจ​ท่าน​มาก.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​พระ​วิญญาณ​ทรง​นำ​พระ​เยซู​เข้า​ไป​ใน​ป่า, เพื่อ​มาร​จะ​ได้​ทดลอง​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="2">และ​เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​อด​พระ​กระยาหาร​ถ้วน​สี่​สิบ​วัน​สี่​สิบ​คืน, ภาย​หลัง​พระ​องค์​ก็​ทรง​อยาก​พระ​กระยาหาร.</verse>
				<verse number="3">ส่วน​ผู้​ทดลอง​ก็​มา​หา​พระ​องค์​ว่า, “ถ้า​ท่าน​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​จง​สั่ง​ล้อน​หน​เหล่านี้​ให้​กลายเป็น​พระ​กระยาหาร.”</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​ว่า, “มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า, มนุษย์​จะ​บำรุง​ชีวิต​ด้วย​อาหาร​สิ่ง​เดียว​หา​มิ​ได้, แต่​ด้วย​บรรดา​โอวาท​ซึ่ง​ออก​มา​จาก​พระ​โอษฐ์​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​มาร​ก็​นำ​พระ​องค์​ไป​ยัง​เมือง​บริสุทธิ์, และ​ให้​พระ​องค์​ประทับ​อยู่​ที่​หอคอย​บน​หลังคา​โบสถ์,</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ได้​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ถ้า​ท่าน​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​จง​โจน​ลง​ไป​เถิด, เพราะ​มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า, พระ​เจ้า​จะ​รับสั่ง​แก่​เหล่า​ทูต​ของ​พระ​องค์​ให้​ระวัง​รักษา​ท่าน, และ​เหล่า​ทูต​จะ​รับ​ประคอง​ท่าน​ไว้, เกลือ​กว่า​เท้า​ของ​ท่าน​จะ​กะ​ทบ​หิน.”</verse>
				<verse number="7">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ตอบ​ว่า, “ยัง​มี​คำ​เขียน​ไว้​อีก​ว่า, อย่า​ทดลอง​พระ​องค์​ผู้​เป็น​พระ​เจ้าของ​ตน.”</verse>
				<verse number="8">อีก​ครั้ง​หนึ่ง​มาร​ได้​นำ​พระ​องค์​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​อัน​สูง​ยิ่ง​นัก, และ​ได้​แสดง​บรรดา​ประเทศ​ใน​โลก​ทั้ง​สง่า​ราศี​ของ​ประเทศ​เหล่านั้น​ให้​พระ​องค์​ทอด​พระ​เนตร</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ได้​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ถ้า​ท่าน​จะ​กราบ​ไหว้​เรา, เรา​จะ​ให้​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​เหล่านี้​แก่​ท่าน.”</verse>
				<verse number="10">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ตอบ​ว่า, “อ้าย​ซาตาน, จง​ไป​เสีย​ให้​พ้น​เพราะ​มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า, จง​กราบ​ไหว้​พระ​องค์​ผู้​เป็น​พระ​เจ้าของ​ตน, และ​ปฏิบัติ​พระ​องค์​ผู้​เดียว.”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​มาร​จึง​ละ​พระ​องค์​ไป​และ​นี่​แน่ะ เหล่า​ทูต​สวรรค์​ก็​มา​ปรนนบัติ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="12">ครั้น​พระ​เยซู​ได้​ทรง​ทราบ​ข่าว​ว่า​โยฮัน​ถูก​จำ​ไว้​แล้ว, พระ​องค์​ก็​เสด็จ​ไป​ยัง​มณฑลฆา​ลิ​ลาย</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ออก​จาก​บ้าน​นา​ซา​เร็ธ​ไป​อาศัย​ที่​เมือง​กัปเร​นา​อูม, ซึ่ง​อยู่​ริม​ทะเล​ที่​เขตต์​แดน​ตระกูล​ซะบู​โลน​และ​ตระกูล​นัฟธา​ลี</verse>
				<verse number="14">เพื่อ​จะ​ให้​สำเร็จ​ตาม​คำ​ซึ่ง​ตรัส​ไว้​โดย​ยะ​ซา​ยา​ศาสดา​พยากรณ์​ว่า.</verse>
				<verse number="15">เขตต์​แดน​ซะบู​โลน​และ​เขตต์​แดนนัฟธา​ลี​จด​ทะเล, ฟาก​แม่​น้ำยา​ระ​เดน​ข้าง​โน้น. คือฆา​ลิ​ลาน​ซึ่ง​เป็น​ที่​อาศัย​ของ​คน​ต่างประเทศ</verse>
				<verse number="16">คน​เหล่านั้น​ซึ่ง​นั่ง​อยู่​ใน​ความ​มืด​ได้​เห็น​ความ​สว่าง​อัน​ใหญ่. และ​ผู้​ที่​อยู่​ใน​เงา​แห่ง​ความ​ตาย​ก็​มี​ความ​สว่าง​ส่อง​มา​ถึง​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="17">ตั้งแต่​นั้น​มา​พระ​เยซู​ได้​ทรง​ตั้ง​ต้น​เทศนา​กล่าว​ว่า, “จง​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่, เพราะว่า​แผ่น​ดิน​สวรรค์​มา​ใกล้​แล้ว.”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พระ​เยซู​ได้​ทรง​ดำเนิน​อยู่​ตาม​ชาย​ทะเล​ฆา​ลิ​ลาย​ก็​ทรง​เห็น​พี่​น้อง​สอง​คน, คือ​ซี​โมน​ที่​เรียก​ว่า​เป​โตร​กับ​อัน​ดะเร​อา​น้องชาย, กำลัง​ตี​อวน​อยู่​ที่​ทะเล, เพราะว่า​เขา​เป็น​ชาว​ประโมง</verse>
				<verse number="19">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​ตาม​เรา​มา​เถิด​เรา​จะ​ตั้ง​ท่าน​ให้​เป็น​ผู้​จับ​คน.”</verse>
				<verse number="20">เขา​ทั้ง​สอง​ก็​ละ​อวน​ทันที​ติดตาม​พระ​องค์​ไป.</verse>
				<verse number="21">ครั้น​พระ​องค์​เสด็จ​ไป​จาก​ที่​นั่น, ก็​ทรง​ทอดพระเนตร​เห็น​พี่​น้อง​อีก​สอง​คน, ชื่อ​ยา​โก​โบ​บุตร​เซเบ​ดาย​กับ​โย​ฮัน​น้อง​ชาย​กำลัง​ชุน​อวน​อยู่​ใน​เรือ​กับ​เซเบ​ดาย​บิดา​ของ​เขา. พระ​องค์​ได้​ทรง​เรียก​เขา,</verse>
				<verse number="22">แล้ว​เขา​ทั้ง​สอง​ก็​ละ​เรือ​และ​บิดา​ของ​เขา​ทันที​ตาม​พระ​องค์​ไป</verse>
				<verse number="23">พระ​เยซู​ได้​เสด็จ​ไปทั้ว​มณฑลฆา​ลิ​ลาย, ทรง​สั่ง​สอน​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​เขา, ทรง​ประกาศ​เรื่อง​ประเสริฐ​แห่ง​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า, และ​ทรง​รักษา​โรค​ไข้​ต่างๆ ของ​ชาว​เมือง​ให้​หาย.</verse>
				<verse number="24">กิตติศัพท์​ของ​พระ​องค์​ก็​ลือ​ไป​ทั่ว​ประเทศ​ซุ​เรีย​เขา​จึง​พา​คน​ป่วย​เป็น​โรค​ต่างๆ, คน​ที่​ทน​ทุกข์​ทรมาน, คน​ผี​สิง, คน​เป็น​ลม​ถ้า​หมู​และ​คน​ง่อย​มา​หา​พระ​องค์, พระ​องค์​ก็​ทรง​รักษา​เขา​ให้​หาย.</verse>
				<verse number="25">และ​มี​คน​มาก​หลาย​มา​จาก​มณฑลฆา​ลิ​ลาย, และ​แขวง​เด​กา​โป​ลี, และ​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, และ​มณฑล​ยู​ดาย, และ​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ฟาก​ข้าง​โน้น, ติด​ตาม​พระ​องค์​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ครั้น​ทรง​ทอด​พระ​เนตร​เห็น​คน​มาก​ดัง​นั้น, พระ​องค์​ก็​เสด็จ​ขึ้น​ภูเขา, และ​เมื่อ​ประทับ​แล้ว​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​มา​เฝ้า​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="2">แล้ว​พระ​องค์​ทรง​ออก​พระ​โอษฐ์​สอน​เขา​ว่า,</verse>
				<verse number="3">“บุคคล​ผู้ใด​รู้สึก​บกพร่อง​ฝ่าย​วิญญาณ​ก็​เป็น​สุข, เพราะ​แผ่น​ดิน​สวรรค์​เป็น​ของ​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="4">“บุคคล​ผู้ใด​โศกเศร้า​ก็​เป็น​สุข, เพราะว่า​เขา​จะ​ได้รับ​ความ​บรรเทา​ทุกข์​นั้น</verse>
				<verse number="5">“บุคคล​ผู้ใด​มี​ใจ​อ่อน​สุภาพ​ก็​เป็น​สุข, เพราะว่า​เขา​จะ​ได้​รับ​ความ​ยืน​ยง​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​เป็น​มฤดก</verse>
				<verse number="6">“บุคคล​ผู้ใด​หิว​กระหาย​ความชอบ​ธรรม​ก็​เป็น​สุข, เพราะ​ว่า​เขา​จะ​ได้​อิ่ม​บริบูรณ์</verse>
				<verse number="7">“บุคคล​ผู้ใด​มี​ใจ​เมตตา​ปราณี​ก็​เป็น​สุข, เพราะว่า​เขา​จะ​ได้​รับ​ความ​เมตตา​ปราณี​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="8">“บุคคล​ผู้ใด​มี​ใจบริสุทธิ์​ก็​เป็น​สุข, เพราะว่า​เขา​จะ​ได้​เห็น​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="9">“บุคคล​ผู้ใด​ระงับ​การ​แตก​แยก​กัน​ก็​เป็น​สุข, เพราะ​ว่า​เขา​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">“บุคคล​ผู้ใด​ทน​ความ​ราวี​เบียดเบียฬ​เพราะ​ความชอบ​ธรรม​ก็​เป็น​สุข, เพราะ​ว่า​แผ่น​ดิน​สวรรค์​ก็​เป็น​ของ​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​เขา​จะ​ติ​เตียน​ข่ม​เหง​และ​นินทา​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ต่างๆ เป็น​ความ​เท็จ​เพราะ​เรา, ท่าน​ก็​เป็น​สุข.</verse>
				<verse number="12">จง​ชื่น​ชม​ขน​ดี​อย่าง​ยิ่ง​เพราะ​ว่า​บำเหน็จ​ของ​ท่าน​มี​บริบูรณ์​ใน​สวรรค์​เพราะ​เขา​ได้​ข่ม​เหง​ศาสดา​พยากรณ์​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ก่อน​ท่าน​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="13">“ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​เกลือ​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก. ถ้า​เกลือ​นั้น​หมด​รส​เค็ม​ไป​แล้ว​จะ​ทำ​ให้​กลับ​เค็ม​อีก​อย่างไร​ได้? แต่​นั้น​ไป ก็​ไม่​เป็น​ประ​โยชน์​อะไร, มี​แต่​จะ​ทิ้ง​เสีย​สำหรับ​คน​เหยียบ​ย่ำ</verse>
				<verse number="14">“ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ความ​สว่าง​ของ​โลก. เมือง​ซึ่ง​สร้าง​ไว้​บน​ภูเขา​จะ​บด​บัง​ไว้​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เขา​จุด​ตะเกียง​แล้ว​มิ​ได้​เอา​ถัง​ครอบ​ไว้, ย่อม​ตั้ง​ไว้​ที่​เชิง​ตะเกียง, จะ​ได้​ส่อง​สว่าง​แก่​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​เรือน​นั้น.</verse>
				<verse number="16">ให้​ความ​สว่าง​ของ​ท่าน​ส่อง​ไป​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​ปวง​อย่าง​นั้น, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เห็น​การ​ดี​ของ​ท่าน, แล้ว​จะ​ได้​สรรเสริญ​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ผู้​อยู่​ใน​สวรรค์</verse>
				<verse number="17">“อย่า​คิด​ว่า​เรา​มา​ทำลาย​พระ​บัญญัติ​และ​คำ​ของ​ศาสดา​พยากรณ์​เสีย​เรา​มิ​ได้มา​ทำลาย, แต่​มา​เพื่อ​จะ​ให้​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="18">เพราะ​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ถึง​ฟ้า​และ​ดิน​จะ​ล่วง​ไป, พระ​บัญญัติ​สัก​พิมพ์​หนึ่ง​หรือ​จุด​หนึ่ง​จะ​ขาด​ไป​ก็​หา​มิได้​จนกว่า​จะ​สำเร็จ​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนั้น​ผู้ใด​ได้​ทำ​ให้​ข้อ​เล็ก​น้อย​สัก​ข้อ​หนึ่ง​ใน​พระ​บัญญัติ​นี้​เบา​ขึ้น, ทั้ง​สอน​คน​อื่น​ให้​ทำ​อย่าง​นั้น​ด้วย. ผู้​นั้น​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​ผู้น้อย​ที่​สุด​ใน​เมือง​สวรรค์. แต่​ผู้ใด​ที่​จะ​ประพฤติ​และ​สอน​ตาม​พระ​บัญญัติ, ผู้​นั้น​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​ใหญ่​ใน​เมือง​สวรรค์.</verse>
				<verse number="20">เพราะ​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, ถ้า​ความชอบ​ธรรม​ของ​ท่าน​ไม่​ยิ่ง​กว่า​ความ​ชอบ​ธรรม​ของ​พวก​อาลักษณ์​และ​พวก​ฟา​ริ​ซาย, ท่าน​จะ​เข้า​ใน​เมือง​สวรรค์​ไม่ได้</verse>
				<verse number="21">“ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​คำ​ซึ่ง​กล่าว​ไว้​แก่​คน​ใน​ครั้ง​โบราณ​ว่า, อย่า​ฆ่า​คน. ถ้า​ผู้ใด​ฆ่า​คน​ผู้​นั้น​จะต้อง​ถูก​ปรับ​โทษ.</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, ผู้ใด​โกรธ​พี่​น้อง​ของ​ตน, ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ปรับ​โทษ​ถ้า​ผู้ใด​จะ​พูด​กับ​พี่​น้อง​ว่า ‘อ้าย​โง่.’ ผู้​นั้น​ต้อง​ถูก​ปรับ​โทษ​ที่​ศาล​สูง​และ​ผู้ใด​จะ​ว่า ‘อ้ายบ้า.’ ผู้​นั้น​จะ​มี​โทษ​ถึง​ไฟ​นรก.</verse>
				<verse number="23">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​ท่าน​นำ​เครื่อง​บูชา​มาถึง​แท่น​แล้ว, และ​ระลึก​ขึ้น​ได้​ว่า​ท่าน​มี​เหตุ​ขัด​เคือง​ข้อ​หนึ่ง​ข้อ​ใด​กับ​พี่​น้อง,</verse>
				<verse number="24">จง​วาง​เครื่อง​บูชา​ไว้​ที่​หน้า​แท่น, แล้ว​ไป​คืน​ดี​กัน​กับ​พี่​น้อง​ผู้​นั้น​เสีย​ก่อน, จึง​ค่อย​มา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="25">จง​ปรองดอง​กับ​คู่ความ​โดยเร็ว​เมื่อ​ยัง​อยู่​ด้วย​กัน​ที่​กลาง​ทาง, เกลือก​ว่า​คู่ความ​นั้น​จะ​อายัด​ท่าน​ไว้​กับ​ผู้​พิพากษา, แล้ว​ผู้​พิพากษา​จะ​มอบ​ท่าน​ใว้​กับ​ผู้​คุม, และ​ท่าน​จะต้อง​ถูก​ขัง​ไว้​ไน​เรือนจำ.</verse>
				<verse number="26">เรา​บอก​ท่าน​ตาม​จริง​ว่า, ท่าน​จะ​ออก​จาก​ที่​นั่น​ไม่​ได้​กว่า​จะ​ใช้​หนี้​ให้​ครบ</verse>
				<verse number="27">“ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​คำ​ซึ่ง​กล่าว​ไว้​ว่า, อย่า​ล่วง​ประเวณี​ผัว​เมีย.</verse>
				<verse number="28">ฝ่าย​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, ผู้ใด​แล​ดู​ผู้หญิง​ด้วย​ใจ​กำหนัด​ใน​หญิง​นั้น, ผู้​นั้น​ได้​ล่วง​ประเวณี​ใน​ใจ​กับ​หญิง​นั้น​แล้ว.</verse>
				<verse number="29">ถ้า​ตา​ข้าง​ขวา​ของ​ท่าน​ทำ​ให้​ตัว​หลง​ผิด, จง​ควัก​ออก​ทิ้ง​เสีย​เพราะว่า​จะ​เสีย​อวัยวะ​อัน​หนึ่ง​ก็​ดี​กว่า​ทั้ง​ตัว​ของ​ท่าน​จะต้อง​ทิ้ง​ใน​นรก</verse>
				<verse number="30">ถ้า​มือ​ข้าง​ขวา​ทำให​หลง​ผิด, จง​คัด​ทิ้ง​เสีย​เพราะ​จะ​เสีย​อวัยวะ​อัน​หนึ่ง​ก็​ดี​กว่า​ตัว​ของ​ท่าน​จะ​ต้อง​ทิ้ง​ใน​นรก.</verse>
				<verse number="31">ยัง​มี​คำ​กล่าว​ไว้​ว่า, ถ้า​ผู้ใด​จะ​อย่า​ภรรยา​ก็​ให้​ทำ​หนังสือ​อย่า​ภรรยา​นั้น.</verse>
				<verse number="32">ฝ่าย​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, ถ้า​ผู้ใด​จะ​อย่า​ภรรยา​เพราะ​เหตุ​อื่น​นอก​จาก​การ​เล่น​ชู้, ผู้​นั้น​ก็​ทำ​ให้​หญิง​นั้น​ผิด​ประเวณี​และ​ถ้า​ผู้ใด​จะ​รับ​หญิง​ซึ่ง​อย่า​แล้ว​นั้น​มา​เป็น​ภรรยา, ผู้​นั้น​ก็​ผิด​ประเวณี​ด้วย</verse>
				<verse number="33">“อีก​ประการ​หนึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​คำ​ซึ่ง​กล่าว​ไว้​แก่​คน​ใน​ครั้ง​โบราณ​ว่า, อย่า​ทวน​สบถ, แต่​จง​ประพฤติ​ตามที่​ท่าน​สาบาน​ไว้​ต่อ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="34">ฝ่าย​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, อย่า​สาบาน​เลย​จะ​อ้าง​ถึง​สวรรค์​ก็​ดี, เพราะ​สวรรค์​เป็น​พระ​ที่​นั่ง​ของ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="35">จะ​อ้าง​ถึง​แผ่น​ดิน​ก็​ดี, เพราะ​แผ่น​ดิน​เป็น​ที่​รอง​พระ​บาท​ของ​พระ​เจ้า, จะ​อ้าง​ถึง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ก็​ดี, เพราะ​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​เป็น​ราช​ธานี​ของ​พระมหา​กษัตริย์​.</verse>
				<verse number="36">อย่า​สาบาน​อ้าง​ถึง​ศีรษะ​ของ​ตน, เพราะ​ท่าน​จะ​กระทำ​ให้​ผม​ขาว​ไป​หรือ​ดำ​ไป​สัก​เส้น​หนึ่ง​ก็​ไม่ได้</verse>
				<verse number="37">แต่​ให้​ถ้อยคำ​ของ​ท่าน​เป็น​คำ​ตรง​เถิด​จริง​ก็​ว่า​จริง, ไม่​ก็​ว่า​ไม่​ซึ่ง​พูด​เกิน​นี้​ไป​ก็​มา​จาก​ความ​ชั่ว</verse>
				<verse number="38">“ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​คำ​ซึ่ง​กล่าว​ไว้​ว่า, ตา​แทน​ตา​และ​ฟัน​แทน​ฟัน</verse>
				<verse number="39">ส่วน​เรา​บอก​ท่าน​ว่า, อย่า​ต่อสู้​คน​ชั่ว​แต่​ถ้า​ผู้ใด​ตบ​แก้ม​ขวา​ของ​ท่าน​ให้​หัน​แก้ม​ซ้าย​ให้​เขา​ด้วย.</verse>
				<verse number="40">ถ้า​ผู้ใด​อยาก​จะ​ฟ้อง​ที่​ศาล​ปรับ​เอา​เสื้อ​ของ​ท่าน​ไป, ก็​ให้​เสื้อ​คลุม​แก่​เขา​ด้วย.</verse>
				<verse number="41">ถ้า​ผู้ใด​จะ​เกณฑ์​ท่าน​ให้​เดินทาง​ไป​สี่​สิบ​เส้น, ก็​ให้​เลย​ไป​กับ​เขา​ถึง​แปด​สิบ​เส้น.</verse>
				<verse number="42">ถ้า​เขา​จะ​ขอ​สิ่ง​ใด​จาก​ท่าน​ก็​จง​ให้​อย่า​เมิน​หน้า​จาก​ผู้​ที่​อยาก​ขอ​ยืม​จาก​ท่าน</verse>
				<verse number="43">“ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​คำ​ซึ่ง​กล่าว​ไว้​ว่า, จง​รัก​คน​สนิท​และ​เกลียด​ชัง​ศัตรู.</verse>
				<verse number="44">ฝ่าย​เรา​บอก​ท่าน​ว่า, จง​รัก​ศัตรู​และ​อวย​พร​แก่​ผู้​ที่​แช่ง​ด่า​ท่าน​จง​ทำ​คุณ​แก่​ผู้​ที่​เกลียด​ชัง​ท่าน, และ​จง​ขอ​พร​ให้​แก่​ผู้​ที่​ประทุษร้าย​เคี่ยวเข็ญ​ท่าน​เพื่อ​ท่าน</verse>
				<verse number="45">ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​บุตร​ของ​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ผู้​อยู่​ใน​สวรรค์​เพราะว่า​พระ​องค์​ทรง​บันดาล​ให้​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น​ส่อง​สว่าง​แก่​คน​ดี​และ​คน​ชั่ว​และ​ให้​ฝน​ตก​แก่​คน​ชอบ​ธร​รพ​และ​คน​อธรรม.</verse>
				<verse number="46">แม้ว่า​ท่าน​รัก​ผู้​ที่​รัก​ท่าน, จะ​ได้​บำเหน็จ​อะไร? ถึง​พวก​เก็บ​ภาษ​ก็​ยัง​กระทำ​อย่าง​นั้น​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="47">ถ้า​ท่าน​คำนับ​พี่​น้อง​ของ​ตน​แต่​ฝ่าย​เดียว, ท่าน​ได้​กระทำ​อะไร​ยิ่ง​กว่า​คน​ทั้ง​ปวง​เล่า? ถึง​คน​ต่างประเทศ​ก็​กระทำ​อย่าง​นั้น​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="48">เหตุ​ฉะนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เป็น​ผู้ดี​รอบคอบ, เหมือน​อย่าง​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ผู้​อยู่​ใน​สวรรค์​นั้น​เป็น​ผู้ดี​รอบคอบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">“ท่าน​จง​ระวัง​ให้​ดี, อย่า​ทำ​ความชอบ​ธรรม​ของ​ท่าน​ต่อ​หน้า​มนุษย์​เพื่อ​หวัง​จะ​ให้​เขา​เห็น. ถ้า​ทำ​อย่าง​นั้น​ท่าน​จะ​ไม่ได้​รับ​บำเหน็จ​แต่​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ผู้​สถิต​ใน​สวรรค์</verse>
				<verse number="2">“เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​ทำ​ทาน, อย่า​เป่า​แตร​ข้าง​หน้า​ท่าน, เหมือน​คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด​กระทำ​ใน​ธรรม​ศาลา​และ​ตาม​ถนน, เพื่อ​จะ​ได้​ความ​สรรเสริญ​จาก​มนุษย์. เรา​บอก​ท่าน​ตาม​จริง​ว่า, เขา​ได้​รับ​บำเหน็จ​ของ​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เมื่อ​ทำ​ทาน, อย่า​ไห้​มือ​ซ้าย​รู้​การ​ซึ่ง​มือ​ขวา​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​ทาน​ของ​ท่าน​จะ​เป็น​ทาน​ลับ. และ​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ผู้​ทรง​เห็น​ใน​ที่​ลับ​ลี้, จะ​ทรง​โปรด​ประทาน​บำเหน็จ​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="5">“เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​อธิษฐาน, อย่า​เป็น​เหมือน​คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด​เพราะ​เขา​ชอบ​ยืน​อธิษฐาน​ใน​ธรรม​ศาลา​และ​ตาม​ถนน, เพื่อ​จะ​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​เห็น. เรา​บอก​ท่าน​ตาม​จริง​ว่า, เขา​ได้​รับ​บำเหน็จ​ของ​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​ท่าน​เมื่อ​อธิษฐาน​จง​เข้า​ใน​ห้อง​ชั้นใน, และ​เมื่อ​ปิด​ประตู​แล้ว, จง​อธิษฐาน​ขอ​จาก​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ผู้​อยู่​ใน​ที่​ลับ​ลี้, และ​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ผู้​อยู่​ใน​ที่​ลับ​ลี้​จะ​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="7">แต่​เมื่อ​ท่าน​อธิษฐาน, อย่า​กล่าว​คำ​ซ้ำ​ให้​มาก​เหมือน​คน​ต่างประเทศ​เพราะ​เขา​คิด​ว่า​พูด​มาก​หลาย​คำ​พระ​จึง​จะ​โปรด​ฟัง.</verse>
				<verse number="8">อย่า​ทำ​เหมือน​เขา​เลย. เพราะว่า​สิ่ง​ไร​ซึ่ง​ท่าน​ต้องการ, พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ทรง​ทราบ​ก่อน​เมื่อ​ท่าน​ยัง​ไม่ได้​ขอ</verse>
				<verse number="9">“ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​อธิษฐาน​ตาม​อย่าง​นี้​ว่า​โอ​พระ​บิดา​แห่ง​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้​สถิต​ใน​สวรรค์. ขอ​ให้​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์​เป็น​ที่​นับ​ถือ​อันบริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="10">ขอให้​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​องค์​มา​ตั้งอยู่. พระทัย​ของ​พระ​องค์​สำเร็จ​ใน​สวรรค์​อย่าง​ไร, ก็​ให้​สำเร็จ​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​เหมือนกัน.</verse>
				<verse number="11">ขอ​ทรง​โปรด​ประทาน​อาหาร​เลี้ยง​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​กาล​วันนี้.</verse>
				<verse number="12">และ​ขอ​ทรง​โปรด​ยก​หนี้​ของ​ข้าพ​เจ้า​เหมือน​ข้าพ​เจ้า​ยก​หนี้​ของ​ผู้​ที่​เป็น​หนี้​ข้าพ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="13">และ​ขอ​อย่า​นำ​ข้าพ​เจ้า​เข้า​ไป​ใน​การ​ทดลอง, แต่​ขอให้​พ้น​จาก​ซึ่ง​ชั่ว​ร้าย. (เหตุ​ว่า​ราช​สมบัติ​และ​ฤทธิ์​เดช​และ​รัศมี​ภาพ​สิทธิ์ขาด​อยู่​แก่​พระ​องค์​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์, อา​เมน.)</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ว่า​ถ้า​ท่าน​ยก​ความผิด​ของ​มนุษย์, พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ผู้​สถิต​ใน​สวรรค์​จะ​ทรง​โปรด​ยก​ความผิด​ของ​ท่าน​ด้วย.</verse>
				<verse number="15">แต่​ถ้า​ท่าน​ไม่​ยก​ความผิด​ของ​มนุษย์, พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ก็​จะ​ไม่​ทรง​โปรด​ยก​ความผิด​ของ​ท่าน​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="16">“เมื่อ​ท่าน​ถือ​ศีล​อด​อาหาร, อย่า​ทำ​หน้า​เศร้า​หมอง​เหมือน​คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด ด้วย​เขา​ทำ​หน้า​ให้​มอมแมม​เพื่อ​จะ​ให้​ปรากฏ​แก่​มนุษย์​ว่า​เขา​ถือ​ศีล​อด​อาหาร. เรา​บอก​ท่าน​ตาม​จริง​ว่า​เขา​ได้​บำเหน็จ​ของ​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="17">ส่วน​ท่าน​เมื่อ​ถือ​ศีล​อด​อาหาร, จง​เอา​น้ำมัน​ทา​ศีรษะ​และ​ล้าง​หน้า,</verse>
				<verse number="18">เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่​ปรากฏ​แก่​มนุษย์​ว่า​ถือ​ศีล​อด​อาหาร, แต่​ให้​ปรากฎ​แก่​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ผู้​อยู่​ใน​ที่​ลับ​ลี้, และ​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ผู้​เห็น​ใน​ที่​ลับ​ลี้​ก็​จะ​ทรง​ประทาน​บำเหน็จ​ให้​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="19">“อย่า​ส่ำ​สม​ทรัพย์​สมบัติ​ไว้​สำหรับ​ตัว​ใน​โลก, ที่​ตัว​หนอน​และ​สนิม​อาจ​ทำลาย​เสีย​ได้, และ​ที่​ขะโมย​อาจ​ขุด​ช่อง​ล้วง​ลัก​เอา​ไป​ได้.</verse>
				<verse number="20">แต่​จง​ส่ำ​สม​ทรัพย์​สมบัติ​ไว้​ใน​สวรรค์, ที่​หนอน​หรือ​สนิม​ทำลาย​เสีย​ไม่ได้, และ​ที่​ไม่​มี​ขะโมย​ขุด​ช่อง​ล้วง​ลัก​เอา​ไป​ได้.</verse>
				<verse number="21">เพราะว่า​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ท่าน​อยู่​ที่​ไหน, ใจ​ของ​ท่าน​ก็​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย.</verse>
				<verse number="22">ตา​เป็น​ดวง​สว่าง​ของ​ร่างกาย​เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​ตา​ของ​ท่าน​ปกติ, ทั้ง​ตัว​ก็​พลอย​สว่าง​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="23">แต่​ถ้า​ตา​ของ​ท่าน​ผิดปกติ, ทั้ง​ตัว​ของ​ท่าน​ก็​พลอย​มืด​ไป​ด้วย. เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​ความ​สว่าง​ซึ่ง​อยู่​ใน​ตัว​ของ​ท่าน​มืด​ไป, ความ​มืด​นั้น​จะ​หนา​ทึบ​สัก​เพียงใด</verse>
				<verse number="24">ไม่​มี​คน​ใด​ปรนนิบัติ​นาย​สอง​นาย​ได้​เพราะว่า​จะ​ชัง​นาย​ข้าง​หนึ่ง​และ​จะ​รัก​นาย​อีก​ข้าง​หนึ่ง, หรือ​จะ​นับ​ถือ​นาย​ฝ่าย​หนึ่ง​และ​จะ​ดู​หมิ่น​นาย​อีก​ฝ่าย​หนึ่ง. ท่าน​จะ​ปฏิบัติ​พระ​เจ้า​และ​จะ​ปฎิบัติ​เงิน​ทอง​ด้วย​ก็​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="25">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, อย่า​กะ​วน​กะ​วาย​ถึง​การ​เลี้ยง​ชีพ​ของ​ตน​ว่า, จะ​เอา​อะไร​กิน​หรือ​จะ​เอา​อะไร​ดื่ม​และ​อย่า​กะ​วน​กะ​วาย​ถึง​ร่างกาย​ของ​ตน​ว่า, จะ​เอา​อะไร​นุ่ง​ห่ม. ชีวิต​สำคัญ​ยิ่ง​กว่า​อาหาร​มิใช่​หรือ, และ​ร่างกาย​สำคัญ​ยิ่ง​กว่า​เครื่องนุ่งห่ม​มิใช่​หรือ?</verse>
				<verse number="26">จง​ดู​ฝูง​นก​ใน​อากาศ​มัน​มิได้​หว่าน​มิได้​เกี่ยว​มิได้​ส่ำ​สม​ไว้​ใน​ยุ้ง​ฉาง, แต่​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ผู้​อยู่​ใน​สวรรค์​ทรง​เลี้ยง​นก​ไว้. ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิ​ประเสริฐ​ยิ่ง​กว่า​ฝูง​นก​อีก​หรือ?</verse>
				<verse number="27">มี​ใคร​ใน​พวก​ท่าน​โดย​ความ​กะ​วน​กะ​วาย​อาจ​ต่อ​ชีวิต​ให้​ยาว​ออกไป​อีก​สัก​ศอก​หนึ่ง​ได้​หรือ?</verse>
				<verse number="28">ท่าน​กะ​วน​กะ​วาย​ถึง​เครื่องนุ่งห่ม​ทำไม? จง​ดู​ดอกไม้​ที่​ทุ่ง​นา​มัน​งอก​ขึ้น​อย่างไร? มัน​ไม่​ทำงาน​มัน​ไม่​ปั่น​ด้าย​เหนื่อย.</verse>
				<verse number="29">แต่​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า​กษัตริย์​ซะโล​โม​เมื่อ​บริบูรณ์​ด้วย​สง่า​ราศี, ก็​มิได้​ทรงเครื่อง​งาม​เท่า​ดอกไม้​นี้​ดอก​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="30">แม้ว่า​พระ​เจ้า​ทรง​ตกแต่ง​หญ้า​ที่​ทุ่ง​นา​อย่าง​นั้น, ซึ่ง​เป็น​อยู่​วันนี้​และ​รุ่ง​ขึ้น​ต้อง​ทิ้ง​ใน​เตา​ไฟ, โอ​ผู้​ที่​มี​ความ​เชื่อ​น้อย, พระ​องค์​จะ​ไม่​ทรง​ตกแต่ง​ท่าน​มาก​ยิ่งกว่านั้น​หรือ?</verse>
				<verse number="31">เหตุ​ฉะนั้น​อย่า​กะ​วน​กะ​วาย​ว่า, จะ​เอา​อะไร​กิน​หรือ​จะ​เอา​อะไร​ดื่ม​หรือ​จะ​เอา​อะไร​นุ่ง​ห่ม.</verse>
				<verse number="32">เพราะว่า​พวก​ต่างประเทศ​แสวงหา​สิ่งของ​ทั้ง​ปวง​นี้, แต่​ว่า​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ผู้​สถิต​ใน​สวรรค์​ทรง​ทราบ​แล้ว​ว่า​ท่าน​ต้องการ​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​เหล่านี้.</verse>
				<verse number="33">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​แสวงหา​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​และ​ความชอบ​ธรรม​ของ​พระ​องค์​ก่อน, แล้ว​พระ​องค์​จะ​ทรง​เพิ่มเติม​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​เหล่านี้​ให้.</verse>
				<verse number="34">เหตุ​ฉะนั้น​อย่า​กะ​วน​กะ​วาย​ถึง​พรุ่งนี้. เพราะว่า​พรุ่งนี้​คง​มี​การ​กะ​วน​กะ​วาย​สำหรับ​พรุ่งนี้​เอง. ความ​ทุกข์​ของ​วัน​ใด​ก็​พอ​สำหรับ​วัน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">“อย่า​กล่าวโทษ​เขา, เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​กล่าวโทษ​ท่าน.</verse>
				<verse number="2">เพราะว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​กล่าวโทษ​เขา​อย่างไร, เขา​จะ​กล่าวโทษ​ท่าน​อย่าง​นั้น, และ​ท่าน​จะ​ตวง​ให้​เขา​ด้วย​ทะนาน​อัน​ใด, เขา​จะ​ตวง​ให้​ท่าน​ด้วย​ทะนาน​อัน​นั้น.</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ไฉน​ท่าน​มอง​ดู​ผง​ที่​ใน​ตา​พี่​น้อง​ของ​ท่าน, แต่​ไม้​ทั้ง​ท่อน​ที่​อยู่​ใน​ตา​ของ​ท่าน​ท่าน​ก็​ไม่​รู้สึก?</verse>
				<verse number="4">หรือ​เหตุ​ไฉน​ท่าน​จะ​ว่า​แก่​พี่​น้อง​ว่า. ‘ให้​เรา​เขี่ย​ผง​ออก​จาก​ตา​ของ​ท่าน’, แต่​ที่​จริง​ไม้​ทั้ง​ท่อน​มี​อยู่​ที่​ใน​ตา​ของ​ท่าน​เอง?</verse>
				<verse number="5">เจ้า​คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด, จง​ชัก​ไม้​ทั้ง​ท่อน​ออก​จาก​ตา​ของ​เจ้า​ก่อน, แล้ว​เจ้า​จะ​เห็น​ได้​ถนัด, จึง​จะ​เขี่ย​ผง​ออก​จาก​ตา​พี่​น้อง​ของ​เจ้า​ได้</verse>
				<verse number="6">“อย่า​ให้​ของ​ประเสริฐ​แก่​สุนัข​อย่า​โยน​แก้ว​มุกดา​ให้​แก่​สุกร, เกลือ​กว่า​มัน​จะ​เหยียบ​ย่ำ​เสีย​แล้ว​จะ​หัน​กลับ​มา​กัด​ตัว​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="7">“จง​ขอ​แล้ว​จะ​ไค้, จง​หา​แล้ว​จะ​พบ, จง​เคาะ​แล้ว​จะ​เปิด​ให้แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="8">เพราะว่า​ทุก​คน​ที่​ขอ​ก็​จะ​ได้, ทุก​คน​ที่​แสวง​หา​ก็​จะ​พบ, ทุก​คน​ที่​เคาะ​ก็​จะ​เปิด​ให้​เขา.</verse>
				<verse number="9">ใน​พวก​ท่าน​มี​คน​ใด​ถ้า​บุตร​ขอ​ขนม​ปัง​จะ​เอา​ก้อน​หิน​ให้​บุตร​หรือ?</verse>
				<verse number="10">ถ้า​บุตร​ขอ​ปลา​จะ​เอา​งู​ให้​หรือ?</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​ท่าน​เอง​ผู้​เป็น​คน​บาป​ยัง​รู้จัก​ให้​ของ​ดี​แก่​บุตร​ของ​ตน, ยิ่ง​กว่า​นั้น​สัก​เท่าใด​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ผู้​อยู่​ใน​สวรรค์​จะ​ประทาน​ของ​ดี​แก่​ผู้​ที่​ขอ​ต่อ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนั้น​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​ท่าน​ปรารถนา​ให้​มนุษย์​ทำ​แก่​ท่าน, จง​กระทำ​อย่าง​นั้น​แก่​เขา​เหมือน​กัน, เพราะว่า​พระ​บัญญัติ​และ​คำ​ของ​ศาสดา​พยากรณ์​สอน​ดัง​นั้น</verse>
				<verse number="13">“จง​เข้า​ไป​ทาง​ประตู​คับ​แคบ. เพราะว่า​ประตู​ใหญ่​และ​ทาง​กว้าง​นำ​ไป​ถึง​ความ​พินาศ. และ​คน​ที่​เข้า​ไป​ทาง​นั้น​มี​มาก.</verse>
				<verse number="14">เพราะว่า​ประตู​คับ​และ​ทาง​แคบ​ซึ่ง​นำ​ไป​ถึง​ชีวิต​นั้น​ก็​มี​ผู้​พบ​ปะ​น้อย</verse>
				<verse number="15">“ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ผู้​พยากรณ์​เท็จ​ที่มา​หา​ท่าน​นุ่ง​ห่ม​ดุจ​แกะ, แต่​ภายใน​เขา​ร้าย​กาจ​ดุจ​สุนัข​ป่า.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​จะ​รู้จัก​เขา​เพราะ​ผล​ของ​เขา. เขา​เคย​เก็บ​ผล​องุ่น​จาก​ต้น​ระกำ​หรือ? เขา​เคย​เก็บ​ผล​มะเดื่อ​เทศ​จาก​ต้นไม้​มี​หนาม​หรือ?</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​แหละ​ต้นไม้​ดี​ทุก​ต้น​ก็​ย่อม​เกิด​ผล​ดี, แต่​ต้นไม้​ชั่ว​ก็​ย่อม​เกิด​ผล​ชั่ว.</verse>
				<verse number="18">ต้นไม้​ดี​จะ​เกิดผล​ชั่ว​ก็​ไม่ได้, หรือ​ต้นไม้​ชั่ว​จะ​เกิด​ผลดี​ก็​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="19">ต้นไม้​ทุก​ต้น​ซึ่ง​ไม่​เกิด​ผลดี​ย่อม​ต้อง​ฟัน​ทิ้ง​เสีย​ใน​ไฟ.</verse>
				<verse number="20">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​จะ​รู้จัก​เขา​ได้​เพราะ​ผล​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="21">มิใช่​ทุก​คน​ที่​เรียก​เรา​ว่า ‘พระ​องค์​เจ้า​ข้า, พระ​องค์​เจ้า​ข้า ‘จะ​ได้​เข้า​ใน​เมือง​สวรรค์, แต่​ผู้​ที่​ปฏิบัติ​ตาม​พระทัย​พระ​บิดา​ของ​เรา​ผู้​อยู่​ใน​สวรรค์​นั้น​จึง​จะ​เข้า​ได้.</verse>
				<verse number="22">ใน​วัน​นั้น​จะ​มี​คน​เป็น​อัน​มาก​ร้อง​แก่​เรา​ว่า. ‘พระ​องค์​เจ้า​ข้า, พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​ได้​สั่ง​สอน​ใน​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์, และ​ได้​ขับ​ผี​ออก​ด้วย​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์, และ​ได้​กระทำ​การ​อัศจรรย์​มาก​ด้วย​ออก​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์​มิใช่​หรือ?’</verse>
				<verse number="23">ขณะนั้น​เรา​จะ​กล่าว​แก่​เขา​ว่า. ‘เรา​ไม่​รู้จัก​เจ้า​เลย. เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้​ประพฤติ​ล่วง​พระ​บัญญัติ จง​ถอย​ไป​จาก​เรา.’</verse>
				<verse number="24">“เหตุ​ฉะนั้น​ทุก​คน​ที่​เคย​ฟัง​คำ​เหล่านี้​ของ​เรา​และ​ประพฤติ​ตาม, เรา​จะ​เปรียบ​เขา​เช่น​กับ​คน​มี​ปัญญา​คน​หนึ่ง​ที่​สร้าง​เรือน​ของ​ตน​ไว้​บน​ศิลา</verse>
				<verse number="25">ฝน​ก็​ตก​และนั้า​ก็​ไหล​เชี่ยว, ลม​ก็​พัด​ปะทะ​เรือน​นั้น, แต่​เรือน​มิได้​พัง​ลง​เพราะว่า​ราก​ตั้งอยู่​บน​ศิลา.</verse>
				<verse number="26">ทุก​คน​ที่​ได้​ยิน​คำ​เหล่านี้​ของ​เรา​และ​ไม่​ประพฤติ​ตาม. เรา​จะ​เปรียบ​เขา​เช่น​กับ​คน​โง่​คน​หนึ่ง​ที่​สร้าง​เรือน​ของ​ตน​ไว้​บน​ทราย</verse>
				<verse number="27">ฝน​ก็​ตก​และ​น้ำ​ก็​ไหล​เชี่ยว, ลม​ก็​พัด​ปะทะ​เรือน​นั้น. เรือน​นั้น​ก็​พัง​ลง​ความ​พินาศ​ของ​เรือน​นั้น​ก็​ใหญ่​ยิ่ง.”</verse>
				<verse number="28">ครั้น​พระ​เยซู​ตรัส​คำ​เหล่านี้​เสร็จ​แล้ว, ประชาชน​ทั้ง​ปวง​ก็​อัศจรรย์​ใจ​ด้วย​คำสั่ง​สอน​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="29">เพราะว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​สั่ง​สอน​เขา​ดุจ​ผู้​มี​อาชญา, หา​เหมือน​พวก​อาลักษณ์​ของ​เขา​ไม่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​ลง​มา​จาก​ภูเขา​แล้ว, ประชาชน​เป็น​อัน​มาก​ได้​ติดตาม​พระ​องค์​ไป.</verse>
				<verse number="2">มี​คน​โรค​เรื้อน​มา​กราบ​ไหว้​พระ​องค์​แล้ว​ทูล​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ถ้า​พระ​องค์​พอ​พระทัย​จะ​ทรง​โปรด​แก่​ข้าพ​เจ้า, พระ​องค์​ก็​อาจจะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​หาย​โรค​และ​สะอาด​ได้.”</verse>
				<verse number="3">พระ​เยซู​ทรง​เหยียด​พระ​หัตถ์​ถูกต้อง​เขา​แล้ว​ตรัส​ว่า, “เรา​พอใจ​แล้ว, จง​หาย​โรค​และ​สะอาด​เถิด. “ใน​ทันใด​นั้น​โรค​เรื้อน​ของ​เขา​ก็​หาย​และ​เขา​ก็​สะอาด.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​สั่ง​เขา​ว่า, “จง​ระวัง​อย่า​บอก​ผู้ใด, แต่​จง​ไป​แสดง​ตัว​แก่​ปุโรหิต, และ​นำเอา​เครื่อง​บูชา​ไป​ตาม​ซึ่ง​โม​เซ​ได้​สั่ง​ไว้, เพื่อ​ให้​ท่าน​เห็น​เป็น​พะยาน.”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พระ​เยซู​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​กัปเร​นา​อูม, มี​นาย​ร้อย​คน​หนึ่ง​มา​อ้อน​วอน​พระ​องค์</verse>
				<verse number="6">ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, บ่าว​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ง่อย​อยู่​ที่​บ้าน, ทน​ทุกข์​เวทนา​มาก.”</verse>
				<verse number="7">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “เรา​จะ​ไป​รักษา​เขา​ให้​หาย.”</verse>
				<verse number="8">นาย​ร้อย​ผู้​นั้น​ทูล​ตอบ​พระ​องค์​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​ไม่​สมควร​ที่​พระ​องค์​จะ​เสด็จ​เข้า​ใต้​ชายคา​ของ​ข้าพ​เจ้า​แต่​ขอ​พระ​องค์​ตรัส​เพียง​คำ​เดียว, บ่าว​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​หาย​โรค.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ว่า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​อยู่​ใต้​บัง​คบ​เขา, แต่​ยัง​มี​ทหาร​อยู่​ใต้​บังคับ​ข้าพ​เจ้า​ข้าพ​เจ้า​จะ​บอก​แก่​คน​นี้​ว่า. ‘ไป.’ เขา​ก็​ไป​บอก​แก่​คน​นั้น​ว่า. ‘มา.’ เขา​ก็​มา​บอก​บ่าว​ของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า. ‘จง​ทำ​สิ่ง​นี้.’ เขา​ก็​ทำ.</verse>
				<verse number="10">ครั้น​พระ​เยซู​ทรง​ได้​ยิน​ดังนั้น​ก็​ทรง​ประหลาด​พระทัย, ตรัส​แก่​บรรดา​คน​ที่​ตาม​พระ​องค์​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, เรา​หา​ได้​พบ​ความ​เชื่อ​มาก​เช่นนี้​ใน​พวกยิศรา​เอล​ไม่.</verse>
				<verse number="11">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, คน​เป็น​อัน​มาก​จะ​มา​แต่​ทิศ​ตะวันออก​และ​ทิศ​ตะวันตก, จะ​มา​ร่วม​ที่​นั่ง​กับ​อับ​รา​ฮาม​และยิศ​ฮาค​และ​ยาโคบ​ใน​แผ่น​ดิน​สวรรค์</verse>
				<verse number="12">แต่​ลูก​แห่ง​แผ่น​ดิน​นั้น​จะต้อง​ถูก​ผลัก​ทิ้ง​เสีย​ใน​ที่​มืด​ภายนอก​ที่​นั่น​จะ​มี​แต่​เสียง​ร้องไห้​ขบ​เขี้ยว​เคี้ยว​ฟัน.”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​นาย​ร้อย​ว่า, “ไป​เถิด, ท่าน​ได้​เชื่อ​อย่างไร​ก็​ให้​เป็น​แก่​ท่าน​อย่าง​นั้น. “ใน​โมง​นั้น​บ่าว​ของ​เขา​ก็​หาย​เป็น​ปกติ</verse>
				<verse number="14">ครั้น​พระ​เยซู​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​เรือน​ของ​เป​โตร, ก็​ทรง​เห็น​แม่​ยาย​ของ​เป​โตร​นอน​เป็น​ไข้​อยู่.</verse>
				<verse number="15">พอ​พระ​องค์​ทรง​ถูก​ต้อง​มือ​เขา​ไข้​ก็​หาย, เขา​จึง​ลุก​ขึ้น​ปรนนิบัติ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="16">ครั้น​พลบ​ลง​เขา​พา​คน​เป็น​อัน​มาก​มา​หา​พระ​องค์ๆ ก็​ทรง​ขับ​ผี​ออก​ด้วย​คำ​ตรัส​และ​บรรดา​คน​เจ็บป่วย​พระ​องค์​ได้​ทรง​รักษา​ให้​หาย.</verse>
				<verse number="17">คำ​ของ​ยะ​ซา​ยา​ศาสดา​พยากรณ์​ก็​สำเร็จ​ซึ่ง​ว่า, บรรดา​ความ​ทุกข์​ภัย​ไข้​เจ็บ​ของ​เรา​ท่าน​ได้​ทรง​รับ​เอา​เอง</verse>
				<verse number="18">ครั้น​พระ​เยซู​ทรง​เห็น​ประชาชน​เป็น​อัน​มาก​มา​ล้อม​พระ​องค์​ไว้, พระ​องค์​จึง​ตรัส​สั่ง​ให้​เตรียม​ข้าม​ฟาก​ไป.</verse>
				<verse number="19">ขณะนั้น​มี​อาลักษณ์​คน​หนึ่ง​มา​หา​พระ​องค์​ทูล​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ท่าน​จะ​เสด็จ​ไป​ที่​ไหน​ข้าพ​เจ้า​จะ​ตาม​ท่าน​ไป​ด้วย.”</verse>
				<verse number="20">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ว่า, “สุนัข​จิ้งจอก​ยัง​มี​โพรง, และ​นก​ใน​อากาศ​ก็​ยัง​มี​รัง, แต่​บุตร​มนุษย์​ไม่​มี​ที่ๆ จะ​วาง​ศีรษะ.”</verse>
				<verse number="21">อีก​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​มา​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​ฝัง​ศพ​บิดา​ข้าพ​เจ้า​ก่อน.”</verse>
				<verse number="22">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​ตาม​เรา​มา, และ​ให้​คน​ตาย​ฝัง​คน​ตาย​เอง​เถิด.”</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​ลง​เรือ, พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​ก็​ตาม​พระ​องค์​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="24">เวลา​นั้น​ก็​เกิด​พายุ​ใหญ่​ที่​ทะเล​จน​คลื่น​ซัด​ท่วม​เรือ, แต่​พระ​องค์​บรรทม​หลับ​อยู่.</verse>
				<verse number="25">และ​พวก​ศิษย์​ได้มา​ปลุก​พระ​องค์​ทูล​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ขอ​พระ​องค์​ทรง​โปรด​ช่วย​เถิด, ข้าพ​เจ้า​กำลัง​จะ​พินาศ​อยู่​แล้ว.”</verse>
				<verse number="26">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “โอ​คน​มี​ความ​เชื่อ​น้อย, เจ้า​กลัว​ทำไม?” แล้ว​พระ​องค์​ทรง​ลุก​ขึ้น​ห้าม​ลม​และ​ทะเล, คลื่น​ก็​สงบ​เงียบ​ทันที.</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​คน​เหล่านั้น​ก็​อัศจรรย์​ใจ​พูด​กัน​ว่า, “ท่าน​นี้​เป็น​คน​อย่างไร​หนอ, จน​ชั้น​ลม​และ​ทะเล​ก็​ฟัง​ท่าน.”</verse>
				<verse number="28">ครั้น​พระ​องค์​ข้าม​ฟาก​ไป​ถึง​แดน​ฆะ​ดารา​แล้ว, มี​คน​สอง​คน​ที่​ผี​สิง​ประจำ​ตัว​อยู่​ออก​จาก​ป่า​ช้า​มา​พบ​พระ​องค์. เขา​ดุ​ร้าย​นัก​จน​ไม่​มี​ผู้ใด​อาจ​เดินทาง​นั้น​ได้.</verse>
				<verse number="29">เขา​ร้อง​ตะโกน​ว่า, “เยซู​บุตร​พระ​เจ้า, พวก​ข้าพ​เจ้า​มี​สาเหตุ​อะไร​กับ​ท่าน? ท่าน​จะ​มา​ทรมาน​พวก​ข้าพ​เจ้า​ก่อน​เวลา​หรือ?”</verse>
				<verse number="30">ไกล​จาก​ที่​เขา​อยู่​นั้น​มี​สุกร​ฝูง​ใหญ่​กำลัง​หา​กิน​อยู่.</verse>
				<verse number="31">ผี​เหล่านั้น​ได้​อ้อน​วอน​พระ​องค์​ว่า, “ถ้า​ท่าน​ขับ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ออก, ขอ​โปรด​ให้​เข้า​สิง​อยู่​ใน​ฝูง​สุกร​นั้น​เถิด.”</verse>
				<verse number="32">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​ผี​เหล่านั้น​ว่า, “ไป​เถอะ.” ผี​เหล่านั้น​ก็​ออก​ไป​เข้า​สิง​อยู่​ใน​ฝูง​สุกร​สุกร​ทั้ง​ฝูง​ก็​วิ่ง​กะ​โจน​จาก​ที่​สูง​ลง​ไป​ใน​ทะเล, จม​น้ำ​ตาย​หมด.</verse>
				<verse number="33">ฝ่าย​คน​ที่​เลี้ยง​สุกร​นั้น​ก็​หนี​เข้า​ไป​ใน​เมือง​เล่า​บรรดา​เหตุ​ซึ่ง​เป็นไป​นั้น, กับ​เหตุ​ที่​เกิดขึ้น​แก่​คน​ที่​มี​ผี​สิง​อยู่​นั้น</verse>
				<verse number="34">คน​ทั้ง​เมือง​ก็​ออก​มา​หา​พระ​องค์. เมื่อ​พบ​พระ​องค์​แล้ว​เขา​จึง​อ้อน​วอน​ขอ​ให้​พระ​องค์​ไป​เสีย​จาก​เขตต์​แดน​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ฝ่าย​พระ​เยซู​ก็​เสด็จ​ลง​เรือ​ข้าม​ฟาก​ไป​ยัง​เมือง​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="2">เขา​หาม​คน​ง่อย​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​นอน​อยู่​บน​ที่​นอน​มา​หา​พระ​องค์. เมื่อ​พระ​เยซู​ทรง​เห็น​ความ​เชื่อ​ของ​เขา, จึง​ตรัส​แก่​คน​ง่อย​ว่า “ลูก​เอ๋ย, จง​ชื่น​ใจ​เถิด, ความผิด​ของ​เจ้า​ทรง​โปรด​ยก​เสีย​แล้ว.”</verse>
				<verse number="3">พวก​อาลักษณ์​บาง​คน​คิด​ใน​ใจ​ว่า, “ผู้​นี้​พูด​หยาบ​ช้า.”</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​พระ​เยซู​ทรง​ทราบ​ความคิด​ของ​เขา​จึง​ตรัส​ว่า, “เหตุ​ไฉน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​คิด​ความ​ชั่ว​ใน​ใจ​เล่า?</verse>
				<verse number="5">ซึ่ง​จะ​ว่า. ‘ความผิด​ของ​เจ้า​ยก​เสีย​แล้ว.’ หรือ​จะ​ว่า. ‘จง​ลุก​ขึ้น​เดิน​ไป​เถิด.’ ข้าง​ไหน​จะ​ง่าย​กว่า​กัน?</verse>
				<verse number="6">ที่​กล่าว​ดังนี้​ก็​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​บุตร​มนุษย์​มี​อำนาจ​ใน​โลก​ที่​จะ​ยก​ความ​ผิด​ได้.” พระ​องค์​จึง​ตรัส​สั่ง​คน​ง่อย​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น​ยก​ที่​นอน, ไป​บ้าน​เถิด.”</verse>
				<verse number="7">เขา​จึง​ลุก​ขึ้น​ไป​บ้าน​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="8">แต่​เมื่อ​ประชาชน​เห็น​ดัง​นั้น​ก็​อัศจรรย์​ใจ, แล้ว​ได้​ยก​ยอ​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​ผู้​ได้​ทรง​ประทาน​ฤทธิ์​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ดังนั้น​แก่​มนุษย์</verse>
				<verse number="9">ครั้น​พระ​เยซู​เสด็จ​เลย​ตำบล​นั้น​ไป, ก็​เห็น​คน​หนึ่ง​ชื่อ​มัดธาย​นั่ง​อยู่​ที่​ด่าน​ภาษี, จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​ตาม​เรา​มา​เถิด.” เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​ตาม​พระ​องค์​ไป</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พระ​องค์​ประทับ​เสวย​พระ​กระยาหาร​อยู่​ใน​เรือน, มี​พวก​เก็บ​ภาษี​และ​เหล่า​คน​บาป​เป็น​อัน​มาก​เข้า​มา​นั่ง​รับประทาน​กับ​พระ​องค์​และ​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พวกฟา​ริ​ซาย​เห็น​แล้ว​ก็​กล่าว​แก่​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​ว่า, “เหตุ​ไฉน​อาจารย์​ของ​ท่าน​จึง​รับประทาน​อาหาร​ด้วย​กัน​กับ​คน​เก็บ​ภาษี​และ​พวก​คน​บาป​เล่า?”</verse>
				<verse number="12">แต่​เมื่อ​พระ​เยซู​ทรง​ยิน​ดังนั้น​แล้ว, จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “คน​ปกติ​ไม่​ต้องการ​หมอ, แต่​คน​เจ็บ​ต้องการ​หมอ</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ไป​เรียน​ข้อ​นี้​ให้​เข้าใจ​ซึ่ง​ว่า, เรา​ประสงค์​ความ​เมตตา, และ​เครื่อง​บูชา​เรา​ไม่​ประสงค์. ด้วย​ว่า​เรา​มิได้​มา​เพื่อ​จะ​เรียก​คน​ชอบ​ธรรม, แต่​มา​เรียก​คน​บาป.”</verse>
				<verse number="14">ขณะนั้น​พวก​ศิษย์​ของ​โยฮัน​มา​หา​พระ​เยซู​ทูล​ว่า, “เหตุ​ไฉน​พวก​ข้าพ​เจ้า​และ​พวกฟา​ริ​ซาย​ถือ​ศีล​อด​อาหาร​บ่อยๆ, แต่​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​ไม่​ถือ?”</verse>
				<verse number="15">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “สหาย​ของ​เจ้าบ่าว​จะ​เป็น​ทุกข์​โศกเศร้า​เมื่อ​เจ้าบ่าว​ยัง​อยู่​กับ​เขา​ได้​หรือ? แต่​ใน​เวลา​เมื่อ​เจ้าบ่าว​จะต้อง​ไป​จาก​เขา, เวลา​นั้น​เขา​จะ​อด​อาหาร.</verse>
				<verse number="16">ไม่​มี​ผู้ใด​เอา​ท่อน​ผ้า​ทอ​ใหม่​มา​ปะ​เสื้อ​เก่า​เพราะว่า​ที่​ปะ​ไว้​นั้น​จะ​ทำ​ให้​เสื้อ​เก่า​ขาด​ออก​มากกว่า​แต่​ก่อน.</verse>
				<verse number="17">ไม่​มี​ผู้ใด​เอา​นํ้า​องุ่น​ใหม่​มา​ใส่​ใน​ถุง​หนัง​เก่า​ถ้า​ทำ​อย่าง​นั้น​ถุง​หนัง​จะ​ขาด, น้ำ​องุ่น​จะ​รั่ว, ทั้ง​ถุง​ก็​จะ​เสีย​ไป​ด้วย. แต่​เขา​ย่อม​เอา​น้ำ​องุ่น​ใหม่​ใส่​ใน​ถุง​หนัง​ใหม่​แล้ว​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​คง​ดี​อยู่​ด้วย​กัน.”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พระ​องค์​กำลัง​ตรัส​คำ​เหล่านี้​แก่​เขา, ก็​มี​นาย​ธรรม​ศาลา​คน​หนึ่ง​มา​ไหว้​พระ​องค์​ทูล​ว่า, “ลูก​สาว​ของ​ข้าพ​เจ้า​พึ่ง​ตาย​เสีย​แต่​ขอ​พระ​องค์​เสด็จ​ไป​วาง​พระ​หัตถ์​บน​เขา, แล้ว​เขา​จะ​ฟื้น​ขึ้น​อีก.”</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​พระ​เยซู​จึง​ทรง​ลุก​ขึ้น​เสด็จ​ตาม​เขา​ไป​และ​พวก​สาวก​ของ​พระ​องค์​ก็​ตาม​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="20">ขณะนั้น​มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​เป็น​โรค​โลหิต​ตก​สิบ​สอง​ปี​มาแล้ว​แอบ​มา​ถูกต้อง​พู่​ห้อย​เสื้อ​ของ​พระ​องค์​ข้าง​หลัง</verse>
				<verse number="21">เพราะ​เขา​คิด​ใน​ใจ​ว่า, ถ้า​ได้​ถูก​ต้อง​เสื้อ​ของ​พระ​องค์​เท่านั้น​ก็​จะ​หาย​โรค.</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​พระ​เยซู​ทรง​เหลียว​หลัง​ทอดพระเนตร​เห็น​เข้า​จึง​ตรัส​ว่า, “ลูก​หญิง​เอ๋ย, จง​ชื่น​ใจ​เถิด​ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​ได้​กระทำ​ให้​หาย​ปกติ.” ตั้งแต่​โมง​นั้น​โรค​ของ​ผู้หญิง​นั้น​ก็​หาย.</verse>
				<verse number="23">ครั้น​พระ​เยซู​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​เรือน​นาย​ธรรม​ศาลา​นั้น, ทรง​ทอดพระเนตร​เห็น​พวก​เป่า​ปี่​และ​คน​เป็น​อัน​มาก​ชุลมุน​กัน​อยู่,</verse>
				<verse number="24">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​ถอย​ออกไป​เถิด, ด้วย​ว่า​หญิง​สาว​นี้​ไม่​ตาย, เป็น​แต่​นอน​หลับ​อยู่.” เขา​ก็​พา​กัน​หัวเราะ​เยาะ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="25">แต่​เมื่อ​ทรง​ขับ​ฝูง​คน​ออกไป​แล้ว, พระ​องค์​ได้​เสด็จ​เข้า​ไป​จับ​มือ​หญิง​สาว, และ​หญิง​สาว​นั้น​ก็​ลุก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="26">แล้ว​กิตติศัพท์​นั้น​ลือ​ไป​ตลอด​ทั่ว​ประเทศ​นั้น</verse>
				<verse number="27">ครั้น​พระ​เยซู​ได้​เสด็จ​ไป​จาก​ที่​นั่น, ก็​มี​คน​ตา​บอด​สอง​คน​ร้อง​ตาม​พระ​องค์​มา​ว่า, “บุตร​ดาวิด​เจ้า​ข้า, ขอ​ได้​เอ็นดู​ข้าพ​เจ้า​เถิด.”</verse>
				<verse number="28">และ​เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​เรือน​แห่ง​หนึ่ง, คน​ตา​บอด​ทั้ง​สอง​นั้น​ก็​เข้า​มา​หา​พระ​องค์, พระ​เยซู​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “เจ้า​เชื่อ​หรือ​ว่า​เรา​จะ​กระทำ​การ​นี้​ได้?” เขา​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​เชื่อ, พระ​องค์​เจ้า​ข้า.”</verse>
				<verse number="29">แล้ว​พระ​องค์​ถูกต้อง​ตา​เขา​ตรัส​ว่า, “ให้​เป็น​ตาม​ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​เถิด.”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​ตา​เขา​ก็​เห็น​ได้. พระ​เยซู​ได้​ทรง​กำชับ​เขา​แข็งแรง​ว่า, “จง​ระวัง, อย่า​บอก​ผู้ใด​ให้​รู้​เลย.”</verse>
				<verse number="31">แต่​เมื่อ​เขา​ไป​จาก​ที่​นั่น​แล้ว, ก็​ประกาศ​กิตติศัพท์​ของ​พระ​องค์​ตลอด​ทั่ว​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="32">ขณะ​เมื่อ​กำลัง​ออกไป, ก็​มี​ผู้​พา​คน​ใบ้​คน​หนึ่ง​ที่​มี​ผี​ประจำ, ตัว​อยู่​มา​หา​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ทรง​ขับ​ผี​ออก​แล้ว​คน​ใบ้​นั้น​ก็​พูด​ได้. ประชาชน​ก็​อัศจรรย์​ใจ​พูด​กัน​ว่า, “ไม่​เคย​เห็น​มี​เช่นนี้​ใน​ประ​เทศยิศรา​เอล​เลย.”</verse>
				<verse number="34">แต่​พวกฟา​ริ​ซา​ยก​ล่าว​ว่า, “คน​นี้​ขับ​ผี​ออก​ด้วย​ฤทธิ์​ของ​นาย​ผี.”</verse>
				<verse number="35">พระ​เยซู​จึง​เสด็จ​ดำเนิน​ไป​รอบ​บ้าน​รอบ​เมือง​ทรง​สั่ง​สอน​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​เขา, ประกาศ​กิตติ​คุณ​แห่ง​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า, และ​ได้​ทรง​รักษา​โรค​และ​ความ​ป่วย​ไข้​ของ​พล​เมือง​ให้​หาย.</verse>
				<verse number="36">แต่​เมื่อ​พระ​องค์​ทอดพระเนตร​เห็น​ประชาชน​ก็​ทรง​พระ​กรุณา​เขา, ด้วย​เขา​อิด​โรย​กระจัด​กระจาย​ไป​ดุจ​ฝูง​แกะ​ไม่​มี​ผู้​เลี้ยง.</verse>
				<verse number="37">แล้ว​พระ​องค์​ตรัส​แก่​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​ว่า, “การ​เกี่ยว​นั้น​เป็น​การ​ใหญ่​นักหนา, แต่​คน​ทำ​การ​ยัง​น้อย​อยู่.</verse>
				<verse number="38">เหตุ​ฉะนั้น​จง​อธิษฐาน​ขอ​ต่อ​เจ้าของ​ของ​การ​เกี่ยว​นั้น, ให้​ใช้​คน​ทำ​การ​หลาย​คน​ไป​ใน​การ​เกี่ยว​ข้อง​พระ​องค์.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ครั้น​พระ​องค์​ทรง​เรียก​สาวก​สิบ​สอง​คน​ของ​พระ​องค์​มาแล้ว, ก็​ทรง​โปรด​ให้​เขา​มี​อำนาจ​ขับ​ผี​ร้าย​ออก​ได้​และ​ให้​รักษา​โรค​และ​ความ​เจ็บป่วย​ทุก​อย่าง​ให้​หาย​ได้</verse>
				<verse number="2">อัคร​สาวก​สิบ​สอง​คน​นั้น​มี​ชื่อ​ดังนี้​คน​แรก​คือ​ซี​โมน​ที่​เรียกว่า​เป​โตร​กับ​อัน​ดะเร​อา​น้อง​ของ​เขา, ยา​โก​โบ​บุตร​เซเบ​ดาย​กับ​โยฮันน​อง​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="3">ฟี​ลิป​และ​บาร์โธ​โลมาย. โธ​มา​และ​มัดธาย​คน​เก็บ​ภาษี, ยา​โก​โบ​บุตร​อา​ละ​ฟาย, และ​เล็บ​บาย​ผู้​ที่​มี​ชื่อ​อีก​ว่า​ธาดาย,</verse>
				<verse number="4">ซี​โมน​ชาว​คะ​นา​อัน​และ​ยู​ดาอิศ​กา​ริ​โอด​ที่​ได้​มอบ​พระ​องค์​ไว้​นั้น</verse>
				<verse number="5">อัคร​สาวก​สิบ​สอง​คน​นี้​พระ​เยซู​ทรง​ใช้​ให้​ออก​ไป​และ​สั่ง​เขา​ว่า, “อย่า​ไป​ทาง​พวก​ต่างประเทศ​และ​อย่า​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​ชาว​ซะ​มา​เรีย,</verse>
				<verse number="6">แต่​ว่า​จง​ไป​หา​แกะ​ชาติยิศรา​เอล​ที่​หายไป​นั้น​ก็​ดีกว่า.</verse>
				<verse number="7">ใน​เวลา​ที่​ไป​นั้น​จง​ประกาศ​ว่า, ‘แผ่น​ดิน​สวรรค์​มา​ใกล้​แล้ว’.</verse>
				<verse number="8">จง​รักษา​คน​เจ็บ​ให้​หาย. คน​ตาย​แล้ว​ให้​เป็น​ขึ้น, คน​โรค​เรื้อน​ให้​หาย​สะอาด​บริสุทธิ์, และ​จง​ขับ​ผี​ให้​ออก​เสีย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้รับ​เปล่าๆ จง​ให้​เปล่าๆ.</verse>
				<verse number="9">อย่า​คิด​หา​ทองคำ, หรือ​เงิน, หรือ​ทองเหลือง​ไว้​ใน​ไถ้​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="10">หรือ​ย่าม​ใช้​ตาม​ทาง, หรือ​เสื้อ​สอง​ตัว. หรือ​รองเท้า. หรือ​ไม้​เท้า. เพราะว่า​ผู้​ทำ​การ​ควร​จะ​ได้​อาหาร​กิน.</verse>
				<verse number="11">ท่าน​จะ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ใด​หรือ​เมือง​ใด​จง​สืบ​หา​ดู​ว่า. ใคร​เป็น​คน​เหมาะ​ที่​จะ​อาศัย​อยู่​ด้วย​ได้. แล้ว​จง​ไป​อาศัย​กับ​ผู้​นั้น​กว่า​จะ​ไป​จาก​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="12">ขณะ​เมื่อ​ขึ้น​เรือน​จง​ให้​พร​แก่​เรือน​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ถ้า​เรือน​นั้น​สมควร​รับ​พร​ก็​ให้​ความสุข​สำราญ​ของ​ท่าน​อยู่​กับ​เรือน​นั้น. แต่​ถ้า​เรือน​นั้น​ไม่​สมควร​รับ​พร​ก็​ให้​ความสุข​สำราญ​นั้น​กลับคืน​มา​สู่​ท่าน​อีก.</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ผู้ใด​ไม่​ต้อนรับ​ท่าน​และ​ไม่​ฟัง​คำ​ของ​ท่าน. เมื่อ​จะ​ออก​จาก​เรือน​นั้น​เมือง​นั้น​จง​สะบัด​ผง​คลี​ที่​ติด​เท้า​ของ​ท่าน​ออก​เสีย.</verse>
				<verse number="15">เรา​บอก​ท่าน​ตาม​จริง​ว่า, ใน​วัน​พิพากษา​โทษ​ของ​เมือง​ซะ​โดม​และ​เมือง​อะ​โมรา​จะ​เบา​กว่า​โทษ​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="16">“นี่​แหละ, เรา​ใช้​พวก​ท่าน​ไป​ดุจ​แกะ​อยู่​ท่าม​กลาง​ฝูง​สุนัข​ป่า​เหตุ​ฉะนั้น​จง​เป็น​คน​ฉลาด​เหมือน​งู​และ​เป็น​คน​สุภาพ​เหมือน​นก​พิลาป.</verse>
				<verse number="17">แต่​จง​ระวัง​มนุษย์​เพราะ​เขา​จะ​อายัด​ท่าน​ไว้​ที่​ศาล, และ​จะ​เฆี่ยน​ท่าน​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="18">และ​จะ​ส่ง​ท่าน​ไป​ต่อ​หน้า​เจ้า​เมือง​และ​กษัตริย์​เพราะ​เรา. เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​เป็น​พะยาน​ต่อ​ผู้​เหล่านั้น​และ​ต่อ​พวก​ต่างประเทศ.</verse>
				<verse number="19">แต่​เมื่อ​เขา​จะ​อายัด​ท่าน​ไว้​นั้น. อย่า​คิด​กะ​วน​กะ​วาย​ใน​ใจ​ว่า​จะ​พูด​อย่างไร​หรือ​จะ​กล่าว​อะไร, เพราะว่า​คำ​ที่​ท่าน​จะ​พูด​นั้น​จะ​ทรง​ประทาน​แก่​ท่าน​ใน​เวลา​โมง​นั้น.</verse>
				<verse number="20">ด้วย​มิใช่​ท่าน​พูด​เอง. แต่​พระ​วิญญาณ​แห่ง​พระ​บิดา​เป็น​ผู้​ตรัส​แทน​ท่าน.</verse>
				<verse number="21">แม้ว่า​พี่​ก็​จะ​มอบ​น้อง. พ่อ​ก็​จะ​มอบ​ลูก, และ​ลูก​จะ​ทรยศ​ต่อ​พ่อ​แม่​ให้​ถึง​แก่​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="22">และ​คน​ทั้ง​ปวง​จะ​เกลียด​ชัง​ท่าน​เพราะ​นาม​ของ​เรา​แต่​ผู้ใด​ที่​จะ​ทน​เอา​จนถึง​ที่สุด​ปลาย, ผู้​นั้น​จะ​รอด.</verse>
				<verse number="23">แต่​เมื่อ​เขา​เคี่ยวเข็ญ​พวก​ท่าน​ใน​เมือง​นี้, จง​หนี​ไป​ยัง​เมือง​โน้น​เพราะ​เรา​บอก​ท่าน​ตาม​จริง​ว่า, จะ​ไม่​ทัน​ไป​ทั่ว​เมือง​ทั้ง​หลาย​แห่ง​ประเทศ​ยิศรา​เอล​กว่า​บุตร​มนุษย์​จะ​มา</verse>
				<verse number="24">“ศิษย์​ไม่​ใหญ่​กว่า​ครู, หรือ​ทาส​ไม่​ใหญ่​กว่า​นาย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="25">ซึ่ง​ศิษย์​จะ​เสมอ​ครู​และ​ทาส​จะ​เสมอ​นาย​ของ​ตน​ก็​พอ​อยู่​แล้ว. ถ้า​เขา​ได้​เรียก​เจ้า​บ้าน​ว่า​เบ​ละ​ซะบูล. ลูกบ้าน​ของ​เขา​จะ​ถูก​เรียก​มาก​ยิ่งกว่านั้น​เท่าใด</verse>
				<verse number="26">เหตุ​ฉะนั้น​อย่า​กลัว​เขา​เลย เพราะ​ว่า​ไม่​มี​สิ่ง​ใด​บด​บัง​ไว้​ที่​จะ​ไม่​ต้อง​เปิด​ออก. หรือ​การ​ลับ​ที่​จะ​ไม่​ปรากฏ​แจ้ง.</verse>
				<verse number="27">ซึ่ง​เรา​กล่าว​แก่​พวก​ท่าน​ใน​ที่​มืด, ท่าน​จง​กล่าว​ใน​ที่​สว่าง และ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​ยิน​กะ​ซิบ​ที่​หู​จง​ประกาศ​บน​ดาดฟ้า​หลังคา​ตึก.</verse>
				<verse number="28">อย่า​กลัว​ผู้​ที่​ฆ่า​ได้​แต่​กาย, แต่​ไม่​มี​อำนาจ​ที่​จะ​ฆ่า​จิตต์​วิญญาณ​แต่​จง​กลัว​ท่าน​ผู้​มี​ฤทธิ์​ที่​จะ​ให้​ทั้ง​จิตต์​ทั้ง​กาย​พินาศ​ใน​นรก​ได้.</verse>
				<verse number="29">นก​กระจาบ​สอง​ตัว​เขา​ขาย​สาม​สตางค์​มิใช่​หรือ​และ​นก​นั้น​แม้​สัก​ตัว​เดียว​จะ​ตก​ลง​ถึง​ดิน​นอกจาก​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​พอ​พระทัย​ก็​มิได้.</verse>
				<verse number="30">ถึง​ผม​ของ​ท่าน​ก็​ทรง​นับ​ไว้​แล้ว​ทุก​เส้น.</verse>
				<verse number="31">เหตุ​ฉะนั้น​อย่า​กลัว​เลย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​ประเสริฐ​กว่า​นก​กระจาบ​หลาย​ตัว.</verse>
				<verse number="32">เหตุ​ดังนั้น​ทุก​คน​ที่​จะ​รับ​เรา​ต่อ​หน้า​มนุษย์, เรา​จะ​รับ​ผู้​นั้น​ฉะเพาะ​พระ​พักตร​พระ​บิดา​ของ​เรา​ผู้​อยู่​ใน​สวรรค์.</verse>
				<verse number="33">แต่​ผู้ใด​จะ​ปฏิเสธ​เรา​ต่อ​หน้า​มนุษย์, เรา​จะ​ปฏิเสธ​ผู้​นั้น​ฉะเพาะ​พระ​พักตร​พระ​บิดา​ของ​เรา​ผู้​อยู่​ใน​สวรรค์​ด้วย</verse>
				<verse number="34">อย่า​คิด​ว่า​เรา​มา​เพื่อ​จะ​ให้​เกิด​ความ​สงบ​สุข​ที่​แผ่น​ดิน​โลก​เรา​มิ​ได้​มา​เพื่อ​จะ​ให้​เกิด​ความ​สงบ​สุข, แต่​เพื่อ​จะ​ใช้​ดาพ.</verse>
				<verse number="35">เพราะว่า​เรา​มา​เพื่อ​จะ​ให้​ลูก​ชาย​หมาง​ใจ​กับ​บิดา​ของ​ตน, และ​ลูก​สาว​หมาง​ใจ​กัมมาร​ดา, และ​ลูกสะใภ้​หมาง​ใจ​กับ​แม่​ผัว</verse>
				<verse number="36">และ​ผู้​ที่​อยู่​ร่วม​เรือน​เดียวกัน​ก็​จะ​เป็น​ศัตรู​ต่อ​กัน.</verse>
				<verse number="37">ผู้ใด​ที่​รัก​บิดา​มารดา​หรือ​รัก​บุตรชาย​หญิง​ยิ่ง​กว่า​รัก​เรา, ผู้​นั้น​ก็​ไม่​สม​กับ​เรา.</verse>
				<verse number="38">หรือ​ผู้ใด​ที่​ไม่​รับ​เอา​กางเขน​ของ​ตน​ตาม​เรา​ไป, ผู้​นั้น​ก็​ไม่​สม​กับ​เรา.</verse>
				<verse number="39">ผู้​ที่​พยายาม​จะ​ให้​ชีวิต​ของ​ตน​รอด​จะ​กลับ​เสีย​ชีวิต, แต่​ผู้​ที่​สู้​เสียชีวิต​ของ​ตน​เพราะ​เห็น​แก่​เรา​ก็​จะ​ได้​ชีวิต​รอด</verse>
				<verse number="40">“ผู้​ที่​รับ​ท่าน​ก็​รับ​เรา, ผู้​ที่​รับ​เรา​ก็​รับ​พระ​องค์​ที่​ทรง​ใช้​เรา​มา.</verse>
				<verse number="41">ผู้​ที่​รับ​ศาสดา​พยากรณ์​เพราะ​เป็น​ศาสดา​พยากรณ์​ก็​จะ​ได้​บำเหน็จ​อย่าง​ศาสดา​พยากรณ์, และ​ผู้​ที่​รับ​ผู้​ชอบ​ธรรม​เพราะ​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม​ก็​จะ​ได้​บำเหน็จ​อย่าง​ผู้​ชอบ​ธรรม.</verse>
				<verse number="42">ผู้​ที่​ให้​นํ้า​เย็น​สัก​จอก​หนึ่ง​แก่​คน​เล็ก​น้อย​เหล่า​นี้​คน​ใด​คน​หนึ่ง​กิน​เพราะ​เป็น​ศิษย์, เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, คน​นั้น​จะ​ขาด​บำเหน็จ​ก็​หา​มิได้.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เมื่อ​พระ​เยซู​ตรัส​สั่ง​สาวก​สิบ​สอง​คน​ของ​พระ​องค์​เสร็จ​แล้ว, พระ​องค์​ได้​เสด็จ​จาก​ที่​นั่น​ไป​สั่ง​สอน​และ​เทศนา​ใน​บ้าน​เมือง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​โยฮัน​เมื่อ​ติด​อยู่​ใน​เรือนจำ​ได้​ยิน​ถึง​กิจการ​แห่ง​พระ​คริสต์, ก็​ได้​ใช้​ศิษย์​ไป</verse>
				<verse number="3">ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “ท่าน​เป็น​ผู้​ที่​จะ​มา​นั้น​หรือ, หรือ​จะต้อง​คอย​ผู้อื่น?”</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “จง​ไป​แจ้ง​แก่​โยฮัน​ซึ่ง​ท่าน​ได้​ยิน​และ​เห็น</verse>
				<verse number="5">คือ​ว่า​คน​ตา​บอด​ก็​เห็น​ได้, คน​ง่อย​ก็​เดิน​ได้, คน​โรค​เรื้อน​ก็​หาย​สะอาด, คน​หู​หนวก​ก็​ยิน​ได้, คน​ตาย​แล้ว​ก็​เป็น​ขึ้นมา, และ​ข่าว​ประเสริฐ​ก็​ประกาศ​แก่​คน​อนาถา.</verse>
				<verse number="6">บุคคล​ผู้ใด​ไม่​สะดุด​กะ​ดาก​เพราะ​เรา​ก็​เป็น​สุข.”</verse>
				<verse number="7">ครั้น​ศิษย์​เหล่านั้น​ไป​แล้ว, พระ​เยซู​ตรัส​แก่​ชน​เหล่านั้น​ถึง​โยฮัน​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เข้า​ไป​ดู​อะไร​ใน​ป่า? ดู​ต้น​อ้อ​ไหว​โดย​ถูก​ลม​พัด​หรือ</verse>
				<verse number="8">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ไป​ดู​อะไร? ดู​คน​นุ่ง​ห่ม​ผ้า​อ่อน​นิ่ม​หรือ​นี่​แน่ะ, คน​นุ่ง​ห่ม​ผ้า​เนื้อ​นิ่ม​ก็​อยู่​ใน​ราช​วัง.</verse>
				<verse number="9">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ออกไป​ดู​อะไร? ดู​ศาสดา​พยากรณ์​หรือ​แท้จริง​เรา​บอก​ท่าน​ว่า, ประเสริฐ​ยิ่ง​กว่า​ศาสดา​พยากรณ์​อีก,</verse>
				<verse number="10">คือ​โย​ฮัน​นี้​แหละ​ที่​พระคัมภร์​กล่าวถึง​ว่า, นี่​แน่ะ เรา​ใช้​ทูต​ของ​เรา​ไป​ข้างหน้า​ท่าน, ทูต​นั้น​จะ​จัดเตรียม​หนทาง​ไว้​ข้าง​หน้า​ท่าน.</verse>
				<verse number="11">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ใน​บรรดา​คน​ซึ่ง​บังเกิด​มา​นั้น, ไม่​มี​ผู้ใด​ใหญ่​กว่า​โยฮัน​บัพ​ติศ​โต, แต่​ว่า​ผู้​ที่​เล็กน้อย​ใน​แผ่น​ดิน​สวรรค์​ก็​ใหญ่​กว่า​โยฮัน​อีก.</verse>
				<verse number="12">และ​ตั้งแต่​โย​ฮัน​บัพ​ติศ​โต​มา​ถึง​ทุก​วันนี้, แผ่น​ดิน​สวรรค์​ก็​เป็น​สิ่ง​ที่​ต้อง​ชิง​เอา, และ​ผู้​ที่​มี​ใจ​ร้อน​รน​ก็​เป็น​ผู้​ที่​ชิง​เอา​ได้.</verse>
				<verse number="13">เพราะว่า​บรรดา​คำ​พยากรณ์​และ​พระ​บัญญัติ​ทั้ง​หลาย​ได้​กล่าว​สอน​มา​จนถึง​โย​ฮัน​นี้.</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​พอใจ​รับ, ก็​โย​ฮัน​นี้​แหละ​เป็น​เอ​ลี​ยา​ซึ่ง​จะ​มา​นั้น.</verse>
				<verse number="15">ใคร​มี​หู​จง​ฟัง​เถิด</verse>
				<verse number="16">“คน​สมัย​นี้​เรา​จะ​เปรียบ​เหมือนกับ​อะไร? เปรียบ​เหมือน​เด็ก​นั่ง​ที่​กลาง​ตลาด​ร้อง​แก่​เพื่อน​ว่า,</verse>
				<verse number="17">‘เรา​ได้​เป่า​ปี่​ให้​เจ้า, และ​เจ้า​มิได้​เต้นรำ​เรา​ได้​พิลาป​ร่ำ​ไร, และ​เจ้า​มิได้​ตี​อก​ร้องไห้.’</verse>
				<verse number="18">ด้วย​ว่า​โยฮัน​มา​ก็​ไม่ได้​กิน​หรือ​ดื่ม, และ​เขา​ว่า. ‘มี​ผี​สิง​อยู่.’</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​บุตร​มนุษย์​มา​ทั้ง​กิน​และ​ดื่ม, เขา​ก็​ว่า. ‘นี่​เป็น​คน​กิน​เติบ​และ​ดื่ม​น้ำ​องุ่น​มาก, เป็น​มิตร​สหาย​กับ​คน​เก็บ​ภาษี​และ​คน​บาป’ แต่​สติปัญญา​ก็​ได้​พ้น​ซึ่ง​กล่าวโทษ​เพราะ​กิจการ​แห่ง​สติปัญญา​นั้น.”</verse>
				<verse number="20">แต่​นั้น​มา​พระ​องค์​ก็​ทรง​ตั้ง​ต้น​ติ​เตียน​เมือง​ต่างๆ ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​กระทำ​การ​อิทธิฤทธิ์​มาก​กว่า​ที่​อื่น​นั้น, เพราะ​เขา​มิได้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่</verse>
				<verse number="21">“วิบัติ​แก่​เจ้า, เมือง​โค​รา​ซิน วิบัติ​แก่​เจ้า, เมือง​เบธ​ซา​ยะ​ดา ด้วย​ว่า​ถ้า​การ​อิทธิฤทธิ์​ซึ่ง​ได้​กระทำ​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ได้​กระทำ​ใน​เมือง​ตุ​โร​และ​เมือง​ซี​โดน, เขา​คง​ได้​นุ่ง​ห่ม​ผ้า​หยาบ​นั่ง​ขี้เท่า​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​นาน​มา​แล้ว.</verse>
				<verse number="22">แต่​เรา​บอก​เจ้า​ว่า, ใน​วัน​พิพากษา​โทษ​เมือง​ตุ​โร​และ​เมือง​ซี​โดน​จะ​เบา​กว่า​โทษ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="23">และ​ฝ่าย​เจ้า​เมือง​กัปเร​นา​อูม, เจ้า​จะ​ถูก​ยก​ขึ้น​เทียม​ฟ้า​หรือ​มิได้​เจ้า​จะ​ต้อง​ลง​ไป​ถึง​เมือง​ผี​ต่าง​หาก. ด้วย​ว่า​การ​อิทธิฤทธิ์​ซึ่ง​ได้​กระทำ​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​นั้น, ถ้า​ได้​กระทำ​ใน​เมือง​ซะ​โดม, เมือง​นั้น​คง​ได้​ตั้งอยู่​จน​ทุก​วันนี้.</verse>
				<verse number="24">แต่​เรา​บอก​เจ้า​ว่า, ใน​วัน​พิพากษา​โทษ​เมือง​ซะ​โดม​จะ​เบา​กว่า​โทษ​ของ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="25">ขณะนั้น​พระ​เยซู​จึง​ทูล​ว่า, “โอ​พระ​บิดา, พระ​องค์​เป็น​เจ้าของ​ฟ้า​และ​แผ่น​ดิน​ข้าพ​เจ้า​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​องค์​เพราะว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​ซ่อน​สิ่ง​เหล่านี้​ไว้​จาก​ผู้​มี​ปัญญา​และ​ผู้​ฉลาด, แต่​ได้​สำแดง​ไห้​ลูก​อ่อน​รู้.</verse>
				<verse number="26">โอ​พระ​บิดา​เจ้า​ข้า, ที่​เป็น​ดังนั้น​ก็​เพราะ​พระ​องค์​ทรง​เห็นชอบ.</verse>
				<verse number="27">พระ​บิดา​ได้​ทรง​มอบ​สาร​พัตร​ให้​แก่​ข้าพ​เจ้า​และ​ไม่​มี​ผู้ใด​รู้จัก​พระ​บุตร​นอก​จาก​พระ​บิดา, หรือ​ไม่​มี​ผู้ใด​รู้จัก​พระ​บิดา​นอกจาก​พระ​บุตร, กับ​ผู้​ที่​พระ​บุตร​ประสงค์​จะ​สำแดง​ให้​รู้.</verse>
				<verse number="28">บรรดา​ผู้​ลำบาก​เหน็ด​เหนื่อย​จง​มา​หา​เรา, และ​เรา​จะ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​หาย​เหนื่อย​เป็น​สุข.</verse>
				<verse number="29">จง​เอา​แอก​ของ​เรา​แบก​ไว้, แล้ว​เรียน​จาก​เรา, เพราะว่า​ใจ​เรา​อ่อน​สุภาพ, และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ความสุข​สำราญ​ใน​ใจ​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="30">ด้วย​ว่า​แอก​ของ​เรา​ก็​พอเหมาะ, และ​ภาระ​ของ​เรา​ก็​เบา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ต่อ​นั้น​มา​พระ​เยซู​เสด็จ​ไป​ใน​นา​ข้าว​ใน​วัน​ซะ​บา​โต, และ​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​หิว​จึง​เด็ด​เอา​รวง​ข้าว​มา​กิน.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​พวกฟา​ริ​ซาย​เห็น​แล้ว​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ดู​เถอะ, ศิษย์​ของ​ท่าน​ทำ​การ​ซึ่ง​ไม่​ควร​จะ​ทำ​ใน​วัน​ซะ​บา​โต.”</verse>
				<verse number="3">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​ไม่ได้​อ่าน​หรือ​ว่า​ดาวิด​ได้​กระทำ​อย่างไร​เมื่อ​ท่าน​กับ​พรรค​พวก​กำลัง​หิว?</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ได้​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​ของ​พระ​เจ้า​กิน​ขนม​ซึ่ง​ตั้ง​ถวาย, ที่​ไม่​ควร​ท่าน​หรือ​พรรค​พวก​จะ​กิน, ควร​แต่​ปุโรหิต​พวก​เดียว.</verse>
				<verse number="5">หรือ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​ได้​อ่าน​ใน​พระ​บัญญัติ​ที่​ว่า​พวก​ปุโรหิต​ใน​โบสถ์​ย่อม​ผิด​วัน​ซะ​บา​โต​แต่​ไม่​มี​โทษ?</verse>
				<verse number="6">แต่​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, ที่นี่​มี​ผู้​หนึ่ง​เป็น​ใหญ่​กว่า​โบสถ์​อีก.</verse>
				<verse number="7">ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เข้า​ใจความ​ใน​ข้อ​นี้​ซึ่ง​ว่า, เรา​ประสงค์​ความ​เมตตา, แต่​มิได้​ประสงค์​เครื่อง​บูชา, ท่าน​ก็​คง​จะ​ไม่ได้​ปรับ​โทษ​คน​ที่​ไม่​มี​ความผิด.</verse>
				<verse number="8">เพราะว่า​บุตร​มนุษย์​เป็น​เจ้า​แห่ง​วัน​ซะ​บา​โต.”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระ​องค์​ได้​เสด็จ​ไป​จาก​ที่​นั่น​และ​เข้า​ไป​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="10">มี​คน​มือ​ลีบ​อยู่​ที่​นั่น​คน​หนึ่ง. แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “ควร​จะ​รักษา​โรค​ใน​วัน​ซะ​บา​โต​หรือไม่?” เพื่อ​เขา​จะ​หา​เหตุ​ฟ้อง​พระ​องค์​ได้.</verse>
				<verse number="11">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “มี​ผู้ใด​ใน​พวก​ท่าน, ถ้า​มี​แกะ​ตัว​เดียว​และ​แกะ​ตัว​นั้น​ตก​บ่อ​ใน​วัน​ซะ​บา​โต, เขา​จะ​ไม่​ฉุด​ลาก​แกะ​ตัว​นั้น​ขึ้น​หรือ</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​มนุษย์​คน​หนึ่ง​ก็​ประเสริฐ​ยิ่ง​กว่า​แกะ​มาก​เท่าใด​เหตุ​ฉะนั้น​จึง​สมควร​จะ​ทำ​การ​ดี​ใน​วัน​ซะ​บา​โต.”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พระ​องค์​ตรัส​แก่​คน​นั้น​ว่า, “จง​เหยียด​มือ​ออก.” เขา​ก็​เหยียด​มือ​ออก​และ​มือ​นั้น​ก็​หาย​ปกติ​เหมือน​มือ​อีก​ข้าง​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​พวก​ฟา​ริ​ซาย​ก็​ออก​ไป​ปรึกษา​กัน​ว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​จึง​จะ​กำจัด​พระ​องค์​ได้</verse>
				<verse number="15">แต่​พระ​เยซู​ทรง​ทราบ​จึง​ได้​เสด็จ​ออก​ไป​จาก​ที่​นั่น. และ​ชน​เป็น​อัน​มาก​ก็​ตาม​พระ​องค์​ไป. พระ​องค์​ก็​ทรง​รักษา​เขา​ให้​หาย​โรค​สิ้น​ทุก​คน</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระ​องค์​ทรง​กำชับ​ห้าม​เขา​มิ​ให้​บอก​ผู้ใด​ให้​รู้​ว่า​เป็น​พระ​องค์</verse>
				<verse number="17">เพื่อ​คำ​ของ​ยะ​ซา​ยา​ศาสดา​พยากรณ์​จะ​สำเร็จ​ซึ่ง​ว่า,</verse>
				<verse number="18">นี่​แน่ะ บุตร​ของ​เรา​ซึ่ง​ได้​เลือก​ไว้​เป็น​ที่​รัก​และ​ที่​ชอบ​ใจ​ของ​เรา​เรา​จะ​ตั้ง​วิญญาณ​ของ​เรา​สวม​ทับ​ท่าน, แล้ว​ท่าน​จะ​กล่าว​พิพากษา​ชน​ต่างประเทศ.</verse>
				<verse number="19">ท่าน​จะ​ไม่​ทะเลาะ​วิวาท​กัน, ไม่​กล่าว​ขึ้น​เสียง​ดัง, ไม่​มี​ใคร​จะ​ได้​ยิน​สำเนียง​ของ​ท่าน​ตาม​ถนน​หลวง</verse>
				<verse number="20">ไม้​อ้อ​ช้ำ​แล้ว​ท่าน​จะ​ไม่​หัก, ไส้​ตะเกียง​เป็น​ควัน​จวน​ดับ​แล้ว​ท่าน​จะ​ไม่​ดับ, กว่า​ท่าน​จะ​ได้​นำ​ความชอบ​ธรรม​ให้​มี​ชัย​ชะ​นะ</verse>
				<verse number="21">และ​นาม​ของ​ท่าน​จะ​เป็น​ที่​หวัง​ของ​ชน​ต่างประเทศ</verse>
				<verse number="22">ขณะนั้น​เขา​พา​คน​หนึ่ง​มี​ผี​สิง​อยู่​ทั้ง​ตา​บอด​และ​เป็น​ใบ้​มา​หา​พระ​องค์. พระ​องค์​ทรง​รักษา​ให้​หาย​คน​ใบ้​นั้น​จึง​พูด​ได้​เห็น​ได้.</verse>
				<verse number="23">และ​คน​ทั้ง​ปวง​ก็​อัศจรรย์​ใจ​ถาม​กัน​ว่า, “คน​นี้​เป็น​บุตร​ดาวิด​มิใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="24">แต่​พวก​ฟา​ริ​ซาย​เมื่อ​ได้​ยิน​ดังนั้น​ก็​พูด​กัน​ว่า, “ผู้​นี้​ขับ​ผี​ออก​ได้​ก็​เพราะ​ใช้​ฤทธิ์​เบ​ละ​ซะบูล​นาย​ผี​ทั้ง​หลาย​นั้น.”</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​พระ​เยซู​ทรง​ทราบ​ความคิด​ของ​เขา​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “แผ่น​ดิน​ใดๆ ซึ่ง​แตกแยก​กัน​แล้ว​ก็​คง​พินาศ​เมือง​ใดๆ เรือน​ใดๆ ซึ่ง​แตกแยก​กัน​แล้ว​จะ​ยั่งยืน​อยู่​ไม่ได้</verse>
				<verse number="26">และ​ถ้า​ซาตาน​ขับ​ซาตาน​ออก, มัน​ก็​แก่งแย่ง​กัน​ระหว่าง​มัน​เอง​แล้ว​แผ่น​ดิน​ของ​มัน​จะ​ยั่งยืน​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="27">และ​ถ้า​เรา​เคย​ขับ​ผี​ออก​โดย​เบ​ละ​ซะบูล, พวก​พ้อง​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เคย​ขับ​มัน​ออก​โดย​ฤทธิ์​ของ​ใคร​เล่า? เหตุ​ฉะนั้น​พวก​พ้อง​ของ​ท่าน​เอง​จะ​เป็น​ผู้​ตัดสิน​ได้.</verse>
				<verse number="28">แต่​ถ้า​เรา​ขับ​ผี​ออก​ด้วย​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​เจ้า, แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ก็​มา​ถึง​ท่าน​แล้ว.</verse>
				<verse number="29">หรือ​ใคร​จะ​เข้า​ใน​เรือน​ของ​คน​มี​กำลัง​มาก​และ​ปล้น​เอา​ทรัพย์​ของ​เขา​อย่างไร​ได้, เว้น​แต่​จะ​จับ​คน​มี​กำลัง​มาก​นั้น​มัด​ไว้​เสียก่อน​แล้ว​จึง​จะ​ปล้น​ทรัพย์​ใน​เรือน​นั้น​ได้.</verse>
				<verse number="30">ผู้ใด​ไม่​อยู่​ฝ่าย​เรา​ก็​ต่อ​สู้​เรา, และ​ผู้ใด​ไม่​ส่ำ​สม​ไว้​กับ​เรา ก็​เป็น​ผู้​กระทำ​ให้​กระจัด​กระจาย​ไป.</verse>
				<verse number="31">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, ความผิด​และ​คำ​หมิ่น​ประมาท​ทุก​อย่าง​จะ​ทรง​โปรด​ยก​ให้​มนุษย์​ได้. เว้น​แต่​คำ​หมิ่น​ประมาท​ต่อ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​จะ​ทรง​โปรด​ยก​ให้​มนุษย์​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="32">ผู้ใด​จะ​กล่าว​คำ​ขัดขวาง​บุตร​มนุษย์ จะ​โปรด​ยก​ให้​ผู้​นั้น​ได้ แต่​ถ้า​ผู้ใด​จะ​กล่าว​ขัดขวาง​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์, จะ​ทรง​โปรด​ยก​ให้​ผู้​นั้น​ไม่ได้​ทั้ง​โลก​นี้​โลก​หน้า.</verse>
				<verse number="33">ให้​เข้าใจ​เถอะ​ว่า​ต้น​และ​ผล​ต้อง​ดี​ด้วย​กัน​หรือ​ชั่ว​ด้วยกัน เพราะว่า​จะ​รู้จัก​ต้นไม้​ได้​ด้วย​ผล​ของ​มัน.</verse>
				<verse number="34">โอชา​ติ​งู​ร้าย, เจ้า​ที่​เป็น​คน​ชั่ว​แล้ว​จะ​พูด​ความ​ดี​อย่างไร​ได้? ด้วย​ว่า​ใจ​เต็ม​บริบูรณ์​ด้วย​อะไร​ปาก​ก็​พูด​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="35">คน​ดี​ก็​เอา​ของ​ดี​มา​จาก​คลัง​ดี​แห่ง​ใจ​ของ​เขา​คน​ชั่ว​ก็​เอา​ของ​ชั่ว​มา​จาก​คลัง​ชั่ว​แห่ง​ใจ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="36">ฝ่าย​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, คำ​ที่​ไม่​เป็น​สาร​ทุก​คำ​ซึ่ง​มนุษย์​พูด​นั้น, เขา​จะ​ต้อง​ให้​การ​ด้วย​คำ​เหล่านั้น​ใน​วัน​พิพากษา.</verse>
				<verse number="37">เหตุ​ว่า​ที่​ท่าน​จะ​พ้น​โทษ​ได้, หรือ​จะ​ต้อง​ถูก​ปรับ​โทษ​นั้น, ก็​เพราะ​วาจา​ของ​ท่าน.”</verse>
				<verse number="38">คราว​นั้น​มี​บาง​คน​ใน​พวก​อาลักษณ์​และ​พวกฟา​ริ​ซาย​มา​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​อยากจะ​เห็น​นิมิตต์​จาก​ท่าน.”</verse>
				<verse number="39">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “คน​ชาติ​ชั่ว​และ​คิด​คด​ทรยศ​แสวง​หา​แต่​นิมิตต์, และ​จะ​ไม่​โปรด​ให้​นิมิตต์​แก่​เขา, เว้น​ไว้​แต่​นิมิตต์​ของ​โย​นา​ศาสดา​พยากรณ์.</verse>
				<verse number="40">ด้วย​ว่า​โย​นา​ได้​อยู่​ใน​ท้อง​ปลาวาฬ​สาม​วัน​สาม​คืน​ฉัน​ใด, บุตร​มนุษย์​จะ​อยู่​ใน​ท้อง​แผ่น​ดิน​สาม​วัน​สาม​คืน​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="41">ชน​ชาวนี​นะเว​จะ​ยืน​ขึ้น​กล่าวโทษ​คน​สมัย​นี้​ใน​วัน​พิพากษา​ด้วย​ว่า​ชาว​นี​นะเว​ได้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​เพราะ​คำ​ประกาศ​ของย​นา​และ​นี่​แน่ะ มี​ผู้ใหญ่​กว่า​โย​นา​อยู่​ที่นี่.</verse>
				<verse number="42">นาง​กษัตริย์​ฝ่าย​ทิศ​ใต้​จะ​ยืน​ขึ้น​กล่าวโทษ​คน​สมัย​นี้​ใน​วัน​พิพากษา​ด้วย​ว่า​พระ​นาง​นั้น​ได้มา​แต่​ที่สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก​เพื่อ​จะ​ได้​ฟัง​สติปัญญา​ของ​ซะโล​โม​และ​นี่​แน่ะ มี​ผู้ใหญ่​กว่า​ซะโล​โม​อยู่​ที่นี่.</verse>
				<verse number="43">เมื่อ​ผี​ร้าย​ออกมา​จาก​ผู้ใด​แล้ว, มัน​ก็​เที่ยว​ไป​ทั่ว​บรรดา​ที่​กันดาร​แสวง​หา​ที่​หยุด​พัก​แต่​ไม่​พบ.</verse>
				<verse number="44">แล้ว​มัน​ว่า, ‘ข้า​จะ​กลับไป​ยัง​เรือน​ของ​ข้า​ที่​ได้​ออก​มา​นั้น.’ และ​เมื่อ​มาถึง​ก็​เห็น​เรือน​นั้น​ว่าง​กวาด​และ​ตกแต่ง​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="45">มัน​จึง​ไป​รับ​เอา​ผี​อื่น​อีก​เจ็ด​ผี​ร้าย​กว่า​มัน​เอง, แล้ว​ก็​เข้า​ไป​อาศัย​ที่​นั่น​และ​เวลา​ข้าง​ปลาย​ของ​คน​นั้น​ก็​ชั่ว​ร้าย​กว่า​เวลา​ข้าง​ต้น. ชน​ชาติ​ชั่ว​นี้​ก็​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น​แหละ.”</verse>
				<verse number="46">เมื่อ​พระ​องค์​ยัง​ตรัส​แก่​ประชาชน​อยู่, มารดา​และ​น้องชาย​ของ​พระ​องค์​ยืน​อยู่​ภายนอก​หา​โอกาส​จะ​สนทนา​กับ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="47">(แล้ว​มี​คน​หนึ่ง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, มารดา​และ​น้องชาย​ของ​พระ​องค์​ยืน​อยู่​ข้าง​นอก​หา​โอกาส​ที่​จะ​สนทนา​กับ​พระ​องค์.”)</verse>
				<verse number="48">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​ผู้​ที่​มา​ทูล​นั้น​ว่า, “ใคร​เป็น​มารดา​ของ​เรา? ใคร​เป็น​พี่​น้อง​ของ​เรา?”</verse>
				<verse number="49">แล้ว​พระ​องค์​ทรง​ชี้​พระ​หัตถ์​ไป​ตรง​พวก​สาวก​ของ​พระ​องค์​ตรัส​ว่า, “นี่​เป็น​มารดา​และ​พี่​น้อง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="50">ด้วย​ว่า​ผู้ใด​จะ​กระทำ​ตาม​พระทัย​พระ​บิดา​ของ​เรา​ผู้​อยู่​ใน​สวรรค์, ผู้​นั้น​แหละ​เป็น​พี่​น้องชาย​หญิง​และ​มารดา​ของ​เรา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ใน​วัน​นั้น​พระ​เยซู​ก็​เสด็จ​จาก​เรือน​ไป​ประทับ​ที่​ชาย​ทะเล.</verse>
				<verse number="2">และ​คน​เป็น​อัน​มาก​พา​กัน​มา​เฝ้า​พระ​องค์, จน​พระ​องค์​ต้อง​เสด็จ​ประทับ​ใน​เรือ, และ​บรรดา​คน​เหล่านั้น​ยืน​อยู่​บน​ตลิ่ง.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​เป็น​คำ​อุปมา​หลาย​ประการ​ว่า, “นี่​แน่ะ มี​ผู้​หว่าน​คน​หนึ่ง​ออกไป​หว่าน​พืช.</verse>
				<verse number="4">และ​เมื่อ​เขา​หว่าน, พืช​นั้น​ก็​ตก​อยู่​ริม​หนทาง​บ้าง, แล้ว​นก​ก็​มา​กิน​เสีย.</verse>
				<verse number="5">บ้าง​ก็​ตก​ที่​มี​หิน​มาก​ดิน​น้อย, จึง​งอก​ขึ้น​โดย​เร็ว, เพราะ​ไม่​มี​ดิน​ลึก,</verse>
				<verse number="6">แต่​เมื่อ​แดด​ออก​ร้อน​ก็​เหี่ยว​แห้ง​ไป, เพราะ​ราก​ไม่​มี.</verse>
				<verse number="7">บ้าง​ก็​ตก​กลาง​หนามๆ ก็​งอก​ขึ้น​ปก​คลุม​เสีย.</verse>
				<verse number="8">บ้าง​ก็​ตก​ที่ดิน​ดี, และ​เกิด​ผล​ร้อย​เท่า​บ้าง, หก​สิบ​เท่า​บ้าง, สามสิบ​เท่า​บ้าง.</verse>
				<verse number="9">ใคร​มี​หู​จง​ฟัง​เถิด.”</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​พวก​สาวก​จึง​มา​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “เหตุ​ไฉน​พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​เป็น​คำ​อุปมา?”</verse>
				<verse number="11">พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​แก่​เขา​ว่า, “ข้อ​ลับ​ลึก​แห่ง​แผ่น​ดิน​สวรรค์​ทรง​โปรด​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​ได้, แต่​คน​เหล่า​นั้น​ไม่​โปรด​ให้​รู้.</verse>
				<verse number="12">ด้วย​ว่า​ผู้ใด​มี​อยู่​แล้ว, จะ​เพิ่ม​เติม​ให้​ผู้​นั้น​มี​บริบูรณ์ แต่​ผู้ใด​ไม่​มี, แม้ว่า​ซึ่ง​เขา​มี​อยู่​นั้น​จะ​ต้อง​เอา​ไป​จาก​เขา.</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จึง​กล่าว​แก่​เขา​เป็น​คำ​อุปมา. เพราะว่า​ถึง​เขา​มอง​ก็​ไม่​เห็น, ถึง​ฟัง​ก็​ไม่​ได้​ยิน​และ​ไม่​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="14">คำ​พยากรณ์​ของ​ยะ​ซา​ยา​ก็​สำเร็จ​สม​กับ​คน​เหล่านั้น​ซึ่ง​กล่าว​ไว้​ว่า, พวก​เจ้า​จะ​ได้​ยิน​กับ​หู, แต่​จะ​ไม่​เข้าใจ, เมื่อ​แลดู​ด้วย​ตา​จะ​เห็น, แต่​จะ​ไม่​สังเกต.</verse>
				<verse number="15">เพราะว่า​ใจ​ของ​คน​เหล่า​นี้​ก็​แข็ง​กะด้าง, หู​ก็​ตึง, และ​ตา​เขา​ก็​หลบ​เสีย, กลัว​เกลือ​กว่า​จะ​ได้​เห็น​ด้วย​ตา, และ​จะ​ได้​ยิน​กับ​หู, และ​จะ​ได้​เข้าใจ, แล้ว​จะ​ได้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่, และ​เรา​จะ​ได้​รักษา​เขา​ให้​หาย.</verse>
				<verse number="16">แต่​ตา​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​เป็น​สุข​เพราะ​ได้​เห็น, และ​หู​ของ​ท่าน​ก็​เป็น​สุข​เพราะ​ได้​ยิน.</verse>
				<verse number="17">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ศาสดา​พยากรณ์​และ​ผู้​ชอบ​ธรรม​เป็น​อัน​มาก​ได้​ปรารถนา​จะ​เห็น​ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เห็น​อยู่​นี้, แต่​เขา​มิได้​เห็น​และ​อยากจะ​ได้​ยิน​ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน, แต่​เขา​มิได้​ยิน.</verse>
				<verse number="18">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ฟัง​คำ​อุปมา​ว่า​ด้วย​ผู้​หว่าน​พืช​นั้น.</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ผู้ใด​ได้​ยิน​คำ​แห่ง​แผ่น​ดิน​พระ​เจ้า​แต่​ไม่​เข้าใจ, ผู้​ชั่ว​ก็​มา​ฉวย​เอา​พืช​ซึ่ง​หว่าน​ใน​ใจ​เขา​นั้น​ไป​เสีย. นั่น​แหละ​ได้​แก่​พืช​ที่​หว่าน​ตก​ริม​หนทาง</verse>
				<verse number="20">และ​พืช​ซึ่ง​หว่าน​ตก​ที่​มี​หิน​มาก​นั้น. ได้​แก่​ผู้​ที่​ได้​ยิน​พระ​วจนะ, แล้ว​ก็​รับ​เอา​พระ​วจนะ​นั้น​ทันที​ด้วย​ความ​ยินดี.</verse>
				<verse number="21">แต่​ไม่​มี​ราก​ใน​ตัว​จึง​ทน​อยู่​ชั่วคราว, และ​เมื่อ​เกิด​การ​ข่ม​เหง​หรือ​การ​ประทุษร้าย​ต่างๆ เพราะ​พระ​วจนะ​นั้น, ใน​ทันใด​นั้น​ก็​กะ​ดาก​กะ​เดื่อง​ไป.</verse>
				<verse number="22">และ​พืช​ซึ่ง​หว่าน​กลาง​หนาม​นั้น, ได้แก่​ผู้​ที่​ได้​ยิน​พระ​วจนะ, แล้ว​ความ​ปรารภ​ปรารมภ์​ด้วย​โลก​นี้​และ​การ​ล่อลวง​แห่ง​ทรัพย์​สมบัติ​ก็​ปก​คลุม​พระ​วจนะ​นั้น​ไว้, จึง​ไม่​เกิดผล.</verse>
				<verse number="23">ส่วน​พืช​ซึ่ง​หว่าน​ตก​ที่ดิน​ดี​นั้น. ได้แก่​ผู้​ที่​ได้​ยิน​พระ​วจนะ​นั้น​และ​เข้าใจ, จึง​เกิด​ผล​ร้อย​เท่า​บ้าง, หก​สิบ​เท่า​บ้าง, สามสิบ​เท่า​บ้าง.”</verse>
				<verse number="24">พระ​องค์​ตรัส​คำ​อุปมา​อีก​ข้อ​หนึ่ง​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ฟัง​ว่า, “แผ่น​ดิน​สวรรค์​เปรียบ​เหมือน​คน​หนึ่ง​ได้​หว่าน​พืช​ดี​ใน​นา​ของ​ตน</verse>
				<verse number="25">แต่​เมื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​นอน​หลับ​อยู่, ศัตรู​ของ​คน​นั้น​มา​หว่าน​ข้าว​ละมาน​ปน​กับ​ข้าว​ดี​นั้น​ไว้​แล้ว​ก็​ไป.</verse>
				<verse number="26">ครั้น​ข้าว​ดี​นั้น​งอก​ขึ้น​ออก​รวง​แล้ว, ข้าว​ละมาน​ก็​ขึ้น​ปรากฏ​ด้วย.</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​ทาส​แห่ง​เจ้าของ​นา​มา​แจ้ง​แก่​นาย​ว่า. ‘นาย​เจ้า​ข้า, ท่าน​ได้​หว่าน​พืช​ดี​ไว้​ใน​นา​ของ​ท่าน​มิใช่​หรือ แต่​มี​ข้าว​ละมาน​มา​จาก​ไหน?’</verse>
				<verse number="28">นาย​ก็​ตอบ​ว่า. ‘นี่​แหละ​เป็น​การ​กระทำ​ของ​ศัตรู.’ พวก​ทาส​จึง​ถาม​ว่า. ‘ท่าน​ปรารถนา​จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​ถอน​เก็บ​ข้าว​ละมาน​หรือ’</verse>
				<verse number="29">แต่​นาย​ตอบ​ว่า. ‘อย่า​เลย​เกลือ​กว่า​เมื่อ​กำลัง​ถอน​ข้าว​ละมาน​จะ​ถอน​ข้าว​ดี​ด้วย.</verse>
				<verse number="30">ให้​มัน​ทั้ง​สอง​จำเริญ​ไป​ด้วยกัน​จน​ถึง​ฤดู​เกี่ยว​และ​ใน​เวลา​เกี่ยว​นั้น​เรา​จะ​สั่ง​ผู้​เกี่ยว​ให้​เก็บ​ข้าว​ละมาน​ก่อน, มัด​เป็น​ฟ่อน​เผา​ไฟ​เสีย​แต่​ข้าว​ดี​นั้น​ให้​เก็บ​ไว้​ใน​ยุง​ฉาง​ของ​เรา.’ ”</verse>
				<verse number="31">พระ​องค์​ยัง​ตรัส​คำ​อุปมา​อีก​ข้อ​หนึ่ง​ให้​เขา​ฟัง​ว่า, “แผ่น​ดิน​สวรรค์​เปรียบ​เหมือน​พันธุ์​ผักกาด​เมล็ด​หนึ่ง​ซึ่ง​คน​หนึ่ง​เอา​ไป​เพาะ​ไว้​ใน​ไร่​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="32">เมล็ด​นั้น​เล็ก​กว่า​เมล็ด​ทั้ง​ปวง​แต่​เมื่อ​งอก​ขึ้น​แล้ว​ก็​ใหญ่​กว่า​ผัก​อื่น, และ​จำเริญ​เป็น​ต้นไม้​จน​นก​ใน​อากาศ​มา​จับ​ที่​กิ่ง​บ้าน​ของ​ต้น​นั้น​ได้.”</verse>
				<verse number="33">พระ​องค์​ยัง​ตรัส​คำ​อุปมา​ให้​เขา​ฟัง​อีก​ข้อ​หนึ่ง​ว่า, “แผ่น​ดิน​สวรรค์​เปรียบ​เหมือน​เชื่อ​ซึ่ง​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​เอา​เจือ​ลง​ใน​แป้ง​สาม​ทะนาน​จน​แป้ง​นั้น​ฟู​ขึ้น​ทั้งหมด.”</verse>
				<verse number="34">ข้อความ​เหล่านี้​พระ​องค์​ตรัส​แก่​ชน​ทั้ง​ปวง​เป็น​คำ​อุปมา​ทั้งสิ้น​และ​นอกจาก​คำ​อุปมา​พระ​องค์​มิได้​ตรัส​แก่​เขา​เลย</verse>
				<verse number="35">เพื่อ​คำ​ของ​ศาสดา​พยากรณ์​ซึ่ง​ว่า, เรา​จะ​ออก​ปาก​พูด​เป็น​คำ​อุปมา​เรา​จะ​กล่าว​ข้อความ​ซึ่ง​ปิด​ซ่อน​ไว้​ตั้งแต่​เดิม​สร้าง​โลก จะ​ได้​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="36">แล้ว​พระ​เยซู​จึง​เสด็จ​ไป​จาก​คน​เหล่านั้น​เข้า​ไป​ใน​เรือน​พวก​สาวก​มา​เฝ้า​พระ​องค์​ทูล​ว่า, “ขอ​พระ​องค์​โปรด​อธิบาย​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​เข้าใจ​คำ​อุปมา​ว่า​ด้วย​ข้าว​ละมาน​ใน​นา​นั้น.”</verse>
				<verse number="37">พระ​องค์​ทรง​ตอบ​เขา​ว่า, “ผู้​หว่าน​พืช​ดี​นั้น​ได้แก่​บุตร​มนุษย์,</verse>
				<verse number="38">และ​นา​นั้น​ได้แก่​โลก​นี้, พืช​ดี​นั้น​ได้แก่​พล​เมือง​แห่ง​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า, แต่​ข้าว​ละมาน​ได้​แก่​พล​เมือง​ของ​ผู้​ชั่ว,</verse>
				<verse number="39">ศัตรู​ผู้​หว่าน​พืช​ชั่ว​ได้แก่​มาร, ฤดู​เกี่ยว​ได้แก่​สิ้น​โลก​นี้, และ​ผู้​เกี่ยว​นั้น​ได้แก่​ทูต​สวรรค์.</verse>
				<verse number="40">เหตุ​ฉะนั้น​เขา​เก็บ​ข้าว​ละมาน​เผา​ไฟ​เสีย​อย่างไร, เมื่อ​สิ้น​โลก​นี้​ก็​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="41">บุตร​มนุษย์​จะ​ใช้​ทูต​ของ​ท่าน​ออก​ไป​เก็บ​กวาด​ทุก​สิ่ง​ที่​ทำ​ให้​หลง​ผิด และ​บรรดา​ผู้​ทก​ระ​ทำ​ชั่ว​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน,</verse>
				<verse number="42">และ​จะ​ทิ้ง​ลง​ใน​เตา​ไฟ ที่​นั่น​แหละ​จะ​เป็น​ที่​ร้องไห้​ขบ​เขี้ยว​เคี้ยว​ฟัน.</verse>
				<verse number="43">คราว​นั้น​ผู้​ชอบ​ธรรม​จะ​รุ่งเรือง​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​พระ​บิดา​ของ​เขา​ดุจ​แสง​ดวง​อาทิตย์. ใคร​มีห​จง​ฟัง​เถิด</verse>
				<verse number="44">“แผ่น​ดิน​สวรรค์​เปรียบ​เหมือน​ขุมทรัพย์​ซ่อน​ไว้​ที่​ทุ่ง​นา, เมื่อ​มี​ผู้ใด​ได้​พบ​แล้ว​ก็​กลับ​ซ่อน​เสีย​อีก, และ​เพราะ​ความ​ยินดี​จึง​ไป​ขาย​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​เขา​มี​อยู่​แล้ว​ไป​ซื้อ​นา​นั้น</verse>
				<verse number="45">“อีก​ประการ​หนึ่ง​แผ่น​ดิน​สวรรค์​เปรียบ​เหมือน​พ่อค้า​ที่​ไป​หา​มุกดา​อย่าง​ดี</verse>
				<verse number="46">และ​เมื่อ​ได้​พบ​มุกดา​เม็ด​หนึ่ง​มี​ราคา​มาก, ก็​ไป​ขาย​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​เขา​มี​อยู่​แล้ว​ไป​ซื้อ​มุกดา​นั้น</verse>
				<verse number="47">“อีก​ประการ​หนึ่ง​แผ่น​ดิน​สวรรค์​นั้น​เปรียบ​เหมือน​อวน​ที่​ลาก​อยู่​ใน​ทะเล​รวม​ปลา​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="48">เมื่อ​เต็ม​แล้ว​เขา​ก็​ลาก​ขึ้น​ฝั่ง​นั่ง​เลือก​เอา​แต่​ที่​ดี​ใส่​ตะกร้า, แต่​ที่​ไม่​ดี​นั้น​ก็​ทิ้ง​เสีย.</verse>
				<verse number="49">ใน​เวลา​สิ้น​โลก​นี้​ก็​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น​แหละ พวก​ทูต​สวรรค์​จะ​มา​แยก​คน​ชั่ว​ออก​จาก​คน​ชอบ​ธรรม,</verse>
				<verse number="50">แล้ว​จะ​ทิ้ง​ลง​ใน​เตา​ไฟ. ที่​นั่น​จะ​มี​การ​ร้องไห้​และ​ขบ​เขี้ยว​เคี้ยว​ฟัน”</verse>
				<verse number="51">พระ​เยซู​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “ข้อความ​ทั้ง​ปวง​นี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เข้าใจ​แล้ว​หรือ” เขา​ทูล​ตอบ​พระ​องค์​ว่า, “เข้าใจ, พระ​องค์​เจ้า​ข้า.”</verse>
				<verse number="52">ฝ่าย​พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เพราะ​ฉะนั้น​พวก​อาลักษณ์​ทุก​คน​ที่​ได้​เรียน​รู้​ถึง​แผ่น​ดิน​สวรรค์​แล้ว, ก็​เป็น​เหมือน​เจ้าของ​บ้าน​ที่​เอา​ของ​ใหม่​หรือ​ของ​เก่า​ออก​จาก​คลัง​ของ​ตน​ได้.”</verse>
				<verse number="53">เมื่อ​พระ​เยซู​ได้​ตรัส​คำ​อุปมา​เหล่านี้​เสร็จ​แล้ว​ก็​เสด็จ​ไป​จาก​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="54">เมื่อ​เสด็จ​มาถึง​เมือง​ของ​พระ​องค์​แล้ว ก็​สั่ง​สอน​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​เขา จน​คน​ทั้ง​หลาย​ประหลาด​ใจ​แล้ว​พูด​กัน​ว่า, “คน​นี้​มี​สติป็ญญา​และ​อิทธิฤทธิ์​อย่าง​นี้​มา​แต่​ไหน?</verse>
				<verse number="55">คน​นี้​เป็น​ลูก​ช่าง​ไม้​มิใช่​หรือ มารดา​ของ​เขา​ชื่อ​มา​เรีย​มิใช่​หรือ และ​น้องชาย​ของ​เขา​ชื่อ​ยา​โก​โบ, โย​เซ, ซี​โมน, และ​ยู​ดา​มิใช่​หรือ</verse>
				<verse number="56">และ​น้องสาว​ก็​อยู่​บ้าน​หมู่​เดียวกัน​กับ​เรา​มิใช่​หรือ เขา​ได้​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​เหล่านี้​มา​แต่​ไหน?”</verse>
				<verse number="57">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​แหนง​ใจ​ใน​พระ​องค์. ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ศาสดา​พยากรณ์​ใดๆ ไม่​ขาด​ความ​นับ​ถือ​เว้น​แต่​ใน​เมือง​และ​ใน​ครอบ​ครัว​ของ​ตน.”</verse>
				<verse number="58">พระ​องค์​จึง​ไม่ได้​ทรง​กระทำ​การ​อิทธิฤทธิ์​มาก​ใน​เมือง​นั้น, เพราะ​เขา​ไม่​มี​ความ​เชื่อ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​เฮ​โรด​เจ้า​เมือง​ได้​ยิน​กิตติศัพท์​ของ​พระ​เยซู</verse>
				<verse number="2">แล้ว​จึง​กล่าว​แก่​พวก​คน​ใช้​ว่า, “ผู้​นี้​แหละ​เป็น​โยฮัน​บัพ​ติศ​โต, ท่าน​ได้​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ตาย​แล้ว, เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​จึง​ทำ​การ​อิทธิฤทธิ์​ได้.”</verse>
				<verse number="3">ด้วย​ว่า​เฮ​โรด​ได้​จับ​โย​ฮัน​มัด​แล้ว​ขัง​คุก​ไว้, เพราะ​เห็น​แก่​นาง​เฮ​โร​เดีย​ภรรยา​ของฟี​ลิ​ปน้อง​ชาย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="4">เหตุ​ว่า​โยฮัน​เคย​ทูล​ท่าน​ว่า, “ท่าน​ไม่​ควร​รับ​นาง​นั้น​มา​เป็น​ภรรยา.”</verse>
				<verse number="5">ครั้น​เฮ​โรด​จะ​ฆ่า​โย​ฮัน​ก็​กลัว​ประชาชน, ด้วย​ว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​นับ​ถือ​โย​ฮัน​ว่า​เป็น​ศาสดา​พยากรณ์.</verse>
				<verse number="6">แต่​เมื่อ​วัน​พิธี​เฉลิม​พระ​ชนม์​พรรษา​ของ​เฮ​โรด, บุตรี​นาง​เฮ​โร​เดีย​ก็​เต้นรำ​ท่ามกลาง​ที่​ประชุม​ขุน​นาง, ทำ​ให้​เฮ​โรดช​อบ​พระทัย.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนั้น​เฮ​โร​ดจึง​สัญญา​โดย​สาบาน​ว่า, นาง​จะ​ขอ​สิ่ง​ใดๆ ก็​จะ​ให้​สิ่ง​นั้น.</verse>
				<verse number="8">บุตรี​ก็​ทูล​ตามที่​มารดา​ได้​สอน​ไว้​ว่า, “ขอ​ศีรษะ​โยฮัน​บัพ​ติศ​โต​ใส่​ถาด​มา​ให้​ข้าพ​เจ้า​ที่นี่.”</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​เฮ​โรด​ก็​เป็น​ทุกข์, แต่​เพราะ​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​ต่อ​หน้าที่​ประชุม​โต๊ะ​เสวย​แล้ว, จึง​ออก​คำสั่ง​อนุญาต​ให้,</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ก็​ใช้​คน​ไป​ตัด​ศีรษะ​โย​ฮัน​ใน​คุก.</verse>
				<verse number="11">เขา​จึง​เอา​ศีรษะ​ใส่​ถาด​มา​ให้, แล้ว​นางสาว​นั้น​ก็​เอา​ไป​ให้​มารดา​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​พวก​ศิษย์​ของ​โยฮัน​ก็​มา​รับ​เอา​ศพ​ไป​ฝัง​ไว้, แล้ว​ก็​มา​ทูล​พระ​เยซู​ให้​ทรง​ทราบ</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พระ​เยซู​ได้​ทรง​ทราบ​แล้ว​จึง​ลง​เรือ​เสด็จ​ไป​จาก​ที่​นั่น​จะ​เสด็จ​ไป​ยัง​ป่า​ที่​สงัด​และ​เมื่อ​ประชาชน​ทั้ง​ปวง​ได้​ทราบ, เขา​ก็​ออก​จาก​เมือง​ต่างๆ เดิน​ตาม​พระ​องค์​ไป.</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พระ​เยซู​เสด็จ​ขึ้น​จาก​เรือ ก็​ทรง​เห็น​ประชาชน​เป็น​อัน​มาก, พระ​องค์​มี​พระทัย​เมตตา​เขา​จึง​ได้​ทรง​รักษา​คน​ป่วย​ให้​หาย.</verse>
				<verse number="15">ครั้น​เวลา​เย็น​แล้ว​พวก​สาวก​มา​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ตำบล​นี้​เป็น​ที่​ป่า​กันดาร, และ​บัดนี้​ก็​เย็น​ลง​มาก​แล้ว, ขอ​บอก​ให้​ประชาชน​ไป, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ไป​ซื้อ​อาหาร​รับประทาน​ตาม​หมู่บ้าน.”</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​พวก​สาว​กว่า, “ไม่​ต้อง​ให้​เขา​ไป​พวก​ท่าน​จง​เลี้ยง​เขา​เถิด.”</verse>
				<verse number="17">พวก​สาวก​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พวก​ข้าพ​เจ้า​มี​ขนม​ปัง​อยู่​ที่นี่​เพียง​ห้า​อัน​กับ​ปลา​สอง​ตัว​เท่านั้น.”</verse>
				<verse number="18">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เอา​มา​ให้​เรา​ที่นี่​เถิด.”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พระ​องค์​ทรง​สั่ง​ให้​คน​เหล่านั้น​นั่ง​ลง​ที่​หญ้า. เมื่อ​ได้​รับ​ขนม​ปัง​ห้า​อัน​กับ​ปลา​สอง​ตัว​นั้น​แล้ว, พระ​องค์​ทรง​เงย​พระ​พักตร​ดู​ฟ้า​ขอ​พร, และ​หัก​ส่ง​ให้​แก่​พวก​สาวก, พวก​สาวก​ก็​แจก​ให้​แก่​คน​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="20">เขา​ได้​กิน​อิ่ม​ทุก​คน, แล้ว​เก็บ​เศษ​อาหาร​ที่​ยัง​เหลือ​นั้น​ได้​สิบ​สอง​กะ​บุง​เต็ม.</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​คน​ที่​ได้​รับประทาน​อาหาร​คราว​นั้น​มี​ผู้ชาย​ประมาณ​ห้า​พัน​คน, มิได้​นับ​ผู้หญิง​และ​เด็ก</verse>
				<verse number="22">ขณะ​เมื่อ​พระ​องค์​กำลัง​ให้​ประชาชน​เหล่านั้น​ไป, ใน​ประเดี๋ยว​นั้น​พระ​เยซู​ตรัส​สั่ง​พวก​สาวก​ให้​ลง​เรือ​ข้าม​ฟาก​ไป​ก่อน</verse>
				<verse number="23">และ​เมื่อ​ให้​คน​เหล่านั้น​ไป​หมด​แล้ว, พระ​องค์​เสด็จ​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​ที่​สงัด​เพื่อ​จะ​อธิษฐาน. ครั้น​พลบ​ค่ำ​แล้ว​พระ​องค์​ยัง​ทรง​อยู่​ที่​นั่น​ผู้​เดียว.</verse>
				<verse number="24">แต่​ขณะนั้น​เรือ​ถูก​คลื่น​โคลง​อยู่​กลาง​ทะเล​เพราะ​คลื่น​ลม​จัด​ต้าน​หน้า​ไว้.</verse>
				<verse number="25">ครั้น​ถึง​ยาม​สาม​พระ​เยซู​ก็​ได้​เสด็จ​ดำเนิน​บน​ทะเล​มา​หา​เขา.</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​พวก​สาวก​เห็น​พระ​องค์​ดำเนิน​มา​บน​ทะเล, เขา​ก็​ตกใจ​คิด​ว่า​เป็น​ผี​เขา​จึง​ร้อง​อื้อ​อึง​ขึ้น​เพราะ​ความ​กลัว.</verse>
				<verse number="27">ใน​ทันใด​นั้น​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​ชื่น​ใจ​เถิด, คือ​เรา​เอง, อย่า​กลัว​เลย.”</verse>
				<verse number="28">ฝ่ายเป​โต​รจึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ถ้า​เป็น​พระ​องค์​แน่​แล้ว, ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​เดิน​บน​น้ำ​ไป​หา​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="29">พระ​องค์​ตรัส​ว่า, “มา​เถิด.” เปโตร​จึง​ลง​จาก​เรือ​เดิน​บน​น้ำ​จะ​ไป​หา​พระ​เยซู.</verse>
				<verse number="30">แต่​เมื่อ​เห็น​ลม​พัด​แรง​ก็​กลัว​และ​เมื่อ​กำลัง​จะ​จม​ก็​ร้อง​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ขอ​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด​เถิด.”</verse>
				<verse number="31">ใน​ทันใด​นั้น​พระ​เยซู​ทรง​เอื้อม​พระ​หัตถ์​จับ​เขา​ไว้​แล้ว​ตรัส​ว่า, “โอ​คน​มี​ความ​เชื่อ​น้อย, เจ้า​สงสัย​ทำไม?”</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​พระ​องค์​กับ​เป​โตร​ขึ้น​เรือ​แล้ว, ลม​ก็​สงบ.</verse>
				<verse number="33">เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ใน​เรือ​จึง​มา​กราบ​ไหว้​พระ​องค์​ทูล​ว่า, “แท้​จริง​พระ​องค์​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="34">ครั้น​เขา​ข้าม​ฟาก​แล้ว​ก็​มาถึง​เขตต์​แดน​เฆ็น​เน​ซา​เร็ต.</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​คน​ใน​ตำบล​นั้น​รู้จัก​พระ​องค์​แล้ว​ก็​ใช้​คน​ไป​ทั่ว​แว่น​แคว้น​นั้น, และ​ให้​พา​บรรดา​คน​โรค​ต่างๆ มา​เฝ้า​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="36">เขา​ทูล​ขอ​พระ​องค์​อนุญาต​ให้​เขา​ถูกต้อง​แต่​พู่​ห้อย​เสื้อ​ของ​พระ​องค์​เท่านั้น​และ​เมื่อ​ผู้ใด​ได้​ถูก​ต้อง​แล้ว, ผู้​นั้น​ก็​หาย​โรค</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​พวก​อาลักษณ์​และ​พวกฟา​ริ​ซา​ยอ​อก​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​มา​ทูล​ถาม​พระ​เยซู​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“เหตุ​ไฉน​พวก​สาวก​ของ​ท่าน​จึง​ละเมิด​คำ​สอน​ของ​บรรพ​บุรุษ? ด้วย​ว่า​เขา​มิ​ได้​ล้าง​มือ​เมื่อ​รับประทาน​อาหาร.”</verse>
				<verse number="3">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “เหตุ​ไฉน​พวก​เจ้า​จึง​ละเมิด​บัญญัติ​ของ​พระ​เจ้า​ด้วย​คำ​สอน​ของ​พวก​เจ้า​เล่า?</verse>
				<verse number="4">เพราะว่า​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​บัญญัติ​ไว้​ว่า. ‘จง​นับ​ถือ​บิดา​มารดา,’ และ ‘ผู้ใด​พูด​หยาบ​ช้า​ต่อ​บิดา​มารดา​จะต้อง​มี​โทษ​ถึง​ตาย’</verse>
				<verse number="5">แต่​พวก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า. ‘ผู้ใด​จะ​กล่าว​แก่​บิดา​มารดา​ว่า, “สิ่ง​ใด​ของ​ข้าพ​เจ้า​ซึ่ง​อาจ​เป็น​ประ​โยชน์​แก่​ท่าน, สิ่ง​นั้น​เป็น​ของ​ถวาย​แก่​พระ​เจ้า​แล้ว” ผู้​นั้น​จึง​ไม่​ต้อง​นับ​ถือ​บิดา​มารดา​ของ​ตน.’</verse>
				<verse number="6">อย่าง​นั้น​แหละ เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทำลาย​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​เจ้า​ด้วย​คำ​สอน​ของ​พวก​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">โอ​คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด, ยะ​ซา​ยา​ได้​พยากร​ถึง​พวก​เจ้า​ถูก​แล้ว​ว่า,</verse>
				<verse number="8">คน​เช่นนี้​นับ​ถือ​เรา​ด้วย​ริม​ฝีปาก, แต่​ใจ​ของ​เขา​ห่างไกล​จาก​เรา.</verse>
				<verse number="9">เขา​ปฏิบัติ​เรา​โดย​หา​ประ​โยชน์​มิได้, ด้วย​เอา​คำ​ของ​มนุษย์​สอน​ว่า​เป็น​พระ​บัญญัติ. ”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พระ​องค์​ทรง​เรียก​ประชาชน​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​ฟัง​และ​เข้าใจ​เถิด.</verse>
				<verse number="11">มิใช่​สิ่ง​ซึ่ง​เข้า​ไป​ไน​ปาก​จะ​ทำ​ไห้​มนุษย์​เป็น​มลทิน​แต่​สิ่ง​ซึ่ง​ออก​มา​จาก​ปาก​นั้น​แหละ​ทำ​ให้​มนุษย์​เป็น​มลทิน.”</verse>
				<verse number="12">ขณะนั้น​พวก​สาวก​มา​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​ทรง​ทราบ​แล้ว​หรือ​ว่า, เมื่อ​พวก​ฟา​ริ​ซาย​ได้​ยิน​คำ​นั้น​เขา​ก็​หมาง​ใจ?”</verse>
				<verse number="13">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ตอบ​ว่า, “ต้นไม้​ใดๆ ทุก​ต้น​ซึ่ง​พระ​บิดา​ของ​เรา​ผู้​สถิต​ใน​สวรรค์​มิ​ได้​ทรง​ปลูก​ไว้​จะ​ต้อง​ถอน​เสีย.</verse>
				<verse number="14">ช่าง​เขา​เถิด​เขา​เป็น​คน​ตา​บอด​จูง​คน​ดา​บอด. ถ้า​คน​ตา​บอด​จูง​คน​ตา​บอด​ทั้ง​สอง​จะ​ตก​ลง​ใน​บ่อ.”</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​เป​โตร​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ขอ​พระ​องค์​โปรด​แสดง​คำ​เปรียบ​นั้น​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ทราบ.”</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “บัดนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​ไม่​เข้าใจ​หรือ</verse>
				<verse number="17">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​สิ่ง​ใดๆ ซึ่ง​เข้า​ไป​ใน​ปาก​ก็​ลง​ไป​ใน​ท้อง, แล้ว​ก็​ถ่าย​ออก​มา​ภาย​นอก?</verse>
				<verse number="18">แต่​ว่า​สิ่ง​ที่​ออก​จาก​ปาก​ก็​ออกมา​แต่​ใจ​นั่น​แหละ​เป็น​ที่​ทำ​ให้​มนุษย์​มลทิน​ไป.</verse>
				<verse number="19">ด้วย​ว่า​ความคิด​ชั่ว​ร้าย, การ​ฆ่า​คน, การ​ผิด​ผัว​เมีย​กัน, การ​เล่น​ชู้​กัน, การ​ลัก​ขะโมย​กัน, การ​เป็น​พะยาน​เท็จ, การ​กล่าว​คำ​หมิ่น​ประมาท, ก็​ออก​มา​แต่​ใจ</verse>
				<verse number="20">สิ่ง​เหล่านี้​แหละ​ทำ​ให้​มนุษย์​มลทิน แต่​ซึ่ง​จะ​รับประทาน​อาหาร​โดย​ไม่​ล้าง​มือ​ก่อน​ไม่ได้​ทำ​ให้​มลทิน.”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​พระ​เยซู​เสด็จ​จาก​ที่​นั่น​เข้า​ใน​เขตต์​แดน​เมือง​ตุ​โร​และ​เมือง​ซี​โดน.</verse>
				<verse number="22">มี​หญิง​ชาติ​คะ​นา​อัน​คน​หนึ่ง​มา​จาก​เขตต์​แดน​เหล่านั้น​ร้อง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​ผู้​บุตร​ดาวิด​เจ้า​ข้า, ขอ​โปรด​เมตตา​ข้าพ​เจ้า​เถิด, ลูก​สาว​ของ​ข้าพ​เจ้า​มี​ผี​สิง​อยู่​เป็น​ทุกข์​ลำบาก​ยิ่ง​นัก.”</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​พระ​องค์​ไม่​ทรง​ตอบ​เขา​สัก​คำ​เดียว. และ​พวก​สาวก​ของ​พระ​องค์​มา​ทูล​ขอ​พระ​องค์​ว่า, “ไล่​เขา​ไป​เสีย​เถิด เพราะ​เขา​ร้อง​ตาม​เรา​มา.”</verse>
				<verse number="24">พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​ว่า, “เรา​มิ​ได้​รับ​ใช้​มา​หา​ผู้ใด เว้น​แต่​แกะ​ชาติ​ยิศรา​เอล​ที่​หายไป​นั้น.”</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​หญิง​นั้น​ก็​กราบ​ไหว้​พระ​องค์​ทูล​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ขอ​โปรด​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​เถิด.”</verse>
				<verse number="26">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ตอบ​ว่า, “ซึ่ง​จะ​เอา​อาหาร​ของ​ลูก​โยน​ให้แก่​สุนัข​ก็​ไม่​ควร.”</verse>
				<verse number="27">ผู้หญิง​นั้น​ทูล​ว่า, “จริง​เจ้า​ค่ะ, แต่​สุนัข​นั้น​ย่อม​กิน​เดน​ที่​ตก​จาก​โต๊ะ​นาย​ของ​มัน.”</verse>
				<verse number="28">แล้ว​พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “หญิง​เอ๋ย, ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​ก็​มาก​ให้​เป็นไป​ตาม​ความ​ปรารถนา​ของ​เจ้า.” และ​ลูก​สาว​ของ​เขา​ก็​หาย​ปกติ​ตั้งแต่​โมง​นั้น</verse>
				<verse number="29">พระ​เยซู​จึง​เสด็จ​จาก​ที่​นั่น​มายัง​ฝั่ง​ทะเลฆา​ลิ​ลาย, แล้ว​เสด็จ​ขึ้น​ภูเขา​ทรง​ประทับ​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="30">และ​ประชาชน​เป็น​อัน​มาก​มา​เฝ้า​พระ​องค์ พา​คน​ง่อย, คน​ตา​บอด, คน​ใบ้, คน​เขยก, และ​คน​เจ็บ​อื่นๆ หลาย​คน​มา​วาง​ใกล้​พระ​บาท​ของ​พระ​เยซู, แล้ว​พระ​องค์​ทรง​รักษา​เขา​ให้​หาย.</verse>
				<verse number="31">คน​เหล่านั้น​ก็​มี​ความ​อัศจรรย์​ใจ​เมื่อ​เห็น​คน​ใบ้​พูด​ได้, คน​เขยก​หาย​ปกติ, คน​ง่อย​เดิน​ได้, คน​ตา​บอด​เห็น​ได้, แล้ว​เขา​ก็​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​ของ​ชาติ​ยิศรา​เอล</verse>
				<verse number="32">ฝ่าย​พระ​เยซู​ทรง​เรียก​พวก​สาวก​ของ​พระ​องค์​มา​ตรัส​ว่า, “เรา​มี​ใจ​เมตตา​คน​เหล่านี้, ด้วย​เขา​ค้าง​อยู่​กับ​เรา​ได้​สาม​วัน​แล้ว, และ​เดี๋ยวนี้​เขา​ไม่​มี​อะไร​กิน. เรา​ไม่​พอใจ​ให้​เขา​ไป​เมื่อ​ยัง​อด​อาหาร​อยู่, กลัว​ว่า​เขา​จะ​หิว​โหย​ตาม​ทาง.”</verse>
				<verse number="33">พวก​สาวก​ทูล​พระ​องค์​ว่า “ใน​ป่า​นี้​เรา​จะ​หา​อาหาร​ที่​ไหน​พอ​เลี้ยง​คน​มาก​เท่านี้​ให้​อิ่ม​ได้?”</verse>
				<verse number="34">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “ท่าน​มี​ขนม​ปัง​กี่​อัน?” เขา​ทูล​ว่า, “มี​เจ็ด​อัน​กับ​ปลา​เล็กๆ สอง​สาม​ตัว.”</verse>
				<verse number="35">พระ​องค์​จึง​รับสั่ง​ให้​คน​เหล่านั้น​นั่ง​ลง​ที่ดิน</verse>
				<verse number="36">แล้ว​ทรง​รับ​เอา​ขนม​ปัง​เจ็ด​อัน​และ​ปลา​เหล่านั้น​ขอบ​พระ​คุณ​เมื่อ​ทรง​หัก​แล้ว​จึง​ส่ง​ให้​พวก​สาวก​ของ​พระ​องค์, พวก​สาวก​ก็​แจก​ให้แก่​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="37">และ​เขา​ได้​รับประทาน​อิ่ม​ทุก​คน อาหาร​ที่​เหลือ​นั้น​เขา​เก็บ​ได้​เต็ม​เจ็ด​กะ​บุง​ใหญ่.</verse>
				<verse number="38">ผู้​ที่​ได้​รับประทาน​อาหาร​นั้น​มี​ผู้ชาย​ถึง​สี่​พัน​คน, มิได้​นับ​ผู้หญิง​และ​เด็ก.</verse>
				<verse number="39">พระ​องค์​ทรง​สั่ง​ให้​คน​เหล่านั้น​ไป​แล้ว​ก็​เสด็จ​ลง​เรือ​มา​ถึง​เขตต์​เมือง​มัฆ​ดา​ลา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พวกฟา​ริ​ซาย​กับ​พวก​ซา​ดู​กาย​ได้​มา​ทดลอง​พระ​องค์​โดย​ขอ​สำแดง​นิมิตต์​ใน​ท้อง​ฟ้า​ให้​เขา​เห็น.</verse>
				<verse number="2">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, (“ใน​เวลา​เย็น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​พูด​ว่า. ‘รุ่ง​ขึ้น​อากาศ​จะ​โปร่ง​ดี​เพราะ​ฟ้า​สี​แดง.’</verse>
				<verse number="3">ใน​เวลา​เช้า​เจ้า​พูด​ว่า. ‘วันนี้​จะ​เกิด​พายุ​ฝน​เพราะ​ฟ้า​แดง​และ​มัว.’ ท้อง​ฟ้า​นั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ยัง​อาจ​สังเกต​รู้​และ​เข้าใจ​ได้​แต่​เครือง​หมาย​แห่ง​เวลา​ปัจจุบัน​นี้​เจ้า​กลับ​ไม่​เข้า​ใจ.)</verse>
				<verse number="4">คน​ชาติ​ชั่ว​คิด​คด​ทรยศ​แสวง​หา​นิมิตต์​แต่​จะ​ไม่​โปรด​ให้, เว้น​ไว้​แต่​เครื่อง​หมาย​ของ​โย​นา​ศาสดา​พยากรณ์.” แล้ว​พระ​องค์​ก็​เสด็จ​ไป​จาก​เขา</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​พวก​สาวก​ของ​พระ​องค์​เมื่อ​ข้าม​ฟาก​นั้น​ได้​ลืม​เอา​ขนม​ปัง​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​สังเกต​และ​ระวัง​เชื้อ​แห่ง​พวกฟา​ริ​ซาย​และ​พวก​ซา​ดู​กาย​ให้​ดี.”</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​พวก​สาวก​จึง​พูด​ปรึกษา​กัน​ด้วย​เรื่อง​ที่​มิได้​เอา​ขนม​ปัง​มา.</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​พระ​เยซู​ทรง​ทราบ​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “โอ​คน​มี​ความ​เชื่อ​น้อย, เหตุ​ไฉน​พวก​ท่าน​จึง​พูด​กัน​และ​กัน​ถึง​การ​ที่​มิได้​เอา​ขนม​ปัง​มา?</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ยัง​ไม่​เข้าใจ​และ​จำ​ไม่ได้​หรือ​เรื่อง​ขนม​ปัง​ห้า​อัน​กับ​คน​ห้า​พัน​นั้น, ท่าน​เก็บ​ที่​เห​ลีอ​ได้​กี่​กะ​บุง</verse>
				<verse number="10">หรือ​ขนม​ปัง​เจ็ด​อัน​กับ​คน​สี่​พัน​นั้น​ท่าน​เก็บ​ที่​เหลือ​ได้​กี่​กะ​บุง​ใหญ่?</verse>
				<verse number="11">เป็น​ไฉน​พวก​ท่าน​จึง​ไม่​เข้าใจ​ว่า, เรา​มิได้​พูด​กับ​ท่าน​ด้วย​เรื่อง​ขนม​ปัง, แต่​ได้​ว่า​ให้​ระวัง​เชื้อ​แห่ง​พวก​ฟา​ริ​ซาย​และ​พวก​ซา​ดู​กาย​ให้​ดี?”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พวก​สาวก​ก็​เข้าใจ​ว่า, พระ​องค์​มิได้​ตรัส​สั่ง​เขา​ให้​ระวัง​เชื้อ​ขนม​ปัง, แต่​ให้​ระวัง​คำ​สอน​ของ​พวก​ฟา​ริ​ซาย​และ​พวก​ซา​ดู​กาย</verse>
				<verse number="13">ครั้น​พระ​เยซู​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​เขตต์​เมือง​กาย​ซา​ไร​อาฟี​ลิปปอย. จึง​ตรัส​ถาม​พวก​สาวก​ของ​พระ​องค์​ว่า, “คน​ทั้ง​หลาย​ย่อม​พูด​ว่า​บุตร​มนุษย์​เป็น​ผู้ใด?”</verse>
				<verse number="14">เขา​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, “ลาง​คน​ว่า​เป็น​โยฮัน​บัพ​ติศ​โต ลาง​คน​ว่า​เป็น​เอ​ลี​ยา นอกนั้น​ว่า​เป็น​ยิ​ระ​มะ​ยา, หรือ​เป็น​คน​หนึ่ง​แต่​ใน​พวก​ศาสดา​พยากรณ์.”</verse>
				<verse number="15">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “ฝ่าย​พวก​ท่าน​นี้​ว่า​เรา​เป็น​ผู้ใด​เล่า?”</verse>
				<verse number="16">ซี​โมน​เป​โตร​ทูล​ตอบ​ว่า. “พระ​องค์​เป็น​พระ​คริสต์​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่.”</verse>
				<verse number="17">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “ซี​โมน​บุตร​โย​นา​เอ๋ย. ท่าน​ก็​เป็น​สุข​เพราะว่า​เนื้อ​และ​โลหิต​มิได้​แจ้ง​ความ​นี้​แก่​ท่าน, แต่​พระ​บิดา​ของ​เรา​ผู้​อยู่​ใน​สวรรค์​ทรง​แจ้ง​ให้​ทราบ.</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​เรา​ว่า​แก่​ท่าน​ว่า. ท่าน​คือเป​โตร, บน​ศิลา​นี้​เรา​จะ​ตั้ง​คริสตจักร​ของ​เรา​ไว้ และ​ประตู​แห่ง​ความ​ตาย​จะ​มี​ชัย​ชะ​นะ​ต่อ​คริสตจักร​นั้น​หา​มิได้.</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​มอบ​ลุก​กุญแจ​แผ่น​ดิน​สวรรค์​ให้​ไว้​แก่​ท่าน ท่าน​จะ​ผูก​มัด​สิ่ง​ใด​ใน​แผ่น​ดิน​โลก. สิ่ง​นั้น​ก็​จะ​ถูก​ผูก​มัด​ใน​สวรรค์ เมื่อ​ท่าน​จะ​ปล่อย​สิ่ง​ใด​ใน​แผ่น​ดิน​โลก. สิ่ง​นั้น​ก็​จะ​ถูก​ปล่อย​ใน​แผ่น​ดิน​สวรรค์​ด้วย.”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​พระ​องค์​ทรง​ห้าม​ปราม​พวก​สาวก​ของ​พระ​องค์​มิ​ให้​บอก​ผู้ใด​ว่า​พระ​องค์​เป็น​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="21">ตั้งแต่​เวลา​นั้น​มา​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​พวก​สาวก​ของ​พระ​องค์​ว่า, พระ​องค์​จะ​ต้อง​เสด็จ​ไป​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, เพื่อ​จะ​รับ​ความ​ทน​ทุกข์​ทรมาน​ต่างๆ อย่าง​สาหัส​จาก​พวก​ผู้​เฒ่า​และ​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​และ​พวก​อาลักษณ์. จน​ต้อง​ถึง​แก่​ประหาร​ซีวต​แต่​ใน​วัน​ที่​สาม​พระ​องค์​จะ​เป็น​ขึ้น​มา​ใหม่.</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​เป​โตร​เอา​มือ​จับ​พระ​องค์​ทูล​ห้าม​ว่า. “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ให้​เหตุการณ์​นั้น​อยู่​ห่าง​ไกล​จาก​พระ​องค์​เถิด อย่า​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น​แก่​พระ​องค์​เลย.”</verse>
				<verse number="23">พระ​องค์​จึง​หัน​พระ​พักตร​ตรัส​แก่เป​โตร​ว่า, “ซาตาน, จง​ถอย​ไป​ข้าง​หลัง​เรา. เจ้า​เป็น​เหมือน​ก้อน​หิน​ที่​ให้​เรา​สะดุด เจ้า​มิได้​คิด​ตาม​พระ​ดำริ​ของ​พระ​เจ้า​แต่​ตาม​ความคิด​ของ​มนษย์.”</verse>
				<verse number="24">ขณะนั้น​พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​ว่า. “ถ้า​ผู้ใด​จะ​ใคร่​ตาม​เรา​มา. ให้​ผู้​นั้น​เอา​ชะ​นะ​ตัวเอง​และ​รับ​กางเขน​ของ​ตน​แบก​ตาม​เรา​มา.</verse>
				<verse number="25">ด้วย​ว่า​ผู้ใด​จะ​ใคร่​เอา​ชีวิต​ของ​ตน​รอด, ผู้​นั้น​จะ​เสียชีวิต แต่​ผู้ใด​จะ​เสียชีวิต​ของ​ตน​เพราะ​เห็น​แก่​เรา. ผู้​นั้น​จะ​ได้​ชีวิต​รอด.</verse>
				<verse number="26">เพราะ​ถ้า​ผู้ใด​จะ​ได้​สิ่งของ​สิ้น​ทั้ง​โลก, แต่​ต้อง​เสียชีวิต​ของ​ตน​จะ​เป็น​ประ​โยชน์​อะไร? หรือ​ใคร​จะ​เอา​อะไร​มา​แลก​กับ​ชีวิต​ของ​ตน?</verse>
				<verse number="27">เหตุ​ว่า​เมื่อ​บุตร​มนุษย์​จะ​เสด็จ​มา​ด้วย​รัศมี​แห่ง​พระ​บิดา​พร้อม​กับ​พวก​ทูต, เวลา​นั้น​จะ​พระราชทาน​บำเหน็จ​ให้​ทุก​คน​ตาม​การ​ประพฤติ​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="28">เรา​กล่าว​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ใน​พวก​ท่าน​ที่​ยืน​อยู่​ที่นี่. มี​บาง​คน​ซึ่ง​ยัง​จะ​ไม่​ชิม​ความ​ตาย​กว่า​จะ​ได้​เห็น​บุตร​มนุษย์​มา​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ครั้น​ล่วง​ไป​ได้​หก​วัน​แล้ว, พระ​เยซู​ทรง​พาเป​โตร. ยา​โก​โบ, และ​โยฮันน​อง​ของ​ยา​โก​โบ​ขึ้น​ภูเขา​สูง​แต่​ลำพัง.</verse>
				<verse number="2">แล้ว​รูป​กาย​ของ​พระ​องค์​ก็​เปลี่ยนไป​ต่อ​หน้า​เขา​เหล่านั้น พระ​พักตร​ของ​พระ​องค์​ก็​ผ่อง​ใส​เหมือน​แสง​อาทิตย์, ฉลอง​พระ​องค์​ก็​ขาว​ดุจ​แสง​สว่าง.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​โม​เซ​และ​เอ​ลี​ยา​ก็​ปรากฏ​แก่​พวก​สาวก​เหล่านั้น. มา​เฝ้า​สนทนา​กับ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="4">ฝ่ายเป​โตร​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ซึ่ง​เรา​จะ​อยู่​ที่นี่​ก็​ดี ถ้า​พระ​องค์​พอ​พระทัย​ข้าพ​เจ้า​จะ​ทำ​พลับ​พลาสาม​หลัง​ที่นี่ สำหรับ​พระ​องค์​หลัง​หนึ่ง, สำหรับ​โม​เซ​หลัง​หนึ่ง, สำหรับ​เอ​ลี​ยา​หลัง​หนึ่ง.”</verse>
				<verse number="5">เปโตร​ทูล​ยัง​ไม่​ทัน​ขาด​คำ. ก็​บังเกิด​มี​เมฆ​สุกใส​มา​คลุม​เขา​ไว้ แล้ว​มี​พระ​สุ​รเสียง​ออก​มา​จาก​เมฆ​นั้น​ว่า. “ท่าน​นี้​เป็น​บุตร​ที่​รัก​ของ​เรา เรา​ชอบ​ใจ​ท่าน​นี้​มาก จง​เชื่อ​ฟัง​ท่าน​เถิด.”</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​พวก​สาวก​เมื่อ​ได้​ยิน​ก็​ซบ​หน้า​กราบ​ลง​กลัว​ยิ่ง​นัก.</verse>
				<verse number="7">พระ​เยซู​จึง​เสด็จ​มา​ถูก​ต้อง​เขา​แล้ว​ตรัส​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น​เถิด. อย่า​กลัว​เลย.”</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เขา​เงย​หน้า​ลืม​ตา​ดู​ก็​ไม่​เห็น​ผู้ใด. เห็น​แต่​พระ​เยซู​องค์​เดียว</verse>
				<verse number="9">ขณะ​เมื่อ​พวก​สาวก​ลง​มา​จาก​ภูเขา​นั้น. พระ​เยซู​จึง​ทรง​กำชับ​สั่ง​เขา​ว่า, “เหตุการณ์​ซึ่ง​พวก​ท่าน​ได้​เห็น​นั้น. อย่า​บอก​เล่า​แก่​ผู้​ใด​จน​กว่า​บุตร​มนุษย์​จะ​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย.”</verse>
				<verse number="10">พวก​สาวก​ก็​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า. “เหตุ​ไฉน​พวก​อาลักษณ์​จึง​ว่า​เอ​ลี​ยา​ต้อง​มา​ก่อน?’,</verse>
				<verse number="11">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “ซึ่ง​เอ​ลี​ยา​จะ​มา​ก่อน​เพื่อ​จะ​จัด​เตรียม​สิ่ง​สาร​พัตร​ไว้​ให้​ดี​ขึ้น​ก็​จริง</verse>
				<verse number="12">แต่​เรา​กล่าว​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า. เอ​ลี​ยา​ก็​มา​แล้ว​และ​เขา​หา​รู้จัก​ท่าน​ไม่ แต่​ได้​ทำ​แก่​ท่าน​ตาม​ความ​ปรารถนา​ของ​ตน. ส่วน​บุตร​มนษย์​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์​จาก​เขา​เช่นเดียวกัน.”</verse>
				<verse number="13">ขณะนั้น​พวก​สาวก​จึง​เข้าใจ​ว่า พระ​องค์​ได้​ตรัส​แก่​เขา​เล็ง​ถึง​โย​ฮัน​บัพ​ติศ​โต</verse>
				<verse number="14">ครั้น​พระ​เยซู​กับ​พวก​สาวก​มาถึง​หมู่​ประชาชน​แล้ว. มี​ชาย​คน​หนึ่ง​มา​เผา​พระ​องค์​คุกเข่า​ลง​ทูล​ว่า.</verse>
				<verse number="15">“พระ​องค์​เจ้า​ข้า. ขอ​ทรง​เมตตา​แก่​บุตร​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​เขา​เป็น​โรค​ลมบ้าหมู. มี​ความ​ทุกข์​ลำบาก​มาก​เคย​ตก​ไฟ​ตก​น้ำ​บ่อยๆ.</verse>
				<verse number="16">ข้าพ​เจ้า​ได้​พา​เขา​มา​หา​พวก​สาวก​ของ​พระ​องค์. แต่​พวก​สาวก​นั้น​รักษา​เขา​ให้​หาย​ไม่ได้.”</verse>
				<verse number="17">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า. “โอ​คน​ขาด​ความ​เชื่อ​มี​ทิฏฐิ​ชั่ว. เรา​จะ​อดทน​อยู่​กับ​เจ้า​นาน​เท่าใด? จง​พา​เด็ก​นั้น​มา​หา​เรา​ที่นี่​เถิด.”</verse>
				<verse number="18">พระ​เยซู​จึง​ทรง​ขับ​ผี​นั้น. มัน​ก็​ออก​จาก​เขา, ทันใด​นั้น​เด็ก​ก็​หาย​ปกติ</verse>
				<verse number="19">ภาย​หลัง​เมื่อ​พระ​เยซู​อยู่​แต่​ลำพัง​องค์​เดียว, พวก​สาวก​มา​เฝ้า​พระ​องค์​ทูล​ว่า, “เหตุ​ไฉน​พวก​ข้าพ​เจ้า​ขับ​ผี​นั้น​ออก​ไม่ได้?”</verse>
				<verse number="20">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “เพราะ​เหตุ​พวก​ท่าน​มี​ความ​เชื่อ​น้อย. ด้วย​เรา​บอก​ท่าน​ตาม​จริง​ว่า, ถ้า​ท่าน​มี​ความ​เชื่อ​เท่า​เมล็ด​พันธุ์​ผักกาด​เมล็ด​หนึ่ง, ท่าน​จะ​สั่ง​ภูเขา​นี้​ว่า, ‘จง​เลื่อน​ไป​จาก​ที่นี่​ไป​อยู่​ที่​โน่น, ‘แล้ว​มัน​ก็​จะ​ไป สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​ที่​ท่าน​ทำ​ไม่ได้​จะ​ไม่​มี​เลย.”</verse>
				<verse number="21"></verse>
				<verse number="22">ครั้น​พระ​องค์​กับ​เหล่า​สาวก​กลับมา​อยู่​ใน​แขวงฆา​ลิ​ลาย พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “บุตร​มนุษย์​จะต้อง​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ประชาชน,</verse>
				<verse number="23">ให้​เขา​ประหาร​ชีวิต​เสีย​ต่อ​วันที่​สาม​จึง​จะ​เป็น​ขึ้นมา​ใหม่.” พวก​สาวก​ก็​พา​กัน​เป็น​ทุกข์​ยิ่ง​นัก</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​มาถึง​เมือง​กัปเร​นา​อูม​แล้ว, ผู้​เก็บ​เงิน​บำรุง​การ​นมัสการ​ใน​โบสถ์​มา​หาเป​โตรถาม​ว่า, “อาจารย์​ของ​ท่าน​ไม่​เสีย​เงิน​บำรุง​การ​นมัสการ​ใน​โบสถ์​นั้น​หรือ”</verse>
				<verse number="25">เปโตรต​อบ​ว่า, “เสีย” เมื่อเป​โตร​เข้า​ไป​ใน​เรือน​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ก่อน​ว่า, “ซี​โมน​เอ๋ย, ท่าน​เห็น​อย่างไร? กษัตริย์​เคย​เก็บ​ส่วย​และ​ภาษี​จาก​ผู้ใด, จาก​โอรส​หรือ​จาก​ผู้อื่น?”</verse>
				<verse number="26">เป​โตร​ทูล​ตอบ​ว่า, “เคย​เก็บ​จาก​ผู้อื่น.” พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ถ้า​เช่นนั้น​โอรส​ก็​ไม่​ต้อง​เสีย</verse>
				<verse number="27">แต่​เพื่อ​มิ​ให้​เขา​เข้าใจ​ผิด, ท่าน​จง​ไป​ตก​เบ็ด​ที่​ทะเล​เมื่อ​ได้​ปลา​ตัว​แรก​ขึ้นมา​ก็​ให้​เปิด​ปาก​มัน​แล้ว​จะ​พบ​เงินตรา​แผ่น​หนึ่ง, จง​เอา​เงิน​นั้น​ไป​ให้​เขา​เป็น​ค่า​บำรุง​การ​นมัสการ​ใน​โบสถ์​สำหรับ​เรา​กับ​ท่าน.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ใน​เวลา​นั้น​เหล่า​สาวก​มา​เฝ้า​พระ​เยซู​ทูล​ว่า, “ถ้า​อย่าง​นั้น​ใคร​เป็น​ใหญ่​ใน​แผ่น​ดิน​สวรรค์?”</verse>
				<verse number="2">พระ​องค์​จึง​ทรง​เรียก​เด็ก​เล็กๆ คน​หนึ่ง​ให้​มา​ยืน​ท่ามกลาง​เขา,</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ตรัส​ว่า, “เรา​กล่าว​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ถ้า​พวก​ท่าน​ไม่​กลับ​ใจ​เป็น​เหมือน​เด็ก​เล็กๆ, ท่าน​จะ​เข้า​ใน​แผ่น​ดิน​สวรรค์​ไม่ได้​เลย.</verse>
				<verse number="4">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​ผู้ใด​ถ่อม​จิตต์​ใจ​ลง​เหมือน​เด็ก​เล็กๆ คน​นี้, ผู้​นั้น​จะ​เป็น​ใหญ่​ใน​แผ่น​ดิน​สวรรค์.</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ผู้ใด​จะ​รับ​เด็ก​เล็กๆ เช่นนี้​คน​หนึ่ง​ใน​นาม​ของ​เรา, ผู้​นั้น​ก็​รับ​เรา​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">แต่​ผู้ใด​จะ​นำ​ผู้​เล็ก​น้อย​เหล่านี้​คน​หนึ่ง​ที่​เชื่อ​ใน​เรา​ให้​หลง​ผิด, ถ้า​ได้​เอา​หิน​โม่​ก้อน​ใหญ่​ผูก​คอ​ผู้​นั้น​ถ่วง​เสีย​ที่​ทะเล​ลึก​ก็​ดี​กว่า</verse>
				<verse number="7">“วิบัติ​แก่​โลก​นี้​ด้วย​เหตุ​ความ​หลง​ผิด​เพราะ​จำเป็นต้อง​มี​เหตุ​ให้​หลง​ผิด, แต่​วิบัติ​แก่​ผู้​ที่​ก่อ​เหตุ​ให้​เกิด​ความ​หลง​ผิด​นั้น​ถ้า​มือ​หรือ​เท้า​ของ​ท่าน​ทำ​ให้​หลง​ผิด,</verse>
				<verse number="8">จง​ตัดทิ้ง​เสีย​ซึ่ง​จะ​เข้า​ใน​ชีวิต​มือ​และ​เท้า​ด้วน​ดี​กว่า​มี​สอง​มือ​สอง​เท้า​และ​ต้อง​ถูก​ทิ้ง​ใน​ไฟ​ซึ่ง​ไหม้​อยู่​เป็น​นิตย์.</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ตา​ของ​ท่าน​ทำ​ให้​ท่าน​หลง​ผิด, จง​ควัก​ออก​ทิ้ง​เสีย​ซึ่ง​จะ​เข้า​ใน​ชีวิต​ด้วย​ตา​ข้าง​เดียว​ดี​กว่า​มี​สอง​ตา​และ​ต้อง​ถูก​ทิ้ง​ไป​ใน​ไฟ​นรก</verse>
				<verse number="10">จง​ระวัง​ให้​ดี, อย่า​ดู​หมิ่น​ผู้​เล็กน้อย​เหล่านี้​สัก​คน​หนึ่ง. ด้วย​เรา​กล่าว​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, ทูต​ของ​เขา​เฝ้า​อยู่​เสมอ​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​บิดา​ของ​เรา​ผู้​สถิต​ใน​สวรรค์.</verse>
				<verse number="11"></verse>
				<verse number="12">ท่าน​ทั้ง​หลาย​คิดเห็น​อย่างไร? ถ้า​ผู้​หนึ่ง​มี​แกะ​อยู่​ร้อย​ตัว, ตัว​หนึ่ง​หลง​หาย​ไป​จาก​ฝูง, ผู้​นั้น​จะ​ไม่​ละ​แกะ​เก้า​สิบ​เก้า​ตัว​ไว้​บน​ภูเขา​แล้ว​ไป​เที่ยว​หา​ตัว​ที่​หาย​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="13">เรา​บอก​ท่าน​ตาม​จริง​ว่า. ถ้า​ผู้​นั้น​พบ​แกะ​ตัว​ที่​หาย. เขา​จะ​มี​ความ​ยินดี​ยิ่ง​กว่า​ใน​เก้า​สิบ​เก้า​ตัว​ที่​มิได้​หลง​หาย​นั้น.</verse>
				<verse number="14">อย่าง​นั้น​แหละ​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ผู้​อยู่​ใน​สวรรค์​ไม่​ปรารถนา​ให้​ผู้​เล็กน้อย​เหล่านี้​สัก​คน​หนึ่ง​พินาศ​ไป​เลย</verse>
				<verse number="15">“หาก​ว่า​พี่​น้อง​ของ​ท่าน​ผู้​หนึ่ง​ทำ​ผิด​ต่อ​ท่าน. จง​ไป​แจ้ง​ความผิด​นั้น​แก่​เขา​สอง​ต่อ​สอง​เท่านั้น​ถ้า​เขา​ฟัง​ท่าน. ก็​จะ​คืน​ดี​เป็น​พี่​น้อง​กัน​อีก.</verse>
				<verse number="16">แต่​ถ้า​เขา​ไม่​ฟัง​ท่าน. จง​นำ​คน​หนึ่ง​หรือ​สอง​คน​ไป​ด้วย. ให้​เป็น​พะยาน​สอง​สาม​ปาก​เพื่อ​ทุก​คำ​จะ​เป็น​หลก​ฐาน​ได้.</verse>
				<verse number="17">ถ้า​เขา​ไม่​ฟัง​คน​เหล่านั้น. จง​ไป​แจ้ง​ความ​ต่อ​คริสตจักร. ถ้า​เขา​ยัง​ไม่​ฟัง​คริสตจักร​อีก​ก็​ให้​ถือ​เสีย​ว่า​เขา​เป็น​เหมือน​คน​ต่างประเทศ​หรือ​คน​เก็บ​ภาษี.</verse>
				<verse number="18">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​ท่าน​จะ​ผูกมัด​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​ก็​จะ​ถูก​ผูกมัด​ใน​แผ่น​ดิน​สวรรค์. และ​สิ่ง​ซึ่ง​ท่าน​จะ​ปล่อย​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​ก็​จะ​ถูก​ปล่อย​ใน​สวรรค์​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="19">เรา​กล่าว​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อีก​ว่า, ถ้า​ใน​พวก​ท่าน​ที่​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​สอง​คน​จะ​ร่วม​ใจ​กัน​ขอ​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด. พระ​บิดา​ของ​เรา​ผู้​อยู่​ใน​สวรรค์​ก็​จะ​ทรง​กระทำ​ให้.</verse>
				<verse number="20">ด้วย​ว่า​มี​สอง​สาม​คน​ประชุม​กัน​ที่​ไหนๆ ใน​นาม​ของ​เราๆ จะ​อยู่​ท่ามกลาง​เขา​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="21">“ขณะนั้นเป​โตร​มา​ทูล​พระ​องค์​ว่า. “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, พี่​น้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ทำ​ผิด​ต่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​กี่​ครั้ง​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ควร​จะ​ยก​ความผิด​ของ​เขา. ถึง​เจ็ด​ครั้ง​หรือ”</verse>
				<verse number="22">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “เรา​มิได้​ว่า​แก่​ท่าน​ถึง​เจ็ด​ครั้ง​เท่านั้น, แต่​ถึง​เจ็ด​สิบ​ครั้ง​คูณ​ด้วย​เจ็ด</verse>
				<verse number="23">เหตุ​ฉะนั้น​แผ่น​ดิน​สวรรค์​เปรียบ​เหมือน​เจ้า​องค์​หนึ่ง​ทรง​ประสงค์​จะ​คิด​บัญชี​กับ​บ่าว.</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ตั้ง​ต้น​ทำ​การ​นั้น​แล้ว​เขา​พา​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​เป็น​หนี้​เจ็ด​แสน​ห้า​หมื่น​ชั่ง​มา​เฝ้า.</verse>
				<verse number="25">ท่าน​จึง​สั่ง​ให้​ขาย​ตัว​กับ​ทั้ง​เมีย​และ​ลูก​และ​บรรดา​สิ่งของ​ที่​เขา​มี​อยู่​นั้น​เอา​มา​ใช้​หนี้. เพราะ​เขา​ไม่​มี​เงิน​จะ​ใช้​หนี้.</verse>
				<verse number="26">บ่าว​ลูกหนี้​ผู้​นั้น​จึง​กราบ​ลง​ทูล​ว่า. ‘ข้า​แต่​ท่าน. ขอ​โปรด​ผัด​ไว้​ก่อน​แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จะ​ใช้​หนี้​ทั้งสิ้น.’</verse>
				<verse number="27">เจ้า​องค์​นั้น​มี​พระทัย​เมตตา​โปรด​ยก​หนี้​ปล่อย​ตัว​เขา​ไป.</verse>
				<verse number="28">แต่​บ่าว​ผู้​นั้น​ออกไป​พบ​คน​หนึ่ง​เป็น​เพื่อน​บ่าว​ด้วย​กัน​ซึ่ง​เป็น​หนี้​เขา​อยู่​สัก​ร้อย​บาท. จึง​จับ​คน​นั้น​บีบ​คอ​ว่า. ‘จง​ใช้​หนี้​ให้​ข้า.’</verse>
				<verse number="29">เพื่อน​บ่าว​คน​นั้น​ได้​กราบ​ลง​อ้อน​วอน​ว่า. ‘ขอ​โปรด​ผัด​ไว้​ก่อน​แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จะ​ใช้​ให้.’</verse>
				<verse number="30">แต่​เขา​ไม่​ยอม, จึง​นำ​บ่าว​ลูกหนี้​นั้น​ไป​จำ​จอง​ไว้​จน​กว่า​จะ​ใช้​เงิน​นั้น.</verse>
				<verse number="31">ฝ่าย​พวก​เพื่อน​บ่าว​เมื่อ​เห็น​เหตุการณ์​เช่นนน​ก็​พา​กัน​สลด​ใจ​ยิ่ง​นัก, จึง​นำ​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​ที่​เกิด​ขึ้น​นั้น​ไป​กราบ​ทูล​เจ้า​องค์​นั้น.</verse>
				<verse number="32">ท่าน​จง​ทรง​เรียก​บ่าว​นั้น​มา​สั่ง​ว่า. ‘อ้าย​ชาติ​ชั่ว. เรา​ได้​โปรด​ยก​หนี้​ให้​เอ็ง​ทั้งหมด​เพราะ​เอ็ง​ได้​ขอ​แต่​เรา</verse>
				<verse number="33">เอ็ง​ควร​จะ​เมตตา​เพื่อน​บ่าว​ด้วย​กัน เหมือน​เรา​ได้​กรุณา​เอ็ง​ไม่​ใช่​หรือ’</verse>
				<verse number="34">แล้ว​เจ้า​องค์​นั้น​กริ้ว จึง​มอบ​ผู้​นั้น​ไว้​แก่​เจ้าหน้าที่​เร่งรัด​จน​กว่า​จะ​ใช้​หนี้​หมด.</verse>
				<verse number="35">ถ้า​ท่าน​ขาด​เมตตา​จิตต์​ไม่​ยก​ความผิด​ให้​พี่​น้อง​ของ​ท่าน​ทุก​คน. พระ​บิดา​ของ​เรา​ผู้​สถิต​ใน​สวรรค์​จะ​ทรง​กระทำ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่าง​นั้น​แหละ.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">เมื่อ​พระ​เยซู​ตรัส​ถ้อย​คำ​เหล่านี้​เสร็จ​แล้ว. ได้​เสด็จ​จาก​มณฑลฆา​ลิ​ลาย​เข้า​ใน​เขตต์​แดน​มณฑล​ยู​ดาย​ฟาก​แม่นํ้า​ยา​ระ​เดน​ข้าง​โน้น.</verse>
				<verse number="2">ประชาชน​เป็น​อัน​มาก​ได้​ตาม​พระ​องค์​ไป​แล้ว​พระ​องค์​ทรง​รักษา​โรค​ของ​เขา​ให้​หาย​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="3">พวกฟา​ริ​ซาย​มา​ทดลอง​พระ​องค์​ทูล​ถาม​ว่า. “ผู้ชาย​จะ​อย่า​ภรรยา​ของ​ตน​เพราะ​เหตุ​ต่างๆ เป็น​การ​ถูก​ต้อง​ตาม​กฎหมาย​หรือไม่?”</verse>
				<verse number="4">พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “พวก​ท่าน​ไม่ได้​อ่าน​หรือ​ว่า, พระ​ผู้​ทรง​สร้าง​มนุษย์​แต่​เดิม​ได้​ทรง​สร้าง​ให้​เป็น​ชาย​และ​หญิง,</verse>
				<verse number="5">และ​ตรัส​ว่า. ‘เพราะ​เหตุ​นั้น​บุรุษ​จึง​ต้อง​ละ​บิดา​มารดา​ของ​ตน​ไป​ผูกพัน​อยู่​กับ​ภรรยา, และ​เขา​ทั้ง​สอง​จะ​เป็น​เนี้อ​อัน​เดียวกัน?</verse>
				<verse number="6">เขา​จึง​ไม่​เป็น​สอง​ต่อไป, แต่​เป็น​เนื้อ​อัน​เดียวกัน. เหตุ​ฉะนั้น​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ผูกพัน​กัน​แล้ว. อย่า​ให้​มนุษย์​ทำ​ให้​พราก​จาก​กัน​เลย.”</verse>
				<verse number="7">เขา​จึง​ย้อน​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “ถ้า​อย่าง​นั้น​โม​เซ​ได้​สั่ง​ให้​ทำ​หนังสือ​อย่า​ให้​ภรรยา​ไป​เสีย​ทำไม​เล่า?”</verse>
				<verse number="8">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “โม​เซ​ได้​ยอม​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​ภรรยา​ของ​ตน​เพราะ​ใจ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แข็ง​กะด้าง. แต่​เมื่อ​เดิม​มิได้​เป็น​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า. ผู้ใด​อย่า​ภรรยา​ของ​ตน​เพราะ​เหตุ​ต่างๆ เว้น​แต่​ผิด​กับ​ชาย​อื่น. แล้ว​ไป​มี​ภรรยา​ใหม่, ก็​ผิด​ประเวณี (และ​ผู้ใด​รับ​หญิง​ที่​อย่า​แล้ว​นั้น​มา​เป็น​ภรรยา, ก็​ผิด​ประเวณี​ด้วย”)</verse>
				<verse number="10">พวก​สาวก​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ถ้า​ลักษณะ​สามี​ภรรยา​เป็น​อย่าง​นั้น. ไม่​เป็น​สามี​ภรรยา​กัน​เลย​ก็​ดีกว่า.”</verse>
				<verse number="11">พระ​องค์​ทรง​ตอบ​เขา​ว่า, “มิใช่​ทุก​คน​จะ​รับ​ประพฤติ​ตาม​ข้อ​นี้​ได้. เว้น​แต่​ผู้​ที่​มี​ใจ​เหมาะ​กับ​ข้อ​นี้​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="12">ด้วย​ว่า​ผู้​ที่​เกิด​มา​เป็น​กะเทย​แต่​ครรภ์​มารดา​ก็​มี ผู้​ที่​มนุษย์​กระทำ​ให้​เป็น​ขันที​ก็​มี ผู้​ที่​กระทำ​ตัวเอง​ให้​เป็น​ขันที​เพราะ​เห็น​แก่​แผ่น​ดิน​สวรรค์​ก็​มี​ใคร​ถือ​ได้​ก็​ให้​ถือ​เอา​เถิด.”</verse>
				<verse number="13">ขณะนั้น​เขา​พา​เด็ก​เล็กๆ มา​หา​พระ​องค์, เพื่อ​จะ​ให้​พระ​องค์​ทรง​วาง​พระ​หัตถ์​อวย​พระ​พร, เหล่า​สาวก​ก็​ห้าม​ปราม​ไว้.</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​ว่า, “จง​ยอม​ให้​เด็ก​เล็กๆ เข้า​มา​หา​เรา. อย่า​ห้าม​เขา​เลย​เพราะว่า​ชาว​แผ่น​ดิน​สรรค์​ย่อม​เป็น​คน​อย่าง​นั้น.”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​วาง​พระ​หัตถ์​บน​เขา​แล้ว​ก็​เสด็จ​ไป​จาก​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="16">มี​คน​หนึ่ง​มา​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ท่าน​อาจารย์. ข้าพ​เจ้า​จะ​ต้อง​ทำ​ดี​ประการ​ใด​จึง​จะ​ได้​ชีวิต​นิ​รันดร์?”</verse>
				<verse number="17">พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “ท่าน​ถาม​เรา​ถึง​ความ​ที่​ดี​ทำไม? ผู้​ที่​ดี​มี​แต่​ผู้​เดียว แต่​ถ้า​ท่าน​ปรารถนา​จะ​เข้า​ใน​ชีวิต. ก็​ให้​ถือ​รักษา​พระ​บัญญัติ​ไว้.”</verse>
				<verse number="18">คน​นั้น​ทูล​ถาม​ว่า. “คือ​พระ​บัญญัติ​ข้อ​ใด​เล่า?” พระ​เยซู​ตรัส​ว่า. “คือ​ข้อ​ที่​ว่า. ‘อย่า​ฆ่า​คน, อย่า​ล่วง​ประเวณี, อย่า​ลัก​ทรัพย์, อย่า​เป็น​พะยาน​เท็จ,</verse>
				<verse number="19">จง​นับ​ถือ​บิดา​มารดา​ของ​ตน,’ และ ‘จง​รัก​เพื่อน​บ้าน​เหมือน​รัก​ตนเอง.’ ”</verse>
				<verse number="20">คน​หนุ่ม​นั้น​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ข้อ​เหล่านั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​ถือ​รักษา​ไว้​แล้ว​ทุก​ประการ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​ขาด​อะไร​อีก​บ้าง?”</verse>
				<verse number="21">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “ถ้า​ท่าน​ปรารถนา​เป็น​ผู้ดี​รอบคอบ. จง​ไป​ขายบรรด​สิ่งของ​ซึ่ง​ท่าน​มี​อยู่​แจก​จ่าย​ให้​คน​อนาถา. ท่าน​จึง​จะ​มี​ทรัพย์​สมบัติ​ใน​สวรรค์​แล้ว​จง​ตาม​เรา​มา.”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​คน​หนุ่ม​ได้​ยิน​ถ้อยคำ​นั้น​ก็​ออกไป​เป็น​ทุกข์​นัก. เพราะ​เขา​มี​ทรัพย์​สิ่งของ​เป็น​อัน​มาก</verse>
				<verse number="23">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​ว่า. “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, คน​มั่ง​มี​จะ​เข้า​ใน​แผ่น​ดิน​สวรรค์​ก็​ยาก.</verse>
				<verse number="24">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อีก​ว่า, ตัว​อูษฎร์​จะ​รอด​รู​เข็ม​ก็​ง่าย​กว่า​คน​มั่ง​มี​จะ​เข้า​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​พวก​สาวก​เมื่อ​ได้​ยิน​ก็​ประหลาด​ใจ​มาก​จึง​พูด​ว่า, “ถ้า​อย่าง​นั้น​ใคร​จะ​รอด​ได้?”</verse>
				<verse number="26">ฝ่าย​พระ​เยซู​ทอดพระเนตร​ดู​พวก​สาวก​และ​ตรัส​ว่า, “ฝ่าย​มนุษย์​ก็​เหลือ​กำลัง​ที่​จะ​ทำ​ได้, แต่​พระ​เจ้า​ทรง​กระทำ​ได้​สาร​พัตร.”</verse>
				<verse number="27">แล้วเป​โตร​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “นี่​แหละ, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​สละ​สิ่ง​สาร​พัตร​ติดตาม​พระ​องค์​มา, พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​อะไรบ้าง?”</verse>
				<verse number="28">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, คราว​เมื่อ​สิ่ง​สาร​พัตร​จะ​เปลี่ยนแปลง​ใหม่, และ​บุตร​มนุษย์​จะ​นั่ง​บน​พระ​ที่​นั่ง​อัน​รุ่งเรือง​นั้น, พวก​ท่าน​ที่​ได้​ติด​ตาม​เรา​มา​จะ​ได้​นั่ง​บน​พระ​ที่​นั่ง​สิบ​สอง​ที่​พิพากษา​พวก​ยิศรา​เอล​สิบ​สอง​ตระกูล.</verse>
				<verse number="29">ผู้ใด​ได้​สละ​เรือน​หรือ​พี่​น้อง​ชาย​หญิง​หรือ​บิดา​มารดา​หรือ​ภรรยา​บุตร​และ​ไร่​นา​เพราะ​นาม​ของ​เรา, ผู้​นั้น​จะ​ได้​ผล​รอย​เท่า, และ​จะ​ได้​ชีวิต​นี​รันดร์​เป็น​มฤดก​ด้วย.</verse>
				<verse number="30">แต่​มี​หลาย​คน​ที่​อยู่​ข้างต้น​จะต้อง​กลับไป​อยู่​ข้าง​ปลาย, และ​ที่​อยู่​ข้าง​ปลาย​จะ​กลับไป​อยู่​ข้างต้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">“ด้วย​แผ่น​ดิน​สวรรค์​อุปมา​เหมือน​เจ้าของ​สวน​คน​หนึ่ง​ออก​ไป​จ้าง​คน​ทำ​การ​ใน​สวน​องุ่น​ของ​ตน​แต่​เวลา​เช้า.</verse>
				<verse number="2">ครั้น​ตก​ลง​กับ​ลูกจ้าง​วัน​ละ​บาท​แล้ว. จึง​ใช้​ให้​ไป​ทำ​การ​ใน​สวน.</verse>
				<verse number="3">พอ​เวลา​เช้า​ประมาณ​เก้า​นาฬิกา​เจ้า​ของ​สวน​ก็​ออกไป​อีก, เห็น​คน​อื่น​ยืน​อยู่​เปล่าๆ กลาง​ตลาด,</verse>
				<verse number="4">จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า. ‘เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เข้า​ไป​ทำ​การ​ใน​สวน​องุ่น​ด้วย​เถิด​เรา​จะ​ให้​ค่าจ้าง​แก่​พวก​เจ้า​ตามที่​ถูกต้อง.’ แล้ว​เขา​ก็​พา​กัน​ไป.</verse>
				<verse number="5">พอ​เวลา​เที่ยง​และ​เวลา, สาม​นาฬ​กา​หลัง​เที่ยง​เจ้าของ​สวน​ก็​ออก​ไป​อีก, ทำ​เห​มือ​แต่​ก่อน.</verse>
				<verse number="6">ประมาณ​ห้า​นาฬิกา​หลัง​เที่ยง​ก็​ออก​ไป​อีก​ครั้ง​หนึ่ง, พบ​อีก​พวก​หนึ่ง​ยืน​อยู่​จึง​พูด​กับ​เข​า​ว่า. ‘พวก​เจ้า​ยืน​อยู่​ที่นี่​เปล่าๆ วัน​ยัง​ค่ำ​ทำไม?’</verse>
				<verse number="7">เขา​ตอบ​ว่า. ‘เพราะ​ไม่​มี​ใคร​จ้าง​พวก​ข้าพ​เจ้า.’ เจ้าของ​สวน​บอก​เขา​ว่า. ‘เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ไป​ทำ​การ​ใน​สวน​องุ่น​ด้วย​เถิด.’</verse>
				<verse number="8">ครั้น​ถึง​เวลา​พลบ​ค่ำ​เจ้าของ​สวน​จึง​สั่ง​เจ้า​พนักงาน​ว่า. ‘จง​เรียก​คน​ทำ​การ​มา​และ​ให้​ค่าจ้าง​แก่​เขา​ตั้งแต่​คน​มา​ทำ​การ​สุด​ท้าย​จน​ถึง​คน​ที่มา​แรก.</verse>
				<verse number="9">คน​ที่มา​ทำ​การ​เวลา​ประมาณ​ห้า​นาฬิกา​หลัง​เที่ยง​นั้น​ได้​ค่าจ้าง​คน​ละ​บาท.</verse>
				<verse number="10">ส่วน​คน​ที่มา​แรก​นั้น​นึก​ว่า​เขา​คง​จะ​ได้​มากกว่า​นั้น, แต่​ก็​ได้​คน​ละ​บาท​เหมือนกัน.</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​เขา​รับ​เงิน​ไป​แล้ว​ก็​บ่น​ต่อ​ว่า​เจ้าของ​สวน,</verse>
				<verse number="12">ว่า. พวก​ที่มา​สุดท้าย​ได้​ทำ​การ​ชั่วโมง​เดียว, และ​ท่าน​ได้​ให้​ค่าจ้าง​แก่​เขา​เท่า​กัน​กับ​พวก​เรา​ที่​ทำ​การ​ตรากตรำ​กลาง​แดด​ตลอด​วัน.’</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​เจ้าของ​สวน​ก็​ตอบ​แก่​ผู้​หนึ่ง​ใน​พวก​นั้น​ว่า. ‘สหาย​เอ๋ย, เรา​มิได้​โกง​เจ้า​เลย​เจ้า​ได้​ตก​ลง​กัน​แล้ว​วัน​ละ​บาท​มิใช่​หรือ</verse>
				<verse number="14">รับ​ค่าจ้าง​ของ​เจ้า​ไป​เถิด เรา​พอใจ​จะ​ให้​คน​ที่มา​ทำ​การ​หลัง​ที่สุด​นั้น​เท่ากัน​กับ​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ทำ​แก่​ของๆ เรา​เอง​ตามใจ​ของ​เรา​ไม่​ยุตติธรรม​หรือ​เจ้า​เห็น​เรา​ใจ​ดี​ตา​ของ​เจ้า​จึง​แสดง​ความ​อิจฉา​หรือ</verse>
				<verse number="16">อย่าง​นั้น​แหละ คน​ที่​อยู่​ข้าง​ปลาย​จะ​กลับ​ไป​อยู่​ข้างต้น, และ​ที่​อยู่​ข้างต้น​จะ​กลับ​ไป​อยู่​ข้าง​ปลาย.”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​พระ​เยซู​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เล็ม​ก็​พา​เหล่า​สาวก​สิบ​สอง​คน​ไป​ถึง​ที่​สงัด, แล้ว​ตรัส​แก่​เขา​ตาม​ทาง​ว่า,</verse>
				<verse number="18">“นี่​แน่ะ เรา​ทั้ง​หลาย​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​และ​บุตร​มนุษย์​จะ​ต้อง​ถูก​มอบ​ไว้​กับ​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​และ​พวก​อาลักษณ์. เขา​จะ​ปรับ​โทษ​ท่าน​ถึง​ชีวิต</verse>
				<verse number="19">และ​จะ​มอบ​ท่าน​ไว้​กับ​คน​ต่างประเทศ​ให้​เยาะ​เย้ย​เฆี่ยน และ​ให้​ตรึง​ไว้​ที่​กางเขน. และ​วันที่​สาม​ท่าน​จึง​จะ​เป็น​ขึ้น​มา​ใหม่.”</verse>
				<verse number="20">ขณะนั้น​ภรรยา​ของ​เซเบ​ดาย​พา​บุตร​ทั้ง​สอง​มา​เฝ้า​พระ​องค์​กราบ​ไหว้​ทูล​ขอ​สิ่ง​หนึ่ง​จาก​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="21">พระ​องค์​จึง​ทรง​ถาม​นาง​นั้น​ว่า. “ท่าน​ปรารถนา​อะไร?” นาง​ทูล​ว่า. “ขอ​พระ​องค์​โปรด​กำหนด​ตั้ง​ให้​บุตร​ของ​ข้าพ​เจ้า​สอง​คน​นี้​นั่ง​ใน​แผน​ดิน​ของ​พระ​องค์​เบื้อง​ขวา​พระ​หัตถ์​คน​หนึ่ง​เบื้​อง​ซ้าย​คน​หนึ่ง.”</verse>
				<verse number="22">แต่​พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ขอ​นั้น​ท่าน​ไม่​เข้าใจ. จอก​นั้น​ซึ่ง​เรา​จะ​ดื่ม​ท่าน​จะ​ดื่ม​ได้​หรือ” เขา​ทูล​ว่า. “ได้​พระ​องค์​เจ้า​ข้า.”</verse>
				<verse number="23">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “จอก​ของ​เรา​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ดื่ม​ก็​จริง. แต่​ซึ่ง​จะ​นั่ง​ข้าง​ขวา​และ​ข้าง​ซ้าย​ของ​เรา​นั้น ไม่​ใช่​พนักงาน​ของ​เรา​ที่​จะ​จัด​ให้. แต่​พระ​บิดา​ของ​เรา​ได้​ทรง​เตรียม​ไว้​สำ​หรับ​ผู้ใด​ก็​จะ​ให้​แก่​ผู้​นั้น.”</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​สาวก​สิบ​คน​นั้น​ได้​ยิน​แล้ว​ก็​มี​ความ​ขุ่น​เคือง​พี่​น้อง​สอง​คน​นั้น.</verse>
				<verse number="25">พระ​เยซู​ทรง​เรียก​เขา​ทั้ง​หลาย​มา​ตรัส​ว่า. “ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้อยู่​ว่า​ผู้​ครอบ​ครอง​ของ​ชาว​ต่างประเทศ​ย่อม​กด​ขี่​บังคับ​บัญชา​เขา. และ​ผู้​ใหญ่ทั้ง​หลาย​ก็​เอา​อำนาจ​เข้า​ข่ม</verse>
				<verse number="26">แต่​ใน​พวก​ท่าน​หา​เป็น​อย่าง​นั้น​ไม่. ถ้า​ผู้ใด​ใคร่​จะ​ได้​เป็น​ใหญ่​ก็​ให้​ผู้​นั้น​เป็น​ผู้​ปรนนิบัติ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="27">ถ้า​ผู้ใด​ใคร่​จะ​ได้​เป็น​เอก​เป็น​ต้น​ก็​ให้​ผู้​นั้น​เป็น​ทาส​ของ​พวก​ท่าน.</verse>
				<verse number="28">แม้ว่า​บุตร​มนุษย์​ก็​ดี​มิได้​มา​เพื่อ​ให้​เขา​ปรนนิบัติ. แต่​ท่าน​มา​เพื่อ​จะ​ปรนนิบัติ​เขา, และ​ประทาน​ชีวิต​ของ​ท่าน​ให้​เป็น​ค่า​ไถ่​คน​เป็น​อัน​มาก.”</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​พระ​องค์​กับ​เหล่า​สาวก​ออกไป​จาก​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​ประชาชน​เป็น​อัน​มาก​ก็​ได้​ตาม​พระ​องค์​ไป.</verse>
				<verse number="30">และ​นี่​แน่ะ มี​คน​ตา​บอด​สอง​คน​นั่ง​อยู่​ริม​หนทาง, เมื่อ​ได้​ยิน​ว่า​พระ​เยซู​เสด็จ​ไป จึง​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า, “พระ​องค์​ผู้​บุตร​ดาวิด​เจ้า​ข้า. ขอ​ทรง​เมตตา​ข้าพ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="31">ฝ่าย​ประชาชน​ก็​ห้าม​ปราม​เขา​ไว้. แต่​เขา​ยิ่ง​จ้อง​เสียง​ดัง​ขึ้น​ว่า, “พระ​องค์​ผู้​บุตร​ดาวิด​เจ้า​ข้า. ขอ​ทรง​เมตตา​ข้าพ​เจ้า​เถิด.”</verse>
				<verse number="32">พระ​เยซู​จึง​หยุด​ยืน​อยู่​เรียก​เขา​มา​และ​ตรัส​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​สอง​จะ​ใคร่​ให้​เรา​ทำ​อะไร​แก่​เจ้า?”</verse>
				<verse number="33">เขา​ทูล​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า. ขอให้​ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ใด้.”</verse>
				<verse number="34">พระ​เยซู​มี​พระทัย​เมตตา ก็​ถูกต้อง​ตา​เขา ใน​ทันใด​นั้น​ตา​เขา​ก็​เห็น​ได้, และ​เขา​ทั้ง​สอง​ได้​ติดตาม​พระ​องค์​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ครั้น​พระ​องค์​กับ​พวก​สาวก​มา​ใกล้​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ถึง​หมู่บ้าน​เบธ​ฟาเฆ​เชิง​ภูเขา​มะกอก​เทศ, พระ​เยซู​ทรง​ใช้​สาวก​สอง​คน,</verse>
				<verse number="2">สั่ง​ว่า, “จง​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ที่​อยู่​ตรงหน้า​ท่าน, ใน​บัด​เดี๋ยว​นั้น ท่าน​จะ​พบ​แม่​ลา​ตัว​หนึ่ง​ผูก​อยู่​กับ​ลูก​ของ​มัน จง​แก้​จูง​มา​ให้​เรา.</verse>
				<verse number="3">ถ้า​มี​ผู้ใด​ว่า​อะไร​แก่​ท่าน, ท่าน​จง​ว่า. ‘พระ​องค์​ต้อง​ประสงค์.’ แล้ว​เขา​จะ​ปล่อย​ให้​มา​ทันที.”</verse>
				<verse number="4">เหตุการณ์​ซึ่ง​เป็น​อย่าง​นี้​เพื่อ​จะ​ให้​คำ​พยากรณ์​สำเร็จ​ตามที่​กล่าว​ไว้​ว่า,</verse>
				<verse number="5">จง​บอก​บุตรี​แห่ง​ซี​โอน​ว่า, “นี่​แน่ะ กษัตริย์​ของ​ท่าน​ทรง​แม่​ลา​กับ​ลูก​ของ​มัน​เสด็จ​มา​หา​ท่าน​โดย​พระทัย​อ่อน​สุภาพ.</verse>
				<verse number="6">“สาวก​สอง​คน​นั้น​ก็​ไป​ทำ​ตาม​พระ​เยซู​สั่ง</verse>
				<verse number="7">จึง​จูง​แม่​ลา​กับ​ลูก​ของ​มัน​มา, และ​เอา​เสื้อผ้า​ของ​ตน​ปู​บน​หลัง, แล้ว​พระ​องค์​ได้​ทรง​ลา​นั้น.</verse>
				<verse number="8">ประชาชน​เป็น​อัน​มาก​ได้​ปู​เสื้อผ้า​ของ​ตน​ตาม​หนทาง บาง​คน​ก็​ตัด​ใบไม้​มา​ปู</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​ประชาชน​ซึ่ง​เดิน​ไป​ข้างหน้า กับ​ผู้​ที่​ตามมา​ข้าง​หลัง ก็​พร้อม​กัน​โห่​ร้อง​ขึ้น​ว่า “โฮซัน​นา​แก่​ราช​โอรส​ของ​ดาวิด, ขอให้​ท่าน​ผู้​ที่​เสด็จ​มา​ใน​นาม​ของ​พระ​เจ้า​จง​ทรง​พระ​เจริญ​สุข​สวัสดิ์​ยิ่งๆ ขึ้น​ไป.”</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​แล้ว, ประชาชน​ทั่ว​ทั้ง​กรุง​ก็​พา​กัน​แตกตื่น​ถาม​ว่า, “ท่าน​นี้​เป็น​ผู้ใด?”</verse>
				<verse number="11">ประชาชน​ทั้ง​ปวง​ก็​ตอบ​ว่า. “คือ​เยซู​ศาสดา​พยากรณ์​ซึ่ง​มา​จาก​นา​ซา​เร็ธ​แขวงฆา​ลิ​ลาย.”</verse>
				<verse number="12">พระ​เยซู​จึง​เสด็จ​เข้า​ใน​โบสถ์​ของ​พระ​เจ้า, ทรง​ขับ​ไล่​บรรดา​ผู้​ซื้อ​ขาย และ​คว่ำ​โต๊ะ​ผู้​แลก​เงิน​กับ​คว่ำ​ร้าน​ขาย​นก​พิลาป​ที่​นั่น​เสีย</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า. โบสถ์​ของ​เรา​เรียกว่า​เป็น​ที่​อธิษฐาน​อ้อน​วอน. แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​กระทำ​ไห้​เป็น​ถ้ำ​ของ​พวก​โจร.”</verse>
				<verse number="14">คน​ตา​บอด​และ​คน​ง่อย​พา​กัน​มา​เฝ้า​พระ​องค์​ใน​โบสถ์, พระ​องค์​ก็​ได้​รักษา​เขา​ให้​หาย.</verse>
				<verse number="15">แต่​เมื่อ​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​กับ​พวก​อาลักษณ์​ได้​เห็น​การ​อัศจรรย์​ที่​พระ​องค์​ทรง​กระทำ, ทั้ง​ได้​ยิน​หมู่​เด็ก​ร้อง​ใน​โบสถ์​ว่า, “ให้​ราช​โอรส​แห่ง​ดาวิด​ทรง​สำราญ​เถิด,” เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​พา​กัน​แค้น​เคือง,</verse>
				<verse number="16">จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ท่าน​ไม่ได้​ยิน​คำ​ที่​เขา​ร้อง​หรือ” พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “ได้​ยิน​แล้ว, พวก​ท่าน​ยัง​ไม่​เคย​อ่าน​หรือ​ว่า, เสียง​ที่​ออก​จาก​ปาก​เด็ก​อ่อน​และ​ทารก​นั้น​ก็​เป็น​คำ​สรรเสริญ​อัน​จริง​แท้?” สดด. 8:2;</verse>
				<verse number="17">พระ​องค์​จึง​ได้​ละ​เขา​ไว้ เสด็จ​ออก​จาก​เมือง​ไป​ประทับ​อยู่​ที่​หมู่บ้าน​เบธา​เนีย.</verse>
				<verse number="18">ครั้น​เวลา​เช้า​เมื่อ​เสด็จ​กลับไป​ยัง​กรุง​อีก, ก็​ทรง​หิว​พระ​กระยาหาร.</verse>
				<verse number="19">และ​เมื่อ​ทรง​ทอดพระเนตร​ไป ทรง​เห็น​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​ต้น​หนึ่ง​อยู่​ริม​ทาง, ก็​ทรง​ดำเนิน​เข้า​ไป​ไกล้ เห็น​ต้น​มะเดื่อ​นั้น​ไม่​มี​ผล​มี​แต่​ใบ​เท่านั้น. จึง​ตรัส​แก่​ต้น​มะเดื่อ​นั้น​ว่า. “อย่า​ให้​เกิด​ผล​ต่อ​ไป​เป็น​นิตย์.” ทันใด​นั้น​ต้น​มะเดื่อ​ก็​เหี่ยว​แห้ง​ไป.</verse>
				<verse number="20">ครั้น​เหล่า​สาวก​ได้​เห็น​ก็​ประหลาด​ใจ​แล้ว​ว่า. “เป็น​อย่างไร​หนอ​ต้น​มะเดื่อ​จึง​เหี่ยว​แห้ง​ไป​ใน​ประเดี๋ยว​เดียว?”</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ถ้า​ท่าน​มี​ความ​เชื่อ​และ​มิได้​สงสัย. ท่าน​จะ​กระทำ​ได้, ใช่​ว่า​เพียง​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​นี้​เท่านั้น. ถึง​แม่​ท่าน​จะ​สั่ง​ภูเขา​นี้​ว่า. ‘จง​ถอย​ไป​ลง​ใน​ทะเล.’ ก็​จะ​สำเร็จ​ได้.</verse>
				<verse number="22">สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​ท่าน​จะ​อธิษฐาน​ขอ​โดย​ความ​เชื่อ ท่าน​คง​จะ​ได้.”</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์. ใน​เวลา​ที่​ทรง​สั่ง​สอน​อยู่, พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​และ​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่​มา​เผา​พระ​องค์​ทูล​ถาม​ว่า, “ท่าน​กระทำ​การ​นี้​โดย​อำนาจ​อะไร? ผู้ใด​ให้​ท่าน​มี​อำนาจ​อย่าง​นี้?”</verse>
				<verse number="24">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “เรา​จะ​ถาม​ท่าน​ทั้ง​หลาย​สัก​ข้อ​หนึ่ง​ด้วย, ถ้า​ตอบ​ได้. เรา​จะ​บอก​ท่าน​เหมือน​กัน​ว่า​เรา​กระทำ​การ​นี้​โดย​อำนาจ​อะไร.</verse>
				<verse number="25">คือ​บัพ​ติศ​มา​ของ​โย​ฮัน​นั้น​มา​จาก​ไหน? มา​จาก​สวรรค์​หรือ​มา​จาก​มนุษย์?” เขา​ได้​ปรึกษา​กัน​ว่า, “ถ้า​เรา​จะ​ว่า. ‘มา​จาก​สวรรค์.’ ท่าน​จะ​ว่า​แก่​เรา​ว่า. ‘เหตุ​ไฉน​จึง​ไม่​เชื่อ​โยฮัน​เล่า?’</verse>
				<verse number="26">แต่​ถ้า​เรา​จะ​ว่า. ‘มา​จาก​มนุษย์,’ ก็​กลัว​ประชาชน, เพราะว่า​ประชาชน​ทั้ง​ปวง​ถือ​ว่า​โย​ฮัน​เป็น​ศาสดา​พยากรณ์.”</verse>
				<verse number="27">เขา​จึง​ทูล​ตอบ​พระ​เยซู​ว่า, “พวก​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ทราบ.” พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. เรา​จะ​ไม่​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เหมือน​กัน​ว่า เรา​กระทำ​การ​นี้​โดย​อำนาจ​อะไร.</verse>
				<verse number="28">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​คิด​เห็น​อย่างไร​ถึง​เรื่อง​คน​หนึ่ง​มี​บุตรชาย​สอง​คน? บิดา​ไป​หา​บุตร​คน​ใหญ่​ว่า. ‘ลูก​เอ๋ย. วันนี้​จง​ไป​ทำ​การ​ใน​สวน​องุ่น​ของ​พ่อ​เถิด.’</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​บุตร​นั้น​ตอบ​ว่า. ‘ไม่​ไป’ แต่​ภาย​หลัง​ได้​กลับ​ใจ​แล้ว​ก็​ไป​ทำ.</verse>
				<verse number="30">บิดา​จึง​ไป​หา​บุตร​ที่​สอง​พูด​เช่นเดียวกัน​บุตร​นั้น​รับปาก​ว่า. ‘จะ​ไป​ขอรับ.’ แต่​หา​ได้​ไป​ไม่.</verse>
				<verse number="31">ก็​บุตร​สอง​คน​นี้​คน​ไหน​เป็น​ผู้ทำ​ตาม​ใจ​ของ​บิดา​เล่า?” เขา​ทูล​ตอบ​พระ​องค์​ว่า. “คือ​บุตร​คน​ใหญ่.” พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “เรา​บอก​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า. พวก​เก็บ​ภาษี​และ​หญิง​แพศยา​ก็​เข้า​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="32">ด้วย​โยฮัน​ได้มา​หา​พวก​ท่าน​โดย​ทาง​ชอบ​ธรรม. ท่าน​หา​เชื่อ​ไม่ แต่​พวก​เก็บ​ภาษี​และ​พวก​หญิง​แพศยา​ได้​เชื่อ. ฝ่าย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เมื่อ​เห็น​แล้ว​ภาย​หลัง​มิได้​กลับ​ใจ​เชื่อ​โย​ฮัน.”</verse>
				<verse number="33">“จง​ฟัง​คำ​อุปมา​อีก​ว่า. ยัง​มี​เจ้าของ​สวน​ผู้​หนึ่ง​ได้​ทำ​สวน​องุ่น​แล้ว​ล้อม​รั้ว​ไว้​รอบ. เขา​ได้​ขุด​บ่อ​สำหรับ​บีบ​น้ำ​องุ่น​และ​ก่อ​หอ​เฝ้า. ให้​ชาวสวน​เช่า​แล้ว​ก็​ไป​เสีย​เมือง​อื่น.</verse>
				<verse number="34">ครั้น​ถึง​ฤดู​ผล​องุ่น​จึง​ใช้​พวก​บ่าว​ไป​หา​ผู้​เช่า​สวน​เพื่อ​จะ​รับ​ผล​ของท่าน</verse>
				<verse number="35">แต่​ผู้​เช่า​สวน​นั้น​จับ​คน​ของ​ท่าน​เฆี่ยน​ตี​เสีย​คน​หนึ่ง. ฆ่า​เสีย​คน​หนึ่ง. เอา​หิน​ขว้าง​เสีย​คน​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="36">อีก​ครั้ง​หนึ่ง​ท่าน​ก็​ใช้​บ่าว​อื่นๆ ไป​มาก​กว่า​ครั้ง​ก่อน, แต่​คน​เช่า​สวน​ก็​ได้​ทำ​แก่​เขา​อย่าง​นั้น​อีก.</verse>
				<verse number="37">ครั้ง​ที่​สุด​ท่าน​ก็​ใช้​บุตร​ของ​ท่าน​ไป​หา​เขา​พูด​ว่า. ‘เขา​คง​จะ​เคารพ​บุตร​ของ​เรา.’</verse>
				<verse number="38">เมื่อ​คน​เช่า​สวน​เห็น​บุตร​เจ้าของ​สวน​มา​ก็​พูด​กัน​ว่า. ‘คน​นี้​แหละ​เป็น​ผู้​รับ​มฤดก​ให้​เรา​ฆ่า​เสีย​เถอะ. แล้ว​ก็​ริบ​เอา​มฤดก​ของ​เขา.’</verse>
				<verse number="39">เขา​จึง​พา​กัน​จับ​บุตร​นั้น​ผลัก​ออก​ไป​นอก​สวน​แล้ว​ฆ่า​เสีย.</verse>
				<verse number="40">เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​เจ้าของ​สวน​มา. ท่าน​จะ​ทำ​อย่างไร​แก่​ผู้​เช่า​สวน​เหล่านั้น?”</verse>
				<verse number="41">เขา​ทั้ง​หลาย​ทูล​ตอบ​ว่า, “ท่าน​จะ​ล้าง​ผลาญ​คน​ชั่ว​เหล่านั้น​ด้วย​โทษ​ร้ายแรง. และ​สวน​นั้น​จะ​ให้​คน​อื่น​ที่​จะ​นำ​ผล​มา​ส่ง​ให้​ท่าน​ตาม​ฤดู​เช่า​ต่อ​ไป.”</verse>
				<verse number="42">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​ไม่​ได้​อ่าน​ใน​คัมภีร์​หรือ​ซึ่ง​ว่า ศิลา​ซึ่ง​ช่าง​ก่อ​ได้​ทอดทิ้ง​เสีย​ยัง​ประกอบ​เข้า​เป็น​หัว​มุม​ได้​และ​การ​นี้​เป็นมา​จาก​พระ​เจ้า, และ​เป็น​ที่​อัศจรรย์​ประจักษ์​แก่​ตา​ของ​เรา?</verse>
				<verse number="43">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​บอก​ท่าน​ว่า, แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​จะ​ต้อง​เอา​ไป​จาก​ท่าน, ยก​ให้​แก่​ประเทศ​หนึ่ง​ประเทศ​ใด​ซึ่ง​จะ​กระทำ​ให้ผล​เจริญ​สม​กับ​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="44">(ผู้ใด​ล้ม​ทับ​ศิลา​นี้​ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​แตกหัก​ไป, แต่​ศิลา​นั้น​จะ​ตก​ทับ​ผู้ใด​ผู้​นั้น​จะ​แหลก​ละเอียด​เป็น​ธุลี​ไป.”)</verse>
				<verse number="45">ครั้น​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​กับ​พวกฟา​ริ​ซาย​ได้​ยิน​คำ​เปรียบ​เหล่านั้น, ก็​รู้​ว่า​พระ​องค์​ตรัส​เล็ง​ถึง​พวก​เขา.</verse>
				<verse number="46">แต่​ครั้น​เขา​จะ​หา​เหตุ​จับ​พระ​องค์​ก็​กลัว​ประชาชน, เพราะ​เขา​นับ​ถือ​พระ​องค์​ว่า​เป็น​ศาสดา​พยากรณ์.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​เป็น​คำ​อุปมา​อีก​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“แผ่น​ดิน​สวรรค์​อุปมา​เหมือน​กษัตริย์​องค์​หนึ่ง​ได้​จัดการ​เตรียม​อภิเษก​มเหษี​ให้​ราช​โอรส​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ใช้​ข้าราชการ​ไป​ตาม​ผู้​ที่​รับ​เชิญ​ใน​การ​นี้, แต่​เขา​ไม่​ใคร่​จะ​มา.</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ยัง​ใช้​ข้าราชการ​อื่น​ไป​อีก รับสั่ง​ให้​บอก​ผู้​รับ​เชิญ​นั้น​ว่า. ‘ดู​เถอะ, เรา​ได้​จัดการ​เลี้ยง​ไว้​แล้ว, ทั้ง​วัว​และ​สัตว์​อ้วน​พี​ของ​เรา​ก็​ฆ่า​ไว้​เสร็จ. สิ่ง​สาร​พัตร​ก็​เตรียม​ไว้​พร้อม. จง​มา​ใน​การ​นี้​เถิด.’</verse>
				<verse number="5">แต่​เขา​ก็​เพิกเฉย​เสีย​บาง​คน​ก็​ไป​ไร่​นา​ของ​ตน. บาง​คน​ก็​ไป​ทำ​การค้า​ขาย.</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​พวก​อื่น​นอกนั้น​ก็​จับ​ข้าราชการ​ทำ​อัปยศ​ต่างๆ แล้ว​ฆ่า​เสีย.</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​องค์​นั้น​ก็​ทรง​พระ​พิโรธ. จึง​รับสั่ง​ให้​ยก​ทัพ​ไป​ปราบปราม​คน​ร้าย​เหล่านั้น. แล้ว​ให้​เผา​บ้านเมือง​เสีย.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​จึง​รับสั่ง​แก่​ข้าราชการ​ว่า. ‘การ​สมรส​ก็​พร้อม​อยู่​แล้ว. แต่​ผู้รับ​เชิญ​นั้น​ไม่​สม​กับ​การ</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ฉะนั้น​จง​ออกไป​ตาม​ทาง​แพร่ง. พบ​ใครๆ ก็​ให้​เชิญ​มา​ใน​การ​นี้.’</verse>
				<verse number="10">พวก​ข้าราชการ​จึง​ออก​ใป​เชิญ​คน​ทั้ง​ปวง​ตาม​ทาง​แพร่ง แล้วแต่​จะ​พบ​ให้​มา​ทั้ง​ดี​และ​ชั่ว. จน​การ​อภิเษก​นั้น​เต็ม​ไป​ด้วย​ผู้รับ​เชิญ</verse>
				<verse number="11">แต่​เมื่อ​กษัตริย์​องค์​นั้น​เสด็จ​ทอด​พระ​เนตร​ผู้​ที่​รับ​เชิญ. ก็​เห็น​ผู้​หนึ่ง​มิได้​สวม​เสื้อ​สำหรับ​งาน</verse>
				<verse number="12">จึง​รับสั่ง​ถาม​ว่า. ‘สหาย​เอ๋ย, เหตุ​ไฉน​มา​ที่นี่​จึง​ไม่​สวม​เสื้อ​สำหรับ​งาน?’ ผู้​นั้น​ก็​นิ่ง​อั้น​อยู่​พูด​ไม่​ออก.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​จึง​รับสั่ง​แก่​พวก​ข้าราชการ​ว่า. ‘จง​มัด​มือ​มัด​เท้า​คน​นี้​เอา​ไป​ทิ้ง​เสีย​ที่​มืด​ภายนอก. ที่​นั่น​จะ​มี​การ​ร้องไห้​ขบ​เขี้ยว​เคี้ยว​ฟัน.’</verse>
				<verse number="14">ด้วย​ผู้รับ​เชิญ​ก็​มาก. แต่​ผู้​ที่​ถูก​เลือก​ก็​น้อย.”</verse>
				<verse number="15">ขณะนั้น​พวก​ฟา​ริ​ซาย​ไป​ปรึกษา​กัน​ว่า​จะ​จับ​ผิด​ใน​ถ้อยคำ​ของ​พระ​องค์​อย่างไร​ได้,</verse>
				<verse number="16">จึง​ใช้​พวก​ศิษย์​ของ​ตน​กับ​พวก​เฮ​โรด​ให้​ไป​ทูล​พระ​องค์​ว่า. “อาจารย์​เจ้า​ข้า. ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทราบ​อยู่​ว่า​ท่าน​เป็น​ผู้​สัตย์​ซื่อ. ได้​สั่ง​สอน​ใน​ทาง​ของ​พระ​เจ้า​จริงๆ โดย​มิได้​เกรง​กลัว​ผู้ใด​เพราะ​ท่าน​มิได้​เห็น​แก่​หน้า​ของ​บุคคล</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนั้น​ขอ​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทราบ​ว่า​ท่าน​คิดเห็น​อย่างไร​ควร​จะ​ส่ง​ส่วย​ให้แก่​กา​ยะ​ซา​หรือไม่?”</verse>
				<verse number="18">พระ​เยซู​ทรง​ทราบ​อุบาย​ของ​เขา​จึง​ตรัส​ว่า, “โอ​คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด, จะ​ทดลอง​เรา​ทำไม?</verse>
				<verse number="19">จง​ให้​เรา​ดู​เงิน​ส่วย​นั้น.” เขา​จึง​เอา​เงินตรา​แผ่น​หนึ่ง​ถวาย​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="20">พระ​องค์​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า. “รูป​และ​คำ​จารึก​นี้​เป็น​ของ​ไคร?”</verse>
				<verse number="21">เขา​ทูล​ว่า. “ของ​กา​ยะ​ซา.” พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เหตุ​ฉะนั้น​ของๆ กา​ยะ​ซา​จง​ถวาย​แก่​กา​ยะ​ซา, และ​ของๆ พระ​เจ้า​จง​ถวาย​แก่​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="22">ครั้น​เขา​ได้​ยิน​ก็​ประหลาด​ใจ. จึง​ละ​พระ​องค์​ไว้​แล้ว​กลับไป</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​นั้น​มี​พวก​ซา​ดู​กาย​มา​หา​พระ​องค์. พวก​นี้​เป็น​ผู้​สอน​ว่า การ​ที่​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ความ​ตาย​ไม่​มี.</verse>
				<verse number="24">เขา​ถาม​ว่า. “อาจารย์​เจ้า​ข้า, โม​เซ​สั่ง​ว่า, ‘ถ้า​ผู้ใด​ตาย​ยัง​ไม่​มี​บุตร​ก็​ให้​น้องชาย​รับ​พี่สะใภ้​สืบ​เผ่าพันธุ์​ต่อไป.’</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​พวก​ข้าพ​เจ้า​มี​พี่​น้อง​ผู้ชาย​เจ็ด​คน พี่​ห้ว​ปี​มี​ภรรยา​แล้ว​ก็​ตาย​เมื่อ​ยัง​ไม่​มี​บุตร. แล้ว​ก็​ละ​ภรรยา​ไว้​ให้​แก่​น้องชาย</verse>
				<verse number="26">ครั้น​น้อง​ที่​สอง​ที่​สาม​ตาย​ก็​ได้​ละ​ภรรยา​ไว้​ให้​เป็น​ภรรยา​ต่อๆ กัน​ไป​จน​ถึง​คน​ที่​เจ็ด.</verse>
				<verse number="27">ใน​ที่สุด​หญิง​นั้น​ก็​ตาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="28">ใน​วัน​ที่​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย. หญิง​นั้น​จะ​เป็น​ภรรยา​ของ​ผู้ใด​ใน​เจ็ด​คน​นั้น? ด้วย​นาง​ได้​เป็น​ภรรยา​ของ​ชาย​ทั้ง​เจ็ด​แล้ว”</verse>
				<verse number="29">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “พวก​ท่าน​เข้าใจ​ผิด​ไม่​รู้จัก​พระ​คัมภีร์​หรือ​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="30">เพราะว่า​เมื่อ​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย​นั้น จะ​ไม่​มี​การ​สมรส​หรือ​ยก​ให้​เป็น​สามี​ภรรยา​กัน​อีก, แต่​เป็น​เหมือน​ทูต​สวรรค์.</verse>
				<verse number="31">แต่​เรื่อง​ที่​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย​นั้น, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​ไม่ได้​อ่าน​หรือ, ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ตรัส​ไว้​แก่​พวก​ท่าน​ว่า,</verse>
				<verse number="32">‘เรา​เป็น​พระ​เจ้าของ​อับ​รา​ฮาม, พระ​เจ้าของ​ยิศ​ฮาค, และ​พระ​เจ้าของ​ยา​โคบ,’ ไม่ได้​เป็น​พระ​เจ้าของ​คน​ตาย, แต่​เป็น​พระ​เจ้าของ​คน​เป็น?”</verse>
				<verse number="33">ประชาชน​ทั้ง​ปวง​เมื่อ​ได้​ยิน​แล้ว​ก็​ประหลาด​ใจ​ด้วย​คำ​โอวาท​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="34">ฝ่าย​พวกฟา​ริ​ซาย​เมื่อ​ได้​ยิน​ว่า​พระ​องค์​ทรง​กระทำ​ไห้​พวก​ซา​ดู​กาย​นิ่ง​อั้น​อยู่, จึง​ประชุม​กัน​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="35">มี​บาเรียน​ผู้​หนึ่ง​ใน​พวก​เขา​จะ​ใคร่​ทดลอง​พระ​องค์, จึง​ถาม​ว่า,</verse>
				<verse number="36">“อาจารย์​เจ้า​ข้า. พระ​บัญญัติ​ข้อ​ใด​เป็น​ใหญ่?”</verse>
				<verse number="37">พระ​เยซู​ทรง​ตอบ​เขา​ว่า, “จง​รัก​พระ​องค์​ผู้​เป็น​พระ​เจ้า​ด้วย​สุดใจ​สุด​จิตต์​ของ​เจ้า, และ​ด้วย​สิ้นสุด​ความคิด​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="38">นั่น​แหละ​เป็น​พระ​บัญญัติ​ข้อ​ต้น​ข้อ​ใหญ่.</verse>
				<verse number="39">ข้อ​ที่​สอง​ก็​เหมือนกัน​คือ. จง​รัก​เพื่อน​บ้าน​เหมือน​รัก​ตนเอง.</verse>
				<verse number="40">บัญญัติ​และ​คำ​พยากรณ์​ทั้งสิ้น​ก็​รวม​อยู่​ใน​พระ​บัญญัติ​สอง​ข้อ​นี้.”</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​พวกฟา​ริ​ซาย​ยัง​ประชุม​อยู่​ที่​นั่น, พระ​เยซู​ทรง​ถาม​ว่า.</verse>
				<verse number="42">“พวก​ท่าน​คิดเห็น​อย่างไร​ด้วย​เรื่อง​พระ​คริสต์? ท่าน​เป็น​บุตร​ของ​ผู้ใด?” เขา​ตอบ​ว่า, “เป็น​บุตร​ของ​ดาวิด.”</verse>
				<verse number="43">พระ​องค์​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า. “ถ้า​อย่าง​นั้น​เป็น​ไฉน​ดาวิด​โดย​เดช​พระ​วิญญาณ​จึง​ได้​เรียกว่า​พระ​เจ้า เช่น,</verse>
				<verse number="44">พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ตรัส​แก่​พระ​องค์​ผู้​เป็น​พระ​เจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า. ‘จง​นั่ง​ที่​ข้าง​ขวา​พระ​หัตถ์​ของ​เรา กว่า​เรา​จะ​ปราบ​ศต​รู​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ให้​อยู่​ใต้​พระ​บาท​ท่าน?’</verse>
				<verse number="45">ถ้า​ดาวิด​เรียกว่า​พระ​เจ้า, ท่าน​จะ​เป็น​บุตร​ของ​ดาวิด​อย่างไร​ได้?”</verse>
				<verse number="46">ไม่​มี​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​อาจ​ที่​จะ​ตอบ​พระ​องค์​สัก​คำ​หนึ่ง. ตั้งแต่​วัน​นั้น​มา​ไม่​มี​ใคร​กล้า​ซักถาม​พระ​องค์​ต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​ประชาชน​และ​พวก​สาวก​ของ​พระ​องค์​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“พวก​อาลักษณ์​กับ​พวกฟา​ริ​ซาย​นั่ง​บน​ที่​นั่ง​ของ​โม​เซ</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนั้น​ทุก​สิ่ง​ซึ่ง​เขา​สั่ง​สอน​พวก​ท่าน, จง​ถือ​ประพฤติ​ตาม เว้น​แต่​การ​ประพฤติ​ของ​เขา​อย่าได้​ทำ​ตาม​เลย, เพราะ​เขา​เป็น​แต่​ผู้​สั่ง​สอน, แต่​เขา​เอง​หา​ทำ​ตาม​ไม่.</verse>
				<verse number="4">ด้วย​เขา​ดี​แต่​ผูกมัด​ของ​หนัก​ซึ่ง​แบก​ยาก​วาง​บน​บ่า​มนุษย์ ส่วน​เขา​เอง​แม้แต่​นิ้ว​เดียว​ก็​ไม่​จับ​ต้อง​เลย.</verse>
				<verse number="5">เขา​กระทำ​การ​ของ​เขา​เพื่อให้​มนุษย์​เห็น​เท่านั้น คือ​เครื่องราง​กัน​อันตราย​ของ​เขาๆ กระทำ​ให้​กว้าง, พู่​ห้อย​เสื้อ​ของ​เขา​ก็​ขยาย​ให้​ใหญ่​ออกไป,</verse>
				<verse number="6">เขา​ชอบ​นั่ง​ที่​สูง​ใน​การ​เลี้ยง​และ​ใน​ธรรม​ศาลา,</verse>
				<verse number="7">กับ​ชอบ​ให้​คน​คำนับ​เรียก​เขา​ที่​กลาง​ตลาด​ว่า. ‘ท่าน​อาจารย์.’</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​ใคร่​ให้​เขา​เรียกว่า ‘อาจารย์’ เลย, ด้วย​ท่าน​มี​พระ​อาจารย์​แต่​ผู้​เดียว. ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​พี่​น้อง​กัน​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="9">และ​อย่า​ใคร่​ให้​ผู้ใด​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​เรียก​ตน​ว่า ‘บิดา.’ เพราะ​ท่าน​มี​พระ​บิดา​แต่​ผู้​เดียว, คือ​ผู้​สถิต​อยู่​ใน​สวรรค์.</verse>
				<verse number="10">อย่า​ใคร่​ให้​ผู้ใด​เรียก​ท่าน​ว่า ‘นาย.’ ด้วย​ว่า​นาย​ของ​ท่าน​มี​แต่​ผู้​เดียว​คือ​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="11">ผู้ใด​ที่​เป็น​ใหญ่​ใน​พวก​ท่าน, ผู้​นั้น​ย่อม​ต้อง​ปรนนิบัติ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="12">ผู้ใด​จะ​ยก​ตัว​ขึ้น, ผู้​นั้น​คง​จะ​ถูก​เหยียด​ลง​ผู้ใด​ถ่อม​ตัว​ลง, ผู้​นั้น​คง​จะ​ถูก​ยกขึ้น.”</verse>
				<verse number="13">“วิบัติ​แก่​เจ้า​พวก​อา​กักษณ์​และ​พวกฟา​ริ​ซาย, คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด เพราะ​พวก​เจ้า​ปิด​เมือง​สวรรค์​ไว้​จาก​มนุษย์ ถึงแม้​พวก​เจ้า​เอง​เจ้า​ก็​ไม่​เข้า​ไป, และ​เมื่อ​คน​อื่น​จะ​เข้า​ไป​พวก​เจ้า​ก็​ขัดขวาง​ไว้.</verse>
				<verse number="14"></verse>
				<verse number="15">“วิบัติ​แก่​เจ้า​พวก​อาลักษณ์​และ​พวกฟา​ริ​ซาย, คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด ด้วย​พวก​เจ้า​เที่ยว​ไป​ตาม​ทาง​ทะเล​และ​ทาง​บก​ทั่วไป เพื่อ​จะ​ได้​แม้แต่​คน​เดียว​เข้า​จารีต​เมื่อ​ได้​แล้ว​ก็​ทำ​ให้​เขา​เป็น​ลูก​แห่ง​นรก​ยิ่ง​กว่า​เจ้า​เอง​ถึง​สอง​เท่า.”</verse>
				<verse number="16">วิบัติ​แก่​เจ้า​คน​นำ​ทาง​ตา​บอด, ซึ่ง​สอน​ว่า. ‘ผู้ใด​จะ​สาบาน​ต่อ​โบสถ์​ก็​เป็น​คำ​ลอยๆ. แต่​ผู้ใด​จะ​สาบาน​ต่อ​ทองคำ​ของ​โบสถ์ ผู้​นั้น​จะต้อง​เป็นไป​ตาม​คำ​สาบาน.’</verse>
				<verse number="17">โอ​คน​โฉด​เขลา​และ​คน​ตา​บอด​สิ่ง​อะไร​จะ​ใหญ่​กว่า, ทองคำ​หรือ, หรือ​โบสถ์​ซึ่ง​กระทำ​ให้​ทองคำ​นั้น​ศักดิ์สิทธิ์?</verse>
				<verse number="18">และ​ว่า, ‘ผู้ใด​จะ​สาบาน​ต่อ​แท่น​ก็​เป็น​คำ​ลอยๆ, แต่​ผู้ใด​จะ​สาบาน​ต่อ​ของ​ที่​ตั้ง​ถวาย​บน​แท่น​นั้น​ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​เป็น​ใป​ตาม​คำ​สาบาน.’</verse>
				<verse number="19">โอ​คน​ตา​บอด​สิ่ง​อะไร​จะ​ใหญ่​กว่า, ของ​ถวาย​หรือ, หรือ​แท่น​ที่​กระทำ​ให้​ของ​ถวาย​นั้น​ศักดิ์สิทธิ์?</verse>
				<verse number="20">เหตุ​ฉะนี้​ผู้ใด​จะ​สาบาน​ต่อ​แท่น, ก็​สาบาน​ต่อ​แท่น และ​สงสาร​พัตร​ซึ่ง​อยู่​บน​แท่น​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="21">ผู้ใด​จะ​สาบาน​ต่อ​โบสถ์, ก็​สาบาน​ต่อ​โบสถ์ และ​ต่อ​พระ​องค์​ผู้​สถิต​ใน​โบสถ์​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="22">ผู้ใด​จะ​สาบาน​ต่อ​สวรรค์, ก็​สาบาน​ต่อ​พระ​ที่​นั่ง​ของ​พระ​เจ้า และ​ต่อ​พระ​องค์​ผู้​ประทับ​บน​พระ​ที่​นั่ง​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="23">“วิบัติ​แก่​เจ้า​พวก​อาลักษณ์​และ​พวกฟา​ริ​ซาย, คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด ด้วย​พวก​เจ้า​ถวาย​สะระแหน่​ยี่หร่า​และ​ขมิ้น​สิบ​ลด​หนึ่ง ส่วน​ข้อ​สำคัญ​แห่ง​พระ​บัญญัติ​คือ​ความชอบ​ธรรม ความ​เมตตา ความ​เชื่อ​นั้น​ได้​ละ​เว้น​เสีย การ​ถวาย​สิบ​ลด​พวก​เจ้า​ควร​ได้​กระทำ​อยู่​แล้ว, แต่​ข้อ​อื่นๆ นั้น​ก็​ไม่​ควร​ละ​เว้น​ด้วย,</verse>
				<verse number="24">โอ​คน​นำ​ทาง​ตา​บอด​ที่​กรอง​ลูกน้ำ​ออก​แต่​กลืน​ตัว​อูษฎร์​เข้า​ไป</verse>
				<verse number="25">“วิบัติ​แก่​เจ้า​พวก​อาลักษณ์​และ​พวกฟา​ริ​ซาย, คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด ด้วย​เจ้า​ขัด​ชำระ​ถ้วย​จาน​แต่​ภายนอก ส่วน​ภายใน​ถ้วย​จาน​นั้น​เต็ม​ไป​ด้วย​การ​ฉก​ชิง​และ​การ​อธรรม.</verse>
				<verse number="26">โอ​พวก​ฟา​ริ​ซาย​ตา​บอด, จง​ชำระ​ถ้วย​จาน​ภายใน​เสีย​ก่อน, เพื่อ​ข้าง​นอก​จะ​ได้​หมด​จด​ด้วย</verse>
				<verse number="27">“วิบัติ​แก่​เจ้า​พวก​อาลักษณ์​และ​พวกฟา​ริ​ซาย, คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด เพราะว่า​เจ้า​เป็น​เหมือน​อุโมงค์​ฝัง​ศพ, ซึ่ง​ฉาบ​ด้วย​ปูน​ขาว​ข้าง​นอก​ดู​งดงาม, แต่​ข้าง​ใน​เต็ม​ไป​ด้วย​กะ​ดูก​คน​ตาย​และ​สาร​พัตร​โสโครก.</verse>
				<verse number="28">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น​แหละ ส่วน​ภายนอก​ปรากฏ​แก่​มนุษย์​ว่า​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม, แต่​ภายใน​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​เท็จ​เทียม​และ​ความ​ชั่ว</verse>
				<verse number="29">“วิบัติ​แก่​เจ้า​พวก​อาลักษณ์​และ​พวกฟา​ริ​ซาย, คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด​ด้วย​พวก​เจ้า​ก่อสร้าง​อุโมงค์​ของ​ศาสดา​พยากรณ์​และ​ตกแต่ง​อุโมงค์​ของ​ผู้​ชอบ​ธรรม​ให้​งดงาม,</verse>
				<verse number="30">แล้ว​กล่าว​ว่า. ‘ถ้า​เรา​ได้​อยู่​ใน​สมัย​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา​นั้น, จะ​ได้​เข้า​ส่วน​กับ​เขา ใน​การ​ทำ​โลหิต​ของ​ศาสดา​พยากรณ์​ให้​ตก​ก็​หา​มิได้.’</verse>
				<verse number="31">อย่าง​นั้น​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​เป็น​พะยาน​ต่อ​ตน​เอง​ว่า เจ้า​เป็น​บุตร​ของ​ผู้​ที่​ได้​ฆ่า​ศาสดา​พยากรณ์​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="32">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​กระทำ​ตามที่​บรรพ​บุรุษ​ได้​ทำ​นั้น​ให้​ครบถ้วน​เถิด.</verse>
				<verse number="33">โอ​พวก​ชาติ​งูร้าย, เจ้า​จะ​พ้น​จาก​การ​ปรับ​โทษ​ใน​นรก​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="34">เหตุ​ฉะนั้น นี่​แหละ, เรา​ใช้​ศาสดา​พยากรณ์, นักปราชญ์, และ​อาจารย์​ต่างๆ ไป​หา​พวก​เจ้า, เจ้า​ก็​ฆ่า​เสีย​บ้าง, ตรึง​เสีย​ที่​กางเขน​บ้าง, เฆี่ยน​ตี​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​เจ้า​บ้าง, ข่ม​เหง​ไล่​ให้​ออก​จาก​เมือง​นี้​ไป​เมือง​โน้น​บ้าง.</verse>
				<verse number="35">บรรดา​โลหิต​อัน​ชอบ​ธรรม​ซึ่ง​ตก​ที่​แผ่น​ดิน​โลก, ตั้งแต่​โลหิต​ของ​เฮ​เบ็ล​ผู้​ชอบ​ธรรม จน​ถึง​โลหิต​ของ​ซะ​คาเรีย​บุตร​บา​รา​เเคีย​ที่​พวก​เจ้า​ได้​ฆ่า​เสีย​ใน​ระหว่าง​โบสถ์​กับ​แท่น​นั้น, คง​ตก​บน​พวก​เจ้า​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="36">เรา​บอก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, บรรดา​สิ่ง​เหล่านั้น​จะ​บังเกิด​ขึ้น​แก่​คน​สมัย​นี้.”</verse>
				<verse number="37">“โอ​ยะ​รู​ซาเลมๆ ที่​ได้​ฆ่า​บรรดา​ศาสดา​พยากรณ์, และ​เอา​หิน​ขว้าง​ผู้​ที่​รับ​ใช้​มา​หา​เจ้า, เรา​ใคร่​จะ​รวบรวม​ลูก​ของ​เจ้า​ไว้​เนืองๆ เหมือน​แม่​ไก่​กก​ลูก​อยู่​ใต้​ปีก​ของ​มัน, แต่​เจ้า​ไม่​ยอม.</verse>
				<verse number="38">นี่​แหละ​เรือน​ของ​เจ้า​ก็​ถูก​ปล่อย​ไว้​ให้​ร้าง​ตาม​ลำพัง​เจ้า,</verse>
				<verse number="39">ด้วย​เรา​ว่า​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, ตั้งแต่​นี้​ต่อไป​เจ้า​จะ​ไม่​เห็น​เรา​อีก​กว่า​เจ้า​จะ​ออก​ปาก​กล่าว​ว่า. ‘ความสุข​เจริญ​จง​มี​แก่​ท่าน​ผู้​มา​ใน​นาม​ของ​พระ​เจ้า.’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ฝ่าย​พระ​เยซู​เสด็จ​ออก​จาก​โบสถ์, แล้ว​เสด็จ​ไป​ตาม​มรคา​ของ​พระ​องค์, พวก​สาวก​ของ​พระ​องค์​ก็​มา​ชี้​ตึก​ทั้ง​หลาย​และ​โบสถ์​ให้​พระ​องค์​ดู</verse>
				<verse number="2">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “สิ่ง​สาร​พัตร​เหล่านี้​พวก​ท่าน​เห็น​แล้ว​มิใช่​หรือ เรา​บอก​แก่​ท่าน​ว่า, ศิลา​ที่​ซ้อนทับ​กัน​อยู่​ที่นี่, ซึ่ง​จะ​ไม่​ถูก​ทำลาย​ลง​ก็​หา​มิได้.”</verse>
				<verse number="3">ครั้น​พระ​องค์​ประทับ​อยู่​บน​ภูเขา​มะกอก​เทศ, พวก​สาวก​มา​เฝ้า​ส่วนตัว​กราบ​ทูล​ว่า, “ขอ​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทราบ​ว่า. เหตุการณ์​เหล่านี้​จะ​บังเกิด​ขึ้น​เมื่อไร? จะ​มี​อะไร​เป็น​หมาย​สำคัญ​ใน​การ​ที่​พระ​องค์​จะ​เสด็จ​มา​และ​เวลา​ที่​จะ​สิ้น​โลก​นี้?”</verse>
				<verse number="4">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “ระวัง​ให้​ดี​อย่า​ให้​ผู้ใด​ล่อลวง​ท่าน​ให้​หลง.</verse>
				<verse number="5">ด้วย​จะ​มี​หลาย​คน​มา​อ้าง​นาม​ของ​เรา​ว่า​ตัว​เขา​เป็น​พระ​คริสต์, และ​จะ​พา​คน​เป็น​อัน​มาก​ให้​หลง​ไป.</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ยิน​ถึง​การ​สงคราม และ​ข่าว​เล่า​ลือ​ถึง​การ​สงคราม​นั้น คอย​ระวัง​เถิด​อย่า​วิตก​เลย บรรดา​สิ่ง​เหล่านี้​จำต้อง​จะ​บังเกิด​ขึ้น​แต่​ที่สุด​ปลาย​ยัง​ไม่​มาถึง.</verse>
				<verse number="7">จะ​เกิด​การ​โกลาหล​ใน​ระหว่าง​ประเทศ​ต่อ​ประเทศ, อาณาจักร​ต่อ​อาณาจักร, ทั้ง​จะ​เกิด​กันดาร​อาหาร​และ​แผ่น​ดินไหว​หลาย​แห่ง.</verse>
				<verse number="8">เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​นี้​เป็น​คั่น​แรก​แห่ง​ความ​ทุกข์.</verse>
				<verse number="9">ใน​เวลา​นั้น​เขา​จะ​มอบ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไว้​ให้​ทน​ทุกข์​ลำบาก​และ​ฆ่า​ท่าน​เสีย, และ​ชาติ​ต่างๆ จะ​เกลียด​ชัง​พวก​ท่าน​เพราะ​นาม​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="10">คราว​นั้น​คน​เป็น​อัน​มาก​จะ​เห็น​ผิด​เป็น​ชอบ​และ​คิด​คด​ทรยศ, ทั้ง​จะ​เกลียด​ชัง​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ด้วย.</verse>
				<verse number="11">จะ​เกิด​มี​ผู้​ทำนาย​เท็จ​หลาย​คน​เที่ยว​ล่อลวง​คน​เป็น​อัน​มาก​ให้​หลง​ไป.</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ความ​ชั่ว​ทวี​ขึ้น, ความ​รัก​ของ​คน​เป็น​อัน​มาก​จะ​เยือก​เย็น​ลง.</verse>
				<verse number="13">แต่​ผู้ใด​ทน​ได้​จน​ถึง​ที่สุด, ผู้​นั้น​จะ​รอด.</verse>
				<verse number="14">กิตติศัพท์​อัน​ประเสริฐ​แห่ง​แผ่น​ดิน​นี้​จะ​ได้​ประกาศ​ไป​ทั่ว​โลก ให้​เป็น​พะยาน​แก่​บรรดา​ชาติ​มนุษย์ แล้ว​ที่สุด​ปลาย​จะ​มา​ถึง.”</verse>
				<verse number="15">“เหตุ​ฉะนี้​เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เห็น​สิ่ง​อัน​น่า​เกลียด​ซึ่ง​จะ​ทำ​ให้​เกิด​วิบัติ, ที่​ดา​นิเอล​ศาสดา​พยากรณ์​ได้​กล่าวถึง​นั้น, ตั้งอยู่​ใน​ที่บริสุทธิ์, (ให้​ผู้อ่าน​เข้าใจ​เอา​เถิด)</verse>
				<verse number="16">เวลา​นั้น​ให้​ผู้​ที่​อยู่​ใน​แขวง​ยู​ดาย​หนี​ไป​ยัง​ภูเขา</verse>
				<verse number="17">ผู้​ที่​อยู่​บน​ดาดฟ้า​หลังคา​ตึก, อย่า​ให้​ลง​มา​เอา​อะไร​ออก​จาก​ตึก​ของ​ตน</verse>
				<verse number="18">ผู้​ที่​อยู่​ตาม​ทุ่ง​นา, อย่า​ให้​กลับไป​เอา​เสื้อผ้า​ของ​ตน</verse>
				<verse number="19">แต่​ใน​วัน​เหล่านั้น วิบัติ​แก่​หญิง​ที่​มี​ครรภ์, หรือ​มี​ลูก​อ่อน​กิน​นม​อยู่</verse>
				<verse number="20">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​อธิษฐาน​ขอ​เพื่อ​การ​ที่​ท่าน​ต้อง​หนี​นั้น​จะ​ไม่ได้​ตก​ใน​ฤดู​หนาว หรือ​ใน​วัน​ซะ​บา​โต</verse>
				<verse number="21">ใน​คราว​นั้น​จะ​มี​ความ​ทุกข์​ลำบาก​ใหญ่​ยิ่ง​ซึ่ง​ไม่​เคย​มี​ตั้งแต่​เดิม​โลก​มา​จน​บัดนี้, หรือ​ใน​เบื้อง​หน้า​จะ​ไม่​มี​ต่อไป​อีก.</verse>
				<verse number="22">ถ้า​มิได้​ให้​วัน​เหล่านั้น​ย่น​สั้น​เข้า. จะ​ไม่​มี​มนุษย์​รอด​ได้​เลย แต่​เพราะ​ทรง​เห็น​แก่​ผู้​ถูก​เลือกสรร, วัน​เหล่านั้น​จึง​สั้น​เข้า.</verse>
				<verse number="23">ใน​เวลา​นั้น​ถ้า​ผู้ใด​จะ​บอก​พวก​ท่าน​ว่า ‘แน่ะ, พระ​คริสต์​อยู่​ที่นี่.’ หรือ ‘อยู่​ที่​โน่น.’ อย่าได้​เชื่อ​เลย.</verse>
				<verse number="24">ด้วย​ว่า​จะ​มี​พระ​คริสต์​และ​ผู้​ทำนาย​เทียม​เท็จ​หลาย​คน​เกิดขึ้น เขา​จะ​ทำ​หมาย​สำคัญ​อัน​ใหญ่​และ​การ​อัศจรรย์​ล่อลวง​ให้​หลง, ถ้า​เป็นได้​ถึงแม้​ผู้​ที่​ถูก​เลือกสรร​แล้ว​ก็​จะ​ให้​หลง​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="25">ดูก่อน​ท่าน, เรา​ได้​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไว้​ก่อน​แล้ว.</verse>
				<verse number="26">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​เขา​จะ​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า. ‘ท่าน​ผู้​นั้น​อยู่​ใน​ป่า.’ อย่าได้​ออกไป​หรือ​จะ​ว่า. ‘อยู่​ที่​ห้อง​ใน,’ อย่า​เชื่อ</verse>
				<verse number="27">ด้วย​ว่า​ฟ้า​แลบ​มา​แต่​ทิศ​ตะวันออก ส่อง​ไป​เห็น​ถึง​ทิศ​ตะวันตก​ฉัน​ใด. การ​ที่​บุตร​มนุษย์​จะ​เสด็จ​มา​ก็​เป็น​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="28">ซากศพ​อยู่​ที่​ไหน, ฝูง​นก​แร้ง​ก็​จะ​ตอม​กัน​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="29">“แต่​พอ​สิ้น​ความ​ลำบาก​แห่ง​วัน​เหล่านั้น​แล้ว, ดวง​อาทิตย์​จะ​มืด​ไป, และ​ดวง​จันทร์​จะ​ไม่​ส่อง​สว่าง, ดวง​ดาว​ทั้ง​ปวง​จะ​ตก​จาก​ฟ้า, บรรดา​สิ่ง​ซึ่ง​มี​อำนาจ​ใน​ท้อง​ฟ้า​จะ​สะเทือน​สะท้าน​หวั่นไหว</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​นั้น​นิมิตต์​แห่ง​บุตร​มนุษย์​จะ​ปรากฏ​ขึ้น​ใน​ท้อง​ฟ้า, มนุษย์​ทุก​ชาติ​ทั่ว​โลก​จะ​พิลาป​ร่ำ​ไร, แล้ว​จะ​เห็น​บุตร​มนุษย์​เสด็จ​มา​บน​เมฆ​ใน​ท้อง​ฟ้า​ด้วย​ฤทธา​นุ​ภาพ​และ​สง่า​ราศี​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="31">ท่าน​จะ​ใช้​เหล่า​ทูต​สวรรค์​ของ​ท่าน​มา​ด้วย​เสียง​แตร​อัน​ดัง​ยิ่ง​นัก, ให้​เก็บ​รวบรวม​บรรดา​ผู้​ที่​ถูก​เลือกสรร​ของ​ท่าน​จาก​ทิศ​ลม​ทั้ง​สี่, ตั้งแต่​ที่​สุด​ฟ้า​ข้าง​นี้​จน​ถึง​ที่​สุด​พา​ข้าง​โน้น.</verse>
				<verse number="32">“จง​เรียน​คำ​เปรียบ​จาก​ต้น​มะเดื่อ​เทศ เมื่อ​กิ่ง​อ่อน​ของ​มัน​ผลิ​ใบ​ออก​ท่าน​ก็​รู้​ว่า​ฤดู​ร้อน​ใกล้​จะ​ถึง​แล้ว</verse>
				<verse number="33">เช่นนั้น​แหละ. เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เห็น​บรรดา​สิ่ง​เหล่านั้น. ก็​ให้​รู้​ว่า​พระ​องค์​เสด็จ​มา​ใกล้​จะ​ถึง​ประตู​แล้ว.</verse>
				<verse number="34">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า. คน​ชั่ว​อายุ​นี้​จะ​ไม่​ล่วงลับ​ไป​ก่อน​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​นั้น​จะ​บังเกิด​ขึ้น.</verse>
				<verse number="35">ฟ้า​และ​ดิน​จะ​ล่วง​ไป. แต่​คำ​ของ​เรา​จะ​ศูนย์​หายไป​หา​มิได้​เลย.</verse>
				<verse number="36">แต่​วัน​นั้น​โมง​นั้น​ไม่​มี​ผู้ใด​รู้. ถึง​ทูต​สวรรค์​หรือ​พระ​บุตร​ก็​ไม่​รู้. รู้​แต่​พระ​บิดา​องค์​เดียว.</verse>
				<verse number="37">ด้วย​สมัย​ของ​โน​ฮา​ได้​เป็น​อย่างไร. เมื่อ​บุตร​มนษย์​เสด็จ​มา​ก็​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="38">เพราะว่า​เมื่อก่อน​วัน​น้ำ​ท่วม​นั้น คน​ทั้ง​หลาย​กำลัง​เลี้ยง​ดู​กิน​ดื่ม ทำ​การ​สมรส​กัน​และ​ยก​ให้​เป็น​สามี​ภรรยา​กัน จนถึง​วันที่​โน​ฮา​เข้า​ใน​นาวา.</verse>
				<verse number="39">และนํ้า​ท่วม​มา​กวาด, เอา​เขา​ไป​สิ้น​โดย​ไม่​ทัน​รู้ตัว​ฉัน​ใด​เมื่อ​บุตร​มนุษย์​จะ​เสด็จ​มา​ก็​จะ​เป็น​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​นั้น​ชาย​สอง​คน​อยู่​ที่​ทุ่ง​นา จะ​ถูก​เอา​ไป​คน​หนึ่ง. ละ​ไว้​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="41">หญิง​สอง​คน​โม่​แป้ง​อยู่​ที่​โรง​โม่ จะ​ถูก​เอา​ไป​คน​หนึ่ง. ละ​ไว้​คน​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="42">เหตุ​ฉะนั้น​จง​เฝ้า​ระวัง​อยู่. เพราะ​ท่าน​ไม่​รู้​ว่า องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้าของ​ท่าน​จะ​เสด็จ​มา​เวลา​ไหน.</verse>
				<verse number="43">แต่​ให้​เข้าใจ​อย่าง​นี้​ว่า, ถ้า​เจ้าของ​บ้าน​ล่วงรู้​ได้​ว่า​ขะโมย​จะ​มา​ยาม​ไหน. เขา​จะ​เฝ้า​ระวัง​ไว้. ไม่ให้​ตัด​ฝา​เรือน​ของ​เขา​ได้</verse>
				<verse number="44">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เตรียม​ตัว​ไว้​ให้​พร้อม ใน​โมง​ที่​ท่าน​ไม่​ทัน​คิด​นั้น บุตร​มนุษย์​จะ​เสด็จ​มา</verse>
				<verse number="45">ใคร​เป็น​บ่าว​สัตย์​ซื่อ​และ​ฉลาด​ที่​นาย​ได้​ตั้ง​ใว้​เป็น​ใหญ่​ใน​ครอบ​ครัว, สำหรับ​แจก​อาหาร​ตาม​เวลา?</verse>
				<verse number="46">เมื่อ​นาย​มา​พบ​เขา​กระทำ​อยู่​อย่าง​นั้น, บ่าว​ผู้​นั้น​ก็​จะ​เป็น​สุข.</verse>
				<verse number="47">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, นาย​จะ​ตั้ง​เขา​ไว้​ให้​ดูแล​บรรดา​สิ่งของๆ ท่าน</verse>
				<verse number="48">แต่​ถ้า​เป็น​บ่าว​ชั่ว, และ​จะ​คิด​ใน​ใจ​ว่า. ‘นาย​ของ​เรา​มา​ช้า’</verse>
				<verse number="49">แล้ว​จะ​ตั้ง​ต้น​โบย​ตี​เพื่อน​บ่าว​และ​กิน​ดื่ม​อยู่​กับ​คน​เมา</verse>
				<verse number="50">เมื่อ​นาย​ของ​บ่าว​ผู้​นั้น​จะ​มา​ใน​วันที่​เขา​ไม่​คิด​ใน​โมง​ที่​เขา​ไม่​รู้,</verse>
				<verse number="51">ก็​จะ​ทำ​โทษ​เขา​ถึง​สาหัส ทั้ง​จะ​ขับ​ไล่​เขา​ให้​ไป​อยู่​ใน​ที่​ของ​พวก​คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด ที่​นั่น​จะ​มี​แต่​การ​ร้องไห้​ขบ​เขี้ยว​เคี้ยว​ฟัน.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">“ขณะนั้น​แผ่น​ดิน​สวรรค์​จะ​เปรียบ​เหมือน​หญิง​พรหมจารี​สิบ​คน, ถือ​ตะเกียง​ของ​ตน​ออกไป​รับ​เจ้าบ่าว.</verse>
				<verse number="2">เป็น​หญิง​มี​ปัญญา​ห้า​คน. เป็น​คน​โง่​ห้า​คน.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​คน​โง่​นั้น​เอา​ตะเกียง​ของ​ตน​ไป. แต่​หา​ได้​เอานํ้า​มัน​ไป​ด้วย​ไม่.</verse>
				<verse number="4">ส่วน​คน​ที่​มี​ปัญญา​นั้น​ได้​เอา​นํ้า​มัน​ใส่​กา​ไป​กับ​ทั้ง​ตะเกียง​ของ​ตน​ด้วย.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เจ้าบ่าว​ยัง​ช้า​อยู่​ก็​พา​กัน​ง่วง​เหงา​หลับ​ไป.</verse>
				<verse number="6">ครั้น​เวลา​เที่ยง​คืน​ก็​มี​เสียง​ร้อง​มา​ว่า. ‘เจ้าบ่าว​มาแล้ว, จง​ออกมา​รับ​ท่าน​เถิด’</verse>
				<verse number="7">พวก​พรหมจารี​เหล่านั้น​ก็​ลุก​ขึ้น​ตกแต่ง​ตะเกียง​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="8">พวก​ที่​โง่​นั้น​ก็​พูด​กับ​พวก​ที่​มี​ปัญญา​ว่า. ‘ขอ​แบ่ง​น้ำมัน​ของ​ท่าน​ให้​เรา​บ้าง​ตะเกียง​ของ​เรา​จวน​จะ​ดับ​อยู่​แล้ว.’</verse>
				<verse number="9">พวก​ที่​มี​ปัญญา​จึง​ตอบ​ว่า. ‘น่า​กลัว​นํ้า​มัน​จะ​ไม่​พอ​สำหรับ​เรา​และ​เจ้า, จง​ไป​หา​คนขาย ซื้อ​สำหรับ​ตัวเอง​จะ​ดีกว่า.’</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เขา​กำลัง​ไป​ซื้อ​นั้น​เจ้าบ่าว​ก็​มาถึง. ผู้​ที่​พร้อม​อยู่​แล้ว​ก็​ได้​เข้า​ไป​กับ​ท่าน​ใน​งาน​สมรส​แล้ว​ก็​ปิด​ประตู​เสีย.</verse>
				<verse number="11">ภาย​หลัง​พรหมจารี​พวก​นั้น​มา​ร้อง​ว่า, ท่าน​เจ้า​ข้าๆ, ขอ​เปิด​ให้​ข้าพ​เจ้า​เข้า​ไป​ด้วย.’</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​ท่าน​ตอบ​ว่า, เรา​บอก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, เรา​ไม่​รู้จัก​เจ้า.’</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนั้น​จง​เฝ้า​ระวัง​อยู่, เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​กำหนด​วัน​หรือ​โมง​นั้น.”</verse>
				<verse number="14">“และ​ยัง​เปรียบ​เหมือน​ชาย​ผู้​หนึ่ง​ออกไป​เที่ยว​เมือง​อื่น, จึง​เรียก​พวก​บ่าว​ของ​ตน​มา​ฝาก​ทรัพย์​สมบัติ​ไว้.</verse>
				<verse number="15">คน​หนึ่ง​ท่าน​ให้​ถ้า​ตะ​ลันต์, คน​หนึ่ง​สอง​ตะ​ลันต์, และ​อีก​คน​หนึ่ง​ตะ​ลันต์​เดียว, ตาม​ความสามารถ​ของ​บ่าว​นั้น​แล้ว​ท่าน​ก็​ไป.</verse>
				<verse number="16">คน​ที่​ได้​รับ​ถ้า​ตะ​ลันต์​นั้น​ก็​เอา​เงิน​นั้น​ไป​ค้าขาย​ทันที​ได้​กำไร​เท่า​ตัว.</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​ได้​รับ​สอง​ตะ​ลันต์​นั้น​ก็​ได้​กำไร​เท่า​ตัว​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="18">แต่​คน​ที่​ได้​รับ​ตะ​ลันต์​เดียว​นั้น​ได้​ขุด​หลุม​ซ่อน​เงิน​ของ​นาย​ไว้.</verse>
				<verse number="19">ครั้น​อยู่​มา​ช้า​นาน​นาย​จึง​มา​คิด​บัญชี​กับ​บ่าว​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="20">คน​ที่​ได้​รับ​ห้า​ตะ​ลันต์​นั้น​ก็​เอา​เงิน​กำไร​อีก​ห้า​ตะ​ลันต์​มา​ชี้แจง​ว่า. ‘นาย​เจ้า​ข้า, ท่าน​ได้​มอบ​เงิน​ห้า​ตะ​ลันต์​ไว้​กับ​ข้าพ​เจ้า​ดู​เถิด, ข้าพ​เจ้า​ได้​กำไร​มา​อีก​ห้า​ตะ​ลันต์.’</verse>
				<verse number="21">นาย​จึง​ตอบ​ว่า. ‘ดี​แล้ว, เจ้า​เป็น​บ่าว​ซื่อตรง​ดี เจ้า​สัตย์​ซื่อ​ใน​ของ​เล็กน้อย, เรา​จะ​ตั้ง​เจ้า​ให้​ดูแล​ของ​มาก เจ้า​จง​ร่วม​ความ​ยินดี​กับ​นาย​เถิด.’</verse>
				<verse number="22">คน​ที่​ได้รับ​สอง​ตะ​ลันต์​นั้น​มา​ชี้แจง​ด้วย​ว่า. ‘นาย​เจ้า​ข้า, ท่าน​ได้​มอบ​เงิน​สอง​ตะ​ลันต์​ไว้​กับ​ข้าพ​เจ้า, ดู​เถิด, ข้าพ​เจ้า​ได้​กำไร​มา​อีก​สอง​ตะ​ลันต์.’</verse>
				<verse number="23">นาย​จึง​ตอบ​ว่า. ‘ดี​แล้ว, เจ้า​เป็น​บ่าว​ซื่อตรง​ดี เจ้า​สัตย์​ซื่อ​ใน​ของ​เล็กน้อย, เรา​จะ​ตั้ง​เจ้า​ให้​ดูแล​ของ​มาก เจ้า​จง​ร่วม​ความ​ยินดี​กับ​นาย​เถิด.’</verse>
				<verse number="24">ฝ่าย​คน​ที่​ได้​รับ​ตะ​ลันต์​เดียว​นั้น​มา​ชี้แจง​ด้วย​ว่า. ‘นาย​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​รู้อยู่​ว่า​ท่าน​เป็น​คน​ใจ​แข็ง, เกี่ยว​ผล​ที่​ท่าน​มิได้​หว่าน, เก็บ​ส่ำ​สม​ที่​ท่าน​มิได้​โปรย</verse>
				<verse number="25">ข้าพ​เจ้า​กลัว​จึง​เอา​ทรัพย์​ของ​ท่าน​ไป​ซ่อน​ไว้​ใต้​ดิน ดู​เถิด, ของๆ ท่าน​เท่าไร​ท่าน​ก็​ได้​เท่านั้น</verse>
				<verse number="26">นาย​จึง​ตอบ​ว่า. ‘อ้าย​ข้า​ชั่ว​ช้า​และ​เกียจ​คร้าน, เจ้า​ก็​รู้​อยู่​ว่า​เรา​เกี่ยว​ที่​เรา​มิได้​หว่าน. เก็บ​ส่ำ​สม​ที่​เรา​มิได้​โปรย</verse>
				<verse number="27">เหตุ​ฉะนั้น​เจ้า​ควร​เอา​เงิน​ของ​เรา​ไป​ฝาก​ไว้​ที่​ธนาคาร. เมื่อ​เรา​มา​จะ​ได้​รับ​เงิน​ของ​เรา​ทั้ง​ดอกเบี้ย​ด้วย.</verse>
				<verse number="28">เพราะ​ฉะนั้น​จง​เอา​เงิน​ตะ​ลันต์​เดียว​นั้น​ไป​ไห้​แก่​ผู้​ที่​มี​สิบ​ตะ​ลันต์.</verse>
				<verse number="29">ด้วย​ว่า​ผู้ใด​มี​อยู่​แล้ว, จะ​เพิ่มเติม​ให้​ผู้​นั้น​มี​บริบูรณ์​แต่​ผู้​ที่​ไม่​มี, แม้​ว่า​ซึ่ง​เขา​มี​อยู่​นั้น​ก็​จะ​ต้อง​เอา​ไป​จาก​เขา.</verse>
				<verse number="30">เอา​อ้าย​ข้า​ชาติ​ชั่ว​ช้า​ไป​ทิ้ง​เสีย​ที่​มืด​ภายนอก ซึ่ง​มี​แต่​การ​ร้องไห้​ขบ​เขี้ยว​เคี้ยว​ฟัน.’</verse>
				<verse number="31">“เมื่อ​บุตร​มนุษย์​จะ​เสด็จ​มา​ด้วย​รัศมี​ภาพ​ของ​พระ​องค์​กับ​ทั้ง​หมู่​ทูต​สวรรค์, เมื่อ​นั้น​พระ​องค์​จะ​ทรง​นั่ง​บน​พระ​ที่​นั่ง​อัน​รุ่งเรือง​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="32">บรรดา​ชน​ชาติ​ต่างๆ จะ​ประชุม​พร้อม​กัน​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​องค์. และ​พระ​องค์​จะ​ทรง​แยก​เขา​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​กัน. เหมือน​อย่าง​ผู้​เลี้ยง​แกะ​แยก​แกะ​ออก​จาก​แพะ</verse>
				<verse number="33">ส่วน​ฝูง​แกะ​นั้น​จะ​ทรง​จัด​ให้​อยู่​เบื้อง​ขวา​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​องค์. แต่​ฝูง​แพะ​นั้น​จะ​ทรง​จัด​ให้​อยู่​เบื้อง​ซ้าย.</verse>
				<verse number="34">ขณะนั้น​พระมหา​กษัตริย์​จะ​ตรัส​แก่​บรรดา​ผู้​ที่​อยู่​เบื้อง​ขวา​ว่า. ‘ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​รับ​พระ​พร​จาก​พระ​บิดา​ของ​เรา. จง​มา​รับ​เอา​แผ่น​ดิน​ซึ่ง​ได้​ตระเตรียม​ไว้​สำหรับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตั้งแต่​แรก​สร้าง​โลก.</verse>
				<verse number="35">เพราะว่า​เมื่อ​เรา​อยาก​อาหาร​ท่าน​ก็​ได้​จัด​หา​ให้​เรา​กิน, เรา​กระ​หายนํ้า​ท่าน​ก็​ได้​ให้​เรา​ดื่ม, เรา​เป็น​แขก​แปลก​หน้า​ท่าน​ก็​ได้​ต้อนรับ​เรา​ไว้,</verse>
				<verse number="36">เรา​เปลือย​กาย​ท่าน​ก็​ได้​ให้​เสื้อผ้า​เรา​นุ่ง​ห่ม, เมื่อ​เรา​เจ็บ​ท่าน​ก็​ได้​มา​เยี่ยม​เรา, เมื่อ​เรา​ต้อง​จำ​อยู่​ใน​พันธนาคาร​ท่าน​ก็​ได้มา​หา​เรา.</verse>
				<verse number="37">เวลา​นั้น​บรรดา​ผู้​ชอบ​ธรรม​จะ​กราบ​ทูล​ว่า. ‘พระ​องค์​เจ้า​ข้า. ที่​ข้าพ​เจ้า​เห็น​พระ​องค์​ทรง​อยาก​พระ​กระยาหาร​หรือ​ทรง​กระหาย​นํ้า​และ​ได้​จัด​มา​ถวาย​แก่​พระ​องค์​แต่​เมื่อไร?</verse>
				<verse number="38">ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​พระ​องค์​ทรง​เป็น​แขก​แปลก​หน้า​และ​ได้​ต้อนรับ​ไว้. หรือ​เปลือย​พระ​กาย​และ​ได้​สวม​ฉลอง​พระ​องค์​ให้​แต่​เมื่อไร?</verse>
				<verse number="39">ที่​ข้าพ​เจ้า​เห็น​พระ​องค์​ทรง​ประชวร​หรือ​ต้อง​จำ​อยู่​ใน​พันธนาคาร, และ​ได้มา​เฝ้า​พระ​องค์​นั้น​แต่​เมื่อไร?’</verse>
				<verse number="40">แล้ว​พระมหา​กษัตริย์​จะ​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. ‘เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า. ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ​แก่​ผู้​เล็กน้อย​ที่สุด​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​พี่​น้อง​ของ​เรา​นี้. ก็​เหมือน​ท่าน​ได้​กระทำ​แก่​เรา​ด้วย.’</verse>
				<verse number="41">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​บรรดา​ผู้​ที่​อยู่​เบื้อง​ซ้าย​ว่า. ‘เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้​ต้อง​แช่ง​สาป, จง​ถอย​ไป​จาก​เรา​เข้า​ไป​อยู่​ใน​ไฟ​ซึ่ง​ไหม้​อยู่​เป็น​นิตย์. ซึ่ง​เตรียม​ไว้​สำหรับ​มาร​และ​พรรค​พวก​ของ​มัน​นั้น.</verse>
				<verse number="42">เพราะว่า​เมื่อ​เรา​อยาก​อาหาร​เจ้า​ก็​มิได้​ให้​เรา​กิน, เรา​กระหาย​นํ้า​เจ้า​ก็​มิได้​ให้​เรา​ดื่ม</verse>
				<verse number="43">เรา​เป็น​แขก​แปลก​หน้า​เจ้า​ก็​ไม่ได้​ต้อนรับ​เรา​ไว้, เรา​เปลือย​กาย​เจ้า​ก็​ไม่ได้​ให้​เสื้อผ้า​เรา​นุ่ง​ห่ม. เรา​เจ็บ​และ​ต้อง​จำ​อยู่​ใน​พันธนาคาร​เจ้า​ก็​ไม่ได้​เยี่ยม​เรา.’</verse>
				<verse number="44">เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ทูล​ว่า. ‘พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​พระ​องค์​ทรง​อยาก​พระ​กระยาหาร, หรือ​ทรง​กระหาย​น้ำ, หรือ​ทรง​เป็น​แขก​แปลก​หน้า​และ​เปลือย​พระ​กาย. หรือ​ทรง​ประชวร​และ​ต้อง​จำ​อยู่​ใน​พันธนาคาร, และ​ข้าพ​เจ้า​มิได้​ปรนนิบัติ​พระ​องค์​นั้น​แต่​เมื่อไร?’</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​นั้น​พระ​องค์​จะ​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. ‘เรา​บอก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า. ซึ่ง​เจ้า​มิได้​กระทำ​แก่​ผู้​เล็ก​น้อย​ที่สุด​สัก​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​นี้. เจ้า​ก็​มิได้​กระทำ​แก่​เรา​ด้วย.’</verse>
				<verse number="46">และ​พวก​เหล่านี้​จะ​ต้อง​ไป​รับ​โทษ​อยู่​เป็น​นิตย์, แต่​ผู้​ชอบ​ธรรม​จะ​เข้า​ใน​ชีวิต​นิ​รันดร์.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">เมื่อ​พระ​เยซู​ตรัส​ถ้อยคำ​เหล่านี้​เสร็จ​แล้ว, จึง​รับสั่ง​แก่​พวก​สาวก​ของ​พระ​องค์​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้อยู่​ว่า​อีก​สอง​วัน​จะ​ถึง​เทศกาล​ปัศ​คา บุตร​มนุษย์​จะ​ต้อง​มอบ​ไว้​ให้​เขา​ตรึง​ที่​กางเขน.”</verse>
				<verse number="3">ครั้ง​นั้น​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​และ​ผู้​เฒ่า​ของ​พล​เมือง​ได้​ประชุม​กัน​ที่​ลาน​บ้าน​ของ​มหา​ปุ​โรหต​ชื่อ​กา​ยะฟา,</verse>
				<verse number="4">ปรึกษา​กัน​เพื่อ​จะ​จับ​พระ​เยซู​ฆ่า​เสีย​ด้วย​อุบาย.</verse>
				<verse number="5">แต่​เขา​ตก​ลง​กัน​ว่า, “ใน​วัน​เลี้ยง​อย่า​เพ่อ​ทำ, เกลือ​กว่า​จะ​เกิด​วุ่นวาย​ใน​ฝูง​คน.”</verse>
				<verse number="6">ใน​เวลา​ที่​พระ​เยซู​ประทับ​อยู่​ที่​หม่​บ้าน​เบธา​เนีย​ใน​เรือน​ของ​ซี​โมน​คน​โรค​เรื้อน,</verse>
				<verse number="7">มี​หญิง​ผู้​หนึ่ง​ถือ​ผะอบ​นํ้า​มัน​หอม​ราคา​มาก​มา​เฝ้า​พระ​องค์​แล้ว​เท​น้ำมัน​นั้น​ลง​บน​พระ​เศียร​ของ​พระ​องค์​ขณะ​เมื่อ​ทรง​นั่ง​เสวย​พระ​กระยาหาร​อยู่.</verse>
				<verse number="8">พวก​สาวก​ของ​พระ​องค์​เมื่อ​เห็น​ก็​ไม่​พอใจ​จึง​ว่า, “ทำ​ให้​ของ​เสีย​ทำไม?</verse>
				<verse number="9">นํ้า​มัน​นั้น​ถ้า​ขาย​ก็​คง​ได้​เงิน​มาก, แล้ว​จะ​แจก​ให้​คน​จน​ก็​ได้.”</verse>
				<verse number="10">พระ​เยซู​ทรง​ทราบ​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ทำ​ให้​หญิง​นี้​เสียใจ​ทำไม? เขา​ได้​กระทำ​การ​ดี​แก่​เรา.</verse>
				<verse number="11">เพราะว่า​คน​จน​จะ​อยู่​กับ​ท่าน​เป็น​นิตย์, แต่​เรา​จะ​ไม่​อยู่​กับ​ท่าน​เสมอ​ไป.</verse>
				<verse number="12">ซึ่ง​หญิง​นี้​ได้​เท​น้ำมัน​หอม​บน​กาย​เรา​เขา​กระทำ​เพื่อ​การ​ศพ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="13">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, กิตติ​คุณ​นี้​จะ​ประกาศ​ที่​ไหนๆ ทั่ว​พิภพ, การ​ซึ่ง​หญิง​นี้​ได้​กระทำ​ก็​จะ​เลื่อง​ลือ​ไป​เป็น​ที่​ระ​ลีก​ถึง​เขา​ที่​นั่น.”</verse>
				<verse number="14">ครั้ง​นั้น​ยู​ดาอิศ​กา​ริ​โอด, เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​สาวก​สิบ​สอง​คน, ได้​ไป​หา​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่</verse>
				<verse number="15">ถาม​ว่า, “ถ้า​ข้าพ​เจ้า​จะ​มอบ​พระ​องค์​ไว้​แก่​ท่าน, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​เท่าไร?” ฝ่าย​เขา​ก็​ชั่ง​เงิน​ให้​แก่​ยู​ดา​สามสิบ​แผ่น.</verse>
				<verse number="16">ตั้งแต่​นั้น​มา​ยู​ดา​คอย​หา​ช่อง​ที่​จะ​มอบ​พระ​องค์​ให้​แก่​เขา</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​วัน​ต้น​เทศกาล​กิน​ขนม​ไม่​มี​เชื้อ, พวก​สาวก​มา​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​จัด​เตรียม​ปัศ​คา​ให้​พระ​องค์​เสวย​ที่​ไหน?”</verse>
				<verse number="18">พระ​องค์​จึง​ทรง​ตอบ​ว่า, “จง​เข้า​ไป​หา​ผู้​หนึ่ง​ใน​เมือง​บอก​เขา​ว่า. ‘พระ​อาจารย์​ว่า, “เวลา​ของ​เรา​มา​ใกล้​แล้ว​เรา​จะ​ถือปัศ​คา​ที่​บ้าน​ของ​ท่าน​พร้อม​กับ​พวก​สาวก​ของ​เรา.” ’</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​สาวก​เหล่านั้น​ก็​กระทำ​ตาม​รับสั่ง, แล้ว​ได้​จัดเตรียมปัศ​คา​ไว้​พร้อม</verse>
				<verse number="20">ครั้น​ถึง​เวลา​พลบ​ค่ำ​พระ​องค์​ทรง​นั่ง​โต๊ะ​กับ​สาวก​สิบ​สอง​คน.</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​รับประทาน​อยู่​จึง​ตรัส​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ท่าน​จะ​มอบ​เรา​ไว้.”</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​พวก​สาวก​ก็​พา​กัน​เป็น​ทุกข์​มัก, ต่าง​คน​ต่าง​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, คือ​ข้าพ​เจ้า​หรือ”</verse>
				<verse number="23">พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​ว่า, “ผู้​ที่​จิ้ม​ใน​ชาม​เดียวกัน​กับ​เรา, ผู้​นั้น​แหละ​ที่​จะ​มอบ​เรา​ไว้.</verse>
				<verse number="24">บุตร​มนุษย์​จะ​เสด็จ​ไป​เหมือน​กับ​ที่​ได้​กล่าว​ไว้​ใน​คัมภีร์​ว่า​ด้วย​พระ​องค์​นั้น, แต่​วิบัติ​แก่​ผู้​ที่​จะ​มอบ​บุตร​มนุษย์​ไว้ ถ้า​คน​นั้น​มิได้​บังเกิด​มา​ก็​จะ​ดีกว่า.”</verse>
				<verse number="25">ยู​ดา​ที่​ได้​มอบ​พระ​องค์​ทูล​ถาม​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, คือ​ข้าพ​เจ้า​หรือ” พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “ท่าน​ว่า​ถูก​แล้ว.”</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​กำลัง​รับประทาน​อาหาร​อยู่, พระ​เยซู​ทรง​หยิบ​ขนม​ปัง​มา​ขอ​พระ​พร, แล้ว​ทรง​หัก​ส่ง​ให้แก่​พวก​สาวก​และ​ตรัส​ว่า, “จง​รับ​กิน​เถิด​นี่​เป็น​ภาย​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="27">แล้ว​ทรง​หยิบ​จอก​มา​โมทนา​พระ​คุณ, ส่ง​ให้แก่​เขา​และ​ตรัส​ว่า, “จง​กิน​จาก​จอก​นี้​ทุก​คน​เถิด</verse>
				<verse number="28">ด้วย​นี่​เป็น​โลหิต​แห่ง​คำ​สัญญา​ของ​เรา, ซึ่ง​ต้อง​เท​ออก​เพื่อ​ไถ่​โทษ​คน​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="29">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, เรา​จะ​ไม่​กิน​ผล​แห่ง​ต้น​องุ่น​นี้​ต่อไป​อีก​จน​วัน​นั้น​มา​ถึง, คือ​วัน​ที่​เรา​จะ​กิน​กับ​พวก​ท่าน​ใหม่​ใน​แผ่น​ดิน​แห่ง​พระ​บิดา​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​ร้อง​เพลง​สรรเสริญ​แล้ว, เขา​ก็​พา​กัน​ออกไป​ยัง​ภูเขา​มะกอก​เทศ</verse>
				<verse number="31">ครั้ง​นั้น​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ใน​คืน​วัน​นี้​ท่าน​ทุก​คน​จะ​กะ​ดาก​ใจ​เพราะ​เรา​ด้วย​มี​คำ​กล่าว​ไว้​ใน​พระ​คัมภีร์​ว่า, เรา​จะ​ตี​ผู้​เลี้ยง​แกะ, และ​แกะ​ฝูง​นั้น​จะ​กระจัด​กระจาย​ไป.</verse>
				<verse number="32">แต่​เมื่อ​เรา​เป็น​ขึ้น​มาแล้ว, เรา​จะ​นำ​หน้า​ท่าน​ไป​ยัง​แขวง​ฆา​ลิ​ลาย.”</verse>
				<verse number="33">ฝ่าย​เปโตร​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “แม้​คน​ทั้ง​ปวง​จะ​สะดุด​กะ​ดาก​ใจ​เพราะ​พระ​องค์, ข้าพ​เจ้า​จะ​สะดุด​กะ​ดาก​ใจ​หา​มิได้​เลย”</verse>
				<verse number="34">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ตาม​จริง​ว่า, ใน​คืน​วันนี้​ก่อน​ไก่​ขัน​ท่าน​จะปฎ​เสธ​เรา​ถึง​สาม​ครั้ง.”</verse>
				<verse number="35">เปโตร​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ถึงแม้​ข้าพ​เจ้า​จะต้อง​ตาย​กับ​พระ​องค์, ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​ไม่​ปฏิเสธ​พระ​องค์​เลย” พวก​สาวก​ทั้ง​ปวง​ก็​ทูล​เช่นนั้น​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="36">แล้ว​พระ​เยซู​ทรง​พา​สาวก​มา​ยัง​ตำบล​หนึ่ง​เรียก​ว่า​เฆ็ธ​เซ​มาเน, แล้ว​รับสั่ง​ว่า, “จง​นั่ง​อยู่​ที่นี่​ขณะ​เมื่อ​เรา​จะ​ไป​อธิษฐาน​ที่​โน่น.”</verse>
				<verse number="37">พระ​องค์​ก็​พา​เป​โตร​กับ​บุตร​ทั้ง​สอง​ของ​เซเบ​ดาย​ไป​ด้วย ขณะนั้น​พระ​องค์​ทรง​โศกเศร้า​โทมนัสส์​ใน​พระทัย​ยิ่ง​นัก,</verse>
				<verse number="38">จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จิตต์​ใจ​ของ​เรา​เป็น​ทุกข์​เพียง​จะ​ตาย​จง​เฝ้า​อยู่​กับ​เรา​ที่นี่​เถิด.”</verse>
				<verse number="39">แล้ว​ทรง​พระ​ดำเนิน​ไป​จาก​เขา​หน่อย​หนึ่ง​ก็​ทอด​พระ​กาย​และ​ซบ​พระ​พักตรล​งอธิษ​ฐาน​ว่า, “โอ​พระ​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า, ถ้า​เป็นได้​ขอให้​จอก​นี้​เลื่อน​พ้น​ไป​จาก​ข้าพ​เจ้า​เถิด​แต่​อย่างไร​ก็​ดี​อย่า​ให้​เป็นไป​ตามใจ​ปรารถนา​ของ​ข้าพ​เจ้า, แต่​ให้​เป็นไป​ตาม​พระทัย​ของ​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="40">แล้ว​เสด็จ​กลับ​มา​ยัง​สาวก​เหล่านั้น, เห็น​เขา​หลับ​อยู่​จึง​ตรัส​แก่​เปโตร​ว่า, “เป็น​อย่างไร​นะ, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​เฝ้า​อยู่​กับ​เรา​สัก​ทุ่ม​เดียว​ไม่ได้​หรือ</verse>
				<verse number="41">จง​เฝ้า​ระวัง​และ​อธิษฐาน, เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่ได้​เข้า​ใน​การ​ทดลอง จิตต์​ใจ​พร้อม​แล้ว​ก็​จริง, แต่​เนี้อ​หนัง​ยัง​อ่อน​กำลัง.”</verse>
				<verse number="42">พระ​องค์​จึง​เสด็จ​ไป​อธิษฐาน​ครั้ง​ที่​สอง​อีก​ว่า, “โอ​พระ​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า, ถ้า​จอก​นี้​เคลื่อน​ไป​จาก​ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้, และ​ข้าพ​เจ้า​จำ​ต้อง​ดื่ม​แล้ว, ก็​ให้​เป็นไป​ตาม​นํ้า​พระทัย​ของ​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="43">แล้ว​พระ​องค์​เสด็จ​มา​หา​สาวก​เหล่านั้น​อีก, ทรง​เห็น​เขา​หลับ​อยู่​เพราะ​ตา​เขา​ปรือ​ง่วง​นอน,</verse>
				<verse number="44">จึง​ทรง​ละ​เขา​ไว้​เสด็จ​ไป​อธิษฐาน​ครั้ง​ที่​สาม​เหมือน​คราว​ก่อนๆ อีก</verse>
				<verse number="45">แล้ว​เสด็จ​มา​ยัง​พวก​สาวก​ตรัส​ว่า, “ท่าน​ยัง​จะ​นอน​ต่อไป​ให้​หาย​เหนื่อย​อีก​หรือ​นี่​แน่ะ เวลา​ซึ่ง​บุตร​มนษย์​จะ​ต้อง​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​มือ​คน​บาป​นั้น​มา​ใกล้​แล้ว.</verse>
				<verse number="46">ลุก​ขึ้น, ให้​เรา​พา​กัน​ไป​เถอะ​ผู้​ที่​จะ​มอบ​เรา​ไว้​มา​ใกล้​แล้ว.”</verse>
				<verse number="47">พระ​องค์​ตรัส​ยัง​ไม่​ทัน​ขาดคำ, นี่​แน่ะ ยู​ดา​ซึ่ง​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​สาวก​สิบ​สอง​คน​นั้น, กับ​ฝูง​คน​เป็น​อัน​มาก​ถือ​ดาพ​ถือ​ไม้​ตะบอง, ได้​มา​จาก​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​และ​ผู้​เฒ่า​แก่​แห่ง​พล​เมือง.</verse>
				<verse number="48">ผู้​ที่​จะ​มอบ​พระ​องค์​นั้น​ได้​ให้​อาณัติ​สัญญา​แก่​เขา​ว่า, “เรา​จะ​จุบ​ผู้ใด​ก็​เป็น​ผู้​นั้น​แหละ​จง​จับ​คุม​เขา​ไว้.”</verse>
				<verse number="49">ขณะนั้น​ยู​ดา​ตรง​มา​หา​พระ​เยซู​ทูล​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​ยินดี​ที่​พบ​อาจารย์,” แล้ว​ก็​จุบ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="50">พระ​เยซู​ได้​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “สหาย​เอ๋ย, จง​ทำ​ตามที่​ท่าน​ตั้งใจ​มา​นั้น​เถิด.” เขา​ก็​จับ​คุม​พระ​องค์​ไป.</verse>
				<verse number="51">มี​คน​หนึ่ง​ที่​อยู่​กับ​พระ​เยซู​ชัก​ดา​พอ​อก​ฟัน​หู​ทาส​คน​หนึ่ง​ของ​มหา​ปุ​โร​ทิต​ขาด.</verse>
				<verse number="52">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​เอา​ดาพ​ใส่​ฝัก​เสีย ด้วย​ว่า​บรรดา​ผู้​ถือ​ดาพ​จะต้อง​พินาศ​เพราะ​ดาพ.</verse>
				<verse number="53">ท่าน​ถือ​ว่า​เรา​จะ​ขอ​พระ​บิดา​ของ​เรา, และ​ใน​ประเดี๋ยว​เดียว​พระ​องค์​จะ​ทรง​ประทาน​ทูต​สวรรค์​แก่​เรา​กว่า​สิบ​สอง​กอง​ไม่​ใด้​หรือ</verse>
				<verse number="54">ถ้า​อย่าง​นั้น​คำ​ที่​กล่าว​ไว้​ใน​พระ​คัมภีร์​ว่า​จำ​จะต้อง​เป็น​อย่าง​นั้น​จะ​สำเร็จ​อย่างไร​ได้?”</verse>
				<verse number="55">ขณะนั้น​พระ​เยซู​ได้​ตรัส​แก่​ฝูง​คน​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​ถือ​ดาพ​ถือ​ตะบอง​ออก​มา​จับ​เรา​เหมือน​จะ​จับ​โจร​หรือ​เรา​ได้​นั่ง​สั่ง​สอน​ใน​โบสถ์​ทุก​วัน​ท่าน​ก็​หา​ได้​จับ​เรา​ไม่.</verse>
				<verse number="56">แต่​เหตุการณ์​ที่​ได้​บังเกิด​ขึ้น​ทั้งนี้​เพื่อ​คำ​ของ​ศาสดา​พยากรณ์​ใน​พระ​คัมภีร์​จะ​สำเร็จ.” แล้ว​สาวก​ทั้งหมด​ก็​ได้​ละ​ทิ้ง​พระ​องค์​ไว้​และ​พา​กัน​หนี​ไป</verse>
				<verse number="57">ผู้​ที่​จับ​พระ​เยซู​ได้​พา​พระ​องค์​ไป​ถึง​บ้าน​กา​ยะฟา​มหา​ปุโรหิต, ที่​พวก​อาลักษณ์​และ​ผู้​เฒ่า​แก่​ได้​ประชุม​กัน​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="58">เป​โตร​ได้​ติด​ตาม​พระ​องค์​ไป​แต่​ห่างๆ จน​มา​ถึง​บ้าน​ของ​มหา​ปุโรหิต, แล้ว​เข้า​ไป​นั่ง​ข้าง​ใน​ลาน​กับ​คน​ใช้​ของ​มหา​ปุโรหิต​จะ​คอย​ฟัง​ความ​นั้น​จน​เสร็จ​สิ้น.</verse>
				<verse number="59">พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​กับ​บรรดา​ตระลาการ​จึง​หา​พะยาน​เท็จ​มา​เบิก​ปรักปรำ​พระ​เยซู​เพื่อ​จะ​ประหาร​พระ​องค์​เสีย.</verse>
				<verse number="60">ถึงแม้​มี​พะยาน​เท็จ​หลาย​คน​แต่​หลักฐาน​ยัง​ไม่​พอ. ภาย​หลัง​มี​สอง​คน​มา​เบิก</verse>
				<verse number="61">ว่า, “คน​นี้​ได้​ว่า, เรา​สามารถ​จะ​ทำลาย​โบสถ์​ของ​พระ​เจ้า​และ​จะ​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ใน​สาม​วัน”</verse>
				<verse number="62">มหา​ปุโรหิต​จึง​ลุก​ขึ้น​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “เจ้า​ไม่​ตอบ​อะไร​หรือ ซึ่ง​คน​เหล่านี้​เป็น​พะยาน​ปรักปรำ​เจ้า?”</verse>
				<verse number="63">พระ​เยซู​ก็​ทรง​นิ่ง​อยู่. มหา​ปุโรหิต​จึง​ว่า, “เรา​ให้​เจ้า​สาบาน​ต่อ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่, ให้​บอก​เรา​ว่า, เจ้า​เป็น​พระ​คริสต์​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​หรือไม่?”</verse>
				<verse number="64">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “ท่าน​ว่า​ถูก​แล้ว​และ​ยิ่ง​กว่า​นั้น​อีก​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, ใน​เวลา​เบื้อง​หน้า​นั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เห็น​บุตร​มนุษย์​นั่ง​อยู่​เบื้อง​ขวา​พระ​หัตถ์​ของ​ผู้​ทรง​ฤทธา​นุ​ภาพ, และ​เสด็จ​มา​บน​เมฆ​ฟ้า.”</verse>
				<verse number="65">ขณะนั้น​มหา​ปุโรหิต​จึง​ฉีก​เสื้อ​ของ​ตน​แล้ว​ว่า, “เขา​พูด​หมิ่น​ประมาท​แล้ว​เรา​ต้อง​การ​พะยาน​อะไร​อีก​เล่า? นี่​แน่ะ ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​ได้​ยิน​คำ​หมิ่น​ประมาท​ของ​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="66">ท่าน​ทั้ง​หลาย​คิด​เห็น​อย่างไร?” คน​ทั้ง​ปวง​ก็​ตอบ​ว่า, “ควร​ปรับ​โทษ​ถึง​ตาย.”</verse>
				<verse number="67">แล้ว​เขา​ถ่มนํ้า​ลาย​รด​พระ​พักตร​และ​ตี​พระ​องค์, และ​ลาง​คน​เอา​มือ​ตบ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="68">แล้ว​ว่า, “เจ้า​พระ​คริสต์, จง​ทาย​ให้​เรา​ฟัง​ว่า​ใคร​ตบ.”</verse>
				<verse number="69">เวลา​นั้นเป​โต​รนั่ง​อยู่​นอก​ตึก​ที่​ลาน​บ้าน. มี​สาว​ใช้​คน​หนึ่ง​มา​พูด​กับ​เขา​ว่า, “ท่าน​ได้​อยู่​กับ​เยซู​ชาวฆา​ลิ​ลาย​ด้วย.”</verse>
				<verse number="70">แต่​เปโตร​ได้​ปฏิ​เสธ​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​ปวง​ว่า, “ที่​เจ้า​ว่า​นั้น​ข้า​ไม่​รู้​เรื่อง.”</verse>
				<verse number="71">เมื่อ​เป​โตร​จะ​ออก​ประตู​บ้าน​ไป, สาว​ใช้​อีก​คน​หนึ่ง​แล​เห็น, จึง​บอก​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​อยู่​ที่​นั่น​ว่า, “คน​นี้​ได้​อยู่​กับ​เยซู​ชาวนา​ซา​เร็ธ​ด้วย.”</verse>
				<verse number="72">เปโตร​จึง​ปฏิเสธ​อีก​ทั้ง​สาบาน​ว่า, “คน​นั้น​ข้า​ไม่​รู้จัก.”</verse>
				<verse number="73">อีก​สัก​ครู่​หนึ่ง​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ยืน​อยู่​ใกล้ๆ นั้น​ก็​มา​ว่า​แก่​เปโตร​ว่า, “เจ้า​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​นั้น​แน่​แล้ว, ด้วย​ว่า​ภาษา​ของ​เจ้า​ส่อ​ตัว​เจ้า​เอง.”</verse>
				<verse number="74">เป​โตร​ก็​สบถ​สาบาน​และ​ว่า, “ข้า​ไม่​รู้​จก​คน​นั้น.” ใน​บัด​เดี๋ยว​นั้น​ไก่​ก็​ขัน.</verse>
				<verse number="75">เป​โตร​ก็​ระลึก​ถึง​คำ​ที่​พระ​เยซู​ตรัส​ไว้​แก่​เขา​ว่า, “ก่อน​ไก่​ขัน​ท่าน​จะ​ปฏิเสธ​เรา​ถึง​สาม​ครั้ง.” แล้วเป​โต​รอ​อก​ไป​ร้องไห้​ข้าง​นอก​เป็น​ทุกข์​ยิ่ง​นัก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ครั้น​รุ่ง​เช้า​บรรดา​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​และ​ผู้​เฒ่า​แห่ง​พล​เมือง​ปรึกษา​กัน​ด้วย​เรื่อง​พระ​เยซู​เพื่อ​จะ​ประหาร​พระ​องค์​เสีย.</verse>
				<verse number="2">เขา​จึง​มัด​พระ​องค์​พา​ไป​มอบ​ไว้​แก่​ปี​ลาต​ซึ่ง​เป็น​เจ้า​เมือง</verse>
				<verse number="3">ขณะนั้น​ยู​ดา​ผู้​มอบ​พระ​องค์, เมื่อ​เห็น​ว่า​พระ​องค์​ต้อง​ปรับ​โทษ, ก็​กลับ​ใจ​นำ​เงิน​สามสิบ​แผ่น​นั้น​มา​คืน​ให้แก่​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​และ​ผู้​เฒ่า​แก่</verse>
				<verse number="4">ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ได้​ผิด​แล้ว​ที่​ได้​มอบ​โลหิต​ซึ่ง​ปราศ​จาก​ราคี.” คน​เหล่านั้น​จึง​ว่า, “การ​นั้น​ไม่ใช่​ธุระ​อะไร​ของ​เรา, เจ้า​เอง​ต้อง​รับ​ธุระ​เอา​เถอะ.”</verse>
				<verse number="5">ยู​ดา​จึง​ทิ้ง​เงิน​นั้น​ไว้​ใน​โบสถ์​แล้ว​ออกไป​ผูก​คอ​ตาย.</verse>
				<verse number="6">พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​จึง​เก็บ​เอา​เงิน​นั้น​มาแล้ว​ว่า, “เป็น​การ​ผิด​กฎหมาย​ที่​จะ​เก็บ​เงิน​นั้น​ไว้​ใน​คลัง, เพราะ​เป็น​ค่า​โลหิต.”</verse>
				<verse number="7">เขา​ก็​ปรึกษา​ตก​ลง​กัน​ว่า, ให้​เอา​เงิน​นั้น​ไป​ซื้อ​ทุ่ง​ช่าง​หม้อ​ไว้​สำหรับ​เป็น​ที่​ฝัง​ศพ​คน​ต่าง​บ้าน​ต่าง​เมือง.</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนั้น​เขา​จึง​เรียก​ตำบล​นั้น​ว่า​นา​เลือด​จนถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="9">ครั้ง​นั้น​คำ​ของ​ยิ​ระ​มะ​ยา​ศาสดา​พยากรณ์​ก็​สำเร็จ​ซึ่ง​กล่าว​ไว้​ว่า, เขา​รับ​เงิน​สามสิบ​แผ่น, ซึ่ง​เป็น​ราคา​ของ​ผู้​นั้น​ที่​เผ่าพันธุ์​แห่งยิศรา​เอล​ได้​ตี​ราคา​ไว้,</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ไป​ซื้อ​ทุ่ง​ช่าง​หม้อ​ตาม​ที่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ได้​ทรง​กำหนด​ไว้​แก่​เรา</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พระ​เยซู​ทรง​ยืน​อยู่​ตรง​หถ้า​เจ้า​เมืองๆ จึง​ถาม​ว่า, “ท่าน​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาติ​ยู​ดาย​หรือ” พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “ท่าน​ว่า​ถูก​แล้ว.”</verse>
				<verse number="12">แต่​เมื่อ​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​และ​ผู้​เฒ่า​ได้​ฟ้อง​กล่าวโทษ​พระ​องค์, พระ​องค์​มิได้​ทรง​ตอบ​ประการ​ใด.</verse>
				<verse number="13">ปี​ลาต​จึง​กล่าว​แก่​พระ​องค์​ว่า “ไม่ได้​ยิน​หรือ​ซึ่ง​เขา​เบิก​พะยาน​ปรักปรำ​ท่าน​เป็น​หลาย​ประการ?”</verse>
				<verse number="14">แต่​พระ​องค์​มิได้​ทรง​ตอบ​สัก​คำ​เดียว​จน​เจ้า​เมือง​ประหลาด​ใจ​มาก</verse>
				<verse number="15">ใน​เทศกาล​นั้น​เจ้า​เมือง​เคย​ปล่อย​นักโทษ​คน​หนึ่ง​ให้​แก่​ฝูง​คน​ตามใจ​เขา​ชอบ.</verse>
				<verse number="16">คราว​นั้น​มี​นักโทษ​สำคัญ​คน​หนึ่ง​ชื่อ​บา​ระ​บา.</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​คน​ทั้ง​ปวงบ​ระ​ชุม​กัน​แล้ว​ปี​ลาต​ได้​ถาม​เขา​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​หลาย​ปรารถนา​ให้​ปล่อย​ผู้ใด, บา​ระ​บา​หรือ​เยซู​ที่​เรียก​ว่า​พระ​คริสต์?”</verse>
				<verse number="18">เพราะ​รู้อยู่​แล้ว​ว่า​เขา​ได้​มอบ​พระ​องค์​โดย​ความ​อิจฉา.</verse>
				<verse number="19">ขณะ​เมื่อ​ปี​ลาต​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์, ภรรยา​ของ​ท่าน​ได้​ใช้​คน​มา​เรียน​ว่า, “อย่า​ทำ​อะไร​แก่​คน​ชอบ​ธรรม​นั้น​เลย​ด้วย​ว่า​วันนี้​ฉัน​ไม่​สบาย​ใจ​มาก​เพราะ​ได้​ฝัน​ถึง​ผู้​นั้น.”</verse>
				<verse number="20">ปุโรหิต​ใหญ่​และ​ผู้​เฒ่า​ก็​ยุ​ยง​ฝูง​คน​ให้​ขอ​บา​ระ​บา​ไว้, ให้​ประหาร​พระ​เยซู​เสีย.</verse>
				<verse number="21">เจ้า​เมือง​จึง​ถาม​ว่า, “ใน​สอง​คน​นี้​เจ้า​จะ​ให้​เรา​ปล่อย​คน​ไหน?” เขา​ตอบ​ว่า, “บา​ระ​บา.”</verse>
				<verse number="22">ปี​ลาต​จึง​ถาม​ว่า, “ถ้า​อย่าง​นั้น, เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​แก่​พระ​เยซู​ที่​เรียกว่า​พระ​คริสต์?” เขา​พา​กัน​ร้อง​ว่า, “ให้​ตรึง​เสีย​ที่​กางเขน​เถิด.”</verse>
				<verse number="23">เจ้า​เมือง​ถาม​ว่า, “ตรึง​ทำไม, เขา​ได้​ทำ​ผิด​อะไร​เล่า?” แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​ยิ่ง​ร้อง​ว่า, “ให้​ตรึง​เสีย​ที่​กางเขน​เถิด.”</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ปี​ลาต​เห็น​ว่า​ไม่ได้​การ, มี​แต่​จะ​เกิด​วุ่นวาย​ขึ้น, ก็​เอา​น้ำ​ล้าง​มือ​ต่อ​หน้า​ฝูง​คน แล้ว​ว่า, “เรา​ปราศ​จาก​เลือด​ของ​คน​ชอบ​ธรรม​นี้​แล้ว, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เป็น​ธุระ​เถิด.”</verse>
				<verse number="25">บรรดา​ฝูง​คน​ก็​เรียน​ว่า, “ให้​เลือด​ของ​เขา​ตก​อยู่​บน​เรา, ทั้ง​บุตร​ของ​เรา​ด้วย.”</verse>
				<verse number="26">ท่าน​จึง​ปล่อย​บา​ระ​บา​ให้​เขา, แล้ว​ก็​สั่ง​ให้​โบย​ตี​พระ​เยซู​มอบ​ให้​ตรึง​ไว้​ที่​กางเขน</verse>
				<verse number="27">พวก​ทหาร​ของ​เจ้า​เมือง​จึง​พา​พระ​เยซู​ไป​ไว้​ใน​ศาล, แล้ว​ทั้ง​กอง​ก็​ประชุม​ล้อม​พระ​องค์​ไว้,</verse>
				<verse number="28">แล้ว​เปลื้อง​ฉลอง​พระ​องค์​ออก, เอา​เสื้อ​สี​แดง​เข้ม​สวม​ให้,</verse>
				<verse number="29">เอา​หนาม​สาน​เป็น​มงกุฎ​สวม​พระ​เศียร​พระ​องค์, แล้ว​เอา​ไม้​อ้อ​ให้​ถือ​ไว้​ใน​พระ​หัตถ์​เบื้อง​ขวา​ของ​พระ​องค์, และ​ได้​คุก​เข่า​ลง​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​องค์​เยาะ​เย้ย​ว่า, “​กษัตริย์​ชาติ​ยู​ดาย, ขอให้​ทรง​พระ​เจริญ,”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​ก็​ถ่ม​น้ำลาย​รด, และ​เอา​ไม้​อ้อ​ตี​พระ​เศียร​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​เยาะ​เย้ย​พระ​องค์​แล้ว​ก็​ถอด​เสื้อ​นั้น​ออก, เอา​เสื้อ​ของ​พระ​องค์​สวม​ให้, และ​พา​ออกไป​จะ​ตรึง​ไว้​ที่​กางเขน</verse>
				<verse number="32">ครั้น​ออกไป​แล้ว​ได้​พบ​ชาว​กุเร​เนคน​หนึ่ง​ชื่อ​ซี​โมน, จึง​เกณฑ์​ให้​แบก​กางเขน​ของ​พระ​องค์​ไป.</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​มาถึง​ตำบล​หนึ่ง​ที่​เรียกว่าโฆ​ละโฆธา​แปลว่า​กะโหลก​ศีรษะ,</verse>
				<verse number="34">เขา​ให้​พระ​องค์​เสวย​น้ำ​องุ่น​เปรี้ยว​ระคน​กับ​ดี เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​ชิม​ก็​ไม่​เสวย.</verse>
				<verse number="35">ครั้น​ตรึง​พระ​องค์​ที่​กางเขน​แล้ว, เขา​ก็​เอา​ฉลอง​พระ​องค์​มา​จับ, สลาก​แบ่ง​กัน</verse>
				<verse number="36">แล้ว​ก็​นั่ง​เฝ้า​พระ​องค์​อยู่​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="37">และ​เขา​ได้​เขียน​คำ​ประ​จาร​พระ​องค์​ไว้​เหนือ​พระ​เศียร​ว่า, “ผู้​นี้​คือ​เยซู​กษัตริย์​ของ​ชาติ​ยู​ดาย.”</verse>
				<verse number="38">ขณะนั้น​เขา​ได้​ตรึง​โจร​สอง​คน​ไว้​ข้าง​ขวา​คน​หนึ่ง​ข้าง​ซ้าย​คน​หนึ่ง​พร้อม​กับ​พระ​องค์​ด้วย.</verse>
				<verse number="39">คน​ทั้ง​ปวง​ที่​เดิน​ผ่าน​ไป​มา​นั้น​ได้​สั่น​ศีรษะ​และ​กล่าว​เยาะ​เย้ย​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="40">ว่า, “เจ้า​ผู้​จะ​ทำลาย​โบสถ์​และ​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ใน​สาม​วัน, จง​ช่วย​ตัว​เอง​ให้​รอด​ถ้า​เจ้า​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า, จง​ลง​มา​จาก​กางเขน​เถิด.”</verse>
				<verse number="41">พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​กับ​พวก​อาลักษณ์​และ​ผู้​เฒ่า​ก็​เยาะ​เย้ย​พระ​องค์​ว่า,</verse>
				<verse number="42">“เขา​ช่วย​คน​อื่น​ให้​รอด​ได้​ช่วย​ตัว​ของ​ตัว​เอง​ไม่ได้. เขา​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาติ​ยิศรา​เอล​ให้​เขา​ลง​มา​จาก​กางเขน​เดี๋ยวนี้, เรา​จะ​ได้​เชื่อถือ​บ้าง</verse>
				<verse number="43">เขา​ได้​ไว้ใจ​ใน​พระ​เจ้า ถ้า​พระ​องค์​พอ​พระทัย​ก็​ให้​ช่วย​เขา​เดี๋ยวนี้​เถิด, ด้วย​เขา​ได้​กล่าว​ว่า​เขา​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="44">ถึง​โจร​ที่​ต้อง​ตรึง​ไว้​กับ​พระ​องค์​ก็​ยัง​กล่าว​คำ​หยาบ​ช้า​ต่อ​พระ​องค์​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="45">เวลา​นั้น​ก็​บังเกิด​มืด​มัว​ทั่ว​แผ่น​ดิน​ตั้งแต่​เวลา​เที่ยง​จน​ถึง​สาม​นาฬิกา​หลัง​เที่ยง.</verse>
				<verse number="46">ครั้น​ประมาณ​สาม​นาฬิกา​หลัง​เที่ยง​พระ​เยซู​ทรง​เปล่ง​เสียง​ดัง​ว่า, “เอ​ลีๆ ลา​มา​ซะบัค​ทานี?” แปล​ว่า, “พระ​เจ้า​ข้าๆ เหตุ​ไฉน​พระ​องค์​ทรง​ทอดทิ้ง​ข้าพ​เจ้า​เสีย?”</verse>
				<verse number="47">บาง​คน​ที่​ยืน​อยู่​ที่​นั่น​เมื่อ​ได้​ยิน​ก็​พูด​ว่า. “คน​นี้​เรียก​เอ​ลี​ยา.”</verse>
				<verse number="48">ใน​ทันใด​นั้น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​เขา​วิ่ง​ไป​เอา​ฟองน้ำ​ชุบ​น้ำ​องุ่น​เปรี้ยว​เสียบ​ปลาย​ไม้​อ้อ​ส่ง​ให้​พระ​องค์​เสวย.</verse>
				<verse number="49">แต่​คน​อื่น​ร้อง​ว่า, “อย่า​เพ่อ​ก่อน, ให้​เรา​คอย​ดู​เอ​ลี​ยา​จะ​มา​ช่วย​เขา​ให้​รอด​กระมัง.”</verse>
				<verse number="50">ฝ่าย​พระ​เยซู​ทรง​เปล่ง​เสียง​ดัง​อีก​ครั้ง​หนึ่ง, แล้ว​ทรง​ปลง​พระ​ชนม์.</verse>
				<verse number="51">และ​นี่​แน่ะ ม่าน​ใน​โบสถ์​ก็​ขาด​ออก​เป็น​สอง​ท่อน​ตั้งแต่​บน​ตลอด​ล่าง แผ่น​ดิน​ก็​ไหว ศิลา​ก็​แตก​ออก​จาก​กัน</verse>
				<verse number="52">อุโมงค์​ฝัง​ศพ​ก็​เปิด​ออก และ​เมื่อ​พระ​เยซู​ทรง​เป็น​ขึ้น​มาแล้ว, ศพ​ของ​สิทธิ​ชน​หลาย​คน​ที่​ล่วง​หลับ​ไป​แล้ว​ได้​เป็น​ขึ้น​มา,</verse>
				<verse number="53">ออก​จาก​อุโมงค์ พา​กัน​เข้า​ไป​ใน​เมือง​บริสุทธิ์​ปรากฏ​แก่​คน​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="54">ส่วน​นาย​ร้อย​และ​คน​ที่​เฝ้า​พระ​ศพ​พระ​เยซู​อยู่​ด้วยกัน, เมื่อ​ได้​เห็น​แผ่น​ดินไหว​และ​การ​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​บังเกิด​ขึ้น​นั้น, ก็​พา​กัน​กลัว​ยิ่ง​นัก​จึง​พูด​กัน​ว่า. “แท้จริง​ท่าน​ผู้​นี้​เป็น​พระ​ราช​บุตร​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="55">ที่​นั่น​มี​หญิง​หลาย​คน​ที่​ได้​ติด​ตาม​พระ​องค์​มา​จาก​ฆา​ลิ​ลาย​เพื่อ​จะ​ปรนนิบัติ​พระ​องค์ ได้​มองดู​แต่​ไกลๆ.</verse>
				<verse number="56">ใน​พวก​นั้น​มี​มา​เรีย​มัฆ​ดา​ลา, มา​เรีย​มารดา​ของ​ยา​โก​โบ​และ​โย​เซ, และ​ภรรยา​ของ​เซเบ​ดาย</verse>
				<verse number="57">ครั้น​ถึง​เวลา​พลบ​ค่ำ, มี​เศรษฐี​คน​หนึ่ง​มา​แต่​บ้าน​อะ​ริ​มาธาย. ชื่อ​โย​เซฟ, เป็น​ศิษย์​ของ​พระ​เยซู.</verse>
				<verse number="58">ได้​เข้า​ไป​ขอ​พระ​ศพ​ต่อ​ปี​ลาต ปี​ลาต​จึง​สั่ง​ให้​มอบ​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="59">โย​เซฟ​ก็​เชิญ​พระ​ศพ​มา​พัน​หุ้ม​ด้วย​ผ้า​ป่าน​ที่​สะอาด.</verse>
				<verse number="60">ไป​ประดิษฐาน​ไว้​ที่​อุโมงค์​ใหม่​ของ​ตน ซึ่ง​ได้​เจาะ​ไว้​ใน​ศิลา กลิ้ง​หิน​ใหญ่​ปิด​ปาก​อุโมงค์​ไว้. แล้ว​ก็​ไป.</verse>
				<verse number="61">ฝ่าย​มา​เรีย​มัฆ​ดา​ลา​กับ​มา​เรีย​อีก​คน​หนึ่ง​นั้น ก็​นั่ง​อยู่​ตรงหน้า​อุโมงค์</verse>
				<verse number="62">รุ่ง​ขึ้น​เป็น​วัน​ถัด​จาก​วัน​ตระเตรียม, พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​และ​พวกฟา​ริ​ซาย​พา​กัน​ไป​หา​ปี​ลาต,</verse>
				<verse number="63">เรียน​ว่า, “เจ้า​คุณ​ขอรับ, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จำ​ได้​ว่า, คน​ล่อลวง​ผู้​นั้น​เมื่อ​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ได้​พูด​ว่า, ‘ล่วง​ไป​สาม​วัน​แล้ว​เรา​จะ​เป็น​ขึ้นมา​ใหม่.’</verse>
				<verse number="64">เหตุ​ฉะนั้น​ขอ​เจ้า​คุณ​ได้​มี​บัญชา​สั่ง​ให้​ปิด​อุโมงค์​ไว้​ให้​มั่นคง​จนถึง​วัน​ที่​สาม, เกลือก​ว่า​พวก​สาวก​ของ​เขา​จะ​มา​ลัก​เอา​ศพ​ไป​ใน​เวลา​กลางคืน, แล้ว​จะ​ประกาศ​แก่​ฝูง​คน​ว่า​เขา​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ความ​ตาย​แล้ว, และ​การ​บกพร่อง​ข้าง​ปลาย​มือ​นี้​จะ​ร้ายแรง​ยิ่ง​กว่า​ข้างต้น​มือ​อีก.”</verse>
				<verse number="65">ปี​ลาต​จึ​งบ​อก​เขา​ว่า “พวก​เจ้า​จง​พา​ทหาร​ยาม​ไป​เฝ้า​ให้​แข็งแรง​ให้​เป็น​ที่​มั่นใจ​ที่สุด.”</verse>
				<verse number="66">เขา​จึง​ไป​ทำ​อุโมงค์​ไห้​มั่นคง, ประทับตรา​ไว้​ที่​หิน, ให้​ทหาร​ยาม​ประจำ​อยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ภาย​หลัง​วัน​ซะ​บา​โต เวลา​ใกล้​รุ่ง​เช้า​วัน​ต้น​สัปดาหะ มา​เรีย​มัฆ​ดา​ลา​กับ​มา​เรีย​อีก​คน​หนึ่ง​นั้น​มา​ดู​อุโมงค์.</verse>
				<verse number="2">นี่​แน่ะ เกิด​แผ่น​ดินไหว​ใหญ่​ยิ่ง​นัก เพราะ​มี​ทูต​ของ​พระ​เจ้า​องค์​หนึ่ง​ได้​ลง​มา​จาก​สวรรค์ กลิ้ง​หิน​นั้น​ออก​จาก​ปาก​อุโมงค์, แล้ว​ก็​นั่ง​อยู่​บน​หิน​นั้น.</verse>
				<verse number="3">สัณฐาน​ของ​ทูต​นั้น​เหมือน​ฟ้า​แลบ, เสื้อ​ก็​ขาว​เหมือน​หิมะ</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​เฝ้า​อยู่​นั้น​กลัว​ทูต​องค์​นั้น​จน​ตัว​สั่น, และ​เป็น​เหมือน​คน​ตาย.</verse>
				<verse number="5">ทูต​สวรรค์​นั้น​จึง​กล่าว​แก่​หญิง​เหล่านั้น​ว่า, “อย่า​กลัว​เลย, เรา​รู้​แล้ว​ว่า พวก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มา​หา​พระ​เยซู​ซึ่ง​ถูก​ตรึง​ไว้​ที่​กางเขน</verse>
				<verse number="6">พระ​องค์​หา​ได้​ประทับ​อยู่​ที่นี่​ไม่, ทรง​เป็น​ขึ้น​มา​แล้ว​ตาม​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ตรัส​ไว้​นั้น. มา​ดู​ที่​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​นอน​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="7">แล้ว​จง​รีบ​ไป​บอก​พวก​สาวก​ของ​พระ​องค์​เถิด​ว่า พระ​องค์​ทรง​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย​แล้ว. นี่​แน่ะ, พระ​องค์​เสด็จ​ไป​ยัง​มณฑล​ฆา​ลิ​ลาย​ก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เห็น​พระ​องค์​ที่​นั่น​นี่​แหละ​เรา​ก็​บอก​ท่าน​แล้ว.”</verse>
				<verse number="8">หญิง​เหล่านั้น​ก็​ไป​จาก​อุโมงค์​โดยเร็ว, ทั้ง​กลัว​ทั้ง​ยินดี​เป็น​อัน​มาก, วิ่ง​ไป​บอก​พวก​สาวก​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="9">พระ​เยซู​ได้​เสด็จ​มา​พบ​กับ​เขา​และ​ตรัส​ว่า, “จง​จำเริญ​เถิด.” หญิง​เหล่านั้น​ก็​มา​กอด​พระ​บาท​นมัสการ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="10">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “อย่า​กลัว​เลย, จง​ไป​บอก​พวก​พี่​น้อง​ของ​เรา​ให้​ไป​ยัง​ฆา​ลิ​ลาย, จะ​ได้​พบ​กับ​เรา​ที่​นั่น.”</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​หญิง​เหล่านั้น​กำลัง​ไป, มี​ทหาร​ยาม​บาง​คน​ใน​พวก​ที่​เฝ้า​อุโมงค์​นั้น​เข้า​ไป​ใน​เมือง​เล่า​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​บังเกิด​ขึ้น​นั้น​ให้​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​ฟัง.</verse>
				<verse number="12">พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​ก็​ประชุม​ปรึกษา​กัน​กับ​ผู้​เฒ่า, แล้ว​แจก​เงิน​เป็น​อัน​มาก​ให้​แก่​พวก​ทหาร</verse>
				<verse number="13">สั่ง​ว่า, “พวก​เจ้า​จง​พูด​ว่า พวก​สาวก​ของ​เขา​มา​ลัก​เอา​ศพ​ไป​ใน​เวลา​กลางคืน​เมื่อ​เรา​นอน​หลับ​อยู่.</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ความ​นี้​ทราบ​ถึง​หู​เจ้า​เมือง, เรา​จะ​พูด​แก้ไข​ต่อ​ท่าน​ให้​พวก​เจ้า​พ้น​โทษ.”</verse>
				<verse number="15">ครั้น​พวก​ทหาร​ได้รับ​เงิน​แล้ว, จึง​ทำ​ตาม​คำสั่ง, และ​ความ​นี้​ก็​ลือ​ไป​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ยู​ดาย​จน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="16">แต่​สาวก​สิบ​เอ็ด​คน​นั้น​ก็​ได้​ไป​ยัง​ฆา​ลิ​ลาย​ถึง​ภูเขา​ที่​พระ​เยซู​ได้​ทรง​กำหนด​ไว้.</verse>
				<verse number="17">และ​เมื่อ​เห็น​พระ​องค์​จึง​กราบ​ลง​นมัสการ​แต่​บาง​คน​ยัง​สงสัย​อยู่.</verse>
				<verse number="18">พระ​เยซู​เจ้า​จึง​เสด็จ​มา​ใกล้ๆ แล้ว​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ฤทธา​นุ​ภาพ​ทั้งสิ้น​ใน​สวรรค์​ก็​ดี, ใน​แผ่น​ดิน​โลก​ก็​ดี, ทรง​มอบ​ไว้​แก่​เรา​แล้ว.</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ออกไป​สั่ง​สอน​ชน​ทุก​ประเทศ​ให้​เป็น​สาวก. ให้​รับ​บัพ​ติศ​มา​ใน​นาม​แห่ง​พระ​บิดา​และ​พระ​บุตร​และ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="20">สอน​เขา​ให้​ถือ​รักษา​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​พวก​ท่าน​ไว้ นี่​แหละ, เรา​จะ​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เสมอ​ไป​เป็น​นิตย์​กว่า​จะ​สิ้น​โลก.”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="41">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ต้น​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">เหมือน​ที่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​คำ​ของ​ศาสดา​พยากรณ์​ว่า, ดูก่อน​ท่าน, เรา​ใช้​ทูต​ของ​เรา​ไป​ข้างหน้า​ท่าน, ผู้​นั้น​จะ​ตกแต่ง​หนทาง​ไว้​ข้างหน้า​ท่าน,</verse>
				<verse number="3">เสียง​ผู้​ร้อง​ใน​ป่า​ว่า, “จง​จัดแจง​ทาง​ของ​พระ​เจ้า, จง​กระทำ​มรคา​ของ​พระ​องค์​ให้​ตรง​ไป,”</verse>
				<verse number="4">ท่าน​โยฮัน​ได้​มา​ให้​คน​รับ​บัพ​ติศ​มา​ใน​ป่า, และ​ประกาศ​เรื่อง​บัพ​ติศ​มา​เป็น​ที่​ให้​คน​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่, เพื่อ​บาป​โทษ​จะ​ยก​เสีย​ได้.</verse>
				<verse number="5">บรรดา​พวก​ยู​ดาย​กับ​บรรดา​ชาว​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ได้​ออกไป​หา​โย​ฮัน, และ​ได้รับ​บัพ​ติศ​มา​จาก​โยฮัน​ที่​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน, ด้วย​การ​สารภาพ​รับ​ผิด​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="6">โยฮัน​ได้​สวม​เสื้อผ้า​ทำ​ด้วย​ขน​อูษฎร์, และ​ใช้​หนัง​สัตว์​คาด​เอว, กิน​จักจั่น​และ​น้ำผึ้ง​ป่า​เป็น​อาหาร,</verse>
				<verse number="7">และ​ได้​ประกาศ​ว่า, “พระ​องค์​ผู้​จะ​เสด็จ​มา​ภาย​หลัง​เรา​เป็น​ใหญ่​กว่า​เรา​อีก. ซึ่ง​เรา​จะ​น้อม​ตัว​ลง​แก้​สาย​ฉลอง​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์​ก็​หา​สมควร​ไม่.</verse>
				<verse number="8">เรา​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​รับ​บัพ​ติศ​มา​ด้วย​น้ำ​ก็​จริง, แต่​พระ​องค์​นั้น​จะ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​รับ​บัพ​ติศ​มา​ด้วย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์.”</verse>
				<verse number="9">คราว​นั้น​พระ​เยซู​ได้​เสด็จ​มา​จาก​บ้าน​นา​ซา​เร็ธ​แขวง​ฆา​ลิ​ลาย. และ​ได้รับ​บัพ​ติศ​มา​จาก​โย​ฮัน​ใน​แม่​น้ำยา​ระ​เดน.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​ขึ้นมา​จาก​น้ำ, ใน​ทันใด​นั้น​ก็​ทรง​เห็น​ท้อง​ฟ้า​แหวก​ออก, และ​พระ​วิญญาณ​ลง​มา​บน​พระ​องค์​ดุจ​นกพิลาป</verse>
				<verse number="11">แล้ว​มี​พระ​สุ​รเสียง​ตรัส​จาก​ฟ้า​ว่า, “ท่าน​เป็น​บุตร​ที่​รัก​ของ​เรา, เรา​ชอบ​ใจ​ท่าน​มาก.”</verse>
				<verse number="12">ใน​ทันใด​นั้น​พระ​วิญญาณ​จึง​เร่ง​เจ้า​พระ​องค์​ให้​เข้า​ไป​ใน​ป่า.</verse>
				<verse number="13">และ​พระ​องค์​ได้​ถูก​ซาตาน​ทดลอง​อยู่​ใน​ป่า​ถึง​สี่​สิบ​วัน. พระ​องค์​ทรง​อยู่​กับ​สัตว์​ป่า, และ​เหล่า​ทูต​สวรรค์​ได้มา​ปรนนิบัติ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="14">ครั้น​โย​ฮัน​ถูก​จำ​ไว้​แล้ว, พระ​เยซู​ได้​เสด็จ​มายัง​แขวง​ฆา​ลิ​ลาย, เทศนา​ประกาศ​กิตติ​คุณ​แห่ง​พระ​เจ้า,</verse>
				<verse number="15">ตรัส​ว่า, “เวลา​กำหนด​มาถึง​และ​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ใกล้​จะ​ตั้งอยู่​แล้ว, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่, และ​เชื่อ​กิตติ​คุณ​เถิด.”</verse>
				<verse number="16">ครั้น​พระ​องค์​เสด็จ​ไป​ตาม​ชายทะเลฆา​ลิ​ลาย, ก็​ทรง​ทอด​พระ​เนตร​เห็น​ซี​โมน​และ​อัน​ดะเร​อา​น้อง​ของ​ซี​โมน กำลัง​ตี​อวน​อยู่​ที่​ทะเล, เพราะว่า​เขา​เป็น​ชาว​ประโมง.</verse>
				<verse number="17">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​ตาม​เรา​มา​เถิด, และ​เรา​จะ​ตั้ง​ท่าน​ให้​เป็น​ผู้​จับ​คน.”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เขา​ได้​ละ​อวน​ตาม​พระ​องค์​ไป​ทันที.</verse>
				<verse number="19">ครั้น​พระ​องค์​ทรง​ดำเนิน​ไป​จาก​ที่​นั่น​หน่อย​หนึ่ง, ก็​ทรง​เห็น​ยา​โก​โบ​บุตร​เซเบ​ดาย​กับ​โย​ฮัน​น้องชาย​ของ​เขา​กำลัง​ชุน​อวน​อยู่​ใน​เรือ.</verse>
				<verse number="20">ใน​ทันใด​นั้น​พระ​องค์​ได้​ทรง​เรียก​เขา, เขา​จึง​ละ​เซเบ​ดาย​บิดา​ของ​เขา​ไว้​ที่​เรือ​กับ​ลูกจ้าง, และ​ได้​ตาม​พระ​องค์​ไป</verse>
				<verse number="21">พระ​องค์​กับ​พวก​ของ​พระ​องค์​จึง​เข้า​ใน​เมือง​กัปเร​นา​อูม, และ​ใน​วัน​ซะ​บา​โต​พระ​องค์​ได้​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​ธรรม​ศาลา​เทศนา​สั่ง​สอน​ทันที.</verse>
				<verse number="22">เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ประหลาด​ใจ​ด้วย​คำ​สอน​ของ​พระ​องค์, เพราะ​พระ​องค์​ได้​สั่ง​สอน​เหมือน​ผู้​มี​อำนาจ, ไม่​เหมือน​พวก​อาลักษณ์</verse>
				<verse number="23">ใน​ทันใด​นั้น​มี​คน​หนึ่ง​ใน​ธรรม​ศาลา​มี​ผี​โสโครก​ประจำตัว​อยู่,</verse>
				<verse number="24">และ​มัน​ร้อง​อึง​ว่า, “พระ​เยซู​ชาว​นา​ชา​เร็ธ, เรา​กับ​ท่าน​มี​อะไร​เกี่ยว​ข้อง​กัน? ท่าน​มา​ทำลาย​พวก​เรา​หรือ​เรา​รู้​ว่า​ท่าน​เป็น​ผู้ใด, ท่าน​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="25">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ห้าม​มัน​ว่า, “จง​นิ่ง​เสีย, และ​ออกมา​จาก​เขา​เถิด.”</verse>
				<verse number="26">และ​เมื่อ​ผี​โสโครก​ได้​ทำ​คน​นั้น​ให้​กะ​สับ​กะ​ส่าย, มัน​ร้อง​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​แล้ว​จึง​ออก​มา​จาก​เขา.</verse>
				<verse number="27">คน​ทั้ง​ปวง​ก็​ประหลาด​ใจ​นัก​จึง​ถาม​กัน​ว่า, “การ​นี้​เป็น​อย่างไร​หนอ, เป็น​โอวาท​ใหม่​แน่, ท่าน​นี้​มี​อำนาจ​สั่ง​ผี​โสโครก​และ​มัน​ยอม​ฟัง.”</verse>
				<verse number="28">ในขณะ​นั้น​กิตติศัพท์​ของ​พระ​องค์​ได้​เลื่อง​ลือ​ไป​ทั่ว​แว่น​แคว้น​บ้านเมือง​ที่​อยู่​รอบ​แขวงฆา​ลิ​ลาย</verse>
				<verse number="29">ขณะ​เมื่อ​ออก​จาก​ธรรม​ศาลา​แล้ว, พระ​องค์​กับ​พวก​ของ​พระ​องค์​จึง​เข้า​ไป​ใน​เรือน​ของ​ซี​โมน​และ​อัน​ดะเร​อา. ยา​โก​โบ​และ​โยฮัน​ก็​เข้า​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="30">แม่​ยาย​ของ​ซี​โมน​นอน​ป่วย​จับ​ไข้​อยู่, ใน​ทันใด​นั้น​เขา​จึง​มา​ทูล​พระ​องค์​ให้​ทราบ​ด้วย​เรื่อง​ผู้หญิง​นั้น.</verse>
				<verse number="31">แล้ว​พระ​องค์​ก็​เข้า​ไป​จับ​มือ​เขา​พะยุง​ขึ้น และ​ไข้​ก็​หาย, และ​ผู้หญิง​นั้น​ก็​ปรนนิบัติ​พระ​องค์​กับ​พวก​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="32">ครั้น​เวลา​เย็น​ตะวัน​ตก​แล้ว. เขา​พา​บรรดา​คน​ที่​เป็น​โรค และ​คน​ที่​มี​ผี​ประจำตัว​อยู่​มา​หา​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="33">และ​คน​ทั้ง​เมือง​ก็​แตกตื่น​กัน​มา​ออ​อยู่​หน้า​ประตู.</verse>
				<verse number="34">พระ​องค์​จึง​รักษา​คน​โรค​ต่างๆ ให้​หาย​หลาย​คน, และ​ได้​ขับ​ผี​หลาย​ผี​ให้​ออก​เสีย. แต่​ผี​ทั้ง​หลาย​นั้น​พระ​องค์​ทรง​ห้าม​มิ​ให้​พูด, เพราะว่า​ผี​นั้น​รู้จัก​พระ​องค์</verse>
				<verse number="35">ครั้น​เวลา​เช้า​มืด​พระ​องค์​ได้​ทรง​ตื่น​ขึ้น​เสด็จ​ออกไป​ยัง​ที่​สงัด, และ​ทรง​อธิษฐาน​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="36">ฝ่าย​ซี​โมน​และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่อยู่ด้วย​ก็​ตาม​หา​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​พบ​แล้ว, เขา​จึง​ทูล​ว่า. “คน​ทั้ง​ปวง​แสวงหา​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="38">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​เมือง​ใกล้​เคียง. เพื่อ​เรา​จะ​ได้​เทศนา​ที่​นั่น​ด้วย. ที่​เรา​ได้​มา​ก็​เพราะ​เหตุ​นั้น​เอง.”</verse>
				<verse number="39">พระ​องค์​ได้​เทศนา​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​เขา​ทั่ว​แว่น​แคว้น​ฆา​ลิ​ลาย. และ​ได้​ขับ​ผี​หลาย​ผี​ออก​เสีย</verse>
				<verse number="40">มี​คน​หนึ่ง​เป็น​โรค​เรื้อน​มา​หา​พระ​องค์, คุก​เข่า​ลง​วิงวอน​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ถ้า​พระ​องค์​พอ​พระทัย​จะ​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​หาย​สะอาด. พระ​องค์​ก็​ทรง​กระทำ​ได้.”</verse>
				<verse number="41">พระ​เยซู​จึง​ทรง​พระ​กรุณา​เหยียด​พระ​หัตถ์​ถูกต้อง​คน​นั้น​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​พอใจ​แล้ว, จง​หาย​โรค​และ​สะอาด​เถิด.”</verse>
				<verse number="42">ใน​ทันใด​นั้น​โรค​เรื้อน​ก็​หาย, และ​คน​นั้น​ก็​สะอาด.</verse>
				<verse number="43">ก่อน​ให้​เขา​ไป​พระ​องค์​จึง​กำชับ​ผู้​นั้น​ตรัส​แก่​เขา​ว่า.</verse>
				<verse number="44">“อย่า​บอก​เล่า​แก่​ผู้ใด​เลย​แต่​จง​ไป​สำแดง​ตัว​แก่​ปุโรหิต. และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​คน​ที่​หาย​โรค​เรื้อน​แล้ว, ตาม​ซึ่ง​โม​เซ​ได้​สั่ง​ไว้. เพื่อ​เป็น​พะยาน​ต่อ​คน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="45">แต่​คน​นั้น​เมื่อ​ออกไป​แล้ว​ก็​ตั้ง​ต้น​ป่าว​ร้อง​มากมาย. ให้​เนื้อ​ความ​นั้น​เลื่อง​ลือ​ไป. จน​พระ​องค์​จะ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​โดย​เปิดเผย​ต่อไป​ไม่ได้ แต่​ต้อง​อยู่​ภายนอก​ใน​ที่​สงัด. และ​มี​คน​ทุก​แห่ง​ทุก​ตำบล​มา​หา​พระ​องค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ครั้น​ล่วง​ไป​หลาย​วัน พระ​องค์​ได้​เสด็จ​ไป​ใน​เมือง​กัปเร​นา​อูม​อีก, และ​คน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​ว่า​พระ​องค์​อยู่​ใน​ตึก.</verse>
				<verse number="2">ใน​ทันใด​นั้น​คน​เป็น​อัน​มาก​มา​ประชุม​กัน​จน​ไม่​มี​ที่​จะ​รับ, จะ​เข้า​ใกล้​ประตู​ก็​ไม่ได้, พระ​องค์​จึง​เทศนา​สั่ง​สอน​เขา.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​มี​สี่​คน​หาม​คน​ง่อย​คน​หนึ่ง​มา​หา​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เขา​เข้า​ไป​ให้​ถึง​พระ​องค์​ไม่ได้​เพราะ​คน​มาก. เขา​จึง​รื้อ​ดาด​พา​หลังคา​ตึก​ที่​พระ​องค์​อยู่​นั้น. และ​เมื่อ​รื้อ​แล้ว​เขา​เอา​ที่​นอน​ที่​คน​ง่อย​กำลัง​นอน​อยู่​นั้น​หย่อน​ลง.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พระ​เยซู​ทรง​เห็น​ความ​เชื่อ​ของ​เขา. พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​คน​ง่อย​นั้น​ว่า. “ลูก​เอ๋ย. ความผิด​ของ​เจ้า​ทรง​โปรด​ยก​เสีย​แล้ว.”</verse>
				<verse number="6">แต่​มี​พวก​อาลักษณ์​ลาง​คน​นั่ง​อยู่​ที่​นั่น. และ​เขา​คิด​ใน​ใจ​ว่า.</verse>
				<verse number="7">“คน​นี้​พูด​หมิ่น​ประมาท​เช่นนี้ ทำไม​เล่า​ใคร​จะ​ยก​ความผิด​ได้​เว้น​แต่​พระ​เจ้า​องค์​เดียว?”</verse>
				<verse number="8">ใน​ทันใด​นั้น, เมื่อ​พระ​เยซู​ทรง​ทราบ​ใน​พระทัย​ว่า​เขา​คิด​ใน​ใจ​อย่าง​นั้น. พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “เหตุ​ไฉน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มา​คิด​ใน​ใจ​อย่าง​นี้​เล่า?</verse>
				<verse number="9">ซึ่ง​จะ​ว่า​กับ​คน​ง่อย​ว่า. ‘ความผิด​ของ​เจ้า​โปรด​ยก​เสีย​แล้ว.’ หรือ​จะ​ว่า. ‘จง​ยก​ที่​นอน​เดิน​ไป​เถิด.’ ข้าง​ไหน​จะ​ง่าย​กว่า​กัน?</verse>
				<verse number="10">แต่​ว่า​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า บุตร​มนุษย์​มี​อำนาจ​จะ​โปรด​ยก​โทษ​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​ได้.” พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​คน​ง่อย​ว่า.</verse>
				<verse number="11">“เรา​สั่ง​เจ้า​ว่า, จง​ลุก​ขึ้น​ยก​ที่​นอน​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​ตน​เถิด.”</verse>
				<verse number="12">ใน​ทันใด​นั้น​คน​ง่อย​ได้​ลุก​ขึ้น​ยก​ที่​นอน​ของ​ตน​เดิน​ออกไป​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​ปวง คน​ทั้ง​ปวง​ก็​ประหลาด​ใจ​นัก จึง​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​ว่า, “เรา​ไม่​เคย​เห็น​เช่น​นี้​เลย.”</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​พระ​องค์​ได้​เสด็จ​ไป​ตาม​ชายทะเล​อีก ประชาชน​ก็​มา​หา​พระ​องค์. และ​พระ​องค์​ได้​ทรง​สั่ง​สอน​เขา.</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พระ​องค์​กำลัง​เสด็จ​ไป​นั้น ได้​ทรง​เห็น​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เล​วี​บุตร​อา​ละ​ฟาย​นั่ง​อยู่​ที่​ด่าน​ภาษี, พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “จง​ตาม​เรา​มา​เถิด.” เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​ตาม​พระ​องค์​ไป</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​นั่ง​เสวย​พระ​กระยาหาร​ใน​เรือน​ของ​เล​วี, มี​พวก​เก็บ​ภาษี​และ​คน​บาป​หลาย​คน​นั่ง​โต๊ะ​ด้วย​กัน​กับ​พระ​เยซู​และ​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์, เพราะ​มี​คน​มาก​ติดตาม​พระ​องค์​ไป.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​อาลักษณ์​แห่ง​พวกฟา​ริ​ซาย, เมื่อ​เห็น​พระ​องค์​ทรง​รับประทาน​อาหาร​กับ​พวก​เก็บ​ภาษี​และ​คน​บาป, จึง​ถาม​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​ว่า, “เหตุ​ไฉน​อาจารย์​ของ​ท่าน​จึง​กิน​และ​ดื่ม​ด้วย​กัน​กับ​คน​เก็บ​ภาษี​และ​คน​บาป​เล่า?”</verse>
				<verse number="17">ครั้น​พระ​เยซู​ทรง​ได้​ยิน​ดังนั้น, จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “คน​ปกติ​ไม่​ต้องการ​หมอ, แต่​คน​เจ็บ​ต้อง​การ​หมอ เรา​มิได้​มา​เพื่อ​จะ​เรียก​คน​ชอบ​ธรรม, แต่​มา​เรียก​คน​บาป.”</verse>
				<verse number="18">เวลา​นั้น​พวก​ศิษย์​ของ​โย​ฮัน​และ​พวกฟา​ริ​ซาย​กำลัง​ถือ​ศีล​อด​อาหาร เขา​จึง​มา​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “เหตุ​ไฉน​พวก​ศิษย์​ของ​โย​ฮัน​และ​พวก​ฟา​ริ​ซาย​ถือ​ศีล​อด​อาหาร, แต่​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​ไม่​ถือ?”</verse>
				<verse number="19">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “สหาย​ของ​เจ้าบ่าว​จะ​อด​อาหาร​เมื่อ​เจ้าบ่าว​ยัง​อยู่​กับ​เขา​ได้​หรือ เจ้าบ่าว​อยู่​ด้วย​สหาย​นาน​เท่าใด, สหาย​ก็​อด​อาหาร​ไม่ได้​นาน​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="20">แต่​วัน​หนึ่ง​เจ้าบ่าว​กับ​สหาย​จะต้อง​จาก​กัน​ไป ใน​วัน​นั้น​สหาย​จะ​อด​อาหาร.</verse>
				<verse number="21">ไม่​มี​ผู้ใด​เอา​ท่อน​ผ้า​ทอ​ใหม่​มา​ปะ​เสื้อ​เก่า ถ้า​ทำ​อย่าง​นั้น​ท่อน​ผ้า​ทอ​ใหม่​ที่​ปะ​เข้า​นั้น​จะ​ทำ​ให้​เสื้อ​เก่า​ขาด​กว้าง​ออกไป​อีก.</verse>
				<verse number="22">และ​ไม่​มี​ผู้ใด​เอา​น้ำ​องุ่น​ใหม่​มา​ใส่​ไว้​ใน​ถุง​หนัง​เก่า ถ้า​ทำ​อย่าง​นั้น​น้ำ​องุ่น​ใหม่​จะ​ทำ​ให้​ถุง​เก่า​นั้น​ขาด​ไป, ทั้ง​น้ำ​องุ่น​และ​ถุง​ก็​จะ​เสีย​ไป​ด้วยกัน. แต่นํ้า​องุ่น​ใหม่​นั้น​ต้อง​ใส่​ไว้​ใน​ถุง​หนัง​ใหม่.”</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​ซะ​บา​โต​วัน​หนึ่ง​พระ​องค์​กำลัง​เสด็จ​ไป​ใน​นา​ข้าว, และ​เมื่อ​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​กำลัง​เดิน​ไป​ก็​เด็ด​รวง​ข้าว​เรื่อย​ไป.</verse>
				<verse number="24">ฝ่าย​พวกฟา​ริ​ซาย​จึง​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “ทำไม​ศิษย์​ของ​ท่าน​จึง​ทำ​การ​ที่​ผิด​กฎ​ของ​วัน​ซะ​บา​โต?”</verse>
				<verse number="25">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “พวก​ท่าน​ยัง​ไม่ได้​อ่าน​หรือ ซึ่ง​ท่าน​ดาวิด​ได้​กระทำ​เมื่อ​ขาด​อาหาร​และ​อด​อยาก, ทั้ง​ท่าน​และ​พรรค​พวก​ด้วย,</verse>
				<verse number="26">คือ​คราว​เมื่อ​อะ​บี​อาธาร​เป็น​มหา​ปุโรหิต. ท่าน​ดาวิด​ได้​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​ของ​พระ​เจ้า และ​กิน​ขนม​ซึ่ง​ตั้ง​ถวาย. ที่​กฎหมาย​ห้าม​ไม่ให้​ใคร​กิน เว้น​แต่​พาก​ปุโรหิต​เท่านั้น, และ​ยัง​ซํ้า​ส่ง​ให้​คน​ที่​มา​กับ​ท่าน​กิน​ด้วย?”</verse>
				<verse number="27">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “วัน​ซะ​บา​โต​นั้น​ตั้ง​ไว้​สำหรับ​มนุษย์. มิใช่​ตั้ง​มนุษย์​ไว้​สำหรับ​วัน​ซะ​บา​โต</verse>
				<verse number="28">เหตุ​ฉะนั้น​บุตร​มนุษย์​เป็น​เจ้า​แห่ง​วัน​ซะ​บา​โต​ด้วย.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ฝ่าย​พระ​องค์​ได้​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​ธรรม​ศาลา​อีก, และ​ที่​นั่น​มี​คน​หนึ่ง​มือ​ลีบ.</verse>
				<verse number="2">คน​ทั้ง​หลาย​คอย​ดู​ว่า พระ​องค์​จะ​บันดาล​ให้​คน​นั้น​หาย​โรค​ใน​วัน​ซะ​บา​โต​หรือไม่, เพื่อ​จะ​หา​เหตุ​ฟ้อง​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="3">พระ​องค์​ตรัส​แก่​คน​มือ​ลีบ​ว่า, “จง​ยืน​ขึ้น​เถิด.”</verse>
				<verse number="4">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ว่า, “ใน​วัน​ซะ​บา​โต​ควร​จะ​ทำ​การ​ดี​หรือๆ ควร​จะ​ทำ​การ​ชั่ว, จะ​ช่วยชีวิต​ดี​หรือๆ จะ​ผลาญ​ชีวิต​เสีย​ดี?” ฝ่าย​คน​ทั้ง​ปวง​ก็​นิ่ง​อยู่.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พระ​องค์​ทอด​พระ​เนตร​ดู​รอบ​ด้วย​พระ​พิโรธ, มี​พระทัย​เป็น​ทุกข์​เพราะ​ใจ​เขา​แข็ง​กะด้าง​นัก. พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​คน​มือ​ลีบ​นั้น​ว่า, “จง​เหยียด​มือ​ออก​เถิด.” เขา​ก็​เหยียด​ออก, และ​มือ​นั้น​ก็​หาย​เป็น​ปกติ.</verse>
				<verse number="6">พวก​ฟา​ริ​ซาย​จึง​ออกไป​ปรึกษา​กับ​พรรค​พวก​ของ​เฮ​โรด​ว่า จะ​ทำ​อย่างไร​จึง​จะ​ฆ่า​คน​นี้​ได้</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​พระ​เยซู​กับ​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์ จึง​ออก​จาก​ที่​นั่น​ไป​ยัง​ทะเล และ​คน​เป็น​อัน​มาก​ได้​ตาม​พระ​องค์​ไป​จากฆา​ลิ​ลาย.</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ประชาชน​ได้​ยิน​ถึง​สิ่ง​ที่​พระ​องค์​ทรง​กระทำ​นั้น. เขา​จึง​พา​กัน​มา​จาก​เมือง​ยู​ดาย, กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, เมืองอิ​ดู​มา​ยะ, แม่นํ้า​ยา​ระ​เดน​ฟาก​ข้าง​โน้น. และ​แว่น​แคว้น​เมือง​ตุ​โร​และ​ซี​โดน​หา​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="9">พระ​องค์​จึง​ตรัส​สั่ง​พวก​ศิษย์​ให้​มี​เรือ​คอย​รับ​พระ​องค์. เพื่อ​มิ​ให้​ประชาชน​เบียดเสียด​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="10">ด้วย​ว่า​พระ​องค์​ได้​รักษา​คน​เป็น​อัน​มาก​ให้​หาย​โรค. จน​บรรดา​ผู้​ที่​มี​โรค​ต่างๆ เบียดเสียด​กัน​เข้า​มา เพื่อ​จะ​ได้​ถูกต้อง​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="11">และ​ผี​โสโครก​ที่​สิง​อยู่​ใน​คน​หลาย​คน. เมื่อ​ได้​เห็น​พระ​องค์​ก็​หมอบ​ลง​กราบ​พระ​องค์​แล้ว​ร้อง​อึง​ว่า. “ท่าน​เป็น​บุตร​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​พระ​องค์​จึง​ทรง​กำชับ​ห้าม​มัน​มิ​ให้​ประกาศ​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์​ให้​ปรากฏ​ไป</verse>
				<verse number="13">พระ​องค์​จึง​เสด็จ​ขึ้น​ภูเขา​แห่ง​หนึ่ง. และ​พอ​พระทัย​จะ​เรียก​ผู้ใด​พระ​องค์​ก็​ทรง​เรียก​ผู้​นั้น. แล้ว​เขา​ได้​มา​หา​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="14">พระ​องค์​จึง​ทรง​ตั้ง​ศิษย์​สิบ​สอง​คน​ไว้​ให้​อยู่​กับ​พระ​องค์, เพื่อ​จะ​ใช้​เขา​ไป​ประกาศ​สั่ง​สอน.</verse>
				<verse number="15">และ​ให้​มี​อำนาจ​ขับ​ผี​ออก​ได้</verse>
				<verse number="16">และ​ซี​โมน​นั้น​พระ​องค์​ทรง​ประทาน​ชื่อ​อีก​ว่า เป​โตร.</verse>
				<verse number="17">และ​ยา​โก​โบ​บุตร​เซเบ​ดาย​กับ​โย​ฮัน​น้อง​ของ​ยา​โก​โบ. ทั้ง​สอง​คน​นี้​พระ​องค์​ทรง​ประทาน​ชื่อ​อีก​ว่า โบอะเน​ระเฆ แปลว่า ลูก​ฟ้า​ร้อง,</verse>
				<verse number="18">อัน​ดะเร​อา, ฟี​ลิบ, บาร์โธ​โลมาย. มัดธาย, โธ​มา, ยา​โก​โบ​บุตร​อา​ละ​ฟาย, ธาดาย, ซี​โมน​พวก​ถือ​อิส​สระ​ของ​คะ​นา​อัน,</verse>
				<verse number="19">และ​ยู​ดา​อิศ​กา​ริ​โอด​ที่​ได้​มอบ​พระ​องค์​นั้น พระ​องค์​จึง​เข้า​ไป​ใน​เรือน.</verse>
				<verse number="20">และ​ประชาชน​ก็​มา​ประชุม​กัน​อีก จน​จะ​รับประทาน​อาหาร​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​วงศ์​ญาติ​ของ​พระ​องค์​ได้​ยิน​เหตุการณ์​นั้น. เขา​ก็​ออกไป​เพื่อ​จะ​จับ​พระ​องค์​ไว้, ด้วย​เขา​ว่า​พระ​องค์​เสีย​จริต​แล้ว.</verse>
				<verse number="22">พวก​อาลักษณ์​ซึ่ง​ได้​ลง​มา​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม ได้​กล่าว​ว่า “ผู้​นี้​มีเบ​ละ​ซะบู​ลสิ​งอ​ยู่, และ​ที่​เขา​ขับ​ผี​ออก​ได้​ก็​เพราะ​ใช้​อำนาจ​นาย​ผี​นั้น.”</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​พระ​องค์​จึง​เรียก​คน​เหล่านั้น​มา​ตรัส​แก่​เขา​เป็น​คำ​เปรียบ​ว่า, “ซาตาน​จะ​ขับ​ซาตาน​ให้​ออก​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="24">ถ้า​แผ่น​ดิน​ใดๆ เกิด​แตกแยก​กัน​แล้ว. แผ่น​ดิน​นั้น​จะ​ตั้งอยู่​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="25">ถ้า​เรือน​ใดๆ เกิด​แตก​แยกกัน​แล้ว. เรือน​นั้น​จะ​ตั้งอยู่​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="26">และ​ถ้า​ซาตาน​จะ​ตั้ง​ตัว​ต่อสู้​กับ​ซาตาน​เอง, มัน​ก็​จะ​ตั้งอยู่​ไม่ได้. มี​แต่​จะ​เสื่อม​ศูนย์​ไป.</verse>
				<verse number="27">ไม่​มี​ผู้ใด​อาจ​เข้า​ไป​ปล้น​เรือน​ของ​คน​ที่​มี​กำลัง​มาก​ได้. เว้น​แต่​จะ​จับ​คน​ที่​มี​กำลัง​มาก​นั้น​มัด​ไว้​เสียก่อน, แล้ว​จึง​จะ​ปล้น​ทรัพย์​ใน​เรือน​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="28">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ความผิด​ทุก​อย่าง​ของ​มนุษย์​ทั้ง​หลาย​และ​คำ​หมิ่น​ประมาท​ที่​เขา​กล่าว​นั้น จะ​ทรง​โปรด​ยก​เสีย​ได้,</verse>
				<verse number="29">แต่​ผู้ใด​จะ​กล่าว​คำ​หมิ่น​ประมาท​ต่อ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์, จะ​โปรด​ยก​ให้​ผู้​นั้น​ไม่ได้​เลย, แต่​ผู้​นั้น​เป็น​ผู้​ซึ่ง​สมควร​ปรับ​โทษ​เป็น​นิตย์.”</verse>
				<verse number="30">ที่​ตรัส​อย่าง​นั้น​ก็​เพราะ​เขา​ว่า​พระ​องค์​มี​ผี​โสโครก</verse>
				<verse number="31">เวลา​นั้น​มารดา​และ​พี่​น้อง​ของ​พระ​องค์​มา​ยืน​อยู่​ข้าง​นอก. แล้ว​ใช้​คน​เข้า​ไป​ทูล​เรียก​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="32">และ​ประชาชน​กำลัง​นั่ง​อยู่​รอบ​พระ​องค์. เขา​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “นี่​แน่ะ ท่าน, มารดา​และ​พี่​น้อง​ของ​ท่าน​มา​หา​ท่าน​คอย​อยู่​ข้าง​นอก.”</verse>
				<verse number="33">พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “ใคร​เป็น​มารดา​ของ​เรา​และ​ใคร​เป็น​พี่​น้อง​ของ​เรา?”</verse>
				<verse number="34">พระ​องค์​ทรง​ทอด​พระ​เนตร​ดู​คน​ที่​นั่ง​ล้อม​รอบ​นั้น​แล้ว​ตรัส​ว่า, “นี่​คือ​มารดา​และ​พี่​น้อง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="35">ด้วย​ว่า​ผู้ใด​จะ​ประพฤติ​ตาม​นํ้า​พระทัย​พระ​เจ้า, ผู้​นั้น​แหละ​เป็น​พี่​น้อง​ชาย​หญิง​และ​มารดา​ของ​เรา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แล้ว​พระ​องค์​ทรง​กล่าว​ประกาศ​สั่ง​สอน​ที่​ฝั่ง​ทะเล​อีก. ประชาชน​เป็น​อัน​มาก​มา​ประชุม​กัน, เหตุ​ฉะนั้น​พระ​องค์​จึง​ได้​เสด็จ​ลง​ไป​ประ​ทับ้าน​เรือ​ที่​ทะเล, และ​ประชาชน​อยู่​บน​ฝั่ง.</verse>
				<verse number="2">พระ​องค์​จึง​ตรัส​สั่ง​สอน​เขา​หลาย​ประการ​เป็น​คำ​อุปมา. ใน​คำ​สั่ง​สอน​นั้น​พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า,</verse>
				<verse number="3">“จง​ฟัง​เถิด, ยัง​มี​ผู้​หว่าน​คน​หนึ่ง​ออกไป​หว่าน​พืช,</verse>
				<verse number="4">และ​เมื่อ​กำลัง​หว่าน​อยู่​นั้น, พืช​ก็​ตก​ลง​ริม​หนทาง​บ้าง, และ​นก​ก็​มา​กิน​เสีย.</verse>
				<verse number="5">บ้าง​ก็​ตก​ที่​มี​หิน​มาก​ดิน​น้อย, จึง​งอก​ขึ้น​โดย​เร็ว​เพราะ​ไม่​มี​ดิน​ลึก</verse>
				<verse number="6">แต่​เมื่อ​แดด​ออก​ร้อน​ก็​เหี่ยว​แห้ง​ไป, เพราะ​ราก​ไม่​มี.</verse>
				<verse number="7">บ้าง​ก็​ตก​กลาง​หนาม, หนาม​ก็​งอก​ขึ้น​ปก​คลุม​เสีย, จึง​ไม่​เกิด​ผล.</verse>
				<verse number="8">บ้าง​ก็​ตก​ที่​ดิน​ดี, แล้ว​งอก​งาม​จำเริญ​ขึ้น​เกิด​ผล, สามสิบ​เท่า​บ้าง, หก​สิบ​เท่า​บ้าง, ร้อย​เท่า​บ้าง.”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ใคร​มี​หู​จง​ฟัง​เถิด.”</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ว่าง​คน​แล้ว, คน​ที่​อยู่​รอบ​พระ​องค์​กับ​สาวก​สิบ​สอง​คน​ได้​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ถึง​คำ​อุปมา​นั้น.</verse>
				<verse number="11">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จะ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​ข้อ​ความลับ​ลึก​แห่ง​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า, แต่​ฝ่าย​คน​นอก​นั้น​บรรดา​ข้อความ​เหล่านี้​จะแจ้ง​ให้​เป็น​คำ​อุปมา​ทั้งสิ้น,</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​เมื่อ​เขา​แลดู​ด้วย​ตา​จะ​เห็น​แต่​จะ​ไม่​สังเกต, จะ​ได้​ยิน​กับ​หู​แต่​จะ​ไม่​เข้าใจ, เกลือ​กว่า​เขา​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่, และ​ความผิด​ของ​เขา​จะ​ได้​ยก​เสีย.”</verse>
				<verse number="13">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “คำ​อุปมา​นั้น​พวก​ท่าน​ยัง​ไม่​รู้​หรือ​ถ้า​กระนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​เข้าใจ​คำ​อุปมา​ทั้ง​ปวง​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="14">ผู้​หว่าน​นั้น​ก็​ได้​หว่าน​พระ​วจนะ​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">พืช​ซึ่ง​ตก​ริม​หนทาง​นั้น​ได้แก่​พระ​วจนะ​ที่​หว่าน​แล้ว, และ​เมื่อ​บุคคล​ได้​ฟัง, ใน​ทันใด​นั้น​ซาตาน​ก็​มา​ชิง​เอา​พระ​วจนะ​ซึ่ง​หว่าน​ถูกใจ​เขา​นั้น​ไป​เสีย.</verse>
				<verse number="16">พืช​ที่​ตก​ที่ดิน​มี​หิน​มาก​ดิน​น้อย​นั้น​ได้แก่​บุคคล​ที่​ได้​ยิน​พระ​วจนะ​ของ​พระ​เจ้า. และ​ใน​ทันใด​ก็​รับ​ด้วย​ความ​ชื่น​ชม​ยินดี,</verse>
				<verse number="17">แต่​ว่า​ไม่​มี​ราก​ใน​ตัว​จึง​ได้​จำเริญ​อยู่​ชั่ว​เวลา​หนึ่ง, ครั้น​เกิด​โพย​ภัย​และ​การ​เคี่ยวเข็ญ​เพราะ​พระ​วจนะ​นั้น​เขา​จึง​สะดุด​กะ​ดาก​ไป.</verse>
				<verse number="18">พืช​ซึ่ง​ตก​ที่​กลาง​หนาม​นั้น​ได้​แก่​บุคคล​ที่​ได้​ฟัง​พระ​วจนะ​ของ​พระ​เจ้า,</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ความ​ปรารภ​ปรารมภ์​ด้วย​โลก​นี้​และ​การ​ล่อลวง​แห่ง​ทรัพย์​สมบัติ​และ​ความ​โลภ​ใน​สิ่ง​อื่นๆ ก็​ปก​คลุม​พระ​วจนะ​นั้น​ไว้, จึง​ไม่​เกิดผล.</verse>
				<verse number="20">พืช​ซึ่ง​หว่าน​ตก​ใน​ดิน​ดี​นั้น​ได้แก่​บุคคล​ที่​ได้​ยิน​พระ​วจนะ​ของ​พระ​เจ้า, และ​รับ​ไว้​ใน​ใจ, จึง​เกิดผล​สามสิบ​เท่า​บ้าง, หก​สิบ​เท่า​บ้าง, ร้อย​เท่า​บ้าง.”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เขา​เอา​ตะเกียง​มา​สำหรับ​ตั้ง​ไว้​ใต้​ถัง​และ​ใต้​เตียง​นอน​หรือ, และ​มิใช่​สำหรับ​ตั้ง​ไว้​บน​เชิง​ตะเกียง​หรือ</verse>
				<verse number="22">เพราะว่า​ไม่​มี​สิ่ง​ใด​ที่​ซ่อน​ไว้​ซึ่ง​จะ​ไม่​ปรากฏ​แจ้ง, และ​ไม่​มี​สิ่ง​ใด​ที่​บด​บัง​ไว้​ซึ่ง​จะ​ไม่​ต้อง​แพร่ง​พราย.</verse>
				<verse number="23">ถ้า​ใคร​มี​หู​จง​ฟัง​เถิด.”</verse>
				<verse number="24">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จะ​ฟัง​อะไร​ก็​จง​ระวัง​ให้​ดี, ท่าน​จะ​ตวง​ให้​เขา​ด้วย​ทะนาน​อัน​ใด, เขา​จะ​ตวง​ให้​ท่าน​ด้วย​ทะนาน​อัน​นั้น, ทั้ง​จะ​เพิ่มเติม​ให้​อีก.</verse>
				<verse number="25">ด้วย​ว่า​ผู้ใด​มี​อยู่​แล้ว​จะ​เพิ่มเติม​ให้​ผู้​นั้น​อีก, แต่​ผู้ใด​ไม่​มี, แม้ว่า​ซึ่ง​เขา​มี​อยู่​นั้น​จะ​ต้อง​เอา​ไป​จาก​เขา.”</verse>
				<verse number="26">พระ​องค์​ตรัส​ว่า, “แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​อุปมา​เหมือน​เช่นนี้, คือ​คน​หนึ่ง​หว่าน​พืช​ลง​ใน​ดิน,</verse>
				<verse number="27">แล้ว​กลางคืน​ก็​นอน​หลับ และ​กลางวัน​ก็​ตื่น​ขึ้น, ฝ่าย​พืช​นั้น​จะ​งอก​จำเริญ​ขึ้น​อย่างไร​เขา​ก็​ไม่​รู้,</verse>
				<verse number="28">เพราะ​แผ่น​ดิน​เอง​ทำ​ให้​พืช​งอก​จำเริญ​ขึ้น​เป็น​ลำ​ต้น​ก่อน, ภาย​หลัง​ก็​ออก​รวง, แล้ว​ก็​มี​เมล็ด​ข้าว​เต็ม​ใน​รวง​นั้น.</verse>
				<verse number="29">ครั้น​สุก​แล้ว​เขา​ก็​ใช้​คน​ไป​เกี่ยว​เก็บ, เพราะว่า​ถึง​ฤดู​เกี่ยว​แล้ว.”</verse>
				<verse number="30">พระ​องค์​ตรัส​ว่า, “แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​เป็น​เหมือน​สิ่ง​ใด, หรือ​จะ​สำแดง​ด้วย​คำ​อุปมา​อย่างไร?</verse>
				<verse number="31">ก็​อุปมา​เหมือน​พันธุ์​ผักกาด​เมล็ด​หนึ่ง, เวลา​เพาะ​ลง​ใน​ดิน​นั้น​ก็​เล็ก​กว่า​เมล็ด​ทั้ง​ปวง​ทั่ว​ทั้ง​แผ่น​ดิน,</verse>
				<verse number="32">แต่​เมื่อ​เพาะ​แล้ว​จึง​งอก​ขึ้น​จำเริญ​โต​ใหญ่​กว่า​ผัก​ทั้ง​ปวง, และ​แตก​กิ่ง​ก้าน​ใหญ่​พอ​ให้​นก​ใน​อากาศ​มา​อาศัย​ใน​ร่ม​นั้น​ได้.”</verse>
				<verse number="33">พระ​องค์​ได้​ตรัส​สั่ง​สอน​เขา​เป็น​คำ​อุปมา​อย่าง​นั้น​เป็น​หลาย​ประการ​ตม​ที่​เขา​จะ​ฟัง​เข้าใจ​ได้,</verse>
				<verse number="34">และ​นอก​จาก​คำ​เปรียบ พระ​องค์​มิได้​ตรัส​แก่​เขา​เลย. แต่​เมื่อ​ว่าง​คน พระ​องค์​จึง​ทรง​อธิบาย​สิ่ง​สาร​พัตร​แก่​เหล่า​สาวก​ให้​แจ้ง</verse>
				<verse number="35">เย็น​วัน​นั้น​พระ​องค์​ใต้​ตรัส​แก่​สาวก​ทั้ง​หลาย​ว่า, “ให้​พวก​เรา​ข้าม​ไป​ฝั่ง​ฟาก​ข้าง​โน้น​เถิด.”</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​ทรง​ลา​ประชาชน​แล้ว, เขา​จึง​เชิญ​พระ​องค์​เสด็จ​ไป​ใน​เรือ​ที่​พระ​องค์​ประทับ​อยู่​นั้น, และ​มี​เรือ​อื่น​หลาย​ลำ​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="37">และ​ลม​พายุ​ใหญ่​ได้​บังเกิด​ขึ้น, และ​คลื่น​ก็​ชัด​เข้า​ไป​ใน​เรือ​จน​จวน​จะ​เต็ม​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="38">ฝ่าย​พระ​องค์​บรรทม​หนุน​หมอน​หลับ​อยู่​ที่​ท้าย​เรือ. เหล่า​สาวก​จึง​มา​ปลูก​พระ​องค์​ทูล​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จวน​จะ​พินาศ​อยู่​แล้ว, พระ​องค์​ไม่​ทรง​เป็น​ห่วง​บ้าง​หรือ”</verse>
				<verse number="39">พระ​องค์​จึง​ทรง​ลุก​ขึ้น​ห้าม​ลม​และ​ตรัส​แก่​ทะเล​ว่า, “จง​สงบ​เงียบ​เถิด.” แล้ว​ลม​ก็​หยุด, คลื่น​ก็​สงบ​เงียบ.</verse>
				<verse number="40">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ทำไม​จึง​ขลาด​ดังนี้, ท่าน​ยัง​ไม่​มี​ความ​เชื่อ​หรือ”</verse>
				<verse number="41">ฝ่าย​เขา​ก็​เกรง​กลัว​นักหนา​และ​พูด​กัน​ว่า, “ท่าน​นี้​เป็น​ผู้ใด, ลม​และ​ทะเล​จึง​เชื่อ​ฟัง​ท่าน?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ฝ่าย​พระ​องค์​กับ​เหล่า​สาวก​ก็​ข้าม​ทะเล​ไป​ยัง​เมือง​ฆะ​ดารา.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​ขึ้น​จาก​เรือ, ใน​ทันใด​นั้น​มี​คน​หนึ่ง​ที่​มี​ผี​โสโครก​เข้า​สิง​อยู่​ออก​จาก​อุโมงค์​ฝัง​ศพ​มา​พบ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="3">คน​นั้น​เคย​อาศัย​อยู่​ตาม​อุโมงค์​ฝัง​ศพ, และ​ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​ผูก​มัด​ตัว​เขา​ได้, แม้​จะ​ล่าม​ด้วย​โซ่​ตรวน​ก็​ไม่​อยู่,</verse>
				<verse number="4">เพราะว่า​ได้​ล่าม​โซ่​ใส่​ตรวน​หลาย​หน​แล้ว, เขา​ก็​หัก​โซ่​ตรวน​เสีย, และ​ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​ทำ​ให้​เขา​สงบ​ได้.</verse>
				<verse number="5">เขา​อยู่​ตาม​อุโมงค์​ฝัง​ศพ และ​ที่​ภูเขา​คลั่ง​ร้อง​อึง​ไป​ทั้ง​กลางวัน​กลางคืน​เสมอ, และ​เอา​หิน​เชือด​เนื้อ​ของ​ตัว.</verse>
				<verse number="6">ครั้น​เขา​เห็น​พระ​เยซู​แต่​ไกล, ก็​วิ่ง​เข้า​มา​กราบ​ไหว้​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ร้อง​ด้วย​เสียง​ดัง​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​มี​สาเหตุ​อะไร​กับ​ท่าน, โอ​เยซู​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​สูง​สุด? ข้าพ​เจ้า​ขอให้​ท่าน​สาบาน​ใน​พระ​นาม​ของ​พระ​เจ้า​ว่า, จะ​ไม่​ทรมาน​ข้าพ​เจ้า​เลย,”</verse>
				<verse number="8">เพราะ​พระ​องค์​ได้​ตรัส​แก่​มัน​ว่า, “อ้าย​ผี​โสโครก, จง​ออกมา​จาก​คน​นั้น​เถิด.”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระ​องค์​ตรัส​ถาม​มัน​ว่า, “เอ็ง​ชื่อ​อะไร?” มัน​ตอบ​ว่า, “ชื่อ​กอง, เพราะว่า​พวก​ข้าพ​เจ้า​หลาย​ตน​ด้วย​กัน.”</verse>
				<verse number="10">มัน​จึง​อ้อน​วอน​พระ​องค์​เป็น​อัน​มาก มิ​ให้​ขับ​ไล่​มัน​ออก​จาก​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="11">มี​สุกร​ฝูง​ใหญ่​กำลัง​หา​กิน​อยู่​ที่​ไหล่​เขา​ตำบล​นั้น.</verse>
				<verse number="12">ผี​เหล่านั้น​ก็​อ้อน​วอน​พระ​องค์​ว่า, “ขอ​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เข้า​สิง​อยู่​ใน​สุกร​เหล่านี้​เถิด”</verse>
				<verse number="13">พระ​องค์​ก็​ทรง​อนุญาต. แล้ว​ผี​โสโครก​นั้น​จึง​ออกไป​เข้า​สิง​สุกร, สุกร​ทั้ง​ฝูง​ประมาณ​สอง​พัน​ตัว​จึง​วิ่ง​กะ​โดด​จาก​ภูเขา​ชัน​จม​ลง​ใน​ทะเล​สำลัก​น้ำ​ตาย.</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​คน​เลี้ยง​สุกร​นั้น​ต่าง​คน​ต่าง​หนี​ไป​บอก​เนื้อ​ความ​แก่​คน​ใน​เมือง​และ​นอก​เมือง แล้ว​คน​ทั้ง​ปวง​ก็​ออก​มา​ดู​เหตุการณ์​ที่​เกิด​ขึ้น​นั้น.</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เขา​มาถึง​พระ​เยซู​ก็​เห็น​คน​ที่​ผี​ทั้ง​กอง​ได้​สิง​อยู่​นั้น นุ่ง​ห่ม​ผ้า​นั่ง​อยู่​มี​สติ​อารมณ์​ดี, เขา​จึง​เกรง​กลัว​นัก.</verse>
				<verse number="16">แล้ว​คน​ที่​ได้​เห็น​ก็​เล่า​เหตุการณ์​ซึ่ง​บังเกิด​แก่​คน​ที่​ผี​เข้า​สิง​อยู่​นั้น, และ​ซึ่ง​บังเกิด​แก่​ฝูง​สุกร​ให้​เขา​ฟัง.</verse>
				<verse number="17">คน​ทั้ง​หลาย​จึง​พา​กัน​อ้อน​วอน​พระ​องค์​ให้​ไป​เสีย​จาก​เขตต์​แดน​เมือง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พระ​องค์​กำลัง​เสด็จ​ลง​เรือ, คน​ที่​ผี​ได้​เข้า​สิง​อยู่​แต่​ก่อน​นั้น​ได้​อ้อน​วอน​ขอ​อยู่​กับ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="19">พระ​องค์​ไม่​ทรง​อนุญาต, แต่​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​ไป​หา​พวก​พ้อง​ของ​เจ้า​ที่​บ้าน, แล้ว​บอก​เขา​ถึง​เรื่อง​การณ์​ใหญ่​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​เจ้า, และ​ได้​ทรง​พระ​เมตตา​แก่​เจ้า​แล้ว.”</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​คน​นั้น​ก็​ทูล​ลา, แล้ว​เริ่ม​ประกาศ​ใน​แขวง​เด​กา​โป​ลี​ถึง​เหตุการณ์​ที่​พระ​เยซู​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​ตัว, และ​คน​ทั้ง​ปวง​ก็​ประหลาด​ใจ​นัก.</verse>
				<verse number="21">ครั้น​พระ​เยซู​เสด็จ​ลง​เรือ​ข้าม​ฟาก​กลับไป​แล้ว, มี​คน​เป็น​อัน​มาก​มา​หา​พระ​องค์, และ​พระ​องค์​ยัง​อยู่​ใกล้​ทะเล.</verse>
				<verse number="22">มี​นาย​ธรรม​ศาลา​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ญาย​โร​เดิน​มา, และ​เมื่อ​เขา​เห็น​พระ​เยซู​ก็​กราบ​ลง​ที่​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="23">แล้ว​อ้อน​วอน​พระ​องค์​เป็น​อัน​มาก​ว่า, “ลูก​สาว​คน​เล็ก​ของ​ข้าพ​เจ้า​เจ็บ​เกือบ​จะ​ตาย​แล้ว, ขอ​เชิญ​พระ​องค์​ไป​วาง​พระ​หัตถ์​บน​เขา, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​รอด​ตาย​มี​ชีวิต​อยู่.”</verse>
				<verse number="24">ฝ่าย​พระ​องค์​ได้​เสด็จ​ไป​กับ​คน​นั้น. มี​คน​เป็น​อัน​มาก​ตาม​ไป​และ​เบียดเสียด​พระ​องค์</verse>
				<verse number="25">มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​เป็น​โรค​โลหิต​ตก​ได้​สิบ​สอง​ปี​มาแล้ว,</verse>
				<verse number="26">ได้​ทน​ทุกข์​ลำบาก​มา​ช้า​นาน​เพราะ​ได้​หา​หมอ​หลาย​คน​มา​รักษา, และ​ได้​เสีย​ทรัพย์​จน​หมด​สิ้น, โรค​นั้น​ก็​มิได้​บรรเทา, แต่​ยิ่ง​กำเริบ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="27">ครั้น​ผู้หญิง​นั้น​ได้​ยิน​ถึง​เรื่อง​พระ​เยซู, เขา​ก็​เดิน​ปะปน​กับ​ประชาชน​ที่​เบียดเสียด​ข้าง​หลัง​พระ​องค์, และ​ได้​ถูก​ต้อง​เสื้อ​ของ​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="28">เพราะ​คิด​ว่า, “ถ้า​เรา​ถูก​ต้อง​แต่​เสื้อ​ของ​พระ​องค์, เรา​จะ​หาย​โรค.”</verse>
				<verse number="29">ใน​ทันใด​นั้น​โลหิต​ที่​ตก​นั้น​ก็​หยุด​แห้ง​ไป. และ​ผู้หญิง​นั้น​รู้สึก​ตัว​ว่า​โรค​หาย​แล้ว.</verse>
				<verse number="30">บัด​เดี๋ยว​นั้น พระ​เยซู​ทรง​รู้สึก​ว่า​ฤทธิ์​ซ่าน​ออก​จาก​พระ​องค์​แล้ว, จึง​เหลียว​หลัง​ตรัส​ว่า, “ใคร​ถูกต้อง​เสื้อ​ของ​เรา?”</verse>
				<verse number="31">ฝ่าย​เหล่า​สาวก​ก็​ทูล​ว่า, “พระ​องค์​เห็น​แล้ว​ว่า​ประชาชน​กำลัง​เบียด​เสียด​พระ​องค์, และ​พระ​องค์​ยัง​จะ​ทรง​ถาม​อีก​หรือ​ว่า. ‘ใคร​ถูกต้อง​เรา?’ ”</verse>
				<verse number="32">แล้ว​พระ​เยซู​ทอดพระเนตร​แลดู​รอบ, ประสงค์​จะ​เห็น​ผู้หญิง​ที่​ได้​กระทำ​สิ่ง​นั้น.</verse>
				<verse number="33">ฝ่าย​ผู้หญิง​นั้น​ก็​กลัว​จน​ตัว​สั่น, เพราะ​รู้​เรื่อง​ที่​เป็น​แก่​ตัว​นั้น, จึง​มา​กราบ​ลง​ทูล​แจ้ง​แก่​พระ​องค์​ทุก​สิ่ง​ตาม​จริง.</verse>
				<verse number="34">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​ผู้หญิง​นั้น​ว่า, “ลูก​เอ๋ย, ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​ได้​ทำ​ให้​ตัว​รอด, จง​ไป​เป็น​สุข​และ​หาย​โรค​เถิด.”</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​พระ​องค์​ยัง​ตรัส​ไม่​ทัน​ขาดคำ, มี​บาง​คน​มา​แต่​ถ้าน​นาย​ธรรม​ศาลา​บอก​ว่า, “ลูก​สาว​ของ​ท่าน​ตาย​เสีย​แล้ว, จะ​ให้​พระ​อาจารย์​ลำบาก​ทำไม​อีก​เล่า.”</verse>
				<verse number="36">ฝ่าย​พระ​เยซู​ไม่​ทรง​ฟัง​ซึ่ง​เขา​ว่า​นั้น, จึง​ตรัส​แก่​นาย​ธรรม​ศาลา​ว่า, “อย่า​วิตก​เลย, แต่​จง​เชื่อ​เถิด.”</verse>
				<verse number="37">พระ​องค์​ไม่​ทรง​อนุญาต​ให้​ผู้ใด​ไป​ด้วย​เว้น​แต่เป​โตร, ยา​โก​โบ, และ​โยฮัน​น้อง​ของ​ยา​โก​โบ.</verse>
				<verse number="38">ครั้น​พระ​องค์​เสด็จ​ไป​ถึง​เรือน​นาย​ธรรม​ศาลา​แล้ว, ก็​เห็น​คน​วุ่นวาย​ร้องไห้​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="39">และ​เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​เข้า​ไป​แล้ว​จึง​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​พา​กัน​ร้องไห้​วุ่นวาย​ไป​ทำไม? เด็ก​นั้น​ไม่​ตาย, แต่​นอน​หลับ​อยู่.”</verse>
				<verse number="40">คน​ทั้ง​ปวง​ก็​หัวเราะ​เยาะ​พระ​องค์. แต่​เมื่อ​พระ​องค์​ได้​ไล่​คน​ทั้ง​หลาย​ให้​ออกไป​แล้ว, จึง​นำ​บิดา​มารดา​และ​สาวก​สาม​คน​ที่​ตาม​พระ​องค์​มา​นั้น​เข้า​ไป​ใน​ที่ๆ เด็กหญิง​นอน​อยู่.</verse>
				<verse number="41">พระ​องค์​จึง​ทรง​จับ​มือ​เด็กหญิง​นั้น​ตรัส​ว่า, “ตา​ลิธา​กู​มิ, “แปลว่า, “หญิง​สาว​เอ๋ย, เรา​ว่า​แก่​เจ้า​ว่า, จง​ลุก​ขึ้น​เถิด.”</verse>
				<verse number="42">ใน​ทันใด​นั้น​เด็ก​ก็​ลุก​ขึ้น​เดิน​ไป​มา, เพราะว่า​เด็ก​นั้น​อายุ​ได้​สิบ​สอง​ปี. คน​ทั้ง​ปวง​ก็​ประหลาด​อัศจรรย์​ใจ​อย่าง​ยิ่ง.</verse>
				<verse number="43">พระ​องค์​จึง​กำชับ​ห้าม​เขา​แข็งแรง​ไม่ให้​บอก​ผู้ใด​ให้​รู้​เหตุการณ์​นี้, แล้ว​จึง​สั่ง​เขา​ให้​นำ​อาหาร​มา​ให้​เด็ก​นั้น​กิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ฝ่าย​พระ​องค์​ได้​เสด็จ​จาก​ที่​นั่น​ไป​ยัง​เมือง​ของ​พระ​องค์, และ​เหล่า​สาวก​ก็​ตาม​พระ​องค์​ไป.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ถึง​วัน​ซะ​บา​โต​แล้ว​พระ​องค์​ทรง​สั่ง​สอน​ใน​ธรรม​ศาลา, และ​คน​เป็น​อัน​มาก​เมื่อ​ได้​ยิน​พระ​องค์​ก็​ประหลาด​ใจ​นัก​พูด​กัน​ว่า, “สิ่ง​เหล่านี้​เกิด​มา​แต่​ไหน, สติ​ปัญญา​ที่​ได้​ประทาน​แก่​ผู้​นี้​เป็น​ปัญญา​อย่าง​ใด, จึง​ทำ​การ​อิทธิฤทธิ์​อย่าง​นี้​สำเร็จ​ได้​ด้วย​มือ​ของ​เขา?</verse>
				<verse number="3">คน​นี้​เป็น​ช่าง​ไม้​บุตร​นาง​มา​เรีย​มิใช่​หรือ ยา​โก​โบ, โย​เซ, ยู​ดา, และ​ซี​โมน​เป็น​น้องชาย​มิใช่​หรือ และ​น้องสาว​ของ​เขา​อยู่​ที่นี่​กับ​เรา​มิใช่​หรือ” เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​พา​กัน​แห​นึ่ง​ใจ​ใน​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ศาสดา​พยากรณ์​ไม่​ขาด​ความ​นับ​ถือ​เว้น​แต่​ใน​เมือง​ของ​ตน, ท่ามกลาง​ญาติ​พี่​น้อง​ของ​ตน, และ​ใน​เรือน​ของ​ตน.’</verse>
				<verse number="5">พระ​องค์​จะ​กระทำ​การ​อิทธิฤทธิ์​ที่​นั่น​หา​มิได้, เว้น​แต่​ได้​วาง​พระ​หัตถ์​ถูกต้อง​คน​เจ็บ​ลาง​คน​ให้​หาย​โรค.</verse>
				<verse number="6">พระ​องค์​ก็​ประหลาด​พระทัย​เพราะ​คน​เหล่านั้น​ไม่​ใคร่​จะ​เชื่อ. แล้ว​พระ​องค์​จึง​เสด็จ​ไป​เทศนา​สั่ง​สอน​ทั่ว​บ้าน​ทั่ว​เมือง</verse>
				<verse number="7">พระ​องค์​ทรง​เรียก​สาวก​สิบ​สอง​คน​มา, แล้ว​ใช้​เขา​ให้​ไป​สั่ง​สอน​พวก​ละ​สอง​คน, ทรง​โปรด​ให้​เขา​มี​อำนาจ​ขับ​ผี​โสโครก​ออก​เสีย​ได้,</verse>
				<verse number="8">และ​ตรัส​กำชับ​เขา​ไม่ให้​เอา​อะไร​ไป​ใช้​ตาม​ทาง​เว้น​แต่​ไม้​เท้า​สิ่ง​เดียว, ห้าม​มิ​ให้​เอา​อาหาร​หรือ​ย่าม, หรือ​สตางค์​ใส่​ไถ้​ไป,</verse>
				<verse number="9">แต่​สวม​รองเท้า​และ​เสื้อ​ตัว​เดียว​ได้.</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พระ​องค์​ตรัส​สั่ง​เขา​ว่า, “ถ้า​ไป​แห่ง​ใด, เมื่อ​เข้า​อาศัย​ใน​เรือน​ไหน, ก็​อาศัย​ใน​เรือน​นั้น​กว่า​จะ​ไป​จาก​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="11">และ​ถ้า​แห่ง​ไหน​ไม่​ต้อน​รับ​ไม่​ฟัง​ท่าน. เมื่อ​จะ​ไป​จาก​ที่​นั่น จง​สะบัด​ผง​คลี​ใต้​ฝ่า​เท้า​ของ​ท่าน​ออกเป็น​พะยาน​ต่อ​เขา.”</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​เหล่า​สาวก​ก็​ออกไป​เทศนา​ประกาศ​ให้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่.</verse>
				<verse number="13">เขา​ได้​ขับ​ผี​ให้​ออก​เสีย​หลาย​ผี, และ​ได้​เอา​น้ำมัน​ทา​คน​เจ็บ​ให้​หาย​โรค​หลาย​คน</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​กษัตริย์​เฮ​โรด​ได้​ยิน​ถึง​พระ​องค์, เพราะว่า​ชื่อเสียง​ของ​พระ​องค์​ได้​เลื่อง​ลือ​ไป. บาง​คน​พูด​ว่า, “โยฮัน​บัพ​ติศ​โต​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย​แล้ว, เหตุ​ฉะนั้น​จึง​ทำ​การ​อิทธิฤทธิ์​ได้.”</verse>
				<verse number="15">แต่​คน​อื่นๆ ว่า​เป็น​เอ​ลี​ยา, และ​คน​อื่นๆ ว่า​เป็น​ศาสดา​พยากรณ์​คน​หนึ่ง, หรือ​เหมือน​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ศาสดา​พยากรณ์.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​เฮ​โรด​เมื่อ​ทรง​ฟัง​แล้ว​จึง​ตรัส​ว่า, “คือ​โย​ฮัน​นั้น​เอง​ที่​เรา​ได้​ตัด​ศีรษะ​เสีย, ท่าน​ได้​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ตาย.”</verse>
				<verse number="17">ด้วย​ว่า​กษัตริย์​เฮ​โรด​ได้​ใช้​คน​ไป​จับ​โยฮัน​ล่าม​โซ่​ขัง​ไว้​ใน​คุก, เพราะ​เห็น​แก่​นาง​เฮ​โร​เดีย​ภรรยาฟี​ลิป​น้องชาย, ด้วย​เฮ​โรด​ได้​รับ​นาง​นั้น​เป็น​ภรรยา​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="18">เพราะ​โยฮัน​ได้​เคย​ทูล​เฮ​โรด​ว่า. “ท่าน​ไม่​ควร​รับ​ภรรยา​ของ​น้อง​มา​เป็น​ภรรยา​ของ​ตน.”</verse>
				<verse number="19">นาง​เฮ​โร​เดีย​จึง​ผูก​พยาบาท​โย​ฮัน​และ​ปรารถนา​จะ​ฆ่า​เสีย แต่​ฆ่า​ไม่ได้,</verse>
				<verse number="20">เพราะ​เฮ​โรด​ยำ​เกรง​โยฮัน​ด้วย​รู้​ว่า​ท่าน​เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ​และ​บริสุทธิ์, เฮ​โรด​จึง​ได้​ป้องกัน​ไว้. เมื่อ​เฮ​โรด​ได้​ยิน​คำ​สั่ง​สอน​ของ​ท่าน​ก็​ทำ​ให้​ฉงน​สนเท่ห์​นัก, แต่​ก็​ยัง​ยินดี​อยาก​ฟัง.</verse>
				<verse number="21">ครั้น​อยู่​มา​วัน​หนึ่ง​เป็น​โอกาส​ดี คือ​เป็น​วัน​กำเนิด​ของ​เฮ​โรด, เฮ​โรด​ให้​จัดการ​เลี้ยง​ขุน​นาง​กับ​นายทหาร​ชั้น​ผู้ใหญ่ และ​คน​สำคัญๆ ทั้ง​ปวง​ใน​แขวงฆา​ลิ​ลาย.</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​บุตรี​ของ​นาง​เฮ​โร​เดีย​เข้า​มา​เต้นรำ​ทำ​ให้​กษัตริย์​เฮ​โรด​และ​ขุน​นาง​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​นั่ง​รับประทาน​อยู่​ด้วย​กัน​นั้น​ชอบ​ใจ, กษัตริย์​จึง​ตรัส​กับ​หญิง​สาว​นั้น​ว่า, “เจ้า​จะ​ขอ​สิ่ง​ใด​เรา​จะ​ให้​สิ่ง​นั้น.”</verse>
				<verse number="23">และ​กษัตริย์​จึง​ปฏิญาณ​ตัว​ไว้​ว่า, “เจ้า​จะ​ขอ​สิ่ง​ใด​จาก​เรา, เรา​จะ​ให้​สิ่ง​นั้น​จน​ถึง​กิ่ง​ราช​สมบัติ.”</verse>
				<verse number="24">หญิง​สาว​นั้น​จึง​ออกไป​ถาม​มารดา​ว่า, “ฉัน​จะ​ขอ​สิ่ง​ใด​ดี?” มารดา​จึง​บอก​ว่า, “จง​ขอ​ศีรษะ​โย​ฮัน​บัพ​ติศ​โต​เถิด.”</verse>
				<verse number="25">ใน​ทันใด​นั้น​หญิง​สาว​ก็​รีบ​เข้า​ไป​เฝ้า​กษัตริย์​ทูล​ว่า, “หม่อม​ฉัน​ขอ​ประทาน​ศีรษะ​โย​ฮัน​บัพ​ติศ​โต​ใส่​ถาด​เข้า​มา​ให้​หม่อม​ฉัน​เดี๋ยวนี้.”</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​เป็น​ทุกข์​นัก, แต่​เพราะ​เหตุ​ได้​ปฏิญาณ​ตัว​ไว้ และ​เพราะ​เห็น​แก่​หน้า​คน​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​นั่ง​อยู่​พร้อม​กัน​นั้น​ก็​ขัด​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="27">ในขณะ​นั้น​กษัตริย์​จึง​สั่ง​เพ็ชฌ​ฆาต​ให้​ไป​ตัด​ศีรษะ​โยฮัน​มา, เพ็ชฌ​ฆาต​ก็​ไป​ตัด​ศีรษะ​โย​ฮัน​ใน​คุก</verse>
				<verse number="28">ใส่​ถาด​มา​ให้แก่​หญิง​สาว​นั้น, หญิง​สาว​นั้น​ก็​เอา​ไป​ให้แก่​มารดา.</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​ศิษย์​ของ​โย​ฮัน​รู้​เหตุ​แล้ว ก็​พา​กัน​มา​ยก​ศพ​ของ​ท่าน​ไป​ฝัง​ไว้​ใน​อุโมงค์</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​อัคร​สาวก​มา​หา​พระ​เยซู​พร้อม​กัน, และ​ได้​ทูล​ถึง​บรรดา​การ​ซึ่ง​เขา​ได้​กระทำ​และ​ได้​สั่ง​สอน.</verse>
				<verse number="31">แล้ว​พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ไป​หา​ที่​สงัด​หยุด​พัก​หาย​เหนื่อย​สัก​หน่อย​หนึ่ง, “เพราะว่า​มี​คน​ไป​มา​เป็น​อัน​มาก​จน​ไม่​มี​เวลา​ว่าง​จะ​รับประทาน​อาหาร​ได้.</verse>
				<verse number="32">พระ​องค์​จึง​เสด็จ​ลง​เรือ​กับ​สาวก​พวก​เดียว​ไป​ยัง​ที่​สงัด.</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​คน​ทั้ง​ปวง​ได้​เห็น​พระ​องค์​กับ​สาวก​ไป​นั้น, มี​หลาย​คน​รู้จัก​พระ​องค์. จึง​พา​กัน​ออก​จาก​บ้าน​เมือง​ทั้ง​ปวง​ไป​ถึง​ก่อน.</verse>
				<verse number="34">ครั้น​พระ​เยซู​เสด็จ​มาถึง​แล้ว, ก็​ได้​เห็น​ประชาชน​หมู่​ใหญ่, พระ​องค์​ก็​ทรง​พระ​กรุณา​แก่​เขา, เพราะว่า​เขา​เป็น​เหมือน​ฝูง​แกะ​ไม่​มี​ผู้​เลี้ยง​พระ​องค์​จึง​สั่ง​สอน​เขา​เป็น​หลาย​ข้อ​หลาย​ประการ.</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​เวลา​ล่วง​ไป​เกือบจะ​หมด​วัน​แล้ว​เหล่า​สาวก​มา​ทูล​ว่า, “ที่นี่​กันดาร​อาหาร​นัก, และ​บัดนี้​เวลา​ก็​ล่วง​ไป​เกือบจะ​หมด​วัน​แล้ว,</verse>
				<verse number="36">ขอ​พระ​องค์​ให้​ประชาชน​ไป​เสีย​เถิด, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ไป​ซื้อ​อาหาร​กิน​ตาม​บ้าน​ไร่​บ้าน​นา​ที่​อยู่​แถบ​นี้.”</verse>
				<verse number="37">แต่​พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​แก่​เหล่า​สาวก​ว่า, “พวก​ท่าน​จง​เลี้ยง​เขา​เถิด.” เขา​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “จะ​ให้​พวก​ข้าพ​เจ้า​ไป​ซื้อ​อาหาร​สัก​สอง​ร้อย​บาท​ให้​เขา​กิน​หรือ”</verse>
				<verse number="38">พระ​องค์​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “พวก​ท่าน​มี​ขนม​ปัง​อยู่​กี่​อัน? ไป​ดู​เถิด.” เมื่อ​รู้​แล้ว​เขา​ทูล​ว่า มี​ขนม​ปัง​ห้า​อัน​กับ​ปลา​สอง​ตัว.</verse>
				<verse number="39">พระ​องค์​จึง​สั่ง​เหล่า​สาวก​ให้​จัด​คน​ทั้ง​ปวง​ให้​นั่ง​รวม​กัน​ที่​หญ้า​สด​เป็น​หมู่ๆ.</verse>
				<verse number="40">ประชาชน​ก็​ได้​นั่ง​รวมกัน​เป็น​หมู่ๆ, หมู่​ละ​ร้อย​บ้าง, ห้า​สิบ​บ้าง.</verse>
				<verse number="41">พระ​องค์​จึง​ทรง​รับ​ขนม​ปัง​ห้า​อัน​กับ​ปลา​สอง​ตัว, เงย​พระ​พักตร​ดู​ท้อง​ฟ้า​ขอ​พร, แล้ว​หัก​ขนม​ปัง​นั้น​ส่ง​ให้​เหล่า​สาวก​ให้​เขา​แจก​แก่​คน​ทั้ง​ปวง, และ​ปลา​สอง​ตัว​นั้น พระ​องค์​ก็​ทรง​แบ่ง​ให้​ทั่ว​กัน​ด้วย.</verse>
				<verse number="42">เขา​ก็​กิน​อิ่ม​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="43">ฝ่าย​เศษ​ขนม​ปัง​และ​ปลา​ที่​เหลือ​นั้น เขา​เก็บ​ได้​สิบ​สอง​กะ​บุง​เต็ม.</verse>
				<verse number="44">จำนวน​คน​ที่​กิน​ขนม​ปัง​นั้น​นับ​แต่​ผู้ชาย​ประมาณ​ได้​ห้า​พัน​คน</verse>
				<verse number="45">ใน​ทันใด​นั้น​เมื่อ​พระ​องค์​กำลัง​ให้​ประชาชน​ไป, พระ​องค์​ได้​ให้​เหล่า​สาวก​ลง​เรือ​ข้าม​ไป​ยัง​เมือง​เบธ​ซา​ยะ​ดา​ก่อน. เมื่อ​ให้​ประชาชน​ไป​หมด​แล้ว,</verse>
				<verse number="46">พระ​องค์​ได้​เสด็จ​ขึ้น​ภูเขา​เพื่อ​จะ​อธิษฐาน​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​ค่ำ​ลง​แล้ว​เรือ​ของ​เหล่า​สาวก​อยู่​กลาง​ทะเล ส่วน​พระ​องค์​อยู่​บน​ฝั่ง​แต่​ผู้​เดียว.</verse>
				<verse number="48">แล้ว​พระ​องค์​ทอด​พระ​เนตร​เห็น​เหล่า​สาวก​ตี​กระเชียง​ลำบาก​เพราะ​ทวน​ลม​อยู่ ครั้น​เวลา​สาม​ยาม​เศษ​พระ​องค์​จึง​เสด็จ​ดำเนิน​บน​น้ำ​ทะเล​ไป​หา​เหล่า​สาวก. และ​พระ​องค์​ทรง​ตั้ง​พระทัย​ว่า​จะ​ดำเนิน​พ้น​เขา​ไป,</verse>
				<verse number="49">แต่​เมื่อ​เหล่า​สาวก​เห็น​พระ​องค์​ทรง​ดำเนิน​บน​ทะเล​เขา​สำคัญ​ว่า​ผี, แล้ว​พา​กัน​ร้อง​อึง​ไป</verse>
				<verse number="50">เพราะว่า​ทุก​คน​เห็น​แล้ว​ก็​ตกใจ. แต่​ใน​ทันใด​นั้น​พระ​องค์​ออก​พระ​โอษฐ์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​ชื่น​ใจ​เถิด, คือ​เรา​เอง, อย่า​กลัว​เลย.”</verse>
				<verse number="51">พระ​องค์​จึง​เสด็จ​ขึ้น​ไป​หา​เขา​บน​เรือ, แล้ว​ลม​ก็​สงบ​เงียบ​ลง.</verse>
				<verse number="52">เหล่า​สาวก​ก็​ประหลาด​อัศจรรย์​ใจ​เหลือ​ประมาณ, เพราะว่า​เรื่อง​ขนม​ปัง​นั้น​เขา​ยัง​ไม่​เข้าใจ, แต่​ใจ​เขา​ยัง​แข็ง​กะด้าง​อยู่</verse>
				<verse number="53">ครั้น​ข้าม​ฟาก​ไป​แล้ว, เขา​จอด​เรือ​ที่​แขวง​เฆ็น​เน​ซา​เร็ต.</verse>
				<verse number="54">เมื่อ​ขึ้น​จาก​เรือ​แล้ว​คน​ทั้ง​ปวง​ก็​รู้จัก​พระ​องค์​กัน​ที,</verse>
				<verse number="55">และ​เขา​รีบ​ไป​ทั่ว​ตลอด​แว่น​แคว้น​ล้อม​รอบ เอา​คน​เจ็บ​ใส่​เตียง​หาม​มายัง​ตำบล​ที่​เขา​ได้​ยิน​ข่าว​ว่า​พระ​องค์​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="56">แล้ว​พระ​องค์​เสด็จ​ไป​ใน​บ้าน​เมือง​ไร่​นา​ใดๆ, เขา​ก็​เอา​คน​เจ็บ​มา​วาง​ตาม​ถนน​หนทาง, ทูล​ขอ​พระ​องค์​โปรด​ให้​คน​เจ็บ​ถูกต้อง​แต่​ชาย​เสื้อ​ของ​พระ​องค์, และ​ผู้ใด​ได้​ถูก​ต้อง​แล้ว​ก็​หาย​โรค​สิ้น​ทุก​คน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">คราว​นั้น​พวกฟา​ริ​ซาย​กับ​พวก​อาลักษณ์​ลาง​คน​ซึ่ง​ได้มา​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​พา​กัน​มา​หา​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="2">คือ​เขา​ได้​เห็น​เหล่า​สาวก​ลาง​คน​รับประทาน​อาหาร​ด้วย​มือ​มลทิน. คือ​มือ​ที่​ไม่ได้​ล้าง​ก่อน.</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​พวกฟา​ริ​ซาย​กับ​ทั้ง​พวก​ยู​ดาย​ถือ​ตาม​คำ​ที่​บรรพ​บุรุษ​สอน​ต่อๆ กน​มา​นั้น​ว่า, ถ้า​มิได้​ถ้าง​มือ​ตาม​พิธี​โดย​เคร่งครัด​เขา​ก็​ไม่​รับประทาน​อาหาร​เลย</verse>
				<verse number="4">และ​เมื่อ​เขา​มา​จาก​ตลาด, ถ้า​มิได้​ล้าง​มือ​ก่อน​เขา​ก็​ไม่​รับประทาน​อาหาร, และ​ลัทธิ​อื่นๆ อีก​หลาย​อย่าง​เขา​ก็​ถือ, คือ​ถ้าง​ถ้วย​ชาม​เครื่อง​ภาชนะ​ทองแดง​และ​ทองเหลือง.</verse>
				<verse number="5">พวกฟา​ริ​ซาย​กับ​พวก​อาลักษณ์​จึง​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า. “เหตุ​ไฉน​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​ไม่​ประพฤติ​ตาม​คำ​สอน​ของ​บรรพ​บุรุษ​ที่​สอน​ต่อๆ กัน​มา​นั้น, แต่​รับประทาน​อาหาร​โดย​มิได้​ล้าง​มือ​เสียก่อน?”</verse>
				<verse number="6">พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “ยะ​ซา​ยา​ได้พ​ยา​กร​ถึง​พวก​เจ้า​คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด​ก็​ถูก, เหมือน​มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า, คน​เช่นนี้​นับ​ถือ​เรา​ด้วย​ริม​ฝีปาก. แต่​ใจ​ของ​เขา​ห่างไกล​จาก​เรา,</verse>
				<verse number="7">เขา​ปฏิบัติ​เรา​โดย​หา​ประ​โยชน์​มิได้, ด้วย​เอา​คำ​ของ​มนุษย์​สอน​ว่า​เป็น​พระ​บัญญัติ.</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ทั้ง​หลาย​ละ​ข้อบัญญัติ​ของ​พระ​เจ้า, และ​กลับ​ไป​ถือ​ตาม​ถ้อยคำ​ของ​มนุษย์​ที่​เขา​สอน​ต่อๆ กัน​มา​นั้น.”</verse>
				<verse number="9">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เหมาะ​จริง​นะ​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ละ​ทิ้ง​ข้อบัญญัติ​ของ​พระ​เจ้า, เพื่อ​จะ​ได้​ถือ​ตาม​ลัทธิ​คำ​สอน​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​โม​เซ​ได้​สั่ง​ไว้​ว่า. ‘จง​นับ​ถือ​บิดา​มารดา.’ และ ‘ผู้ใด​พูด​หยาบ​ช้า​ต่อ​บิดา​มารดา​จะต้อง​มี​โทษ​ถึง​ตาย.’</verse>
				<verse number="11">แต่​พวก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า. ‘ผู้ใด​จะ​กล่าว​แก่​บิดา​มารดา​ว่า, “สิ่ง​โดย​อง​ข้าพ​เจ้า​ซึ่ง​อาจ​เป็น​ประ​โยชน์​แก่​ท่าน, สิ่ง​นั้น​เป็น​โก​ระ​บัน,” ’ แปลว่า​เป็น​ของ​ถวาย​แก่​พระ​เจ้า​แล้ว,</verse>
				<verse number="12">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​ไม่​อนุญาต​ให้​ผู้​นั้น​ทำ​สิ่ง​ใด​ต่อไป เป็น​ที่​ช่วย​บำรุง​บิดา​มารดา​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​ทำลาย​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​เจ้า​ด้วย​คำ​สอน​ของ​พวก​เจ้า. และ​สิ่ง​อื่นๆ เช่นนี้​อีก​หลาย​สิ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​ทำ​อยู่.”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระ​องค์​ทรง​เรียก​ประชาชน​อีก​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ฟัง​เรา​และ​เข้าใจ​เถิด,</verse>
				<verse number="15">ไม่​มี​สิ่ง​ใด​ภายนอก​ที่​เข้า​ไป​ภายใน​มนุษย์​จะ​กระทำ​ให้​มนุษย์​เป็น​มลทิน​ได้, แต่​สิ่ง​ซึ่ง​ออก​มา​แต่​ภายใน​มนุษย์​สิ่ง​นั้น​แหละ​กระทำ​ให้​มนุษย์​เป็น​มลทิน.”</verse>
				<verse number="16"></verse>
				<verse number="17">ครั้น​พระ​องค์​ได้​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​เรือน​พ้น​ประชาชน​แล้ว, เหล่า​สาวก​ก็​ได้​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ถึง​คำ​อุปมา​นั้น.</verse>
				<verse number="18">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เอง​ก็​ยัง​ไม่​เข้าใจ​อีก​หรือ ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​สิ่ง​ใดๆ แต่​ภายนอก​ที่​เข้า​ไม่​ภายใน​มนุษย์​จะ​กระทำ​ให้​เป็น​มลทิน​ไม่ได้,</verse>
				<verse number="19">เพราะว่า​สิ่ง​นั้น​มิได้​เข้า​ใน​ใจ, แต่​ลง​ไป​ใน​ท้อง​แล้ว​ก็​ถ่าย​ออกมา​ภายนอก?” ที่​ทรง​สอน​อย่าง​นี้​ก็​หมาย​ว่า​อาหาร​ทุก​อย่าง​ปราศ​จาก​มลทิน</verse>
				<verse number="20">พระ​องค์​ตรัส​ว่า, “สิ่ง​ที่​ออก​มา​จาก​ภายใน​มนุษย์​สิ่ง​นั้น​แหละ​กระทำ​ให้​มนุษย์​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="21">เพราะว่า​ความคิด​ชั่ว​ร้าย, การ​คบ​ชู้, การ​ลัก​ขะโมย, การ​ฆ่า​คน, การ​ผิด​ผัว​ผิด​เมีย,</verse>
				<verse number="22">การ​โลภ​ฉ้อ​ชิง, การ​บาป​ต่างๆ, การ​ล่อลวง​เขา, ราคะคัณ​หา, อิจฉา​ตา​ร้อน. การ​ใส่​ร้าย, การ​ยก​ตน​ข่ม​ท่าน, และ​การ​ปล่อย​ตัว​ไป​ตาม​ลำพัง​ใจ.</verse>
				<verse number="23">สาร​พัตร​การ​ชั่ว​นี้​เกิด​มา​แต่​ภายใน​จาก​ใจ​มนุษย์, และ​กระทำ​ให้​มนุษย์​เป็น​มลทิน​ไป.”</verse>
				<verse number="24">พระ​องค์​จึง​ลุก​ขึ้น​จาก​ที่​นั่น​ไป​ยัง​เขตต์​แดน​เมือง​ตุ​โร​แทะ​เมือง​ซี​โดน, แล้ว​เข้า​ไป​ใน​เรือน​แห่ง​หนึ่ง​ประสงค์​จะ​มิ​ให้​ผู้ใด​รู้, แต่​พระ​องค์​จะ​ซ่อน​อยู่​มิได้.</verse>
				<verse number="25">เพราะ​ทันใด​นั้น​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​มี​ลูก​สาว​ที​ผี​โสโครก​เข้า​สิง​อยู่, เมื่อ​ได้​ยิน​ข่าว​ถึง​พระ​องค์, ก็​มา​กราบ​ที่​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="26">ผู้หญิง​นั้น​เป็น​ชา​ติซุ​เรีย​ฟอย​นิ​เก พูด​ภาษา​เฮ​เลน. แล้ว​เขา​จึง​ทูล​อ้อน​วอน​ขอ​พระ​องค์​ให้​ขับ​ผี​ออก​จาก​ลูก​สาว​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​หญิง​นั้น​ว่า, “จง​ให้​พวก​ลูก​กิน​อิ่ม​เสียก่อน, เพราะว่า​ซึ่ง​จะ​เอา​อาหาร​ของ​ลูก​โขน​ให้​แก่​สุนัข​ก็​ไม่​ควร.”</verse>
				<verse number="28">แต่​ผู้หญิง​นั้น​ทูล​ตอบ​ว่า, จริง​เจ้า​ค่ะ, แต่​สุนัข​ที่​อยู่​ใต้​โต๊ะ​นั้น​ย่อม​กิน​เดน​อาหาร​ของ​ลูก.”</verse>
				<verse number="29">แล้ว​พระ​องค์​ตรัส​แก่​ผู้หญิง​นั้น​ว่า, “เพราะ​เหตุ​ถ้อยคำ​นี้​จง​กลับไป​เถิด. ผี​ออก​จาก​ลูก​สาว​ของ​เจ้า​แล้ว.”</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​หญิง​นั้น​เมื่อ​ไป​ยัง​เรือน​ของ​ตน, ได้​เห็น​ว่า​ผี​ออก​แล้ว, และ​ลูก​นอน​อยู่​บน​ที่​นอน</verse>
				<verse number="31">ต่อมา​พระ​องค์​จึง​เสด็จ​จาก​เขตต์​แดน​เมือง​ตุ​โร​และ​ผ่าน​เมือง​ซี​โดน, ดำเนิน​ตาม​ทาง​แขวง​เด​กา​โป​ลี​มา​ยัง​ทะเล​ฆา​ลิ​ลาย.</verse>
				<verse number="32">เขา​พา​ชาย​หู​หนวก​พูด​อ่าง​คน​หนึ่ง​มา​หา​พระ​องค์, แล้ว​ทูล​ขอ​พระ​องค์​ให้​ทรง​วาง​พระ​หัตถ์​บน​คน​นั้น,</verse>
				<verse number="33">พระ​องค์​จึง​นำ​คน​นั้น​ออก​จาก​ประชาชน​ไป​อยู่​ต่าง​หาก, ทรง​เอา​นิ้ว​พระ​หัตถ์​ยอน​เข้า​ที่​หู​ของ​ชาย​ผู้​นั้น, และ​ทรง​บ้วน​น้ำลาย​เอา​นิ้ว​พระ​หัตถ์​จิ้ม​แตะ​ลิ้น​คน​นั้น,</verse>
				<verse number="34">แล้ว​พระ​องค์​ทรง​แหงน​พระ​พักตร​ดู​ฟ้า​ทรง​ถอน​พระทัย​ตรัส​แก่​คน​นั้น​ว่า, “เอฟาธา” แปลว่า “จง​เปิด​ออก.”</verse>
				<verse number="35">แล้ว​หู​คน​นั้น​ก็​ปกติ, สิ่ง​ที่​ขัด​ลิ้น​นั้น​ก็​หลุด, และ​เขา​พูด​ได้​คล่อง,</verse>
				<verse number="36">พระ​องค์​ก็​ทรง​ห้าม​ปราม​คน​ทั้ง​หลาย​มี​ให้​แจ้ง​ความ​นี้​แก่​ผู้ใด​เลย, แต่​พระ​องค์​ห้าม​ปราม​มาก​เท่าใด, เขา​ก็​ยิ่ง​เล่า​ลือ​ไป​มาก​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="37">คน​ทั้ง​ปวง​ก็​ประหลาด​ใจ​นักหนา​พูด​กัน​ว่า, “สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​พระ​องค์​ทรง​กระทำ​นั้น​ล้วน​แต่​ดี​คน​หู​หนวก​ก็​ยิน​ได้, และ​คน​ใบ้​ก็​พูด​ได้.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">คราว​นั้น​ประชาชน​มา​ประชุม​กัน​มากมาย​อีก, และ​ไม่​มี​อาหาร​กิน. พระ​เยซู​จึง​เรียก​เหล่า​สาวก​ตรัส​แก่​เขา​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“เรา​มี​ใจ​เมตตา​คน​เหล่านี้, เพราะ​เขา​ค้าง​อยู่​กับ​เรา​ได้​สาม​วัน​แล้ว, และ​เดี๋ยวนี้​เขา​จึง​ไม่​มี​อะไร​กิน.</verse>
				<verse number="3">ถ้า​เรา​จะ​ให้​เขา​กลับไป​บ้าน​เมื่อ​ยัง​อด​อาหาร​อยู่, เขา​จะ​หิว​โหย​อิด​โรย​ตาม​ทาง, เพราะ​ว่า​ลาง​คน​มา​แต่​ไกล”</verse>
				<verse number="4">เหล่า​สาวก​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ใน​ป่า​อย่าง​นี้​จะ​หา​ซื้อ​อาหาร​ให้​เขา​กิน​อิ่ม​ที่​ไหน​ได้?”</verse>
				<verse number="5">พระ​องค์​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “พวก​ท่าน​มี​ขนม​ปัง​กี่​อัน?” เขา​ทูล​ว่า, “มี​เจ็ด​อัน.”</verse>
				<verse number="6">พระ​องค์​จึง​สั่ง​ประชาชน​ให้​นั่ง​ลง​ที่​ดิน, แล้ว​ทรง​รับ​เอา​ขนม​ปัง​เจ็ด​อัน​นั้น​โมทนา​พระ​คุณ, เมื่อ​หัก​แล้ว​จึง​ส่ง​ให้​เหล่า​สาวก​ให้​เขา​แจก, เหล่า​สาวก​จึง​แจก​ให้​ประชาชน</verse>
				<verse number="7">และ​เขา​มี​ปลา​เล็กๆ อยู่​บ้าง, พระ​องค์​จึง​ขอ​พร, แล้ว​สั่ง​เหล่า​สาวก​ให้​เอา​ปลา​นั้น​แจก​ด้วย.</verse>
				<verse number="8">คน​ทั้ง​ปวง​ได้​กิน​จน​อิ่ม, และ​เศษ​อาหาร​ที่​เหลือ​นั้น​เขา​เก็บ​ได้​เต็ม​เจ็ด​กระบุง​ใหญ่.</verse>
				<verse number="9">คน​ที่​กิน​นั้น​ประมาณ​สี่​พัน​คน. แล้ว​พระ​องค์​ตรัส​สั่ง​ให้​เขา​ไป.</verse>
				<verse number="10">ใน​ทันใด​นั้น​พระ​องค์​จึง​เสด็จ​ลง​เรือ​กัน​เหล่า​สาวก​เข้า​ไป​ใน​แขวง​เมือง​ดาล​มะ​นุธา</verse>
				<verse number="11">พวก​ฟา​ริ​ซาย​ออก​มา​ซัก​ถาม​พระ​องค์ ปรารถนา​จะ​เห็น​นิมิตต์​ใน​ท้อง​ฟ้า หมาย​จะ​ทดลอง​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="12">พระ​องค์​ทรง​ถอน​พระทัย​แล้ว​ตรัส​ว่า, “คน​ยุค​นี้​แสวงหา​นิมิตต์​ทำไม? เรา​ว่า​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, จะ​ไม่​โปรด​ให้​มี​นิมิตต์​แก่​คน​ยุค​นี้.”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พระ​องค์​เสด็จ​ไป​จาก​เขา​และ​ลง​เรือ​ข้าม​ฟาก​ไป​อีก</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​เหล่า​สาวก​ลืม​เอา​ขนม​ปัง​ไป, และ​ใน​เรือ​เขา​มี​ขนม​ปัง​อยู่​อัน​เดียว​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​พระ​องค์​ทรง​กำชับ​เหล่า​สาวก​ว่า, “จง​สังเกต​และ​ระวัง​เชื้อ​ของ​พวก​ฟา​ริ​ซาย​และ​เชื้อ​ของ​เฮ​โรด​ให้​ดี.”</verse>
				<verse number="16">เหล่า​สาวก​จึง​พูด​กัน​และ​กัน​ว่า, “เห็น​จะ​เป็น​เพราะ​เรา​ไม่​มี​ขนม​ปัง.”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​พระ​เยซู​ทรง​ทราบ​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เหตุ​ไฉน​พวก​ท่าน​จึง​พูด​กัน​และ​กัน​ถึง​เรื่อง​ไม่​มี​ขนม​ปัง? ท่าน​ยัง​ไม่​รู้​และ​ยัง​ไม่​เข้าใจ​อีก​หรือ ใจ​ของ​ท่าน​ยัง​แข็ง​กะด้าง​หรือ</verse>
				<verse number="18">มี​ตา​แล้ว​ยัง​ไม่​เห็น​หรือ มี​หู​แล้ว​ยัง​ไม่ได้​ยิน​หรือ ท่าน​ทั้ง​หลาย​จำ​ไม่ได้​หรือ</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เรา​หัก​ขนม​ปัง​ห้า​อัน​ให้​แก่​คน​ห้า​พัน​คน​นั้น, ท่าน​ทั้ง​หลาย​เก็บ​อาหาร​ที่​เหลือ​นั้น​ได้​กี่​กะ​บุง?” เขา​ทูล​ตอบ​ว่า, “ได้​สิบ​สอง​กะ​บุง​ใหญ่.”</verse>
				<verse number="20">“เมื่อ​เรา​แจก​ขนม​ปัง​เจ็ด​อัน​ให้​แก่​คน​สี่​พัน​คน​นั้น, ท่าน​ทั้ง​หลาย​เก็บ​อาหาร​ที่​เหลือ​นั้น​ได้​กี่​กะ​บุง​ใหญ่?” เขา​ทูล​ตอบ​ว่า, “ได้​เจ็ด​กะ​บุง​ใหญ่”</verse>
				<verse number="21">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “พวก​ท่าน​ยัง​ไม่​เข้าใจ​อีก​หรือ”</verse>
				<verse number="22">พระ​องค์​กับ​สาวก​จึง​ไป​ยัง​เมือง​เบธ​ซา​ยะ​ดา. เขา​พา​คน​ตา​บอด​คน​หนึ่ง​มา​หา​พระ​องค์, ทูล​อ้อน​วอน​ขอ​พระ​องค์​ให้​โปรด​ถูกต้อง​คน​นั้น.</verse>
				<verse number="23">พระ​องค์​ได้​จูง​มือ​คน​ตา​บอด​พา​ออก​ไป​นอก​หมู่​บ้าน​เมื่อ​ได้​ทรง​บ้วน​น้ำลาย​ลง​ที่​ตา​คน​นั้น, และ​วาง​พระ​หัตถ์​บน​เขา​แล้ว, พระ​องค์​จึง​ตรัส​ถาม​ว่า, “เจ้า​เห็น​สิ่ง​ใดบ้าง​หรือไม่?”</verse>
				<verse number="24">คน​นั้น​เงย​หน้า​ดู​แล้ว​ทูล​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​แล​เห็น​คน​เหมือน​ต้นไม้​เดิน​ไป​เดิน​มา.”</verse>
				<verse number="25">พระ​องค์​จึง​วาง​พระ​หัตถ์​บน​ตา​เขา​อีก, แล้ว​เขา​ก็​เพ่ง​ดู. และ​ตา​ก็​หาย​เป็น​ปกติ​แล​เห็น​สิ่ง​ทั้ง​หลาย​ได้​ชัด.</verse>
				<verse number="26">พระ​องค์​จึง​ตรัส​สั่ง​คน​นั้น​ให้กลับุ​ตรึง​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​ตน แล้ว​กำชับ​ว่า, “อย่า​เข้า​ไป​ใน​หมู่บ้าน​นั้น​เลย.”</verse>
				<verse number="27">พระ​เยซู​ได้​เสด็จ​กับ​เหล่า​สาวก​ออกไป​ยัง​หมู่บ้าน​แขวง​เมือง​กาย​ซา​ไร​อา​ฟิลิป​ปอย เมื่อ​อยู่​ตาม​ทาง​นั้น​พระ​องค์​ตรัส​ถาม​เหล่า​สาว​กว่า, “คน​ทั้ง​หลาย​พูด​กัน​ว่า​เรา​เป็น​ผู้ใด?”</verse>
				<verse number="28">เขา​ทูล​ตอบ​ว่า, “เขา​ว่า​เป็น​โยฮัน​บัพ​ติศ​โต, แต่​บาง​คน​ว่า​เป็น​เอ​ลี​ยา, และ​บาง​คน​ว่า​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ศาสดา​พยากรณ์.”</verse>
				<verse number="29">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า. “ฝ่าย​พวก​ท่าน​นี้​ว่า​เรา​เป็น​ผู้ใด​เล่า?” เปโตร​ทูล​ตอบ​ว่า. “พระ​องค์​เป็น​พระ​คริสต์.”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​พระ​องค์​ทรง​กำชับ​ห้าม​เหล่า​สาวก​ไม่ให้​เขา​บอก​ผู้ใด​ให้​รู้</verse>
				<verse number="31">แต่​นั้น​มา​พระ​องค์​กล่าว​สอน​เหล่า​สาว​กว่า, บุตร​มนุษย์​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์​ทรมาน​หลาย​ประการ, และ​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่, พวก​ปุโรหิต, และ​พวก​อาลักษณ์​จะ​ละ​ทิ้ง​และ​ฆ่า​พระ​องค์​เสีย, แล้ว​เมื่อ​ล่วง​ไป​ได้​สาม​วัน​พระ​องค์​จะ​เป็น​ขึ้นมา​ใหม่.</verse>
				<verse number="32">คำ​เหล่านี้​พระ​องค์​ตรัส​โดย​เปิด​เผย. ฝ่าย​เป​โตร​เอา​มือ​จับ​พระ​องค์​แล้ว​ทูล​ห้าม​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="33">พระ​องค์​จึง​ทัน​พระ​พักตร​ดู​เหล่า​สาวก​แล้ว​ติ​เป​โตร​ว่า. “อ้าย​ซาตาน, จง​ถอย​ไป​ข้าง​หลัง​เรา, เพราะ​เจ้า​มิได้​คิด​ตาม​พระ​ดำริ​ของ​พระ​เจ้า, แต่​ตาม​ความคิด​ของ​มนุษย์.”</verse>
				<verse number="34">พระ​องค์​จึง​ร้อง​เรียก​ประชาชน​กับ​เหล่า​สาวก​ให้​เข้า​มา, แล้ว​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ถ้า​ผู้ใด​จะ​ใคร่​ตาม​เรา​มา, ให้​ผู้​นั้น​เอา​ชะ​นะ​ตัวเอง, และ​รับ​กางเขน​ของ​ตน​แบก​ตาม​เรา​มา.</verse>
				<verse number="35">เพราะว่า​ผู้ใด​จะ​ใคร่​เอา​ชีวิต​ของ​ตน​รอด, ผู้​นั้น​จะ​เสียชีวิต แต่​ผู้ใด​จะ​เสีย​ชีวิต​ของ​ตน​เพราะ​เห็น​แก่​เรา และ​เพราะ​เห็น​แก่​กิตติ​คุณ​ของ​เรา, ผู้​นั้น​จะ​ได้​ชีวิต​รอด.</verse>
				<verse number="36">เพราะ​ถ้า​ผู้ใด​จะ​ได้​สิ่งของ​สิ้น​ทั้ง​โลก, แต่​ต้อง​เสียชีวิต​ของ​ตน, ผู้​นั้น​จะ​ได้​ประ​โยชน์​อะไร?</verse>
				<verse number="37">เพราะ​ใคร​จะ​เอา​อะไร​มา​แลก​กับ​ชีวิต​ของ​ตน?</verse>
				<verse number="38">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​ผู้ใด​มี​ความ​อาย​เพราะ​เรา​และ​ถ้อยคำ​ของ​เรา ใน​ชั่ว​อายุ​นี้​ซึ่ง​ประกอบ​ด้วย​การ​ชั่ว​คิด​คด​ทรยศ, บุตร​มนุษย์​ก็​จะ​มี​ความ​อาย​เพราะ​ผู้​นั้น, ใน​เวลา​เมื่อ​พระ​องค์​จะ​เสด็จ​มา​ด้วย​สง่า​ราศี​แห่ง​พระ​บิดา​และ​ด้วย​เหล่า​ทูต​สวรรค์​ผู้​บริสุทธิ์.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">พระ​องค์​ยัง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​กล่าว​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ใน​พวก​ท่าน​ที่​ยืน​อยู่​ที่นี่, มี​ลาง​คน​ที่​ยัง​จะ​ไม่​ชิม​ความ​ตาย จน​กว่า​จะ​ได้​เห็น​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​มา​ด้วย​ฤทธา​นุ​ภาพ.”</verse>
				<verse number="2">ครั้น​ล่วง​ไป​ได้​หก​วัน​แล้ว, พระ​เยซู​ทรง​พาเป​โตร, ยา​โก​โบ​และ​โย​ฮัน​ขึ้น​ภูเขา​สูง​แต่​ลำพัง, แล้ว​รูป​กาย​ของ​พระ​องค์​ก็​เปลี่ยนไป​ต่อ​หน้า​เขา.</verse>
				<verse number="3">และ​ฉลอง​พระ​องค์​ก็​ขาว​เป็น​มัน​ระยับ, จะ​หา​ช่าง​ฟอก​ผ้า​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก​ฟอก​ให้​ขาว​อย่าง​นั้น​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เอ​ลี​ยา​กับ​โม​เซ​ก็​ปรากฏ​แก่​สาวก​เหล่านั้น, และ​เฝ้า​สนทนา​อยู่​กับ​พระ​เยซู.</verse>
				<verse number="5">ฝ่ายเป​โต​รจึง​ทูล​พระ​เยซู​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ซึ่ง​เรา​จะ​อยู่​ที่นี่​ก็​ดี, ให้​เรา​ทำ​พลับพลา​สาม​หลัง. สำหรับ​พระ​องค์​หลัง​หนึ่ง, สำหรับ​โม​เซ​หลัง​หนึ่ง, สำหรับ​เอ​ลี​ยา​หลัง​หนึ่ง.”</verse>
				<verse number="6">ที่​เป​โตร​พูด​อย่าง​นั้น​ก็​เพราะ​ไม่​รู้​จะ​ว่า​อะไร. เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​กำลัง​กลัว​นัก.</verse>
				<verse number="7">แล้ว​มี​เมฆ​มา​ปุก​คลุม​เขา​ไว้. และ​มี​พระ​สุ​รเสีย​งอ​อก​มา​จาก​เมฆ​นั้น​ว่า, “ท่าน​นี้​เป็น​บุตร​ที่​รัก​ของ​เรา, จง​เชื่อ​ฟัง​ท่าน​เถิด.”</verse>
				<verse number="8">ทันใด​นั้น​เมื่อ​สาวก​แล​ดู​รอบ​ก็​ไม่​เห็น​ผู้ใด, เห็น​แต่​พระ​เยซู​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​กำลัง​ลง​มา​จาก​ภูเขา, พระ​องค์​ตรัส​ห้าม​เหล่า​สาวก​ไม่​ให้​นำ​สิ่ง​ที่​ได้​เห็น​นั้น​ไป​บอก​แก่​ผู้ใด​เลย​จนกว่า​บุตร​มนุษย์​จะ​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="10">ถ้อยคำ​นี้​เหล่า​สาวก​ก็​ได้​จำ​ไว้. แต่​ซักไซ้​ถาม​กัน​ว่า, ที่​ตรัส​ว่า​จะ​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย​นั้น​จะ​หมายความ​อย่างไร.</verse>
				<verse number="11">เขา​จึง​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “เหตุ​ไฉน​พวก​อาลักษณ์​ว่า​เอ​ลี​ยา​จะต้อง​มา​ก่อน?”</verse>
				<verse number="12">พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “เอ​ลี​ยา​จะต้อง​มา​ก่อน​จริง​และ​จัดแจง​สิ่ง​สาร​พัตร, และ​มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า​อย่างไร​ถึง​บุตร​มนุษย์​ว่า​พระ​องค์​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์​เวทนา​หลาย​ประการ, และ​คน​จะ​ดู​หมิ่น​ละ​ทิ้ง​ท่าน​เสีย?</verse>
				<verse number="13">แต่​เรา​บอก​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า เอ​ลี​ยา​นั้น​ได้​มา​แล้ว, และ​ซึ่ง​เขา​ใคร่​ทำ​แก่​ท่าน​อย่างไร​เขา​ก็​ได้​กระทำ​แล้ว, ตาม​ที่​มี​คำ​เขียน​กล่าว​ไว้​ถึง​ท่าน.”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พระ​องค์​ได้​เสด็จ​มา​ยัง​เหล่า​สาวก ก็​เห็น​ประชาชน​เป็น​อัน​มาก​อยู่​ล้อม​รอบ​เขา, และ​พวก​อาลักษณ์​กำลัง​ซักไซ้​ไล่​เลียง​กับ​เขา​อยู่.</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ประชาชน​เห็น​พระ​องค์​ก็​ประหลาด​ใจ​นัก, จึง​วิ่ง​เข้า​มา​เคารพ​พระ​องค์​ทันที.</verse>
				<verse number="16">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ถาม​พวก​อาลักษณ์​ว่า, “ท่าน​มา​ซักไซ้​ไล่​เลียง​กับ​เขา​ด้วย​ข้อความ​อัน​ใด?”</verse>
				<verse number="17">มี​คน​หนึ่ง​ใน​หมู่​นั้น​ทูล​ตอบ​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า. ข้าพ​เจ้า​ได้​พา​บุตรชาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ที่​มี​ผี​ใบ้​สิง​อยู่​มา​หา​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="18">ผี​นั้น​พา​บุตร​ไป​ข้าง​ไหน​ก็​ทำ​ให้​ลม​ชัก​ดิ้น​ไป, มี​อาการ​น้ำลาย​ฟูม​ปาก​และ​ขบ​เขี้ยว​เคี้ยว​ฟัน​แล้ว​ซูบ​ผอม​ไป. ข้าพ​เจ้า​ได้​ขอ​เหล่า​สาวก​ของ​ท่าน​ให้​ขับ​ผี​นั้น​ออก​เสีย​แต่​เขา​ขับ​ให้​ออก​ไม่ได้.”</verse>
				<verse number="19">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​คน​เหล่านั้น​ว่า, “โอ​คน​ใน​ยุค​ที่​ขาด​ความ​เชื่อ, เรา​จะ​อดทน​อยู่​กับ​เร้า​นาน​เท่าใด? จง​พา​เด็ก​นั้น​มา​หา​เรา​เถิด.”</verse>
				<verse number="20">เขา​ก็​พา​เด็ก​นั้น​มา​หา​พระ​องค์. และ​เมื่อ​เห็น​พระ​องค์​แล้ว, ผี​นั้น​จึง​ทำ​ให้​เขา​ชัก​ล้ม​ลง​กลิ้ง​เกลือก​ที่​ดิน​มี​น้ำลาย​ฟูม​ปาก.</verse>
				<verse number="21">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ถาม​บิดา​นั้น​ว่า, “เป็น​อย่าง​นี้​มา​นาน​สัก​เท่าไร?” บิดา​ทูล​ตอบ​ว่า, “ตั้งแต่​เป็น​เด็ก​เล็กๆ มา,</verse>
				<verse number="22">และ​ผี​ก็​ทำ​ให้​เด็ก​ตก​ใน​ไฟ และ​ใน​น้ำ​บ่อยๆ หมาย​จะ​ฆ่า​เสีย​ให้​ตาย แต่​ถ้า​พระ​องค์​สามารถ​ช่วย​ได้, ขอ​พระ​องค์​โปรด​กรุณา​เถิด.”</verse>
				<verse number="23">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​บิดา​นั้น​ว่า, “ ‘ถ้า​ช่วย​ได้’ นะ​หรือ ใคร​เชื่อ​ก็​ทำ​ให้​ได้​ทุก​สิ่ง.”</verse>
				<verse number="24">ทันใด​นั้น​บิดา​ของ​เด็ก​ก็​ร้อง​ทูล​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​เชื่อ, ที่​ข้าพ​เจ้า​ยัง​ขาด​ความ​เชื่อ​นั้น​ขอ​ทรง​โปรด​ช่วย​เถิด.”</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​พระ​เยซู​ทรง​เห็น​ประชาชน​กำลัง​วิ่ง​เข้า​มา, พระ​องค์​ทรง​ตวาด​ผี​โสโครก​นั้น​ว่า, “อ้าย​ผี​ใบ้​หู​หนวก, เรา​สั่ง​เอ็ง​ให้​ออก​จาก​เขา​เถิด, อย่า​ได้​กลับ​เข้า​สิง​เขา​อีก​เลย.”</verse>
				<verse number="26">ผี​นั้น​จึง​ร้อง​อื้อ​อึง​ทำ​ให้​เด็ก​นั้น​ซัก​ดิ้น​เป็น​อัน​มาก แล้ว​ก็​ออกมา เด็ก​นั้น​ก็​แน่​นิ่ง​เหมือน​คน​ตาย จน​มี​หลาย​คน​กล่าว​ว่า, “เขา​ตาย​แล้ว.”</verse>
				<verse number="27">แต่​พระ​เยซู​ทรง​จับ​มือ​พะยุง​เด็ก​นั้นๆ ก็​ยืน​ขึ้น.</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​เข้า​ใน​เรือน​แล้ว, เหล่า​สาวก​มา​ทูล​ถาม​พระ​องค์​เป็น​ส่วนตัว​ว่า, “เหตุ​ไฉน​พวก​ข้าพ​เจ้า​ยับ​ผี​นั้น​ออก​ไม่ได้?”</verse>
				<verse number="29">พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​เข​า​ว่า. “ผี​อย่าง​นี้​จะ​ขับ​ให้​ออก​ไม่ได้​เลย. เว้น​แต่​โดย​คำ​อธิษฐาน​เท่านั้น.”</verse>
				<verse number="30">พระ​องค์​กับ​เหล่า​สาวก​จึง​ออกไป​จาก​ที่​นั่น​ดำเนิน​ไป​ใน​แขวง​ฆา​ลิ​ลาย แต่​พระ​องค์​ไม่​พอ​พระทัย​จะ​ให้​ผู้ใด​รู้.</verse>
				<verse number="31">ด้วย​ว่า​พระ​องค์​ได้​ตรัส​สอน​สาวก​ของ​พระ​องค์​ว่า. “บุตร​มนุษย์​จะ​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​มือ​คน​ทั้ง​หลาย, และ​เขา​จะ​ฆ่า​ท่าน​เสีย เมื่อ​ฆ่า​แล้ว ได้​สาม​วัน​ท่าน​จะ​เป็น​ขึ้นมา​ใหม่.”</verse>
				<verse number="32">แต่​ถ้อยคำ​นี้​เหล่า​สาวก​หา​เข้าใจ​ไม่​ครั้น​จะ​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ก็​เกรง​พระทัย</verse>
				<verse number="33">พระ​องค์​จึง​เสด็จ​มายัง​เมือง​กัปเร​นา​อูม, และ​เมื่อ​เข้า​ไป​ใน​เรือน​แล้ว, พระ​องค์​ตรัส​ถาม​เหล่า​สาว​กว่า, “เมื่อ​มา​ตาม​ทาง​นั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​โต้แย้ง​กัน​ด้วย​ข้อความ​อัน​ใด?”</verse>
				<verse number="34">เหล่า​สาวก​ก็​นิ่ง​อยู่, เพราะ​เมื่อ​มา​ตาม​ทาง​นั้น​เขา​ได้​เถียง​กัน​ว่า. คน​ไหน​จะ​เป็น​ใหญ่.</verse>
				<verse number="35">พระ​เยซู​ได้​ประทับ, แล้ว​ทรง​เรียก​สาวก​สิบ​สอง​คน​นั้น​มา​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ถ้า​ผู้ใด​ใคร่​จะ​ได้​เป็น​คน​ต้น, ก็​ให้​ผู้​นั้น​เป็น​คน​ท้าย​สุด, และ​เป็น​ผู้รับ​ใช้​ของ​คน​ทั้ง​ปวง.”</verse>
				<verse number="36">พระ​องค์​จึง​เอา​เด็ก​เล็กๆ คน​หนึ่ง​มา ให้​ยืน​ท่ามกลาง​เหล่า​สาวก​แล้ว​อุ้ม​เด็ก​นั้น​ไว้ ตรัส​แก่​เหล่า​สาวก​ว่า,</verse>
				<verse number="37">“ถ้า​ผู้ใด​จะ​รับ​เด็ก​เล็กๆ เช่นนี้​คน​หนึ่ง​ใน​นาม​ของ​เรา, ผู้​นั้น​ก็​รับ​เรา, และ​ผู้ใด​ได้รับ​เรา, ผู้​นั้น​ก็​รับ​มิใช่​แต่​เรา​ผู้​เดียว, แต่​รับ​พระ​องค์​ผู้​ทรง​ใช้​เรา​มา​ด้วย.”</verse>
				<verse number="38">โยฮัน​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​คน​หนึ่ง​ขับ​ผี​ออก​ใน​นาม​ของ​พระ​องค์, และ​พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​ห้าม​เขา​เสีย, เพราะ​เขา​มิได้​ตาม​เรา​มา.”</verse>
				<verse number="39">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ตอบ​ว่า, “อย่า​ห้าม​เขา​เลย, เพราะว่า​ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​กระทำ​การ​อิทธิฤทธิ์​ใน​นาม​ของ​เรา, แล้ว​อีก​ประเดี๋ยว​หนึ่ง​อาจ​กลับ​พูด​ประมาท​หมิ่น​เรา.</verse>
				<verse number="40">เพราะ​ผู้ใด​ไม่​เป็น​ฝ่าย​ต่อสู้​เรา, ผู้​นั้น​เป็น​ฝ่าย​เรา​แล้ว.</verse>
				<verse number="41">ผู้ใด​จะ​เอา​น้ำ​จอก​หนึ่ง​ให้​พวก​ท่าน​กิน, เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ฝ่าย​พระ​คริสต์, เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ผู้​นั้น​จะ​ขาด​บำเหน็จ​ก็​หา​มิได้.</verse>
				<verse number="42">แต่​ผู้ใด​จะ​นำ​ผู้​เล็กน้อย​เหล่านี้​คน​หนึ่ง​ที่​เชื่อ​ใน​เรา​ให้​หลง​ผิด. ถ้า​ได้​เอา​หิน​โม่​แป้ง​ก้อน​ใหญ่​ผูก​คอ​ผู้​นั้น​ถ่วง​เสีย​ใน​ทะเล​ก็​ดีกว่า.</verse>
				<verse number="43">ถ้า​มือ​ของ​ท่าน​ทำ​ให้​หลง​ผิด, จง​ตัดทิ้ง​เสีย ที่​จะ​เข้า​ใน​ชีวิต​มือ​ด้วน​ดี​กว่า​มี​มือ​สอง​มือ​และ​ต้อง​ถูก​ทิ้ง​ใน​นรก​ใน​ไฟ​ที่​ไม่​รู้​ดับ.”</verse>
				<verse number="44">ถ้า​เท้า​ของ​ท่าน​ทำ​ให้​หลง​ผิด, จง​ตัดทิ้ง​เสีย ที่​จะ​เข้า​ใน​ชีวิต​เท้า​ด้วน​ดีกว่า​มี​เท้า​สอง​เท้า และ​ต้อง​ถูก​ทิ้ง​ใน​นรก.</verse>
				<verse number="45">ถ้า​ตา​ของ​ท่าน​ทำ​ให้​ท่าน​หลง​ผิด. จง​ควัก​ออก​ทิ้ง​เสีย ที่​จะ​เข้า​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ด้วย​ตาย้าง​เดียว​ดี​กว่า​มี​ตา​สอง​ข้าง และ​ต้อง​ถูก​ทิ้ง​ใน​นรก</verse>
				<verse number="46">ใน​ที่​นั่น​ตัว​หนอน​ก็​ไม่​ตาย, และ​ไฟ​ก็​ไม่​ดับ​เลย.</verse>
				<verse number="47">ด้วย​ว่า​คน​ทั้ง​ปวง​จะต้อง​ถูก​เคล้า​เกลือ​แล้ว​ชำระ​ด้วย​ไฟ.</verse>
				<verse number="48">เกลือ​เป็น​ของ​ดี, แต่​ถ้า​เกลือ​หมด​รส​เค็ม​แล้ว. จะ​ทำ​ให้​กลบ​เค็ม​อีก​อย่างไร​ได้? ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​มี​เกลือ​ใน​ตัว, และ​จง​อยู่​สงบ​สุข สามัคคี​ซึ่ง​กัน​และ​กัน.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ฝ่าย​พระ​เยซู​ได้​ลุก​ขึ้น​เสด็จ​จาก​ที่​นั่น​เข้า​ใน​แขวง​ยู​ดาย, ไป​ตาม​ทาง​แม่​น้ำยา​ระ​เดน​ฟาก​ข้าง​โน้น, และ​ประชาชน​พา​กัน​มา​หา​พระ​องค์​อีก พระ​องค์​จึง​ตรัส​สั่ง​สอน​เขา​ตามที่​พระ​องค์​เคย​สอน​นั้น.</verse>
				<verse number="2">พวกฟา​ริ​ซาย​ก็​พา​กัน​มา​ทดลอง​พระ​องค์​ทูล​ถาม​ว่า. “ผู้ชาย​จะ​อย่า​ภรรยา​ของ​ตน​เป็น​การ​ถูกต้อง​ตาม​กฎหมาย​หรือไม่?”</verse>
				<verse number="3">พระ​องค์​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “โม​เซ​ได้​บัญญัติ​ไว้​ว่า​อย่างไร?”</verse>
				<verse number="4">เขา​ทูล​ตอบ​ว่า, “โม​เซ​อนุญาต​ให้​ทำ​หนังสือ​อย่า​ให้​ภรรยา​แล้ว​ก็​อย่าได้.”</verse>
				<verse number="5">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “โม​เซ​ได้​เขียน​บัญญัติ​ข้อ​นั้น​เพราะ​เหตุ​ใจ​พวก​เจ้า​แข็ง​กะด้าง.</verse>
				<verse number="6">ตั้งแต่​เดิม​สร้าง​โลก ‘พระ​เจ้า​ได้​สร้าง​มนุษย์​ให้​เป็น​ชาย​และ​หญิง.</verse>
				<verse number="7">เพราะ​เหตุ​นั้น​บุรุษ​จึง​ต้อง​ละ​บิดา​มารดา​ของ​ตน​ไป​ผูก​พัน​อยู่​กับ​ภรรยา,</verse>
				<verse number="8">และ​เขา​ทั้ง​สอง​จะ​เป็น​เนื้อ​อัน​เดียวกัน.’ เขา​จึง​ไม่​เป็น​สอง​ต่อไป, แต่​เป็น​เนื้อ​อัน​เดียว​กัน.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ฉะนั้น​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ผูก​พัน​กัน​แล้ว, อย่า​ให้​มนุษย์​ทำ​ให้​พราก​จาก​กัน​เลย.”</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เข้า​ไป​ใน​เรือน​แล้ว, เหล่า​สาวก​ทูล​ถาม​พระ​องค์​อีก​ถึง​ข้อความ​นั้น.</verse>
				<verse number="11">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ถ้า​ผู้ใด​อย่า​ภรรยา​ของ​ตน, แล้ว​ไป​มี​ภรรยา​ใหม่, ผู้​นั้น​ก็​ได้​ผิด​ประเวณี​ต่อ​ภรรยา​เดิม.</verse>
				<verse number="12">และ​ถ้า​หญิง​เอง​จะ​อย่า​สามี​ของ​ตน, แล้ว​ไป​มี​สามี​ใหม่, หญิง​นั้น​ก็​ผิด​ประเวณี​เหมือนกัน.”</verse>
				<verse number="13">ขณะนั้น​เขา​พา​เด็ก​เล็กๆ มา​หา​พระ​องค์, เพื่อ​จะ​ให้​พระ​องค์​ทรง​จับ​ต้อง​ตัว​เด็ก​นั้น แต่​เหล่า​สาวก​ก็​ห้าม​ปราม​ไว้.</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พระ​เยซู​ทรง​เห็น​ดังนั้น​ก็​เคือง​พระทัย, จึง​ตรัส​แก่​เหล่า​สาวก​ว่า, “จง​ยอม​ให้​เด็ก​เล็กๆ เข้า​มา​หา​เรา, อย่า​ห้าม​เขา​เลย, เพราะว่า​ชาว​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ย่อม​เป็น​คน​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="15">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​มิได้​รับ​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​เหมือน​เด็ก​เล็กๆ, ผู้​นั้น​จะ​เข้า​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​ไม่​ได้.”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระ​องค์​ทรง​อุ้ม​เด็ก​เล็กๆ เหล่านั้น วาง​พระ​หัตถ์​บน​เขา และ​ทรง​อวย​พร​ให้</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​พระ​องค์​กำลัง​เสด็จ​ออกไป​ตาม​ทาง, มี​คน​หนึ่ง​วิ่ง​มา​หา​พระ​องค์ คุกเข่า​ลง​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “ท่าน​อาจารย์​ผู้​ประเสริฐ, ข้าพ​เจ้า​จะ​ทำ​ประการ​ใด​จึง​จะ​ได้​ชีวิต​นิ​รันดร์?”</verse>
				<verse number="18">พระ​เยซู​ตรัส​ถาม​คน​นั้น​ว่า, “ท่าน​เรียก​เรา​ว่า​ประเสริฐ​ทำไม? ไม่​มี​ใคร​ประเสริฐ​เว้น​แต่​พระ​เจ้า​องค์​เดียว.</verse>
				<verse number="19">ท่าน​รู้จัก​พระ​บัญญัติ​แล้ว​ซึ่ง​ว่า. ‘อย่า​ฆ่า​คน, อย่า​ล่วง​ประเวณี, อย่า​ลัก​ทรัพย์, อย่า​เป็น​พะยาน​เท็จ, อย่า​ฉ้อ​เขา, จง​นับ​ถือ​บิดา​มารดา​ของ​ตน.’ ”</verse>
				<verse number="20">คน​นั้น​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ข้อ​เหล่านั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​ถือ​รักษา​ไว้​ตั้งแต่​เป็น​เด็ก​มา.”</verse>
				<verse number="21">พระ​เยซู​ทรง​เพ่ง​ดู​คน​นั้น​ทรง​รัก​เขา​แล้ว​ตรัส​ว่า. “ท่าน​ยัง​ขาด​อยู่​สิ่ง​หนึ่ง จง​ไป​ขาย​บรรดา​สิ่ง​ของ​ซึ่ง​ท่าน​มี​อยู่​นั้น​แจก​จ่าย​ให้​คน​อนาถา, ท่าน​จึง​จะ​มี​ทรัพย์​สมบัติ​ใน​สวรรค์, แล้ว​ตาม​เรา​มา.”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​เขา​ได้​ยิน​คำ​นั้น​หน้า​ของ​เขา​ก็​สลด​ลง, แล้ว​คน​นั้น​ออกไป​เป็น​ทุกข์ เพราะว่า​เขา​มี​ทรัพย์​สิ่งของ​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="23">พระ​เยซู​จึง​ทอดพระเนตร​ดู​รอบ. แล้ว​ตรัส​แก่​เหล่า​สาว​กว่า, “คน​มั่ง​มี​จะ​เข้า​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ก็​ยาก​นักหนา”</verse>
				<verse number="24">เหล่า​สาวก​ก็​ประหลาด​ใจ​ด้วย​ถ้อยคำ​ของ​พระ​องค์. แต่​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​อีก​ว่า, “ลูก​เอ๋ย, คน​ที่​วางใจ​ใน​ทรัพย์​สมบัติ​จะ​เข้า​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ก็​ยาก​นักหนา</verse>
				<verse number="25">ตัว​อูษฏร์​จะ​ลอด​รู​เข็ม​ง่าย​กว่า​คน​มั่ง​มี​จะ​เข้า​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="26">เหล่า​สาวก​ก็​ประหลาด​ใจ​ยิ่ง​นัก​จึง​พูด​ว่า, “ถ้า​อย่าง​นั้น​ใคร​จะ​รอด​ได้?”</verse>
				<verse number="27">พระ​เยซู​ทอดพระเนตร​ดู​เหล่า​สาวก​แล้ว​ตรัส​ว่า, “ฝ่าย​มนุษย์​เหลือ​กำลัง​ที่​จะ​ทำ​ได้, แต่​ไม่​เหลือ​กำลัง​ของ​พระ​เจ้า, เพราะว่า​พระ​เจ้า​ทรง​กระทำ​ไห้​สำเร็จ​ได้​ทุก​สิ่ง.”</verse>
				<verse number="28">ฝ่ายเป​โต​รจึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “นี่​แหละ, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​สละ​สิ่ง​สาร​พัตร, และ​ได้​ติด​ตาม​พระ​องค์​มา.”</verse>
				<verse number="29">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ถ้า​ผู้ใด​ได้​สละ​เรือน​หรือ​พี่​น้องชาย​หญิง​หรือ​บิดา​มารดา​หรือ​ลูก​หรือ​ไร่​นา​เพราะ​เห็น​แก่​เรา​และ​กิตติ​คุณ​ของ​เรา,</verse>
				<verse number="30">ใน​ชาติ​นี้ ผู้​นั้น​จะ​ได้​รับ​ตอบ​แทน​ร้อย​เท่า​คือ​เรือน, พี่​น้อง​ชาย​หญิง, บิดา​มารดา, ลูก​และ​ไร่​นา, ทั้ง​จะ​ถูก​ความ​ข่ม​เหง​ด้วย, และ​ใน​ชาติ​หน้า​จะ​ได้​ชีวิต​นิ​รันดร์.</verse>
				<verse number="31">แต่​มี​หลาย​คน​ที่​อยู่​ข้างต้น​จะ​กลับไป​อยู่​ข้าง​ปลาย, และ​ที่​อยู่​ข้าง​ปลาย​จะ​กลับไป​อยู่​ข้าง​ต้น.”</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​กำลัง​เดินทาง​จะ​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม พระ​เยซู​ก็​เสด็จ​หน้า​เขา ฝ่าย​เหล่า​สาวก​ก็​พา​กัน​คิด​ประหลาด​ใจ, และ​คน​ที่​เดิน​มา​ข้าง​หลัง​ก็​หวาด​กลัว. พระ​องค์​จึง​เรียก​สาวก​สิบ​สอง​คน​อีก แล้ว​ตรัส​สำแดง​ให้​เขา​ทราบ​ถึง​เหตุการณ์​ซึ่ง​จะ​เกิด​แก่​พระ​องค์​นั้น</verse>
				<verse number="33">ว่า, “นี่​แน่ะ, เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, และ​เขา​จะ​มอบ​บุตร​มนุษย์​ไว้​กับ​ปุโรหิต​ใหญ่​และ​พวก​อาลักษณ์, และ​เขา​จะ​ปรับ​โทษ​ท่าน​ถึง​ตาย, และ​จะ​มอบ​ท่าน​ไว้​กับ​คน​ต่างประเทศ</verse>
				<verse number="34">คน​ต่างประเทศ​นั้น​จะ​เยาะ​เย้ย​ท่าน, ถ่ม​น้ำลาย​รด​ท่าน, จะ​เฆี่ยน​ตี​ท่าน และ​จะ​ฆ่า​ท่าน​เสีย, และ​สาม​วัน​ล่วง​แล้ว​ท่าน​จะ​เป็น​ขึ้น​มา​ใหม่.”</verse>
				<verse number="35">ฝ่าย​ยา​โก​โบ​กับ​โย​ฮัน​บุตร​ของ​เซเบ​ดาย​เข้า​มา​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​สอง​ปรารถนา​จะ​ขอให้​พระ​องค์​ทรง​กระทำ​ตาม​คำ​ขอ​ของ​ข้าพ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="36">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​สอง​ปรารถนา​จะ​ให้​เรา​ทำ​สิ่ง​ใด​ให้​ท่าน?”</verse>
				<verse number="37">เขา​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, “เมื่อ​พระ​องค์​จะ​ทรง​สง่า​ราศี​นั้น, ขอให้​ข้าพ​เจ้า​นั่ง​ที่​เบื้อง​ขวา​พระ​หัตถ์​คน​หนึ่ง เบื้อง​ซ้าย​คน​หนึ่ง.”</verse>
				<verse number="38">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ที่​ท่าน​ขอ​นั้น​ท่าน​ไม่​เข้าใจ. จอก​นั้น​ซึ่ง​เรา​จะ​ดื่ม​ท่าน​จะ​ดื่ม​ได้​หรือ, และ​บัพ​ติศ​มา​นั้น​ซึ่ง​เรา​จะ​รับ ท่าน​จะ​รับ​ได้​หรือ”</verse>
				<verse number="39">เขา​ทั้ง​สอง​ทูล​ตอบ​ว่า. “ได้​พระ​องค์​เจ้า​ข้า.” พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “จอก​ซึ่ง​เรา​ดื่ม​ท่าน​คง​จะ​ดื่ม และ​บัพ​ติศ​มา​ที่​เรา​รับ ท่าน​คง​จะ​รับ​ก็​จริง</verse>
				<verse number="40">แต่​ที่​จะ​นั่ง​ข้าง​ขวา​และ​ข้าง​ซ้าย​ของ​เรา​นั้น ไม่​ใช่​พนักงาน​ของ​เรา​ที่​จะ​จัด​ให้. แต่​ได้​ทรง​เตรียม​ไว้​สำหรับ​ผู้ใด​ก็​จะ​ให้แก่​ผู้​นั้น.”</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​สาวก​สับ​คน​ได้​ยิน​แล้ว​ก็​มี​ความ​ขุ่น​เคือง​ยา​โก​โบ​และ​โย​ฮัน.</verse>
				<verse number="42">พระ​เยซู​จึง​เรียก​เขา​ทั้ง​หลาย​มา​ตรัส​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้อยู่​ว่า, ผู้​ครอบ​ครอง​ของ​ชาว​ต่างประเทศ​นั้น​ย่อม​กด​ขี่​บังคับ​บัญชา​เขา, และ​ผู้ใหญ่​ทั้ง​หลาย​ก็​เอา​อำนาจ​เข้า​ข่ม.</verse>
				<verse number="43">แต่​ใน​พวก​ท่าน​หา​เป็น​อย่าง​นั้น​ไม่ ถ้า​ผู้ใด​ใคร่​จะ​ได้​เป็น​ใหญ่​ใน​พวก​ท่าน, ให้​ผู้​นั้น​เป็น​ผู้​ปรนนิบัติ​ท่าน​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="44">และ​ถ้า​ผู้ใด​ใคร่​จะ​ได้​เป็น​เอก​เป็น​ต้น, ก็​ให้​ผู้​นั้น​เป็น​ทาส​ของ​คน​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="45">เพราะว่า​บุตร​มนุษย์​มิ​ได้มา​เพื่อ​จะ​ให้​เขา​ปรนนิบัติ, แต่​ท่าน​มา​เพื่อ​จะ​ปรนนิบัติ​เขา, และ​ประทาน​ชีวิต​ของ​ท่าน​ให้​เป็น​ค่า​ไถ่​คน​เป็น​อัน​มาก​ด้วย.”</verse>
				<verse number="46">ฝ่าย​พระ​เยซู​กับ​พวก​สาวก​มายัง​เมือง​ยะ​ริ​โฮ และ​เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​ออก​จาก​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​กับ​พวก​สาวก​และ​ประชาชน​เป็น​อัน​มาก, มี​คน​ตา​บอด​คน​หนึ่ง​ชื่อ​บา​ระ​ที​มาย, ซึ่ง​เป็น​บุตร​ของ​ที​มาย, นั่ง​ขอทาน​อยู่​ที่​ริม​หนทาง.</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​คน​นั้น​ได้​ยิน​ว่า​พระ​เยซู​ชาวนา​ซา​เร็ธ​เสด็จ​มา, จึง​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า. “ท่าน​เยซู บุตร​ดาวิด​เจ้า​ข้า, ขอ​โปรด​เมตตา​ข้าพ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="48">มี​หลาย​คน​ห้าม​เขา​ให้​นิ่ง​เสีย, แต่​เขา​ยิ่ง​รอง​เสียง​ดัง​ขึ้น​ว่า, “บุตร​ดาวิด​เจ้า​ข้า, ขอ​โปรด​เมตตา​ข้าพ​เจ้า​เถิด.”</verse>
				<verse number="49">พระ​เยซู​ทรง​หยุด​ยืน​อยู่, แล้ว​ตรัส​สั่ง​ให้​เรียก​คน​นั้น​มา. เขา​จึง​เรียก​คน​ตา​บอด​นั้น​ว่า​แก่​เขา​ว่า, “จง​ชื่น​ใจ​และ​ลุก​ขึ้น​เถิด, พระ​องค์​ทรง​เรียก​เจ้า.”</verse>
				<verse number="50">คน​นั้น​ก็​ทิ้ง​ผ้า​ห่ม​เสีย​ลุก​ขึ้น​มา​หา​พระ​เยซู.</verse>
				<verse number="51">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า. “เจ้า​จะ​ใคร่​ให้​เรา​ทำ​อะไร​แก่​เจ้า?” คน​ตา​บอด​นั้น​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ขอ​โปรด​ให้​ตา​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ได้.”</verse>
				<verse number="52">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​ไป​เถิด, ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​ได้​กระทำ​ให้​เจ้า​หาย​ปกติ​แล้ว.” ใน​ทันใด​คน​ตา​บอด​นั้น​ก็​เห็น​ได้, และ​ได้​เดิน​ทาง​ตาม​พระ​องค์​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ครั้น​พระ​องค์​กับ​เหล่า​สาวก​มา​ใกล้​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ถึง​หมู่บ้าน​เบธ​ฟาเฆ​และ​หมู่บ้าน​เบธา​เนีย​เชิง​ภูเขา​มะกอก​เทศ, พระ​องค์​จึง​ทรง​ใช้​สาวก​สอง​คน</verse>
				<verse number="2">สั่ง​ว่า, “จง​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ที่​อยู่​ตรึง​หน้า​ท่าน ครั้น​เข้า​ไป​แล้ว​ทันใด​นั้น​จะ​พบ​ลูก​ลา​ตัว​หนึ่ง​ผูก​อยู่ ที่​ยัง​ไม่​มี​ใคร​ขึ้น​ขี่​เลย จง​แก้​มัน​จูง​มา​เถิด.</verse>
				<verse number="3">ถ้า​ผู้ใด​จะ​ถาม​ว่า. ‘ท่าน​ทำ​อย่าง​นั้น​ทำไม?’ จง​บอก​เขา​ว่า. ‘พระ​องค์​ต้อง​ประสงค์​ลูก​ลา​นี้, และ​ประเดี๋ยว​พระ​องค์​จะ​ส่ง​กลับ​คืน​มา​ให้​ที่นี่.’ ”</verse>
				<verse number="4">สาวก​สอง​คน​นั้น​จึง​ไป, แล้ว​พบ​ลูก​ลา​ตัว​หนึ่ง​ผูก​อยู่​นอก​ประตู​ที่​ถนน, เขา​จึง​แก้​มัน.</verse>
				<verse number="5">ลาง​คน​ซึ่ง​ยืน​อยู่​ที่​นั่น​ถาม​เรา​ว่า, “แก้​ลูก​ลา​นั้น​ทำไม?”</verse>
				<verse number="6">สาวก​ก็​ตอบ​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระ​เยซู, แล้ว​เขา​ก็​ยอม​ให้​เอา​ไป.</verse>
				<verse number="7">สาวก​ก็​จูง​ลูก​ลา​มาถึง​พระ​เยซู, แล้ว​เอา​เสื้อผ้า​ของ​ตน​ปู​ลง​บน​หลัง​ลา, แล้ว​พระ​องค์​จึง​ทรง​ลา​นั้น.</verse>
				<verse number="8">มี​คน​เป็น​อัน​มาก​เอา​เสื้อผ้า​ของ​ตน​ปู​ลง​ตาม​หนทาง. และ​บาง​คน​ก็​ตัด​ใบไม้​จาก​ทุ่ง​มา​ปู.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​คน​ที่​เดิน​ไป​ข้าง​หน้า​กับ​ผู้​ที่​ตามมา​ข้าง​หลัง​ก็​โห่​ร้อง​ว่า, “โฮซัน​นา​ขอให้​ท่าน​ผู้​ที่​เสด็จ​มา​ใน​พระ​นาม​ของ​พระ​เจ้า​ทรง​เจริญ​สุข​สวัสดิ์​ยิ่งๆ ขึ้น​ไป</verse>
				<verse number="10">ความสุข​สวัสดิ์​มงคล​จง​มี​แก่​แผ่น​ดิน​ของ​ดาวิด​บิดา​ของ​เรา โฮซัน​นา​ใน​ที่​สูงสุด.”</verse>
				<verse number="11">พระ​เยซู​ก็​เสด็จ​เข้า​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​และ​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์ เมื่อ​ทอด​พระ​เนตร​ดู​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​แล้ว​เวลา​ก็​จวน​ค่ำ, จึง​เสด็จ​ออกไป​ยัง​หมู่บ้าน​เบธา​เนีย​กับ​เหล่า​สาวก​สิบ​สอง​คน​นั้น</verse>
				<verse number="12">ครั้น​รุ่ง​ขึ้น​เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​ออก​จาก​หมู่บ้าน​เบธา​เนีย​แล้ว​ก็​ทรง​หิว</verse>
				<verse number="13">พอ​ทอดพระเนตร​เห็น​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​ต้น​หนึ่ง​แต่​ไกล​มี​ใบ, จึง​เสด็จ​เข้า​ไป​ดู​ว่า​จะ​มี​ผล​หรือไม่ ครั้น​มา​ถึง​ต้น​นั้น​แล้ว, ไม่​เห็น​มี​ผล​มี​แต่​ใบ​เท่านั้น เพราะว่า​ฤดู​ผล​มะเดื่อ​เทศ​ยัง​ไม่​ถึง.</verse>
				<verse number="14">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​ต้น​นั้น​ว่า, “ตั้งแต่​นี้​ไป​จะ​ไม่​มี​ใคร​ได้​กิน​ผล​จาก​ต้น​นี้​เลย.” เหล่า​สาวก​ก็​ได้​ยิน​คำ​ซึ่ง​พระ​องค์​ตรัส​นั้น</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​มา​ถึง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​พระ​องค์​ที่​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์, แล้ว​ลง​มือ​ขับ​ไล่​บรรดา​ผู้​ซื้อ​ขาย​ใน​โบสถ์​นั้น, และ​คว่ำ​โต๊ะ​ผู้​รับ​แลก​เงิน กับ​ทั้ง​คว่ำ​ร้าน​ขาย​นกพิลาป​เสีย</verse>
				<verse number="16">และ​ห้าม​มิ​ให้​ผู้ใด​เอา​ภาชนะ​ใช้​สอย​เดิน​ผ่าน​ไป​ใน​โบสถ์.</verse>
				<verse number="17">พระ​องค์​ตรัส​สอน​เขา​ว่า, “มี​คำ​เขียน​ไว้​มิใช่​หรือ​ว่า, โบสถ์​ของ​เรา​จะ​เรียก​ว่า เป็น​ที่​อธิษฐาน​สำหรับ​คน​ทุก​ประเทศ, แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​กระทำ​ให้​เป็น ถ้ำ​ของ​พวก​โจร.”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​และ​พวก​อาลักษณ์​ได้​ยิน​อย่าง​นั้น, เขา​จึง​หา​ช่อง​ที่​จะ​ประหาร​พระ​องค์​เสีย, เพราะ​เขา​กลัว​พระ​องค์, ด้วย​ว่า​ประชาชน​ประหลาด​ใจ​ด้วย​คำสั่ง​สอน​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="19">ทุกๆ เวลา​เย็น​พระ​องค์​ได้​เสด็จ​ออก​ไป​จาก​กรุง</verse>
				<verse number="20">ครั้น​เวลา​เช้า​เมื่อ​พระ​องค์​กับ​เหล่า​สาวก​ได้​ผ่าน​ที่​นั้น​ไป, ก็​ได้​เห็น​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​นั้น​เหี่ยว​แห้ง​ไป​จน​ถึง​ราก.</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​เปโตร​ระลึก​ขึ้น​ได้​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ขอ​ได้​ทอดพระเนตร​ดู, ต้น​มะเดื่อ​เทศ​ที่​พระ​องค์​ได้​สาป​ไว้​นั้น​ก็​เหี่ยว​แห้ง​ไป​แล้ว.”</verse>
				<verse number="22">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ตอบ​เหล่า​สาว​กว่า, “จง​เชื่อ​ใน​พระ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="23">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ถ้า​ผู้ใดๆ จะ​สั่ง​ภูเขา​นี้​ว่า. ‘จง​ถอย​ไป​ลง​ทะเล.’ และ​มิได้​สงสัย​ใน​ใจ​แต่​เชื่อ​ว่า​จะ​เป็นไป​ตาม​คำ​ที่​ว่า​นั้น, ก็​คง​เป็น​ตาม​คำสั่ง​นั้น​จริง.</verse>
				<verse number="24">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, ขณะ​เมื่อ​ท่าน​จะ​อธิษฐาน​ขอ​พระ​เจ้า​นั้น​ท่าน​จะ​ปรารถนา​สิ่ง​ใด, จง​เชื่อ​ว่า​ได้รับ, และ​ท่าน​คง​จะ​ได้​สิ่ง​นั้น.</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ท่าน​ยืน​อธิษฐาน​อยู่, ถ้า​ท่าน​มี​เหตุ​กับ​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​จง​ยก​โทษ​ให้​ผู้​นั้น​เสีย. เพื่อ​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ผู้​สถิต​ใน​สวรรค์ จะ​โปรด​ยก​ความผิด​ของ​ท่าน​ด้วย.”</verse>
				<verse number="26"></verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​พระ​องค์​กับ​เหล่า​สาวก​มายัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​อีก. ครั้น​เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​ดำเนิน​อยู่​ใน​โบสถ์​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่. พวก​อาลักษณ์​และ​พวก​ผู้​เฒ่า​แก่​มา​หา​พระ​องค์</verse>
				<verse number="28">ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ท่าน​กระทำ​การ​นี้​โดย​อำนาจ​อะไร? ใคร​ให้​ท่าน​มี​อำนาจ​ทำ​การ​อย่าง​นี้​ได้?”</verse>
				<verse number="29">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “เรา​จะ​ถาม​ท่าน​ทั้ง​หลาย​สัก​ข้อ​หนึ่ง​ด้วย, จง​ตอบ​เรา, แล้ว​เรา​จะ​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า​เรา​กระทำ​การ​นี้​โดย​อำนาจ​อะไร</verse>
				<verse number="30">คือ​บัพ​ติศ​มา​ของ​โย​ฮัน​นั้น​มา​แต่​สวรรค์​หรือ​มา​แต่​มนุษย์? จง​ตอบ​เรา​เถิด.”</verse>
				<verse number="31">เขา​จึง​ปรึกษา​กัน​ว่า, “ถ้า​เรา​จะ​ว่า. ‘มา​แต่​สวรรค์’ ท่าน​จะ​ถาม​เรา​ว่า. ‘เหตุ​ไฉน​จึง​ไม่​เชื่อ​โยฮัน​เล่า?’</verse>
				<verse number="32">แต่​ถ้า​เรา​จะ​ว่า. ‘มา​แต่​มนุษย์.’ ก็​กลัว​ประชาชน, เพราะ​ประชาชน​ทั้ง​ปวง​ถือ​ว่า​โยฮัน​เป็น​ศาสดา​พยากรณ์​จริงๆ.”</verse>
				<verse number="33">เขา​จึง​ทูล​ตอบ​พระ​เยซู​ว่า, “พวก​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ทราบ.” พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “เรา​ก็​จะ​ไม่​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เหมือนกัน​ว่า​เรา​ได้​กระทำ​การ​นี้​โดย​อำนาจ​อะไร.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​เป็น​คำ​อุปมา​ว่า, “ยัง​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ได้​ทำ​สวน​องุ่น, แล้ว​ล้อม​รั้ว​ไว้​รอบ. เขา​ได้​ขุด​บ่อ​สำหรับ​บีบ​น้ำ​องุ่น, และ​ก่อ​หอ​เฝ้า, ให้​ชาวสวน​เช่า, แล้ว​ก็​ไป​เสีย​เมือง​อื่น.</verse>
				<verse number="2">ครั้น​ถึง​ฤดู​ผล​องุ่น เขา​จึง​ใช้​บ่าว​คน​หนึ่ง​ไป​หา​คน​เช่า​สวน​นั้น, เพื่อ​จะ​ได้​รับ​ผล​จาก​สวน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​คน​เหล่านั้น​ก็​จับ​บ่าว​นั้น​เฆี่ยน​ตี, แล้ว​ไล่​ให้​กลับไป​มือ​เปล่า.</verse>
				<verse number="4">อีก​ครั้ง​หนึ่ง​เจ้าของ​สวน​ใช้​บ่าว​อีก​คน​หนึ่ง​ไป​หา​คน​เช่า​สวน. คน​เช่า​สวน​นั้น​ก็​ประทุษร้าย​ทำ​ให้​ศีรษะ​บ่าว​นั้น​แตก, และ​ทำ​การ​น่า​อัปยศ​มากมาย.</verse>
				<verse number="5">ภาย​หลัง​เจ้าของ​ใช้​ป่าว​ไป​อีก​คน​หนึ่ง, เขา​ก็​ฆ่า​บ่าว​นั้น​เสีย. แล้ว​ยัง​ใช้​บ่าว​ไป​อีก​หลาย​คน, เขา​ก็​เฆี่ยน​ตี​บ้าง, ฆ่า​เสีย​บ้าง.</verse>
				<verse number="6">เจ้าของ​สวน​ยัง​มี​บุตรชาย​ที่​รัก​คน​หนึ่ง, จึง​ใช้​บุตร​คน​นั้น​ไป​เป็น​ครั้ง​ที่สุด พูด​ว่า. ‘เขา​คง​จะ​เคารพ​บุตร​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="7">แต่​พวก​คน​เช่า​สวน​พูด​กัน​ว่า. ‘คน​นี้​แหละ​เป็น​ผู้รับ​มฤดก, ให้​เรา​ฆ่า​เสีย​เถอะ, แล้ว​มฤดก​นั้น​จะ​ตก​อยู่​กับ​เรา.’</verse>
				<verse number="8">เขา​จึง​พา​กัน​จับ​บุตร​นั้น​ฆ่า​เสีย, และ​เอา​ศพ​ทิ้ง​ไว้​นอก​สวน.</verse>
				<verse number="9">เจ้าของ​สวน​จะ​ทำ​ประการ​ใด? ท่าน​ก็​จะ​มา​ฆ่า​คน​เช่า​สวน​เหล่านั้น​เสีย, แล้ว​จะ​เอา​สวน​องุ่น​นั้น​ให้​ผู้อื่น​เช่า.</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​ไม่ได้​อ่าน​ใน​คัมภีร์​หรือ​ซึ่ง​ว่า, ศิลา​ที่​ช่าง​ก่อ​ได้​เสือก​ไส​ไป​เสีย ยัง​ประกอบ​เข้า​เป็น​หัว​มุม​ได้, และ​การ​นี้​เป็นมา​จาก​พระ​เจ้า. และ​เป็น​ที่​อัศจรรย์​ประจักษ์​แก่​ตา​ของ​เรา?”</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​เขา​จึง​หา​เหตุ​จับ​พระ​องค์, แต่​ว่า​เขา​กลัว​ประชาชน, ด้วย​เขา​รู้​อยู่​ว่า​พระ​องค์​ได้​ตรัส​คำ​อุปมา​นี้​กะ​ทบ​พวก​เขา​เอง, แล้ว​เขา​ก็​ไป​จาก​พระ​องค์</verse>
				<verse number="12">เขา​จึง​ใช้​บาง​คน​ใน​พวกฟา​ริ​ซาย​และ​พวก​เฮ​โรด​ไป​หา​พระ​องค์, เพื่อ​จะ​คอย​จับ​ความผิด​ใน​ถ้อยคำ​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="13">ครั้น​มาถึง​แล้ว​ก็​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทราบ​อยู่​ว่า ท่าน​เป็น​ผู้​สัตย์​ซื่อ​และ​มิได้​เกรง​กลัว​ผู้ใด, เพราะว่า​ท่าน​มิได้​เห็น​แก่​หน้า​ผู้ใด, แต่​สั่ง​สอน​ในทาง​ของ​พระ​เจ้า​จริงๆ. การ​ที่​จะ​ส่ง​ส่วย​ให้แก่​กา​ยะ​ซา​นั้น​ควร​หรือไม่?</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ส่ง​ดี​หรือไม่​ส่ง​ดี?” แต่​พระ​องค์​ทรง​ทราบ​อุบาย​ของ​เขา​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​มา​ทดลอง​เรา​ทำไม? จง​เอา​เงินตรา​แผ่น​หนึ่ง​มา​ให้​เรา​ดู.”</verse>
				<verse number="15">เขา​ก็​เอา​มา​ให้. พระ​องค์​จึง​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “รูป​และ​คำ​จารึก​นี้​เป็น​ของ​ใคร?” เขา​ทูล​ตอบ​พระ​องค์​ว่า. “ของ​กา​ยะ​ซา.”</verse>
				<verse number="16">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “ของๆ กา​ยะ​ซา​จง​ถวาย​แก่​กา​ยะ​ซา, และ​ของๆ พระ​เจ้า​จง​ถวาย​แก่​พระ​เจ้า.” ฝ่าย​เขา​ก็​ประหลาด​ใจ​ใน​พระ​องค์​ยิ่ง​นัก</verse>
				<verse number="17">มี​พวก​ซา​ดู​กาย​มา​หา​พระ​องค์. พวก​นี้​ถือ​ว่า​การ​ที่​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย​นั้น​ไม่​มี. เขา​ทูล​ถาม​ว่า,</verse>
				<verse number="18">“อาจารย์​เจ้า​ข้า, โม​เซ​ได้​เขียน​สั่ง​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​ว่า ถ้า​ชาย​ผู้ใด​ตาย​และ​ภรรยา​ยัง​อยู่​แต่​ไม่​มี​บุตร, ก็​ให้​น้อง​ขาย​รับ​พี่สะใภ้​นั้น​ไว้​เป็น​ภรรยา​ของ​ตน. เพื่อ​สืบ​เผ่าพันธุ์​ของ​พี่ชาย​ไว้.</verse>
				<verse number="19">ยัง​มี​ชาย​พี่​น้อง​เจ็ด​คน, พี่​หัวปี​นั้น​มี​ภรรยา​แล้ว​ตาย ไม่​มี​บุตร.</verse>
				<verse number="20">น้อง​ที่​หนึ่ง​จึง​รับ​หญิง​นั้น​เป็น​ภรรยา, แล้ว​ก็​ตาย​ยัง​ไม่​มี​บุตร, และ​น้อง​ที่​สอง​ที่​สาม​ก็​รับ​เหมือน​กัน, แต่​ต่าง​ก็​ตาย​ไม่​มี​บุตร.</verse>
				<verse number="21">พี่​น้อง​ทั้ง​เจ็ด​คน​ก็​ได้รับ​ผู้หญิง​นั้น​เป็น​ภรรยา​และ​ตาย​ไม่​มี​บุตร. ที่สุด​ผู้หญิง​นั้น​ก็​ตาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="22">เหตุ​ฉะนั้น​ใน​วันที่​จะ​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย​หญิง​นั้น​จะ​เป็น​ภรรยา​ของ​ใคร? ด้วย​นาง​ได้​เป็น​ภรรยา​ของ​ชาย​ทั้ง​เจ็ด​นั้น​แล้ว.”</verse>
				<verse number="23">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เพราะ​ข้อ​นี้​พวก​ท่าน​หลง​ผิด​แล้ว​มิใช่​หรือ, เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้จัก​พระ​คัมภีร์​หรือ​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​เจ้า?</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​มนุษย์​จะ​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ความ​ตาย​นั้น. จะ​ไม่​มี​การ​สมรส​กัน​หรือ​ยก​ให้​เป็น​สามี​ภรรยา​กัน​อีก, แต่​จะ​เป็น​เหมือน​ทูต​สวรรค์.</verse>
				<verse number="25">แต่​เรื่อง​คน​ซึ่ง​ตาย​แล้ว​ที่​เขา​จะ​เป็น​ขึ้น​อีก​นั้น, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​ไม่ได้​อ่าน​คัมภีร์​ของ​โม​เซ​หรือ, ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ตรัส​ไว้​แก่​โม​เซ​ที่​ต้นไม้​นั้น​ว่า, เรา​เป็น​พระ​เจ้าของ​อับ​รา​ฮาม, พระ​เจ้า​ของยิศ​ฮาค. และ​พระ​เจ้าของ​ยา​โคบ?</verse>
				<verse number="26">พระ​องค์​มิได้​เป็น​พระ​เจ้าของ​คน​ตาย, แต่​เป็น​พระ​เจ้าของ​คน​เป็น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​หลง​ผิด​ไป​มาก.”</verse>
				<verse number="27">มี​อาลักษณ์​คน​หนึ่ง, เมื่อ​มา​ถึง​ได้​ยิน​เขา​ไล่​เลียง​กัน, และ​เห็น​ว่า​พระ​องค์​ทรง​ตอบ​เขา​ได้​ดี, จึง​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “พระ​บัญญัต​ข้อ​ใด​เป็น​เอก​เป็น​ใหญ่​กว่า​บัญญัติ​ทั้ง​ปวง?”</verse>
				<verse number="28">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ตอบ​คน​นั้น​ว่า, “พระ​บัญญัติ​ที่​เป็น​เอก​เป็น​ใหญ่​กว่า​บัญญัติ​ทั้ง​ปวง​นั้น​คือ​ว่า, ดูก่อน​พวกยิศรา​เอล​จง​ฟัง​เถิด, พระ​ยะ​โฮ​วา​พระ​เจ้าของ​เรา​เป็น​พระ​เจ้า​องค์​เดียว, จง รัก​พระ​องค์​ผู้​เป็น​พระ​เจ้าดวย​สุดใจ​สุด​จิตต์​ของ​เจ้า, ด้วย​สุด​ความคิด​และ​ด้วย​สิ้นสุด​กำลัง​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="29">และ​บัญญัติ​ที่​สอง​นั้น​คือ จง​รัก​เพื่อน​บ้าน​เหมือน​รัก​ตนเอง. พระ​บัญญัติ​อื่น​ที่​ใหญ่​กว่า​พระ​บัญญัติ​ทั้ง​สอง​นี้​ไม่​มี.”</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​อาลักษณ์​คน​นั้น​ทูล​ว่า, “ดี​แล้ว​อาจารย์​เจ้า​ข้า, ท่าน​กล่าว​ถูก​จริง​ว่า​พระ​เจ้า​มี​แต่​พระ​องค์​เดียว, และ​นอกจาก​พระ​องค์​นั้น​พระ​เจ้า​อื่น​ไม่​มี​เลย,</verse>
				<verse number="31">และ​ซึ่ง​จะ​รัก​พระ​องค์​ด้วย​สุดใจ สุด​ความ​เข้าใจ และ​สิ้นสุด​กำลัง, และ​รัก​เพื่อน​บ้าน​เหมือน​รัก​ตน​เอง, ก็​ประเสริฐ​กว่า​ของ​ถวาย​และ​ของ​บูชา​ทั้ง​สิ้น.”</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​พระ​เยซู​ทรง​เห็น​ว่า​คน​นั้น​พูด​โดย​ใช้​ความคิด​แล้ว, จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​ไม่​ไกล​จาก​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า.” ตั้งแต่​นั้น​ไป​ไม่​มี​ใคร​อาจ​ซัก​ถาม​พระ​องค์​ต่อไป​อีก</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​พระ​เยซู​สั่ง​สอน​อยู่​ใน​โบสถ์​ได้​ตรัส​ถาม​ว่า, “เป็น​ไฉน​พวก​อาลักษณ์​จึง​ว่า​พระ​คริสต์​เป็น​บุตร​ของ​กษัตริย์​ดาวิด?</verse>
				<verse number="34">ด้วย​ว่า​กษัตริย์​ดาวิด​เอง​ได้​กล่าว​โดย​เดช​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ตรัส​แก่​พระ​องค์​ผู้​เป็น​พระ​เจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า. ‘จง​นั่ง​ที่​ข้าง​ขวา​พระ​หัตถ์​ของ​เรา, กว่า​เรา​จะ​ปราบ​ศัตรู​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ให้​อยู่​ใต้​พระ​บาท​ท่าน.’</verse>
				<verse number="35">กษัตริย์​ดาวิด​ยัง​ได้​เรียก​ท่าน​ว่า เป็น​พระ​เจ้า, ท่าน​จะ​เป็น​บุตร​ของ​ดาวิด​อย่างไร​ได้?” ฝ่าย​ประชาชน​ได้​ฟัง​พระ​องค์​ด้วย​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="36">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​สั่ง​สอน​เขา​ว่า, “จง​ระวัง​พวก​อาลักษณ์​ให้​ดี เขา​ชอบ​ใส่​เสื้อ​ยาว​เดิน​ไป​มา, ชอบ​ให้​คน​คำนับ​กลาง​ตลาด,</verse>
				<verse number="37">ชอบ​นั่ง​ที่​สูง​ใน​ธรรม​ศาลา​และ​ใน​การ​เลี้ยง.</verse>
				<verse number="38">เขา​มัก​ริบ​เอา​เรือน​ของ​หญิง​ม่าย, และ​แสร้ง​อธิษฐาน​เสีย​ยืด​ยาว. เขา​ทั้ง​หลาย​นั้น​จะต้อง​มี​โทษ​มาก​ยิ่งขึ้น.”</verse>
				<verse number="39">พระ​เยซู​ได้​เสด็จ​ประทับ​อยู่​ตรึง​หน้า​ตู้​เก็บ​เงิน​ถวาย, ทรง​พิเคราะห์​ดู​ประชาชน​เอา​เงิน​มา​ใส่​ไว้​ใน​ตู้​นั้น​และ​คน​มั่ง​มี​หลาย​คน​เอา​เงิน​มาก​มา​ใส่​ใน​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="40">มี​หญิง​ม่าย​คน​หนึ่ง​เป็น​คน​จน​เอา​ทองแดง​สอง​แผ่น ประมาณ​สอง​สตางค์​มา​ใส่​ไว้.</verse>
				<verse number="41">พระ​องค์​จึง​เรียก​เหล่า​สาวก​มา​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, หญิง​ม่าย​จน​คน​นี้​ได้​ใส่​ไว้​ใน​ตู้​เก็บ​เงิน​ถวาย​มากกว่า​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ใส่​ไว้​นั้น</verse>
				<verse number="42">เพราะว่า​คน​ทั้ง​ปวง​นั้น​ได้​เอา​เงิน​เหลือ​ใช้​ของ​เขา​มา​ใส่​ไว้, แต่​ผู้หญิง​นี้​ขัด​สน​ที่สุด ยัง​ได้​เอา​เงิน​ที่​มี​อยู่​สำหรับ​เลี้ยง​ชีวิต​ของ​ตน​มา​ใส่​จน​หมด.”</verse>
				<verse number="43">เมื่อ​พระ​เย​ชู​กำลัง​เสด็จ​ออก​จาก​โบสถ์, มี​สาวก​ของ​พระ​องค์​คน​หนึ่ง​ทูล​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ขอ​พระ​องค์​ทอดพระเนตร​ดู​ศิลา​และ​ตึก​ใหญ่​เหล่านี้”</verse>
				<verse number="44">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​สาวก​นั้น​ว่า, “ท่าน​เห็น​ตึก​ใหญ่​เหล่านี้​หรือ ศิลา​ที่​ซ้อนทับ​กัน​อยู่​ที่นี่ ซึ่ง​จะ​ไม่​ถูก​ทำลาย​ลง​ก็​หา​มิได้.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">เมื่อ​พระ​เย​ชู​กำลัง​เสด็จ​ออก​จาก​โบสถ์, มี​สาวก​ของ​พระ​องค์​คน​หนึ่ง​ทูล​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ขอ​พระ​องค์​ทอดพระเนตร​ดู​ศิลา​และ​ตึก​ใหญ่​เหล่านี้”</verse>
				<verse number="2">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​สาวก​นั้น​ว่า, “ท่าน​เห็น​ตึก​ใหญ่​เหล่านี้​หรือ ศิลา​ที่​ซ้อนทับ​กัน​อยู่​ที่นี่ ซึ่ง​จะ​ไม่​ถูก​ทำลาย​ลง​ก็​หา​มิได้.”</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​พระ​องค์​ประทับ​อยู่​บน​ภูเขา​มะกอก​เทศ​ตรึง​หน้า​โบสถ์, เป​โตร ยา​โก​โบ โย​ฮัน และ​อัน​ดะเร​อา​มา​กราบ​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ส่วนตัว​ว่า.</verse>
				<verse number="4">“ขอ​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทราบ​ว่า เหตุการณ์​เหล่านี้​จะ​บังเกิด​ขึ้น​เมื่อไร. และ​สิ่ง​ไร​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​ว่า การณ์​ทั้ง​ปวง​นั้น​จวน​จะ​สำเร็จ?”</verse>
				<verse number="5">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า. “ระวัง​ให้​ดี. อย่า​ให้​ผู้ใด​ล่อลวง​ท่าน​ให้​หลง,</verse>
				<verse number="6">ด้วย​ว่า​จะ​มี​หลาย​คน​มา​อ้าง​นาม​ของ​เรา​ว่า ตัว​เขา​เป็น​พระ​คริสต์, และ​จะ​พา​คน​เป็น​อัน​มาก​ให้​หลง​ไป.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ยิน​ถึง​การ​สงคราม​และ​ข่าว​เล่า​ลือ​ถึง​การ​สงคราม​นั้น. อย่า​วิตก​เลย บรรดา​สิ่ง​เหล่านี้​จำ​ต้อง​บังเกิด​ขึ้น. แต่​ที่​สุด​ปลาย​ยัง​ไม่​มา​ถึง.</verse>
				<verse number="8">ด้วย​ว่า​จะ​เกิด​การ​โกลาหล​ใน​ระหว่าง​ประเทศ​ต่อ​ประเทศ, อาณาจักร​ต่อ​อาณาจักร. ทั้ง​จะ​เกิด​แผ่น​ดินไหว​หลาย​แห่ง, และ​จะ​เกิด​กันดาร​อาหาร เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​นี้​เป็น​ขั้น​แรก​แห่ง​ความ​ทุกข์</verse>
				<verse number="9">“แต่​จง​ระวัง​ตัว​ให้​ดี. เพราะ​เขา​จะ​อายัด​ท่าน​ไว้​แก่​ศาล. และ​จะ​เฆี่ยน​ท่าน​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​เขา, และ​ท่าน​จะ​ต้อง​ยืน​ต่อ​หน้า​เจ้า​เมือง​และ​กษัตริย์​เพราะ​เห็น​แก่​เรา, เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​พะยาน​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="10">กิตติ​คุณ​จะ​ต้อง​ประกาศ​ทั่ว​ประเทศ​ทั้ง​ปวง​ก่อน.</verse>
				<verse number="11">แต่​ว่า​เมื่อ​เขา​จะ​อายัด​ท่าน​ไว้​นั้น, อย่า​คิด​กะ​วน​กะ​วาย​ว่า​จะ​พูด​อย่างไร​ดี, แต่​จง​พูด​ตาม​ซึ่ง​ได้​ทรง​โปรด​ให้​ท่าน​พูด​ใน​เวลา​นั้น เพราะว่า​ผู้​ที่​พูด​นั้น​มิใช่​ท่าน​เอง แต่​เป็น​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="12">แม้ว่า​พี่​ก็​จะ​มอบ​น้อง, พ่อ​ก็​จะ​มอบ​ลูก, และ​ลูก​ก็​จะ​ทรยศ​ต่อ​พ่อ​แม่​ให้​ถึง​แก่​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="13">คน​ทั้ง​ปวง​จะ​เกลียด​ชัง​ท่าน​เพราะ​นาม​ของ​เรา แต่​ผู้ใด​ทน​ได้​จนถึง​ที่สุด​ผู้​นั้น​จะ​รอด</verse>
				<verse number="14">“แต่​เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​เห็น​สิ่ง​อัน​น่า​เกลียด ซึ่ง​จะ​ทำ​ให้​เกิด​วิบัติ​ตั้ง​อยู่​ใน​ที่​ซึ่ง​ไม่​สมควร​จะ​ตั้ง, (ให้​ผู้อ่าน​เข้าใจ​เอา​เถิด) เวลา​นั้น​ให้​ผู้​ที่​อยู่​ใน​แขวง​ยู​ดาย​หนี​ไป​ยัง​ภูเขา</verse>
				<verse number="15">ผู้​ที่​อยู่​บน​ดาดฟ้า​หลังคา​ตึก อย่า​ให้​ลง​ไป​เก็บ​เอา​สิ่งของ​ใน​ตึก​ของ​ตน​เลย</verse>
				<verse number="16">ผู้​ที่​อยู่​ตาม​ทุ่ง​นา อย่า​ให้​กลับไป​เอา​เสื้อผ้า​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="17">แต่​ใน​วัน​เหล่านั้น วิบัติ​แก่​หญิง​ที่​มี​ครรภ์​หรือ​มี​ลูก​อ่อน​กิน​นม​อยู่.</verse>
				<verse number="18">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​อธิษฐาน​ขอ​เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่​ต้อง​หนี​เมื่อ​ฤดู​หนาว.</verse>
				<verse number="19">ด้วย​ว่า​ใน​คราว​นั้น จะ​เกิด​ความ​ทุกข์​ลำบาก​อย่าง​ที่​ไม่​เคย​มี ตั้งแต่​เดิม​พระ​เจ้า​สร้าง​โลก​มา​จนถึง​ทุก​วันนี้. และ​ใน​เบื้อง​หน้า​จะ​ไม่​มี​ต่อไป​อีก.</verse>
				<verse number="20">ถ้า​พระ​เจ้า​มิได้​บันดาล​ให้​วัน​เหล่านั้น​ย่น​สั้น​เข้า, จะ​ไม่​มี​มนุษย์​รอด​ได้​เลย แต่​เพราะ​ทรง​เห็น​แก่​ผู้​ถูก​เลือกสรร, ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​เลือก​ไว้, พระ​องค์​จึง​บันดาล​ให้​เวลา​นั้น​สั้น​เข้า.</verse>
				<verse number="21">ใน​เวลา​นั้น ถ้า​ผู้ใด​จะ​บอก​พวก​ท่าน​ว่า. ‘แน่ะ, พระ​คริสต์​อยู่​ที่นี่,’ หรือ ‘อยู่​ที่​โน่น.’ อย่าได้​เชื่อ​เลย.</verse>
				<verse number="22">ด้วย​ว่า​จะ​มี​พระ​คริสต์​และ​ผู้​ทำนาย​เทียม​เท็จ​หลาย​คน​เกิด​ขึ้น เขา​จะ​ทำ​หมาย​สำคัญ​และ​การ​อัศจรรย์ ล่อลวง​ให้​หลง. ถ้า​เป็นได้ ถึงแม้​ผู้​ที่​เลือกสรร​แล้ว​ก็​จะ​ให้​หลง​ด้วย.</verse>
				<verse number="23">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ให้​ดี, ดู​เถิด, เรา​ได้​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไว้​ก่อน​แล้ว</verse>
				<verse number="24">“เมื่อ​คราว​ลำบาก​นั้น​พ้น​ไป​แล้ว. ดวง​อาทิตย์​จะ​มืด​ไป. และ​ดวง​จันทร์​จะ​ไม่​ส่อง​สว่าง.</verse>
				<verse number="25">ดวง​ดาว​ทั้ง​ปวง​จะ​ตก​จาก​ฟ้า. และ​บรรดา​สิ่ง​ซึ่ง​มี​อำนาจ​ใน​ท้อง​ฟ้า​จะ​สะเทือน​สะท้าน​หวั่นไหว.</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​นั้น​เขา​จะ​เห็น​บุตร​มนุษย์​เสด็จ​มา​ใน​เมฆ ทรง​ฤทธา​นุ​ภาพ​และ​สง่า​ราศี​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​นั้น​พระ​องค์​จะ​ใช้​เหล่า​ทูต​ของ​พระ​องค์ ให้​เก็บ​ประมวญ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​พระ​องค์​ทรง​เลือกสรร​ไว้​แล้ว​ทั้ง​สี่​ทิศ​นั้น, ตั้งแต่​ที่​สุด​แผ่น​ดิน​โลก​และ​ที่​สุด​ท้อง​ฟ้า,</verse>
				<verse number="28">“จง​เรียน​คำ​เปรียบ​เรื่อง​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​เมื่อ​กิ่ง​ของ​มัน​ยัง​อ่อน​ผลิ​ใบ​ออก, ท่าน​ก็​รู้​ว่า​ฤดู​ร้อน​ใกล้​จะ​ถึง​แล้ว.</verse>
				<verse number="29">เช่นนั้น​แหละ เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เห็น​บรรดา​สิ่ง​เหล่านั้น, ก็​ให้​รู้​ว่า​พระ​องค์​เสด็จ​มา​ใกล้​จะ​ถึง​ประตู​แล้ว.</verse>
				<verse number="30">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า. คน​ชั่ว​อายุ​นี้​จะ​ไม่​ล่วงลับ​ไป​ก่อน​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​นั้น​จะ​บังเกิด​ขึ้น.</verse>
				<verse number="31">ฟ้า​และ​ดิน​จะ​ล่วง​ไป, แต่​ถ้อยคำ​ของ​เรา​จะ​ศูนย์​หาย​ไป​หา​มิได้​เลย.</verse>
				<verse number="32">แต่​วัน​นั้น​โมง​นั้น​ไม่​มี​ผู้ใด​รู้, ถึง​ทูต​สวรรค์​หรือ​พระ​บุตร​ก็​ไม่​รู้, รู้​แต่​พระ​บิดา​องค์​เดียว</verse>
				<verse number="33">“จง​เฝ้า​ระวัง​และ​อธิษฐาน​อยู่, เพราะ​ท่าน​ไม่​รู้​ว่า​เวลา​วัน​นั้น​จะ​มา​ถึง​เมื่อไร.</verse>
				<verse number="34">เปรียบ​เหมือน​เจ้าของ​บ้าน​คน​หนึ่ง​ที่​ได้​ออก​จาก​บ้าน​ไป​เที่ยว​ทางไกล, และ​มอบ​อำนาจ​ให้​แก่​บ่าว​ทุก​คน, ให้​รู้​การ​งาน​ของ​ตน​ทุก​คน​ว่า​มี​หน้าที่​อะไร. และ​ได้​สั่ง​นาย​ประตู​ให้​เฝ้า​บ้าน​อยู่.</verse>
				<verse number="35">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เฝ้า​ระวัง​อยู่, เพราะ​ท่าน​ไม่​รู้​ว่า​เจ้าของ​บ้าน​จะ​มา​เมื่อไร, จะ​มา​หัวค่ำ, หรือ​เที่ยง​คืน, หรือ​เวลา​ไก่​ขัน, หรือ​รุ่ง​เช้า</verse>
				<verse number="36">กลัว​ว่า​จะ​มา​ฉับพลัน, และ​จะ​พบ​ท่าน​นอน​หลับ​อยู่.</verse>
				<verse number="37">ซึ่ง​เรา​บอก​พวก​ท่าน, เรา​ก็​บอก​คน​ทั้ง​ปวง​ด้วย​ว่า, จง​เฝ้า​ระวัง​อยู่​เถิด.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ยัง​อีก​สอง​วัน​จะ​ถึง​เทศกาล​ปัศ​คา และ​เทศกาล​กิน​ขนม​ปัง​ไม่​มี​เชื้อ, พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​และ​พวก​อาลักษณ์​ก็​หา​ช่อง​ที่​จะ​จับ​พระ​องค์​ฆ่า​เสีย​ด้วย​อุบาย.</verse>
				<verse number="2">แต่​เขา​พูด​กัน​ว่า, “ใน​วัน​เลี้ยง​อย่า​ทำ​เลย, กลัว​ว่า​ประชาชน​จะ​เกิด​วุ่นวาย.”</verse>
				<verse number="3">ใน​เวลา​ที่​พระ​องค์​ประทับ​อยู่​ที่​หมู่บ้าน​เบธา​เนีย​ใน​เรือน​ของ​ซี​โมน​คน​โรค​เรื้อน​นั้น, ขณะ​เมื่อ​ทรง​นั่ง​เสวย​พระ​กระยาหาร​อยู่, มี​หญิง​ผู้​หนึ่ง​ถือ​ผะอบ​น้ำมัน​หอม​มี​ราคา​มาก​มา​เฝ้า​พระ​องค์​แล้ว​เปิด​ผะอบ​เท​นํ้า​มัน​นั้น​ลง​บน​พระ​เศียร​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="4">แต่​มี​ลาง​คน​ไม่​พอใจ​พูด​กัน​ว่า.” ทำ​ให้นํ้า​มัน​นั้น​เสีย​เปล่าๆ ทำไม?</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ว่านํ้า​มัน​นั้น​ถ้า​ขาย​ก็​คง​ได้​เงิน​กว่า​สาม​ร้อย​บาท, แล้ว​จะ​แจก​ให้​คน​จน​ก็​ได้.” เขา​จึง​บ่น​ติ​เตียน​ผู้หญิง​นั้น.</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​คน​เหล่า​นั้น​ว่า, “อย่า​ว่า​เขา​เลย, ไป​กวนใจ​เขา​ทำไม? เขา​ได้​กระทำ​การ​ดี​แก่​เรา​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">ด้วย​ว่า​คน​ยากจน​มี​อยู่​กับ​ท่าน​เป็น​นิตย์, และ​ท่าน​จะ​ทำ​การ​ดี​แก่​เขา​เมื่อไร​ก็​ทำ​ได้ แต่​เรา​จะ​ไม่​อยู่​กับ​ท่าน​เสมอ​ไป.</verse>
				<verse number="8">ซึ่ง​ผู้หญิง​นี้​ได้​กระทำ​ก็​เป็น​การ​สุด​กำลัง​ของ​เขา เขา​มา​ชะโลม​กาย​ของ​เรา​ก่อน​เพื่อ​สำหรับ​การ​ศพ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="9">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, กิตติ​คุณ​นี้​จะ​ประกาศ​ที่​ไหนๆ ทั่ว​พิภพ, การ​ซึ่ง​หญิง​นี้​ได้​กระทำ​ก็​จะ​เลื่อง​ลือ​ไป​เป็น​ที่​ระลึก​ถึง​เขา​ที่​นั่น.”</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​ยู​ดาอิศ​กา​ริ​โอด​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​สาวก​สิบ​สอง​คน​ได้​ไป​หา​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่, เพื่อ​จะ​มอบ​พระ​องค์​ให้​เขา.</verse>
				<verse number="11">ครั้น​เขา​ได้​ยิน​อย่าง​นั้น​ก็​ดี​ใจ, และ​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​เงิน​แก่​ยู​ดา. แล้ว​ยู​ดา​จึง​คอย​หา​ช่อง​ที่​จะ​มอบ​พระ​องค์​ให้​แก่​เขา</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​วัน​ต้น​เทศกาล​กิน​ขนม​ปัง​ไม่​มี​เชื้อ, ถึง​เวลา​เขา​เคย​ฆ่า​สัตว์​สำหรับปัศ​คา​นั้น, เหล่า​สาวก​มา​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า. “จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​จัดเตรียม​ปัศ​คา​ให้​พระ​องค์​เสวย​ที่​ไหน?”</verse>
				<verse number="13">พระ​องค์​จึง​ใช้​สาวก​สอง​คน​ไป​สั่ง​ว่า, “จง​เข้า​ไป​ใน​เมือง, แล้ว​จะ​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ถือ​หม้อ​น้ำ​มา​พบ​ท่าน จง​ตาม​คน​นั้น​ไป</verse>
				<verse number="14">เขา​จะ​เข้า​ไป​ใน​ที่​ใด ท่าน​จง​บอก​เจ้า​ของ​เรือน​นั้น​ว่า. ‘อาจารย์​ถาม​ว่า, “ห้อง​รับ​แขก​ที่​เรา​จะ​กินปัศ​คา​กับ​เหล่า​สาวก​ของ​เรา​ได้​นั้น​อยู่​ที่​ไหน?” ’</verse>
				<verse number="15">เจ้าของ​เรือน​จะ​ชี้​ให้​ท่าน​เห็น​ห้อง​ใหญ่​ชั้น​บน​ที่​ตกแต่ง​ไว้​แล้ว ที่​นั่น​แหละ จง​จัด​เตรียม​ไว้​สำหรับ​พวก​เรา​เถิด,”</verse>
				<verse number="16">สาวก​สอง​คน​นั้น​จึง​เข้า​ไป​ใน​เมือง และ​พบ​เหมือน​คำ​ที่​พระ​องค์​ได้​ตรัส​แก่​เขา, แล้ว​ได้​จัด​เตรียมปัศ​คา​ไว้</verse>
				<verse number="17">ครั้น​ถึง​เวลา​พลบ​ค่ำ​แล้ว พระ​องค์​จึง​เสด็จ​มา​กับ​สาวก​สิบ​สอง​คน,</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​กำลัง​นั่ง​รับประทาน​อาหาร​อยู่ พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ท่าน​จะ​มอบ​เรา​ไว้, คือ​คน​หนึ่ง​ที่​รับประทาน​อาหาร​อยู่​กับ​เรา​นี่​แหละ.”</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​เหล่า​สาวก​ก็​พา​กัน​เป็น​ทุกข์, และ​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ที​ละ​คน​ว่า, “คือ​ข้าพ​เจ้า​หรือ”</verse>
				<verse number="20">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​สาวก​สิบ​สอง​คน​นี้, คือ​เป็น​คน​นั้น​ที่​จิ้ม​ใน​ชาม​เดียว​กัน​กับ​เรา.</verse>
				<verse number="21">บุตร​มนุษย์​จะ​เสด็จ​ไป​เหมือน​กับ​ที่​ได้​กล่าว​ไว้​ใน​พระ​คัมภีร์ ว่า​ด้วย​พระ​องค์​นั้น แต่​วิบัติ​แก่​ผู้​ที่​จะ​มอบ​บุตร​มนุษย์​ไว้ ถ้า​ผู้​นั้น​มิได้​บังเกิด​มา​ก็​จะ​ดี​กว่า.”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​กำลัง​รับประทาน​อาหาร​อยู่, พระ​เยซู​จึง​หยิบ​เอา​ขนม​ปัง​ทรง​ขอ​พร, แล้ว​หัก​ส่ง​ให้แก่​เหล่า​สาวก​ตรัส​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​รับ​เถิด​นี่​แหละ​เป็น​กาย​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="23">แล้ว​พระ​องค์​จึง​หยิบ​เอา​จอก​ขอบ​พระ​คุณ​และ​ส่ง​ให้​เขา, เขา​ก็​รับ​ดื่ม​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="24">แล้ว​พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “นี่​แหละ​เป็น​โลหิต​แห่ง​คำ​สัญญา​ของ​เรา, ซึ่ง​ต้อง​เท​ออก​เพื่อ​คน​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="25">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, เรา​จะ​ไม่​กิน​ผล​องุ่น​นี้​ต่อไป​อีก จน​วัน​นั้น​มา​ถึง, คือ​วัน​ที่​เรา​จะ​กิน​ใหม่​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ร้อง​เพลง​สรรเสริญ​แล้ว. เขา​ก็​พา​กัน​ออกไป​ยัง​ภูเขา​มะกอก​เทศ.</verse>
				<verse number="27">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เหล่า​สาว​กว่า. “ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​กะ​ดาก​ใจ, ด้วย​มี​คำ​กล่าว​ไว้​ใน​พระ​คัมภีร์​ว่า เรา​จะ​ตี​ผู้​เลี้ยง​แกะ และ​ฝูง​แกะ​นั้น​จะ​กระจัด​กระจาย​ไป.</verse>
				<verse number="28">แต่​เมื่อ​เรา​เป็น​ขึ้นมา​แล้ว, เรา​จะ​นำหน้า​ท่าน​ไป​ยัง​แขวงฆา​ลิ​ลาย.”</verse>
				<verse number="29">แต่​เปโตร​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “แม้​คน​ทั้ง​ปวง​จะ​สะดุด​กะ​ดาก​ใจ, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​สะดุด​กะ​ดาก​ใจ​เลย.”</verse>
				<verse number="30">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “เรา​บอก​ท่าน​ตาม​จริง​ว่า, ใน​คืน​วันนี้​เอง. ก่อน​ไก่​จะ​ขัน​สอง​หน ท่าน​จะ​ปฏิเสธ​เรา​ถึง​สาม​ครั้ง.”</verse>
				<verse number="31">แต่เป​โต​รจึง​ทูล​แข็งแรง​ยิ่ง​กว่า​แต่​ก่อน​ว่า. “ถึงแม้​ข้าพ​เจ้า​จะต้อง​ตาย​กับ​พระ​องค์, ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​ไม่​ปฏิเสธ​พระ​องค์​เลย.” เหล่า​สาวก​ก็​ทูล​เช่นนั้น​เหมือน​กัน​ทุก​คน</verse>
				<verse number="32">พระ​เยซู​กับ​เหล่า​สาวก​มา​ยัง​ตำบล​หนึ่ง​ชื่อ​เฆ็ธ​เซ​มาเน​พระ​องค์​ก็​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​นั่ง​อยู่​ที่นี่​ขณะ​เมื่อ​เรา​อธิษฐาน.”</verse>
				<verse number="33">พระ​องค์​จึง​พา​เป​โตร ยา​โก​โบ และ​โย​ฮัน​ไป​ด้วย, แล้ว​พระ​องค์​ทรง​วิตก​และ​โทมนัสส์​ใน​พระทัย​ยิ่ง​นัก.</verse>
				<verse number="34">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เหล่า​สาว​กว่า “จิตต์​ใจ​ของ​เรา​เป็น​ทุกข์​เพียง​จะ​ตาย จง​คอย​เฝ้า​อยู่​ที่นี่​เถิด.”</verse>
				<verse number="35">พระ​องค์​จึง​เสด็จ​ดำเนิน​ไป​อีก​หน่อย​หนึ่ง ซบ​พระ​กาย​ลง​ที่ดิน​อธิษฐาน​ว่า ถ้า​เป็นได้​ให้​เวลา​นี้​ล่วง​พ้น​ไป​จาก​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="36">พระ​องค์​ทูล​ว่า, “อา​บา, พระ​บิดา​เจ้า​ข้า, พระ​องค์​อาจ​ทรง​กระทำ​สรรพ​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​ได้ ขอให้​จอก​นี้​เลื่อน​พ้น​ไป​จาก​ข้าพ​เจ้า​เถิด แต่​ว่า​อย่า​ให้​เป็น​ตามใจ​ปรารถนา​ของ​ข้าพ​เจ้า. แต่​ให้​เป็น​ตาม​พระทัย​ของ​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="37">พระ​องค์​จึง​เสด็จ​กลับ​มา ทรง​เห็น​เหล่า​สาวก​นอน​หลับ​อยู่, และ​ตรัส​แก่เป​โตร​ว่า. “ซี​โมน​เอ๋ย. ท่าน​นอน​หลับ​หรือ จะ​คอย​เฝ้า​อยู่​สัก​ทุ่ม​เดียว​ไม่ได้​หรือ</verse>
				<verse number="38">จง​เฝัา​ระวัง​และ​อธิษฐาน​อยู่, เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่ได้​เข้า​ใน​การ​ทดลอง จิตต์​ใจ​พร้อม​แล้ว​ก็​จริง, แต่​เนื้อ​หนัง​ยัง​อ่อน​กำลัง.”</verse>
				<verse number="39">พระ​องค์​จึง​เสด็จ​ไป​อธิษฐาน​อีก​ครั้ง​หนึ่ง กล่าว​คำ​เหมือน​คราว​ก่อน.</verse>
				<verse number="40">ครั้น​เสด็จ​กลับมา​ก็​ทรง​เห็น​สาวก​นอน​หลับ​อยู่ เพราะ​ตา​เขา​ปรือ​ง่วง​นอน​มาก และ​เขา​ไม่​รู้​ว่า​จะ​ทูล​ตอบ​ประการ​ใด.</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​เสด็จ​กลับมา​ครั้ง​ที่​สาม​พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “ท่าน​ยัง​จะ​นอน​ต่อไป​ให้​หาย​เหนื่อย​อีก​หรือ พอ​เถอะ นี่​แน่ะ. เวลา​ซึ่ง​บุตร​มนุษย์​ต้อง​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​มือ​คน​บาป​มาถึง​แล้ว.</verse>
				<verse number="42">ลุก​ขึ้น, ให้​เรา​พา​กัน​ไป​เถอะ ผู้​ที่​จะ​มอบ​เรา​ไว้​มา​ใกล้​แล้ว.”</verse>
				<verse number="43">พระ​องค์​ตรัส​ยัง​ไม่​กัน​ขาดคำ ใน​ทันใด​นั้น​ยู​ดา​ซึ่ง​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​เหล่า​สาวก​สิบ​สอง​คน กับ​ประชาชน​เป็น​อัน​มาก​ถือ​ดาพ​ถือ​ไม้​ตะบอง ได้มา​จาก​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่ พวก​อาลักษณ์ และ​ผู้​เฒ่า​แก่​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="44">ผู้​ที่​จะ​มอบ​พระ​องค์​นั้น​ได้​ให้​อาณัติ​สัญญา​แก่​เขา​ว่า “เรา​จะ​จุบ​ผู้ใด​ก็​เป็น​ผู้​นั้น​แหละ. จง​จับ​คุม​เขา​ไป​ให้​มั่นคง.”</verse>
				<verse number="45">ครั้น​มาถึง​ใน​ทันใด​นั้น​ยู​ดา​ได้​เข้า​ไป​หา​พระ​องค์ คำนับ​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า.” แล้ว​จุบ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="46">คน​ทั้ง​หลาย​ก็​จับ​คุม​พระ​องค์​ไป.</verse>
				<verse number="47">แต่​คน​หนึ่ง​ที่​ยืน​อยู่​ที่​นั่น​ชัก​ดา​พอ​อก ฟัน​หู​ทาส​คน​หนึ่ง​ของ​มหา​ปุโรหิต​ขาด.</verse>
				<verse number="48">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ถาม​พวก​เหล่านั้น​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​ถือ​ดาพ​ถือ​ตะบอง​ออก​มา​จับ​เรา​เหมือน​จะ​จับ​โจร​หรือ</verse>
				<verse number="49">เรา​ได้​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทุก​วัน สั่ง​สอน​ใน​โบสถ์, ท่าน​ก็​หา​ได้​จับ​เรา​ไม่ แต่​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​ที่​บังเกิด​ขึ้น​นี้​ก็​เพื่อ​คำ​ใน​พระ​คัมภีร์​จะ​สำเร็จ.”</verse>
				<verse number="50">แล้ว​สาวก​ทั้งหมด​ได้​ละ​ทิ้ง​พระ​องค์​ไว้​และ​พา​กัน​หนี​ไป</verse>
				<verse number="51">มี​ชาย​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​ห่ม​ผ้า​ป่าน​ผืน​หนึ่ง​ตาม​พระ​องค์​ไป พวก​ทหาร​ก็​จับ​ชาย​หนุ่ม​นั้น,</verse>
				<verse number="52">แต่​เขา​ได้​สลัด​ทิ้ง​ผ้า​ป่าน​ผืน​นั้น​เสีย แล้ว​หนี​เปลือย​กาย​ไป</verse>
				<verse number="53">เขา​พา​พระ​เยซู​ไป​หาม​หา​ปุโรหิต​และ​มี​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่ ผู้​เฒ่า​แก่ และ​พวก​อาลักษณ์​ชุมนุม​พร้อม​กัน​อยู่​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="54">ฝ่าย​เปโตร​ได้​ติดตาม​พระ​องค์​ไป​แต่​ห่างๆ, จน​เข้า​ไป​ถึง​ข้าง​ใน​บ้าน​ของ​มหา​ปุโรหิต, นั่ง​ผิง​ไฟ​อยู่​กับ​พวก​คน​ใช้​ของ​มหา​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="55">พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​กับ​บรรดา​ตระลาการ​จึง​หา​พะยาน​มา​เบิก​ปรัก​ปรำ​พระ​เยซู เพื่อ​จะ​ประหาร​พระ​องค์​เสีย, แต่​หลักฐาน​ไม่​พอ.</verse>
				<verse number="56">ด้วย​ว่า​มี​หลาย​คน​เป็น​พะยาน​เท็จ​ปรักปรำ​พระ​องค์, แต่​คำ​ว่า​ของ​เขา​แตกต่าง​กัน.</verse>
				<verse number="57">มี​ลาง​คน​ยืน​ขึ้น​เบิก​ความ​เท็จ​ปรักปรำ​พระ​องค์​ว่า,</verse>
				<verse number="58">“ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​คน​นี้​ว่า, ‘เรา​จะ​ทำลาย​โบสถ์​นี้​ที่​สร้าง​ไว้​ด้วย​มือ​มนุษย์, และ​ใน​สาม​วัน​จะ​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​อีก​โบสถ์​หนึ่ง ซึ่ง​ไม่​ทำ​ด้วย​มือ​มนุษย์​เลย.’ ”</verse>
				<verse number="59">แต่​ถึง​คำ​พะยาน​ของ​คน​เหล่านั้น​เอง​ก็​ยัง​แตกต่าง​ไม่​ถูก​ต้อง​กัน.</verse>
				<verse number="60">มหา​ปุโรหิต​จึง​ลุก​ขึ้น​ขึ้น​ท่ามกลาง​ที่​ชุมนุม​ถาม​พระ​เยซู​ว่า, “ท่าน​ไม่​ตอบ​อะไรบ้าง​หรือ ซึ่ง​เขา​เบิก​ความ​ปรักปรำ​ท่าน​นั้น​จะ​ว่า​อย่างไร?”</verse>
				<verse number="61">แต่​พระ​องค์​ทรง​นิ่ง​อยู่​มิได้​ตอบ​ประการ​ใด. มหา​ปุโรหิต​จึง​ถาม​พระ​องค์​อีก​ว่า, “ท่าน​เป็น​พระ​คริสต์​บุตร​ของ​ผู้​ทรง​บรม​สุข​หรือ”</verse>
				<verse number="62">พระ​เยซู​ทรง​ตอบ​ว่า, “เรา​เป็น​และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เห็น​บุตร​มนุษย์​นั่ง​อยู่​เบื้อง​ขวา​พระ​หัตถ์​ของ​ผู้​ทรง​ฤทธา​นุ​ภาพ, และ​เสด็จ​มา​ใน​เมฆ​ฟ้า.”</verse>
				<verse number="63">มหา​ปุโรหิต​จึง​ฉีก​เสื้อ​ของ​ตน​แล้ว​กล่าว​ว่า, “เรา​ต้องการ​พะยาน​อะไร​อีก​เล่า?</verse>
				<verse number="64">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​คำ​หมิ่น​ประมาท​ของ​เขา​แล้ว ท่าน​ทั้ง​หลาย​คิด​เห็น​อย่างไร?” คน​ทั้ง​ปวง​จึง​เห็น​พร้อม​กัน​ว่า​ควร​จะ​มี​โทษ​ถึง​ตาย.</verse>
				<verse number="65">ลาง​คน​ก็​ถ่ม​น้ำลาย​รด​พระ​องค์, ปิด​พระ​พักตร​พระ​องค์, ตบ​พระ​องค์ แล้ว​ว่า​แก่​พระ​องค์​ว่า, “จง​ทาย​เอา​เถอะ” และ​พวก​คน​ใช้​ก็​เอา​มือ​ตบ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="66">ฝ่ายเป​โตร​เมื่อ​ยัง​อยู่​ที่​ลาน​บ้าน​ข้าง​ล่าง, มี​หญิง​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​สาว​ใช้​ของ​มหา​ปุโรหิต​เดิน​มา</verse>
				<verse number="67">เมื่อ​เห็นเป​โต​รผิง​ไฟ​อยู่ เขา​เขม้น​ดู​แล้ว​พูด​ว่า, “แก​ได้​อยู่​กับ​เยซู​ชาว​นา​ซา​เร็ธ​ด้วย.”</verse>
				<verse number="68">แต่เป​โตร​ปฏิเสธ​ว่า, “ที่​เจ้า​ว่า​นั้น​ข้า​ไม่​รู่​และ​ไม่​เข้าใจ.” เป​โตร​จึง​ออกไป​ที่​ประตู​บ้าน, แล้ว​ไก่​ก็​ขัน.</verse>
				<verse number="69">อีก​ครั้ง​หนึ่ง​สาว​ใช้​คน​นั้น​ได้​เห็นเป​โตร, แล้ว​บอก​กับ​คน​ที่​ยืน​อยู่​ที่​นั่น​ว่า, “คน​นี้​แหละ​เป็น​พวก​เขา.”</verse>
				<verse number="70">แต่เป​โตร​ก็​ปฏิเสธ​อีก. แล้ว​อีก​สักครู่​หนึ่ง​คน​ซึ่ง​ยืน​อยู่​ที่​นั่น​ได้​ว่า​แก่เป​โตร​ว่า, “เจ้า​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​เขา​แน่​แล้ว. ด้วย​ว่า​เจ้า​เป็น​ชาว​ฆา​ลิ​ลาย.”</verse>
				<verse number="71">แต่เป​โตร​สบถ​สาบาน​และ​ว่า, “คน​ที่​เจ้า​ว่า​นั้น​ข้า​ไม่​รู้จัก.”</verse>
				<verse number="72">ใน​ทันใด​นั้น​ไก่​ก็​ขัน​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง. เป​โตร​จึง​ระลึก​ถึง​คำ​ที่​พระ​เยซู​ตรัส​ไว้​แก่​เขา​ว่า, “ก่อน​ไก่​ขัน​สอง​หน ท่าน​จะ​ปฏิเสธ​เรา​ถึง​สาม​ครั้ง.” เมื่อ​เป​โตร​หวน​คิด​ขึ้น​ได้​ก็​เลย​ร้องไห้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ครั้น​รุ่ง​เช้า พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​กับ​ผู้​เฒ่า​แก่​และ​พวก​อาลักษณ์​และ​พวก​ตระลาการ​ทั้ง​ปวง​ได้​ปรึกษา​กัน, แล้ว​จึง​มัด​พระ​เยซู​พา​ไป​มอบ​ไว้​แก่​ปี​ลาต.</verse>
				<verse number="2">ปี​ลาต​จึง​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “ท่าน​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาติ​ยู​ดาย​หรือ” พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​ว่า. “ท่าน​ว่า​ถูก​แล้ว.”</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​ได้​กล่าวโทษ​พระ​องค์​เป็น​หลาย​ประการ,</verse>
				<verse number="4">ปี​ลาต​จึง​ถาม​พระ​องค์​อีก​ว่า, “ท่าน​ไม่​ตอบ​อะไร​หรือ ดู​แน่ะ, เขา​เบิก​พะยาน​ปรักปรำ​ท่าน​มาก​เท่าใด.”</verse>
				<verse number="5">แต่​พระ​เยซู​มิได้​ตรัส​ตอบ​ประการ​ใด​อีก ปี​ลาต​จึง​อัศจรรย์​ใจ​นัก</verse>
				<verse number="6">ใน​เทศกาล​นั้น​ปี​ลาต​เคย​ปล่อย​นักโทษ​คน​หนึ่ง​ให้​เขา​ตาม​ที่​เขา​ร้อง​ขอ.</verse>
				<verse number="7">มี​คน​หนึ่งชอ​บา​ระ​บา ซึ่ง​ต้อง​จำ​อยู่​ใน​จำพวก​คน​กบฏ, ทั้ง​ได้​ฆ่า​คน​ใน​การ​กบฏ​นั้น,</verse>
				<verse number="8">ประชาชน​จึง​ได้​ขึ้น​ไป​ขอ​ปี​ลาต​ให้​ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​เคย​ทำ​ให้​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ปี​ลาต​ได้​ถาม​เขา​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​ปรารถนา​จะ​ให้​เรา​ปล่อย​กษัตริย์​ของ​ชาติ​ยู​ดาย​หรือ”</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ท่าน​รู้อยู่​แล้ว​ว่า พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​ได้​มอบ​พระ​องค์​ไว้​ด้วย​ความ​อิจฉา.</verse>
				<verse number="11">แต่​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​ยุ​ยง​ประชาชน​ให้​ขอ​ปี​ลาต​ปล่อย​บา​ระ​บา​แทน​พระ​เยซู.</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​ปี​ลาต​จึง​ถาม​เขา​อีก​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ให้​เรา​ทำ​อย่างไร​แก่​คน​นี้ ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เรียกว่า​กษัตริย์​ของ​ชาติ​ยู​ดาย?”</verse>
				<verse number="13">เขา​ทั้ง​หลาย​ร้อง​ตะโกน​อีก​ว่า, “ตรึง​เขา​เสีย​ที่​กางเขน​เถิด.”</verse>
				<verse number="14">ปี​ลาต​จึง​ถาม​ว่า, “ตรึง​ทำไม? เขา​ได้​ทำ​ผิด​ประการ​ใด?” แต่​ประชาชน​ยัง​ร้อง​ตะโกน​อีก​ว่า, “ตรึง​เขา​เสีย​ที่​กางเขน​เถิด.”</verse>
				<verse number="15">ปี​ลาต​ปรารถนา​จะ​เอา​ใจ​ประชาชน. จึง​ปล่อย​บา​ระ​บา​ให้​เขา. และ​เมื่อ​ได้​เฆี่ยน​พระ​เยซู แล้ว​ก็​มอบ​ให้​เขา​เอา​ไป​ตรึง​ไว้​ที่​กางเขน</verse>
				<verse number="16">พวก​ทหาร​จึง​พา​พระ​องค์​ไป​ที่​ศาล​ไปร​โต​เรียน, แล้ว​เรียก​พวก​ทหาร​ทั้ง​กอง​ให้​มา​ประชุม​กัน.</verse>
				<verse number="17">เขา​เอา​เสื้อ​สี​ม่วง​สวม​พระ​องค์, เอา​หนาม​สาน​เป็น​มงกุฎ​สวม​พระ​เศียร​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="18">แล้ว​คำนับ​พระ​องค์​พูด​ว่า, “​กษัตริย์​ชาติ​ยู​ดาย, ขอให้​ทรง​พระ​เจริญ.”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​เขา​ได้​เอา​ไม่​อ้อ​ตี​พระ​เศียร​พระ​องค์, และ​ได้​ถ่ม​น้ำลาย​รด​พระ​องค์ แล้ว​คุกเข่า​ลง​นมัสการ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​เยาะ​เย้ย​พระ​องค์​แล้ว, เขา​ถอด​เสื้อ​สี​ม่วง​นั้น​ออก, แล้ว​เอา​เสื้อ​ของ​พระ​องค์​สวม​ให้. และ​พา​พระ​องค์​ออก​ไม่​เพื่อ​จะ​ตรึง​เสีย​ที่​กางเขน</verse>
				<verse number="21">มี​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ซี​โมน​ชาว​เมือง​กุเร​เน เป็น​บิดา​ของ​อา​เล็ก​ซัน​ดะ​โร​และ​รูโฟ เดิน​มา​จาก​ทุ่ง​นา​ตาม​ทาง​นั้น เขา​ก็​เกณฑ์​ซี​โมน​นั้น​ให้​แบก​กางเขน​ของ​พระ​องค์​ไป.</verse>
				<verse number="22">เขา​พา​พระ​องค์​มาถึง​ตำบล​หนึ่ง​ชื่อโฆ​ละโฆธา, แปลว่า​กะโหลก​ศีรษะ,</verse>
				<verse number="23">แล้ว​เขา​เอา​น้ำ​องุ่น​ระคน​กับ​มดยอบ​ให้​พระ​องค์​เสวย, แต่​พระ​องค์​ไม่​รับ.</verse>
				<verse number="24">ครั้น​ตรึง​พระ​องค์​ที่​กางเขน​แล้ว, เขา​ก็​เอา​ฉลอง​พระ​องค์​จับ​สลาก​แบ่ง​ปัน​กัน เพื่อ​จะ​รู้​ว่า​ใคร​จะ​ได้​อะไร.</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เขา​ตรึง​พระ​องค์​ไว้​นั้น​เป็น​เวลา​เก้า​นาฬิกา​ก่อน​เที่ยง.</verse>
				<verse number="26">มี​คำ​ประ​จาร​เขียน​ไว้​เหนือ​พระ​เศียร​ของ​พระ​องค์​ว่า, “​กษัตริย์​ของ​ชาติ​ยู​ดาย.”</verse>
				<verse number="27">เขา​เอา​โจร​สอง​คน​ตรึง​ไว้​กับ​พระ​องค์, ข้าง​ขวา​คน​หนึ่ง, ข้าง​ซ้าย​คน​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="28"></verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​เดิน​ผ่าน​ไป​มา​นั้น​ก็​สั่น​ศีรษะ และ​กล่าว​เยาะ​เย้ย​พระ​องค์​ว่า, “เฮ้ย, เจ้า​ผู้​จะ​ทำลาย​โบสถ์​และ​สร้าง​ขึ้น​ใน​สาม​วัน,</verse>
				<verse number="30">จง​ช่วย​ตัว​เอง​ให้​รอด​และ​ลง​มา​จาก​ทาง​เขน​เถิด.”</verse>
				<verse number="31">พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​กับ​พวก​อาลักษณ์​ก็​เยาะ​เย้ย​พระ​องค์ ใน​ระหว่าง​พวก​เขา​เอง​เหมือน​กัน​ว่า, “เขา​ช่วย​คน​อื่น​ให้​รอด​ได้. ช่วย​ตัว​ของ​ตัวเอง​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="32">ให้​เจ้า​พระ​คริสต์​กษัตริย์​ชาติ​ยิสรา​เอลลง​มา​จาก​กางเขน​เดี๋ยวนี้​เถอะ, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​เห็น​และ​เชื่อ.” และ​สอง​คน​นั้น​ที่​ถูก​ตรึง​ไว้​กับ​พระ​องค์​ก็​ว่า​หยาม​ช้า​ต่อ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="33">ครั้น​เวลา​เที่ยง​ก็​บังเกิด​มืด​มัว​ทั่ว​แผ่น​ดิน​จน​ถึง​สาม​นาฬิกา​หลัง​เที่ยง.</verse>
				<verse number="34">พอ​สาม​นาฬิกา​หลัง​เที่ยง​แล้ว​พระ​เยซู​ทรง​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า, “เอโล​อี, เอโล​อี, ลา​มา​ซะบัค​ทานี?” แปลว่า, “พระ​เจ้า​ข้าๆ, เหตุ​ไฉน​พระ​องค์​ทรง​ทอด​ทิ้ง​ข้าพ​เจ้า​เสีย?”</verse>
				<verse number="35">บาง​คน​ซึ่ง​ยืน​อยู่​ที่​นั่น​เมื่อ​ได้​ยิน​ก็​พูด​ว่า, “นั่น​แน่ะ, เขา​เรียก​เอ​ลี​ยา.”</verse>
				<verse number="36">มี​คน​หนึ่ง​วิ่ง​ไป​เอา​ฟอง​น้ำ​ชุบ​น้ำ​องุ่น​เปรี้ยว​เสียบ​ปลาย​ไม้​อ้อ​ส่ง​ให้​พระ​องค์​เสวย​แล้ว​ว่า, “ให้​เรา​คอย​ดู, เอ​ลี​ยา​จะ​มา​ปลด​เขา​ลง​หรือไม่.”</verse>
				<verse number="37">ฝ่าย​พระ​เยซู​ทรง​ร้อง​เสียง​ดัง, แล้ว​ทรง​ปลง​พระ​ชนม์.</verse>
				<verse number="38">ขณะนั้น​ท่าน​ใน​โบสถ์​ก็​ขาด​ออก​เป็น​สอง​ท่อน​ตั้งแต่​บน​ตลอด​ล่าง.</verse>
				<verse number="39">ส่วน​นาย​ร้อย​ที่​ยืน​อยู่​ตรึง​พระ​พักตร​พระ​องค์, เมื่อ​เห็น​ว่า​พระ​องค์​สิ้น​พระ​ชนม์​อย่างไร​แล้ว จึง​พูด​ว่า, “แท้​จริง​ท่าน​ผู้​นี้​เป็น​พระ​ราช​บุตร​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="40">มี​พวก​ผู้หญิง​หลาย​คน​ด้อม​มอง​ดู​อยู่​แต่​ไกล. ใน​พวก​ผู้หญิง​นั้น​มี​มา​เรีย​มัฆ​ดา​ลา, มา​เรีย​มารดา​ของ​ยา​โก​โบ​น้อย​และ​ของ​โย​เซ, และ​ซะ​โลเม.</verse>
				<verse number="41">ผู้หญิง​เหล่านั้น​ได้​ติด​ตาม​และ​ปรนนิบัติ​พระ​องค์ เมื่อ​พระ​องค์​ยัง​อยู่​ใน​แขวง​ฆา​ลิ​ลาย และ​ยัง​มี​ผู้หญิง​อื่น​อีก​หลาย​คน​ที่​ได้​ขึ้นมา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​กับ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="42">ครั้น​ถึง​เวลา​พลบค่ำ, เหตุ​ที่​วัน​นั้น​เป็น​วัน​เตรียม, คือ​วัน​ก่อน​วัน​ซะ​บา​โต,</verse>
				<verse number="43">โย​เซฟ​เป็น​ชาว​บ้าน​อา​ริ​มาธาย ซึ่ง​อยู่​ใน​พวก​ตระลาการ​และ​เป็น​ที่​นับ​ถือ​แก่​คน​ทั้ง​ปวง, ทั้ง​กำลัง​แสวง​หา​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ด้วย, จึง​กล้า​เข้า​ไป​หา​ปี​ลาต​ขอ​พระ​ศพ​พระ​เยซู</verse>
				<verse number="44">ปี​ลาต​ก็​ประหลาด​ใจ​ที่​พระ​เยซู​สิ้น​พระ​ชนม์​แล้ว, จึง​เรียก​นาย​ร้อย​มา​ถาม​ว่า ตาย​นาน​แล้ว​หรือ.</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​ได้​รู้​เรื่อง​จาก​นาย​ร้อย​แล้ว, ท่าน​จึง​มอบ​พระ​ศพ​ให้แก่​โย​เซฟ</verse>
				<verse number="46">ฝ่าย​โย​เซฟ​ได้​ซื้อ​ผ้า​ป่าน, และ​เชิญ​พระ​ศพ​ลง​มา​เอา​ผ้า​ป่าน​พัน​หุ้ม, แล้ว​เชิญ​พระ​ศพ​ไป​ประดิษฐาน​ไว้​ใน​อุโมงค์​ซึ่ง​ได้​เจาะ​ไว้​ใน​ศิลา แล้ว​กลิ้ง​ก้อน​หิน​ปิด​ปาก​อุโมงค์​ไว้</verse>
				<verse number="47">ฝ่าย​มา​เรีย​มัฆ​ดา​ลา​และ​มา​เรีย​มารดา​ของ​โย​เซ​ได้​เห็น​ตำบล​ที่​โย​เซฟ​บรรจุ​พระ​ศพ​ไว้​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ครั้น​วัน​ซะ​บา​โต​ล่วง​ไป​แล้ว, มา​เรียมัฆ​ดา​ลา, มา​เรีย​มารดา​ของ​ยา​โก​โบ, และ​ซะ​โลเม​ได้​ซื้อ​เครื่อง​หอม​เอา​มา​เพื่อ​จะ​ได้​ชะโลม​พระ​ศพ​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="2">เวลา​รุ่ง​เช้า​วัน​ต้น​สัปดาหะ พอ​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น​เขา​ก็​มา​ถึง​อุโมงค์,</verse>
				<verse number="3">และ​เขา​กำลัง​พูด​กัน​อยู่​ว่า, “ใคร​จะ​ช่วย​กลิ้ง​ก้อน​หิน​ออก​จาก​ปาก​อุโมงค์?”</verse>
				<verse number="4">เพราะ​หิน​นั้น​โต​นัก. เมื่อ​เขา​มองดู​ก็​เห็น​ก้อน​หิน​นั้น​กลิ้ง​ออก​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">ครั้น​เขา​เข้า​ไป​ใน​อุโมงค์​แล้ว, ได้​เห็น​คน​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​นุ่ง​ห่ม​ผ้า​ยาว​สี​ขาว​นั่ง​อยู่​ข้าง​ขวา​ผู้หญิง​นั้น​ก็​พิศวง​งง​งวย.</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​คน​หนุ่ม​นั้น​บอก​เขา​ว่า, “อย่า​พิศวง​งง​งวย​เลย พวก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มา​หา​พระ​เยซู​ชาว​นา​ซา​เร็ธ​ซึ่ง​ต้อง​ตรึง​ไว้​ที่​กางเขน พระ​องค์​ทรง​เป็น​ขึ้น​แล้ว, หา​ได้​ประทับ​อยู่​ที่​นี่​ไม่​จง​ดู​ที่ๆ เขา​ได้​วาง​พระ​ศพ​ของ​พระ​องค์​เถิด</verse>
				<verse number="7">แต่​จง​ไป​บอก​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​และ​โดย​ฉะเพาะ​เปโตร​ว่า. พระ​องค์​เสด็จ​ไป​ยัง​แขวง​ฆา​ลิ​ลาย​ก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​เห็น​พระ​องค์​ที่​นั่น เหมือน​พระ​องค์​ตรัส​ไว้​แก่​พวก​ท่าน​แล้ว.”</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​ผู้หญิง​เหล่า​นั้น​ก็​รีบ​หนี​ไป​จาก​อุโมงค์ เพราะ​พิศวง​งง​งวย​จน​เนื้อ​ตัว​สั่น, และ​มิได้​พูด​กับ​ผู้ใด​เพราะ​เขา​กลัว</verse>
				<verse number="9">(ครั้น​รุ่ง​เช้า​วัน​ต้น​สัปดาหะ เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​เป็น​ขึ้น​มา​แล้ว. พระ​องค์​ทรง​สำแดง​พระ​องค์​ให้​ปรากฏ​แก่​มา​เรีย​มัฆ​ดา​ลา​ก่อน, คือ​มา​เรียคน​ที่​พระ​องค์​ได้​ขับ​ผี​ออก​เจ็ด​ผี.</verse>
				<verse number="10">มา​เรีย​จึง​ไป​บอก​พวก​คน​ที่​เคย​อยู่​กับ​พระ​องค์​แต่​ก่อน, เขา​กำลัง​ร้องไห้​เป็น​ทุกข์​อยู่.</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​เขา​ได้​ยิน​ว่า​พระ​องค์​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่ และ​มา​เรีย​ได้​เห็น​พระ​องค์​แล้ว, เขา​ก็​ไม่​เชื่อ</verse>
				<verse number="12">ภาย​หลัง​พระ​องค์​ทรง​สำแดง​พระ​กาย​อีก​อย่าง​หนึ่ง​ให้​ปรากฏ​แก่​ศิษย์​สอง​คน​เมื่อ​เขา​กำลัง​เดินทาง​ออกไป​บ้าน​นอก.</verse>
				<verse number="13">ศิษย์​สอง​คน​นั้น​จึง​ไป​บอก​ศิษย์​อื่นๆ, แต่​เขา​มิได้​เชื่อ</verse>
				<verse number="14">ภาย​หลัง​พระ​องค์​ทรง​ปรากฏ​แก่​สาวก​สิบ​เอ็ด​คน​เมื่อ​เขา​นั่ง​รับประทาน​อาหาร​อยู่. พระ​องค์​ทรง​ติ​เตียน​เขา​เพราะ​เขา​สงสัย​และ​ใจ​แข็ง​กะด้าง, เหตุ​ที่​เขา​มิได้​เชื่อ​คน​ซึ่ง​ได้​เห็น​พระ​องค์​เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​เป็น​ขึ้น​มาแล้ว.</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​พระ​องค์​จึง​ตรัส​สั่ง​พวก​สาวก​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ออกไป​ทั่ว​โลก​ประกาศ​กิตติ​คุณ​แก่​มนุษย์​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="16">ผู้ใด​ได้​เชื่อ​และ​รับ​บัพ​ติศ​มาแล้ว​ผู้​นั้น​จะ​รอด แต่​ผู้ใด​ไม่​เชื่อ​จะ​ต้อง​ปรับ​โทษ.</verse>
				<verse number="17">จะ​มี​คน​เชื่อ​ที่​ไหน, หมาย​สำคัญ​เหล่านี้​จะ​บังเกิด​ขึ้น​ที่​นั้น คือ​เขา​จะ​ขับ​ผี​ออก​โดย​นาม​ของ​เรา, เขา​จะ​พูด​ภาษา​แปลกๆ</verse>
				<verse number="18">เขา​จะ​จับ​งู​ได้, ถ้า​เขา​กิน​ยา​พิษ​อย่าง​ใด, จะ​ไม่​เป็น​อันตราย​และ​เขา จะ​วาง​มือ​บน​คนไข้​คน​ป่วย, แล้ว​คน​เหล่านั้น​จะ​หาย​โรค.”</verse>
				<verse number="19">ครั้น​พระ​องค์​ตรัส​สั่ง​เขา​แล้ว, พระ​องค์​ได้​เสด็จ​ขึ้น​ไป​สู่​สวรรค์, ทรง​ประทับ​อยู่​เบื้อง​ขวา​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="20">พวก​สาวก​เหล่านั้น​จึง​ออกไป​เทศนา​สั่ง​สอน​ทุก​แห่ง​ทุก​ตำบล และ​พระ​องค์​ทรง​ร่วม​งาน​กับ​เขา, ให้​คำ​สอน​ของ​เขา​ศักดิ์สิทธิ์​โดย​หมาย​สำคัญ​ที่​เขา​ได้​ทำ​นั้น.)</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="42">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">มี​หลาย​คน​ได้​ลง​มือ​เรียบ​เรียง​เรื่อง​ว่า​ด้วย​ข้อความ​เหล่านั้น​ซึ่ง​สำเร็จ​แล้ว​ใน​ท่ามกลาง​เรา​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="2">ตามที่​เขา​ผู้​ได้​เห็น​กับ​ตา​เอา​ตั้งแต่​ต้น และ​ได้​เป็น​ผู้​ประกาศ​พระ​คำ​นั้น​ได้​แสดง​ให้​เรา​รู้.</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนั้น, ท่านเธ​โอฟี​โล ข้าพ​เจ้า​เอง​ก็​ได้​สืบเสาะ​ถ้วน​ถี่​ตั้งแต่​ต้น​มา, จึง​ได้​เห็น​ดี​ที่​จะ​เรียบ​เรียง​เรื่อง​ตาม​ลำดับ​ฝาก​ให้​ท่าน​ด้วย,</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​รู้​แน่นอน​ด้วย คำ​สอน​เหล่านั้น​ซึ่ง​ท่าน​ได้​เรียน​แล้ว</verse>
				<verse number="5">ใน​คราว​เมื่อ​เฮ​โรด​เป็น​กษัตริย์​ยู​ดาย, มี​ปุโรหิต​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ซะ​คา​เรีย​อยู่​ใน​เวร​อะ​บี​ยา. ภรรยา​ของ​ซะ​คา​เรีย​ชื่อ​เอ​ลี​ซา​เบ็ต​อยู่​ใน​ตระกูล​อา​โรน.</verse>
				<verse number="6">เขา​ทั้ง​สอง​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​จำเพาะ​พระ​เจ้า, และ​ประพฤติ​ตาม​บัญญัติ​และ​ศีล​ทั้ง​ปวง​ของ​พระ​เจ้า​ไม่​มี​ที่​ติ​เลย.</verse>
				<verse number="7">เขา​ไม่​มี​บุตร, เพราะว่า​นาง​เอ​ลี​ซา​เบ็ต​เป็น​หมัน, และ​เขา​ทั้ง​สอง​ก็​ชรา​แล้ว</verse>
				<verse number="8">ครั้ง​หนึ่ง​เมื่อ​ซะ​คา​เรีย​อยู่​เวร​กำลัง​กระทำ​ตาม​หน้าที่​ปุโรหิต​จำเพาะ​พระ​เจ้า,</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ต้อง​เข้า​ไป​เผา​เครื่อง​หอม​บูชา​ใน​โบสถ์​ตาม​ธรรม​เนียม​ของ​ปุโรหิต.</verse>
				<verse number="10">ส่วน​บรรดา​ประชาชน​ก็​อธิษฐาน​อยู่​ภายนอก​ใน​เวลา​เผา​เครื่อง​หอม​นั้น.</verse>
				<verse number="11">ทูต​องค์​หนึ่ง​ของ​พระ​เจ้า​มา​ยืน​ปรากฏ​แก่​ซะ​คา​เรีย​เบื้อง​ขวา​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม​บูชา.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ซะ​คา​เรีย​เห็น​ก็​ตกใจ​กลัว.</verse>
				<verse number="13">แต่​ทูต​องค์​นั้น​จึง​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า. “ซะ​คา​เรีย​เอ๋ย, อย่า​กลัว​เลย​ด้วย​คำ​อธิษฐาน​ของ​ท่าน​ได้​ทรง​ฟัง​แล้ว. นาง​เอ​ลี​ซา​เบ็ต​ภรรยา​ของ​ท่าน​จะ​มี​บุตร​เป็น​ชาย, และ​ท่าน​จง​ตั้ง​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า​โย​ฮัน.</verse>
				<verse number="14">ท่าน​จะ​มี​ความ​ชื่น​ชม​ยินดี, และ​คน​เป็น​อัน​มาก​จะ​ยินดี​เพราะ​บุตร​นั้น​บังเกิด​มา</verse>
				<verse number="15">เพราะว่า​เขา​จะ​เป็น​ใหญ่​จำเพาะ​พระ​เจ้า. เขา​จะ​ไม่​กิน​น้ำ​องุ่น​และ​เหล้า​เลย, และ​จะ​ประกอบ​ไป​ด้วย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ตั้งแต่​ครรภ์​มารดา.</verse>
				<verse number="16">เขา​จะ​นำ​ให้​ลูก​ยิศรา​เอลห​ลาย​คน​หัน​กลับมา​หา​พระ​เจ้า​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="17">เขา​จะ​นำ​หน้า​พระ​องค์​โดย​แสดง​อารมณ์​และ​ฤทธิ์​เดช​อย่าง​เอ​ลี​ยา. ให้​บิดา​ทั้ง​หลาย​กลับ​คืน​ดี​กับ​บุตร. และ​ให้​คน​ดื้อ​ด้าน​กลับ​ได้​ปัญญา​ของ​คน​ชอบ​ธรรม. เพื่อ​จัด​เตรียม​พล​เมือง​ไว้​ให้​สม​แก่​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="18">ซะ​คา​เรีย​จึง​ทูล​ทูต​สวรรค์​ว่า. “ข้าพ​เจ้า​จะ​รู้​แน่​ได้​อย่างไร? เพราะ​ข้าพ​เจ้า​และ​ภรรยา​ก็​ชรา​แล้ว.”</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​ทูต​สวรรค์​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า. “เรา​คือ​ฆับ​รี​เอ​ลซึ่ง​ยืน​อยู่​จำเพาะ​พระ​เจ้า, และ​ได้​รับ​ใช้​ให้​นำ​ข่าว​ดี​นี้​มา​แจ้ง​แก่​ท่าน. ซึ่ง​จะ​ให้​ท่าน​ชื่น​ชม​ยินดี.</verse>
				<verse number="20">นี่​แน่ะ. เพราะ​ท่าน​มิได้​เชื่อ​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ที่​จะ​บังเกิด​ขึ้น​ตาม​กำหนด, ท่าน​จะ​เป็น​ใบ้​จน​ถึง​วัน​ที่​การณ์​เหล่านี้​จะ​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​คอย​ซะ​คา​เรีย​ก็​ประหลาด​ใจ​เพราะ​ท่าน​อยู่​ใน​โบสถ์​ช้า​นาน.</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ท่าน​ออกมา​แล้ว​ก็​พูด​กับ​เขา​ไม่​ได้. คน​ทั้ง​หลาย​จึง​รู้​ว่า​ท่าน​ได้​เห็น​นิมิตต์​ใน​โบสถ์, และ​ท่าน​ยัง​พะ​ยัก​หน้า​ทำ​ใบ้​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​หมด​เวร​ของ​ท่าน​แล้ว​ท่าน​ก็​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="24">ภาย​หลัง​นาง​เอ​ลี​ซา​เบ็ต​ภรรยา​ของ​ท่าน​ก็​มี​ครรภ์. แล้ว​ไป​ซ่อน​ตัว​อยู่​ห้า​เดือน​พูด​ว่า,</verse>
				<verse number="25">“พระ​เจ้า​ได้​กระทำ​เช่น​นี้​แก่​ข้าพ​เจ้า​ใน​วัน​ที่​พระ​องค์​ได้​ทอด​พระ​เนตร​ดู. เพื่อ​จะ​ยก​ความ​อด​สู​ของ​ข้าพ​เจ้า​ที่​มี​อยู่​ท่ามกลาง​คน​ทั้ง​ปวง​ไป​เสีย.”</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​เดือน​ที่​หก ทูต​สวรรค์​ฆับ​รี​เอล​นั้น​ได้​รับ​ใช้​จาก​พระ​เจ้า​มายัง​เมือง​หนึ่ง​ใน​มณฑลฆา​ลิ​ลาย​ชื่อ​นา​ซา​เร็ธ.</verse>
				<verse number="27">มาถึง​สาว​พรหมจารี​คน​หนึ่ง​ที่​ได้​มั่น​กัน​ไว้​กับ​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​โย​เซฟ​เป็น​เชื้อ​วงศ์​ของ​ดาวิด. สาว​พรหมจารี​นั้น​ชื่อ​มา​เรีย</verse>
				<verse number="28">ทูต​สวรรค์​มาถึง​หญิง​สาว​พรหมจารี​นั้น​แล้ว​ว่า. “จง​จำเริญ​เถิด เธอ​เป็น​ที่​ทรง​โปรด​ปราน​มาก ขอ​พระ​เจ้า​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​เธอ​เถิด.”</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​มา​เรีย​ก็​ตก​ตะลึง​เพราะ​คำ​ของ​ทูต​นั้น, และ​รำพึง​ว่า คำ​ปราศรัย​นั้น​จะ​หมาย​ว่า​อะไร.</verse>
				<verse number="30">แล้ว​ทูต​สวรรค์​จึง​กล่าว​แก่​นาง​ว่า, “มา​เรีย​เอ๋ย, อย่า​กลัว​เลย เพราะ​เธอ​เป็น​ที่​ทรง​โปรด​ปราน​แล้ว.</verse>
				<verse number="31">นี่​แน่ะ. เธอ​จะ​ตั้งครรภ์​และ​คลอด​บุตรชาย จง​ตั้ง​ชื่อ​บุตร​นั้น​ว่า​เยซู.</verse>
				<verse number="32">บุตร​นั้น​จะ​เป็น​ใหญ่, และ​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​บุตร​ของ​ผู้​สูง​สุด. พระ​เจ้า​จะ​ประทาน​พระ​ที่​นั่ง​ของ​ดาวิด​บิดา​ของ​ท่าน​ให้​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="33">และ​ท่าน​จะ​ครอบ​ครอง​ฟังศ์​พันธุ์​ของ​ยา​โคบ​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์ และ​แผ่น​ดิน​ของ​ท่าน​จะ​ไม่​รู้​สิ้นสุด​เลย.”</verse>
				<verse number="34">ฝ่าย​มา​เรีย​ทูล​ทูต​สวรรค์​นั้น​ว่า. “เหตุ​การณ์​นั้น​จะ​เป็นไป​อย่างไร​ได้, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​หา​ได้​ร่วม​กับ​ชาย​ไม่?”</verse>
				<verse number="35">ทูต​สวรรค์​จึง​ตอบ​นาง​ว่า. “พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​จะ​เสด็จ​ลง​มา​บน​เธอ, และ​ฤทธิ์​เดช​ของ​ผู้​สูง​สุด​จะ​สวม​ทับ​เธอ เหตุ​ฉะนั้น​องค์​บริสุทธิ์​ที่​จะ​บังเกิด​นั้น​จะ​ได้​นาม​ว่า เป็น​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="36">นี่​แน่ะ. นาง​เอ​ลี​ซา​เบ็ต, ญาติ​ของ​เธอ​ถึง​ชรา​แล้ว​ก็​ยัง​จะ​มี​บุตร​เป็น​ชาย บัดนี้​นาง​นั้น​ที่​ถือ​ว่า​เป็น​หมัน​ก็​มี​ครรภ์​ได้​หก​เดือน​แล้ว</verse>
				<verse number="37">เพราะว่า​ไม่​มี​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ทรง​กระทำ​ไม่ได้.”</verse>
				<verse number="38">ส่วน​นาง​มา​เรียจึง​ทูล​ว่า. “ดู​เถิด, ข้าพ​เจ้า​เป็น​ทาสี​ของ​พระ​เจ้า ขอให้​บังเกิด​แก่​ข้าพ​เจ้า​ตาม​คำ​ของ​ท่าน​เถิด.” แล้ว​ทูต​สวรรค์​นั้น​จึง​ไป​จาก​นาง</verse>
				<verse number="39">คราว​นั้น​นาง​มา​เรียจึง​ลุก​ขึ้น​รีบ​ไป​ยัง​แถบ​ภูเขา​ถึง​เมือง​หนึ่ง​ใน​แขวง​ยู​ดาย,</verse>
				<verse number="40">แล้ว​เข้า​ไป​ใน​เรือน​ซะ​คา​เรีย​ทำ​ความ​เคารพ​ต่อ​นาง​เอ​ลี​ซา​เบ็ต.</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​นาง​เอ​ลี​ซา​เบ็ต​ได้​ยิน​คำ​ปราศรัย​ของ​นาง​มา​เรีย, ทารก​ใน​ครรภ์​เขา​ก็​ดิ้น และ​นาง​เอ​ลี​ซา​เบ็ต​เต็ม​บริบูรณ์​ไป​ด้วย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="42">จึง​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า. “ท่าน​ได้​รับ​พร​ท่ามกลาง​สตรี​ทั้ง​ปวง. และ​ทารก​ของ​ท่าน​ก็​ได้รับ​พร​ด้วย</verse>
				<verse number="43">เป็น​ไฉน​มารดา​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้าของ​ข้าพ​เจ้า​ได้มา​หา​ข้าพ​เจ้า?</verse>
				<verse number="44">เพราะ​นี่​แน่ะ. พอ​เสียง​ปราศรัย​ของ​ท่าน​เข้า​หู​ข้าพ​เจ้า, ทารก​ใน​ครรภ์​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ดิ้น​ด้วย​ความ​ยินดี.</verse>
				<verse number="45">ความสุข​มี​แก่​สตรี​นั้น​ที่​ได้​เชื่อ. เพราะว่า​คำ​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ตรัส​ไว้​กับ​เขา​จะ​สำเร็จ.”</verse>
				<verse number="46">นาง​มา​เรียจึง​ว่า. “จิตต์​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​สรรเสริญ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="47">และ​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​เกิด​ความ​ยินดี​ใน​พระ​เจ้า​ผู้ช่วยให​รอด​ของ​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="48">เพราะ​พระ​องค์​ทรง​เล็ง​เห็น​ฐานะ​อัน​ยาก​ต่ำ​แห่ง​ทาสี​ของ​พระ​องค์​เพราะ​นี่​แหละ. ตั้งแต่​นี้​ไป​คน​ทุก​ชั่ว​อายุ​จะ​เรียก​ข้าพ​เจ้า​ว่า​ผาสุก</verse>
				<verse number="49">เพราะว่า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ได้​ทรง​กระทำ​การ​ใหญ่​แก่​ข้าพ​เจ้า. และ​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์​ก็​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="50">พระ​กรุณา​ของ​พระ​องค์​มี​แก่​ผู้​เกรง​กลัว​พระ​องค์​ทุก​ชั่ว​อายุ​สืบๆ ไป.</verse>
				<verse number="51">พระ​องค์​ทรง​สำแดง​ฤทธิ์​ด้วย​พระ​กร​ของ​พระ​องค์ พระ​องค์​ทรง​บันดาล​ให้​คน​มี​ใจ​เย่อหยิ่ง​แตกฉาน​ซ่าน​เซ็น​ไป,</verse>
				<verse number="52">พระ​องค์​ทรง​ถอด​เจ้านาย​จาก​พระ​ที่​นั่ง. และ​พระ​องค์​ทรง​ยก​ผู้น้อย​ขึ้น.</verse>
				<verse number="53">พระ​องค์​ทรง​โปรด​ให้​คน​อด​อยาก​อิ่ม​ด้วย​สิ่ง​ดี และ​ทรง​บันดาล​ให้​คน​มั่ง​มี​ไป​มือ​เปล่า.</verse>
				<verse number="54">พระ​องค์​ได้​ทรง​ช่วยยิศรา​เอล​ทาส​ของ​พระ​องค์, เพื่อ​เขา​จะ​ระลึก​ถึง​ความ​เมตตา</verse>
				<verse number="55">ที่​มี​แก่​อับ​รา​ฮาม​และ​เผ่าพันธุ์​ของ​ท่าน​เป็น​นิตย์, เหมือน​พระ​องค์​ได้​ตรัส​ไว้​แก่​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="56">นาง​มา​เรีย​ได้​อาศัย​อยู่​กับ​นาง​เอ​ลี​ซา​เบ็ต​ประมาณ​สาม​เดือน, แล้ว​จึง​กลับไป​ยัง​บ้าน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="57">ครั้น​เวลา​ซึ่ง​นาง​เอ​ลี​ซา​เบ็ต​จะ​คลอด​บุตร​ครบถ้วน​แล้ว, นาง​ก็​คลอด​บุตร​เป็น​ชาย.</verse>
				<verse number="58">เพื่อน​บ้าน​และ​ญาติ​พี่​น้อง​ของ​นาง​ได้​ยิน​ว่า พระ​เจ้า​ได้​ทรง​สำแดง​พระ​มหา​กรุณา​แก่​นาง เขา​ทั้ง​ปวง​ก็​พา​กัน​ชื่น​ชม​ยินดี​ด้วย.</verse>
				<verse number="59">ครั้น​ถึง​วัน​ที่​แปด​แล้ว, เขา​ก็​พา​กัน​มา​ให้​ทารก​นั้น​รับ​พิธี​สุ​นัด และ​เขา​จะ​ให้​ชื่อ​ทารก​ว่า​ซะ​คาเรีย​ตาม​ชื่อ​บิดา.</verse>
				<verse number="60">ฝ่าย​มารดา​จึง​ตอบ​ว่า, “ไม่ใช่, แต่​ต้อง​ให้​ชื่อ​ว่า​โย​ฮัน.”</verse>
				<verse number="61">เขา​พา​กัน​ตอบ​ว่า, “ไม่​มี​ผู้ใด​ใน​พวก​ญาติ​ของ​ท่าน​ที่​มี​ชื่อ​อย่าง​นั้น.”</verse>
				<verse number="62">แล้ว​เขา​จึง​ใช้​ใบ้​กับ​บิดา​ถาม​ว่า ท่าน​อยากจะ​ให้​บุตร​นั้น​ชื่อ​อะไร.</verse>
				<verse number="63">บิดา​จึง​ขอ​กะ​ดาน​ชะนวน​มา​เขียน​ว่า, “ชื่อ​ของ​บุตร​คือ​โย​ฮัน.” คน​ทั้ง​หลาย​ก็​ประหลาด​ใจ​นัก.</verse>
				<verse number="64">ใน​ทันใด​นั้น​ปาก​และ​ลิ้น​ของ​ท่าน​ก็​คืน​ดี​อีก, แล้ว​ท่าน​กล่าว​สรรเสริญ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="65">คน​ทั้ง​ปวง​ที่​อยู่​แวด​ล้อม​นั้น​ก็​บังเกิด​ความ​กลัว และ​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​นั้น​ก็​เลื่อง​ลือ​ไป​ทั่ว​แถบ​ภูเขา​มณฑล​ยู​ดาย.</verse>
				<verse number="66">บรรดา​คน​ที่​ได้​ยิน​ก็​จดจำ​ไว้​ใน​ใจ​และ​ว่า, “ทารก​นั้น​จะ​เป็น​อย่างไร​หนอ?” ด้วย​ว่า​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​เจ้า​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="67">ฝ่าย​ซะ​คา​เรีย​ผู้​เป็น​บิดา​ประกอบ​ไป​ด้วย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์, แล้ว​ได้​ทำนาย​ว่า,</verse>
				<verse number="68">“จง​สรรเสริญ​พระ​เจ้าของ​พวกยิศรา​เอล, ด้วย​ว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​เยี่ยม​เยียน​และ​ช่วย​ไถ่​พล​เมือง​ของ​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="69">และ​ได้​ทรง​ประทาน​ผู้​มี​ฤทธิ์​มา ใน​วงศ์​ของ​ดาวิด​ผู้​ทาส​ของ​พระ​องค์​ให้​เป็น​ที่​รอด​แก่​เรา,</verse>
				<verse number="70">เหมือน​พระ​องค์​ได้​ตรัส​ไว้​ตั้งแต่​เดิม​สร้าง​โลก โดย​ปากขอ​งบรร​ดา​ศาสดา​พยากรณ์​บริสุทธิ์​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="71">ว่า, เรา​จะ​รอด​พ้น​จาก​พวก​ศัตรู​ของ​เรา, และ​พ้น​จาก​มือ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ชัง​เรา</verse>
				<verse number="72">จะ​ทรง​สำแดง​พระ​กรุณา​แก่​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา, และ​ทรง​ระลึก​ถึง​คำ​สัญญา​บริสุทธิ์​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="73">และ​คำ​ปฏิญาณ​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​กระทำ​ไว้​แก่​อับ​รา​ฮาม​บิดา​ของ​เรา​ว่า,</verse>
				<verse number="74">เมื่อ​เรา​พัน​จาก​มือ​ศัตรู​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​แล้ว. จะ​ทรง​โปรด​ให้​เรา​ได้​ปฏิบัติ​พระ​องค์​ปราศ​จาก​ความ​กลัว.</verse>
				<verse number="75">ด้วย​ใจ​สัตย์​ซื่อ​และ​ด้วย​ความชอบ​ธรรม​จำเพาะ​พระ​พักตร​พระ​องค์​ตลอด​ชีวิต​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="76">ท่าน​ทารก​เอ๋ย, เขา​จะ​เรียก​ท่าน​ว่า​เป็น​ศาสดา​พยากรณ์​ของ​ผู้​สูง​สุด เพราะว่า​ท่าน​จะ​นำ​หน้า​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า และ​จัด​เตรียม​มรคา​ของ​พระ​องค์​ไว้,</verse>
				<verse number="77">เพื่อ​จะ​ให้​พล​เมือง​ของ​พระ​องค์​รู้​ถึง​ความ​รอด​ที่​จะ​ทรง​โปรด​ยก​ความผิด​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="78">โดย​พระทัย​เมตตา​กรุณา​แห่ง​พระ​เจ้าของ​เรา, แสง​อรุณ​จาก​ที่​สูง​ได้มา​เยี่ยม​เยียน​เรา.</verse>
				<verse number="79">จะ​ส่อง​สว่าง​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ผู้​อยู่​ใน​ที่​มืด. และ​แก่​ผู้​ที่​นั่ง​อยู่​ใน​เงา​แห่ง​ความ​มรณา, เพื่อ​จะ​นำ​เท้า​ของ​เรา​ไป​ใน​ทาง​แห่ง​ความสุข​สำราญ.”</verse>
				<verse number="80">ฝ่าย​ทารก​นั้น​ก็​ได้​เจริญ​วัย​ขึ้น, และ​วิญญาณ​จิตต์​ก็​มี​กำลัง​ทวี​ขึ้น ท่าน​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​ป่า​จน​ถึง​วัน​ที่​ท่าน​จะ​ได้​มา​ปรากฏ​แก่​พวกยิศรา​เอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">อยู่​มา​คราว​นั้น มี​คำสั่ง​จาก​กา​ยะ​ซา​ออฆู​ซะ​โต​ให้​จด​ทะเบียน​สำมะโนครัว​ทั่ว​ทั้ง​แผ่น​ดิน.</verse>
				<verse number="2">นี่​เป็น​ครั้ง​แรก​ที่​ได้​จด​ทะเบียน​สำมะโนครัว เมื่อ​กุเร​เนียว​เป็น​เจ้า​เมือง​ซุ​เรีย.</verse>
				<verse number="3">คน​ทั้ง​ปวง​ต่าง​คน​ต่าง​ได้​ไป​ลง​ทะเบียน​ยัง​เมือง​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​โย​เซฟ​ก็​ขึ้น​ไป​จาก​เมือง​นา​ซา​เร็ธ​มณฑลฆา​ลิ​ลาย ถึง​เมือง​ของ​ดาวิด​ชื่อ​เบธ​เล​เฮ็ม​มณฑล​ยู​ดาย​ด้วย. เพราะว่า​เขา​เป็น​เชื้อ​สาย​ของ​ดาวิด.</verse>
				<verse number="5">เขา​ได้​ไป​กับ​นาง​มา​เรีย​ที่​เขา​ได้​มั่น​ไว้​แล้ว​เพื่อ​จะ​ลง​ทะเบียน. และ​ครรภ์​ของ​นาง​ก็​แก่​แล้ว.</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เขา​ทั้ง​สอง​ยัง​กำลัง​อยู่​ที่​นั่น, ก็​ถึง​เวลา​ที่มา​เรีย​จะ​ประสูต​บุตร,</verse>
				<verse number="7">นาง​จึง​ประสูต​บุตรชาย​หัวปี, เอา​ผ้าอ้อม​พัน​และ​วาง​ไว้​ใน​ราง​หญ้า, เพราะว่า​ไม่​มี​ที่​ว่าง​ใน​โรงแรม,</verse>
				<verse number="8">ใน​เมือง​นั้น​มี​คน​เลี้ยง​แกะ​อยู่​ใน​ทุ่ง​นา เฝ้า​ฝูง​แกะ​ของ​เขา​ใน​เวลา​กลางคืน.</verse>
				<verse number="9">มี​ทูต​องค์​หนึ่ง​ของ​พระ​เจ้า​มา​ปรากฏ​แก่​เขา, และ​รัศมี​ของ​พระ​เจ้า​ส่อง​ล้อม​รอบ​เขา, และ​เขา​ตกใจ​กลัว​ยิ่ง​นัก.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​ทูต​องค์​นั้น​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, “อย่า​กลัว​เลย, เพราะ​นี่​แน่ะ, เรา​นำ​ข่าว​ดี​มา​ประกาศ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย ซึ่ง​จะ​ให้​เป็น​ที่​ชื่น​ชม​ยินดี​เป็น​อัน​มาก​แก่​คน​ทั้ง​ปวง</verse>
				<verse number="11">คือ​ว่า​ใน​วันนี้​พระ​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย คือ​พระ​คริสต์​เจ้า​มา​บังเกิด​ที่​เมือง​ดาวิด.</verse>
				<verse number="12">นี่​จะ​เป็น​สำคัญ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, คือ​จะ​ได้​พบ​พระ​กุมาร​นั้น​พัน​ผ้าอ้อม​นอน​อยู่​ใน​ราง​หญ้า.”</verse>
				<verse number="13">บัด​เดี๋ยว​นั้น มี​หมู่​ชาว​สวรรค์​พร้อม​กับ​ทูต​องค์​นั้น​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="14">“รัศมี​ภาพ​จง​มี​แก่​พระ​เจ้า​ใน​ที่​สูงสุด, และ​บน​แผ่น​ดิน​โลก​จง​มี​ความสุข​สงบ​สำราญ​ท่ามกลาง​มนุษย์​ทั้ง​ปวง ซึ่ง​พระ​องค์​ทรง​รัก​ใคร่​นั้น.”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ทูต​สวรรค์​เหล่านั้น​ไป​จาก​เขา​ขึ้น​สู่​สวรรค์​แล้ว, พวก​เลี้ยง​แกะ​ได้​พูด​กัน​ว่า, “ให้​เรา​ไป​ยัง​เมือง​เบธ​เล​เฮ็ม​ดู​เหตุการณ์​ที่​เกิด​นั้น ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​แจ้ง​แก่​เรา.”</verse>
				<verse number="16">เขา​ก็​รีบ​ไป​แล้ว​พบ​นาง​มา​เรีย​กับ​โย​เซฟ และ​พบ​พระ​กุมาร​นั้น​นอน​อยู่​ใน​ราง​หญ้า.</verse>
				<verse number="17">ครั้น​เขา​ได้​เห็น​แล้ว เขา​จึง​เล่า​เรื่อง​ซึ่ง​เขา​ได้​ยิน​ถึง​กุมาร​นั้น.</verse>
				<verse number="18">คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ได้​ยิน​ก็​ประหลาด​ใจ​ด้วย​เนื้อความ​ซึ่ง​คน​เลี้ยง​แกะ​ได้​บอก​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​นาง​มา​เรีย​ก็​จำ​บรรดา​ถ้อยคำ​เหล่านั้น​ไว้​และ​รำพึง​ใน​ใจ.</verse>
				<verse number="20">คน​เลี้ยง​แกะ​นั้น​จึง​กลับไป​ยก​ยอ​สรรเสริญ​พระ​เจ้า เพราะ​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​เขา​ได้​ยิน​และ​ได้​เห็น, เหมือน​ได้​กล่าว​ไว้​แก่​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="21">ครั้น​ล่วง​ไป​แปด​วัน​แล้ว ก็​ถึง​วันที่​จะ​ทำ​พิธี​ให้​พระ​กุมาร​นั้น​รับ​สุ​นัด, เขา​จึง​ให้​นาม​ว่า​เยซู, ตาม​ซึ่ง​ทูต​สวรรค์​ได้​กล่าว​ไว้​ก่อน​เมื่อ​ยัง​มิได้​ทรง​ปฎ​สนธิ์​ใน​ครรภ์</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​เขา​ทำ​พิธี​ชำระ​กาย​ให้​สะอาด​ตาม​บัญญัติ​ของ​โม​เซ​สำเร็จ​แล้ว, เขา​จึง​เอา​พระ​กุมาร​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​จะ​ถวาย​แก่​พระ​เจ้า,</verse>
				<verse number="23">เหมือน​ที่​เขียน​ไว้​แล้ว​ใน​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​เจ้า​ว่า, บุตรชาย​หัวปี​ทุก​คน​จะ​ได้​เรียก​ว่า​เป็น​บุตร​ถวาย​แก่​พระ​เจ้า,</verse>
				<verse number="24">และ​ถวาย​ของ​บูชา​ตามที่​ได้​ตรัส​สั่ง​ไว้​แล้ว​ใน​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​เจ้า คือ นกเขา​คู่​หนึ่ง หรือ ลูก​นกพิลาป​สอง​ตัว.</verse>
				<verse number="25">และ​นี่​แน่ะ, มี​คน​หนึ่ง​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ชื่อ​ซิมโอน, เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​และ​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า, และ​คอย​ท่า​เวลา​ซึ่ง​พวกยิสรา​เอล​จะ​ได้รับ​ความ​บรรเทา​ทุกข์​นั้น, และ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน​นั้น.</verse>
				<verse number="26">พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ได้​ทรง​สำแดง​แก่​ท่าน​ว่า ท่าน​จะ​ไม่​ตาย​กว่า​จะ​ได้​เห็น​พระ​คริสต์​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="27">ซิมโอน​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​โดย​เดช​พระ​วิญญาณ, และ​เมื่อ​บิดา​มารดา​ได้​เอา​พระ​กุมาร​เยซู​เข้า​ไป เพื่อ​จะ​กระทำ​แก่​พระ​กุมาร​ตาม​ธรรม​เนียม​พระ​บัญญัติ​นั้น,</verse>
				<verse number="28">ซิมโอน​จึง​อุ้ม​พระ​กุมาร​และ​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​ว่า,</verse>
				<verse number="29">“โอ​พระ​เจ้า​ข้า, บัดนี้​ขอให้​ผู้​ทาส​ของ​พระ​องค์​ไป​เป็น​สุข​ตาม​คำ​ของ​พระ​องค์​เถิด,</verse>
				<verse number="30">เพราะว่า​ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ความ​รอด​ของ​พระ​องค์​แล้ว,</verse>
				<verse number="31">ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​จ้ด​เตรียม​ไว้​ต่อ​หน้า​บรรดา​คน​ทั้ง​ปวง</verse>
				<verse number="32">เป็น​สว่าง​ส่อง​แสง​แก่​ชาว​ต่าง​ประเทศ และ​เป็น​สง่า​ราศี​ของ​พวกยิศรา​เอลพล​เมือง​ของ​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="33">ฝ่าย​บิดา​กับ​มารดา​ของ​พระ​กุมาร​ก็​ประหลาด​ใจ​เพราะ​ถ้อยคำ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กล่าว​ถึง​พระ​กุมาร​นั้น</verse>
				<verse number="34">ซิมโอน​จึง​อวย​พร​แก่​โย​เซฟ​กับ​นาง​มา​เรีย, แล้ว​กล่าว​แก่​นาง​มา​เรีย​มารดา​พระ​กุมาร​นั้น​ว่า, “ดู​ก่อน​ท่าน, พระ​กุมาร​นี้​ตั้ง​ไว้ เป็น​เหตุ​ให้​หลาย​คน​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​ล้ม​ลง​หรือ​ยก​ตั้ง​ขึ้น​ใหม่​ก็​ได้ และ​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​ให้​คน​ติ​เตียน​ด้วย,</verse>
				<verse number="35">เพื่อ​ความคิด​ใน​ใจ​คน​เป็น​อัน​มาก​จะ​ได้​ปรากฏ​แจ้ง ถึง​หัวใจ​ของ​ท่าน​เอง​ก็​ยัง​จะ​ถูก​ดาพ​แทง​ทะลุ.”</verse>
				<verse number="36">ยัง​มี​หญิง​ผู้​ทำนาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​อัน​นา บุตรี​ฟา​นุ​เอล​ใน​ตระกูล​อา​เซร นาง​เป็น​คนชรา​มาก​แล้ว, ได้​มี​สามี​ตั้งแต่​สาวๆ และ​อยู่​ด้วยกัน​เจ็ด​ปี,</verse>
				<verse number="37">แล้ว​ก็​เป็น​ม่าย​มา​จนถึง​อายุ​แปด​สิบ​สี่​ปี. นาง​มิได้​ไป​จาก​โบสถ์​เลย, อยู่​ปฏิบัติ​ตาม​ศีล​อด​อาหาร​และ​อธิษฐาน​ทั้ง​กลางวัน​กลางคืน.</verse>
				<verse number="38">ในขณะ​นั้น​ผู้หญิง​คน​นี้​ก็​เข้า​มา​โมทนา​พระ​เจ้า, และ​กล่าวถึง​พระ​กุมาร​นั้น​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​คอย​ทำ​เวลา​ของ​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​จะ​หลุด​เป็น​ไทย​ฟัง</verse>
				<verse number="39">ครั้น​โย​เซฟ​กับ​นาง​มา​เรียได้​กระทำ​การ​ทั้ง​ปวง​ตาม​พระ​บัญญัติ​พระ​เจ้า​เสร็จ​แล้ว, จึง​กลับไป​ถึง​นา​ซา​เร็ธ​เมือง​ของ​ตน​ใน​มณฑลฆา​ลิ​ลาย.</verse>
				<verse number="40">พระ​กุมาร​นั้น​ก็​เจริญ​รัย​แข็งแรง​ขึ้น​ประกอบ​ด้วย​สติ​ปัญญา, และ​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="41">ฝ่าย​บิดา​มารดา​เคย​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ใน​การ​เลี้ยง​ปัศ​คา​ทุก​ปีๆ.</verse>
				<verse number="42">เมื่อ​พระ​กุมาร​อายุ​ได้​สิบ​สอง​ปี​แล้ว, เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ตาม​ธรรม​เนียม​การ​เลี้ยง​นั้น.</verse>
				<verse number="43">เมื่อ​ครบ​กำหนด​วัน​เลี้ยง​กัน​แล้ว, ขณะ​เขา​กำลัง​กลับไป, พระ​กุมาร​เยซู​ก็​ยัง​ค้าง​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม ฝ่าย​โย​เซฟ​กับ​มารดา​ก็​ไม่​รู้</verse>
				<verse number="44">แต่​เพราะ​เขา​ทั้ง​สอง​คิด​ว่า พระ​กุมาร​นั้น​อยู่​ใน​หมู่​คน​ที่มา​ด้วยกัน, เขา​จึง​เดินทาง​ไป​ได้​วัน​หนึ่ง, พลาง​เที่ยว​แสวง​หา​พระ​กุมาร​ใน​หมู่​ญาติ​พี่​น้อง​และ​พวก​คน​ที่​รู้จัก​กัน.</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​ไม่​พบ​จึง​กลับไป​เที่ยว​หา​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม.</verse>
				<verse number="46">เมื่อ​หา​มา​ได้​สาม​วัน​แล้ว จึง​พบ​พระ​กุมาร​นั่ง​อยู่​ใน​โบสถ์​ท่ามกลาง​พวก​อาจารย์, กำลัง​ฟัง​และ​ไต่​ถาม​พวก​อาจารย์​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="47">คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ได้​ยิน​ก็​ประหลาด​ใจ​ใน​สติปัญญา​และ​คำตอบ​ของ​พระ​กุมาร​นั้น.</verse>
				<verse number="48">ฝ่าย​บิดา​มารดา​เมื่อ​เห็น​แล้ว​ก็​ประหลาด​ใจ, มารดา​จึง​ว่า, “ลูก​เอ๋ย, ทำไม​จึง​ทำ​แก่​เรา​เช่นนี้? นี่​แน่ะ, พ่อ​กับ​แม่​แสวงหา​เป็น​ทุกข์​นัก.”</verse>
				<verse number="49">พระ​เยซู​จึง​ตอบ​ว่า, “ท่าน​เทียว​หา​ฉัน​ทำไม? ท่าน​ยัง​ไม่​ทราบ​หรือ​ว่า ฉัน​คง​ต้อง​อยู่​ใน​ราช​ฐาน​แห่ง​พระ​บิดา​ของ​ฉัน?”</verse>
				<verse number="50">ฝ่าย​บิดา​มารดา​ก็​ไม่​เข้าใจ​คำ​ซึ่ง​ท่าน​กล่าว​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="51">แล้ว​พระ​กุมาร​ก็​กลับไป​กับ​เขา​ยัง​เมือง​นา​ซา​เร็ธ, อยู่​ใต้​ความ​ปกครอง​ของ​เขา. มารดา​ก็​จำ​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​นั้น​ไว้​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="52">พระ​เยซู​ก็​ได้​จำเริญ​ขึ้น​ใน​ฝ่าย​สติปัญญา, ใน​ฝ่าย​กาย, และ​เป็น​ที่​ชอบ​จำเพาะ​พระ​เจ้า​และ​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​ปวง​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เมื่อ​ปี​ที่​สิบ​ห้า​ใน​รัช​ชกาล​ติเบ​เรียว​กา​ยะ​ซา, ปน​เตียว​ปี​ลาต​เป็น​เจ้า​เมือง​ยู​ดาย, เฮ​โรด​เป็น​เจ้า​เมือง​ฆา​ลิ​ลาย, ฟี​ลิบ​น้องชาย​ของ​เฮ​โรด​เป็น​เจ้า​เมืองอิ​ตู​รา​ยะ​กับ​เมือง​ตรา​โค​นิต, ลุ​ซา​เนีย​เป็น​เจ้า​เมือง​อะ​บี​เลน,</verse>
				<verse number="2">และ​อัน​นาศ​กับ​กา​ยะฟา​เป็น​มหา​ปุโรหิต, คราว​นั้น​คำ​ของ​พระ​เจ้า​มาถึง​โย​ฮัน​บุตร​ซะ​คา​เรีย​ใน​ป่า.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​โย​ฮัน​จึง​ไป​ทั่ว​แว่น​แคว้น​ฝั่ง​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน ประกาศ​เรื่อง​บัพ​ติศ​มา​เป็น​ที่​ให้​คน​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่ เพื่อ​บาป​โทษ​จะ​ยก​เสีย​ได้</verse>
				<verse number="4">เหมือน​เขียน​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​เป็น​ถ้อยคำ​ของ​ยะ​ซา​ยา​ศาสดา​พยากรณ์​ว่า, เสียง​ผู้​ร้อง​ใน​ป่า​ว่า, “จง​จัดแจง​ทาง​ของ​พระ​เจ้า, จง​กระทำ​มรคา​ของ​พระ​องค์​ให้​ตรง​ไป</verse>
				<verse number="5">หุบ​เขา​ทั้ง​ปวง​จง​ถม​ให้​เต็ม, ภูเขา​และ​เนิน​เขา​ทั้งสิ้น​ต้อง​ปราบ​ให้​ราบ​ลง, ทาง​คด​ต้อง​ตัด​ให้​ตรง, และ​ทาง​ที่​ลุ่มๆ ดอนๆ ต้อง​ถม​ให้​ราบ​เสมอ</verse>
				<verse number="6">มนุษย์​ทั้ง​ปวง​จะ​ได้​เห็น​ความ​รอด​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="7">โย​ฮัน​จึง​กล่าว​แก่​ประชาชน​ที่​ออก​มา​รับ​บัพ​ติศ​มา​จาก​ท่าน​ว่า, “เจ้า​ชาติ​งู​ร้าย, ใคร​ได้​เตือน​เจ้า​ให้​หนี​จาก​พระ​พิโรธ​ที่​จะ​มา​ใน​เบื้อง​หน้า​นั้น?</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนั้น จง​ประพฤติ​ให้​ผล​สม​กับ​ใจ​ซึ่ง​กลับ​เสีย​ใหม่ อย่า​นึก​ใน​ใจ​ว่า, ‘เรา​มี​อับ​รา​ฮาม​เป็น​บิดา.’ เพราะ​เรา​บอก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, พระ​เจ้า​ทรง​ฤทธิ์​อาจจะ​ให้​บุตร​ของ​อับ​รา​ฮาม​เป็น​ขึ้น​จาก​ก้อน​หิน​เหล่านี้​ได้.</verse>
				<verse number="9">บัดนี้​เอง​ขวาน​วาง​ไว้​ที่​โคน​ต้นไม้​แล้ว และ​ทุก​ต้น​ที่​ไม่​เกิด​ผลดี​จะต้อง​ตัด​ทิ้ง​เสีย​ใน​ไฟ.”</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​ประชาชน​จึง​ถาม​ท่าน​ว่า “เรา​จะต้อง​กระทำ​ประการ​ใด?”</verse>
				<verse number="11">ท่าน​จึง​ตอบ​เขา​ว่า, “ผู้ใด​มี​เสื้อ​สอง​ตัว​จง​ปัน​ให้​แก่​คน​ไม่​มี, และ​ใคร​มี​อาหาร​จง​ปัน​ให้​เหมือนกัน.”</verse>
				<verse number="12">พวก​เก็บ​ภาษี​ก็​มา​ขอ​รับ​บัพ​ติศ​มา​ด้วย, และ​ถาม​ท่าน​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, พวก​ข้าพ​เจ้า​ต้อง​กระทำ​ประการ​ใด?”</verse>
				<verse number="13">ท่าน​จึง​ตอบ​เขา​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​เก็บ​ภาษี​เกิน​พิกัด.”</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​พวก​ทหาร​ถาม​ท่าน​ด้วย​ว่า, “พวก​ข้าพ​เจ้า​เล่า, จะ​ต้อง​กระทำ​ประการ​ใด?” ท่าน​ตอบ​เขา​ว่า, “อย่า​แย่ง​ชิง, อย่า​หา​ความ​ใส่​ผู้ใด, แต่​จง​อิ่ม​ใจ​ด้วย​ค่าจ้าง​ของ​ตน.”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​กำลัง​มุ่ง​คอย​พระ​คริสต์​อยู่, จึง​ได้​ใคร่ครวญ​ถึง​โย​ฮัน​ว่า ตัว​ท่าน​เป็น​พระ​คริสต์​หรือ​มิใช่,</verse>
				<verse number="16">โย​ฮัน​ก็​ตอบ​เขา​ว่า, “เรา​ให้​เจ้า​รับ​บัพ​ติศ​มา​ด้วย​นํ้า​ก็​จริง แต่​มี​ท่าน​ผู้​หนึ่ง​จะ​มา​ซึ่ง​เป็น​ใหญ่​กว่า​เรา​อีก ตัว​เรา​ไม่​สมควร​จะ​แก้​สาย​ฉลอง​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์ พระ​องค์​นั้น​จะ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​รับ​บัพ​ติศ​มา​ด้วย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​และ​ด้วย​ไฟ.</verse>
				<verse number="17">พระ​หัตถ์​ของ​พระ​องค์​ทรง​ถือ​กะ​ด้ง​ฝัด, เพื่อ​จะ​ทรง​ชำระ​ลาน​ข้าว​ของ​พระ​องค์​ให้​ทั่ว, และ​เพื่อ​จะ​ทรง​เก็บ​ข้าว​ของ​พระ​องค์​ไว้​ใน​ยุ้ง​ฉาง, แต่​แกลบ​นั้น​พระ​องค์​จะ​ทรง​เผา​ด้วย​ไฟ​ที​ไม่​รู้​ดับ.”</verse>
				<verse number="18">เหตุ​ฉะนี้​โยฮัน​จึง​ได้​สั่ง​สอน​อีก​หลาย​ประการ ประกาศ​กิตติ​คุณ​แก่​คน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​เฮ​โรด​เจ้า​เมือง, เมื่อ​ถูก​โยฮัน​ว่า​ติ​เตียน​เพราะ​เรื่อง​นาง​เฮ​โร​เดีย​ภรรยา​ของ​น้องชาย และ​เพราะ​การ​ชั่ว​ทั้งหมด​ที่​เฮ​โรด​ได้​กระทำ​นั้น,</verse>
				<verse number="20">เฮ​โรด​ยัง​ซ้ำ​ทำ​ความ​ชั่ว​ยิ่ง​กว่า​ที่​ได้​ทำ​มา​แล้ว, คือ​ได้​จับ​โยฮัน​จำ​ไว้​ใน​คุก</verse>
				<verse number="21">อยู่​มา​เมื่อ​คน​ทั้ง​ปวง​ได้รับ​บัพ​ติศ​มา​แล้ว, และ​พระ​เยซู​ทรง​รับ​บัพ​ติศ​มา​ด้วย, ขณะ​เมื่อ​กำลัง​อธิษฐาน​อยู่, ท้อง​ฟ้า​ก็​แหวก​ออก​เป็น​ช่อง,</verse>
				<verse number="22">และ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ทรง​รูป​สัณฐาน​เหมือน​นกพิลาป​ได้​ลง​มา​บน​พระ​องค์, และ​มี​พระ​สุ​รเสียง​มา​จาก​ฟ้า​ว่า, “ท่าน​เป็น​บุตร​ที่​รัก​ของ​เรา, เรา​ชอบ​ใจ​ท่าน​มาก.”</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พระ​เยซู​ได้​ทรง​ตั้ง​ต้น​สั่ง​สอน​พระ​องค์​มี​พระ​ชน​มา​ยุ​ประมาณ​สามสิบ​พรรษา, ตาม​ความ​คาดหมาย​ของ​คน​ทั้ง​หลาย เข้าใจ​ว่า​เป็น​บุตร​ของ​โย​เซฟ ซึ่ง​เป็น​บุตร​ของ​เฮ​ลี</verse>
				<verse number="24">เฮ​ลี​เป็น​บุตร​มัดธัตๆ เป็น​บุตรเล​วีๆ เป็น​บุตร​เม็ลคีๆ เป็น​บุตร​ยัน​นายๆ เป็น​บุตร​โย​เซฟ</verse>
				<verse number="25">โย​เซฟ​เป็น​บุตร​มัด​ตา​เธียๆ เป็น​บุตร​อา​โมศๆ เป็น​บุตร​นา​ฮูมๆ เป็น​บุตร​เอ็ศ​ลีๆ เป็น​บุตรนัฆฆาย</verse>
				<verse number="26">นัฆฆาย​เป็น​บุตร​มะ​อาธๆ เป็น​บุตร​มัด​ตา​เธียๆ เป็น​บุตร​เซ็ม​ไอๆ เป็น​บุตร​โย​เซฆๆ เป็น​บุตร​โย​ดา</verse>
				<verse number="27">โย​ดา​เป็น​บุตร​โยอะนันๆ เป็น​บุตรเร​ซาๆ เป็น​บุตร​ซะ​รู​มา​เบ็ลๆ เป็น​บุตร​ซะอัลธิ​เอลๆ เป็น​บุตรเน​รี</verse>
				<verse number="28">เน​รี​เป็น​บุตร​เม็ลคีๆ เป็น​บุตร​อัด​ไดๆ เป็น​บุตร​โค​ซัมๆ เป็น​บุตร​เอ็ล​มา​ตามๆ เป็น​บุตร​เอร</verse>
				<verse number="29">เอร​เป็น​บุตร​เยซูๆ เป็น​บุตรอะ​ลี​เอ​เซรๆ เป็น​บุตร​โย​รีมๆ เป็น​บุตร​มัดธัตๆ เป็น​บุตร​เล​วี</verse>
				<verse number="30">เล​วี​เป็น​บุตร​ซิม​โอนๆ เป็น​บุตร​ยู​ดาๆ เป็น​บุตร​โย​เซฟๆ เป็น​บุตร​โย​นามๆ เป็น​บุตร​เอ็ล​ยาคิม</verse>
				<verse number="31">เอ็ล​ยาคิม​เป็น​บุตร​เม็ล​เอียๆ เป็น​บุตร​เม็น​นาๆ เป็น​บุตร​มัตตา​ธาๆ เป็น​บุตร​นาธานๆ เป็น​บุตร​ดาวิด</verse>
				<verse number="32">ดาวิด​เป็น​บุตรยิ​ชัยๆ เป็น​บุตร​โอเบดๆ เป็น​บุตร​โบอัศๆ เป็น​บุตร​ซัล​โมนๆ เป็น​บุตร​นา​โซน</verse>
				<verse number="33">นา​โซน​เป็น​บุตรอะ​มี​นา​ดาบๆ เป็น​บุตร​อารนีๆ เป็น​บุตร​เฮ็ศ​โรนๆ เป็น​บุตร​เพ​เร็ศๆ เป็น​บุตร​ยะฮู​ดา</verse>
				<verse number="34">ยะฮู​ดา​เป็น​บุตร​ยา​โคบๆ เป็น​บุตร​ยิศ​ฮาคๆ เป็น​บุตร​อับ​รา​ฮามๆ เป็น​บุตร​เธ​ราๆ เป็น​บุตร​นา​โฮร</verse>
				<verse number="35">นา​โฮร​เป็น​บุตร​ซะ​รูฆๆ เป็น​บุตร​ระ​อูๆ เป็น​บุตร​เพ​เล็ฆๆ ป็น​บุตร​เอ​เบ็รๆ เป็น​บุตร​เซลัค</verse>
				<verse number="36">เซลัค​เป็น​บุตรเค​นานๆ เป็น​บุตร​อาระฟัค​ชัดๆ เป็น​บุตร​เซมๆ เป็น​บุตร​โน​ฮาๆ เป็น​บุตร​เล​เม็ค</verse>
				<verse number="37">เล​เม็ค​เป็น​บุตร​มะธู​เซ​ลาๆ เป็น​บุตร​ฮะ​โนคๆ เป็น​บุตร​ยา​เร็ดๆ เป็น​บุตร​มา​ฮะ​ลา​ลีลๆ เป็น​บุตรเค​นาน</verse>
				<verse number="38">เค​นาน​เป็น​บุตร​อะ​โนศๆ เป็น​บุตร​เซธๆ เป็น​บุตร​อา​ดามๆ เป็น​บุตร​พระ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระ​เยซู​ประกอบด้วย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ได้​กลับไป​จาก​แม่​น้ำยา​ระ​เดน, และ​พระ​วิญญาณ​ได้​นำ​พระ​องค์​ไป</verse>
				<verse number="2">ใน​ป่า​ถึง​สี่​สิบ​วัน, มาร​ก็​ทดลอง​พระ​องค์. ใน​วัน​เหล่านั้น​พระ​องค์​มิได้​เสวย​อะไร​เลย, และ​เมื่อ​สิ้น​สี่​สิบ​วัน​แล้ว, พระ​องค์​ทรง​อยาก​พระ​กระยาหาร</verse>
				<verse number="3">มาร​จึง​กล่าว​แก่​พระ​องค์​ว่า, “ถ้า​ท่าน​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า, จง​สั่ง​หิน​ก้อน​นี้​ให้​กลายเป็น​ขนม​ปัง.”</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​มาร​ว่า, “มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า. มนุษย์​จะ​บำรุง​ชีวิต​ด้วย​อาหาร​สิ่ง​เดียว​ก็​หา​มิได้.”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​มาร​จึง​นำ​พระ​องค์​ขึ้น​ไป​ยัง​ที่​สูง สำแดง​แผ่น​ดิน​ทั้งสิ้น​ทั่ว​พิภพ​ในขณะ​เดียว​ให้​พระ​องค์​เห็น.</verse>
				<verse number="6">มาร​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “อำนาจ​และ​สง่า​ราศี​ทั้งหมด​นั้น​เรา​จะ​ยก​ให้แก่​ท่าน, เพราะว่า​มอบ​เป็น​สิทธิ​ไว้​แก่​เรา​แล้ว, และ​เรา​ปรารถนา​จะ​ให้​แก่​ผู้ใด​ก็​จะ​ให้​แก่​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​ท่าน​จะ​กราบ​ไหว้​เรา, สรรพ​สิ่ง​นั้น​จะ​เป็น​สิทธิ​ขาด​แก่​ท่าน​ทั้งหมด.”</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​พระ​เยซู​ทรง​ตอบ​มาร​ว่า, “มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า, จง​กราบ​ไหว้​พระ​องค์​ผู้​เป็น​พระ​เจ้าของ​ตน, และ​ปฏิบัติ​พระ​องค์​ผู้​เดียว.”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​มาร​จึง​นำ​พระ​องค์​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, และ​ให้​พระ​องค์​ประทับ​อยู่​ที่​หอคอย​บน​หลังคา​โบสถ์, และ​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ถ้า​ท่าน​เป็น​บุตร​พระ​เจ้า, จง​โจน​ลง​ไป​จาก​ที่นี่​เถิด,</verse>
				<verse number="10">เพราะ​มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า, พระ​เจ้า​จะ​รับสั่ง​แก่​เหล่า​ทูต​ของ​พระ​องค์​ให้​ป้องกัน​รักษา​ท่าน​ไว้,</verse>
				<verse number="11">และ​เหล่า​ทูต​จะ​รับ​ประคอง​ท่าน​ไว้. เกลือ​กว่า​เท้า​ของ​ท่าน​จะ​กะ​ทบ​หิน.”</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​พระ​เยซู​ทรง​ตอบ​มาร​ว่า, “มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า, อย่า​ทดลอง​พระ​องค์​ผู้​เป็น​พระ​เจ้าของ​ตน.”</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​มาร​ทำ​การ​ทดลอง​สิ้น​แล้ว, จึง​ละ​พระ​องค์​ไป​จนถึง​โอกาส​เหมาะ</verse>
				<verse number="14">พระ​เยซู​ได้​เสด็จ​กลับ​มา​ด้วย​เดช​พระ​วิญญาณ​ยัง​มณฑล​ฆา​ลิ​ลาย, และ​กิตติศัพท์​เลื่อง​ลือ​ไป​ทั่ว​ตำบล​ที่​อยู่​รอบ​นั้น.</verse>
				<verse number="15">พระ​องค์​ทรง​สั่ง​สอน​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​เขา, และ​ได้​รับ​ความ​สรรเสริญ​จาก​คน​ทั้ง​ปวง</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระ​องค์​เสด็จ​มาถึง​เมือง​นา​ซา​เร็ธ, เป็น​ที่​ซึ่ง​พระ​องค์​ทรง​เจริญ​วัย​ขึ้น. พระ​องค์​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​ธรรม​ศาลา​ใน​วัน​ซะ​บา​โต​ตาม​เคย, และ​ทรง​ยืน​ขึ้น​เพื่อ​จะ​อ่าน.</verse>
				<verse number="17">เขา​จึง​ส่ง​พระ​คัมภีร์​ยะ​ซา​ยา​ศาสดา​พยากรณ์​ให้​แก่​พระ​องค์. เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​คลี่​หนังสือ​นั้น​ออก ก็​ค้นพบ​ข้อ​ที่​เขียน​ไว้​ว่า,</verse>
				<verse number="18">พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​เจ้า​สถิต​อยู่​บน​ข้าพ​เจ้า, เพราะว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​ชะโลม​ตั้ง​ข้าพ​เจ้า​ไว้ ให้​ประกาศ​กิตติ​คุณ​แก่​คน​ยากจน พระ​องค์​ได้​ทรง​ใช้​ข้าพ​เจ้า​ให้​บอก​แก่​พวก​ชะเลย​ว่า​เขา​จะ​ได้​กลับ​เป็น​ไทย ให้​บอก​แก่​คน​ตา​บอด​ว่า​จะ​ได้​เห็น​อีก ให้​บอก​แก่​คน​ที่​ถูก​กด​ขี่​ข่ม​เหง​ว่า​จะ​ได้​พ้น​ทุกข์</verse>
				<verse number="19">และ​ให้​ประกาศ​ปี​ที่​พระ​เจ้า​กำหนด​จะ​ทรง​โปรด​ปราน​นั้น</verse>
				<verse number="20">แล้ว​พระ​องค์​ทรง​ม้วน​หนังสือ​ส่งคืน​ให้แก่​เจ้าหน้าที่​แล้ว​ทรง​นั่ง​ลง, และ​ตา​ของ​คน​ทั้ง​ปวง​ใน​ธรรม​ศาลา​ก็​เพ่ง​ดู​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="21">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “วัน​นี้​คัมภีร์​ตอน​นี้​ที่​ท่าน​ได้​ยิน​กับ​หู​ของ​ท่าน​ก็​สำเร็จ​แล้ว.”</verse>
				<verse number="22">คน​ทั้ง​ปวง​ก็​เป็น​พะยาน​รับรอง​คำ​ของ​พระ​องค์, และ​ประหลาด​ใจ​ด้วย​ถ้อยคำ​อัน​ประกอบ​ด้วย​คุณ​ซึ่ง​ออก​มา​จาก​พระ​โอษฐ์​ของ​พระ​องค์, และ​ว่า, “คน​นี้​เป็น​บุตร​ของ​โย​เซฟ​มิใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="23">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​คง​จะ​กล่าว​คำ​สุภาษิต​ข้อ​นี้​แก่​เรา​เป็น​แน่, คือ​ว่า. ‘หมอ​จง​รักษา​ตัว​เอง​เถิด คือ​บรรดา​การ​ซึ่ง​เรา​ได้​ยิน​ว่า ท่าน​ได้​กระทำ​ใน​เมือง​กัปเร​นา​อูม, จง​กระทำ​ใน​เมือง​ของ​ตน​นี่​ด้วย.’ ”</verse>
				<verse number="24">พระ​องค์​ตรัส​ว่า, “เรา​ว่า​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ไม่​มี​ศาสดา​พยากรณ์​คน​ใด​ซึ่ง​เป็น​ที่​นับ​ถือ​ใน​เมือง​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="25">แต่​เรา​บอก​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, มี​หญิง​ม่าย​หลาย​คน​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​คราว​เอ​ลี​ยา​นั้น, เมื่อ​ท้อง​ฟ้า​ปิด​อยู่​ถึง​สาม​ปี​กับ​หก​เดือน​จึง​เกิด​กันดาร​อาหาร​มาก​ทั่ว​แผ่น​ดิน</verse>
				<verse number="26">และ​เอ​ลี​ยา​มิได้​รับ​ใช้​ไป​หา​หญิง​ม่าย​คน​ใด, เว้น​แต่​หญิง​ม่าย​คน​หนึ่ง​ใน​บ้าน​ซา​เร็บ​ตา​แขวง​เมือง​ซี​โดน.</verse>
				<verse number="27">และ​มี​คน​โรค​เรื้อน​หลาย​คน​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​คราว​อะ​ลี​ซา​ศาสดา​พยากรณ์​นั้น, แต่​ไม่​มี​ผู้ใด​ถูก​รักษา​ให้​หาย​โรค​นั้น​เลย, เว้น​แต่​นา​อา​มาน​ชาว​ซุ​เรีย.</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​คน​ทั้ง​ปวง​ใน​ธรรม​ศาลา​ได้​ยิน​ดังนั้น​ก็​โกรธ​ยิ่ง​นัก,</verse>
				<verse number="29">จึง​ลุก​ขึ้น​ผลัก​พระ​องค์​ออก​จาก​เมือง​พา​ไป​ยัง​เงื้อม​เขา​ที่​เมือง​ของ​เขา​ตั้ง​อยู่​บน​เนิน​นั้น, หวัง​จะ​ผลัก​พระ​องค์​ลง​ไป.</verse>
				<verse number="30">แต่​พระ​องค์​ทรง​ดำเนิน​ผ่าน​ท่ามกลาง​เขา​พ้น​ไป​ได้</verse>
				<verse number="31">พระ​องค์​เสด็จ​ลง​ไป​ถึง​เมือง​กัปเร​นา​อูม​มณฑล​ฆา​ลิ​ลาย, และ​ได้​สั่ง​สอน​เขา​ทั้ง​หลาย​ทุก​วัน​ซะ​บา​โต.</verse>
				<verse number="32">คน​ทั้ง​ปวง​ก็​ประหลาด​ใจ​ด้วย​คำ​สอน​ของ​พระ​องค์, เพราะ​คำ​ของ​พระ​องค์​ประกอบ​ด้วย​อำนาจ</verse>
				<verse number="33">มี​คน​หนึ่ง​ใน​ธรรม​ศาลา​ที่​ผี​โสโครก​ได้​เข้า​สิง​อยู่, เขา​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า,</verse>
				<verse number="34">“เอ๊ะ พระ​เยซู​ชาวนา​ซา​เร็ธ, เรา​กับ​ท่าน​มี​อะไร​เกี่ยว​ข้อง​กัน? ท่าน​มา​ทำลาย​พวก​เรา​หรือ เรา​รู้​ว่า​ท่าน​เป็น​ผู้ใด, ท่าน​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="35">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ห้าม​ว่า, “จง​นิ่ง​เสีย, และ​ออกมา​จาก​เขา​เถิด.” เมื่อ​ผี​นั้น​ได้​กระทำ​เขา​ให้​ล้ม​ลง​ท่าม​กลาง​ประชุม​ชน แล้ว​ก็​ออก​มา​จาก​เขา, มิได้​ทำ​อันตราย​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="36">คน​ทั้ง​ปวง​ก็​ประหลาด​ใจ​นัก​พูด​กัน​ว่า, “คำ​ของ​ท่าน​เป็น​อย่างไร​หนอ? เพราะว่า​ท่าน​ได้​ทั้ง​บังคับ​ผี​โสโครก​ด้วย​อาชญา​และ​ด้วย​อำนาจ, มัน​ก็​ออกมา.”</verse>
				<verse number="37">กิตติศัพท์​ของ​พระ​องค์​จึง​ได้​เลื่อง​ลือ​ไป​ทุก​ตำบล​ที่​อยู่​รอบ​นั้น</verse>
				<verse number="38">ฝ่าย​พระ​องค์​ทรง​ลุก​ขึ้น​ออก​จาก​ธรรม​ศาลา​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​เรือน​ของ​ซี​โมน. แม่​ยาย​ซี​โมน​ป่วย​เป็น​ไข้​หนัก, เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​อ้อน​วอน​พระ​องค์​ให้​ช่วย​หญิง​นั้น.</verse>
				<verse number="39">พระ​องค์​ทรง​ยืน​อยู่​ข้าง​คน​เจ็บ​ทรง​ห้าม​ไข้, ไข้​ก็​หาย​เป็น​ปกติ, และ​บัด​เดี๋ยว​นั้น แม่​ยาย​ของ​ซี​โมน​ก็​ลุก​ขึ้น​ปรนนิบัติ​เขา​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="40">ครั้น​เวลา​ตะวัน​ยอ​แสง, ใคร​มี​คน​เจ็บ​เป็น​โรค​ต่างๆ ก็​พา​มา​หา​พระ​องค์, พระ​องค์​ก็​ทรง​วาง​พระ​หัตถ์​ถูก​ต้อง​เขา​ทุก​คน บันดาล​ให้​เขา​หาย​โรค.</verse>
				<verse number="41">ผี​ก็​ออกมา​จาก​คน​หลาย​คน​ด้วย, ร้อง​ว่า, “ท่าน​เป็น​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า.” ฝ่าย​พระ​องค์​ก็​ทรง​ห้าม​มิ​ให้​มัน​พูด, เพราะว่า​มัน​รู้​แล้ว​ว่า​พระ​องค์​เป็น​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="42">ครั้น​รุ่ง​เช้า​พระ​องค์​เสด็จ​ออกไป​ยัง​ที่​สงัด, ประชาชน​เที่ยว​เสาะหา​พระ​องค์, ครั้น​พบ​แล้ว​ก็​หน่วง​เหนี่ยว​พระ​องค์​ไว้​ไม่ให้​ไป​จาก​เขา.</verse>
				<verse number="43">แต่​พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า “เรา​ต้อง​ไป​ประกาศ​กิตติ​คุณ​แห่ง​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​แก่​เมือง​อื่น​ด้วย, เพราะว่า​ที่​เรา​ได้​รับ​ใช้​มา​นั้น​ก็​เพราะ​เหตุ​นี้​เอง.”</verse>
				<verse number="44">พระ​องค์​จึง​เทศนา​สั่ง​สอน​ใน​ธรรม​ศาลา​ทั่ว​ประเทศ​ยู​ดาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ครั้ง​หนึ่ง​เมื่อ​ประชาชน​กำลัง​เบียด​เสียด​พระ​องค์​เพื่อ​ฟัง​คำ​ของ​พระ​เจ้า, พระ​องค์​ทรง​ยืน​อยู่​ที่​ฝั่ง​ทะเลสาบ​เฆ็น​เน​ซา​เร็ต.</verse>
				<verse number="2">ทรง​เห็น​เรือ​สอง​ลำ​จอด​อยู่​ริม​ฝั่ง​ทะเลสาบ​นั้น, แต่​ชาว​ประโมง​ขึ้น​จาก​เรือ​แล้ว​กำลัง​ซัก​อวน​อยู่.</verse>
				<verse number="3">พระ​องค์​จึง​เสด็จ​ลง​เรือ​ลำ​หนึ่ง, เป็น​เรือ​ของ​ซี​โมน, และ​ขอให้​เขา​ถอย​ไป​จาก​ฝั่ง​สัก​หน่อย​หนึ่ง. แล้ว​พระ​องค์​ทรง​นั่ง​ลง​สอน​ประชาชน​จาก​เรือ​นั้น</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระ​องค์​ตรัส​สอน​เสร็จ​แล้ว​จึง​ตรัส​แก่​ซี​โมน​ว่า, “จง​ถอย​ออกไป​ที่​น้ำ​ลึก​หย่อน​อวน​ลง​จับ​ปลา.”</verse>
				<verse number="5">ซี​โมน​ทูล​ตอบ​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทอด​อวน​คืน​ยัง​รุ่ง​ไม่ได้​อะไร​เลย แต่​ข้าพ​เจ้า​จะ​หย่อน​อวน​ลง​ตาม​คำ​ของ​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เขา​หย่อน​ลง​แล้ว​ก็​ล้อม​ปลา​ไว้​เป็น​อัน​มาก, จน​อวน​ของ​เขา​กำลัง​ขาด​อยู่.</verse>
				<verse number="7">เขา​จึง​ทำ​สำคัญ​แก่​เพื่อน​ที่​อยู่​ใน​เรือ​อีก​ลำ​หนึ่ง​ให้​มา​ช่วย. เขา​ก็​มา​ช่วย แล้ว​ได้​ปลา​เต็ม​ลำ​เรือ​สอง​ลำ, จน​เรือ​เกือบจะ​จม​ลง.</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​ซี​โมน​เป​โตร​เมื่อ​เห็น​ดังนั้น, ก็​กราบ​ลง​ที่​พระ​ชานุ​ของ​พระ​เยซู​ทูล​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ขอ​เสด็จ​ไป​ให้​ห่าง​จาก​ข้าพ​เจ้า​เถิด, เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​บาป.”</verse>
				<verse number="9">เพราะว่า​เขา​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ด้วย​กัน​ประหลาด​ใจ​ด้วย​ปลา​เป็น​อัน​มาก​ที่​เขา​จับ​ได้​นั้น.</verse>
				<verse number="10">ยา​โก​โบ​และ​โยฮัน​บุตร​ของ​เซเบ​ดาย, ผู้​ร่วม​การ​กับ​ซี​โมน, ก็​ประหลาด​ใจ​เหมือนกัน. พระ​เยซู​ตรัส​แก่​ซี​โมน​ว่า, “อย่า​กลัว​เลย, ตั้งแต่​นี้​ไป​ท่าน​จะ​เป็น​ผู้​จับ​คน.”</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​เขา​นำ​เรือ​มาถึง​ฝั่ง​แล้ว, เขา​ก็​สละ​ทิ้ง​สิ่ง​สาร​พัตร​ตาม​พระ​องค์​ไป</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​อยู่​ใน​เมืองๆ หนึ่ง, นี่​แน่ะ มี​คน​เป็น​โรค​เรื้อน​เต็ม​ทั้ง​ตัว. เมื่อ​เขา​เห็น​พระ​เยซู​ก็​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน​อ้อน​วอน​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ถ้า​พระ​องค์​พอ​พระทัย​พระ​องค์​อาจจะ​ทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​หาย​โรค​เป็น​สะอาด​ได้.”</verse>
				<verse number="13">พระ​องค์​จึง​เหยียด​พระ​หัตถ์​ออก​ถูกต้อง​คน​นั้น​ตรัส​ว่า, “เรา​พอใจ​แล้ว, จง​หาย​โรค​และ​สะอาด​เถิด.” ใน​ทันใด​นั้น​โรค​เรื้อน​ก็​หายไป​จาก​เขา.</verse>
				<verse number="14">พระ​องค์​จึง​กำชับ​เขา​ว่า, “อย่า​บอก​ผู้ใด, แต่​จง​ไป​สำแดง​ตัว​แก่​ปุโรหิต, และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​คน​ที่​หาย​โรค​เรื้อน​แล้ว ตาม​ซึ่ง​โม​เซ​ได้​สั่ง​ไว้​เพื่อให้​เป็น​พะยาน.”</verse>
				<verse number="15">แต่​กิตติศัพท์​ของ​พระ​องค์​ยิง​เลื่อง​ลือ​ไป, และ​ประชาชน​เป็น​อัน​มาก​มา​ชุมนุม​กัน​เพื่อ​จะ​ฟัง​พระ​องค์, และ​ให้​พระ​องค์​รักษา​โรค​ต่างๆ ของ​เขา​ให้​หาย.</verse>
				<verse number="16">แต่​พระ​องค์​เสด็จ​ออกไป​ใน​ที่​สงัด​และ​ทรง​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="17">วัน​หนึ่ง​เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​สั่ง​สอน​อยู่, มี​พวกฟา​ริ​ซาย​และ​พวก​บาเรียน​นั่ง​อยู่​ด้วย. เขา​มา​จาก​ทุก​หมู่​บ้าน​ใน​มณฑล​ฆา​ลิ​ลาย, มณฑล​ยู​ดาย, และ​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม. ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​เจ้า​ก็​สถิต​อยู่​ใน​พระ​องค์​เพื่อ​จะ​รักษา​เขา​ให้​หาย​โรค.</verse>
				<verse number="18">และ​นี่​แน่ะ, มี​ผู้​หาม​คน​ง่อย​คน​หนึ่ง​นอน​บน​ที่​นอน, และ​เขา​หา​ช่อง​ที่​จะ​หาม​คน​ง่อย​นั้น​เข้า​มา​วาง​ลง​ตรึง​พระ​พักตร​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​หา​ช่อง​เอา​เข้า​มา​ไม่ได้​เพราะ​คน​มาก, เขา​จึง​ขึ้น​ไป​ดาดฟ้า​หลังคา​ตึก หย่อน​คน​ง่อย​ลง​มา​กับ​ทั้ง​ที่​นอน​ตาม​ช่อง​กะ​เบื้อง​ตรง​ท่ามกลาง​หมู่​คน​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​เยซู.</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​เห็น​ความ​เชื่อ​ของ​เขา​พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “บุรุษ​เอ๋ย, ความผิด​ของ​เจ้า​ทรง​โปรด​ยก​เสีย​แล้ว.”</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​พวก​อาลักษณ์​และ​พวกฟา​ริ​ซาย​คิด​ใน​ใจ​ว่า, “ผู้​ที่​พูด​หมิ่น​ประมาท​นี้​เป็น​ผู้ใด​เล่า? ใคร​จะ​ยก​ความผิด​ได้​เว้น​แต่​พระ​เจ้า​องค์​เดียว?”</verse>
				<verse number="22">แต่​เมื่อ​พระ​เยซู​ทรง​ทราบ​ความคิด​ของ​เขา พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​คิด​อะไร​ใน​ใจ?</verse>
				<verse number="23">ซึ่ง​จะ​ว่า, ‘ความผิด​ของ​เจ้า​โปรด​ยก​เสีย​แล้ว.’ หรือ​จะ​ว่า, ‘จง​ลุก​ขึ้น​เดิน​ไป​เถิด.’ ข้าง​ไหน​จะ​ง่าย​กว่า​กัน?</verse>
				<verse number="24">แต่​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​บุตร​มนุษย์​มี​อำนาจ​จะ​โปรด​ยก​บาป​โทษ​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​ได้,” พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​คน​ง่อย​ว่า, “เรา​สั่ง​เจ้า​ว่า, จง​ลุก​ขึ้น​ยก​ที่​นอน​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​ตน​เถิด.”</verse>
				<verse number="25">ใน​ทันใด​นั้น​เขา​จึง​ลุก​ขึ้น​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​ปวง, ยก​เอา​ที่​นอน​ซึ่ง​เขา​ได้​นอน​นั้น​กลับไป​ยัง​บ้าน​ของ​ตน​ร้อง​สรรเสริญ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="26">คน​ทั้ง​ปวง​ก็​อัศจรรย์​ใจ​มาก​ยิ่ง​นัก, และ​ได้​สรรเสริญ​พระ​เจ้า, ต่าง​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​กลัว​และ​พูด​ว่า, “วันนี้​เรา​ได้​เห็น​สิ่ง​แปลก​ประหลาด.”</verse>
				<verse number="27">ภาย​หลัง​เหตุการณ์​เหล่านั้น​พระ​องค์​ได้​เสด็จ​ออกไป, และ​ได้​เห็น​คน​เก็บ​ภาษี​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เล​วี​นั่ง​อยู่​ที่​ด่าน​ภาษี. พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “จง​ตาม​เรา​มา​เถิด.”</verse>
				<verse number="28">เขา​ก็​สละ​ทิ้ง​สิ่ง​สาร​พัตร​ลุก​ขึ้น​ตาม​พระ​องค์​ไป</verse>
				<verse number="29">เล​วี​ได้​จัด​ให้​มี​การ​เลี้ยง​ใหญ่​ใน​เรือน​ของ​ตน​เพื่อ​เป็น​เกียรติยศ​แก่​พระ​องค์. มี​คน​เก็บ​ภาษี​และ​คน​อื่น​มากมาย​มา​ร่วม​โต๊ะ​ด้วยกัน.</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​พวกฟา​ริ​ซาย​และ​พวก​อาลักษณ์​ของ​เขา​กะ​ซิบ​บ่น​ติ​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​ว่า, “เหตุ​ไฉน​พวก​ท่าน​มา​กิน​และ​ดื่ม​กับ​พวก​เก็บ​ภาษี​และ​กับ​พวก​คน​บาป?”</verse>
				<verse number="31">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “คน​ปกติ​ไม่​ต้องการ​หมอ​แต่​คน​เจ็บ​ต้องการ​หมอ.</verse>
				<verse number="32">เรา​มิ​ได้มา​เพื่อ​จะ​เรียก​คน​ชอบ​ธรรม. แต่​มา​เรียก​คน​บาป​ให้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่.”</verse>
				<verse number="33">เขา​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พวก​ศิษย์​ของ​โยฮัน​ถือ​ศีล​อด​อาหาร​และ​อธิษฐาน​เนืองๆ. และ​ศิษย์​ของ​พวก​ฟา​ริ​ซาย​ก็​ถือ​เหมือน​กัน. แต่​ศิษย์​ของ​ท่าน​กิน​และ​ดื่ม.”</verse>
				<verse number="34">ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​จะ​กระทำ​ให้​สหาย​ของ​เจ้าบ่าว​อด​อาหาร. เมื่อ​เจ้าบ่าว​ยัง​อยู่​กับ​เขา​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="35">แต่​จะ​มี​วัน​หนึ่ง​เมื่อ​เจ้าบ่าว​จะ​ถูก​พราก​ไป​จาก​เขา วัน​นั้น​เขา​จะ​อด​อาหาร.”</verse>
				<verse number="36">พระ​องค์​ยัง​ตรัส​คำ​เปรียบ​ข้อ​หนึ่ง​แก่​เขา​ด้วย​ว่า, “ไม่​มี​ผู้​ใด​ฉีก​ท่อน​ถ้า​จาก​เสื้อ​ใหม่​มา​ปะ​เสื้อ​เก่า​ถ้า​ทำ​อย่าง​นั้น​เสื้อ​ใหม่​นั้น​จะ​ขาด​เสีย​ไป, ทั้ง​ท่อน​ผ้า​ที่​เอา​มา​จาก​เสื้อ​ใหม่​นั้น​ก็​จะ​ไม่​สม​กับ​เสื้อ​เก่า​ด้วย.</verse>
				<verse number="37">ไม่​มี​ผู้ใด​เอา​น้ำ​องุ่น​ใหม่​ใส่​ถุง​หนัง​เก่า ถ้า​ทำ​อย่าง​นั้น​นํ้า​องุ่น​ใหม่​จะ​ระเบิด​ทำ​ให้​ถุง​หนัง​ขาด​และ​นํ้า​องุ่น​จะ​หก​เสีย, ถุง​หนัง​ก็​จะ​เสีย​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="38">แต่​น้ำ​องุ่น​ใหม่​ต้อง​ใส่​ใน​ถุง​หนัง​ใหม่.</verse>
				<verse number="39">ไม่​มี​ผู้ใด​เมื่อ​กิน​น้ำ​องุ่น​เก่า​แล้ว​จะ​อยาก​ได้​น้ำ​องุ่น​ใหม่, เพราะ​เขา​ย่อม​ว่า, “ของ​เก่า​นั้น​ดี​แล้ว.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ใน​วัน​ซะ​บา​โต​วัน​หนึ่ง​พระ​องค์​กำลัง​เสด็จ​ออกไป​ที่​กลาง​ทุ่ง​นา, และ​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​ก็​เด็ด​รวง​ข้าว​ขยี้​กิน.</verse>
				<verse number="2">ลาง​คน​ใน​พวกฟา​ริ​ซาย​จึง​กล่าว​ว่า, “ทำไม​พวก​ท่าน​จึง​ทำ​การ​ที่​ผิด​กฎ​ของ​วัน​ซะ​บา​โต?”</verse>
				<verse number="3">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​ไม่ได้​อ่าน​ถึง​เรื่อง​นี้​อีก​หรือ, ที่​ดาวิด​ได้​กระทำ​เมื่อ​ท่าน​กับ​พรรค​พวก​อยาก​อาหาร,</verse>
				<verse number="4">คือ​ท่าน​ได้​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​ของ​พระ​เจ้า​และ​กิน​ขนม​ปัง​ที่​ตั้ง​ถวาย, ทั้ง​ให้​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ด้วย​กัน, ซึ่ง​กฎหมาย​ห้าม​ไม่ให้​ใคร​กิน​เว้น​แต่​พวก​ปุโรหิต​เท่านั้น?”</verse>
				<verse number="5">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “บุตร​มนุษย์​เป็น​เจ้า​แห่ง​วัน​ซะ​บา​โต.”</verse>
				<verse number="6">ใน​วัน​ซะ​บา​โต​อีก​วัน​หนึ่ง​พระ​องค์​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​ธรรม​ศาลา​และ​สั่ง​สอน. ที่​นั่น​มี​คน​มือ​ขวา​ลีบ​คน​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​พวก​อาลักษณ์​และ​พวกฟา​ริ​ซาย​คอย​ดู​พระ​องค์​ว่า​พระ​องค์​จะ​รักษา​เขา​ใน​วัน​ซะ​บา​โต​หรือไม่, เพื่อ​จะ​หา​เหตุ​ฟ้อง​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="8">แต่​พระ​องค์​ทรง​ทราบ​ความคิด​ของ​เขา, จึง​ตรัส​แก่​คน​มือ​ลีบ​นั้น​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น​ยืน​ท่ามกลาง​ที่​ประชุม,” เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​ยืน.</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, “เรา​จะ​ถาม​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, ควร​จะ​ทำ​การ​ดี​ใน​วัน​ซะ​บา​โต​หรือ​จะ​ทำ​การ​ชั่ว, จะ​ช่วยชีวิต​ให้​รอด​หรือ​จะ​ทำลาย​ชีวิต​เสีย?”</verse>
				<verse number="10">พระ​องค์​จึง​ทอดพระเนตร​ดู​ทุก​คน​ที่​อยู่​รอบ​นั้น, แล้ว​ตรัส​แก่​คน​นั้น​ว่า, “เหยียด​มือ​ของ​เจ้า​ออก​เถิด.” เขา​ก็​กระทำ​ตาม, และ​มือ​ของ​เขา​ก็​หาย​เป็น​ปกติ.</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​คน​ทั้ง​หลาย​ต่าง​มี​ความ​เดือด​ดาล, และ​ปรึกษา​กัน​ว่า​จะ​กระทำ​อย่างไร​แก่​พระ​เยซู​ได้</verse>
				<verse number="12">คราว​นั้น​พระ​องค์​เสด็จ​ขึ้น​ภูเขา​เพื่อ​จะ​อธิษฐาน, และ​ได้​อธิษฐาน​ต่อ​พระ​เจ้า​ตลอด​คืน​ยัง​รุ่ง.</verse>
				<verse number="13">ครั้น​รุ่ง​เช้า​แล้ว​พระ​องค์​ทรง​เรียก​หมู่​ศิษย์​ของ​พระ​องค์, แล้ว​ทรง​เลือก​สิบ​สอง​คน​ออก​จาก​หมู่​ศิษย์​นั้น ที่​พระ​องค์​ทรง​ให้​ชื่อ​ว่า​อัคร​สาวก</verse>
				<verse number="14">คือ​ซี​โมน​ที่​พระ​องค์​ให้​ชื่อ​อีก​ว่า​เป​โตร, อัน​ดะเร​อา​น้องชาย​ของ​เป​โตร, ยา​โก​โบ​และ​โย​ฮัน, ฟี​ลิบ​และ​บาร์โธ​โลมาย,</verse>
				<verse number="15">มัดธาย​และโธ​มา, ยา​โก​โบ​บุตร​ของ​อา​ละ​ฟาย, ซี​โมน​ที่​เรียก​ว่า​เซโล​เต,</verse>
				<verse number="16">ยู​ดา​บุตร​ของ​ยา​โก​โบ, และ​ยู​ดาอิศ​กา​ริ​โอด​ที่​เป็น​ผู้​มอบ​พระ​องค์​ไว้.</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระ​องค์​กับ​อัคร​สาวก​ก็​ลง​มา​ยืน​ที่​ราบ​เตียน​แห่ง​หนึ่ง. พร้อม​ด้วย​เหล่า​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​และ​คน​เป็น​อัน​มาก. ซึ่ง​มา​จาก​ทุก​ตำบล​ใน​มณฑล​ยู​ดาย, กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, และ​จาก​ตำบล​ต่างๆ ริม​ฝั่ง​ทะเล​ใน​เขตต์​เมือง​ตุ​โร​และ​เมือง​ซี​โดน. เพื่อ​จะ​ฟัง​พระ​องค์​และ​ให้​พระ​องค์​รักษา​โรค​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="18">และ​บรรดา​คน​ที่​ต้อง​ทน​ทุกข์​เพราะ​ผี​โสโครก พระ​องค์​ก็​ทรง​รักษา​ให้​หาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">ประชาชน​ก็​ต่าง​พยายาม​ที่​จะ​ถูกต้อง​พระ​องค์. เพราะว่า​มี​ฤทธิ์​ซ่าน​ออก​จาก​พระ​องค์ รักษา​เขา​ให้​หาย​ทุก​คน</verse>
				<verse number="20">พระ​องค์​ทรง​ทอด​พระ​เนตร​แลดู​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​ตรัส​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​คน​ยากจน​ก็​เป็น​สุข. เพราะว่า​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​เป็น​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="21">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​อด​อยาก​เดี๋ยวนี้​เป็น​สุข, เพราะว่า​ท่าน​จะ​ได้​อิ่ม​หนำ. ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​ร้องไห้​เดี๋ยวนี้​ก็​เป็น​สุข. เพราะว่า​ท่าน​จะ​ได้​หัวเราะ.</verse>
				<verse number="22">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​สุข​เมื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​เกลียด​ชัง​ท่าน. และ​จะ​ไล่​ท่าน​ออก​จาก​พวก​เขา. และ​จะ​นินทา​ท่าน. และ​จะ​เหยียด​ชื่อ​ของ​ท่าน​ว่า​เป็น​คน​ชั่ว​ช้า. เพราะ​ท่าน​เห็น​แก่​บุตร​มนุษย์.</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​นั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ชื่น​ชม. และ​เต้น​โลด​ด้วย​ความ​ยินดี. เพราะ​นี่​แน่ะ บำเหน็จ​ของ​ท่าน​มี​บริบูรณ์​ใน​สวรรค์ เพราะว่า​บรรพ​บุรุษ​ของ​เขา​ได้​กระทำ​แก่​พวก​ศาสดา​พยากรณ์​เหมือนกัน.</verse>
				<verse number="24">แต่​วิบัติ​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​มั่ง​มี. เพราะว่า​เจ้า​ได้​รับ​ความสุข​ของ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="25">วิบัติ​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​อิ่ม​หนา​เดี๋ยวนี้. เพราะว่า​เจ้า​จะ​อด​อยาก. วิบัติ​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​บัว​เราะ​เดี๋ยวนี้. เพราะว่า​เจ้า​จะ​พิลาป​ร้องไห้.</verse>
				<verse number="26">วิบัติ​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เมื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​ยอ​ว่า​เจ้า​ดี. เพราะ​บรรพ​บุรุษ​ของ​เขา​ได้​ทำ​อย่าง​นั้น​แก่​ผู้​พยากรณ์​เท็จ​เหมือนกัน.”</verse>
				<verse number="27">“แต่​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​กำลัง​ฟัง​อยู่​ว่า, จง​รัก​ศัตรู​ของ​ท่าน, จง​ทำ​ดี​แก่​ผู้​ที่​เกลียด​ชัง​ท่าน.</verse>
				<verse number="28">จง​อวย​พร​แก่​คน​ที่​แช่ง​ด่า​ท่าน. จง​อธิษฐาน​ขอ​เพื่อ​คน​ที่​เคี่ยวเข็ญ​ท่าน.</verse>
				<verse number="29">ผู้ใด​ตบ​แก้ม​ของ​ท่าน​ข้าง​หนึ่ง. จง​หัน​อีก​ข้าง​หนึ่ง​ให้​เขา​ด้วย และ​ผู้ใด​ริบ​เอา​เสื้อ​คลุม​ของ​ท่าน​ไป, ถ้า​เขา​จะ​เอา​เสื้อ​ด้วย​ก็​อย่า​หวง​ห้าม.</verse>
				<verse number="30">จง​ให้​แก่​ทุก​คน​ที่​ขอ​จาก​ท่าน และ​ถ้า​ใคร​ได้​เอา​ของๆ ท่าน​ไป, อย่า​ทวง​เอา​คืน.</verse>
				<verse number="31">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ปรารถนา​จะ​ให้​เขา​ทำ​แก่​ท่าน​อย่างไร. ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​กระทำ​อย่าง​นั้น​แก่​เขา​เหมือนกัน.</verse>
				<verse number="32">แม้ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รัก​ผู้​ที่​รัก​ท่าน, จะ​ได้​บุญคุณ​อะไร? ถึงแม้​คน​ชั่ว​ก็​ยัง​รัก​ผู้​ที่​รัก​เขา​เหมือนกัน.</verse>
				<verse number="33">ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทำ​ดี​แก่​ผู้​ที่​ทำ​ดี​แก่​ท่าน, จะ​ได้​บุญคุณ​อะไร? เพราะว่า​คน​ชั่ว​ก็​กระทำ​เหมือนกัน.</verse>
				<verse number="34">ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​ยืม​ฉะเพาะ​แต่​ผู้​ที่​ท่าน​หวัง​จะ​ได้​คืน​จาก​เขา​อีก, ก็​จะ​ได้​บุญคุณ​อะไร? ถึง​แม้​คน​ชั่ว​ก็​ยังให้​คน​ชั่ว​ยืม​โดย​หวัง​ว่า​จะ​ได้​รับ​คืน​จาก​เขา​เท่ากัน.</verse>
				<verse number="35">แต่​จง​รัก​ศัตรู​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​ทำ​การ​ดี​ต่อ​เขา จง​ให้​เขา​ยืม​โดย​ไม่​พะวง​ที่​จะ​ได้​คืน​อีก บำเหน็จ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​มี​บริบูรณ์, และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​บุตร​ของ​ผู้​ที่​สูงสุด เพราะว่า​พระ​องค์​ยัง​ทรง​โปรด​แก่​คน​อกตัญญู​และ​คน​ชั่ว.</verse>
				<verse number="36">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​มี​ความ​เมตตา​กรุณา​เหมือน​อย่าง​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​มี​พระทัย​เมตตา​ปราณี.</verse>
				<verse number="37">อย่า​กล่าวโทษ​เขา, และ​เขา​จะ​ไม่​กล่าวโทษ​ท่าน อย่า​ลงโทษ​เขา, และ​เขา​จะ​ไม่​ลงโทษ​ท่าน จง​ยก​โทษ​ให้​เขา, และ​เขา​จะ​ยก​โทษ​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="38">จง​แจก​ปัน​ให้​เขา, และ​เขา​จะ​แจก​ปัน​ให้​ท่าน​ด้วย เขา​จะ​ตวง​ด้วย​ทะนาน​ถ้วน​ยัด​สั่น​แน่น​พูน​ล้น​ใส่​ใน​ตัก​ของ​ท่าน. เพราะว่า​ท่าน​จะ​ตวง​ให้​เขา​ด้วย​ทะนาน​อัน​ใด, เขา​จะ​ตวง​ให้​ท่าน​ด้วย​ทะนาน​อัน​นั้น.”</verse>
				<verse number="39">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​คำ​อุปมา​ด้วย​ว่า, “คน​ตา​บอด​จะ​จูง​คน​ตา​บอด​ได้​หรือ ทั้ง​สอง​จะ​ไม่​ตก​บ่อ​หรือ</verse>
				<verse number="40">ศิษย์​จะ​เป็น​ใหญ่​กว่า​ครู​ก็​หา​มิได้​แต่​ศิษย์​ทุก​คน​ที่​ได้​รับ​การ​ฝึกสอน​ดี​แล้ว​ก็​จะ​เสมอ​กับ​ครู​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="41">เหตุ​ไฉน​ท่าน​มอง​ดู​ผง​ที่​ใน​ตา​พี่​น้อง​ของ​ท่าน, แต่​ไม้​ทั้ง​ท่อน​ที่​อยู่​ใน​ตา​ของ​ท่านๆ ไม่​รู้สึก?</verse>
				<verse number="42">หรือ​เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​จะ​พูด​กับ​พี่​น้อง​ของ​ท่าน​ได้​ว่า. ‘พี่​น้อง​เอ๋ย, ขอให้​ฉัน​เขี่ย​ผง​ออก​จาก​ตา​ของ​ท่าน,’ แต่​ที่​จริง​ท่าน​เอง​ก็​ยัง​ไม่​เห็น​ไม้​ทั้ง​ท่อน​ที่​อยู่​ใน​ตา​ของ​ท่าน? โอ คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด, จง​ชัก​ไม้​ทั้ง​ท่อน​ออก​จาก​ตา​ของ​ตน​ก่อน, แล้ว​เจ้า​จะ​เห็น​ได้​ถนัด​จึง​จะ​เขี่ย​ผง​ออก​จาก​ตา​พี่​น้อง​ของ​เจ้า​ได้.</verse>
				<verse number="43">ด้วย​ว่า​ต้นไม้​ดี​ย่อม​ไม่​เกิดผล​ชั่ว หรือ​ต้นไม้​ชั่ว​ย่อม​ไม่​เกิด​ผลดี.</verse>
				<verse number="44">เพราะว่า​จะ​รู้จัก​ต้นไม้​ทุก​ต้น​ได้​ก็​เพราะ​ผล​ของ​มัน. เพราะว่า​เขา​ย่อม​ไม่​เก็บ​ผล​มะเดื่อ​เทศ​จาก​ต้นไม้​มี​หนาม, หรือ​ย่อม​ไม่​เก็บ​ผล​องุ่น​จาก​ต้น​ระกำ.</verse>
				<verse number="45">คน​ดี​ก็​ย่อม​เอา​ของ​ดี​ออก​จาก​คลัง​ดี​แห่ง​ใจ​ของ​ตน, และ​คน​ชั่ว​ก็​ย่อม​เอา​ของ​ชั่ว​ออก​จาก​คลัง​ชั่ว​แห่ง​ใจ​ของ​ตน เพราะว่า​ใจ​เต็ม​บริบูรณ์​อย่างไร​ปาก​ก็​พูด​ออก​อย่าง​นั้น.”</verse>
				<verse number="46">“เหตุ​ไฉน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เรียก​เรา​ว่า. ‘พระ​องค์​เจ้า​ข้า, พระ​องค์​เจ้า​ข้า.’ และ​ยัง​ไม่​ประพฤติ​ตาม​สิ่ง​ที่​เรา​สอน​นั้น?</verse>
				<verse number="47">ทุก​คน​ที่มา​หา​เรา​และ​ฟัง​คำ​ของ​เรา, และ​ประพฤติ​ตาม​คำ​นั้น, เรา​จะแจ้ง​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​ว่า เขา​เปรียบ​เหมือน​ผู้ใด</verse>
				<verse number="48">เขา​เปรียบ​เหมือน​คน​หนึ่ง​ที่​สร้าง​ตึก เขา​ขุด​ลึก​ลง​ไป, แล้ว​ตั้ง​ราก​บน​ศิลา และ​เมื่อ​นํ้า​มา​ท่วม, กระแส​นํ้า​ไหล​เชี่ยว​กะ​ทบ​กะ​ทั่ง, ตึก​นั้น​มิได้​หวั่นไหว, เพราะ​ได้​สร้าง​ไว้​มั่นคง.</verse>
				<verse number="49">แต่​คน​ที่​ได้​ยิน​และ​มิได้​ประพฤติ​ตาม เปรียบ​เหมือน​คน​หนึ่ง​ที่​ได้​สร้าง​ตก​บน​ดิน​ไม่​ก่อ​ราก เมื่อ​กระแสน้ำ​ไหล​เชี่ยว​กะ​ทบ​กะ​ทั่ง​ตึก​นั้น​ตึก​นั้น ก็​พัง​ทำลาย​ลง​ทันที, และ​ความ​พินาศ​ของ​ตึก​นั้น​ก็​ใหญ่​ยิ่ง​นัก.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เมื่อ​พระ​องค์​ตรัส​คำ​เหล่านั้น​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ฟัง​เสร็จ​แล้ว, พระ​องค์​จึง​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​กัปเร​นา​อูม.</verse>
				<verse number="2">มี​ทาส​ของ​นาย​ร้อย​คน​หนึ่ง​ที่​นาย​รัก​มาก​ป่วย​เกือบจะ​ตาย​แล้ว.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​นาย​ร้อย​ได้​ยิน​ถึง​พระ​เยซู. จึง​ใช้​ผู้​เฒ่า​ของ​พวก​ยู​ดาย​ให้​ไป​อ้อน​วอน เชิญ​พระ​องค์​เสด็จ​มา​รักษา​ทาส​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เขา​เหล่านั้น​มา​ถึง​พระ​เยซู​แล้ว, เขา​ก็​อ้อน​วอน​พระ​องค์​ด้วย​ใจ​ร้อน​รน​ว่า, “นาย​ร้อย​นั้น​เป็น​คน​สมควร​ที่​พระ​องค์​จะ​กระทำ​การ​นั้น​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​ท่าน​รัก​ประเทศ​ของ​เรา. และ​ท่าน​เอง​ได้​สร้าง​ธรรม​ศาลา​ให้​เรา​ด้วย.”</verse>
				<verse number="6">พระ​เยซู​จึง​เสด็จ​ไป​กับ​เขา. เมื่อ​ไป​เกือบ​จะ​ถึง​ตึก​แล้ว, นาย​ร้อย​จึง​ใช้​เพื่อน​ฝูง​ไป​หา​พระ​องค์​ทูล​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า. อย่า​ลำบาก​เลย. เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​ไม่​เป็น​คน​สมควร​ที่​พระ​องค์​จะ​เสด็จ​เข้า​มา​ใต้​หลังคา​ตึก​ของ​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="7">เพราะ​เหตุ​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​คิดเห็น​ว่า ไม่​สมควร​ที่​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป​หา​พระ​องค์​ด้วย. แต่​ขอ​พระ​องค์​ทรง​โปรด​ตรัส​สัก​คำ​เดียว, และ​ทาส​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​หาย​โรค.</verse>
				<verse number="8">ด้วย​ว่า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​อยู่​ใต้​บังคับ​เขา. แต่​ยัง​มี​ทหาร​อยู่​ใต้​บังคับ​ข้าพ​เจ้า ข้าพ​เจ้า​สั่ง​คน​นี้​ว่า ‘ไป’ เขา​ก็​ไป​สั่ง​อีก​คน​หนึ่ง​ว่า ‘มา,’ เขา​ก็​มา​และ​สั่ง​ทาส​ของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ‘จง​ทำ​สิ่ง​นี้.’ เขา​ก็​ทำ.”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พระ​เยซู​ได้​ยิน​คำ​เหล่านั้น​แล้ว. ก็​ประหลาด​พระทัย​ด้วย​คน​นั้น, จึง​เหลียว​หลัง​ตรัส​แก่​ประชาชน​ที่​ตาม​พระ​องค์​มา​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, ถึง​แม้​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​เรา​มิได้​พบ​ความ​เชื่อ​มาก​เช่นนี้.”</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​คน​ที่​รับ​ใช้​มา​นั้น, เมื่อ​กลับไป​ถึง​ตึก​ก็​ได้​เห็น​ทาส​นั้น​หาย​เป็น​ปกติ​แล้ว</verse>
				<verse number="11">อีก​ไม่​กี่​วัน​พระ​องค์​ก็​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​หนึ่ง​ชื่อ​นา​อิน​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​กับ​คน​เป็น​อัน​มาก​ก็​ตาม​พระ​องค์​ไป.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​มา​ใกล้​ประตู​เมือง​นั้น. นี่​แน่ะ. มี​คน​หาม​ศพ​ชาย​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​มา. มารดา​เขา​เป็น​ม่าย​มี​ลูก​คน​เดียว และ​ชาว​เมือง​เป็น​อัน​มาก​มา​กับ​หญิง​นั้น.</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พระ​องค์​ได้​ทรง​เห็น​มารดา​นั้น, พระ​องค์​ทรง​เมตตา​กรุณา​เขา​และ​ตรัส​ว่า, “อย่า​ร้องไห้​เลย.”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระ​องค์​เสด็จ​เข้า​ไป​ใกล้​ถูกต้อง​โลง​คน​หาม​ศพ​นั้น​ก็​หยุด​ยืน​อยู่. พระ​องค์​จึง​ตรัส​ว่า, “ชาย​หนุ่ม​เอ๋ย. เรา​สั่ง​เจ้า​ให้​ลุก​ขึ้น​เถิด.”</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​ตาย​นั้น​ก็​ลุก​ขึ้น​นั่ง​พูด. พระ​องค์​จึง​ทรง​มอบ​ชาย​หนุ่ม​ให้แก่​มารดา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​คน​ทั้ง​ปวง​มี​ความ​กลัว, และ​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​ว่า. “ท่าน​ศาสดา​พยากรณ์​ใหญ่​ได้​เกิดขึ้น​ท่ามกลาง​เรา. และ​พระ​เจ้า​ได้​เสด็จ​มา​เยี่ยม​เยียน​พล​เมือง​ของ​พระ​องค์​แล้ว.”</verse>
				<verse number="17">และ​กิตติศัพท์​ของ​พระ​องค์​นี้​ได้​เลื่อง​ลือ​ไป​ตลอด​ทั่ว​มณฑล​ยู​ดาย, และ​ทั่ว​แว่น​แคว้น​ล้อม​รอบ</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​พวก​ศิษย์​ของ​โย​ฮัน​ก็​ได้​เท่า​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​นั้น​ให้​ท่าน​ฟัง.</verse>
				<verse number="19">โยฮัน​จึง​เรียก​ศิษย์​ของ​ท่าน​สอง​คน​ใช้​เขา​ไป​หา​พระ​เยซู ทูล​ถาม​ว่า. “ท่าน​เป็น​ผู้​ที่​จะ​มา​นั้น​หรือๆ จะต้อง​คอย​ผู้อื่น?”</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​คน​ทั้ง​สอง​นั้น​มาถึง​พระ​องค์​แล้ว​เขา​ทูล​ว่า. “โย​ฮัน​บัพ​ติศ​โต​ใช้​ข้าพ​เจ้า​มา​หา​ท่าน​ให้​ถาม​ว่า. ‘ท่าน​เป็น​ผู้​ที่​จะ​มา​นั้น​หรือๆ จะต้อง​คอย​ผู้อื่น?’ ”</verse>
				<verse number="21">ใน​เวลา​นั้น พระ​องค์​ได้​ทรง​รักษา​คน​เจ็บ​เป็น​อัน​มาก​ให้​หาย​ความ​เจ็บ​และ​โรค​ต่างๆ. และ​ให้​พ้น​จาก​ผี​ร้าย, และ​คน​ตา​บอด​หลาย​คน​พระ​องค์​ได้​ทรง​รักษา​ให้​เห็น​ได้.</verse>
				<verse number="22">แล้ว​พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​ศิษย์​สอง​คน​นั้น​ว่า, “จง​กลับไป​แจ้ง​แก่​โย​ฮัน​ซึ่ง​ท่าน​ได้​เห็น​และ​ได้​ยิน​คือ​ว่า​คน​ตา​บอด​ก็​เห็น​ได้, คน​ง่อย​ก็​เดิน​ได้, คน​โรค​เรื้อน​ก็​หาย​สะอาด, คน​หู​หนวก​ก็​ยิน​ได้, คน​ตาย​แล้ว​ก็​เป็น​ขึ้นมา, และ​ข่าว​ประเสริฐ​ก็​ประกาศ​แก่​คน​อนาถา.</verse>
				<verse number="23">บุคคล​ผู้ใด​ไม่​สะดุด​กะ​ดาก​เพราะ​เรา​ก็​เป็น​สุข.”</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ทูต​ทั้ง​สอง​ของ​โยฮัน​นั้น​ไม่​แล้ว, พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​ประชาชน​ถึง​โย​ฮัน​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เข้า​ไป​ดู​อะไร​ใน​ป่า? ดู​ต้น​อ้อ​ไหว​โดย​ถูก​ลม​พัด​หรือ</verse>
				<verse number="25">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ไป​ดู​อะไร? ดู​คน​นุ่ง​ห่ม​ถ้า​อ่อน​นิ่ม​หรือ​นี่​แน่ะ, คน​ที่​นุ่ง​ห่ม​ผ้า​งดงาม​และ​กิน​ของ​อย่าง​ดี​วิเศษ​ย่อม​อยู่​ใน​ราช​วัง.</verse>
				<verse number="26">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ออกไป​ดู​อะไร? ดู​ศาสดา​พยากรณ์​หรือ แท้จริง​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, ประเสริฐ​ยิ่ง​กว่า​ศาสดา​พยากรณ์​อีก.</verse>
				<verse number="27">คือ​โยฮัน​นี้​แหละ​ที่​พระ​คัมภีร์​กล่าวถึง​ว่า, นี่​แน่ะ, เรา​ใช้​ทูต​ของ​เรา​ไป​ข้างหน้า​ท่าน, ทูต​นั้น​จะ​จัดเตรียม​หนทาง​ไว้​ข้างหน้า​ท่าน.</verse>
				<verse number="28">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, ใน​บรรดา​คน​ที่​บังเกิด​มา​นั้น, ไม่​มี​ผู้ใด​ใหญ่​กว่า​โย​ฮัน แต่​ว่า​ผู้​ที่​เล็ก​น้อย​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ก็​ใหญ่​กว่า​โย​ฮัน.</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ได้​ยิน, รวมทั้ง​พวก​เก็บ​ภาษี​ด้วย, ก็​ได้​รับ​ว่า​พระ​เจ้า​ยุตติธรรม โดย​ที่​เขา​ได้​รับ​บัพ​ติศ​มา​ของ​โย​ฮัน.</verse>
				<verse number="30">แต่​พวกฟา​ริ​ซาย​และ​พวก​บาเรียน​ได้​ขัดขวาง​ความ​มุ่ง​หมาย​ของ​พระ​เจ้า​สำหรับ​เขา​โดย​ที่​มิได้​รับ​บัพ​ติศ​มา​จาก​โย​ฮัน</verse>
				<verse number="31">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จะ​เปรียบ​คน​สมัย​นี้​ด้วย​สิ่ง​ใด, และ​เขา​เหมือน​อะไร?</verse>
				<verse number="32">เขา​เปรียบ​เหมือน​เด็ก​นั่ง​กลาง​ตลาด ร้อง​โต้​กัน​ว่า. ‘เรา​ได้​เป่า​ปี่​ให้​เจ้า, และ​เจ้า​มิได้​เต้นรำ เรา​ได้​พิลาป​ร่ำ​ไร​ให้​เจ้า, และ​เจ้า​มิได้​ร้องไห้.’</verse>
				<verse number="33">เพราะว่า​โย​ฮัน​บัพ​ติศ​โต​มา​ก็​ไม่ได้​กิน​ขนม​ปัง​หรือ​ดื่ม​น้ำ​องุ่น และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า. ‘เขา​มี​ผี​สิง​อยู่.’</verse>
				<verse number="34">ฝ่าย​บุตร​มนุษย์​มา​ทั้ง​กิน​และ​ดื่ม​และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า. ‘นี่​แน่ะ เป็น​คน​กิน​เติบ​และ​ดื่ม​นํ้า​องุ่น​มาก, เป็น​มิตร​สหาย​กับ​คน​ที่​เก็บ​ภาษี​และ​คน​บาป,’</verse>
				<verse number="35">ฝ่าย​สติปัญญา​ก็​ได้​พ้น​ซึ่ง​กล่าวโทษ​เพราะ​ลูก​ทั้ง​หลาย​ของ​สติปัญญา​นั้น.”</verse>
				<verse number="36">“มี​คน​หนึ่ง​ใน​พวกฟา​ริ​ซาย​เชิญ​พระ​องค์​ไป​รับประทาน​อาหาร​กับ​เขา. พระ​องค์​ก็​เสด็จ​เข้า​ไป​นั่ง​ใน​บ้าน​ของ​คนฟา​ริ​ซาย​คน​นั้น.</verse>
				<verse number="37">และ​นี่​แน่ะ, มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ใน​เมือง​นั้น​เคย​เป็น​หญิง​ชั่ว, เมื่อ​รู้​ว่า​พระ​องค์​ทรง​นั่ง​รับประทาน​อาหาร​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​คนฟา​ริ​ซาย​นั้น, เขา​จึง​ถือ​ผะอบ​ศิลา​มี​น้ำมัน​หอม</verse>
				<verse number="38">มา​ยืน​อยู่​ข้าง​หลัง​ใกล้​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์, ร้องไห้​น้ำตา​ไหล​ชำระ​พระ​บาท, เอา​ผม​เช็ด, จุบ​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์​มาก, และ​เอา​น้ำมัน​นั้น​ชะโลม.</verse>
				<verse number="39">ฝ่าย​คนฟา​ริ​ซาย​ที่​ได้​เชิญ​พระ​องค์ เมื่อ​เห็น​แล้ว​ก็​นึก​ใน​ใจ​ว่า, “ถ้า​ท่าน​นี้​เป็น​ศาสดา​พยากรณ์​ก็​คง​จะ​รู้​ว่า หญิง​ผู้​นี้​ที่​ถูกต้อง​กาย​ของ​ท่าน​เป็น​ผู้ใด​และ​เป็น​คน​อย่างไร, เพราะ​เขา​เป็น​คน​ชั่ว.”</verse>
				<verse number="40">ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “ซี​โมน​เอ๋ย, เรา​มี​อะไร​จะ​พูด​กับ​ท่าน​บ้าง.” เขา​ทูล​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, จง​พูด​ไป​เถิด.”</verse>
				<verse number="41">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ว่า, “เจ้าหนี้​คน​หนึ่ง​มี​ลูกหนี้​สอง​คน คน​หนึ่ง​เป็น​หนี้​เงิน​ห้า​ร้อย​บาท, อีก​คน​หนึ่ง​เป็น​หนี้​เงิน​ห้า​สิบ​บาท.</verse>
				<verse number="42">เมื่อ​เขา​ไม่​มี​อะไร​จะ​ใช้​หนี้​แล้ว, ท่าน​จึง​โปรด​ยก​หนี้​ให้​เขา​ทั้ง​สอง​คน, ใน​สอง​คน​นั้น คน​ไหน​จะ​รัก​นาย​มาก​กว่า?”</verse>
				<verse number="43">ซี​โมน​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​เห็น​ว่า, คน​ที่​นาย​ได้​โปรด​ยก​หนี้​ให้​มาก​ก็​เป็น​คน​ที่​รัก​นาย​มาก.” พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​พูด​ถูก​แล้ว.”</verse>
				<verse number="44">พระ​องค์​จึง​เหลียว​หลัง​ดู​ผู้หญิง​นั้น​และ​ตรัส​แก่​ซี​โมน​ว่า, “ท่าน​เห็น​ผู้หญิง​นี้​หรือ เรา​ได้​เข้า​มา​ใน​บ้าน​ของ​ท่าน​ท่าน​มิได้​ให้​น้ำ​ถ้าง​เท้า​ของ​เรา แต่​ผู้หญิง​นี้​ได้​เอา​น้ำ​ตา​ชำระ​เท้า​ของ​เรา, และ​ได้​เอา​ผม​ของ​ตน​เช็ด.</verse>
				<verse number="45">ท่าน​มิได้​จุบ​เรา แต่​ผู้หญิง​นี้​ตั้งแต่​เข้า​มา​มิได้​หยุด​จุบ​เท้า​ของ​เรา​มาก</verse>
				<verse number="46">ท่าน​มิได้​เอา​นํ้า​มัน​ชะโลม​ศีรษะ​ของ​เรา, แต่​ผู้หญิง​นี้​ได้​เอา​นํ้า​มัน​หอม​ชะโลม​เท้า​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="47">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​บอก​ท่าน​ว่า, ความผิด​บาป​ของ​ผู้หญิง​นี้​ซึ่ง​มี​มาก​ได้​โปรด​ยก​เสีย​แล้ว เพราะ​เขา​รัก​มาก​แต่​ผู้​ที่​ได้​รับ​ความ​ยก​โทษ​น้อย, ผู้​นั้น​ก็​รัก​น้อย.”</verse>
				<verse number="48">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​ผู้หญิง​นั้น​ว่า “ความผิด​บาป​ของ​เจ้า​โปรด​ยก​เสีย​แล้ว.”</verse>
				<verse number="49">ฝ่าย​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​นั่ง​รับประทาน​ด้วย​กัน​คิด​ใน​ใจ​ว่า, “คน​นี้​เป็น​ใคร จน​ชั้น​ความผิด​บาป​ก็​ยก​ได้?”</verse>
				<verse number="50">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​ผู้หญิง​นั้น​ว่า, “ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​ได้​ทำ​ให้​เจ้า​รอด. จง​ไป​เป็น​สุข​เกิด.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">อีก​ไม่​นาน​พระ​องค์​ก็​เสด็จ​ไป​ทั่ว​ตลอด​ตาม​บ้าน​ตาม​เมือง, ทรง​ประกาศ​กิตติ​คุณ​แห่ง​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า. สาวก​สิบ​สอง​คน​นั้น​ก็​อยู่​ด้วย​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="2">พร้อม​กับ​ผู้หญิง​ลาง​คน​ที่​มี​ผี​ร้าย​ออก​จาก​เขา​และ​ที่​หาย​โรค​ต่างๆ คือ​มา​เรีย​ผู้​มี​ชื่อ​อีก​ว่ามัฆ​ดา​ลา, ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​ขับ​ผี​ออก​จาก​เขา​เจ็ด​ผี,</verse>
				<verse number="3">และ​โยฮัน​นา​ภรรยา​ของ​คู​ซา​ต้น​เรือน​ของ​เฮ​โรด, และ​ซู​ซัน​นา, และ​ผู้หญิง​อื่นๆ หลาย​คน​ที่​เคย​ปรนนิบัติ​พระ​องค์​ด้วย​การ​ถวาย​สิ่ง​ของ</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ประชาชน​เป็น​อัน​มาก​อยู่​พร้อม​กัน, และ​คน​กำลัง​มา​หา​พระ​องค์​จาก​ทุก​เมือง, พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​เป็น​คำ​อุปมา​ว่า,</verse>
				<verse number="5">มี​ผู้​หว่าน​คน​หนึ่ง​ออกไป​หว่าน​พืช​ของ​ตน และ​เมื่อ​เขา​หว่าน, พืช​นั้น​ก็​ตก​อยู่​ริม​หนทาง​บ้าง ถูก​เหยียบ​ย่ำ, และ​นก​ใน​อากาศ​มา​เก็บ​กิน​เสีย.</verse>
				<verse number="6">บ้าง​ก็​ตก​ที่​หิน และ​เมื่อ​งอก​ขึ้น​แล้ว​ก็​เหี่ยว​แห้ง​ไป​เพราะ​ที่​ไม่​ชื้น.</verse>
				<verse number="7">บ้าง​ก็​ตก​ที่​กลาง​หนาม, หนาม​ก็​งอก​ขึ้น​มา​ด้วย​ปก​คลุม​เสีย.</verse>
				<verse number="8">บ้าง​ก็​ตก​ที่ดิน​ดี, จึง​งอก​ขึ้น​เกิด​ผล​ร้อย​เท่า.” ครั้น​พระ​องค์​ตรัส​อย่าง​นั้น​แล้ว​จึง​ทรง​ร้อง​ว่า, “ใคร​มี​หู​ยิน​ได้​ก็​ให้​ฟัง​เอา​เถิด.”</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​เหล่า​สาวก​จึง​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, คำ​เปรียบ​นั้น​มี​ใจความ​อย่างไร?</verse>
				<verse number="10">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ว่า, “ข้อ​ลึกลับ​แห่ง​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ก็​ทรง​โปรด​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​ได้, แต่​สำหรับ​คน​อื่น​นั้น​ได้​ให้​เป็น​คำ​เปรียบ, เพื่อ​เมื่อ​เขา​ดู​จะ​ไม่​เห็น, และ​เมื่อ​เขา​ยิน​จะ​ไม่​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="11">คำ​เปรียบ​นั้น​ก็​อย่าง​นี้ พืช​นั้น​ได้แก่​พระ​วจนะ​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">ที่​ตก​ริม​หนทาง​ได้แก่ คน​เหล่านั้น​ที่​ได้​ยิน, แล้ว​มาร​มา​ชิง​เอา​พระ​วจนะ​จาก​ใจ​ของ​เขา, เพื่อ​ไม่ให้​เขา​เชื่อ​และ​รอด​ได้.</verse>
				<verse number="13">ซึ่ง​ตก​ที่​หิน​นั้น​ได้แก่ คน​เหล่านั้น​ที่​ได้​ยิน​แล้ว​ก็​รับ​พระ​วจนะ​นั้น​ด้วย​ความ​ยินดี แต่​ไม่​มี​ราก, เชื่อ​ได้​แต่​ชั่วคราว, เมื่อ​ถูก​ทดลอง​เขา​ก็​หลง​เสีย​ไป.</verse>
				<verse number="14">ที่​ตก​กลาง​หนาม​นั้น​ได้แก่ คน​เหล่านั้น​ที่​ได้​ยิน​แล้ว​ก็​ออกไป, และ​ความ​ปรารภ​ปรารมภ์ และ​ทรัพย์​สมบัติ และ​ความ​สนุกสนาน​แห่ง​ชีวิต​นี้​ก็​ปก​คลุม​หุ้ม​ห่อ​เขา, ผล​ของ​เขา​จึง​ม้าน​ไป.</verse>
				<verse number="15">ซึ่ง​ตก​ที่ดิน​ดี​นั้น​ได้แก่ คน​เหล่านั้น​ที่​ได้​ยิน​พระ​วจนะ​ด้วย​ใจ​เลื่อมใส​ศรัทธา, แล้ว​ก็​จดจำ​ไว้, จึง​เกิด​ผล​โดย​ความ​เพียร.”</verse>
				<verse number="16">“ไม่​มี​ผู้ใด​เมื่อ​จุด​ตะเกียง​แล้ว​จะ​เอา​ภาชนะ​ปิด​บัง​ไว้, หรือ​วาง​ไว้​ใต้​เตียง, แต่​ตั้ง​ไว้​ที่​เชิง​ตะเกียง, เพื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เข้า​มา​จะ​เห็น​แสง​สว่าง​ได้.</verse>
				<verse number="17">ด้วย​ว่า​ไม่​มี​สิ่ง​ใด​ที่​ซ่อน​ไว้​ซึ่ง​จะ​ไม่​ปรากฏ​แจ้ง, และ​ไม่​มี​สิ่ง​ใด​ที่​บด​บัง​ไว้​ซึ่ง​จะ​ไม่​รู้​จะ​ไม่​แพร่ง​พราย.</verse>
				<verse number="18">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ฟัง​อย่างไร​ก็​จง​ระวัง​ให้​ดี เพราะว่า​ผู้ใด​มี​อยู่​แล้ว จะ​เพิ่มเติม​ให้แก่​ผู้​นั้น​อีก แต่​ผู้ใด​ไม่​มี, แม้​ซึ่ง​เขา​คิด​ว่า​มี​อยู่​นั้น​จะ​ต้อง​เอา​ไป​จาก​เขา.”</verse>
				<verse number="19">ครั้ง​นั้น​มารดา​และ​พี่​น้อง​ของ​พระ​องค์​มา​หา​พระ​องค์, แต่​เข้า​ไป​ถึง​พระ​องค์​ไม่ได้​เพราะ​คน​มาก.</verse>
				<verse number="20">มี​คน​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “มารดา​และ​พี่​น้อง​ของ​พระ​องค์​ยืน​อยู่​ข้าง​นอก​ปรารถนา​จะ​มา​หา​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="21">แต่​พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “มารดา​ของ​เรา​และ​พี่​น้อง​ของ​เรา​คือ​คน​เหล่านี้​ที่​ได้​ฟัง​คำ​ของ​พระ​เจ้า​และ​ประพฤติ​ตาม.”</verse>
				<verse number="22">อยู่​มา​วัน​หนึ่ง​พระ​องค์​เสด็จ​ลง​เรือ​กับ​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์, แล้ว​พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ให้​เรา​ข้าม​ทะเลสาบ​ไป​ฟาก​ข้าง​โน้น.” เขา​ก็​ถอย​เรือ​ออกไป.</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​กำลัง​แล่น​ไป​พระ​องค์​บรรทม​หลับ และ​บังเกิด​พายุ​กล้า​กลาง​ทะเล, น้ำ​เข้า​เกือบ​เต็ม​เรือ​น่า​กลัว​จะ​มี​อันตราย.</verse>
				<verse number="24">เขา​จึง​มา​ปลูก​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, อาจารย์​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​กำลัง​จะ​พินาศ​อยู่​แล้ว.” พระ​องค์​จึง​ทรง​ลุก​ขึ้น​ห้าม​ลม​และ​คลื่น, แล้ว​คลื่น​ลม​ก็​หยุด​เงียบ​สงบ​ทีเดียว.</verse>
				<verse number="25">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​อยู่​ที่​ไหน?” เขา​เหล่านั้น​กลัว​และ​ประหลาด​ใจ​พูด​กัน​ว่า, “ท่าน​นี้​เป็น​ผู้ใด​หนอ, จึง​สั่ง​บังคับ​ลม​และ​น้ำ​ได้, และ​ลม​กับ​นํ้า​นั้น​ก็​ฟัง​ท่าน?”</verse>
				<verse number="26">เขา​แล่น​ไป​ถึง​แขวง​เมือง​ฆะ​ดารา​ที่​อยู่​ตรึงฆา​ลิ​ลาย​ข้าม.</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​ขึ้น​บก​แล้ว, มี​คน​หนึ่ง​ออก​มา​จาก​เมือง​พบ​พระ​องค์ คน​นั้น​มี​ผี​สิง​อยู่, และ​นาน​แล้ว​มิได้​ใส่​เสื้อ, มิได้​อยู่​บ้านเรือน, แต่​อยู่​ที่​อุโมงค์.</verse>
				<verse number="28">ครั้น​เห็น​พระ​เยซู​เขา​ก็​โห่​ร้อง, และ​กราบ​ลง​ตรึง​พระ​พักตร​พระ​องค์ ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า, “โอ​พระ​เยซู​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​สูงสุด, ข้าพ​เจ้า​มี​สาเหตุ​อะไร​กับ​พระ​องค์? ขอ​พระ​องค์​อย่า​ทรมาน​ข้าพ​เจ้า​เลย.”</verse>
				<verse number="29">ที่​พูด​เช่นนี้​ก็​เพราะ​พระ​องค์​ได้​สั่ง​ผี​โสโครก​ให้​ออก​มา​จาก​ตัว​คน​นั้น ด้วย​ว่า​ผี​นั้น​แผลง​ฤทธิ์​ใน​ตัว​เขา​บ่อยๆ, และ​เขา​ถูก​จำ​ด้วย​โซ่​ตรวน, แต่​เขา​ได้​หัก​เครื่อง​จำ​นั้น​เสีย, แล้ว​ผี​ก็​พา​เขา​ไป​ใน​ป่า.</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​ถาม​มัน​ว่า, “เอ็ง​ชื่อ​อะไร?” มัน​ทูล​ตอบ​ว่า, “ชื่อ​กอง, “ด้วย​ว่า​มี​ผี​หลาย​ตน​เข้า​สิง​ใน​ตัว​เขา.</verse>
				<verse number="31">ผี​นั้น​จึง​อ้อน​วอน​ขอ​พระ​องค์​มิ​ให้​สั่ง​ให้​มัน​กลับไป​ยัง​นรก​ขุม​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="32">ตำบล​นั้น​มี​สุกร​ฝูง​ใหญ่​กำลัง​หา​กิน​อยู่​ที่​ภูเขา ผี​เหล่านั้น​จึง​อ้อน​วอน​พระ​องค์ ขอ​อนุญาต​ให้​มัน​เข้า​ใน​ฝูง​สุกร, พระ​องค์​ก็​ทรง​อนุญาต.</verse>
				<verse number="33">ผี​เหล่านั้น​จึง​ออกมา​จาก​คน​นั้น แล้ว​เข้า​สิง​ใน​ตัว​สุกร, สุกร​ทั้ง​ฝูง​ก็​วิ่ง​กะ​โดด​จาก​ที่​สูง​ชัน​ลง​ไป​ใน​ทะเล​สำลัก​น้ำ​ตาย.</verse>
				<verse number="34">ฝ่าย​คน​เลี้ยง​สุกร, เมื่อ​เห็น​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น, ต่าง​ก็​หนี​ไป​เล่า​เนื้อความ​นั้น​ทั้ง​ใน​เมือง​และ​นอก​เมือง.</verse>
				<verse number="35">คน​ทั้ง​หลาย​จึง​ออกไป​ดู​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น, และ​เมื่อ​เขา​มา​ถึง​พระ​เยซู, ก็​เห็น​คน​นั้น​ที่​ผี​ออก​จาก​ตัว​นุ่ง​ห่ม​ผ้า​มี​สติ​อารมณ์​ดี​นั่ง​ใกล้​พระ​บาท​พระ​เยซู, เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​พา​กัน​กลัว.</verse>
				<verse number="36">ฝ่าย​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​เห็น​ก็​ได้​เล่า​ให้​เขา​ฟัง​ถึง​เรื่อง​คน​ที่​ผี​สิง​อยู่​ได้​หาย​ปกติ​อย่างไร.</verse>
				<verse number="37">ชาว​เมือง​ฆะ​ดารา​และ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​อยู่​ใกล้เคียง จึง​มา​อ้อน​วอน​พระ​องค์​ให้​ไป​เสีย​จาก​เขา, เพราะ​ว่า​เขา​กลัว​ยิ่ง​นัก​พระ​องค์​จึง​เสด็จ​ลง​เรือ​กลับไป.</verse>
				<verse number="38">คน​ที่​ผี​ออก​จาก​ตัว​นั้น​อ้อน​วอน​ขอ​อยู่​กับ​พระ​องค์, แต่​พระ​เยซู​ทรง​สั่ง​เขา​ให้​ไป​และ​ตรัส​ว่า,</verse>
				<verse number="39">“จง​กลับไป​บ้านเรือน​ของ​ตัว, และ​บอก​ชาวบ้าน​ถึง​เรื่อง​การ​ใหญ่​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​เจ้า.” แล้ว​คน​นั้น​ก็​กลับไป​ประกาศ​แก่​คน​ทั้ง​เมือง​ถึง​เหตุการณ์​ใหญ่​ยิ่ง​ที่​พระ​เยซู​ได้​กระทำ​แก่​ตน</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​พระ​เยซู​เสด็จ​กลับ​มา​แล้ว, ประชาชน​ก็​ต้อนรับ​พระ​องค์, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​คอย​ท่า​พระ​องค์​อยู่.</verse>
				<verse number="41">นี่​แนะ มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ญาย​โร เป็น​นาย​ธรรม​ศาลา​มา​กราบ​ลง​ที่​พระ​บาท​พระ​เยซู อ้อน​วอน​พระ​องค์​ให้​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​ตึก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="42">เพราะว่า​เขา​มี​บุตรี​คน​เดียว​อายุ​ประมาณ​สิบ​สอง​ปี, และ​บุตรี​นั้น​นอน​ป่วย​อยู่​เกือบ​จะ​ตาย. แต่​เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​ไป​นั้น​ประชาชน​เบียด​เสียค​พระ​องค์</verse>
				<verse number="43">มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​เป็น​โรค​โลหิต​ตก​ได้​สิบ​สอง​ปี​มา​แล้ว (เขา​ได้​เสีย​ทรัพย์​ของ​ตัว​ให้​พวก​หมอ​จน​หมด, แต่) ไม่​มี​ผู้ใด​รักษา​ให้​หาย​ได้.</verse>
				<verse number="44">ผู้หญิง​นั้น​แอบ​มา​ข้าง​หลัง​ถูกต้อง​ชาย​ฉลอง​พระ​องค์, และ​ใน​ทันใด​นั้น​โลหิต​ที่​ตก​ก็​หยุด​แห้ง​ไป.</verse>
				<verse number="45">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ถาม​ว่า, “ใคร​ได้​ถูก​ต้อง​เรา?” เมื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ได้​ปฏิเสธ, เปโตร​กับ​คน​ที่​อยู่​ด้วย​กัน​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ก็​เป็น​เพราะ​ประชาชน​เบียดเสียด​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="46">แต่​พระ​เยซู​ตรัส​ว่า, “มี​ผู้​หนึ่ง​ได้​ถูกต้อง​เรา, เพราะ​เรา​รู้สึก​ว่า​ฤทธิ์​ได้​ซ่าน​ออก​จาก​เรา​แล้ว.”</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​ผู้หญิง​นั้น​เห็น​ว่า​จะ​ซ่อน​ตัว​ไม่ได้​แล้ว, เขา​ก็​เข้า​มา​ตัว​สั่น​กราบ​ลง​ตรึง​พระ​พักตร​พระ​องค์ ทูล​พระ​องค์​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​ปวง​ว่า เขา​ได้​ถูกต้อง​พระ​องค์​เพราะ​เหตุ​อะไร, และ​ได้​หาย​โรค​ใน​ทันใด​นั้น.</verse>
				<verse number="48">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ลูก​เอ๋ย, ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​ได้​กระทำ​ให้​ตัว​เจ้า​หาย​โรค​แล้ว, จง​ไป​เป็น​สุข​เถิด.”</verse>
				<verse number="49">เมื่อ​พระ​องค์​กำลัง​ตรัส​อยู่, มี​คน​หนึ่ง​มา​จาก​บ้าน​นาย​ธรรม​ศาลา​บอก​นาย​ว่า, “ลูก​สาว​ของ​ท่าน​ตาย​เสีย​แล้ว, อย่า​ให้​ท่าน​อาจารย์​ลำบาก​เลย.”</verse>
				<verse number="50">ฝ่าย​พระ​เยซู​เมื่อ​ได้​ยิน​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “อย่า​กลัว​เลย, จง​เชื่อ​เท่านั้น, และ​ลูก​จะ​รอด.”</verse>
				<verse number="51">เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​ตึก, พระ​องค์​ไม่​ยอม​ให้​ผู้ใด​เข้า​ไป​เว้น​แต่​เป​โตร, โย​ฮัน, ยา​โก​โบ, และ​บิดา​มารดา​ของ​เด็ก​นั้น.</verse>
				<verse number="52">คน​ทั้ง​หลาย​จึง​ร้องไห้​ร่ำ​ไร​เพราะ​เด็ก​นั้น, แต่​พระ​องค์​ตรัส​ว่า, “อย่า​ร้องไห้​เลย, เขา​ไม่​ตาย​แต่​นอน​หลับ​อยู่.”</verse>
				<verse number="53">คน​ทั้ง​ปวง​ก็​หัวเราะ​เยาะ​พระ​องค์, เพราะ​เขา​รู้​ว่า​เด็ก​นั้น​ตาย​แล้ว.</verse>
				<verse number="54">พระ​องค์​จึง​ทรง​จับ​มือ​เด็ก​นั้น​ตรัส​ว่า, “ลูก​เอ๋ย, จง​ลุก​ขึ้น​เถิด.”</verse>
				<verse number="55">แล้ว​วิญญาณ​จิตต์​ก็​กลับ​เข้า​ใน​เด็ก​นั้น, เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​กัน​ที, พระ​องค์​จึง​ตรัส​สั่ง​ให้​เอา​อาหาร​มา​ให้​เขา​กิน​บ้าง.</verse>
				<verse number="56">ฝ่าย​บิดา​มารดา​ของ​เด็ก​นั้น​ก็​ประหลาด​ใจ​นัก, แด่​พระ​องค์​ทรง​ห้าม​เขา​ไม่ให้​บอก​ผู้ใด​ให้​รู้​เหตุการณ์​ซึ่ง​เป็น​มา​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">พระ​องค์​ทรง​เรียก​สาวก​สิบ​สอง​คน​มา​พร้อม​กัน, แล้ว​จึง​ประทาน​อำนาจ​ให้​เขา​บังคับ​ผี​ต่างๆ และ​รักษา​โรค​ต่างๆ ให้​หาย.</verse>
				<verse number="2">แล้ว​พระ​องค์​ใช้​เขา​ไป​ประกาศ​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า, และ​รักษา​คน​ป่วย​เจ็บ​ทั้ง​หลาย​ให้​หาย.</verse>
				<verse number="3">พระ​องค์​จึง​สั่ง​เขา​ว่า, “อย่า​เอา​อะไร​ไป​ใช้​ตาม​ทาง, เช่น​ไม้​เท้า, หรือ​ย่าม, หรือ​อาหาร, หรือ​เงิน, หรือ​เสื้อ​คน​ละ​สอง​ตัว,</verse>
				<verse number="4">และ​ถ้า​เข้า​ไป​ใน​เรือน​ไหน. ก็​จง​อาศัย​อยู่​ใน​เรือน​นั้น​จน​กว่า​จะ​ไป.</verse>
				<verse number="5">ผู้ใด​ไม่​รับ​พวก​ท่าน. เมื่อ​ท่าน​จะ​ไป​จาก​เมือง​นั้น, จง​สะบัด​ผง​คลี​ดิน​จาก​เท้า​ของ​ท่าน​ให้​เป็น​พะยาน​ต่อ​เขา.</verse>
				<verse number="6">เหล่า​สาวก​จึง​ออก​ไป​ทั่ว​ตลอด​บ้าน​เมือง​ประกาศ​กิตติ​คุณ. และ​รักษา​คน​ป่วย​เจ็บ​ทุก​แห่ง​ให้​หาย</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​เฮ​โรด​เจ้า​เมือง​ได้​ยิน​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​กระทำ​นั้น จึง​คิด​สงสัย​มาก, เพราะ​ลาง​คน​ว่า​โยฮัน​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย.</verse>
				<verse number="8">ลาง​คน​ว่า​เป็น​เอ​ลี​ยา​มา​ปรากฏ, คน​อื่น​ว่า​เป็น​ศาสดา​พยากรณ์​โบราณ​กลับ​เป็น​ขึ้นมา​อีก.</verse>
				<verse number="9">เฮ​โร​ดจึง​ว่า, “โย​ฮัน​นั้น​เรา​ได้​ตัด​ศีรษะ​แล้ว. แต่​คน​นี้​ที่​เรา​ได้​ยิน​เหตุการณ์​ของ​เขา​อย่าง​นี้​คือ​ผู้​ใด​เล่า?” แล้ว​เฮ​โรด​จึง​หา​โอกาส​จะ​เห็น​พระ​องค์</verse>
				<verse number="10">ครั้น​อัคร​สาวก​กลับ​มาแล้ว. เขา​ทูล​พระ​องค์​ถึง​บรรดา​การ​ซึ่ง​เขา​ได้​กระทำ​นั้น. พระ​องค์​จึง​พา​เขา​ไป​ถึง​ที่​ว่าง​คน​ใน​แขวง​เมือง​ที่​เรียก​ว่า​เบธ​ซา​ยะ​ดา.</verse>
				<verse number="11">แต่​เมื่อ​ประชาชน​รู้​แล้ว​จึง​ตาม​พระ​องค์​ไป. พระ​องค์​ทรง​ต้อนรับ​เขา ตรัส​สั่ง​สอน​เขา​ถึง​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า. และ​ทุก​คน​ที่​ต้องการ​ให้​หาย​โรค​พระ​องค์​ก็​ทรง​รักษา​ให้.</verse>
				<verse number="12">ครั้น​ถึง​เวลา​บ่าย​แล้ว, สาวก​สิบ​สอง​คน​มา​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ขอให้​ประชาชน​ไป​ตาม​บ้าน​ไร่​บ้าน​นา​ที่​อยู่​รอบ หา​ที่​พัก​นอน​และ​ซื้อ​อาหาร​กิน, เพราะ​ที่​เรา​อยู่​นี้​เป็น​ป่า​กันดาร.”</verse>
				<verse number="13">แต่​พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “พวก​ท่าน​จง​เลี้ยง​เขา​เถิด.” เขา​ทูล​ว่า, “เรา​ไม่​มี​อะไร​มาก, มี​แต่​ขนม​ปัง​ห้า​อัน​กับ​ปลา​สอง​ตัว, เว้นเสียแต่​เรา​จะ​ไป​ซื้อ​อาหาร​สำหรับ​คน​ทั้ง​ปวง​นี้.”</verse>
				<verse number="14">เพราะว่า​คน​เหล่านั้น​นับ​แต่​ผู้ชาย​ประมาณ​ได้​ห้า​พัน​คน. พระ​องค์​จึง​สั่ง​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​ว่า. “จง​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​นั่ง​ลง​เป็น​หมู่ๆ, หมู่​ละ​ห้า​สิบ​คน.”</verse>
				<verse number="15">เขา​ก็​กระทำ​ตาม, คือ​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​นั่ง​ลง.</verse>
				<verse number="16">พระ​องค์​จึง​ทรง​รับ​ขนม​ปัง​ห้า​อัน​กับ​ปลา​สอง​ตัว​นั้น, แหงน​พระ​พักตร​ดู​ท้อง​ฟ้า​ขอ​พร, แล้ว​หัก​ส่ง​ให้แก่​เหล่า​สาวก, ให้​เขา​แจก​แก่​ประชาชน.</verse>
				<verse number="17">คน​ทั้ง​ปวง​ก็​กิน​อิ่ม​ทุก​คน, แล้ว​เขา​เก็บ​เดน​ที่​เหลือ​นั้น​ได้​สิบ​สอง​กะ​บุง​เต็ม</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พระ​องค์​กำลัง​อธิษฐาน​อยู่​ต่างหาก, เหล่า​สาวก​อยู่​กับ​พระ​องค์​พระ​องค์​จึง​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “คน​ทั้ง​หลาย​พูด​กัน​ว่า​เรา​เป็น​ผู้ใด?”</verse>
				<verse number="19">เหล่า​สาวก​ทูล​ตอบ​ว่า, “เขา​ว่า​เป็น​โย​ฮัน​บัพ​ติศ​โต ลาง​คน​ว่า​เป็น​เอ​ลี​ยา แต่​คน​อื่น​ว่า​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ศาสดา​พยากรณ์​โบราณ​เป็น​ขึ้น​มา​ใหม่.”</verse>
				<verse number="20">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “ฝ่าย​พวก​ท่าน​นี้​เล่า​ว่า​เรา​เป็น​ผู้ใด?” เป​โตร​ทูล​ตอบ​ว่า, “พระ​องค์​เป็น​พระ​คริสต์​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="21">พระ​องค์​จึง​กำชับ​สั่ง​เขา​มิ​ให้​บอก​ความ​นี้​แก่​ผู้ใด.</verse>
				<verse number="22">และ​ตรัส​ว่า. “บุตร​มนุษย์​จะต้อง​ทน​ทุกข์​ทรมาน​หลาย​ประการ และ​พวก​ผู้​เฒ่า, พวก​ปุโรหิต, และ​พวก​อาลักษณ์​จะ​ละ​ทิ้ง​และ​ฆ่า​ท่าน​เสีย, และ​วัน​ที่​สาม​ท่าน​จะ​เป็น​ขึ้น​ใหม่.”</verse>
				<verse number="23">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, “ถ้า​ผู้ใด​จะ​ใคร่​ตาม​เรา​มา, ให้​ผู้​นั้น​เอา​ชะ​นะ​ตัวเอง และ​รับ​กางเขน​ของ​ตน​ทุก​วัน แบก​ตาม​เรา​มา.</verse>
				<verse number="24">เพราะว่า​ผู้ใด​ใคร่​จะ​เอา​ชีวิต​ของ​ตน​รอด, ผู้​นั้น​จะ​เสียชีวิต แต่​ผู้ใด​จะ​เสียชีวิต​ของ​ตน​เพราะ​เห็น​แก่​เรา, ผู้​นั้น​จะ​ได้​ชีวิต​รอด.</verse>
				<verse number="25">เพราะ​ถ้า​ผู้ใด​จะ​ได้​สิ่งของ​สิ้น​ทั้ง​โลก​แต่​ต้อง​เสีย​ตัว​ของ​ตน​เอง. ผู้​นั้น​จะ​ได้​ประ​โย​ชน​อะไร?</verse>
				<verse number="26">เพราะ​ถ้า​ผู้ใด​มี​ความ​อาย​เพราะ​เรา​และ​ถ้อยคำ​ของ​เรา, บุตร​มนุษย์​ก็​จะ​มี​ความ​อาย​เพราะ​ผู้​นั้น. เมื่อ​พระ​องค์​จะ​เสด็จ​มา​ด้วย​สง่า​ราศี​ของ​พระ​องค์​เอง, ของ​พระ​บิดา, และ​ของ​เหล่า​ทูต​สวรรค์​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="27">แต่​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, มี​ลาง​คน​ที่​ยืน​อยู่​ที่นี่, ซึ่ง​ยัง​จะ​ไม่​ชิม​ความ​ตาย​จนกว่า​จะ​ได้​เห็น​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="28">ภาย​หลัง​พระ​องค์​ได้​ตรัส​คำ​เหล่านั้น​ประมาณ​แปด​วัน, พระ​องค์​จึง​พาเป​โตร, โย​ฮัน. และ​ยา​โก​โบ​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​เพื่อ​จะ​อธิษฐาน.</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​พระ​องค์​กำลัง​อธิษฐาน​อยู่ วรรณ​พระ​พักตร​ของ​พระ​องค์​ก็​เปลี่ยนไป. และ​ฉลอง​พระ​องค์​ก็​ขาว​เป็น​มัน​ระยับ.</verse>
				<verse number="30">นี่​แน่ะ มี​สอง​คน​สนทนา​อยู่​กับ​พระ​องค์, คือ​โม​เซ​และ​เอ​ลี​ยา,</verse>
				<verse number="31">ผู้​มา​ปรากฏ​ด้วย​รัศมี, และ​กล่าวถึง​ความ​มรณา​ของ​พระ​องค์​ซึ่ง​จะ​สำเร็จ​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม.</verse>
				<verse number="32">ฝ่ายเป​โตร​และ​คน​ที่​อยู่​ด้วย​นั้น​ก็​ง่วง​เหงา​หาวนอน. แต่​เมื่อ​เขา​ตา​สว่าง​ขึ้น​แล้ว เขา​ก็​ได้​เห็น​รัศมี​ของ​พระ​องค์. และ​เห็น​สอง​คน​นั้น​ที่​ยืน​อยู่​กับ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​สอง​คน​นั้น​กำลัง​ลา​ไป​จาก​พระ​องค์, เป​โตร​จึง​ทูล​พระ​เยซู​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ซึ่ง​เรา​อยู่​ที่นี่​ก็​ดี​ให้​เรา​ทำ​พลับ​พลาสาม​หลัง, สำหรับ​พระ​องค์​หลัง​หนึ่ง, สำหรับ​โม​เซ​หลัง​หนึ่ง, สำหรับ​เอ​ลี​ยา​หลัง​หนึ่ง.” เปโตร​ไม่​รู้สึกตัว​ว่า​ได้​พูด​อะไร.</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​เขา​กำลัง​พูด​คำ​เหล่านี้, มี​เมฆ​มาปก​คลุม​เขา​ไว้, และ​เมื่อ​อยู่​ใน​เมฆ​นั้น​เขา​ก็​กลัว.</verse>
				<verse number="35">มี​พระ​สุ​รเสีย​งอ​อก​มา​จาก​เมฆ​นั้น​ว่า, “ผู้​นี้​เป็น​บุตร​ของ​เรา, เป็น​ผู้​ถูก​เลือกสรร​ไว้ จง​ฟัง​ท่าน​เถิด.”</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​พระ​สุ​รเสียง​นั้น​สงบ​แล้ว, พระ​เยซู​สถิต​อยู่​องค์​เดียว. เขา​ทั้ง​สาม​ก็​นิ่ง​อยู่, และ​ใน​กาล​ครั้ง​นั้น​เขา​มิได้​บอก​เหตุการณ์​ซึ่ง​เขา​ได้​เห็น​แก่​ผู้ใด</verse>
				<verse number="37">ครั้น​รุ่ง​ขึ้น​เมื่อ​พระ​องค์​กับ​เหล่า​สาวก​ลง​มา​จาก​ภูเขา​แล้ว. มี​คน​มากมาย​มา​พบ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="38">นี่​แน่ะ มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​หมู่​ประชาชน​นั้น​ร้อง​ว่า. “อาจารย์​เจ้า​ข้า. ขอ​พระ​องค์​ทรง​โปรด​ดู​บุตร​ของ​ข้าพ​เจ้า. เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​มี​บุตร​คน​เดียว</verse>
				<verse number="39">และ​นี่​แน่ะ ผี​สิง​เขา​อยู่. ประเดี๋ยว​ก็​โห่​ร้อง. ประเดี๋ยว​ก็​ทำ​ให้​เด็ก​นั้น​ชัก​ดิ้น​นํ้า​ลาย​ฟูม​ปาก. ประเดี๋ยว​ทำ​ให้​ตี​อก​ชก​ตัว​ให้​ฟก​ช้ำ. ไม่​ใคร่​ออก​จาก​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="40">ข้าพ​เจ้า​ได้​ขอ​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​ให้​ขับ​มัน​ออก​เสีย. แต่​เขา​กระทำ​ไม่ได้.”</verse>
				<verse number="41">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “โอ​คน​มี​ความ​เชื่อ​น้อย​และ​ทิฏฐิ​ชั่ว, เรา​จะ​อดทน​อยู่​กับ​เจ้า​นาน​เท่าใด? จง​พา​บุตร​ของ​เจ้า​มา​ที่นี่​เถิด.”</verse>
				<verse number="42">เมื่อ​เด็ก​นั้น​กำลัง​มา, ผี​ก็​ทำ​ให้​เขา​ล้ม​ซัก​ดิ้น​ใหญ่. แต่​พระ​เยซู​ทรง​ขับ​ผี​โสโครก​นั้น​และ​รักษา​เด็ก​ให้​หาย, แล้ว​ส่ง​คืน​ให้​บิดา​เขา.</verse>
				<verse number="43">คน​ทั้ง​ปวง​ก็​ประหลาด​ใจ​นัก​เพราะ​ฤทธา​นุ​ภาพ​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​ของ​พระ​เจ้า แต่​เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ยัง​ประหลาด​ใจ​อยู่, เพราะ​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​พระ​เยซู​ได้​ทรง​กระทำ​นั้น. พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​ว่า,</verse>
				<verse number="44">“ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ให้​คำ​เหล่านี้​เข้า​หู​ของ​ท่าน, เพราะว่า​บุตร​มนุษย์​จะต้อง​มอบ​ไว้​ใน​มือ​คน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="45">แต่​คำ​นั้น​เหล่า​สาวก​หา​ได้​เข้าใจ​ไม่, เพราะ​ซ่อน​ปิด​ไว้​จาก​เขา​เพื่อ​เขา​จะ​ไม่ได้​เข้าใจ และ​เขา​ก็​ไม่​กล้า​ถาม​พระ​องค์​ถึง​คำ​นั้น</verse>
				<verse number="46">แล้ว​เหล่า​สาวก​ก็​เกิด​เถียง​กัน​ว่า​ใน​พวก​เขา​ใคร​จะ​เป็น​ใหญ่.</verse>
				<verse number="47">ฝ่าย​พระ​เยซู​ทรง​ทราบ​ความคิด​ใน​ใจ​ของ​เขา, จึง​ให้​เด็ก​คน​หนึ่ง​ยืน​อยู่​ใกล้​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="48">แล้ว​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ถ้า​ผู้ใด​จะ​รับ​เด็ก​เล็กๆ คน​นี้​ใน​นาม​ของ​เรา, ผู้​นั้น​ก็​ได้​รับ​เรา และ​ผู้ใด​ได้รับ​เรา. ผู้​นั้น​ก็​ได้รับ​พระ​องค์​ผู้​ทรง​ใช้​เรา​มา เพราะว่า​ใน​พวก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ผู้ใด​เป็น​ผู้น้อย. ผู้​นั้น​แหละ​เป็น​ผู้ใหญ่.”</verse>
				<verse number="49">ฝ่าย​โยฮัน​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ผู้​หนึ่ง​ขับ​ผี​ออก​ใน​นาม​ของ​พระ​องค์. และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ห้าม​เขา​เสีย, เพราะ​เขา​ไม่​ตาม​พวก​ข้าพ​เจ้า​มา.”</verse>
				<verse number="50">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “อย่า​ห้าม​เขา​เลย, เพราะว่า​ผู้ใด​ไม่​เป็น​ฝ่าย​ต่อสู้​ท่าน​ก็​เป็น​ฝ่าย​ท่าน​แล้ว.”</verse>
				<verse number="51">ครั้น​จวน​เวลา​ที่​พระ​องค์​จะ​ถูก​รับ​ขึ้น​ไป, พระ​องค์​ทรง​ตั้ง​พระ​พักตร​แน่ว​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม,</verse>
				<verse number="52">และ​พระ​องค์​ทรง​ใช้​ทูต​ล่วงหน้า​ไม่​ก่อน เขา​ก็​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​แห่ง​หนึ่ง​ของ​ชาว​ซะ​มา​เรีย​เพื่อ​จะ​เตรียม​ไว้​สำหรับ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="53">ชาวบ้าน​นั้น​ไม่​รับรอง​พระ​องค์, เพราะ​พระ​พักตร​ของ​พระ​องค์​เหมือน​จะ​ตรง​แน่ว​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม.</verse>
				<verse number="54">เมื่อ​สาวก​ของ​พระ​องค์​คือ​ยา​โก​โบ​และ​โย​ฮัน​ได้​เห็น​ดังนั้น. เขา​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, พระ​องค์​พอ​พระทัย​จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​เรียก​ไฟ​ลง​มา​จาก​สวรรค์​เผา​ผลาญ​เขา​เสีย​หรือ”</verse>
				<verse number="55">แต่​พระ​องค์​ทรง​เหลียว​กลับ​ห้าม​ปราม​เขา.</verse>
				<verse number="56">แล้ว​พระ​องค์​กับ​เหล่า​สาวก​ก็​เข้า​ไป​ที่​ตำบล​บ้าน​อื่น</verse>
				<verse number="57">เมื่อ​พระ​องค์​กับ​เหล่า​สาวก​กำลัง​เดินทาง​ไป, มี​คน​หนึ่ง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​จะ​เสด็จ​ไป​ไหน​ข้าพ​เจ้า​จะ​ตาม​ไป​ด้วย.”</verse>
				<verse number="58">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “สุนัข​จิ้งจอก​ยัง​มี​โพรง, และ​นก​ใน​อากาศ​ก็​ยัง​มี​รัง, แต่​บุตร​มนุษย์​ไม่​มี​ที่​จะ​วาง​ศีรษะ.”</verse>
				<verse number="59">พระ​องค์​ตรัส​แก่​อีก​คน​หนึ่ง​ว่า. “จง​ตาม​เรา​มา​เถิด.” คน​นั้น​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า. ขอ​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​ฝัง​ศพ​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก่อน.”</verse>
				<verse number="60">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ให้​คน​ตาย​ฝัง​คน​ตาย​เอง​เถิด แต่​ท่าน​จง​ไป​ประกาศ​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="61">อีก​คน​หนึ่ง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ตาม​พระ​องค์​ไป, แต่​ขอ​อนุญาต​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไป​ลา​คน​ที่​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก่อน.”</verse>
				<verse number="62">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ผู้ใด​เอา​มือ​จับ​คัน​ไถ​แล้ว​หัน​หน้า​กลับ​เสีย, ผู้​นั้น​ก็​ไม่​สมควร​กับ​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ภาย​หลัง​เหตุการณ์​เหล่านั้น, พระ​เยซู​จึง​ทรง​ตั้ง​สาวก​อื่น​อีก​เจ็ด​สิบ​คน​ไว้ และ​ใช้​เขา​ออกไป​ที​ละ​สอง​คนๆ ให้​ล่วงหน้า​พระ​องค์​ไป​ก่อน, ให้​เข้า​ไป​ทุก​เมือง​และ​ทุก​ตำบล​ที่​พระ​องค์​จะ​เสด็จ​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="2">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “การ​เกี่ยว​นั้น​เป็น​การ​ใหญ่​นักหนา, แต่​คน​ทำ​การ​ยัง​น้อย​อยู่ เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​อธิษฐาน​ขอ​ต่อ​เจ้าของๆ การ​เกี่ยว​นั้น, ให้​ใช้​คน​ทำ​การ​หลาย​คน​ไป​ใน​การ​เกี่ยว​ข้อง​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ไป​เถิด, นี่​แน่ะ, เรา​ใช้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไป​ดุจ​ลูก​แกะ​อยู่​ท่ามกลาง​ฝูง​สุนัข​ป่า.</verse>
				<verse number="4">อย่า​เอา​ไถ้​เงิน​หรือ​ย่าม​หรือ​รองเท้า​ไป, และ​อย่า​คำนับ​ผู้ใด​ตาม​ทาง.</verse>
				<verse number="5">ถ้า​จะ​เข้า​ไป​ใน​เรือน​ใดๆ จง​พูด​ก่อน​ว่า, ‘ให้​ความสุข​มี​แก่​เรือน​นี้​เถิด.’</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ลูก​แห่ง​ความสุข​อยู่​ที่​นั่น, ความสุข​ของ​ท่าน​จะ​ได้​อยู่​กับ​เขา ถ้า​หา​ไม่, ความสุข​ของ​ท่าน​จะ​กลับ​อยู่​กับ​ท่าน​อีก.</verse>
				<verse number="7">จง​อาศัย​อยู่​ใน​เรือน​นั้น​กิน​และ​ดื่ม​ของ​ซึ่ง​เขา​จะ​ให้​นั้น, ด้วย​ว่า​ผู้ทำ​การ​สมควร​จะ​ได้​รับ​ค่าจ้าง​ของ​ตน. อย่า​เที่ยว​จาก​เรือน​นี้​ไป​เรือน​โน้น.</verse>
				<verse number="8">ถ้า​ท่าน​จะ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ใดๆ และ​เขา​รับรอง​ท่าน​ไว้. จง​กิน​ของ​ที่​เขา​ตั้ง​ให้</verse>
				<verse number="9">และ​จง​รักษา​คน​ป่วย​ใน​เมือง​นั้น​ให้​หาย. และ​สอน​เขา​ว่า. ‘แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​มา​ใกล้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว.’</verse>
				<verse number="10">ถ้า​ท่าน​จะ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ใดๆ และ​เขา​ไม่​รับรอง​ท่าน​ไว้. จง​ออก​ไม่​ที่​กลาง​ถนน​เมือง​นั้น​กล่าว​ว่า.</verse>
				<verse number="11">‘ถึงแม้​ผง​คลี​ดิน​แห่ง​เมือง​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ที่​ติด​อยู่​กับ​เท้า​ของ​เรา. เรา​ก็​สะบัด​ออกเป็น​ที่​แสดง​ว่า​เรา​ไม่​เห็น​พ้อง​กับ​เจ้า แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​เข้า​ใจความ​นี้​เถิด, คือ​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​มา​ใกล้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แล้ว.’</verse>
				<verse number="12">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, โทษ​ของ​เมือง​ซะ​โดม​ใน​วัน​นั้น​จะ​เบา​กว่า​โทษ​ของ​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="13">วิบัติ​แก่​เจ้า, เมือง​โค​รา​ซิน วิบัติ​แก่​เจ้า, เมือง​เบธ​ซา​ยะ​ดา ด้วย​ว่า​ถ้า​ได้​กระทำ​การ​อิทธิฤทธิ์​ใน​เมือง​ตุ​โร​และ​เมือง​ซี​โดน. ซึ่ง​ได้​กระทำ​ใน​เจ้า​ทั้ง​สอง, เมือง​เหล่านั้น​คง​ได้​นุ่ง​ห่ม​ถ้า​หยาบ​นั่ง​ที​ขี้เท่า​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​นาน​มาแล้ว.</verse>
				<verse number="14">แต่​ใน​วัน​พิพากษา​นั้น โทษ​ของ​เมือง​ตุ​โร​และ​เมือง​ซี​โดน​จะ​เบา​กว่า​โทษ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​เจ้า, เมือง​กัปเร​นา​อูม, เจ้า​จะ​ถูก​ยกขึ้น​เทียม​ฟ้า​หรือ​มิได้, เจ้า​จะต้อง​ลง​ไม่​ถึง​เมือง​ผี​ต่างหาก.</verse>
				<verse number="16">ผู้​ที่​ฟัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​ได้​ฟัง​เรา ผู้​ที่​ประมาท​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​ได้​ประมาท​เรา ผู้​ที่​ประมาท​เรา​ก็​ได้​ประมาท​ผู้​ที่​ใช้​เรา​มา.”</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​สาวก​เจ็ด​สิบ​คน​นั้น​จึง​กลับมา​ด้วย​ความ​ยินดี​ทูล​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ถึง​ผี​ทั้ง​หลาย​ก็​ได้​อยู่​ใต้​บังคับ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​โดย​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="18">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, “เรา​ได้​เห็น​ซาตาน​ตก​จาก​ฟ้า​เหมือน​ฟ้า​แลบ.</verse>
				<verse number="19">นี่​แน่ะ เรา​ได้​ให้​พวก​ท่าน​มี​อำนาจ​เหยียบ​งู​ร้าย​และ​แมลง​ป่อง, และ​มี​อำนาจ​ใหญ่​ยิ่ง​กว่า​กำลัง​ศัตรู. ไม่​มี​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​จะ​ทำ​อันตราย​แก่​ท่าน​ได้​เลย.</verse>
				<verse number="20">แต่​ว่า​อย่า​ยินดี​ใน​สิ่ง​นี้, คือ​ที่​พวก​ผี​อยู่​ใต้​บังคับ​ของ​พวก​ท่าน. แต่​จง​ชื่น​ชม​เพราะ​นาม​ของ​ท่าน​จด​ไว้​ใน​สวรรค์.”</verse>
				<verse number="21">ใน​โมง​นั้นเอง พระ​เยซู​ทรง​มี​ความสุข​เกษม​ใน​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์ จึง​ตรัส​ว่า, “โอ​พระ​บิดา​เจ้า​ข้า. พระ​องค์​ผู้​ทรง​เป็น​เจ้า​สวรรค์​และ​แผ่น​ดิน​โลก. ข้าพ​เจ้า​โมทนา​พระ​คุณ​ของ​พระ​องค์ เพราะ​พระ​องค์​ทรง​บัง​ซ่อน​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​นั้น​จาก​ผู้​มี​ปัญญา​และ​นักปราชญ์. และ​ได้​สำแดง​ให้​ทารก​แจ้ง พระ​บิดา​เจ้า​ข้า. ที่​เป็น​อย่าง​นั้น​ก็​เพราะ​ชอบ​พระทัย​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="22">พระ​บิดา​ของ​เรา​ได้​ทรง​มอบ​สิ่ง​สาร​พัตร​ให้แก่​เรา ไม่​มี​ใคร​รู้​ว่า​พระ​บุตร​เป็น​ผู้ใด​เว้น​แต่​พระ​บิดา. และ​ไม่​มี​ใคร​รู้​ว่า​พระ​บิดา​เป็น​ผู้ใด​เว้น​แต่​พระ​บุตร. และ​ผู้​ที่​พระ​บุตร​พอ​พระทัย​จะ​สำแดง​ให้​รู้.”</verse>
				<verse number="23">พระ​องค์​ทรง​เหลียว​หลัง​แลดู​เหล่า​สาวก​ตรัส​ฉะเพาะ​แก่​พวก​เขา​ว่า. “ตา​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​เห็น​การณ์​ซึ่ง​พวก​ท่าน​ได้​เห็น​ก็​เป็น​สุข.</verse>
				<verse number="24">เพราะ​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า. ศาสศาพ​ยา​กรณ์​หลาย​คน​และ​กษัตริย์​หลาย​องค์​ได้​ปรารถนา​ใคร่​เห็น​สิ่ง​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น. แต่​เขา​มิได้​เห็น และ​ได้​ปรารถนา​ใคร่​ได้​ยิน​สิ่ง​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน, แต่​เขา​มิได้​ยิน.”</verse>
				<verse number="25">นี่​แน่ะ มี​บาเรียน​คน​หนึ่ง​ยืน​ขึ้น​ทดลอง​พระ​องค์ ทูล​ถาม​ว่า. “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ต้อง​ทำ​อะไร​เพื่อ​จะ​ได้​ชีวิต​นิ​รันดร์?”</verse>
				<verse number="26">พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​ว่า, “ใน​พระ​บัญญัติ​มี​คำ​เขียน​ว่า​อย่างไร? ท่าน​ได้​อ่าน​เข้าใจ​อย่างไร?”</verse>
				<verse number="27">เขา​ทูล​ตอบ​ว่า, จง​รัก​พระ​องค์​ผู้​เป็น​พระ​เจ้าของ​เจ้า​ด้วย​สุดใจ​สุด​จิตต์​ของ​เจ้า, ด้วย​สุดกำลัง​และ​สิ้นสุด​ความคิด​ของ​เจ้า, และ​จง​รัก​เพื่อน​บ้าน​เหมือน​รัก​ตนเอง.</verse>
				<verse number="28">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​ตอบ​ถูก​แล้ว, จง​กระทำ​อย่าง​นั้น​แล้ว​จะ​ได้​ชีวิต”</verse>
				<verse number="29">แต่​ผู้​นั้น​ปรารถนา​จะ​สำแดง​ว่า​ตัว​ดี จึง​ทูล​พระ​เยซู​ว่า, “ใคร​เป็น​เพื่อน​บ้าน​ของ​ข้าพ​เจ้า?”</verse>
				<verse number="30">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “มี​คน​หนึ่ง​ลง​ไป​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​จะ​ไป​ยัง​เมือง​ยะ​ริ​โฮ, และ​เขา​ถูก​พวก​โจร​ปล้น โจร​นั้น​ได้​แย่ง​ชิง​เสื้อ​ถ้า​ของ​เขา​และ​ทุบ​ตี, แล้ว​ก็​ละ​ทิ้ง​เขา​ไว้​เกือบจะ​ตาย​แล้ว.</verse>
				<verse number="31">เผอิญ​ปุโรหิต​คน​หนึ่ง​เดิน​ไป​หาง​นั้น, เมื่อ​เห็น​คน​นั้น​ก็​เดิน​เลย​ไป​เสีย​อีก​ฟาก​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="32">คน​หนึ่ง​ใน​พวกเล​วี​ก็​ทำ​เหมือนกัน, เมื่อ​มา​ถึง​ที่​นั้น​และ​เห็น​แล้ว​ก็​เลย​ไป​เสีย​อีก​ฟาก​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="33">แต่​ชาว​ซะ​มา​เรีย​คน​หนึ่ง เมื่อ​เดิน​ทาง​มา​ถึง​คน​นั้น, ครั้น​เห็น​แล้ว​ก็​มี​ใจ​เมตตา</verse>
				<verse number="34">เข้า​ไป​หา​เขา​เอา​ผ้า​พัน​บาดแผล​ให้, เอา​น้ำ​มัน​กับ​น้ำ​องุ่น​เท​ใส่​บาดแผล​นั้น, แล้ว​ให้​เขา​ขึ้น​ขี่​สัตว์​ของ​ตน​เอง พา​มาถึง​โรงแรม​แห่ง​หนึ่ง, และ​รักษาพยาบาล​เขา​ไว้.</verse>
				<verse number="35">วันรุ่งขึ้น​เมื่อ​จะ​ไป เขา​ก็​เอา​เงิน​สอง​บาท​มอบ​ให้​เจ้าของ​โรงแรม บอก​ว่า. ‘จง​รักษา​เขา​ไว้​เถิด, และ​เงิน​ที่​จะ​เสีย​เกิน​นี้, เมื่อ​กลับ​มา​ฉัน​จะ​ใช้​ให้.’</verse>
				<verse number="36">ใน​สาม​คน​นั้น ท่าน​คิด​เห็น​ว่า​คน​ไหน​เป็น​เพื่อน​บ้าน​ของ​คน​ที่​ถูก​ปล้น?”</verse>
				<verse number="37">เขา​ทูล​ตอบ​ว่า, “คือ​คน​นั้น​แหละ​ที่​ได้​สำแดง​ความ​เมตตา​แก่​เขา.” พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​จง​ไป​ทำ​เหมือน​อย่าง​นั้น​เถิด.”</verse>
				<verse number="38">เมื่อ​พระ​องค์​คับ​เหล่า​สาวก​กำลัง​เดินทาง​ไป พระ​องค์​จึง​เข้า​ไป​ใน​หมู่บ้าน​แห่ง​หนึ่ง มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ชื่อ​มาธา​ต้อนรับ​พระ​องค์​ไว้​ใน​เรือน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="39">มาธา​มี​น้องสาว​ชื่อ​มา​เรีย, และ​มา​เรีย​ก็​มา​นั่ง​ใกล้​พระ​บาท​พระ​เยซู​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระ​องค์​ด้วย.</verse>
				<verse number="40">แต่​มาธา​กังวล​ใน​การ​ปรนนิบัติ​มาก จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, พระ​องค์​ไม่​สนใจ​หรือ ซึ่ง​น้องสาว​ของ​ข้าพ​เจ้า​ปล่อย​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทำ​การ​ปรนนิบัติ​แต่​คน​เดียว​ขอ​พระ​องค์​สั่ง​เขา​ให้​มา​ช่วย​ข้าพ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="41">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “มาธาๆ เอ๋ย, ท่าน​เป็น​ทุกข์​และ​กะ​วน​กะ​วาย​ด้วย​หลาย​สิ่ง​นัก.</verse>
				<verse number="42">สิ่ง​ซึ่ง​ต้องการ​นั้น​มี​แต่​สิ่ง​เดียว. มา​เรีย​ได้​เลือก​เอา​ส่วน​ดี​นั้น, ใคร​จะ​ชิง​เอา​ไป​จาก​เขา​ไม่ได้.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เมื่อ​พระ​องค์​อธิษฐาน​อยู่​ใน​ที่​แห่ง​หนึ่ง, พอ​จบ​แล้ว​สาวก​ของ​พระ​องค์​คน​หนึ่ง​ทูล​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ขอ​สอน​พวก​ข้าพ​เจ้า​ให้​อธิษฐาน, เหมือน​โยฮัน​ได้​สอน​พวก​ศิษย์​ของ​ตน.”</verse>
				<verse number="2">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เมื่อ​อธิษฐาน จง​ว่า. ‘โอ​พระ​บิดา, ขอให้​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์​เป็น​ที่​นับ​ถือ​อันบริสุทธิ์. ให้​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​องค์​มา​ตั้ง​อยู่.</verse>
				<verse number="3">ขอ​ทรง​โปรด​ประทาน​อาหาร​เลี้ยง​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทุกๆ วัน.</verse>
				<verse number="4">ขอ​ทรง​โปรด​ยก​ความผิด​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย. ด้วย​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ย่อม​ยก​ความผิด​ของ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​ข้าพ​เจ้า​นั้น. และ​ขอ​อย่า​นำ​ข้าพ​เจ้า​เข้า​ไป​ใน​การ​ทดลอง.’ ”</verse>
				<verse number="5">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ผู้ใด​ใน​พวก​ท่าน​มี​มิตร​สหาย​คน​หนึ่ง, และ​จะ​ไป​หา​มิตร​สหาย​นั้น​ใน​เวลา​เที่ยง​คืน​พูด​กับ​เขา​ว่า. ‘มิตร​สหาย​เอ๋ย, ขอให้​ฉัน​ยืม​ขนม​ปัง​สาม​ก้อน​เถิด</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เพื่อน​ของ​ฉัน​คน​หนึ่ง​พึ่ง​เดินทาง​มา​หา​ฉัน, และ​ฉัน​ไม่​มี​อะไร​จะ​ให้​เขา​กิน.’</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​มิตร​สหาย​ที่​อยู่​ข้าง​ใน​จะ​ตอบ​ว่า. ‘อย่า​รบกวน​ฉัน​เลย, ประตู​ก็​ปิด​เสีย​แล้ว, ทั้ง​พวก​ลูก​ก็​นอน​กัน​แล้ว, ฉัน​จะ​ลุก​ขึ้น​หยิบ​ให้​ท่าน​ไม่ได้.’</verse>
				<verse number="8">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, แม้​เขา​จะ​ไม่​ลุก​ขึ้น​หยิบ​ให้​คน​นั้น​เพราะ​เป็น​มิตร​สหาย​กัน, แต่​ว่า​เพราะ​วิงวอน​มาก​เข้า เขา​จึง​ลุก​ขึ้น​หยิบ​ให้​ตาม​ที่​เขา​ต้อง​การ.</verse>
				<verse number="9">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า. จง​ขอ​แล้ว​จะ​ได้, จง​หา​แล้ว​จะ​พบ, จง​เคาะ​แล้ว​จะ​เปิด​ให้แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​ทุก​คน​ที่​ขอ​ก็​จะ​ได้, ทุก​คน​ที่​แสวง​หา​ก็​จะ​พบ, และ​ทุก​คน​ที่​เคาะ​ก็​จะ​เปิด​ให้​เขา.</verse>
				<verse number="11">มี​ผู้ใด​ใน​พวก​ท่าน​ที่​เป็น​บิดา, (ถ้า​บุตร​ขอ​ขนม​ปัง​จะ​เอา​ก้อน​หิน​ให้​เขา หรือ) ถ้า​ขอ​ปลา​จะ​เอา​งู​ให้​เขา​แทน​ปลา​หรือ</verse>
				<verse number="12">หรือ​ถ้า​ขอ​ไข่​จะ​เอา​แมลง​ป่อง​ให้​เขา​หรือ</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​ท่าน​เอง​ผู้​เป็น​คน​บาป​ยัง​รู้จัก​ให้​ของ​ดี​แก่​บุตร​ของ​ตน, ยิ่ง​กว่า​นั้น​สัก​เท่าใด พระ​บิดา​ผู้​อยู่​ใน​สวรรค์ จะ​ประทาน​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ขอ​จาก​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="14">พระ​องค์​ทรง​กำลัง​ขับ​ผี​ใบ้, และ​เมื่อ​ผี​ออก​แล้ว, คน​ใบ้​จึง​ได้​พูด, และ​ประชาชน​ก็​ประหลาด​ใจ.</verse>
				<verse number="15">แต่​ลาง​คน​ใน​พวก​เขา​พูด​ว่า, “คน​นี้​ขับ​ผี​ออก​ได้​โดย​เบ​ละ​ซะบูล​นาย​ผี​ทั้ง​หลาย​นั้น.”</verse>
				<verse number="16">คน​อื่นๆ ทดลอง​พระ​องค์​คือ​ขอ​เห็น​นิมิตต์​ใน​ท้อง​ฟ้า​จาก​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="17">แต่​พระ​องค์​ทรง​ทราบ​ความคิด​ของ​เขา จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “แผ่น​ดิน​ใดๆ ซึ่ง​แตกแยก​กัน​แล้ว​ก็​คง​พินาศ​เรือน​ใดๆ ซึ่ง​แตก​แยก​กัน​แล้ว​ก็​จะ​ล้ม​ลง</verse>
				<verse number="18">และ​ถ้า​ซาตาน​แก่งแย่ง​กัน​ระหว่าง​มัน​เอง, แผ่น​ดิน​ของ​บัน​จะ​ยั่งยืน​อย่างไร​ได้? เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า​เรา​ขับ​ผี​ออก​โดยเบ​ละ​ซะบูล.</verse>
				<verse number="19">ถ้า​เรา​เคย​ขับ​ผี​ออก​โดย​เบ​ละ​ซะบูล​นั้น, พวก​พ้อง​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เคย​ขับ​มัน​ออก​โดย​ฤทธิ์​ของ​ใคร​เล่า? เหตุ​ฉะนั้น​พวก​พ้อง​ของ​ท่าน​เอง​จะ​เป็น​ผู้​ตัดสิน​ได้.</verse>
				<verse number="20">แต่​ถ้า​เรา​ขับ​ผี​ออก​ด้วย​นิ้ว​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​เจ้า. แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ก็​มาถึง​ท่าน​แล้ว.</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​คน​มี​เรี่ยวแรง​ถือ​อาวุธ​เฝ้า​ตึก​ของ​ตน​อยู่. สิ่งของๆ เขา​ก็​อยู่​ปราศ​จาก​อันตราย.</verse>
				<verse number="22">แต่​เมื่อ​คน​มี​กำลัง​มาก​กว่า​เขา​มา​ต่อสู้​เอา​ชะ​นะ​เขา. คน​นั้น​ก็​ชิง​เอา​เครื่อง​อาวุธ​ที่​เขา​ได้​วาง​ใจ​นั้น​ไป​เสีย. แล้ว​แบ่ง​ปัน​ของ​ที่​เขา​ได้​ริบ​เอา​ไป​นั้น.</verse>
				<verse number="23">ผู้​ที่​ไม่​อยู่​ฝ่าย​เรา​ก็​อยู่​ฝ่าย​ต่อสู้​เรา​ผู้​ที่​ไม่​ส่ำ​สม​ไว้​กับ​เรา​ก็​เป็น​ผู้​กระทำ​ให้​กระจัด​กระจาย​ไป</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ผี​โสโครก​ออก​มา​จาก​ผู้ใด​แล้ว. มัน​ก็​เที่ยว​ไป​ทั่ว​บรรดา​ที่​กันดาร​แสวง​หา​ที่​หยุด​พัก. แต่​เมื่อ​ไม่​พบ​มัน​ก็​ว่า. ‘ข้า​จะ​กลับ​ไป​ยัง​เรือน​ของ​ข้า​ที่​ได้​ออกมา​นั้น.’</verse>
				<verse number="25">และ​เมื่อ​กลับ​มาถึง​ก็​เห็น​เรือน​นั้น​กวาด​และ​ตกแต่ง​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="26">มัน​จึง​ไป​รับ​เอา​ผี​อื่น​อีก​เจ็ด​ผี​ร้าย​กว่า​มัน​เอง. แล้ว​ก็​เขา​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น และ​เวลา​ข้าง​ปลาย​ของ​คน​นั้น​ก็​ร้าย​กว่า​เวลา​ข้าง​ต้น.”</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​พระ​องค์​ยัง​ตรัส​คำ​เหล่านั้น. มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ใน​หมู่​ประชาชน​ร้อง​ทูล​พระ​องค์​ว่า. “ครรภ์​ซึ่ง​ปฏิสนธิ์​พระ​องค์​และ​หัวนม​ที่​พระ​องค์​เสวย​นั้น​ก็​เป็น​สุข.”</verse>
				<verse number="28">แต่​พระ​องค์​ตรัส​ว่า. “คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​ยิน​คำ​ของ​พระ​เจ้า, และ​ได้​ถือ​รักษา​คำ​นั้น​ไว้, ก็​เป็น​สุข​มาก​ยิ่ง​กว่า​นั้น​อีก.”</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​คน​ทั้ง​ปวง​ประชุม​แน่น​ขึ้น, พระ​องค์​ตรัส​ว่า. “คน​สมัย​นี้​เป็น​คน​ชั่ว, มี​แต่​แสวงหา​หมาย​สำคัญ. และ​จะ​ไม่​โปรด​ให้​หมาย​สำคัญ​แก่​เขา เว้น​ไว้​แต่​หมาย​สำคัญ​ของ​โย​นา.</verse>
				<verse number="30">ด้วย​ว่า​โย​นา​ได้​เป็น​หมาย​สำคัญ​แก่​ชาวนี​นะเว​ฉัน​ใด, บุตร​มนุษย์​ก็​เป็น​หมาย​สำคัญ​แก่​คน​สมัย​นี้​ทัน​นั้น.</verse>
				<verse number="31">นาง​กษัตริย์​ฝ่าย​ทิศ​ใต้​จะ​ยืน​ขึ้น​กล่าวโทษ​คน​สมัย​นี้​ใน​วัน​พิพากษา. ด้วย​ว่า​พระ​นาง​นั้น​ได้มา​แต่​ที่​สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก​เพื่อ​จะ​ฟัง​สติ​ปัญญา​ของ​ซะโล​โม และ​นี่​แน่ะ, มี​ผู้ใหญ่​กว่า​ซะโล​โม​อยู่​ที่นี่.</verse>
				<verse number="32">คน​ชาวนี​นะเว​จะ​ยืน​ขึ้น​กล่าวโทษ​คน​สมัย​นี้​ใน​วัน​พิพากษา, ด้วย​ว่า​เขา​ได้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​เพราะ​คำ​ประกาศ​ของ​โย​นา และ​นี่​แน่ะ, มี​ผู้ใหญ่​กว่า​โย​นา​อยู่​ที่นี่.”</verse>
				<verse number="33">“ไม่​มี​ผู้ใด​เมื่อ​จุด​ตะเกียง​แล้ว​จะ​ตั้ง​ไว้​ใน​ที่​กำบัง, หรือ​เอา​ถัง​ครอบ​ไว้, แต่​ตั้ง​ไว้​บน​เชิง​ตะเกียง, เพื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เข้า​มา​นั้น​จะ​เห็น​แสง​สว่าง​ได้.</verse>
				<verse number="34">ตา​เป็น​ดวง​สว่าง​ของ​ร่างกาย เมื่อ​ตา​ของ​ท่าน​ปกติ​ทั้ง​ตัว​ก็​พลอย​สว่าง​ไป​ด้วย แต่​เมื่อ​ตา​ของ​ท่าน​ผิดปกติ, ทั้ง​ตัว​ของ​ท่าน​ก็​พลอย​มืด​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="35">เหตุ​ฉะนั้น​จง​ระวัง​ให้​ดี, บาง​ที​ความ​สว่าง​ซึ่ง​อยู่​ใน​ท่าน​จะ​เป็น​ความ​มืด​นั้นเอง.</verse>
				<verse number="36">เหตุ​ฉะนี้​ถ้า​กาย​ทั้งสิ้น​ของ​ท่าน​เต็ม​ด้วย​ความ​สว่าง​ไม่​มี​ที่​มืด​เลย, ก็​จะ​สว่าง​ตลอด, เหมือน​อย่าง​แสง​สว่าง​ของ​ตะเกียง​ที่​ส่อง​มา​ให้​ท่าน.”</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​พระ​องค์​ยัง​ตรัส​อยู่, คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ฟา​ริ​ซาย​เชิญ​พระ​องค์​รับประทาน​อาหาร​กับ​เขา, พระ​องค์​จึง​เสด็จ​เข้า​ไป​นั่ง​ลง.</verse>
				<verse number="38">ฝ่าย​คนฟา​ริ​ซาย​เมื่อ​เห็น​พระ​องค์​มิได้​ล้าง​มือ​ตาม​พิธี​ก่อน​รับประทาน​อาหาร​ก็​ประหลาด​ใจ.</verse>
				<verse number="39">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เจ้า​พวกฟา​ริ​ซาย​เคย​ชำระ​ถ้วย​ชาม​ข้าง​นอก, แต่​ข้าง​ใน​ของ​เจ้า​เต็ม​ไป​ด้วย​การ​แย่ง​ชิง​และ​ชั่ว​ร้าย.</verse>
				<verse number="40">โอ​คน​โฉด​เขลา, ผู้​ที่​ได้​สร้าง​ข้าง​นอก​ก็​ได้​สร้าง​ข้าง​ใน​ด้วย​มิใช่​หรือ</verse>
				<verse number="41">แต่​จง​ให้​ทาน​ตาม​ซึ่ง​เจ้า​มี​อยู่​ข้าง​ใน, และ​นี่​แน่ะ สิ่ง​สาร​พัตร​ก็​จะ​บริสุทธิ์​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย.”</verse>
				<verse number="42">“แต่​วิบัติ​แก่​เจ้า, พวกฟา​ริ​ซาย ด้วย​ว่า​พวก​เจ้า​ถวาย​สะระแหน่​และ​ขมิ้น​และ​ผัก​ต่างๆ สิบ​ลด​หนึ่ง, และ​ได้​ละ​เว้น​ความชอบ​ธรรม​และ​ความ​รัก​พระ​เจ้า​เสีย​สิ่ง​เหล่านั้น​พวก​เจ้า​ควร​ได้​กระทำ​อยู่​แล้ว, แต่​สิ่ง​อื่น​นั้น​ก็​ไม่​ควร​ละ​เว้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="43">วิบัติ​แก่​เจ้า, พวก​ฟา​ริ​ซาย ด้วย​ว่า​พวก​เจ้า​ชอบ​ที่​นั่ง​อัน​สูง​ใน​ธรรม​ศาลา และ​ชอบ​ให้​เขา​คำนับ​ที่​กลาง​ตลาด.</verse>
				<verse number="44">วิบัติ​แก่​เจ้า ด้วย​ว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​เหมือน​ที่​ฝัง​ศพ, ซึ่ง​มิได้​ปรากฏ​เป็น​ร่อง​รอย, และ​คน​ที่​เดิน​เหยียบ​ที่​นั่น​ก็​ไม่​รู้​ว่า​มี​อะไร.”</verse>
				<verse number="45">บาเรียน​คน​หนึ่ง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ซึ่ง​ท่าน​ว่า​อย่าง​นั้น, ท่าน​ก็​ติ​เตียน​พวก​เรา​ด้วย.”</verse>
				<verse number="46">พระ​องค์​ตรัส​ว่า, “วิบัติ​แก่​เจ้า, พวก​บาเรียน​ด้วย​เพราะ​พวก​เจ้า​เอา​ของ​หนัก​ที่​แบก​ยาก​นัก​วาง​บน​มนุษย์, แต่​ส่วน​พวก​เจ้า​เอง, แม้แต่​นิ้ว​เดียว​ก็​ไม่​จับ​ต้อง​เลย.</verse>
				<verse number="47">วิบัติ​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย เพราะ​เจ้า​ก่อ​อุโมงค์​ของ​พวก​ศาสดา​พยากรณ์, และ​บรรพ​บุรุษ​ของ​เจ้า​เอง​ก็​ได้​ฆ่า​ศาสดา​พยากรณ์​นั้น,</verse>
				<verse number="48">พวก​เจ้า​ก็​เป็น​พะยาน​และ​เห็น​ชอบ​ใน​การ​ของ​บรรพ​บุรุษ​ของ​เจ้า ด้วย​ว่า​เขา​ได้​ฆ่า​พวก​ศาสดา​พยากรณ์​นั้น, แล้ว​พวก​เจ้า​ก็​ก่อ​อุโมงค์​ให้.</verse>
				<verse number="49">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​ปัญญา​ของ​พระ​เจ้า​ตรัส​ว่า. ‘เรา​จะ​ใช้​พวก​ศาสดา​พยากรณ์​และ​อัคร​สาวก​ไป​หา​เขา, และ​เขา​จะ​ฆ่า​เสีย​บ้าง​และ​เคี่ยวเข็ญ​บ้าง,’</verse>
				<verse number="50">เพื่อ​คน​สมัย​นี่​แหละ​จะ​ต้อง​รับ​ผิด​รับ​ชอบ​ด้วย​เรื่อง​โลหิต​ของ​บรรดา​ศาสดา​พยากรณ์ ซึ่ง​ต้อง​ไหล​ออก​ตั้งแต่​แรก​สร้าง​โลก.</verse>
				<verse number="51">คือ​ตั้งแต่​โลหิต​ของ​เฮ​เบ็ล​จนถึง​โลหิต​ของ​ซะ​คา​เรีย​ที่​ถูก​ฆ่า​ตาย​ระหว่าง​แท่น​กับ​โบสถ์ เรา​บอก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, คน​สมัย​นี้​จะ​ต้อง​รับ​ผิด​รับ​ชอบ​ใน​โลหิต​นั้น.</verse>
				<verse number="52">วิบัติ​แก่​เจ้า, พวก​บาเรียน​ด้วย​ว่า​เจ้า​ได้​เอา​ลูก​กุญแจ​แห่ง​ความรู้​ไป​เสีย คือ​พวก​เจ้า​เอง​ก็​ไม่​เข้า​ไป, และ​คน​ที่​กำลัง​เข้า​ไป​นั้น​เจ้า​ก็​ได้​ขัดขวาง​ไว้.”</verse>
				<verse number="53">เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​ออกมา​จาก​บ้าน​แล้ว, พวก​อาลักษณ์​และ​พวกฟา​ริ​ซาย​ก็​ตั้ง​ต้น​ยั่ว​เย้า​พระ​องค์​มาก​นัก หมาย​ให้​ตรัส​ต่อไป​หลาย​ประการ,</verse>
				<verse number="54">คอย​หวัง​จะ​จับ​ผิด​ใน​คำ​ของ​พระ​องค์, เพื่อ​จะ​ฟ้อง​พระ​องค์​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ครั้น​คน​เป็น​อัน​มาก​กับ​ประมาณ​หลาย​พัน​ประชุม​กัน​แล้ว​จน​เบียดเสียด​กัน, พระ​องค์​ตั้ง​ต้น​ตรัส​แก่​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​เชื้อ​ของ​พวกฟา​ริ​ซาย​ซึ่ง​เป็น​ความ​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด.</verse>
				<verse number="2">แต่​ไม่​มี​สิ่ง​ใด​ปิด​บัง​ไว้​ที่​จะ​ไม่​ต้อง​เปิด​ออก, หรือ​การ​ลับ​ที่​จะ​ไม่​ปรากฏ​แจ้ง.</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนั้น​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​พวก​ท่าน​ได้​กล่าว​ใน​ที่​มืด​จะ​ได้​ยิน​ใน​ที่​สว่าง, และ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กะ​ซิ​บ้าน​หู​ที่​ห้อง​สงัด​จะ​ต้อง​ประกาศ​บน​ดาดฟ้า​หลังคา​ตึก.</verse>
				<verse number="4">มิตร​สหาย​ของ​เรา​เอ๋ย, เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, อย่า​กลัว​ผู้​ที่​ฆ่า​ได้​แต่​ร่างกาย, และ​ภาย​หลัง​ไม่​มี​อะไร​ที่​จะ​ทำ​ได้​อีก.</verse>
				<verse number="5">แต่​เรา​จะ​สำแดง​ให้​ท่าน​รู้​ก่อน​ว่า​ควร​จะ​กลัว​ผู้ใด จง​กลัว​พระ​องค์​ผู้​ทรง​ฆ่า​ตน แล้ว​ก็​ยัง​มี​ฤทธิ์​ที่​จะ​ทิ้ง​ลง​ใน​นรก​ได้. แท้​จริง​เรา​บอก​ท่าน​ว่า, จง​กลัว​พระ​องค์​นั้น​แหละ.</verse>
				<verse number="6">นก​กะ​จาบ​ห้า​ตัว​เขา​ขาย​หก​สตางค์​มิใช่​หรือ และ​นก​นั้น​แม้​สัก​ตัว​เดียว​พระ​เจ้า​มิได้​ทรง​ลืม​เลย.</verse>
				<verse number="7">ถึง​ผม​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​ทรง​นับ​ไว้​แล้ว​ทุก​เส้น. อย่า​กลัว​เลย, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ประเสริฐ​กว่า​นก​กะ​จาบ​หลาย​ตัว.</verse>
				<verse number="8">และ​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า. ทุก​คน​ที่​จะ​รับ​เรา​ต่อ​หน้า​มนุษย์. บุตร​มนุษย์​ก็​จะ​รับ​คน​นั้น​ต่อ​หน้า​เหล่า​ทูต​ของ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="9">แต่​ผู้​ที่​ปฏิเสธ​เรา​ต่อ​หน้า​มนุษย์. บุตร​มนุษย์​จะ​ปฏิเสธ​ผู้​นั้น​ต่อ​หน้า​เหล่า​ทูต​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">ผู้ใด​จะ​กล่าว​คำ​ขัดขวาง​ต่อ​บุตร​มนุษย์​จะ​ทรง​โปรด​ยก​โทษ​ให้​ผู้​นั้น​ได้ แต่​ถ้า​ผู้ใด​จะ​กล่าว​หมิ่น​ประมาท​ต่อ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์. จะ​ทรง​โปรด​ยก​โทษ​ให้​ผู้​นั้น​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​เขา​พา​พวก​ท่าน​เข้า​ใน​ธรรม​ศาลา, หรือ​ต่อ​หน้า​เจ้า​เมือง​และ​ผู้​ที่​มี​อำนาจ, อย่า​คิด​วิตก​ใน​ใจ​ว่า​จะ​ตอบ​อย่างไร หรือ​จะ​กล่าว​อะไร</verse>
				<verse number="12">เพราะว่า​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​จะ​ทรง​โปรด​สอน​ท่าน​ว่า​ควร​จะ​พูด​อย่างไร​ใน​เวลา​โมง​นั้นเอง.”</verse>
				<verse number="13">มี​ผู้​หนึ่ง​ใน​หมู่​คน​ทูล​พระ​องค์​ว่า. “อาจารย์​เจ้า​ข้า. ขอ​สั่ง​พี่ชาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​แบ่ง​มฤดก​ให้กับ​ข้าพ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="14">แต่​พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “บุรุษ​เอ๋ย, ใคร​ได้​ตั้ง​เรา​ให้​เป็น​ตระลาการ. และ​เป็น​ผู้​แบ่ง​มฤดก​ให้​ท่าน?”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, “จง​ระวัง​และ​เว้น​เสีย​จาก​การ​โลภ​ทั่วไป เพราะว่า​ชีวิต​ของ​บุคคล​ใดๆ มิได้​อยู่​ใน​ของ​บริบูรณ์​ซึ่ง​เขา​มี​อยู่​นั้น.”</verse>
				<verse number="16">พระ​องค์​จึง​ตรัส​คำ​เปรียบ​ข้อ​หนึ่ง​ให้​เขา​ฟัง​ว่า, “ไร่​นา​ของ​เศรษฐี​คน​หนึ่ง​เกิด​ผล​บริบูรณ์​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="17">เศรษฐี​คน​นั้น​จึง​คิด​ใน​ใจ​ว่า. เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี. เพราะว่า​เรา​ไม่​มี​ที่​ที่​จะ​เก็บ​ผล​ของ​เรา?’</verse>
				<verse number="18">เขา​จึง​คิด​ว่า. ‘เรา​จะ​ทำ​อย่าง​นี้, คือ​จะ​รื้อ​ยุ้ง​ฉาง​ของ​เรา​เสีย, และ​จะ​สร้างใหม่​ให้​โต​ขึ้น, แล้ว​เรา​จะ​รวบรวม​ข้าว​และ​สมบัติ​ทั้งหมด​ของ​เรา​ไว้​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="19">แล้ว​เรา​จะ​ว่า​แก่​จิตต์​ใจ​ของ​เรา​ว่า. “จิตต์​ใจ​เอ๋ย. เจ้า​มี​ทรัพย์​สมบัติ​มาก​เก็บ​ไว้​พอ​หลาย​ปี จง​หาย​เหนื่อย. กิน. ดื่ม, และ​ยินดี​เถิด.” ’</verse>
				<verse number="20">แต่​พระ​เจ้า​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. ‘โอ​คน​โง่. ใน​คืน​วัน​นี้​ชีวิต​ของ​เจ้า​จะต้อง​เรียก​เอา​ไป​จาก​เจ้า. แล้ว​ของ​ซึ่ง​เจ้า​ได้​รวบรวม​ไว้​นั้น​จะ​เป็น​ของ​ใคร​เล่า?’</verse>
				<verse number="21">คน​ที่​ส่ำ​สม​ทรัพย์​สมบัติ​ไว้​สำหรับ​ตัว. และ​มิได้​มั่ง​มี​จำเพาะ​พระ​เจ้า​ก็​เป็น​เช่นนั้น​แหละ.”</verse>
				<verse number="22">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​ว่า, “เหตุ​ฉะนั้น​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า. อย่า​กะ​วน​กะ​วาย​ถึง​การ​เลี้ยง​ชีพ​ของ​ตน​ว่า จะ​เอา​อะไร​กิน. หรือ​อย่า​กะ​วน​กะ​วาย​ถึง​ร่างกาย​ของ​ตน​ว่า จะ​เอา​อะไร​นุ่ง​ห่ม</verse>
				<verse number="23">เพราะว่า​ชีวิต​สำคัญ​ยิ่ง​กว่า​อาหาร, และ​ร่างกาย​สำคัญ​ยิ่ง​กว่า​เครื่องนุ่งห่ม.</verse>
				<verse number="24">จง​พิจารณา​ดู​ฝูง​กา. มัน​มิได้​หว่าน มิได้​เกี่ยว และ​มิได้​มี​ยุ้ง​ฉาง แต่​พระ​เจ้า​ยัง​ทรง​เลี้ยง​มัน​ไว้. ท่าน​ทั้ง​หลาย​ประเสริฐ​กว่า​ฝูง​นก​มาก​เท่าใด</verse>
				<verse number="25">มี​ใคร​ใน​พวก​ท่าน​โดย​ความ​กะ​วน​กะ​วาย​อาจ​ต่อ​ชีวิต​ให้​ยาว​ออก​ไม่​อีก​ศอก​หนึ่ง​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="26">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​สิ่ง​เล็กน้อย​ที่​สุด​ยัง​ทำ​ไม่ได้​เลย. ท่าน​ยัง​จะ​กะ​วน​กะ​วาย​ถึง​สิ่ง​อื่น​ทำไม​อีก​เล่า?</verse>
				<verse number="27">จง​ดู​ดอกไม้. มัน​งอก​ขึ้น​อย่างไร. มัน​ไม่​ทำงาน มัน​ไม่​ปั่น​ด้าย​เหนื่อย แต่​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, กษัตริย์​ซะโล​โม​เมื่อ​บริบูรณ์​ด้วย​สง่า​ราศี ก็​มิได้​ทรงเครื่อง​งาม​เท่า​ดอกไม้​นี้​ดอก​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="28">แม้​ว่า​พระ​เจ้า​ทรง​ตกแต่ง​หญ้า​ที่​ทุ่ง​นา​อย่าง​นั้น, ซึ่ง​เป็น​อยู่​วัน​นี้​และ​รุ่ง​ขึ้น​ต้อง​ทิ้ง​ใน​เตา​ไฟ โอ​ผู้​ที่​มี​ความ​เชื่อ​น้อย, พระ​องค์​จะ​ทรง​ตกแต่ง​พวก​ท่าน​มาก​ยิ่งกว่านั้น​สัก​เท่าใด?</verse>
				<verse number="29">ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​เสาะ​หา​ว่า​จะ​กิน​อะไร​ดี​หรือ​จะ​ดื่ม​อะไร​ดี, และ​อย่า​มี​ใจ​กังวล​สงสัย​เลย.</verse>
				<verse number="30">เพราะว่า​คน​ทุก​ประเทศ​ทั่ว​โลก​เสาะหา​บรรดา​สิ่ง​เหล่านี้​แต่​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทรง​ทราบ​แล้ว​ว่า​ท่าน​ต้องการ​สิ่ง​เหล่านี้.</verse>
				<verse number="31">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​แสวงหา​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า, แล้ว​พระ​องค์​จะ​ทรง​เพิ่มเติม​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​เหล่านี้​ให้.</verse>
				<verse number="32">ฝูง​แกะ​เล็ก​น้อย​เอ๋ย. อย่า​กลัว​เลย, เพราะว่า​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ชอบ​พระทัย​จะ​ประทาน​แผ่น​ดิน​นั้น​ให้​แท่​ท่าน.</verse>
				<verse number="33">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ขาย​ของ​ที่​ท่าน​มี​อยู่​และ​ทำ​ทาน, จง​กระทำ​ถุง​ใส่​เงิน​สำหรับ​ตน​ซึ่ง​ไม่​รู้​เก่า. คือ​ให้​มี​ทรัพย์​สมบัติ​ไว้​ใน​สวรรค์​ซึ่ง​ไม่​รู้​สาป​ศูนย์, ที่​ขะโมย​มิได้​เข้า​มา​ใกล้. และ​ที่​ตัว​มอด​มิได้​ทำลาย​เสีย.</verse>
				<verse number="34">เพราะว่า​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ท่าน​อยู่​ที่​ไหน, ใจ​ของ​ท่าน​ก็​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย”</verse>
				<verse number="35">“ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​คาด​เอว​ของ​ท่าน​ไว้, และ​ให้​ตะเกียง​ของ​ท่าน​จุด​อยู่.</verse>
				<verse number="36">พวก​ท่าน​เอง​จง​เหมือน​คน​ที่​คอย​รับ​นาย​ของ​ตน, เมื่อ​นาย​จะ​กลับ​มา​จาก​งาน​สมรส เพื่อ​เมื่อ​นาย​มา​เคาะ​แล้ว, เขา​จะ​เปิด​ให้​นาย​ทันที​ได้.</verse>
				<verse number="37">บ่าว​ซึ่ง​นาย​มา​พบ​กำลัง​คอย​เฝ้า​อยู่​ก็​เป็น​สุข เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, นาย​นั้น​จะ​คาด​เอว​ไว้​และ​ให้​บ่าว​เหล่านั้น​นั่ง​โต๊ะ และ​ท่าน​จะ​มา​ปรนนิบัติ​เขา.</verse>
				<verse number="38">ถ้า​นาย​มา​เวลา​สอง​ยาม​หรือ​สาม​ยาม​และ​พบ​บ่าว​อยู่​อย่าง​นั้น, บ่าว​เหล่านั้น​ก็​จะ​เป็น​สุข.</verse>
				<verse number="39">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เข้าใจ​อย่าง​นี้​เถิด​ว่า, ถ้า​เจ้า​ของ​บ้าน​ล่วง​รู้​ได้​ว่า​ขะโมย​จะ​มา​เวลา​ไหน, เขา​จะ​เฝ้า​ระวัง​ไว้​ไม่ให้​ตัด​ฝา​เรือน​ของ​เขา​ได้.</verse>
				<verse number="40">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เตรียม​ตัว​ไว้​ให้​พร้อม​ด้วย, เพราะ​บุตร​มนุษย์​จะ​เสด็จ​มา​ใน​โมง​ที่​ท่าน​ไม่​ทัน​คิด.”</verse>
				<verse number="41">ฝ่ายเป​โตร​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า. พระ​องค์​ได้​ตรัส​คำ​เปรียบ​นั้น​แก่​พวก​ข้าพ​เจ้า​หรือๆ ตรัส​แก่​คน​ทั้ง​ปวง?”</verse>
				<verse number="42">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ว่า, “ใคร​เป็น​คน​ต้น​เรือน​สัตย์​ซื่อ​และ​ฉลาด. ที่​นาย​ได้​ตั้ง​ไว้​เป็น​ใหญ่​ใน​ครอบ​ครัว​สำหรับ​แจก​อาหาร​ตาม​เวลา?</verse>
				<verse number="43">เมื่อ​นาย​มา​พบ​เขา​กระทำ​อยู่​อย่าง​นั้น, บ่าว​ผู้​นั้น​ก็​จะ​เป็น​สุข.</verse>
				<verse number="44">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, นาย​จะ​ตั้ง​เขา​ไว้​ให้​ดูแล​บรรดา​สิ่งของๆ ท่าน.</verse>
				<verse number="45">แต่​ถ้า​บ่าว​นั้น​จะ​คิด​ใน​ใจ​ว่า. ‘นาย​ของ​เรา​คง​จะ​มา​ช้า.’ แล้ว​จะ​ตั้ง​ต้น​ทุบ​ตี​บ่าว​ชาย​หญิง​และ​กิน​ดื่ม​เมา​ไป,</verse>
				<verse number="46">เมื่อ​นาย​ของ​บ่าว​ผู้​นั้น​จะ​มา​ใน​วันที่​เขา​ไม่​คิด ใน​โมง​ที่​เขา​ไม่​รู้. ก็​จะ​ทำ​โทษ​เขา​ถึง​สาหัส. ทั้ง​จะ​ขับ​ไล่​เขา​ให้​ไป​อยู่​กับ​คน​ที่​ไม่​สัตย์​ซื่อ.</verse>
				<verse number="47">บ่าว​นั้น​ที่​ได้​รู้​น้ำ​ใจ​ของ​นาย, และ​มิได้​เตรียม​ตัว​ไว้, มิได้​กระทำ​ตาม​น้ำ​ใจ​ของ​นาย. จะต้อง​ถูก​เฆี่ยน​มาก.</verse>
				<verse number="48">แต่​ผู้​ที่​มิได้​รู้. แล้ว​ได้​กระทำ​สิ่ง​ซึ่ง​สม​จะ​ถูก​เฆี่ยน. ก็​จะ​ถูก​เฆี่ยน​น้อย. ผู้ใด​ได้​รับ​มาก. จะ​ต้อง​เรียก​เอา​จาก​ผู้​นั้น​มาก​และ​ผู้ใด​ได้รับ​ฝาก​ไว้​มาก, ก็​จะ​ต้อง​ทวง​เอา​จาก​ผู้​นั้น​มาก.”</verse>
				<verse number="49">“เรา​มา​เพื่อ​จะ​ให้​ไฟ​บังเกิด​ขึ้น​ใน​แผ่น​ดิน​โลก แล้ว​เรา​จะ​ปรารถนา​อะไร​หนอ? โอ​ถ้า​ไฟ​นั้น​ได้​ติด​ขึ้น​แล้ว​ก็​จะ​ดี</verse>
				<verse number="50">เรา​จะต้อง​รับ​บัพ​ติศ​มา​อย่าง​หนึ่ง เรา​เป็น​ทุกข์​มาก​เท่าใด​กว่า​จะ​สำเร็จ</verse>
				<verse number="51">ท่าน​ทั้ง​หลาย​คิด​ว่า​เรา​มา​เพื่อ​จะ​ให้​เกิด​ความ​สงบ​สุข​ที่​แผ่น​ดิน​โลก​หรือ เรา​บอก​ท่าน​ว่า, มิใช่ แต่​จะ​ให้​แตกแยก​กัน​ต่างหาก.</verse>
				<verse number="52">ด้วย​ว่า​ตั้งแต่​นี้​ไป​ใน​เรือน​ที่​มี​ถ้า​คน​ก็​จะ​แตก​แยกกัน, คือ​ฝ่าย​หนึ่ง​สาม​และ​อีก​ฝ่าย​หนึ่ง​สอง.</verse>
				<verse number="53">พ่อ​จะ​แตกแยก​จาก​ลูก​ชาย, และ​ลูก​ชาย​จะ​แตกแยก​จาก​พ่อ แม่​จาก​ลูก​สาว. และ​ลูก​สาว​จาก​แม่ แม่​ตัว​จาก​ลูกสะใภ้, และ​ลูกสะใภ้​จาก​แม่​ผัว.”</verse>
				<verse number="54">พระ​องค์​ตรัส​แก่​ประชาชน​อีก​ว่า, “เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เห็น​เมฆ​เกิดขึ้น​ใน​ทิศ​ตะวันตก, ท่าน​ก็​กล่าว​ทันที​ว่า. ‘ฝน​จะ​ตก’ และ​ก็​เป็น​อย่า​นั้น​จริง.</verse>
				<verse number="55">เมื่อ​ท่าน​เห็น​ลม​พัด​มา​แต่​ทิศ​ใต้ ท่าน​ก็​ว่า, ‘จะ​ร้อน​จัด’ และ​ก็​เป็น​จริง.</verse>
				<verse number="56">โอ​คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด, เจ้า​ทั้ง​หลาย​รู้จัก​สังเกต​ความ​เป็นไป​ของ​แผ่น​ดิน​และ​ท้อง​ฟ้า, แต่​เหตุ​ไฉน​พวก​เจ้า​สังเกต​ความ​เป็นไป​ของ​สมัย​นี้​ไม่ได้?</verse>
				<verse number="57">เหตุ​ไฉน​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​ตัดสิน​เอา​เอง​ว่า สิ่ง​ไร​เป็น​สิ่ง​ที่​ถูก?</verse>
				<verse number="58">เพราะ​เมื่อ​เจ้า​พา​กัน​ไป​กับ​โจทย์​หา​ผู้​พิพากษา, จง​อุสส่าห์​หา​ช่อง​ที่​จะ​ปรองดอง​กับ​เขา​เมื่อ​ยัง​อยู่​กลาง​ทาง, เกลือ​กว่า​เขา​จะ​ฉุด​ลาก​เข้า​ไป​ถึง​ผู้​พิพากษา, และ​ผู้​พิพากษา​จะ​มอบ​เจ้า​ไว้​กับ​ผู้​คุม, และ​ผู้​คุม​จะ​ขัง​เจ้า​ไว้​ใน​เรือนจำ.</verse>
				<verse number="59">เรา​บอก​เจ้า​ว่า, เจ้า​จะ​ออก​จาก​ที่​นั่น​ไม่ได้​กว่า​จะ​ได้​ใช้​หนี้​ให้​ครบ.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ขณะนั้น​มี​ลาง​คน​อยู่​ที่​นั่น​เล่า​เรื่อง​ชาวฆา​ลิ​ลาย​ซึ่ง​ปี​ลาต​เอา​เลือด​เขา​ระคน​กับ​เครื่อง​บูชา​ของ​เขา​ให้​พระ​องค์​ฟัง.</verse>
				<verse number="2">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า. “ท่าน​ทั้ง​หลาย​คิด​ว่า​ชาวฆา​ลิ​ลาย​เหล่านั้น​เป็น​คน​บาป​ยิ่ง​กว่า​ชาว​ฆา​ลิ​ลาย​อื่นๆ ทั้ง​ปวง เพราะว่า​เขา​ได้​ถูก​ภัย​อันตราย​อย่าง​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="3">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, มิใช่ แต่​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิได้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​จะต้อง​พินาศ​เหมือนกัน.</verse>
				<verse number="4">หรือ​สิบ​แปด​คน​นั้น​ที่​หอ​รบ​ที่​ซีโล​อาม​ได้​พัง​กับ​เขา​ตาย​เสีย​นั้น, ท่าน​ทั้ง​หลาย​คิด​ว่า​เขา​เป็น​คน​บาป​ยิ่ง​กว่า​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​อาศัย​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​หรือ</verse>
				<verse number="5">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, มิใช่ แต่​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิได้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่ จะ​ต้อง​พินาศ​เหมือนกัน.”</verse>
				<verse number="6">พระ​องค์​ตรัส​คำ​อุปมา​ต่อไป​นี้​ว่า, “คน​หนึ่ง​มี​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​ต้น​หนึ่ง​ปลูก​ไว้​ใน​สวน​องุ่น​ของ​ตน และ​เขา​มา​หา​ผล​ที่​ต้น​นั้น​แต่​ไม่​พบ,</verse>
				<verse number="7">เขา​จึง​ว่า​แก่​คน​ที่​รักษา​เถา​องุ่น​ว่า นี่​แน่ะ, เรา​มา​หา​ผล​ที่​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​นี้​ได้​สาม​ปี​แล้ว แต่​ไม่​ได้​พบ จง​ฟัน​มัน​เสีย, จะ​ให้​รก​ดิน​เปล่าๆ ทำไม?’</verse>
				<verse number="8">แต่​ผู้รักษา​เถา​องุ่น​ตอบ​เขา​ว่า, “นาย​เจ้า​ข้า, ขอ​เอาไว้​ปี​นี้​อีก, ให้​ข้าพ​เจ้า​พรวน​ดิน​เอา​ปุ๋ย​ใส่</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ถ้า​มัน​เกิดผล, ก็​ดี​อยู่​ถ้า​ไม่​เกิด​ผล. ภาย​หลัง​ท่าน​จง​ฟัน​มัน​เสีย.’ ”</verse>
				<verse number="10">พระ​องค์​กำลัง​สั่ง​สอน​อยู่​ที่​ธรรม​ศาลา​ใน​วัน​ซะ​บา​โต</verse>
				<verse number="11">และ​นี่​แน่ะ, มี​หญิง​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​มี​ผี​เข้า​สิง​เป็น​โรค​สิบ​แปด​ปี​มาแล้ว, หลัง​โกง. ยืด​ตัว​ขึ้น​ไม่ได้​เลย.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พระ​เยซู​เห็น​จึง​เรียก​และ​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “หญิง​เอ๋ย, ตัว​เจ้า​หาย​พ้น​จาก​โรค​ของ​เจ้า​แล้ว.”</verse>
				<verse number="13">พระ​องค์​ทรง​วาง​พระ​หัตถ์​บน​เขา, และ​ใน​ทันใด​นั้น​เขา​ก็​ได้​ยืด​ตัว​ตรง และ​สรรเสริญ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">แต่​นาย​ธรรม​ศาลา​ก็​เคือง​ใจ เพราะ​พระ​เยซู​ได้​ทรง​รักษา​โรค​ใน​วัน​ซะ​บา​โต, จึง​ว่า​แก่​ประชาชน​ว่า. “มี​หก​วันที่​ควร​จะ​ทำ​การ ใน​หก​วัน​นั้น​จง​มา​ให้​รักษา​โรค​เถิด, แต่​ใน​วัน​ซะ​บา​โต​นั้น​อย่า​เลย.”</verse>
				<verse number="15">แต่​พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า. “โอ​คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด. เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทุก​คน​ได้​แก้​วัว​แก้​ลา​จาก​คอก​มัน พา​ไป​ให้​กิน​น้ำ​ใน​วัน​ซะ​บา​โต​มิใช่​หรือ</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​ผู้หญิง​นี้​เป็น​เชื้อ​สาย​ของ​อับ​รา​ฮาม, ซึ่ง​ซาตาน​ได้​ผูก​มัด​ไว้​ได้​สิบ​แปด​ปี​แล้ว, ไม่​ควร​หรือ​ที่​จะ​ให้​เขา​หลุด​พ้น​จาก​เครื่อง​จำ​จอง​อัน​นี้​ใน​วัน​ซะ​บา​โต?”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​พระ​องค์​ตรัส​คำ​เหล่านั้น​แล้ว, บรรดา​คน​ที่​เป็น​ศัตรู​ของ​พระ​องค์​ก็​อาย, และ​ประชาชน​ก็​ชื่น​ใจ​เพราะ​สรรพคุณ​ความ​ดี​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​กระทำ</verse>
				<verse number="18">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ว่า, “แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​เหมือน​สิ่ง​ใด, และ​เรา​จะ​เปรียบ​แผ่น​ดิน​นั้น​กับ​อะไร​ดี?</verse>
				<verse number="19">ก็​เปรียบ​เหมือน​พันธุ์​ผักกาด​เมล็ด​หนึ่ง​ที่​คน​หนึ่ง​ได้​เอา​ไป​ปลูก​ใน​สวน​ของ​ตน มัน​งอก​ขึ้น​เป็น​ต้น, และ​นก​ใน​อากาศ​มา​จับ​ที่​กิ่ง​ก้าน​ของ​มัน.”</verse>
				<verse number="20">พระ​องค์​ตรัส​อีก​ว่า, “เรา​จะ​เปรียบ​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​กับ​สิ่ง​ใด?</verse>
				<verse number="21">ก็​เปรียบ​เหมือน​เชื้อ​ซึ่ง​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​เอา​เจือ​ลง​ใน​แป้ง​สาม​ทะนาน​จน​แป้ง​นั้น​ฟู​ขึ้น​ทั้งหมด.”</verse>
				<verse number="22">พระ​องค์​เสด็จ​ไป​ตาม​บ้าน​ตาม​เมือง​สั่ง​สอน​เขา, และ​ดำเนิน​ทาง​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม.</verse>
				<verse number="23">มี​คน​หนึ่ง​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, คน​ที่​รอด​นั้น​น้อย​หรือ” พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า,</verse>
				<verse number="24">“ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เร่ง​รีบ​เข้า​ไป​ทาง​ประตู​คับ​แคบ เพราะ​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, คน​เป็น​อัน​มาก​จะ​พยายาม​เข้า​ไป แต่​จะ​เข้า​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เจ้า​บ้าน​ลุก​ขึ้น​ปิด​ประตู​แล้ว, และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยืน​อยู่​ภายนอก​เคาะ​ที่​ประตู​ว่า. ‘นาย​เจ้า​ข้า, ขอ​เปิด​ให้​ข้าพ​เจ้า​เถิด.’ และ​เจ้า​บ้าน​นั้น​จะ​ตอบ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า. ‘เรา​ไม่​รู้จัก​เจ้า​ว่า​มา​แต่​ไหน’</verse>
				<verse number="26">ขณะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ว่า. ‘ข้าพ​เจ้า​ได้​กิน​ได้​ดื่ม​กับ​ท่าน, และ​ท่าน​ได้​สั่ง​สอน​ที่​ถนน​ของ​ข้าพ​เจ้า’</verse>
				<verse number="27">เจ้า​บ้าน​นั้น​จะ​ว่า. ‘เรา​ไม่​รู้จัก​เจ้า​ว่า​มา​แต่​ไหน, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้​ประพฤติ​ชั่ว จง​ถอย​ไป​จาก​เรา.’</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​เห็น​อับ​รา​ฮาม. ยิศ​ฮาค, ยา​โคบ, และ​บรรดา​ศาสดา​พยากรณ์​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า, แต่​ตัว​ท่าน​เอง​ถูก​ผลัก​ทิ้ง​เสีย​ภายนอก, ก็​จะ​มี​การ​พิลาป​ร้องไห้​ขบ​เขี้ยว​เคี้ยว​ฟัน.</verse>
				<verse number="29">คน​จะ​มา​จาก​ทาง​ทิศ​ตะวันออก, ทิศ​ตะวันตก, ทิศ​เหนือ, ทิศ​ใต้, และ​จะ​นั่ง​ลง​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="30">และ​นี่​แน่ะ, จะ​มี​ผู้​ที่​อยู่​ข้าง​ปลาย​กลับไป​อยู่​ข้าง​ต้น, และ​ผู้​ที่​อยู่​ข้าง​ต้น​กลับไป​อยู่​ข้าง​ปลาย.”</verse>
				<verse number="31">ใน​โมง​นั้น​มี​พวกฟา​ริ​ซาย​ลาง​คน​มา​ทูล​พระ​องค์​ว่า. “ท่าน​จง​ลุก​ขึ้น​ไป​จาก​ที่นี่​เถิด, เพราะว่า​เฮ​โรด​จะ​ใคร่​ประหาร​ชีวิต​ของ​ท่าน​เสีย.”</verse>
				<verse number="32">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “จง​ไป​บอก​สุนัข​จิ้งจอก​นั้น​ว่า. ‘นี่​แน่ะ, เรา​ขับ​ผี​ออก​และ​รักษา​โรค​ใน​วันนี้​และ​พรุ่งนี้, แล้ว​วันที่​สาม​เรา​จะ​ทำ​การ​ให้​สำเร็จ.’</verse>
				<verse number="33">แต่​ว่า​จำเป็น​ซึ่ง​เรา​จะ​เดิน​ไป​วันนี้, พรุ่งนี้, และ​มะรืน​นี้, เพราะว่า​ศาสดา​พยากรณ์​จะ​ถูก​ฆ่า​นอก​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ก็​หา​มิได้.</verse>
				<verse number="34">โอ ยะ​รู​ซาเลม, ยะ​รู​ซาเลม, ที่​ได้​ฆ่า​บรรดา​ศาสดา​พยากรณ์, และ​เอา​หิน​ขว้าง​ผู้​ที่​รับ​ใช้​มา​หา​เจ้า เรา​ปรารถนา​เนืองๆ จะ​ใคร่​รวบรวม​ลูก​ของ​เจ้า​ไว้ เหมือน​แม่​ไก่​กก​ลูก​อยู่​ใต้​ปีก, แต่​เจ้า​ไม่​ยอม</verse>
				<verse number="35">นี่​แหละ เรือน​ของ​เจ้า​ก็​ถูก​ปล่อย​ไว้​ให้​ร้าง​ตาม​ลำพัง​เจ้า และ​เรา​บอก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า, เจ้า​จะ​ไม่​เห็น​เรา​อีก​จน​กว่า​เจ้า​จะ​ออก​ปาก​กล่าว​ว่า. ‘ความสุข​เจริญ​จง​มี​แก่​ท่าน​ผู้​มา​ใน​นาม​ของ​พระ​เจ้า.’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​ตึก​ของ​ขุน​นาง​ผู้ใหญ่​คน​หนึ่ง​ใน​พวกฟา​ริ​ซาย​ใน​วัน​ซะ​บา​โต​จะ​รับประทาน​อาหาร. เขา​ทั้ง​หลาย​คอย​มองดู​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="2">นี่​แน่ะ มี​คน​หนึ่ง​เป็น​โรค​ท้องมาน​อยู่​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="3">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ถาม​พวก​บาเรียน​และ​พวกฟา​ริ​ซาย​ว่า. “ถ้า​จะ​รักษา​คน​ป่วย​ใน​วัน​ซะ​บา​โต​จะ​ผิด​พระ​บัญญัติ​หรือไม่?”</verse>
				<verse number="4">เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​นิ่ง​อยู่. พระ​องค์​ทรง​รับ​และ​รักษา​คน​นั้น​ให้​หาย. แล้ว​ก็​ให้​เขา​ไป.</verse>
				<verse number="5">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า. “คน​ไหน​ใน​พวก​ท่าน, ถ้า​จะ​มี​ลา​หรือ​โค​ตก​บ่อ. จะ​ไม่​รีบ​ฉุด​ลาก​มัน​ออก​ใน​วัน​ซะ​บา​โต​หรือ”</verse>
				<verse number="6">เขา​ทั้ง​หลาย​ตอบ​ข้อ​เหล่านั้น​ไม่ได้</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​พระ​องค์​เมื่อ​ทรง​เห็น​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​รับ​เชิญ​นั้น​ได้​เลือก​เอา​ที่​นั่ง​สูง. พระ​องค์​จึง​ตรัส​คำ​เปรียบ​แก่​เขา​ว่า.</verse>
				<verse number="8">“เมื่อ​ผู้ใด​เชิญ​ท่าน​ไป​ใน​การ​เลี้ยง​งาน​สมรส. อย่า​นั่ง​ที่​สูง. เกลือ​กว่า​เขา​ได้​เชิญ​คน​มี​ยศ​มาก​กว่า​ท่าน​อีก.</verse>
				<verse number="9">และ​เจ้าภาพ​ที่​ได้​เชิญ​ท่าน​ทั้ง​สอง​นั้น​จะ​มา​พูด​กับ​ท่าน​ว่า. “จง​ให้​ที่​นั่ง​แก่​ท่าน​ผู้​นี้​เถิด.’ แล้ว​ท่าน​จะ​ต้อง​เลื่อน​ลง​มา​ที่​ต่ำ ได้​รับ​ความ​อด​สู.</verse>
				<verse number="10">แต่​เมื่อ​ท่าน​ได้รับ​เชิญ​แล้ว จง​ไป​นั่ง​ลง​ใน​ที่​ต่ำ​ก่อน. เพื่อ​ว่า​เมื่อ​ท่าน​เจ้าภาพ​มา​พูด​กับ​ท่าน​ว่า. ‘สหาย​เอ๋ย, เชิญ​กะเถิบ​ขึ้น​ไป​นั่ง​ที่​สูง.’ แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​เกียรติยศ​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​นั่ง​ด้วย​กัน​นั้น.</verse>
				<verse number="11">เพราะว่า​ทุก​คน​ที่​ได้​ยก​ตัว​ขึ้น​จะ​ต้อง​ถูก​เหยียด​ลง, และ​ผู้​ที่​ถ่อม​ตัว​ลง​ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ยก​ขึ้น.”</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​พระ​องค์​ตรัส​แก่​คน​ที่​เชิญ​พระ​องค์​ว่า, “เมื่อ​ท่าน​จะ​ทำ​การ​เลี้ยง, จะ​เป็น​กลางวัน​หรือ​เวลา​เย็น​ก็​ตาม, อย่า​เชิญ​ฉะเพาะ​เหล่า​มิตร​สหาย​หรือ​พี่​น้อง​หรือ​ญาติ​หรือ​เพื่อน​บ้าน​ที่​มั่ง​มี​เสมอ. เกลือ​กว่า​เขา​จะ​เชิญ​ท่าน​อีก​เป็น​การ​ตอบ​แทน.</verse>
				<verse number="13">แต่​เมื่อ​ท่าน​ทำ​การ​เลี้ยง, จง​เชิญ​คน​จน, คน​พิการ, คน​เขยก, คน​ตา​บอด.</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ท่าน​จะ​เป็น​สุข เพราะว่า​เขา​ไม่​มี​อะไร​จะ​ตอบ​แทน​ท่าน ด้วย​ว่า​ท่าน​จะ​ได้​รับ​ตอบ​แทน​เมื่อ​คน​ชอบ​ธรรม​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย​แล้ว.”</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​คน​หนึ่ง​ที่​มั่ง​กิน​โต๊ะ​ด้วย​กัน, เมื่อ​ได้​ยิน​คำ​เหล่านั้น​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ผู้​ที่​จะ​รับประทาน​อาหาร​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ก็​เป็น​สุข.”</verse>
				<verse number="16">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ยัง​มี​คน​หนึ่ง​ได้​ทำ​การ​เลี้ยง​ใหญ่. และ​ได้​เชิญ​คน​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ถึง​เวลา​เลี้ยง​แล้ว. เขา​ก็​ใช้​บ่าว​ของ​ตน​ไป​บอก​คน​ทั้ง​หลาย​ที​ได้​รับ​เชิญ​ไว้​แล้ว​ว่า. ‘เชิญ​มา​เถิด, เพราะ​สิ่ง​สาร​พัตร​เตรียม​ไว้​พร้อม​แล้ว.’</verse>
				<verse number="18">บรรดา​คน​เหล่านั้น​ก็​พา​กัน​ขอ​ตัว. คน​แรก​ว่า. ‘ข้าพ​เจ้า​ได้​ซื้อ​นา​ไว้ และ​จะต้อง​ไป​ดู​นา​นั้น, ข้าพ​เจ้า​ขอ​ตัว​เสีย​เถิด.’</verse>
				<verse number="19">อีก​คน​หนึ่ง​ว่า. ‘ข้าพ​เจ้า​ได้​ซื้อ​โค​ไว้​ห้า​คู่ และ​จะ​ต้อง​ไป​ลอง​ดู​โค​นั้น, ข้าพ​เจ้า​ขอ​ตัว​เสีย​เถิด’.</verse>
				<verse number="20">อีก​คน​หนึ่ง​ว่า. ‘ข้าพ​เจ้า​พึ่ง​แต่งงาน​ใหม่, เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​ไป​ไม่ได้.’</verse>
				<verse number="21">บ่าว​นั้น​จึง​กลับมา​เล่า​เนื้อความ​ให้​นาย​ฟัง. นาย​นั้น​ก็​โกรธ. จึง​สั่ง​บ่าว​ว่า. ‘จง​ออกไป​ตาม​ถนน​ใหญ่​ตรอก​น้อย​ใน​เมือง​โดย​เร็ว, พา​คน​จน, คน​พิการ, คน​ตา​บอด, และ​คน​เขยก​เข้า​มา​ที่นี่.</verse>
				<verse number="22">แล้ว​บ่าว​จึง​บอก​ว่า, ‘นาย​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​ตาม​ท่าน​สั่ง​แล้ว, และ​ยัง​มี​ที่ว่า​งอ​ยู่.’</verse>
				<verse number="23">นาย​จึง​สั่ง​บ่าว​นั้น​ว่า. ‘จง​ออกไป​ตาม​ทาง​ใหญ่​ซอก​น้อย, และ​เร่ง​เร้า​เขา​ให้​เข้า​มา, เพื่อ​เรือน​ของ​เรา​จะ​เต็ม.</verse>
				<verse number="24">เพราะ​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, ใน​พวก​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​รับ​เชิญ​ไว้​นั้น, ไม่​มี​สัก​คน​หนึ่ง​จะ​ได้​ลิ้ม​เครื่อง​ของ​เรา​เลย.’ ”</verse>
				<verse number="25">คน​เป็น​อัน​มาก​ได้​ไป​กับ​พระ​องค์, พระ​องค์​จึง​ทรง​เหลียว​หลัง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า,</verse>
				<verse number="26">“ถ้า​ผู้ใด​มา​หา​เรา, และ​ไม่​ชัง​บิดา​มารดา บุตร​ภรรยา และ​พี่​น้อง​ชาย​หญิง, ทั้ง​ชีวิต​ตนเอง​ด้วย, ผู้​นั้น​จะ​เป็น​สาวก​ของ​เรา​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="27">ผู้ใด​มิได้​แบก​กางเขน​ของ​ตน​ตาม​เรา​มา, ผู้​นั้น​จะ​เป็น​สาวก​ของ​เรา​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="28">ด้วย​ว่า​ใน​พวก​ท่าน​มี​ผู้ใด​เมื่อ​ปรารถนา​จะ​สร้าง​ป้อม, แล้ว​จะ​ไม่​นั่ง​ลง​คิด​ราคา​ดู​เสียก่อน​ว่า จะ​มี​พอ​สร้าง​ให้​สำเร็จ​ได้​หรือไม่?</verse>
				<verse number="29">เกรง​ว่า​เมื่อ​ลง​ราก​แล้ว, และ​กระทำ​ให้​สำเร็จ​ไม่​ได้, คน​ทั้ง​ปวง​ที่​เห็น​จะ​เยาะ​เย้ย​เขา​ว่า,</verse>
				<verse number="30">‘คน​นี้​ตั้ง​ต้น​ก่อ, แต่​ทำ​ให้​สำเร็จ​ไม่ได้.’</verse>
				<verse number="31">หรือ​มี​กษัตริย์​องค์​ใด​เมื่อ​จะ​ยก​ทัพ​ไป​ทำ​สงคราม​กับ​กษัตริย์​อื่น, จะ​มิได้​นั่ง​ลง​คิด​ดูก่อน​หรือ​ว่า, ที่​ตน​มี​พล​ทหาร​หมื่น​หนึ่ง​จะ​สู้​กับ​ทัพท​ยก​มา​รบ​นั้น​สอง​หมื่น​ได้​หรือไม่?</verse>
				<verse number="32">ถ้า​สู้​ไม่​ได้, เมื่อ​ยัง​อยู่​ห่าง​กัน ก็​จะ​ใช้​พวก​ทูต​ไป​ขอ​เป็น​ไมตรี​กัน</verse>
				<verse number="33">ก็​เช่นนั้น​แหละ, ทุก​คน​ใน​พวก​ท่าน​ที่​มิได้​สละ​สิ่ง​สาร​พัตร​ที่​ตน​มี​อยู่, จะ​เป็น​สาวก​ของ​เรา​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="34">เกลือ​เป็น​สิ่ง​ดี, แต่​ถ้า​เกลือ​นั้น​หมด​รส​เค็ม​ไป​แล้ว, จะ​ทำ​ให้​กลับ​เค็ม​อีก​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="35">จะ​ผะ​สม​กับ​ดิน​ทำ​ปุ๋ย​ก็​ไม่​ได้ จะ​กอง​หมัก​ไว้​ให้​เน่า​ทำ​ปุ๋ย​ก็​ไม่ได้ แต่​เขา​ก็​ทิ้ง​เสีย​เท่านั้น. ใคร​มี​หู​ยิน​ได้​จง​ฟัง​เอา​เถิด.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​บรรดา​คน​เก็บ​ภาษี​และ​พวก​คน​บาป​เข้า​มา​ใกล้​เพื่อ​จะ​ฟัง​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​พวก​ฟา​ริ​ซาย​และ​พวก​อาลักษณ์​บ่น​ว่า, “คน​นี้​ต้อนรับ​คน​บาป​และ​กิน​ด้วย​กัน​กับ​เขา.”</verse>
				<verse number="3">พระ​องค์​ตรัส​คำ​เปรียบ​ให้​เขา​ฟัง​ดัง​ต่อไป​นี้​ว่า</verse>
				<verse number="4">“ใน​พวก​ท่าน​มี​คน​ใด​ที่​มี​แกะ​ร้อย​ตัว, และ​ตัว​หนึ่ง​หาย​ไป, จะ​ไม่​ละ​เก้า​สิบ​เก้า​ตัว​นั้น​ไว้​ใน​ป่า, และ​ไป​เที่ยว​หา​ตัว​ที่​หายไป​นั้น​จน​กว่า​จะ​ได้​พบ​หรือ</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พบ​แล้ว​เขา​ก็​ยกขึ้น​ใส่​บ่า​แบก​มา​ด้วย​ความ​ยินดี.</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​มาถึง​บ้าน​แล้ว​จึง​เชิญ​พวก​มิตร​สหาย​และ​เพื่อน​บ้าน​ให้​มา​พร้อม​กัน​พูด​กับ​เขา​ว่า, จง​ยินดี​กับ​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​พบ​แกะ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ที่​หาย​ไป​นั้น.’</verse>
				<verse number="7">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า. เช่น​นั้น​แหละ, จะ​มี​ความ​ยินดี​ใน​สวรรค์​เพราะ​คน​บาป​คน​เดียว​ที่​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่, มากกว่า​คน​ชอบ​ธรรม​เก้า​สิบ​เก้า​คน​ที่​ไม่​ต้องการ​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่.”</verse>
				<verse number="8">“หญิง​คน​ใด​ที่​มี​เงิน​สิบ​บาท, และ​บาท​หนึ่ง​หายไป, จะ​ไม่​จุด​ตะเกียง​กวาด​เรือน​ค้นหา​ให้​ละเอียด​จนกว่า​จะ​ได้​พบ​หรือ</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พบ​แล้ว​จึง​เชิญ​เหล่า​มิตร​สหาย​และ​เพื่อน​บ้าน​ให้​มา​พร้อม​กัน พูด​กับ​เขา​ว่า. ‘จง​ยินดี​กับ​ข้าพ​เจ้า​เถิด, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​พบ​เงิน​บาท​ที่​หายไป​นั้น.’</verse>
				<verse number="10">เช่น​นั้น​แหละ, เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, จะ​มี​ความ​ยินดี​ใน​พวก​ทูต​ของ​พระ​เจ้า เพราะ​คน​บาป​คน​เดียว​ที่​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่.”</verse>
				<verse number="11">พระ​องค์​ตรัส​ว่า, “คน​หนึ่ง​มี​บุตรชาย​สอง​คน.</verse>
				<verse number="12">บุตร​น้อย​นั้น​พูด​กับ​บิดา​ว่า. ‘บิดา​เจ้า​ข้า, ขอ​ทรัพย์​ที่​เป็น​ส่วน​ของ​ข้าพ​เจ้า​เถิด.’ บิดา​จึง​แบ่ง​ทรัพย์​ให้​แก่​บุตร​ทั้ง​สอง​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ต่อ​มา​ไม่กี่​วัน​บุตร​น้อย​นั้น​ก็​รวบรวม​ทรัพย์​ทั้งหมด​แล้ว​ไป​เที่ยว​เมือง​ไกล, และ​ได้​ผลาญ​ทรัพย์​ของ​ตน​ที่​นั่น​ด้วย​การ​เป็น​นักเลง.</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ผลาญ​ทรัพย์​หมด​แล้ว​ก็​เกิด​กิน​ดาร​อาหาร​ยิ่ง​นัก​ทั่ว​เมือง​นั้น, เขา​ก็​มี​ความ​ขัด​สน</verse>
				<verse number="15">เขา​จึง​ไป​อาศัย​อยู่​กับ​ชาว​เมือง​นั้น​คน​หนึ่ง, และ​คน​นั้น​ก็​ใช้​เขา​ไป​เลี้ยง​หมู​ที่​ทุ่ง​นา.</verse>
				<verse number="16">เขา​ใคร่​จะ​ได้​อิ่ม​ท้อง​ด้วย​ฝัก​ถั่ว​ที่​หมู​กิน​นั้น, แต่​ไม่​มี​ใคร​ให้​อะไร​เขา​กิน.</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​เขา​รู้​สำนึก​ตัว​แล้ว จึง​พูด​ว่า. ‘ลูก​จ้าง​ของ​บิดา​เรา​มี​มาก ก็​ยัง​มี​อาหาร​กิน​อิ่ม​และ​ยัง​เหลือ​อีก ส่วน​เรา​จะ​มา​ตาย​เสีย​ที่นี่​เพราะ​อด​อาหาร</verse>
				<verse number="18">จำ​เรา​จะ​ลุก​ขึ้น​ไป​หา​บิดา​เรา, และ​พูด​กับ​ท่าน​ว่า. “บิดา​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​ได้​ผิด​ต่อ​สวรรค์​และ​ผิด​ต่อ​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="19">ข้าพ​เจ้า​ไม่​สมควร​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​ลูก​ของ​ท่าน ขอ​ท่าน​ให้​ข้าพ​เจ้า​เป็น​เหมือน​ลูก​จ้าง​ของ​ท่าน​คน​หนึ่ง​เถิด.”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​ไป​หา​บิดา​ของ​ตน. แต่​เมื่อ​เขา​ยัง​อยู่​แต่​ไกล. บิดา​แล​เห็น​เขา​ก็​มี​ความ​เมตตา, จึง​วิ่ง​ออก​ไป​กอด​คอ​จุบ​เขา​มาก.</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​บุตร​นั้น​จึง​กล่าว​แก่​บิดา​ว่า. ‘บิดา​เจ้า​ข้า. ข้าพ​เจ้า​ได้​ผิด​ต่อ​สวรรค์​และ​ผิด​ต่อ​ท่าน, ข้าพ​เจ้า​ไม่​สมควร​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​ลูก​ของ​ท่าน​ต่อไป.’</verse>
				<verse number="22">แต่​บิดา​สั่ง​บ่าว​ของ​ตน​ว่า. ‘จง​รีบ​ไป​เอา​เสื้อ​อย่าง​ดี​ที่สุด​มา​สวม​ให้​เขา. และ​เอา​แหวน​มา​สวม​นิ้ว​มือ. กับ​เอา​รองเท้า​มา​สวม​ให้​เขา.</verse>
				<verse number="23">จง​เอา​ลูก​วัว​อ้วน​พี​มา​ฆ่า​เลี้ยง​กัน เพื่อ​ความ​รื่น​เริง​ยินดี​เถิด</verse>
				<verse number="24">เพราะว่า​ลูก​ของ​เรา​คน​นี้​ตาย​แล้ว แต่​กลับ​เป็น​อีก, หายไป​แล้ว​แต่​ได้​พบ​กัน​อีก.’ เขา​ทั้ง​หลาย​ต่าง​ก็​มี​ความ​โสมนัสส์​ยินดี.</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​บุตร​คน​ใหญ่​นั้น​กำลัง​อยู่​ที่​ทุ่ง​นา เมื่อ​เขา​กลับ​มา​ใกล้​ตึก​แล้ว​ก็​ได้​ยิน​เสียง​มะโห​รี​และ​เต้นรำ.</verse>
				<verse number="26">เขา​จึง​เรียก​บ่าว​คน​หนึ่ง​มา​ถาม​ว่า เขา​ทำ​อะไร​กัน.</verse>
				<verse number="27">บ่าว​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า, ‘น้อง​ของ​ท่าน​กลับ​มาแล้ว, และ​บิดา​ได้​ให้​ฆ่า​ลูก​วัว​อ้วน​พี, เพราะ​ได้​ลูก​กลับมา​โดย​สวัสดิ​ภาพ.’</verse>
				<verse number="28">ฝ่าย​พี่ชาย​ก็​โกรธ​ไม่​ยอม​เข้า​ไป บิดา​จึง​ออกมา​ชัก​ชวน​เขา.</verse>
				<verse number="29">แต่​เขา​ตอบ​บิดา​ว่า, ‘ดู​เถอะ, ข้าพ​เจ้า​ได้​ปรนนิบัติ​ท่าน​กี่​ปี​มา​แล้ว, และ​มิได้​ละเมิด​คำสั่ง​สอน​ของ​ท่าน​สัก​ข้อ​หนึ่ง​เลย, แต่​แม้​เพียง​ลูก​แพะ​สัก​ตัว​หนึ่ง​ท่าน​ก็​ยัง​ไม่​เคย​ให้​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​จะ​เลี้ยง​กัน​เป็น​ที่​ยินดี​กับ​เพื่อน​ฝูง​ของ​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="30">แต่​เมื่อ​ลูก​คน​นี้​ของ​ท่าน ผู้​ได้​ผลาญ​ทรัพย์​สิ่งของๆ ท่าน​โดย​คบ​หญิง​คน​ชั่ว​มา​แล้ว, ท่าน​ยัง​ได้​ฆ่า​ลูก​วัว​อ้วน​พี​เลี้ยง​เขา.’</verse>
				<verse number="31">บิดา​จึง​ตอบ​เขา​ว่า. ‘ลูก​เอ๋ย, เจ้า​อยู่​กับ​เรา​เสมอ, และ​สิ่งของ​ทั้งหมด​ของ​เรา​ก็​เป็น​ของๆ เจ้า.</verse>
				<verse number="32">แต่​สมควร​ที่​เรา​จะ​ได้​ชื่น​ชม​ยินดี เพราะ​น้อง​ของ​เจ้า​คน​นี้​ตาย​แล้ว​แต่​กลับ​เป็น​ขึ้น​อีก, หาย​ไป​แต่​ได้​พบ​กัน​อีก.’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​ว่า, “ยัง​มี​เศรษฐี​ที่​มี​คน​ต้น​เรือน​คน​หนึ่ง, และ​มี​คน​มา​ฟ้อง​เศรษฐี​ว่า​คน​ต้น​เรือน​นั้น​ทำ​ให้​ข้าว​ของ​เสีย​หาย.</verse>
				<verse number="2">เศรษฐี​จึง​เรียก​คน​ต้น​เรือน​นั้น​ว่า​แก่​เขา​ว่า. ‘เรื่องราว​ที่​เรา​ได้​ยิน​เกี่ยว​กับ​เจ้า​นั้น​เป็น​อย่างไร? จง​รายงาน​หน้าที่​ต้น​เรือน​ของ​เจ้า, เพราะว่า​เจ้า​จะ​เป็น​คน​ต้น​เรือน​ต่อไป​ไม่ได้.’</verse>
				<verse number="3">คน​ต้น​เรือน​นั้น​จึง​คิด​ใน​ใจ​ว่า. ‘เรา​จะ​ทำ​อะไร​ดี, เพราะ​นาย​จะ​ถอด​เสีย​จาก​หน้าที่​เป็น​ต้น​เรือน? จะ​ขุด​ดิน​ก็​ไม่​มี​กำลัง, จะ​ขอทาน​ก็​อาย​เขา.</verse>
				<verse number="4">เรา​รู้​แล้ว​ว่า​จะ​ทำ​อะไร​ดี, เพื่อ​เมื่อ​เรา​ถูก​ถอด​จาก​หน้าที่​ต้น​เรือน​แล้ว. เขา​จะ​รับ​เรา​ไว้​ใน​เรือน​ของ​เขา​ได้.’</verse>
				<verse number="5">คน​นั้น​จึง​เรียก​ลูกหนี้​ของ​นาย​มา​ทุก​คน, แล้ว​ถาม​คน​แรก​ว่า, ‘ท่าน​เป็น​หนี้​นาย​ข้าพ​เจ้า​กี่​มาก​น้อย?’</verse>
				<verse number="6">เขา​ตอบ​ว่า. ‘เป็น​หนี้​น้ำมัน​ร้อย​ถัง.’ คน​ต้น​เรือน​จึง​บอก​เขา​ว่า. ‘เอา​บัญชี​ของ​ท่าน​นั่ง​ลง​เร็วๆ แล้ว​แก้​เป็น​ห้า​สิบ​ถัง.’</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เขา​ก็​ถาม​อีก​คน​หนึ่ง​ว่า. ‘ท่าน​เป็น​หนี้​กี่​มาก​น้อย?’ เขา​ตอบ​ว่า. ‘เป็น​หนี้​ข้าว​สาลี​ร้อย​กะ​สอบ.’ คน​ต้น​เรือน​จึง​ตอบ​ว่า. ‘จง​เอา​บัญชี​ของ​ท่าน​แก้​เป็น​แปด​สิบ.’</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เศรษฐี​ก็​สรรเสริญ​คน​ต้น​เรือน​อธรรม​นั้น เพราะ​เขา​ได้​กระทำ​โดย​ความ​ฉลาด ด้วย​ว่า​ลูก​ทั้ง​หลาย​ของ​โลก​นี้ ตาม​กาล​สมัย​เดียวกัน​เขา​ใช้​สติปัญญา​ฉลาด​กว่า​ลูก​ของ​ความ​สว่าง​อีก.</verse>
				<verse number="9">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, จง​กระทำ​ให้​มี​มิตร​สหาย​แก่​ตัว​ด้วย​ทรัพย์​สมบัติ​อธรรม, เพื่อ​เมื่อ​ทรัพย์​นั้น​เสีย​ไป​แล้ว, เขา​จะ​ได้​ต้อนรับ​ท่าน​ใน​ที่​อาศัย​อัน​ถาวร​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="10">คน​สัตย์​ซื่อ​ใน​ของ​เล็ก​ที่​สุด​จะ​สัตย์​ซื่อ​ใน​ของ​มาก​ด้วย, และ​คน​ที่​อสัตย์​ใน​ของ​เล็ก​ที่​สุด​จะ​อสัตย์​ใน​ของ​มาก​ด้วย.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​สัตย์​ซื่อ​ใน​ทรัพย์​สมบัติ​อธรรม, ใคร​จะ​มอบ​ทรัพย์​สมบัติ​อัน​แท้​ให้แก่​ท่าน​เล่า?</verse>
				<verse number="12">และ​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิได้​สัตย์​ซื่อ​ใน​ของๆ คน​อื่น, ใคร​จะ​มอบ​ทรัพย์​อัน​แท้​ให้​เป็น​ของๆ ท่าน​เล่า?</verse>
				<verse number="13">ไม่​มี​บ่าว​ผู้ใด​จะ​ปรนนิบัติ​นาย​สอง​นาย​ได้ เพราะ​จะ​ชัง​นาย​ข้าง​หนึ่ง​และ​จะ​รัก​นาย​อีก​ข้าง​หนึ่ง, หรือ​จะ​นับ​ถือ​นาย​ฝ่าย​หนึ่ง​และ​จะ​ดู​หมิ่น​นาย​อีก​ฝ่าย​หนึ่ง. ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ปฏิบัติ​พระ​เจ้า​และ​จะ​ปฏิบัติ​เงิน​ทอง​ด้วย​ก็​ไม่ได้.”</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​พวกฟา​ริ​ซาย​ที่​มี​ใจ​รัก​ทรัพย์​สมบัติ, เมื่อ​ได้​ยิน​คำ​เหล่านั้น​แล้ว​จึง​เยาะ​เย้ย​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="15">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ที่​ดู​เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ​ต่อ​หน้า​มนุษย์. แต่​พระ​เจ้า​ทรง​ทราบ​ใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย ด้วย​ว่า​ซึ่ง​เป็น​ที่​นับ​ถือ​มาก​ท่ามกลาง​มนุษย์, แต่​ยัง​เป็น​ที่​เกลียด​ชัง​จำเพาะ​พระ​พักตร​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="16">มี​พระ​บัญญัติ​และ​ศาสดา​พยากรณ์​มา​จน​ถึง​โย​ฮัน ตั้งแต่​นั้น​มา​เขา​ก็​ประกาศ​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า, และ​คน​ทั้ง​ปวง​ก็​ชิง​กัน​เข้า​ไป​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น.</verse>
				<verse number="17">ฟ้า​และ​ดิน​จะ​ล่วง​ไป​ง่าย​กว่า​บัญญัติ​สัก​จุด​หนึ่ง​จะ​ตก​เสีย.</verse>
				<verse number="18">ผู้ใด​อย่า​ภรรยา​ของ​ตน​แล้ว​ไป​มี​ภรรยา​ใหม่​ก็​ผิด​ประเวณี, และ​ผู้ใด​รับ​หญิง​ที่​สามี​ได้​อย่า​แล้ว​มา​เป็น​ภรรยา​ของ​ตน​ก็​ผิด​ประเวณี​ด้วย.”</verse>
				<verse number="19">“ยัง​มี​เศรษฐี​คน​หนึ่ง​นุ่ง​ห่ม​ผ้า​สี​ม่วง​และ​ผ้า​ป่าน​เนื้อ​ดี, กิน​อาหาร​อย่าง​ประณีต​ทุก​วันๆ</verse>
				<verse number="20">และ​มี​คน​ขอทาน​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ลา​ซะ​โร, เป็น​แผล​ทั้ง​ตัว, มี​คน​นำ​เขา​มา​วาง​ไว้​ที่​ประตู​บ้าน​เศรษฐี,</verse>
				<verse number="21">และ​เขา​ใคร่​จะ​กิน​เศษ​อาหาร​ที่​ตก​จาก​โต๊ะ​ของ​เศรษฐี​นั้น แม้​สุนัข​ก็​มา​เลีย​แผล​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="22">อยู่​มา​คน​ขอทาน​นั้น​ตาย, และ​เหล่า​ทูต​สวรรค์​ได้​นำ​เขา​ไป​ไว้​ที่​อก​ของ​อับ​รา​ฮาม. ฝ่าย​เศรษฐี​นั้น​ก็​ตาย​ด้วย, และ​เขา​ก็​ฝัง​ศพ​ไว้.</verse>
				<verse number="23">แล้ว​เมื่อ​อยู่​ใน​เมือง​ผี​เป็น​ทุกข์​เวทนา​ยิ่ง​นัก, เศรษฐี​นั้น​จึง​แหงน​ตา​ดู​เห็น​อับ​รา​ฮาม​อยู่​ไกล, และ​ลา​ซะ​โร​อยู่​ที่​อก​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="24">เศรษฐี​จึง​ร้อง​ว่า. ‘อับ​รา​ฮาม​บิดา​เจ้า​ข้า, ขอ​เอ็นดู​ข้าพ​เจ้า​เถิด ขอ​ใช้​ลา​ซะ​โร​มา, เพื่อ​จะ​เอา​ปลาย​นิ้ว​จุ่ม​ที่​น้ำ​มา​แตะ​ลิ้น​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​เย็น ด้วย​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ตรำ​ทุกข์​ทรมาน​อยู่​ใน​เปลว​ไฟ​นี้.’</verse>
				<verse number="25">อับ​รา​ฮาม​จึง​ตอบ​ว่า, ‘ลูก​เอ๋ย, เจ้า​จง​ระลึก​ว่า​เมื่อ​เจ้า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​เจ้า​ได้​ของ​ดี​สำหรับ​ตัว, และ​ลา​ซะ​โร​ได้​ของ​เลว​แต่​เดี๋ยวนี้​เขา​ได้รับ​ความ​ชู​ใจ, แต่​เจ้า​ได้​รับ​ความ​ทรมาน.</verse>
				<verse number="26">นอกนั้น ระหว่าง​เรา​กับ​เจ้า​มี​เหว​อัน​ใหญ่​ตั้ง​ขวาง​อยู่, เพื่อ​ถ้า​ผู้ใด​ปรารถนา​จะ​ข้าม​ไป​จาก​ที่นี่​ถึง​เจ้า​ก็​ไม่​ได้, หรือ​ถ้า​จะ​ข้าม​จาก​ที่​นั่น​มาถึง​เรา​ก็​ไม่ได้.’</verse>
				<verse number="27">เศรษฐี​นั้น​จึง​ว่า, ‘บิดา​เจ้า​ข้า, ถ้า​อย่าง​นั้น​ขอ​ท่าน​ใช้​ลา​ซะ​โร​ไป​ยัง​บ้าน​บิดา​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="28">เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​มี​พี่​น้อง​ห้า​คน, ให้​ลา​ซะ​โร​เป็น​พะยาน​แก่​เขา, เพื่อ​มิ​ให้​เขา​เข้า​มาถึง​ที่​ทรมาน​นี้.’</verse>
				<verse number="29">อับ​รา​ฮาม​จึง​ตอบ​เขา​ว่า. ‘เขา​มี​โม​เซ​และ​พวก​ศาสดา​พยากรณ์​นั้น​แล้ว, ให้​เขา​ฟัง​คน​เหล่านั้น​เถิด.’</verse>
				<verse number="30">เศรษฐี​นั้น​จึง​ว่า. ‘มิได้, อับ​รา​ฮาม​บิดา​เจ้า​ข้า, แต่​ถ้า​คน​หนึ่ง​จะ​เป็น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​ไป​หา​เขาๆ คง​จะ​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่.’</verse>
				<verse number="31">อับ​รา​ฮาม​จึง​ตอบ​เขา​ว่า, ‘ถ้า​เขา​ไม่​ฟัง​โม​เซ​และ​พวก​ศาสดา​พยากรณ์, แม้​คน​หนึ่ง​จะ​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ตาย​เขา​ก็​ยัง​จะ​ไม่​เชื่อ.’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​ว่า, “จำเป็นต้อง​มี​เหตุ​ให้​หลง​ผิด, แต่​วิบัติ​แก่​ผู้​ที่​ก่อ​เหตุ​ให้​เกิด​ความ​หลง​ผิด​นั้น</verse>
				<verse number="2">ถ้า​เอา​หิน​โม่​ผูก​คอ​คน​นั้น​ถ่วง​เสีย​ที่​ทะเล​ก็​ดี​กว่า​ให้​เขา​นำ​ผู้​เล็กน้อย​เหล่านี้​คน​หนึ่ง​ให้​หลง​ผิด.</verse>
				<verse number="3">จง​ระวัง​ตัว​ให้​ดี​ถ้า​พี่​น้อง​ผิด​ต่อ​ท่าน, จง​ต่อ​ว่า​เขา​และ​ถ้า​เขา​กลับ​ใจ​แล้ว, จง​ยก​โทษ​ให้​เขา.</verse>
				<verse number="4">แม้​เขา​จะ​ผิด​ต่อ​ท่าน​วัน​ละ​เจ็ด​หน, และ​จะ​กลับ​มา​หา​ท่าน​ทั้ง​เจ็ด​หน​นั้น​แล้ว​ว่า. ‘ฉัน​กลับ​ใจ​แล้ว.’ จง​ยก​โทษ​ให้​เขา​เถิด.”</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​อัคร​สาวก​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ขอ​พระ​องค์​โปรด​ให้​ความ​เชื่อ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​มาก​ยิ่งขึ้น.”</verse>
				<verse number="6">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ว่า, “ถ้า​พวก​ท่าน​มี​ความ​เชื่อ​เท่า​พันธุ์​ผักกาด​เมล็ด​หนึ่ง, ท่าน​ก็​จะ​สั่ง​ต้น​สุ​กะ​มิน​นี้​ได้​ว่า. ‘จง​ถอน​ขึ้น​ออกไป​ปัก​ใน​ทะเล.’ และ​มัน​จะ​ฟัง​ท่าน</verse>
				<verse number="7">ใน​พวก​ท่าน​มี​ผู้ใด​ที่​มี​บ่าว​ไถ​นา​หรือ​เลี้ยง​แกะ, เมื่อ​บ่าว​คน​นั้น​กลับ​มา​จาก​ทุ่ง​นา จะ​บอก​เขา​ว่า. ‘เชิญ​นั่ง​ลง​กิน​ทีเดียว​เถิด.’</verse>
				<verse number="8">หรือ​จะ​ไม่​บอก​เขา​ว่า, ‘จง​หา​ให้​เรา​กิน, และ​คาด​เอว​ไว้​ปรนนิบัติ​เรา​จน​เรา​จะ​กิน​และ​ดื่ม​อิ่ม​แล้ว, และ​ภาย​หลัง​เจ้า​จึง​ค่อย​กิน​และ​ดื่ม​เถิด?’</verse>
				<verse number="9">นาย​จะ​ขอบใจ​บ่าว​นั้น​เพราะ​บ่าว​ได้​ทำ​ตาม​คำสั่ง​หรือ</verse>
				<verse number="10">ฉัน​ใด​ก็​ดี, เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​ทรง​บัญชา​ไว้​แก่​ท่าน​นั้น, ก็​คง​พูด​ด้วย​ว่า. ‘ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​บ่าว​ที่​ไม่​มี​บุญคุณ​ต่อ​นาย, ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​ตาม​หน้าที่​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ควร​กระทำ​เท่านั้น?’ ”</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พระ​องค์​กำลัง​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, พระ​องค์​จึง​เสด็จ​ผ่าน​กลาง​มณฑล​ซะ​มา​เรีย​และฆา​ลิ​ลาย.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​หมู่บ้าน​แห่ง​หนัง, มี​คน​เป็น​โรค​เรื้อน​สิบ​คน​มา​พบ​พระ​องค์. ยืน​อยู่​แต่​ไกล.</verse>
				<verse number="13">และ​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า, “เยซู​นาย​เจ้า​ข้า, ขอ​เอ็นดู​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เถิด.”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​เห็น​แล้ว​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​ไป​สำแดง​ตัว​แก่​พวก​ปุโรหิต​เถิด,” เมื่อ​กำลัง​เดิน​ไป​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​หาย​และ​สะอาด.</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​นั้น, เมื่อ​เห็น​ว่า​ตัว​หาย​โรค​แล้ว, จึง​กลับ​มา​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​ด้วย​เสียง​ดัง</verse>
				<verse number="16">และ​กราบ​ลง​ซบ​หน้าที่​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์ โมทนา​พระ​คุณ​ของ​พระ​องค์ คน​นั้น​เป็น​ชาว​ซะ​มา​เรีย.</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​ถาม​ว่า, “มี​สิบ​คน​หาย​โรค​และ​สะอาด​มิใช่​หรือ แต่​เก้า​คน​นั้น​อยู่​ที่​ไหน?</verse>
				<verse number="18">ไม่​เห็น​ผู้ใด​กลับมา​สรรเสริญ​พระ​เจ้า, เว้น​ไว้​คน​ต่างชาติ​คน​นี้.”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พระ​องค์​ตรัส​แก่​คน​นั้น​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น​ไป​เถิด, ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​ได้​กระทำ​ให้​ตัว​เจ้า​หาย​ปกติ.”</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พวก​ฟา​ริ​ซาย​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​จะ​มาถึง​เมื่อไร?” พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ไม่​มา​โดย​ทาง​ปรากฏ​แก่​ตา</verse>
				<verse number="21">และ​เขา​จะ​ไม่​พูด​ว่า. ‘มา​ดู​นี่.’ หรือ ‘ไป​ดู​โน่น’ เพราะ​นี่​แน่ะ แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​อยู่​ภายใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย.”</verse>
				<verse number="22">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เหล่า​สาวก​ว่า, “คง​จะ​มี​เวลา​หนึ่ง​เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ใคร่​เห็น​วัน​ของ​บุตร​มนุษย์​สัก​วัน​หนึ่ง, แต่​จะ​ไม่​เห็น.</verse>
				<verse number="23">เขา​จะ​พูด​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า. ‘มา​ดู​นี่,’ หรือ ‘ไป​ดู​โน่น’ อย่า​ออกไป, อย่า​ตาม​เขา</verse>
				<verse number="24">ด้วย​ว่า​เปรียบ​เหมือน​ฟ้า​แลบ, เมื่อ​แลบ​ออก​จาก​ฟ้า​ข้าง​หนึ่ง, ก็​ส่อง​สว่าง​ไป​ถึง​ฟ้า​อีก​ข้าง​หนึ่ง​บุตร​มนุษย์​ก็​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น​แหละ​ใน​วัน​ของ​พระ​องค์​นั้น.</verse>
				<verse number="25">แต่​จำเป็น​พระ​องค์​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์​ทรมาน​หลาย​ประการ​ก่อน, และ​คน​สมัย​นี้​จะ​ไม่​ยอม​รับ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="26">ใน​สมัย​ของ​โน​ฮา​เหตุการณ์​ได้​เป็น​มา​แล้ว​อย่างไร, ใน​สมัย​ของ​บุตร​มนุษย์​ก็​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="27">เขา​ได้​กิน​และ​ดื่ม, ได้​สมรส​กัน, และ​ได้​ยก​ให้​เป็น​สามี​ภรรยา​กัน, จน​ถึง​วัน​นั้น​ที่​โน​ฮา​ได้​เข้า​ใน​นาวา, และ​นา​ได้มา​ท่วม​ล้าง​ผลาญ​เขา​เสีย​ทั้ง​สิ้น.</verse>
				<verse number="28">ใน​สมัย​ของ​โลต​ก็​เหมือนกัน​เขา​ได้​กิน​ดื่ม, ซื้อ​ขาย, หว่าน​ปลูก, ก่อสร้าง</verse>
				<verse number="29">แต่​ใน​วัน​นั้น​ที่โล​ตอ​อก​ไป​จาก​เมือง​ซะ​โดม, ไฟ​และ​กำมะถัน​ได้​ตก​จาก​พา​มา​เผา​ผลาญ​เขา​เสีย​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="30">ใน​วันที่​บุตร​มนุษย์​จะ​มา​ปรากฏ​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="31">ใน​วัน​นั้น​คน​ที่​อยู่​บน​ดาด​พา​หลังคา​ตึก​และ​ของๆ เขา​อยู่​ใน​ตึก, อย่า​ให้​เขา​ลง​มา​เก็บ​ของ​นั้น​ไป และ​คน​ที่​อยู่​ตาม​ทุ่ง​นา, อย่า​ให้​เขา​กลับมา​เหมือนกัน.</verse>
				<verse number="32">จง​ระลึก​ถึง​ภรรยา​ของ​โลต​นั้น​เถิด.</verse>
				<verse number="33">ผู้ใด​จะ​อุสส่าห์​เอา​ชีวิต​ของ​ตน​รอด, ผู้​นั้น​จะ​เสีย​ชีวิต แต่​ผู้ใด​จะ​สู้​เสียชีวิต, ผู้​นั้น​จะ​ได้​ชีวิต​รอด.</verse>
				<verse number="34">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, ใน​คืน​วัน​นั้น​จะ​มี​ชาย​สอง​คน​นอน​ใน​ที่​นอน​อัน​เดียว​กัน จะ​เอา​ไป​คน​หนึ่ง, จะ​ละ​ไว้​คน​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="35">ผู้หญิง​สอง​คน​จะ​โม่​แป้ง​ด้วยกัน จะ​เอา​ไป​คน​หนึ่ง, จะ​ละ​ไว้​คน​หนึ่ง.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">พระ​องค์​ตรัส​คำ​เปรียบ​ขอ​หนึ่ง​ให้​เขา​ฟัง​เพื่อ​สอน​ว่า​คน​ทั้ง​หลาย​ควร​จะ​อธิษฐาน​อยู่​เสมอ ไม่​อ่อน​ระอา​ใจ.</verse>
				<verse number="2">พระ​องค์​ตรัส​ว่า, “ใน​เมือง​หนึ่ง​มี​ผู้​พิพากษา​คน​หนึ่ง​ที่​มิได้​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า, และ​มิได้​เห็น​แก่​มนุษย์.</verse>
				<verse number="3">ใน​เมือง​นั้น​มี​แม่ม่าย​คน​หนึ่ง​มา​หา​ผู้​พิพากษา​ผู้​นั้น​พูด​ว่า, ขอ​แก้​แค้น​ศัตรู​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​ข้าพ​เจ้า​เถิด.’</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​ผู้​พิพากษา​นั้น​ไม่​ยอม​ทำ​จน​ช้า​นาน, แต่​ภาย​หลัง​เขา​นึก​ใน​ใจ​ว่า. ‘แม้ว่า​เรา​ไม่​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า​และ​ไม่​เห็น​แก่​มนุษย์</verse>
				<verse number="5">แต่​เพราะ​แม่ม่าย​คน​นี้​มา​กวน​เรา​ให้​ลำ​ยาก, เรา​จะ​แก้​แค้น​ให้​เขา, เพื่อ​มิ​ให้​เขา​มา​รบกวน​เรา​ให้​รำคาญ​ใจ​อยู่​เสมอ.’ ”</verse>
				<verse number="6">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ว่า, “จง​ฟัง​คำ​ที่​ผู้​พิพากษา​อธรรม​นี้​ได้​พูด.</verse>
				<verse number="7">พระ​เจ้า​จะ​ไม่​ทรง​แก้​แคน​ให้​คน​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​เลือก​ไว้​หรือ. เมื่อ​เขา​ร้อง​ถึง​พระ​องค์​ทั้ง​กลางวัน​กลางคืน, พระ​องค์​จะ​อด​พระทัย​ไว้​ช้า​นาน​หรือ</verse>
				<verse number="8">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า. พระ​องค์​จะ​ทรง​แก้​แค้น​ให้​เขา​โดยเร็ว แต่​เมื่อ​บุตร​มนุษย์​จะ​มา. ท่าน​จะ​พบ​ความ​เชื่อ​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​หรือ”</verse>
				<verse number="9">สำหรับ​ลาง​คนที​ไว้ใจ​ใน​ตัวเอง​ว่า​ตน​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม. และ​ได้​ดู​หมิ่น​คน​อื่น​นั้น พระ​องค์​ตรัส​คำ​เปรียบ​นี้​ว่า.</verse>
				<verse number="10">“มี​สอง​คน​ขึ้น​ไป​อธิษฐาน​ใน​โบสถ์. คน​หนึ่ง​เป็น​พวกฟา​ริ​ซาย, และ​คน​หนึ่ง​เป็น​พวก​เก็บ​ภาษี.</verse>
				<verse number="11">คนฟา​ริ​ซาย​นั้น​ยืน​นึก​ใน​ใจ​ของ​ตน อธิษฐาน​ว่า, พระ​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​โมทนา​ขอบ​พระ​คุณ​ของ​พระ​องค์, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​เหมือน​คน​อื่น ที่​เป็น​คน​โลภ. คน​อธรรม, และ​คน​ล่วง​ประเวณี. และ​ไม่​เหมือน​คน​เก็บ​ภาษี​คน​นี้.</verse>
				<verse number="12">ใน​สัปดาห์​หนึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ถือ​ศีล​อด​อาหาร​สอง​หน และ​ของ​สาร​พัตร​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​หา​ได้, ข้าพ​เจ้า​ได้​เอา​ถึง​สิบ​ลด​หนึ่ง​มา​ถวาย’</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​คน​เก็บ​ภาษี​นั้น​ยืน​อยู่​แต่​ไกล. ไม่​แหงน​ตา​ดู​ฟ้า, แต่​ตี​อก​ของ​ตน​ว่า. ‘โอ​พระ​เจ้า​ข้า, ขอ​โปรด​ทรง​พระ​เมตตา​แก่​ข้าพ​เจ้า​ผู้​เป็น​คน​บาป​เถิด.’</verse>
				<verse number="14">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, คน​นี้​แหละ​เมื่อ​กลับไป​ยัง​บ้าน​ของ​ตน​ก็​นับ​ว่า​ชอบ​ธรรม​ยิ่ง​กว่า​อีก​คน​หนึ่ง​นั้น เพราะว่า​ทุก​คน​ที่​ยก​ตัว​ขึ้น​จะต้อง​ถูก​เหยียด​ลง, แต่​ทุก​คน​ที่​ได้​ถ่อม​ตัว​ลง​จะ​ต้อง​ถูก​ยก​ขึ้น.”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เขา​อุ้ม​ทารก​มา​หา​พระ​องค์, เพื่อ​จะ​ให้​พระ​องค์​ทรง​ถูก​ต้อง​ทารก​นั้น แต่​เหล่า​สาวก​เมื่อ​เห็น​ก็​ห้าม​เขา.</verse>
				<verse number="16">แต่​พระ​เยซู​ทรง​เรียก​แล้ว​ตรัส​ว่า, “จง​ยอม​ให้​เด็ก​เล็กๆ ทั้ง​หลาย​มา​หา​เรา อย่า​ห้าม​เขา​เลย, เพราะว่า​ชาว​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ย่อม​เป็น​คน​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="17">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ผู้ใด​ไม่​รับ​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​เหมือน​อย่าง​เด็ก​เล็กๆ, ผู้​นั้น​จะ​เข้า​ไป​ไม่ได้​เลย.”</verse>
				<verse number="18">มี​ขุน​นาง​ผู้​หนึ่ง​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “ท่าน​อาจารย์​ผู้​ประเสริฐ, ข้าพ​เจ้า​จะ​ทำ​ประการ​ใด​จึง​จะ​ได้​ชีวิต​นิ​รันดร์?”</verse>
				<verse number="19">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​เรียก​เรา​ว่า​ประเสริฐ​ทำไม? ไม่​มี​ใคร​ประเสริฐ​เว้น​แต่​พระ​เจ้า​องค์​เดียว.</verse>
				<verse number="20">ท่าน​รู้จัก​พระ​บัญญัติ​แล้ว​ซึ่ง​ว่า. ‘อย่า​ล่วง​ประเวณี, อย่า​ฆ่า​คน, อย่า​ลัก​ทรัพย์, อย่า​เป็น​พะยาน​เท็จ, จง​นับ​ถือ​บิดา​มารดา​ของ​ตน.”</verse>
				<verse number="21">คน​นั้น​จึง​ทูล​ว่า, “บรรดา​ข้อ​เหล่านั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​ถือ​รักษา​ไว้​ตั้งแต่​เป็น​เด็ก​มา.”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พระ​เยซู​ได้​ยิน​อย่าง​นั้น พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​ยัง​ขาด​สิ่ง​หนึ่ง จง​ไป​ขาย​บรรดา​สิ่งของ​ซึ่ง​ท่าน​มี​อยู่​แจกจ่าย​ให้​คน​อนาถา. ท่าน​จึง​จะ​มี​ทรัพย์​สมบัติ​ใน​สวรรค์, แล้ว​จง​ตาม​เรา​มา.”</verse>
				<verse number="23">แต่​เมื่อ​เขา​ได้​ยิน​อย่าง​นั้น​ก็​เป็น​ทุกข์​นัก, เพราะ​เขา​เป็น​คน​มั่ง​มี​มาก.</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​พระ​เยซู​เห็น​เขา​มี​อาการ​อย่าง​นั้น​พระ​องค์​จึง​ตรัส​ว่า, “คน​มั่ง​มี​จะ​เข้า​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ก็​ยาก​นักหนา</verse>
				<verse number="25">เพราะว่า​ตัว​อูษฎร์​จะ​ลอด​รู​เข็ม​ก็​ง่าย​กว่า​คน​มั่ง​มี​จะ​เข้า​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า”</verse>
				<verse number="26">ฝ่าย​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​ยิน​จึง​ว่า, “ถ้า​อย่าง​นั้น​ใคร​จะ​รอด​ได้?”</verse>
				<verse number="27">แต่​พระ​องค์​ตรัส​ว่า, “สิ่ง​ที่​มนุษย์​ทำ​ไม่ได้, พระ​เจ้า​ทรง​กระทำ​ได้.”</verse>
				<verse number="28">เป​โตร​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “นี่​แหละ, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​สละ​ทิ้ง​เหย้า​เรือน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ติดตาม​พระ​องค์​มา.”</verse>
				<verse number="29">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ถ้า​ผู้ใด​ได้​สละ​เหย้า​เรือน, หรือ​ภรรยา, หรือ​พี่​น้อง, หรือ​บิดา​มารดา, หรือ​บุตร​เพราะ​เห็น​แก่​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า,</verse>
				<verse number="30">ใน​ชาติ​นี้​ผู้​นั้น​จะ​ได้​รับ​ตอบ​แทน​หลาย​เท่า, และ​ใน​ชาติ​หน้า​จะ​ได้​ชีวิต​นิ​รันดร์.”</verse>
				<verse number="31">พระ​องค์​จึง​พา​สาวก​สิบ​สอง​คน​ไป​แล้ว​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, และ​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​เหล่า​ศาสดา​พยากรณ์​ได้​เขียน​ไว้​ว่า​ด้วย​บุตร​มนุษย์​จะ​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="32">ด้วย​ว่า​บุตร​มนุษย์​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​มอบ​ไว้​กับ​พวก​ต่างประเทศ, และ​เขา​จะ​เยาะ​เย้ย​พระ​องค์, กระทำ​หยาบ​คาย​แก่​พระ​องค์, ถ่ม​น้ำลาย​รด​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="33">จะ​โบย​ตี​และ​ฆ่า​พระ​องค์​เสีย, แล้ว​ใน​วันที่​สาม​พระ​องค์​จะ​ทรง​เป็น​ขึ้นมา​ใหม่.”</verse>
				<verse number="34">ฝ่าย​เหล่า​สาวก​มิได้​เข้าใจ​ใน​สิ่ง​เหล่านั้น​เลย, และ​คำ​นั้น​เป็น​ข้อความ​ลับ​ลึก​แก่​เขา, และ​เขา​ไม่​รู้​เนื้อความ​ซึ่ง​พระ​องค์​ตรัส​นั้น</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​มา​ใกล้​เมือง​ยะ​ริ​โฮ, มี​คน​ตา​บอด​คน​หนึ่ง​นั่ง​ขอทาน​อยู่​ริม​หนทาง.</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​เขา​ได้​ยิน​เสียง​ประชาชน​เดิน​ไป​จึง​ถาม​ว่า​เรื่อง​อะไร​กัน.</verse>
				<verse number="37">เขา​จึง​บอก​ว่า​พระ​เยซู​ชาวนา​ซา​เร็ธ​เสด็จ​ไป.</verse>
				<verse number="38">คน​ตา​บอด​นั้น​จึง​ร้อง​ว่า, “ท่าน​เยซู​บุตร​ดาวิด​เจ้า​ข้า, ขอ​โปรด​เมตตา​ข้าพ​เจ้า​เถิด.”</verse>
				<verse number="39">คน​ที่​เดิน​ไป​ข้างหน้า​นั้น​จึง​ห้าม​เขา​ให้​นิ่ง, แต่​เขา​ยิ่ง​ร้อง​ขึ้น​ว่า, “บุตร​ดาวิด​เจ้า​ข้า, ขอ​โปรด​เมตตา​ข้าพ​เจ้า​เถิด.”</verse>
				<verse number="40">พระ​เยซู​ทรง​หยุด​ยืน​อยู่, สั่ง​เขา​ให้​พา​คน​ตา​บอด​มา​หา​พระ​องค์. เมื่อ​เขา​มา​ใกล้​แล้ว​พระ​องค์​ทรง​ถาม​เขา​ว่า,</verse>
				<verse number="41">“เจ้า​ปรารถนา​จะ​ให้​เรา​ทำ​อะไร​ให้​เจ้า?” เขา​ทูล​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ได้.”</verse>
				<verse number="42">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​เห็น​เถิด ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​ได้​กระทำ​ให้​ตัว​เจ้า​หาย​ปกติ.”</verse>
				<verse number="43">ใน​ทันใด​นั้น​เขา​ก็​เห็น​ได้, และ​ตาม​พระ​องค์​ไป สรรเสริญ​พระ​เจ้า และ​เมื่อ​คน​ทั้ง​ปวง​ได้​เห็น​ก็​สรรเสริญ​พระ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ฝ่าย​พระ​เยซู​จึง​เสด็จ​ผ่าน​เมือง​ยะ​ริ​โฮ​ไป.</verse>
				<verse number="2">นี่​แน่ะ มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ซัก​คาย, เป็น​นาย​ด่าน​ภาษี​และ​เป็น​คน​มั่ง​มี.</verse>
				<verse number="3">ซัก​คาย​พยายาม​จะ​ดู​ให้​เห็น​พระ​เยซู​ว่า พระ​องค์​เป็น​ผู้ใด, แต่​ดู​ไม่​เห็น​เพราะ​คน​แน่น, ด้วย​เขา​เป็น​คน​เตี้ย,</verse>
				<verse number="4">เขา​จึง​วิ่ง​ไป​ข้างหน้า​ขึ้นต้นซุ​กะ​โมร​เพื่อ​จะ​ได้​เห็น​พระ​องค์, เพราะว่า​พระ​องค์​จะ​เสด็จ​ไป​ทาง​นั้น.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พระ​เยซู​เสด็จ​มา​ถึง​ที่​นั่น, พระ​องค์​ทรง​แหงน​พระ​พักตร​ดู​ซัก​คาย แล้ว​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ซัก​คาย​เอ๋ย, จง​รีบ​ลง​มา, เพราะว่า​เรา​จะต้อง​หยุด​พัก​อาศัย​ใน​ตึก​ของ​ท่าน​วันนี้.”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เขา​ก็​รีบ​ลง​มา​ต้อนรับ​พระ​องค์​ด้วย​ความ​ยินดี.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​เห็น​แล้ว​เขา​พา​กัน​บ่น​ว่า, “พระ​องค์​ไป​พัก​อาศัย​อยู่​กับ​คน​บาป.”</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​ซัก​คาย​ยืน​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ทรัพย์​สิ่งของๆ ข้าพ​เจ้าๆ ยอม​ให้​คน​อนาถา​กึ่ง​หนึ่ง และ​ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ได้​ฉ้อโกง​ของๆ ผู้ใด, ข้าพ​เจ้า​ยอม​คืน​ให้​เขา​สี่​เท่า.”</verse>
				<verse number="9">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “วันนี้​ความ​รอด​มา​ถึง​บ้าน​นี้​แล้ว, เพราะ​คน​นี้​เป็น​ลูก​ของ​อับ​รา​ฮาม​ด้วย,</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​บุตร​มนุษย์​ได้มา​เพื่อ​จะ​แสวงหา​และ​ช่วย​ผู้​ที่​หลง​หาย​ไป​ให้​รอด.”</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​เหตุการณ์​นั้น​พระ​องค์​ได้​ตรัส​คำ​เปรียบ​อีก​ข้อ​หนึ่ง​ให้​เขา​ฟัง. เพราะ​พระ​องค์​เสด็จ​มา​ใกล้​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​แล้ว, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​คิด​ว่า​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​จะ​ปรากฏ​โดย​พลัน.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​องค์​จึง​ตรัส​ว่า, “มี​เจ้า​ประเทศ​ราช​องค์​หนึ่ง​ไป​ยัง​เมือง​ไกล​เพื่อ​จะ​รับ​อำนาจ​มา​ครอง​แผ่น​ดิน​ของ​ตน, แล้ว​จะ​กลับมา.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​จึง​เรียก​บ่าว​ของ​ท่าน​สิบ​คน​มา​มอบ​เงิน​ไว้​แก่​เขา​สิบ​ชั่ง สั่ง​ว่า, จง​เอา​ไป​ทำ​ทุน​ค้าขาย​จน​เรา​จะ​กลับมา.’</verse>
				<verse number="14">แต่​ชาว​เมือง​ชัง​ท่าน​ผู้​นั้น. จึง​ใช้​คน​ตาม. ไป​บอก​ท่าน​ว่า. ‘เรา​ไม่​ยอม​ให้​ผู้​นี้​ครอบ​ครอง​เรา.’</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ท่าน​ได้​รับ​อำนาจ​ครอง​แผ่น​ดิน​กลับมา​แล้ว, ท่าน​จึง​เรียก​บ่าว​ทั้ง​หลาย​ที่​ท่าน​ได้​ให้​เงิน​ไว้​นั้น​มา, เพื่อ​จะ​ได้​รู้​ว่า​เขา​ทุก​คน​ได้​กำไร​กี่​มาก​น้อย.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​คน​แรก​มา​บอก​ว่า. ‘ท่าน​เจ้า​ข้า. เงิน​ชั่ง​หนึ่ง​ของ​ท่าน​ได้​กำไร​สิบ​ชั่ง.’</verse>
				<verse number="17">นาย​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า. ‘ดี​แล้ว, เจ้า​เป็น​บ่าว​ดี เพราะ​เจ้า​เป็น​คน​ซื่อสัตย์​ใน​ของ​เล็ก​น้อย, เจ้า​จง​มี​อำนาจ​ครอบ​ครอง​สิบ​เมือง​เถิด.’</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​สอง​มา​บอก​ว่า, “ท่าน​เจ้า​ข้า, เงิน​ชั่ง​หนึ่ง​ของ​ท่าน​ได้​กำไร​ห้า​ชั่ง.’</verse>
				<verse number="19">นาย​จึง​พูด​กับ​เขา​เหมือน​กัน​ว่า. ‘เจ้า​จง​มี​อำนาจ​ครอบ​ครอง​ห้า​เมือง​เถิด.’</verse>
				<verse number="20">อีก​คน​หนึ่ง​มา​บอก​ว่า. ‘ท่าน​เจ้า​ข้า, นี่​แน่ะ เงิน​ชั่ง​หนึ่ง​ของ​ท่าน. ข้าพ​เจ้า​ได้​เอา​ถ้า​ห่อ​เก็บ​ไว้.</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​กลัว​ท่าน, ด้วย​ว่า​ท่าน​เป็น​คน​เข้มงวด, ท่าน​เก็บ​ผล​ซึ่ง​ท่าน​มิได้​ลง​แรง, และ​เกี่ยว​ที่​ท่าน​มิได้​หว่าน.</verse>
				<verse number="22">นาย​จึง​ตอบ​เขา​ว่า. ‘อ้าย​บ่าว​ชั่ว, เรา​จะ​ปรับ​โทษ​เจ้า​โดย​คำ​ของ​เจ้า​เอง. เจ้า​รู้​แล้ว​ว่า​เรา​เป็น​คน​เข้มงวด, เก็บ​ผล​ซึ่ง​เรา​มิได้​ลง​แรง. และ​เกี่ยว​ที่​เรา​มิได้​หว่าน,</verse>
				<verse number="23">ก็​เหตุ​ไฉน​เจ้า​มิได้​ฝาก​เงิน​ของ​เรา​ไว้​ที่​ธนาคาร​เล่า? แล้ว​เมื่อ​เรา​มา​เรา​จะ​ได้​รับ​เงิน​ของ​เรา​กับ​ดอกเบี้ย​ด้วย.’</verse>
				<verse number="24">แล้ว​นาย​ส่ง​คน​ที่​ยืน​อยู่​ที่​นั่น​ว่า, ‘จง​เอา​เงิน​ชั่ง​หนึ่ง​นั้น​ไป​จาก​เขา​ให้​แก่​คน​ที่​มี​สิบ​ชั่ง.’</verse>
				<verse number="25">คน​เหล่านั้น​บอก​ว่า. เขา​มี​สิบ​ชั่ง​แล้ว.</verse>
				<verse number="26">เรา​บอก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า ทุก​คน​ที่​มี​แล้ว​จะ​เพิ่มเติม​ให้​เขา​อีก แต่​ทุก​คน​ที่​ไม่​มี, แม้ว่า​ซึ่ง​เขา​มี​อยู่​นั้น จะต้อง​เอา​ไป​จาก​เขา.</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​พวก​ศัตรู​ของ​เรา​ที่​ไม่​ยอม​ให้​เรา​ครอบ​ครอง​เขา​นั้น, จง​พา​เขา​มา​ที่นี่ และ​ฆ่า​เสีย​ต่อ​หน้า​เรา.’ ”</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​พระ​องค์​ตรัส​คำ​เหล่านั้น​แล้ว. พระ​องค์​ทรง​ดำเนิน​เลย​เขา​ไป จะ​ขึ้น​ไป​ยัง​ทรง​ยะ​รู​ซาเลม</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​มา​ใกล้​หมู่บ้าน​เบธ​ฟาเฆ​และ​หมู่บ้าน​เบธา​เนีย ถึง​ภูเขา​ที่​เรียก​ว่า​มะกอก​เทศ, พระ​องค์​ทรง​ใช้​สาวก​สอง​คน​ของ​พระ​องค์​ไป</verse>
				<verse number="30">สั่ง​ว่า, “จง​เข้า​ไป​ใน​หมู่บ้าน​ที่​อยู่​ตรึง​หน้า​ท่าน​เมื่อ​เข้า​ไป​แล้ว​จะ​พบ​ลูก​ลา​ตัว​หนึ่ง​ผูก​อยู่, ที่​ยัง​ไม่​มี​ใคร​ขึ้น​ขี่​เลย​จง​แก้​มัน​จูง​มา​เถิด.</verse>
				<verse number="31">ถ้า​มี​ผู้ใด​ถาม​ว่า. ‘ท่าน​แก้​มัน​ทำไม?’ จง​บอก​เขา​ว่า. ‘พระ​องค์​ต้อง​ประสงค์​ลูก​ลา​นี้.’</verse>
				<verse number="32">สาวก​ที่​รับ​ใช้​นั้น​ได้​ไป​พบ​เหมือน​ที่​พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​เขา​กำลัง​แก้​ลูก​ลา​นั้น, เจ้าของ​ก็​ถาม​เขา​ว่า, “ท่าน​แก้​ลูก​ลา​ทำไม?”</verse>
				<verse number="34">ฝ่าย​เขา​ตอบ​ว่า, “พระ​องค์​ต้อง​ประสงค์​ลูก​ลา​นี้.”</verse>
				<verse number="35">แล้ว​เขา​ก็​จูง​ลูก​ลา​มาถึง​พระ​เยซู และ​เอา​เสื้อผ้า​ของ​ตน​ปู​ลง​บน​หลัง​ลา. และ​เชิญ​พระ​เยซู​ขึ้น​ทรง​ลา​นั้น.</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​ไป. เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​เอา​เสื้อผ้า​ของ​ตน​ปู​ลง​ตาม​ถนน​หนทาง.</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​มา​ใกล้​ที่ๆ จะ​ลง​ไป​จาก​ภูเขา​มะกอก​เทศ​แล้ว, เหล่า​สาวก​ทุก​คน​มี​ความ​ยินดี เพราะ​บรรดา​การ​อิทธิฤทธิ์​ซึ่ง​เขา​ได้​เห็น​นั้น, จึง​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​เสียง​ดัง</verse>
				<verse number="38">ว่า, “ขอให้​พระ​มหากษ​ตริย์​ผู้​เสด็จ​มา​ใน​นาม​ของ​พระ​เจ้า​ทรง​เจริญ​สุข​สวัสดิ์​ยิ่งๆ ขึ้น​ไป จง​มี​ความสุข​สำราญ​ใน​สวรรค์, และ​รัศมี​ภาพ​ใน​ที่​สูง​สุด.”</verse>
				<verse number="39">ฝ่าย​ฟา​ริ​ซาย​ลาง​คน​ใน​หมู่​ประชาชน​นั้น​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, จง​ห้าม​เหล่า​สาวก​ของ​ท่าน.”</verse>
				<verse number="40">พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, ถึง​คน​เหล่านี้​จะ​นิ่ง​เสีย, ศิลา​ทั้ง​หลาย​ก็​ยัง​จะ​ร้อง​ออก​เสียง.”</verse>
				<verse number="41">ครั้น​พระ​องค์​เสด็จ​มา​ใกล้​เห็น​เมือง​แล้ว​ก็​กันแสง​สงสาร​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="42">ว่า, “โอ ถ้า​เจ้า, คือ​เจ้า​เอง​ได้​รู้​ใน​กาล​วันนี้​ว่า สิ่ง​อะไร​จะ​ให้​ความสุข แต่​เดี๋ยวนี้​สิ่ง​นั้น​บัง​ซ่อน​ไว้​จาก​ตา​ของ​เจ้า​แล้ว.</verse>
				<verse number="43">ด้วย​ว่า​เวลา​จะ​มา​ถึง​เจ้า, เมื่อ​ศัตรู​ของ​เจ้า​จะ​ตั้ง​ค่าย​รอบ​เจ้า, และ​ล้อม​ขัง​เจ้า​ไว้​ทุก​ด้าน,</verse>
				<verse number="44">แล้ว​จะ​ทำลาย​เจ้า​ลง​ให้​ราบ​เหมือน​พื้นดิน, กับ​ทั้ง​ลูก​ทั้ง​หลาย​ข้อง​เจ้า​ซึ่ง​อยู่​ใน​เจ้า และ​เขา​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​ศิลา​ซ้อน​กับ​กัน​ไว้​ภายใน​เจ้า​เลย, เพราะ​เจ้า​ไม่ได้​รู้​เวลา​ที่​พระ​องค์​เสด็จ​มา​หา​เจ้า.”</verse>
				<verse number="45">ฝ่าย​พระ​องค์​เสด็จ​เข้า​ใน​โบสถ์ ขับ​ไล่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ซื้อ​ขาย​ใน​โบสถ์​นั้น,</verse>
				<verse number="46">และ​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า, โบสถ์​ของ​เรา​จะ​เป็น​ที่​สำหรับ​อธิษฐาน, แต่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​กระทำ​ให้​เป็น ถ้ำ​ของ​พวก​โจร.”</verse>
				<verse number="47">พระ​องค์​ทรง​สั่ง​สอน​ใน​โบสถ์​ทุก​วัน, แต่​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่, พวก​อาลักษณ์, และ​ผู้​เฒ่า​ของ​พล​เมือง​ได้​หา​ช่อง​ที่​จะ​ประหาร​พระ​องค์​เสีย</verse>
				<verse number="48">แต่​เขา​ไม่​พบ​ช่อง​จะ​ทำ​อะไร​ได้. เพราะว่า​คน​ทั้ง​ปวง​ชอบ​ฟัง​พระ​องค์​มาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">วัน​หนึ่ง​เมื่อ​พระ​องค์​กำลัง​สั่ง​สอน​คน​ทั้ง​ปวง​ใน​โบสถ์ และ​ประกาศ​กิตติ​คุณ พวก​ปุโรหิต​ใหญ่, พวก​อาลักษณ์, และ​พวก​ผู้​เฒ่า​มา​พบ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="2">และ​พูด​กับ​พระ​องค์​ว่า, “จง​บอก​พวก​เรา​เถิด ท่าน​กระทำ​การ​เหล่านี้​โดย​อำนาจ​อะไร? และ​ผู้ใด​ให้​อำนาจ​นี้​แก่​ท่าน?”</verse>
				<verse number="3">พระ​องค์​ทรง​ตอบ​เขา​ว่า, “เรา​จะ​ถาม​ท่าน​ทั้ง​หลาย​สัก​ข้อ​หนึ่ง​ด้วย จง​บอก​เรา​เถิด</verse>
				<verse number="4">บัพ​ติศ​มา​ของ​โยฮัน​มา​แต่​สวรรค์​หรือ​มา​แต่​มนุษย์?”</verse>
				<verse number="5">เขา​จึง​ปรึกษา​กัน​ว่า, “ถ้า​เรา​จะ​ว่า. ‘มา​แต่​สวรรค์,’ ท่าน​จะ​ว่า. ‘เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​ไม่​เชื่อ​โยฮัน​เล่า?’</verse>
				<verse number="6">แต่​ถ้า​เรา​จะ​ว่า. ‘มา​แต่​มนุษย์.’ คน​ทั้ง​ปวง​ก็​จะ​เอา​หิน​ขว้าง​เรา, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ถือ​กัน​ว่า​โยฮัน​เป็น​ศาสดา​พยากรณ์.”</verse>
				<verse number="7">เขา​จึง​ตอบ​ว่า ไม่​ทราบ​ว่า​มา​แต่​ไหน.</verse>
				<verse number="8">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “เรา​ก็​จะ​ไม่​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เหมือนกัน​ว่า เรา​กระทำ​การ​นี้​โดย​อำนาจ​อะไร.”</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​พระ​องค์​ตรัส​คำ​อุปมา​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ฟัง​ดังต่อไปนี้​ว่า มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ได้​ทำ​สวน​องุ่น และ​ให้​ชาวสวน​เช่า, แล้ว​ไป​เสีย​เมือง​อื่น​ช้า​นาน.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ถึง​ฤดู​ผล​องุ่น​แล้ว จึง​ใช้​บ่าว​คน​หนึ่ง​ไป​หา​คน​เช่า​สวน​เหล่านั้น, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ให้​ผล​องุ่น​เป็น​ส่วน​แบ่ง​แก่​บ่าว​นั้น​บ้าง แต่​คน​เช่า​สวน​นั้น​ได้​โบย​ตี​บ่าว​คน​นั้น. และ​ไล่​ให้​กลับไป​มือ​เปล่า.</verse>
				<verse number="11">เจ้าของ​สวน​จึง​ใช้​บ่าว​อีก​คน​หนึ่ง, แต่​คน​เช่า​สวน​ได้​โบย​ตี​และ​ทำ​การ​น่า​อัปยศ​ต่างๆ แก่​บ่าว​นั้น​ด้วย, แล้ว​ไล่​ให้​กลับไป​มือ​เปล่า.</verse>
				<verse number="12">เจ้าของ​สวน​จึง​ใช้​คน​ที่​สาม​ไป และ​คน​เช่า​สวน​นั้น​ก็​ทำ​ร้าย​ร่างกาย​เขา​ให้​บาดเจ็บ, แล้ว​ผลัก​ทิ้ง​ไว้​ภายนอก.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​เจ้าของ​สวน​องุ่น​จึง​ว่า. ‘เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี? เรา​จะ​ใช้​บุตร​ที่​รัก​ของ​เรา​ไป เมื่อ​เขา​เห็น​บุตร​นั้น เขา​จะ​เกรง​กลัว​กระมัง.’</verse>
				<verse number="14">แต่​พวก​คน​เช่า​สวน​เมื่อ​เห็น​บุตร​นั้น​ก็​ปรึกษา​กัน​ว่า, ‘คน​นี้​แหละ​เป็น​ผู้​รับ​มฤดก ให้​เรา​ฆ่า​เสีย​เถอะ, เพื่อ​มฤดก​จะ​ตก​กับ​เรา.’</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เขา​ก็​ผลัก​บุตร​นั้น​ออกไป​นอก​สวน​ฆ่า​เสีย. เหตุ​ฉะนั้น​เจ้าของ​สวน​องุ่น​จะ​ทำ​อะไร​แก่​เขา​เหล่านั้น?</verse>
				<verse number="16">ท่าน​จะ​ไป​ฆ่า​คน​เช่า​สวน​เหล่านั้น​เสีย, แล้ว​จะ​ให้​สวน​องุ่น​นั้น​ไว้​แก่​คน​อื่น.” คน​ทั้ง​หลาย​เมื่อ​ได้​ยิน​ดังนั้น​จึง​ว่า. “อย่า​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น​เลย.”</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​พระ​องค์​เพ่ง​ดู​เขา และ​ตรัส​ว่า, “เหตุ​ฉะนั้น​คำ​ซึ่ง​เขียน​ไว้​นั้น​หมายความ​อย่างไร​กัน ซึ่ง​ว่า, ศิลา​ที่​ช่าง​ก่อ​ไม่​ยอม​ใช้​ยัง​ประกอบ​เข้า​เป็น​หัว​มุม​ได้?</verse>
				<verse number="18">ผู้ใด​ล้ม​ทับ​ศิลา​นั้น​ผู้​นั้น​จะต้อง​แตกหัก​ไป แต่​ศิลา​นั้น​จะ​ตก​กับ​ผู้ใด​ผู้​นั้น​จะ​แหลก​ละเอียด​เป็น​ธุลี​ไป.”</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​พวก​อาลักษณ์​และ​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​จึง​แสวงหา​ช่อง​ที่​จะ​จับ​พระ​องค์​ใน​เวลา​นั้น แต่​เขา​กลัว​ประชาชน เพราะ​เขา​เข้าใจ​แล้ว​ว่า​พระ​องค์​ตรัส​คำ​อุปมา​นั้น​กะ​ทบ​พวก​เขา​เอง.</verse>
				<verse number="20">เขา​ตาม​ดู​พระ​องค์, และ​ใช้​คน​สอด​แนม​ไป​ให้​ปลอม​เป็น​เหมือน​คน​สุจริต, หวัง​จะ​จับผิด​ใน​ถ้อยคำ​ของ​พระ​องค์, เพื่อ​จะ​มอบ​พระ​องค์​ไว้​ใน​อำนาจ​และ​อาชญา​ของ​เจ้า​เมือง.</verse>
				<verse number="21">คน​เหล่านั้น​จึง​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า. ข้าพ​เจ้า​รู้​อยู่​ว่า​พระ​องค์​ได้​กล่าว​และ​สั่ง​สอน​ล้วน​แต่​ความ​จริง, และ​มิได้​เลือก​หน้า​ผู้ใด, แต่​ได้​สอน​คำ​โอวาท​ของ​พระ​เจ้า​โดย​แท้</verse>
				<verse number="22">ควร​จะ​ส่ง​ส่วย​ให้​แก่​กา​ยะ​ซา​หรือไม่?”</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​พระ​องค์​ทรง​ทราบ​อุบาย​ของ​เขา, จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า,</verse>
				<verse number="24">“จง​เอา​เงินตรา​มา​ให้​เรา​ดู​เถิด. รูป​และ​คำ​จารึก​นี้​เป็น​ของ​ใคร?” เขา​ทูล​ตอบ​ว่า, “ของ​กา​ยะ​ซา.”</verse>
				<verse number="25">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ของๆ กา​ยะ​ซา​จง​ถวาย​แก่​กา​ยะ​ซา, และ​ของๆ พระ​เจ้า​จง​ถวาย​แก่​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="26">คน​เหล่านั้น​จับผิด​ใน​ถ้อยคำ​ของ​พระ​องค์​ต่อ​หน้า​ประชาชน​ไม่ได้ และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ประหลาด​ใจ​ใน​คำตอบ​ของ​พระ​องค์, และ​เขา​ก็​นิ่ง​ไป</verse>
				<verse number="27">ยัง​มี​ซา​ดู​กาย​ลาง​คน​มา​หา​พระ​องค์. พวก​ซา​ดู​กาย​นั้น​ถือ​ว่า​การ​ที่​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย​ไม่​มี.</verse>
				<verse number="28">เขา​จึง​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, โม​เซ​ได้​เขียน​สั่ง​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ว่า, ถ้า​ชาย​ผู้ใด​ตาย, และ​ภรรยา​ยัง​อยู่​แต่​ไม่​มี​บุตร, ก็​ให้​น้องชาย​รับ​สะไภ้​นั้น​ไว้​เป็น​ภรรยา​ของ​ตน, เพื่อ​สืบ​เผ่าพันธุ์​ของ​พี่ชาย​ไว้.</verse>
				<verse number="29">ยัง​มี​ชาย​พี่​น้อง​เจ็ด​คน, พี่​หัว​ปี​มี​ภรรยา​แล้ว​ตาย​ไม่​มี​บุตร</verse>
				<verse number="30">แล้ว​น้อง​ที่​สอง</verse>
				<verse number="31">ที่​สาม​นั้น​ก็​รับ​หญิง​นั้น​เป็น​ภรรยา ทั้ง​เจ็ด​คน​ก็​รับ​เหมือน​กัน, แล้ว​ตาย​ไม่​มี​บุตร.</verse>
				<verse number="32">ที่สุด​ผู้หญิง​นั้น​ก็​ตาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="33">เหตุ​ฉะนั้น​ใน​วัน​ที่​จะ​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย, หญิง​นั้น​จะ​เป็น​ภรรยา​ของ​ใคร? ด้วย​นาง​ได้​เป็น​ภรรยา​ของ​ชาย​ทั้ง​เจ็ด​แล้ว.”</verse>
				<verse number="34">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “ลูก​ทั้ง​หลาย​แห่ง​สมัย​นี้​เคย​สมรส​กัน, และ​มอม​ให้​เป็น​สามี​ภรรยา​กัน</verse>
				<verse number="35">แต่​เขา​เหล่านั้น​ที่​สมควร​จะ​ลุ​ถึง​โลก​หน้า กับ​ได้​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ตาย, ไม่ได้​สมรส​กัน. ไม่​ได้​มอบ​ให้​เป็น​สามี​ภรรยา​กัน</verse>
				<verse number="36">เพราะว่า​เขา​จะ​ตาย​อีก​ไม่ได้ เพราะ​เขา​เป็น​เหมือน​ทูต​สวรรค์, เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า. และ​เป็น​ลูก​แห่ง​ความ​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย.</verse>
				<verse number="37">แต่​ที่​คน​ตาย​จะ​เป็น​ขึ้น​ใหม่​นั้น. โม​เซ​ก็​ยัง​ได้​สำแดง​ใน​เรื่อง​พุ่ม​ไม้ คือ​ที่​ได้​เรียก​พระ​องค์​ว่า​เป็น​พระ​เจ้า​ของ​อับ​รา​ฮาม, พระ​เจ้า​ของ​ยิศ​ฮาค, และ​พระ​เจ้า​ของ​ยา​โคบ.</verse>
				<verse number="38">เพราะว่า​พระ​เจ้า​มิได้​เป็น​พระ​เจ้า​ของ​คน​ตาย, แต่​เป็น​พระ​เจ้า​ของ​คน​เป็น ด้วย​ว่า​จำเพาะ​พระ​เจ้า​คน​ทุก​คน​ยัง​เป็น​อยู่.</verse>
				<verse number="39">อาลักษณ์​ลาง​คน​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ท่าน​พูด​ดี​แล้ว.”</verse>
				<verse number="40">เพราะ​เขา​ไม่​อาจ​จะ​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ต่อไป​อีก</verse>
				<verse number="41">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “เป็น​ไฉน​คน​ทั้ง​หลาย​จึง​ว่า​พระ​คริสต์​เป็น​บุตร​ของ​กษัตริย์​ดาวิด?</verse>
				<verse number="42">ด้วย​ท่าน​ดาวิด​เอง​ได้​กล่าว​ไว้​ใน​คัมภีร์​เพลง​สดุดี​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ตรัส​แก่​พระ​องค์​ผู้​เป็น​พระ​เจ้าของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า. ‘จง​นั่ง​ที่​ข้าง​ขวา​พระ​หัตถ์​ของ​เรา,</verse>
				<verse number="43">กว่า​เรา​จะ​ปราบ​ศัตรู​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ให้​อยู่​ใต้​พระ​บาท​ของ​ท่าน.’</verse>
				<verse number="44">กษัตริย์​ดาวิด​ยัง​เรียก​ท่าน​ว่า​เป็น​พระ​เจ้า, ท่าน​จะ​เป็น​บุตร​ของ​ดาวิด​อย่างไร​ได้?”</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​กำลัง​ฟัง​อยู่, พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​ว่า,</verse>
				<verse number="46">“จง​ระวัง​พวก​อาลักษณ์​ให้​ดี เขา​ชอบ​ใส่​เสื้อ​ยาว​เดิน​ไป​มา, ชอบ​ให้​เขา​คำนับ​ตัว​ที่​กลาง​ตลาด, และ​ชอบ​ที่​นั่ง​อัน​สูง​ใน​ธรรม​ศาลา​และ​ใน​การ​เลี้ยง</verse>
				<verse number="47">เขา​มัก​ริบ​เอา​เรือน​ของ​หญิง​ม่าย, และ​แสร้ง​อธิษฐาน​เสีย​ยืด​ยาว คน​เหล่านี้​จะ​มี​โทษ​ใหญ่​หลวง.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">พระ​องค์​ทอดพระเนตร​เห็น​คน​มั่ง​มี​ทั้ง​หลาย​นำ​เงิน​มา​ใส่​ใน​ตู้​เก็บ​เงิน​ถวาย.</verse>
				<verse number="2">พระ​องค์​ทรง​เห็น​หญิง​ม่าย​คน​หนึ่ง​เป็น​คน​จน นำ​สตางค์​แดง​สอง​สตางค์​มา​ใส่​ด้วย.</verse>
				<verse number="3">พระ​องค์​ตรัส​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, หญิง​ม่าย​จน​คน​นี้​ได้​ใส่​ไว้​มาก​กว่า​คน​ทั้ง​ปวง​นั้น</verse>
				<verse number="4">เพราะว่า​คน​ทั้ง​หลาย​ได้​เอา​เงิน​เหลือ​ใช้​ของ​เขา​มา​ใส่​รวม​กับ​เงิน​ถวาย, แต่​ผู้หญิง​คน​นี้​ขัด​สน​ที่สุด ยัง​ได้​เอา​เงิน​ที่​มี​อยู่​สำหรับ​เลี้ยง​ชีวิต​ของ​ตน​มา​ใส่​จน​หมด.”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ลาง​คน​พูด​ชม​โบสถ์​ว่า​ได้​ตกแต่ง​ด้วย​ศิลา​งาม​และ​เครื่อง​ถวาย พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า,</verse>
				<verse number="6">“สิ่ง​เหล่านี้​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เห็น, วัน​หนึ่ง​ศิลา​ที่​ซ้อน​กับ​กัน​อยู่​ที่นี่ ซึ่ง​จะ​ไม่​ถูก​ทำลาย​ลง​ก็​หา​มิได้.”</verse>
				<verse number="7">เขา​ทั้ง​หลาย​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, เหตุการณ์​เหล่านี้​จะ​บังเกิด​ขึ้น​เมื่อไร? และ​จะ​มี​นิมิตต์​อะไร​เป็น​ที่​สำคัญ​ว่า เหตุการณ์​เหล่านี้​จะ​บังเกิด​ขึ้น?”</verse>
				<verse number="8">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ว่า, “จง​ระวัง​ให้​ดี อย่า​ให้​ผู้ใด​ล่อลวง​ท่าน​ให้​หลง ด้วย​ว่า​จะ​มี​หลาย​คน​มา​ใช้​นาม​ของ​เรา และ​ว่า. ‘ตัว​เรา​เป็น​ผู้​นั้น’ และ​ว่า. ‘เวลา​นั้น​ใกล้​เข้า​มาแล้ว.’ อย่า​ตาม​เขา​ไป​เลย.</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​ถึง​การ​สงคราม​และ​การ​จลาจล, อย่า​ตกใจ​กลัว เพราะว่า​สิ่ง​เหล่านั้น​จำต้อง​เกิดขึ้น​ก่อน, แต่​ที่​สุด​ปลาย​นั้น​ยัง​จะ​ไม่​มา​ทันที.”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จะ​เกิด​การ​โกลาหล​ใน​ระหว่าง​ประเทศ​ต่อ​ประเทศ, และ​อาณาจักร​ต่อ​อาณาจักร</verse>
				<verse number="11">ทั้ง​จะ​เกิด​แผ่น​ดินไหว​ใหญ่​หลาย​แห่ง. และ​จะ​เกิด​กันดาร​อาหาร​และ​โรค​ภัย และ​จะ​มี​ความ​วิบัติ​อัน​น่า​กลัว และ​นิมิตต์​ใหญ่​ใน​ท้อง​ฟ้า.</verse>
				<verse number="12">แต่​ก่อน​เหตุการณ์​เหล่านั้น เขา​จะ​จับ​ท่าน​ไว้, และ​จะ​ข่ม​เหง​ท่าน และ​อายัด​ท่าน​ไว้​ใน​ธรรม​ศาลา​และ​ใน​คุก, และ​พา​ท่าน​ไป​ต่อ​หน้า​กษัตริย์​และ​เจ้า​เมือง​เพราะ​ท่าน​ถือ​นาม​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="13">การ​นั้น​จะ​เกิด​แก่​ท่าน​เพื่อ​จะ​ให้​ท่าน​เป็น​พะยาน.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ปลง​ใจ​ไว้​ว่า จะ​ไม่​คิด​นึก​ก่อน​ว่า​จะ​แก้​ตัว​อย่างไร</verse>
				<verse number="15">ด้วย​ว่า​เรา​จะ​ให้​ปาก​และ​ปัญญา​แก่​ท่าน, ซึ่ง​ศัตรู​ทั้ง​หลาย​ข้อง​ท่าน​จะ​ต่อต้าน​และ​คัด​คาน​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="16">แต่​บิดา​มารดา​ญาติ​พี่​น้อง​และ​มิตร​สหาย​จะ​มอบ​ท่าน​ไว้ และ​เขา​จะ​ฆ่า​บาง​คน​ใน​พวก​ท่าน​เสีย.</verse>
				<verse number="17">คน​ทั้ง​ปวง​จะ​เกลียด​ชัง​ท่าน​เพราะ​นาม​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="18">แต่​ผม​ของ​ท่าน​สัก​เส้น​หนึ่ง​จะ​เสีย​ไป​ก็​หา​มิได้.</verse>
				<verse number="19">ท่าน​จะ​ได้​ชีวิต​รอด​โดย​ความ​เพียร​ของ​ท่าน.”</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ท่าน​เห็น​กองทัพ​มา​ตั้ง​ล้อมรอบ​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, เมื่อ​นั้น​ท่าน​จง​รู้​ว่า​ความ​พินาศ​ของ​กรุง​นั้น​ก็​ใกล้​เข้า​มาแล้ว.</verse>
				<verse number="21">เวลา​นั้น​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ใน​แขวง​ยู​ดาย​หนี​ไป​ยัง​ภูเขา และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ใน​กรุง​ให้​ออกไป และ​คน​ที่​อยู่​บ้าน​นอก​อย่า​ให้​เข้า​มา​ใน​กรุง.</verse>
				<verse number="22">เพราะว่า​เวลา​นั้น​เป็น​เวลา​ลง​พระ​ราช​อาชญา, เพื่อ​จะ​ให้​สิ่ง​สาร​พัตร​ที่​เขียน​ไว้​นั้น​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="23">ใน​คราว​นั้น วิบัติ​แก่​ผู้หญิง​ที่​มี​ครรภ์​หรือ​มี​ลูก​อ่อน​ยัง​กิน​นม​อยู่ เพราะว่า​จะ​มี​ความ​ทุกข์​ร้อน​ใหญ่​หลวง​บน​แผ่น​ดิน, และ​จะ​ทรง​พระ​พิโรธ​แก่​พล​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="24">เขา​จะ​ถูก​ประหาร​ด้วย​คม​ดาพ, และ​ต้อง​ถูก​กวาด​เอา​ไป​เป็น​ชะเลย​ทั่ว​ทุก​ประเทศ และ​คน​ต่างประเทศ​จะ​เหยียบ​ย่ำ​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, จน​กว่า​เวลา​กำหนด​ของ​คน​ต่างประเทศ​นั้น​จะ​ครบถ้วน.”</verse>
				<verse number="25">จะ​มี​นิมิตต์​ที่​ดวง​อาทิตย์, ที่​ดวง​จันทร์, และ​ที่​ดวง​ดาว​ทั้ง​ปวง​และ​บน​แผ่น​ดิน ก็​จะ​มี​ความ​ทุกข์​ร้อน​ตาม​ประเทศ​ต่างๆ, จะ​มี​ความ​ฉงน​สนเท่ห์​เพราะ​เสียง​กึกก้อง​ของ​ทะเล​และ​คลื่น.</verse>
				<verse number="26">มนุษย์​ก็​จะ​สลบ​ไป​เพราะ​ความ​กลัว, และ​เพราะ​คอย​ท่า​ดู​เหตุการณ์​ซึ่ง​จะ​บังเกิด​ใน​โลก ด้วย​ว่า​ฤทธิ์​อำนาจ​ทั้ง​ปวง​แห่ง​ท้อง​ฟ้า​จะ​สะเทือน​สะท้าน.</verse>
				<verse number="27">ครั้ง​นั้น​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​เห็น​บุตร​มนุษย์​เสด็จ​มา​ใน​เมฆ ด้วย​ฤทธา​นุ​ภาพ​และ​สง่า​ราศี​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​นี้​เริ่ม​จะ​บังเกิด​ขึ้น​นั้น, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เงย​หน้า​และ​ผงก​ศีรษะ​ขึ้น, ด้วย​ความ​รอด​ของ​ท่าน​ใกล้​จะ​ถึง​แล้ว.”</verse>
				<verse number="29">พระ​องค์​ตรัส​คำ​อุปมา​แก่​เขา​ว่า “จง​ดู​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​และ​ต้นไม้​ทั้ง​ปวง​เถิด</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​ผล​ใบ​ออก​แล้ว, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​เห็น​และ​อยู่​เอง​ว่า ฤดู​ร้อน​จวน​จะ​ถึง​แล้ว.</verse>
				<verse number="31">เช่นนั้น​แหละ, เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เห็น​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​นั้น​บังเกิด​มา. จง​รู้​ว่า​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ใกล้​จะ​ถึง​แล้ว.</verse>
				<verse number="32">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า. คน​ใน​ชั่ว​อายุ​นี้​จะ​ไม่​ล่วงลับ​ไป​ก่อน​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​นั้น​จะ​บังเกิด​ขึ้น.</verse>
				<verse number="33">ฟ้า​และ​ดิน​จะ​ล่วง​ไป, แต่​ถ้อยคำ​ของ​เรา​จะ​ล่วง​ไป​หา​มิได้​เลย</verse>
				<verse number="34">“แต่​จง​ระวัง​ตัว​ให้​ดี, เกลือ​กว่า​ใจ​ของ​ท่าน​จะ​ล้น​ไป​ด้วย​อาการ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​มาก​และ​ด้วย​การ​เมา, และ​ด้วย​คิด​กังวล​ถึง​ชีวิต​นี้, แล้ว​เวลา​นั้น​จะ​มาถึง​ท่าน​ดุจ​บ่วง​แร้ว​เมื่อ​ท่าน​ไม่​กัน​คิด</verse>
				<verse number="35">เพราะว่า​วัน​นั้น​จะ​มา​ถึง​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​อยู่​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="36">เหตุ​ฉะนั้น​จง​เฝ้า​อธิษฐาน​อยู่​ทุก​เวลา. เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​พ้น​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​จะ​บังเกิด​มา​นั้น. และ​จะ​ยืน​อยู่​ต่อ​หน้า​บุตร​มนุษย์​ได้.”</verse>
				<verse number="37">กลางวัน​พระ​องค์​ทรง​สั่ง​สอน​ใน​โบสถ์​ทุก​วัน, และ​กลางคืน​เสด็จ​ออกไป​ประทับ​ที่​ภูเขา​ชื่อ​มะกอก​เทศ.</verse>
				<verse number="38">คน​ทั้ง​ปวง​ก็​มา​หา​พระ​องค์​ใน​โบสถ์​แต่​เช้า​เพื่อ​จะ​ฟัง​พระ​องค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">เทศกาล​กิน​ขนม​ปัง​ไม่​มี​เชื้อ​ที่​เรียกว่า​ปัศ​คา​มา​ใกล้​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​กับ​พวก​อา​ลักษณ์​จะ​ฆ่า​พระ​องค์​ก็​ต้อง​แสวง​หา​ช่อง, เพราะ​เขา​กลัว​พวก​ราษฎร</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​ซาตาน​เข้า​ดล​ใจ​ยู​ดา​ที่​เรียกว่า​อิศ​กา​ริ​โอด. ที่​นับ​เข้า​ใน​สาวก​สิบ​สอง​คน​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ยู​ดา​ได้​ไป​ปรึกษา​กับ​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​และ​พวก​นายทหาร​รักษา​โบสถ์​ว่า จะ​มอบ​พระ​องค์​ให้​เขา​ได้​ด้วย​วิธี​ใด.</verse>
				<verse number="5">คน​เหล่านั้น​ดี​ใจ, และ​สัญญา​กับ​ยู​ดา​ว่า​จะ​ให้​เงิน.</verse>
				<verse number="6">ยู​ดา​จึง​ยอม​ตก​ลง, และ​คอย​หา​ช่อง​ที่​จะ​มอม​พระ​องค์​ไว้​เมื่อ​ว่าง​คน</verse>
				<verse number="7">พอ​ถึง​วัน​กิน​ขนม​ปัง​ไม่​มี​เชื้อ, เมื่อ​เขา​ต้อง​ฆ่า​สัตว์​สำหรับ​ปัศ​คา​นั้น.</verse>
				<verse number="8">พระ​องค์​จึง​ทรง​ใช้เป​โตร​และ​โยฮัน​ไป สั่ง​เขา​ว่า, “จง​ไป​จัดเตรียมปัศ​คา​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​กิน.”</verse>
				<verse number="9">เขา​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​จัดเตรียม​ที่​ไหน?”</verse>
				<verse number="10">พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า. “นี่​แหละ เมื่อ​ท่าน​จะ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ก็​จะ​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ถือ​หม้อ​น้ำ​มา​พบ​ท่าน เขา​จะ​เข้า​ใน​เรือน​ไหน​จง​ตาม​เขา​ไป​ใน​เรือน​นั้น.</verse>
				<verse number="11">จง​พูด​กับ​เจ้าของ​เรือน​ว่า. ‘ท่าน​อา​จารย์​ให้​ถาม​ท่าน​ว่า. “ห้อง​รับ​แยก​ที่​เรา​จะ​กินปัศ​คา​กับ​เหล่า​สาวก​ของ​เรา​ได้​นั้น​อยู่​ที่​ไหน?” ’</verse>
				<verse number="12">เจ้าของ​เรือน​นั้น​จะ​ชี้​ให้​ท่าน​เห็น​ห้อง​ใหญ่​ชั้น​บน​ที่​ตกแต่ง​ไว้​แล้ว จง​จัดเตรียม​ที่​นั่น​เถิด.”</verse>
				<verse number="13">เขา​ทั้ง​สอง​จึง​ไป​และ​พบ​เหมือน​คำ​ที่​พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​แล้ว เขา​จึง​จัด​เตรียม​ปัศ​คา​ไว้</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ถึง​เวลา พระ​องค์​ทรง​นั่ง​โต๊ะ​พร้อม​ด้วย​อัคร​สาวก.</verse>
				<verse number="15">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​มี​ความ​ปรารถนา​อย่าง​ยิ่ง​ที่​จะ​กิน​ปัศ​คา​นี้​กับ​พวก​ท่าน​ก่อน​เรา​จะต้อง​ทน​ทุกข์​ทรมาน</verse>
				<verse number="16">ด้วย​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, เรา​จะ​ไม่​กินปัศ​คา​นี้​ต่อไป​จนกว่า​จะ​สำเร็จ​ความหมาย​ของปัศ​คา​นั้น​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="17">พระ​องค์​ทรง​หยิบ​จอก​ขอบ​พระ​คุณ​แล้ว​ตรัส​ว่า, “จง​รับ​จอก​นี้​แบ่ง​กัน​กิน</verse>
				<verse number="18">เพราะ​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, เรา​จะ​ไม่​กิน​น้ำ​องุ่น​นี้​อีก​ต่อไป จน​กว่า​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​จะ​มา​ตั้ง​อยู่​แล้ว.”</verse>
				<verse number="19">พระ​องค์​จึง​หยิบ​ขนม​ปัง​ขอบคุณ​และ​หัก​ส่ง​ให้แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ตรัส​ว่า, “นี่​แหละ​เป็น​กาย​ของ​เรา (ซึ่ง​ได้​ประทาน​ให้​สำหรับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย จง​กระทำ​อย่าง​นี้​ให้​เป็น​ที่​ระลึก​ถึง​เรา.”</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​รับประทาน​แล้ว, จึง​ทรง​หยิบ​จอก​กระทำ​เหมือน​กัน​ตรัส​ว่า, “จอก​นี้​เป็น​คำ​สัญญา​ใหม่​โดย​โลหิต​ของ​เรา ซึ่ง​จะ​เท​ไหล​ออก​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.)</verse>
				<verse number="21">แต่​นี่​แหละ, มือ​ของ​ผู้​ที่​จะ​มอบ​เรา​ไว้​ก็​อยู่​กับ​เรา​บน​โต๊ะ.</verse>
				<verse number="22">แท้จริง​บุตร​มนุษย์​จะ​เสด็จ​ไป​เหมือน​ได้​ทรง​ดำริ​ไว้​แต่​ก่อน​แล้ว แต่​วิบัติ​แก่​ผู้​ที่​จะ​มอบ​พระ​องค์​ไว้”</verse>
				<verse number="23">เหล่า​สาวก​จึง​เริ่ม​ถาม​กัน​และ​กัน​ว่า จะ​เป็น​ใคร​ใน​พวก​เขา​ที่​จะ​กระทำ​การ​นั้น</verse>
				<verse number="24">มี​การ​เถียง​กัน​ใน​พวก​เขา​ว่า ใคร​จะ​นับว่า​เป็น​ใหญ่</verse>
				<verse number="25">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “​กษัตริย์​ของ​ชาว​ต่างประเทศ​ย่อม​กด​ขี่​บังคับ​บัญชา​เขา และ​ผู้​ที่​มี​อำนาจ​เหนือ​เขา​นั้น เขา​เรียก​ว่า​เจ้า​คุณ.</verse>
				<verse number="26">แต่​พวก​ท่าน​จะ​หา​เป็น​อย่าง​นั้น​ไม่ แต่​ผู้ใด​ใน​พวก​ท่าน​ที่​เป็น​พี่, ให้​ผู้​นั้น​เป็น​เหมือน​น้อง และ​ผู้ใด​เป็น​นาย, ให้​ผู้​นั้น​เป็น​เหมือน​คน​รับ​ใช้.</verse>
				<verse number="27">ด้วย​ว่า​ใคร​เป็น​ใหญ่​กว่า, ผู้​ที่​นั่ง​โต๊ะ​หรือ​ผู้รับ​ใช้, ผู้​ที่​นั่ง​โต๊ะ​มิใช่​หรือ​แต่​ว่า​เรา​อยู่​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เหมือน​ผู้รับ​ใช้.</verse>
				<verse number="28">ฝ่าย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​ที่​ได้​อยู่​กับ​เรา​ใน​เวลา​ที่​เรา​ถูก​ทดลอง</verse>
				<verse number="29">และ​พระ​บิดา​ได้​ทรง​จัดเตรียม​แผ่น​ดิน​มอบ​ให้แก่​เรา​อย่างไร, เรา​ก็​จัด​เตรียม​มอบ​ให้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เหมือนกัน,</verse>
				<verse number="30">เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​กิน​และ​ดื่ม​ที่​โต๊ะ​ของ​เรา​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​เรา และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​นั่ง​บน​พระ​ที่​นั่ง​พิพากษา​พวก​ยิศรา​เอล​สิบ​สอง​ตระกูล.”</verse>
				<verse number="31">“ซี​โมนๆ เอ๋ย, นี่​แหละ, ซาตาน​ได้​ขอ​พวก​ท่าน​ไว้ เพื่อ​จะ​ฝัด​ร่อน​เหมือน​ฝัด​ข้าว​สาลี</verse>
				<verse number="32">แต่​เรา​ได้​อธิษฐาน​เผื่อ​ตัว​ท่าน เพื่อ​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​จะ​ไม่ได้​ขาด. และ​เมื่อ​ท่าน​ได้​หัน​กลับ​แล้ว, จง​ชู​กำลัง​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน.”</verse>
				<verse number="33">ฝ่าย​ซี​โมน​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​พร้อม​แล้ว​ที่​จะ​ไป​กับ​พระ​องค์, ถึง​จะต้อง​ติด​คุก​หรือ​ถึง​ความ​ตาย​ก็​ดี.”</verse>
				<verse number="34">พระ​องค์​ตรัส​ว่า, “เป​โตร​เอ๋ย, วันนี้​ก่อน​ไก่​ขัน​ท่าน​จะ​ปฏิเสธ​ว่า​ไม่​รู้จัก​เรา​ถึง​สาม​ครั้ง.”</verse>
				<verse number="35">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ถาม​เหล่า​สาว​กว่า, “เมื่อ​เรา​ได้​ใช้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ออกไป​โดย​ไม่​มี​ถุง​เงิน ไม่​มี​ย่าม ไม่​มี​รอง​เท่านั้น, ท่าน​ขัด​สน​สิ่ง​ใดบ้าง​หรือ” เขา​ทั้ง​หลาย​ทูล​ตอบ​ว่า, “หา​มิได้.”</verse>
				<verse number="36">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “แต่​เดี๋ยวนี้​ใคร​มี​ถุง​เงิน​ให้​เอา​ไป​ด้วย, และ​ย่าม​ก็​ให้​เอา​ไป​เหมือน​กัน และ​ผู้​ที่​ไม่​มี​ดาพ​ก็​ให้​ขาย​เสื้อ​คลุม​ของ​ตน​เพื่อ​ซื้อ​ดาพ.</verse>
				<verse number="37">ด้วย​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, คำ​ซึ่ง​เขียน​ไว้​แล้ว​นั้น​ต้อง​สำเร็จ​ใน​เรา, คือ​ที่​ว่า ท่าน​ต้อง​นับ​เข้า​ด้วย​คน​อร​รรม เพราะว่า​คำ​พยากรณ์​ที่​เล็ง​ถึง​เรา​นั้น​จะ​สำเร็จ.”</verse>
				<verse number="38">เขา​ทูล​ตอบ​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, นี่​แน่ะ, มี​ดาพ​สอง​เล่ม.” พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรื่อง​นี้​ยุต​ติ​กัน​เสีย​เถอะ.”</verse>
				<verse number="39">ฝ่าย​พระ​องค์​เสด็จ​ออกไป​ยัง​ภูเขา​มะกอก​เทศ​ตาม​เคย, และ​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​ก็​ตาม​พระ​องค์​ไป.</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​มาถึง​ที่​นั่น​แล้ว, พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, “จง​อธิษฐาน​เพื่อ​มิ​ให้​เข้า​ใน​การ​ทดลอง.”</verse>
				<verse number="41">แล้ว​พระ​องค์​ดำเนิน​ไป​จาก​เขา​ไกล​ประมาณ​ขว้าง​หิน​ตก และ​ทรง​คุก​เข่า​ลง​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="42">ว่า, “พระ​บิดา​เจ้า​ข้า, ข้า​พระ​องค์​พอ​พระทัย, ขอให้​จอก​นี้​เลื่อน​พ้น​ไป​จาก​ข้าพ​เจ้า แต่​ขอ​อย่า​ให้​เป็นไป​ตามใจ​ข้าพ​เจ้า, ขอให้​เป็นไป​ตาม​พระทัย​ของ​พระ​องค์​เถิด.”</verse>
				<verse number="43">(ทูต​สวรรค์​องค์​หนึ่ง​มา​ปรากฏ​แก่​พระ​องค์ ช่วย​ชู​กำลัง​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="44">เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​เป็น​ทุกข์​มาก​นัก, พระ​องค์​ก็​ยิ่ง​ปลง​พระทัย​อธิษฐาน เสโท​ของ​พระ​องค์​เป็น​เหมือน​โลหิต​ไหล​หยด​ลง​ถึง​ดิน​เป็น​เม็ด​ใหญ่.)</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​ทรง​อธิษฐาน​เสร็จ​และ​ลุก​ขึ้น​แล้ว, พระ​องค์​เสด็จ​มา​ถึง​เหล่า​สาวก พบ​เขา​นอน​หลับ​อยู่​ด้วย​กำลัง​ทุกข์​โศก,</verse>
				<verse number="46">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “นอน​หลบ​ทำไม? จง​ลุก​ขึ้น​อธิษฐาน, เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่ได้​เข้า​ใน​การ​ทดลอง.”</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​พระ​องค์​ยัง​กำลัง​ตรัส​อยู่. นี่​แน่ะ, มี​คน​มา​เป็น​อัน​มาก, และ​ผู้​ที่​ชื่อ​ว่า​ยู​ดา, เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​สาวก​สิบ​สอง​คน​นั้น, นำ​หน้า​เข้า​มา. ยู​ดา​แอบ​เข้า​มา​ใกล้​พระ​เยซู​จะ​จุบ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="48">พระ​เยซู​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “ยู​ดา, ท่าน​จะ​มอบ​บุตร​มนุษย์​ด้วย​อาการ​จุบ​หรือ”</verse>
				<verse number="49">เมื่อ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​อยู่​รอบ​พระ​องค์​เห็น​ว่า​จะ​เกิด​เหตุ​อะไร​ต่อไป, เขา​จึง​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​เอา​ดาพ​ฟัน​เขา​หรือ”</verse>
				<verse number="50">มี​คน​หนึ่ง​ใน​เหล่า​สาวก​ได้​ฟัน​ทาส​คน​หนึ่ง​ของ​มหา​ปุโรหิต​ถูก​หู​ข้าง​ขวา​ขาด.</verse>
				<verse number="51">แต่​พระ​เยซู​ตรัส​ว่า, “ขอ​เสีย​ที​เถอะ แล้ว​พระ​องค์​ทรง​ต่อ​ใบ​หู​คน​นั้น​ให้​หาย​ปกติ.</verse>
				<verse number="52">ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่, พวก​นายทหาร​รักษา​โบสถ์, และ​ผู้​เฒ่า​ที่​ออกมา​จับ​พระ​องค์​นั้น​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​ถือ​ดาพ​ถือ​ตะบอง​ออกมา​จับ​เรา​เหมือน​จะ​จับ​โจร​หรือ</verse>
				<verse number="53">เมื่อ​เรา​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​โบสถ์​ทุกๆ วัน, ท่าน​ก็​มิได้​ยื่น​มือ​ออก​จับ​เรา​แต่​เวลา​นี้​เป็น​ที่​ของ​ท่าน, และ​เป็น​เวลา​แห่ง​อำนาจ​ของ​ความ​มืด.”</verse>
				<verse number="54">ฝ่าย​เขา​จับ​พระ​องค์​พา​ไป​ถึง​บ้าน​มหา​ปุโรหิต. เป​โตร​ติดตาม​พระ​องค์​ไป​แต่​ห่างๆ.</verse>
				<verse number="55">เมื่อ​เขา​ก่อ​ไฟ​ที่​กลาง​ลาน​บ้าน​และ​นั่ง​ลง​ด้วย​กัน​แล้ว, เปโตร​ก็​นั่ง​อยู่​ท่ามกลาง​เขา.</verse>
				<verse number="56">มี​สาว​ใช้​คน​หนึ่ง​เห็น​เป​โตร​นั่ง​อยู่​ใกล้​ไฟ​จึง​เพ่ง​ดู​แล้ว​ว่า “คน​นี้​ได้​อยู่​กับ​คน​นั้น​ด้วย.”</verse>
				<verse number="57">แต่เป​โตร​ปฏิเสธ​ว่า. “แม่​เอ๋ย. คน​นั้น​ข้า​ไม่​รู้​จัก.”</verse>
				<verse number="58">อีก​ครั้ง​หนึ่ง​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​เห็น​เป​โตร จึง​ว่า. “เจ้า​เป็น​คน​ใน​พวก​นั้น​ด้วย.” เป​โตร​จึง​ว่า, “พ่อ​เอ๋ย, ข้า​มิ​ได้​เป็น.”</verse>
				<verse number="59">อยู่​มา​ประมาณ​อีก​ชั่วโมง​หนึ่ง​มี​อีก​คน​หนึ่ง​ยืนยัน​แข็งแรง​ว่า. “แน่​แล้ว, คน​นี้​อยู่​กับ​เขา​ด้วย. เพราะ​เขา​เป็น​ชาว​ฆา​ลิ​ลาย.”</verse>
				<verse number="60">แต่เป​โตรพูด​ว่า, “พ่อ​เอ๋ย, ที่​ท่าน​ว่า​นั้น​ข้า​ไม่​รู้​เรื่อง.” เมื่อ​เปโตร​กำลัง​พูด​ยัง​ไม่​กัน​ขาดคำ. ใน​ทันใด​นั้น​ไก่​ก็​ขัน.</verse>
				<verse number="61">พระ​องค์​ทรง​เหลียว​ดู​เป​โตร. แล้ว​เปโตร​ก็​ระลึก​ขึ้น​ได้​ถึง​คำ​ของ​พระ​องค์ ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ตรัส​ไว้​แก่​เขา​ว่า, “วัน​นี้​ก่อน​ไก่​ขัน​ท่าน​จะ​ปฏิเสธ​เรา​ถึง​สาม​ครั้ง.”</verse>
				<verse number="62">เปโตร​จึง​ออกไป​ข้าง​นอก​ร้องไห้​เป็น​ทุกข์​นัก</verse>
				<verse number="63">ฝ่าย​คน​ที่​คุม​พระ​เยซู​ก็​เยาะ​เย้ย​โบย​ตี​พระ​องค์</verse>
				<verse number="64">และ​เมื่อ​เขา​เอา​ผ้า​ผูก​ปิด​พระ​เนตร​ของ​พระ​องค์​แล้ว. เขา​จึง​ตบ​พระ​พักตร​พระ​องค์ ถาม​ว่า “ใคร​ตบ​เจ้า, เจ้า​จง​ทาย​เถอะ.”</verse>
				<verse number="65">เขา​พูด​คำ​หยาบ​ช้า​แก่​พระ​องค์​อีก​หลาย​ประการ</verse>
				<verse number="66">ครั้น​รุ่ง​เช้า​ผู้​เฒ่า​ของ​พล​เมือง​กับ​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​และ​พวก​อาลักษณ์​ได้​ประชุม​กัน และ​เขา​พา​พระ​องค์​เข้า​ไป​ใน​ที่​ปรึกษา​ของ​เขา และ​พูด​ว่า.</verse>
				<verse number="67">“ถ้า​ท่าน​เป็น​พระ​คริสต์, จง​บอก​เรา​เถิด.” แต่​พระ​องค์​ทรง​ตอบ​เขา​ว่า, “ถึง​เรา​จะ​บอก​ท่าน, ท่าน​ก็​จะ​ไม่​เชื่อ</verse>
				<verse number="68">และ​ถึง​เรา​ถาม​ท่าน, ท่าน​ก็​จะ​ไม่​ตอบ​เรา</verse>
				<verse number="69">ตั้งแต่​นี้​ไป บุตร​มนุษย์​จะ​นั่ง​เบื้อง​ขวา​พระ​หัตถ์​แห่ง​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธา​นุ​ภาพ.”</verse>
				<verse number="70">คน​ทั้ง​ปวง​จึง​ถาม​ว่า, “ท่าน​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​หรือ” พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​เป็น​ตามที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า​นั้น​แหละ.”</verse>
				<verse number="71">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ว่า, “เรา​ต้องการ​พะยาน​อะไร​อีก​เล่า? เพราะว่า​เรา​ได้​ยิน​จาก​ปาก​ของ​เขา​เอง​แล้ว.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ฝ่าย​คน​ทั้ง​ปวง​จึง​ลุก​ขึ้น​พา​พระ​องค์​ไป​หา​ปี​ลาต</verse>
				<verse number="2">และ​เขา​ฟ้อง​ว่า, “เรา​ได้​พบ​คน​นี้​ยุ​ยง​ชน​ประเทศ​ของ​เรา, และ​ห้าม​มิ​ให้​ส่ง​ส่วย​แก่​กา​ยะ​ซา, และ​ว่า​ตัว​เอง​เป็น​พระ​คริสต์​กษัตริย์​องค์​หนึ่ง.”</verse>
				<verse number="3">ปี​ลาต​จึง​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “ท่าน​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาติ​ยู​ดาย​หรือ” พระ​องค์​ทรง​ตอบ​ว่า, “ท่าน​ว่า​ถูก​แล้ว.”</verse>
				<verse number="4">ปี​ลาต​จึง​ว่า​แก่​ปุโรหิต​ใหญ่​กับ​ประชาชน​ว่า, “เรา​ไม่​เห็น​ว่า​คน​นี้​มี​ความผิด.”</verse>
				<verse number="5">เขา​ทั้ง​หลาย​ยิ่ง​กล่าว​แข็งแรง​ว่า, “คน​นี้​ยุ​ยง​พล​เมือง​ให้​วุ่นวาย. และ​สั่ง​สอน​ทั่ว​ตลอด​ประเทศ​ยู​ดาย, ตั้งแต่​ฆา​ลิ​ลาย​จนถึง​ที่นี่.”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ปี​ลาต​ได้​ยิน​เขา​ออก​ชื่อฆา​ลิ​ลาย ท่าน​จึง​ถาม​ว่า. “คน​นี้​เป็น​ชาวฆา​ลิ​ลาย​หรือ”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ทราบ​แล้ว​ว่า​พระ​องค์​เป็น​คน​อยู่​ใน​ท้องที่​ของ​เฮ​โรด, ท่าน​จึง​ส่ง​พระ​องค์​ไป​หา​เฮ​โรด. เฮ​โรด​กำลัง​พัก​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ใน​เวลา​นั้น</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เฮ​โรด​ได้​เห็น​พระ​เยซู​ก็​มี​ความ​ยินดี​มาก ด้วย​นาน​มา​แล้ว​ท่าน​อยาก​จะ​พบ​พระ​องค์. เพราะ​ได้​ยิน​ถึง​พระ​องค์​หลาย​ประการ​และ​หวัง​ว่า​คง​จะ​ได้​เห็น​พระ​องค์​ทำ​การ​อัศจรรย์​บ้าง.</verse>
				<verse number="9">ท่าน​จึง​ซักถาม​พระ​องค์​เป็น​หลาย​ข้อ, แต่​พระ​องค์​หา​ได้​ทรง​ตอบ​ประการ​ใด​ไม่.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​และ​พวก​อาลักษณ์​ก็​ยืน​ขึ้น​ฟ้อง​แข็งแรง​มาก.</verse>
				<verse number="11">เฮ​โรด​กับ​พวก​ทหาร​ของ​ท่าน​ดู​หมิ่น​เยาะ​เย้ย​พระ​องค์, เอา​เสื้อ​ที่​งาม​ยิ่ง​สวม​พระ​องค์, และ​ส่ง​พระ​องค์​กลับไป​หา​ปี​ลาต​อีก.</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​ปี​ลาต​กับ​เฮ​โรด​คืน​ดี​กัน​ใน​วัน​นั้น ด้วย​แต่​ก่อน​เป็น​ศัตรู​กัน</verse>
				<verse number="13">ปี​ลาต​จึง​สั่ง​ให้​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่, พวก​ขุน​นาง​และ​ราษฎร​ประชุม​พร้อม​กัน,</verse>
				<verse number="14">และ​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​พา​คน​นี้​มา​หา​เรา ฟ้อง​ว่า​เขา​ได้​ยุ​ยง​ราษฎร นี่​แน่ะ, เรา​ได้​สืบ​ถาม​ต่อ​หน้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​ไม่​เห็น​ว่า​คน​นี้​มี​ความผิด​ใน​ข้อ​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ฟ้อง​เขา​นั้น</verse>
				<verse number="15">และ​เฮ​โรด​ก็​ไม่​เห็น​ว่า​เขา​มี​ความผิด​ด้วย เพราะ​เฮ​โรด​ได้​ส่ง​ตัว​เขา​กลับ​มา​ยัง​เรา​อีก​แล้ว และ​นี่​แน่ะ, คน​นี้​ไม่ได้​ทำ​ผิด​อะไร​ซึ่ง​สมควร​จะ​มี​โทษ​ถึง​ตาย.</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​เรา​เฆี่ยน​เขา​แล้ว, เรา​ก็​จะ​ปล่อย​เสีย.”</verse>
				<verse number="17">แต่​คน​ทั้ง​ปวง​ร้อง​ขึ้น​พร้อม​กัน​ว่า, “จง​เอา​คน​นี้​ไป​ฆ่า​เสีย, และ​จง​ปล่อย​บา​ระ​บา​ให้​เรา​เถิด.”</verse>
				<verse number="18">บา​ระ​บา​นั้น​ติด​คุก​อยู่​เพราะ​ได้​ทำ​ให้​เกิด​จลาจล​ใน​เมือง​และ​ได้​ฆ่า​คน.</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​ปี​ลาต​ยัง​มี​น้ำ​ใจ​จะ​ใคร่​ปล่อย​พระ​เยซู​จึง​ร้อง​ถาม​เขา​อีก.</verse>
				<verse number="20">แต่​คน​เหล่านั้น​กลับ​ตะโกน​ร้อง​ว่า, “จง​ตรึง​เขา​เสีย​ที่​กางเขน​เถิด, จง​ตรึง​เขา​เสีย​ที่​กางเขน​เถิด.”</verse>
				<verse number="21">ปี​ลาต​จึง​ถาม​เขา​ครั้ง​ที่​สาม​ว่า, “ตรึง​ทำไม เขา​ได้​ทำ​ผิด​อะไร? เรา​ไม่​เห็น​เขา​ทำ​ผิด​อะไร​ที่​สมควร​จะ​มี​โทษ​ถึง​ตาย เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​เรา​เฆี่ยน​เขา​แล้ว​ก็​จะ​ปล่อย​เสีย.”</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​คน​ทั้ง​ปวง​ร้อง​พร้อม​กัน​เสียง​ดัง​ขอให้​ตรึง​เสีย​ที่​กางเขน และ​เสียง​คน​ทั้ง​ปวง​นั้น​มี​ชัย​ชะ​นะ.</verse>
				<verse number="23">ปี​ลาต​จึง​สั่ง​ให้​เป็นไป​ตาม​เขา​ทั้ง​หลาย​ปรารถนา.</verse>
				<verse number="24">ท่าน​จึง​ปล่อย​คน​นั้น​ที่​ติด​คุก​อยู่​เพราะ​ทำ​จลาจล​และ​ฆ่า​คน​ให้​เขา​ตาม​คำ​ขอ​นั้น แต่​ท่าน​ได้​มอบ​พระ​เยซู​ให้​เขา​ทำ​ตาม​ชอบ​ใจ</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เขา​พา​พระ​องค์​ออกไป​เขา​เกณฑ์​ซี​โมน​ชาว​กุเร​เน​ที่​มา​จาก​บ้าน​นอก. แล้ว​เอา​กางเขน​วาง​บน​เขา. ให้​แบก​ตาม​พระ​เยซู​ไป</verse>
				<verse number="26">มี​คน​เป็น​อัน​มาก​ตาม​พระ​องค์​ไป. ทั้ง​พวก​ผู้หญิง​ที่​พิลาป​ร้องไห้​สงสาร​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="27">พระ​เยซู​จึง​ทัน​พระ​พักตรม​อง​ดู​เขา​ตรัส​ว่า. “บุตรี​ยะ​รู​ซาเลม​เอ๋ย. อย่า​ร้องไห้​สงสาร​เรา. แต่​จง​ร้องไห้​สงสาร​ตนเอง, และ​สงสาร​ลูก​ทั้ง​หลาย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="28">ด้วย​ว่า​นี่​แน่ะ. จะ​มี​เวลา​หนึ่ง​ที่​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ว่า. ‘ผู้หญิง​เหล่านั้น​ที่​เป็น​หมัน. และ​ครรภ์​ที่​มิได้​ปฏิสนธิ์. และ​หัวนม​ที่​มิได้​ให้​ดูด​เลย​ก็​เป็น​สุข.’</verse>
				<verse number="29">คราว​นั้น​เขา​จะ​เริ่ม​ว่า​แก่​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​ว่า. ‘จง​พัง​ลง​ทับ​เรา’ และ​แก่​เนิน​เขา​ว่า. ‘จง​บัง​เรา​ไว้.’</verse>
				<verse number="30">เพราะว่า​ถ้า​เขา​ทำ​กับ​ต้นไม้​สด​อย่าง​นี้. เขา​จะ​ทำ​อย่างไร​กับ​ต้นไม้​ที่​แห้ง​แล้ว​เล่า?”</verse>
				<verse number="31">มี​อีก​สอง​คน​ที่​เป็น​ผู้ร้าย​ซึ่ง​เขา​ได้​พา​มา​จะ​ฆ่า​เสีย​พร้อม​กัน​พระ​องค์</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​มาถึง​ตำบล​หนึ่ง​ที่​เรียกว่า​กะโหลก​ศีรษะ. เขา​จึง​ตรึง​พระ​องค์​ไว้​บน​กางเขน​ที่​นั่น​พร้อม​กัน​ผู้ร้าย​สอง​คน​นั้น. ข้าง​ขวา​คน​หนึ่ง​ข้าง​ซ้าย​คน​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="33">ฝ่าย​พระ​เยซู​จึง​ทรง​อธิษฐาน​ว่า. “โอ​พระ​บิดา​เจ้า​ข้า. ขอ​โปรด​ยก​โทษ​เขา เพราะว่า​เขา​ไม่​รู้​ว่า​เขา​ทำ​อะไร.” เขา​ก็​เอา​ฉลอง​พระ​องค์​จับ​สลาก​แบ่ง​ปัน​กัน.</verse>
				<verse number="34">คน​ทั้ง​ปวง​ก็​ยืน​มองดู. พวก​ขุน​นาง​ก็​เยาะ​เย้ย​พระ​องค์​ด้วย​ว่า. เขา​ได้​ช่วย​คน​อื่น​ให้​รอด. ถ้า​เขา​เป็น​พระ​คริสต์​ที่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เลือก​ไว้, ให้​เขา​ช่วย​ตนเอง​เถิด.”</verse>
				<verse number="35">พวกห​หาร​ก็​เยาะ​เย้ย​พระ​องค์​ด้วย. ‘จึง​เข้า​มา​เอา​น้ำ​องุ่น​เปรี้ยว​ส่ง​ให้​พระ​องค์​แล้ว.</verse>
				<verse number="36">ว่า, “ถ้า​ท่าน​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาติ​ยู​ดาย. จง​ช่วย​ตนเอง​ให้​รอด​เถิด.”</verse>
				<verse number="37">และ​มี​คำ​เขียน​ไว้​เหนือ​พระ​องค์​ว่า, “ผู้​นี้​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาติ​ยู​ดาย.”</verse>
				<verse number="38">ฝ่าย​ผู้ร้าย​คน​หนึ่ง​ที่​ถูก​ตรึง​ไว้​พร้อม​กับ​พระ​องค์​จึง​พูด​หยาบ​ช้า​ต่อ​พระ​องค์​ว่า, “ท่าน​เป็น​พระ​คริสต์​มิใช่​หรือ​จง​ช่วย​ตน​เอง​กับ​เรา​ให้​รอด​เถิด.”</verse>
				<verse number="39">แต่​อีก​คน​หนึ่ง​นั้น​จึง​ตอบ​ห้าม​ปราม​เขา​ว่า, “เจ้า​ยัง​จะ​ไม่​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า​อีก​หรือ, เพราะ​เจ้า​เป็น​คน​ถูก​โทษ​เหมือน​กัน?</verse>
				<verse number="40">และ​เรา​ก็​สม​กับ​โทษ​นั้น​จริง, เพราะ​เรา​ได้รับ​โทษ​สม​กับ​การ​ที่​เรา​ได้​กระทำ แต่​ท่าน​ผู้​นี้​หา​ได้​กระทำ​ผิด​ประการ​ใด​ไม่.”</verse>
				<verse number="41">แล้ว​คน​นั้น​จึง​ทูล​พระ​เยซู​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ขอ​พระ​องค์​ทรง​ระลึก​ถึง​ข้าพ​เจ้า​เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​เข้า​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="42">ฝ่าย​พระ​เยซู​ทรง​ตอบ​เขา​ว่า, “แท้​จริง​เรา​บอก​เจ้า​ว่า, วัน​นี้​เจ้า​จะ​อยู่​กับ​เรา​ใน​เมือง​บรม​สุข​เกษม.”</verse>
				<verse number="43">เวลา​นั้น​ประมาณ​เวลา​เที่ยง, ก็​บังเกิด​ความ​มืด​ทั่ว​ทั้ง​แผ่น​ดิน​จน​สาม​นาฬิกา​หลัง​เที่ยง,</verse>
				<verse number="44">ดวง​อาทิตย์​ก็​มืด​ไป ผ้าม่าน​ใน​โบสถ์​ก็​ขาด​ออก​ตรง​กลาง​เป็น​สอง​ท่อน.</verse>
				<verse number="45">พระ​เยซู​ทรง​ร้อง​เสียง​ดัง​แล้ว​ตรัส​ว่า, “พระ​บิดา​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​ฝาก​วิญญาณ​จิตต์​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​องค์.” ทรง​ตรัส​อย่าง​นั้น​แล้ว​จึง​ปลง​พระ​ชนม์.</verse>
				<verse number="46">ฝ่าย​นาย​ร้อย​เมื่อ​เห็น​เหตุการณ์​ซึ่ง​เป็นไป​นั้น จึง​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​ว่า, “แท้จริง​ท่าน​ผู้​นี้​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม.”</verse>
				<verse number="47">คน​ทั้ง​ปวง​ที่​มา​ชุมนุม​กัน​เพื่อ​จะ​ดู​การณ์​นั้น, เมื่อ​เห็น​แล้ว​ก็​พา​กัน​ตี​อก​ของ​ตัว​แล้ว​กลับไป.</verse>
				<verse number="48">คน​ทั้ง​ปวง​ที่​รู้จัก​พระ​องค์, และ​พวก​ผู้หญิง​ซึ่ง​ได้​ตาม​พระ​องค์​มา​จากฆา​ลิ​ลาย, ก็​ยืน​อยู่​แต่​ไกล​มองดู​เหตุการณ์​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="49">นี่​แน่ะ มี​ชน​ยู​ดาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​โย​เซฟ​ชาวบ้าน​อา​ริ​มาธาย​อยู่​ใน​พวก​ที่​ปรึกษา​เป็น​คน​ดี​และ​สัตย์​ซื่อ,</verse>
				<verse number="50">มิได้​ยอม​เห็น​ด้วย​กับ​พวก​ที่​ปรึกษา​ใน​การ​หารือ​ของ​เขา​และ​การ​ซึ่ง​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​นั้น. และ​โย​เซฟ​เป็น​ผู้​คอย​ท่า​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="51">เขา​จึง​เข้า​ไป​หา​ปี​ลาต​ขอ​พระ​ศพ​พระ​เยซู.</verse>
				<verse number="52">เมื่อ​เชิญ​พระ​ศพ​ลง​แล้ว. เขา​จึง​เอา​ผ้า​ป่าน​พัน​หุ้ม​พระ​ศพ​นั้น และ​เชิญ​ไป​ประดิษฐาน​ไว้​ใน​อุโมงค์ ซึ่ง​เจาะ​ไว้​ใน​ศิลา​ที่​ยัง​มิได้​วาง​ศพ​ผู้ใด​เลย.</verse>
				<verse number="53">วัน​นั้น​เป็น​วัน​จัดเตรียม, และ​วัน​ซะ​บา​โต​ก็​เกือบ​จะ​ถึง​แล้ว.</verse>
				<verse number="54">ฝ่าย​พวก​ผู้หญิง​ที่​ตาม​พระ​องค์​มา​จาก​แขวง​ฆา​ลิ​ลาย​ก็​ตาม​ไป​และ​ได้​เห็น​อุโมงค์, ทั้ง​ได้​เห็น​เขา​วาง​พระ​ศพ​ของ​พระ​องค์​ไว้​อย่างไร​ด้วย.</verse>
				<verse number="55">แล้ว​เขา​ก็​กลับไป​จัดแจง​เครื่อง​หอม​กับ​น้ำมัน​หอม</verse>
				<verse number="56">ใน​วัน​ซะ​บา​โต​นั้น​เขา​ก็​หยุด​การ​ไว้​ตาม​พระ​บัญญัติ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">แต่​เช้า​มืด​วัน​ต้น​สัปดาห์ ผู้หญิง​เหล่านั้น​จึง​นำ​เครื่อง​หอม​ที่​เขา​ได้​จัดเตรียม​ไว้​มาถึง​อุโมงค์.</verse>
				<verse number="2">เขา​เหล่านั้น​เห็น​ศิลา​กลิ้ง​ออก​พ้น​จาก​ปาก​อุโมงค์​แล้ว</verse>
				<verse number="3">และ​เมื่อ​เข้า​ไป​มิได้​เห็น​พระ​ศพ​ของ​พระ​เยซู​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เขา​กำลัง​คิด​ฉงน​ด้วย​เหตุการณ์​นั้น, นี่​แน่ะ มี​ชาย​สอง​คน​ยืน​อยู่​ใกล้​เขา, เครื่องนุ่งห่ม​แพรว​พราว​จน​พร่า​ตา.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​ผู้หญิง​เหล่านั้น​กลัว​และ​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน, ชาย​สอง​คน​นั้น​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า, “พวก​ท่าน​แสวง​หา​คน​เป็น​ใน​พวก​คน​ตาย​ทำไม?</verse>
				<verse number="6">(พระ​องค์​ไม่​อยู่​ที่นี่, แต่​เป็น​ขึ้น​มา​แล้ว) จง​ระลึก​ถึง​คำ​ที่​พระ​องค์​ได้​ตรัส​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เมื่อ​พระ​องค์​ยัง​อยู่​ใน​แขวงฆา​ลิ​ลาย</verse>
				<verse number="7">ว่า, “บุตร​มนุษย์​จะต้อง​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​บาป, และ​ต้อง​ถูก​ตรึง​ไว้​ที่​กางเขน, และ​วันที่​สาม​จะ​เป็น​ขึ้น​มา​ใหม่.”</verse>
				<verse number="8">เขา​จึง​ระลึก​ขึ้น​และ​จำ​พระ​คำ​ของ​พระ​องค์​ได้,</verse>
				<verse number="9">และ​กลับไป​จาก​อุโมงค์. แล้ว​บอก​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​นั้น​แก่​สาวก​สิบ​เอ็ด​คน​และ​คน​อื่นๆ ทั้ง​หลาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">ผู้​ที่​ได้​บอก​เหตุการณ์​นั้น​แก่​อัคร​สาวก​คือ​มา​เรียมัฆ​ดา​ลา, โยฮัน​นา, มา​เรีย​มารดา​ของ​ยา​โก​โบ, และ​หญิง​คน​อื่นๆ ที่​อยู่​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​อัคร​สาวก​ไม่​เชื่อ, ถือ​ว่า​เป็น​คำ​เหลว​ใหล.</verse>
				<verse number="12">(แต่​เป​โตร​ลุก​ขึ้น​วิ่ง​ไป​ถึง​อุโมงค์, และ​เมื่อ​ก้ม​ลง​มองดู​ก็​เห็น​แต่​ผ้า​ป่าน​เท่านั้น​แล้ว​กลับไป​คิด​พิศวง​ถึง​เหตุการณ์​ซึ่ง​ได้​เป็นไป​นั้น.)</verse>
				<verse number="13">นี่​แน่ะ วัน​นั้นเอง​มี​ศิษย์​สอง​คน​ไป​ยัง​หมู่บ้าน​ชื่อเอ็ม​มา​อู, ไกล​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ประมาณ​สอง​ร้อย​แปด​สิบ​เส้น.</verse>
				<verse number="14">เขา​สนทนา​กัน​ถึง​เหตุการณ์​ซึ่ง​ได้​เป็นไป​นั้น.</verse>
				<verse number="15">และ​เมื่อ​เขา​กำลัง​สนทนา​ไต่​ถาม​กัน​อยู่, พระ​เยซู​ก็​เสด็จ​เข้า​มา​ใกล้​ดำเนิน​ไป​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="16">แต่​ตา​เขา​ฟาง​ไป​และ​จำ​พระ​องค์​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="17">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เมื่อ​เดิน​มา​นี่​ท่าน​ซักถาม​กัน​ถึง​ข้อความ​อะไร?” เขา​ก็​หยุด​ยืน​หน้า​โศกเศร้า.</verse>
				<verse number="18">คน​หนึ่ง​ชื่อ​เกลว​ปา​จึง​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “ท่าน​เป็น​แยก​เมือง​อาศัย​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​แต่​คน​เดียว​หรือ, ที่​ไม่​รู้​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​เป็นไป​ใน​วัน​เหล่านี้?”</verse>
				<verse number="19">พระ​องค์​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “เหตุการณ์​อะไร?” เขา​จึง​ตอบ​พระ​องค์​ว่า, “เหตุการณ์​เรื่อง​พระ​เยซู​ชาว​นา​ซา​เร็ธ, ผู้​เป็น​ศาสดา​พยากรณ์​ประกอบด้วย​ฤทธิ์​เดช​ใน​การ​งาน​และ​ใน​ถ้อยคำ​จำเพาะ​พระ​เจ้า และ​ต่อ​หน้า​บรรดา​ราษฎร.</verse>
				<verse number="20">และ​พวก​ปุโรหิต​กับ​ขุน​นาง​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​ได้​ปรับ​โทษ​ท่าน​ถึง​ตาย​อย่างไร, และ​ตรึง​ท่าน​ไว้​ที่​กางเขน.</verse>
				<verse number="21">แต่​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​หวัง​ใจ​ว่า​จะ​เป็น​ท่าน​ผู้​นั้น​ที่​จะ​ไถ่​พลยิศรา​เอล. ยิ่ง​กว่า​นั้น​อีก วันนี้​เป็น​วันที่​สาม​ตั้งแต่​เหตุการณ์​นั้น​เป็นไป​แล้ว.</verse>
				<verse number="22">มี​ผู้หญิง​บาง​คน​ใน​พวก​เรา​ที่​ได้​ไป​ยัง​อุโมงค์​เมื่อ​เวลา​เช้า​มืด ได้​ทำ​ให้​เรา​ประหลาด​ใจ</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เขา​เหล่านั้น​ไม่​เห็น​พระ​ศพ​ของ​พระ​องค์, เขา​มา​เล่า​ว่า​เขา​ได้​เห็น​นิมิตต์​เป็น​ทูต​สวรรค์, และ​ทูต​นั้น​บอก​ว่า​พระ​องค์​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่.</verse>
				<verse number="24">บาง​คน​ที่​อยู่​กับ​เรา​ก็​ไป​จน​ถึง​อุโมงค์, และ​ได้​พบ​เหมือน​พวก​ผู้หญิง​เหล่านั้น​ได้​บอก​แต่​เขา​หา​ได้​เห็น​พระ​องค์​ไม่.”</verse>
				<verse number="25">พระ​องค์​ตรัส​แก่​สอง​คน​นั้น​ว่า, “โอ คน​หา​ความคิด​มิได้, และ​มี​ใจ​เฉื่อย​ใน​การ​เชื่อ​บรรดา​คำ​ซึ่ง​พวก​ศาสดา​พยากรณ์​ได้​กล่าว​ไว้​นั้น</verse>
				<verse number="26">จำเป็น​ซึ่ง​พระ​คริสต์​จะต้อง​ทน​ทุกข์​ทรมาน​อย่าง​นั้น, แล้ว​เข้า​ใน​รัศมี​ภาพ​ของ​พระ​องค์​มิใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="27">พระ​องค์​จึง​เริ่ม​กล่าว​เรื่อง​ตั้ง​ต้น​แต่​โม​เซ​และ​บรรดา​ศาสดา​พยากรณ์, อธิบาย​ให้​เขา​ฟัง​ใน​คัมภีร์​ทั้งหมด​ซึ่ง​เขียน​ไว้​เล็ง​ถึง​พระ​องค์</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​เขา​มา​ใกล้​หมู่บ้าน​ที่​จะ​ไป​นั้น, พระ​องค์​กระทำ​อาการ​เหมือน​จะ​ทรง​ดำเนิน​เลย​ไป.</verse>
				<verse number="29">เขา​จึง​พูด​หน่วง​เหนี่ยว​พระ​องค์​ว่า. “เชิญ​ท่าน​หยุด​พัก​กับ​เรา​เพราะว่า​จวน​เย็น​แล้ว, และ​วัน​ก็​ล่วง​ไป​มาก.” พระ​องค์​จึง​เสด็จ​เข้า​ไป​เพื่อ​พัก​อยู่​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="30">ต่อมา​เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​นั่ง​รับประทาน​อาหาร​กับ​เขา, พระ​องค์​ทรง​หยิบ​ขนม​ปัง​โมทนา​ขอบ​พระ​คุณ แล้ว​หัก​ส่ง​ให้​เขา.</verse>
				<verse number="31">ตา​ของ​เขา​ก็​หาย​ฟาง​และ​เขา​ก็​รู้จัก​พระ​องค์ แล้ว​พระ​องค์​ก็​อันตรธาน​ไป​จาก​เขา.</verse>
				<verse number="32">เขา​จึง​พูด​กัน​ว่า, “ใจ​ของ​เรา​เร่า​ร้อน​ภายใน​เรา​เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​พูด​กับ​เรา​ที่​กลาง​ทาง, และ​เมื่อ​พระ​องค์​อธิบาย​คัมภีร์​ให้แก่​เรา​มิใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="33">แล้ว​คน​ทั้ง​สอง​นั้น​ก็​ลุก​ขึ้น​ใน​โมง​นั้นเอง​กลับไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม. และ​พบ​สาวก​สิบ​เอ็ด​คน​ชุมนุม​กัน​อยู่​พร้อม​ทั้ง​พรรค​พวก</verse>
				<verse number="34">กำลัง​พูด​กัน​ว่า, “พระ​องค์​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​เป็น​ขึ้น​มาแล้ว​จริงๆ, และ​ได้​ปรากฎ​แก่​ซี​โมน.”</verse>
				<verse number="35">ฝ่าย​สอง​คน​นั้น​จึง​เล่า​ความ​ซึ่ง​เกิด​ขึ้น​ที่​กลาง​ทาง. และ​ที่​เขา​ได้​รู้จัก​พระ​องค์​โดย​การ​หัก​ขนม​ปัง​นั้น</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​เขา​ทั้ง​สอง​ยัง​กำลัง​เล่า​เหตุการณ์​เหล่านั้น, พระ​เยซู​เอง​ทรง​ยืน​อยู่​ท่ามกลาง (ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เป็น​สุข​เถิด.”)</verse>
				<verse number="37">ฝ่าย​เขา​ทั้ง​หลาย​สะดุ้ง​ตกใจ​กลัว​คิด​ว่า​เห็น​ผี.</verse>
				<verse number="38">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตกใจ​กลัว​ตื่นเต้น​ไป​ทำไม? เหตุ​ไฉน​ความคิด​สนเท่ห์​จึง​บังเกิด​ขึ้น​ใน​ใจ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เล่า?</verse>
				<verse number="39">จง​ดู​มือ​ของ​เรา​และ​เท้า​ของ​เรา​ว่า​เป็น​เรา​เอง จง​คลำ​ตัว​เรา​ดู, เพราะว่า​ผี​ไม่​มี​เนื้อ​และ​กะ​ดูก​เหมือน​ท่าน​เห็น​เรา​มี​อยู่​นั้น.”</verse>
				<verse number="40">(เมื่อ​ตรัส​อย่าง​นั้น​แล้ว, พระ​องค์​ก็​สำแดง​พระ​หัตถ์​และ​พระ​บาท​ให้​เขา​เห็น.)</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ยัง​ไม่​ปลง​ใจ​เชื่อ เพราะ​กำลัง​ตื่นเต้น​ด้วย​ความ​ยินดี, และ​กำลัง​ประหลาด​ใจ​อยู่, พระ​องค์​จึง​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “พวก​ท่าน​มี​อาหาร​กิน​ที่นี่​บ้าง​หรือ”</verse>
				<verse number="42">เขา​ก็​เอา​ปลา​ย่าง​ชิ้น​หนึ่ง​มา​ถวาย​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="43">พระ​องค์​ทรง​รับมา​เสวย​ต่อ​หน้า​เขา​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="44">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “นี่​เป็น​ถ้อยคำ​ของ​เรา ซึ่ง​เรา​ได้​บอก​ไว้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เมื่อ​เรา​ยัง​อยู่​กับ​ท่าน​ว่า, “บรรดา​คำ​ที่​เขียน​ไว้​ใน​บัญญัติ​ของ​โม​เซ, และ​ใน​คัมภร์​ของ​เหล่า​ศาสดา​พยากรณ์, และ​ใน​คัมภีร์​เพลง​สดุดี​กล่าว​เล็ง​ถึง​เรา​นั้น จำเป็น​จะต้อง​สำเร็จ.”</verse>
				<verse number="45">ครั้ง​นั้น​พระ​องค์​ทรง​บันดาล​ให้​ใจ​เขา​ทั้ง​หลาย​เกิด​สว่าง​ขึ้น เพื่อ​จะ​ได้​เข้าใจ​พระคัมภร์.</verse>
				<verse number="46">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “มี​คำ​เขียน​ไว้​อย่าง​นั้น​ว่า จำเป็น​ที่​พระ​คริสต์​จะต้อง​ทน​ทุกข์​ทรมาน, และ​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ตาย​ใน​วันที่​สาม</verse>
				<verse number="47">และ​จะ​ต้อง​ประกาศ​ใน​นาม​ของ​พระ​องค์ เรื่อง​การ​กลับ​ใจ​ใหม่​และ​เรื่อง​ยก​บาป​ทั่ว​ทุก​ประเทศ, ตั้ง​ต้น​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม.</verse>
				<verse number="48">ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​พะยาน​ด้วย​ข้อความ​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="49">และ​นี่​แนะ เรา​จะ​อำนวย​ให้​คำ​สัญญา​แห่ง​พระ​บิดา​ของ​เรา​สำเร็จ​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​คอย​อยู่​ที่​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, กว่า​ท่าน​จะ​ได้​ประกอบด้วย​ฤทธิ์​เดช​ที่มา​แต่​เบื้อง​บน.”</verse>
				<verse number="50">พระ​องค์​จึง​พา​เขา​ออกไป​ถึง​หมู่บ้าน​เบธา​เนีย, แล้ว​ยก​พระ​หัตถ์​ทรง​อวย​พร​ให้​เขา.</verse>
				<verse number="51">เมื่อ​ทรง​อวย​พร​อยู่​นั้น, พระ​องค์​จึง​เสด็จ​จาก​เขา (ขึ้น​ไปสู่​สวรรค์.)</verse>
				<verse number="52">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง (กราบ​ลง​นมัสการ​พระ​องค์, แล้ว) กลับไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​มี​ความ​ยินดี​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="53">เขา​ทั้ง​หลาย​อยู่​ใน​โบสถ์​ทุก​วัน, สรรเสริญ​โมทนา​พระ​เดช​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="43">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เมื่อ​เดิม​นั้น​พระ​วา​ทะ​เป็น​อยู่​แล้ว, และ​พระ​วา​ทะ​นั้น​ได้​อยู่​กับ​พระ​เจ้า, และ​พระ​วา​ทะ​นั้น​เป็น​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เดิม​พระ​องค์​นั้น​ได้​อยู่​กับ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">พระ​องค์​ได้​ทรง​สร้าง​สรรพ​สิ่ง​ทั้ง​ปวง, และ​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​ที่​เป็น​ขึ้น​แล้ว​นั้น ไม่​มี​สัก​สิ่ง​เดียว​ที่​เป็น​ขึ้น​นอก​เหนือ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="4">ใน​พระ​องค์​มี​ชีวิต, และ​ชีวิต​นั้น​เป็น​ความ​สว่าง​ของ​มนุษย์​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="5">ความ​สว่าง​นั้น​ก็​ส่อง​เข้า​มา​ใน​ความ​มืด, แต่​ความ​มืด​นั้น​หา​ได้​มี​ชัย​ต่อ​ความ​สว่าง​นั้น​ไม่</verse>
				<verse number="6">มี​คน​หนึ่ง​ชื่อ​โย​ฮัน​ผู้​ที่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ใช้​มา.</verse>
				<verse number="7">โย​ฮัน​ได้​มา​เป็น​พะยาน จะ​อ้าง​พะยาน​ถึง​ความ​สว่าง​นั้น, เพื่อ​คน​ทั้ง​ปวง​จะ​ได้​เชื่อ​เพราะ​ตน.</verse>
				<verse number="8">โยฮัน​เป็น​ความ​สว่าง​นั้น​หา​มิได้, แต่​เป็น​พะยาน​กล่าว​ถึง​ความ​สว่าง​นั้น</verse>
				<verse number="9">ความ​สว่าง​แท้​นั้น, ซึ่ง​ส่อง​สว่าง​ถึง​ทุก​คน, ก็​กำลัง​เข้า​มา​ใน​โลก.</verse>
				<verse number="10">พระ​องค์​ทรง​สถิต​อยู่​ใน​โลก, และ​พระ​องค์​ได้​ทรง​สร้าง​โลก, แต่​โลก​นั้น​หา​ได้​รู้จัก​พระ​องค์​ไม่.</verse>
				<verse number="11">พระ​องค์​เสด็จ​มา​ยัง​บ้านเมือง​ของ​พระ​องค์, และ​พวก​ของ​พระ​องค์​นั้น​หา​ได้​ต้อนรับ​พระ​องค์​ไม่.</verse>
				<verse number="12">แต่​ว่า​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​ต้อนรับ​พระ​องค์, พระ​องค์​ทรง​โปรด​ให้​มี​อำนาจ​ที่​จะ​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​ได้,</verse>
				<verse number="13">คือ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​วางใจ​ใน​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์​ที่​มิได้​เกิด​จาก​เลือด, หรือ​จาก​ความ​ประสงค์​ของ​เนื้อ​หนัง, หรือ​จาก​ความ​ประสงค์​ของ​มนุษย์, แต่​เกิด​จาก​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">พระ​วา​ทะ​นั้น​ได้​บังเกิด​เป็น​เนื้อ​หนัง, และ​ได้​อาศัย​อยู่​กับ​เรา, และ​เรา​ได้​เห็น​สง่า​ราศี​ของ​พระ​องค์ เหมือน​สง่า​ราศี​ซึ่ง​บุตร​องค์​เดียว​ได้​จาก​พระ​บิดา, บริบูรณ์​ไป​ด้วย​คุณ​และ​ความ​จริง.</verse>
				<verse number="15">โยฮัน​เป็น​พะยาน​กล่าว​ถึง​พระ​องค์, และ​ร้อง​ประกาศ​ว่า, “ท่าน​องค์​นี้​เป็น​ผู้​ที่​เรา​ได้​กล่าว​ไว้​ว่า. ‘ผู้​ที่มา​ภาย​หลัง​เรา​เป็น​ใหญ่​กว่า​เรา, เพราะ​เหตุ​ว่า​ท่าน​ได้​เป็น​อยู่​ก่อน​เรา.’ ”</verse>
				<verse number="16">ด้วย​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​รับ​ความ​บริบูรณ์​ของ​พระ​องค์​แล้ว, เป็น​คุณ​ซ้อน​คุณ.</verse>
				<verse number="17">ด้วย​ว่า​ได้​ทรง​ประทาน​พระ​บัญญัติ​นั้น​โดย​โม​เซ, แต่​พระ​คุณ​และ​ความ​จริง​นั้น​พระ​เยซู​คริสต์​เป็น​ผู้​นำมา.</verse>
				<verse number="18">ไม่​มี​ใคร​ได้​เห็น​พระ​เจ้า​เลย พระ​บุตร​องค์​เดียว​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​สถิต​อยู่​ใน​ทรวง​ของ​พระ​บิดา, ท่าน​องค์​นั้น​ได้​สำแดง​พระ​องค์​แล้ว</verse>
				<verse number="19">นี่​แหละ​เป็น​คำ​พะยาน​ของ​โย​ฮัน, เมื่อ​พวก​ยู​ดาย​ได้​ใช้​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​เล​วี​ไป​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​เพื่อ​จะ​ถาม​ท่าน​ว่า. “ท่าน​เป็น​ผู้ใด?”</verse>
				<verse number="20">โยฮัน​จึง​ยอมรับ​มิได้​ปฏิเสธ, คือ​ได้​ยอม​รับ​ว่า, “เรา​มิใช่​พระ​คริสต์.”</verse>
				<verse number="21">เขา​จึง​ถาม​ท่าน​ว่า, “ถ้า​อย่าง​นั้น​ท่าน​เป็น​ใคร​เล่า? ท่าน​เป็น​เอ​ลี​ยา​หรือ” ท่าน​ตอบ​ว่า, “มิใช่.” “เป็น​ศาสดา​พยากรณ์​นั้น​หรือ” ท่าน​ตอบ​ว่า, “หา​ไม่.”</verse>
				<verse number="22">คน​เหล่านั้น​จึง​ถาม​ท่าน​ว่า, “ท่าน​เป็น​ผู้ใด? เพื่อ​เรา​จะ​ได้​บอก​แก่​คน​เหล่านั้น​ที่​ได้​ไช้​เรา​มา. ท่าน​ว่า​ถึง​ตัว​เอง​อย่างไร​บ้าง?”</verse>
				<verse number="23">โยฮัน​จึง​กล่าว​ว่า, “เรา​เป็น เสียง​ของ​ผู้​ร้อง​ใน​ป่า​ว่า. ‘จง​กระทำ​มรคา​ของ​พระ​องค์​ให้​ตรึง​ไป​เถิด’ ตาม​คำ​ซึ่ง​ยะ​ซา​ยา​ศาสดา​พยากรณ์​ได้​กล่าว​ไว้​นั้น.”</verse>
				<verse number="24">คน​เหล่านั้น​ได้รับ​ใช้​มา​จาก​พวก​ฟา​ริ​ซาย.</verse>
				<verse number="25">เขา​จึง​ถาม​โยฮัน​ว่า. “ถ้า​ท่าน​มิได้​เป็น​พระ​คริสต์. หรือ​เอ​ลี​ยา, หรือ​ศาสดา​พยากรณ์​นั้น, ท่าน​ให้​บัพ​ติศ​มา​ทำไม​เล่า?”</verse>
				<verse number="26">โย​ฮัน​ตอบ​เขา​ว่า, “เรา​ให้​บัพ​ติศ​มา​ด้วย​น้ำ. แต่​มี​พระ​องค์​หนึ่ง​ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน, ซึ่ง​พวก​ท่าน​ไม่​รู้จัก,</verse>
				<verse number="27">พระ​องค์​นั้น​แหละ​มา​ภาย​หลัง​เรา, เรา​ไม่​สมควร​จะ​แก้​สาย​รัด​ฉลอง​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="28">เหตุการณ์​เหล่านี้​บังเกิด​ขึ้น​ที่​หมู่บ้าน​เบธา​เนีย​ฝั่ง​แม่​น้ำ​ยา​ระ​เดน​ข้าง​โน้น, ที่​โย​ฮัน​กำลัง​ให้​เขา​รับ​บัพ​ติศ​มา​อยู่</verse>
				<verse number="29">ล่วง​ไป​วัน​หนึ่ง​โยฮัน​ได้​เห็น​พระ​เยซู​เสด็จ​มา​หา​ตน, จึง​กล่าว​ว่า, “ดูแน่ะ พระ​เมษ​โปดก​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​รับ​ความผิด​บาป​ของ​โลก​ไป</verse>
				<verse number="30">คือ​ผู้​นั้น​แหละ​ที่​เรา​ได้​กล่าว​ถึง​ว่า, ภาย​หลัง​เรา​จะ​มี​ผู้​หนึ่ง​มา​ที่​เป็น​ใหญ่​กว่า​เรา. เพราะ​พระ​องค์​ได้​ทรง​อยู่​ก่อน​เรา.</verse>
				<verse number="31">และ​เรา​หา​ได้​รู้​จัก​พระ​องค์​ไม่, แต่​เพื่อ​พระ​องค์​จะ​ได้​ทรง​ปรากฏ​แก่​พวกยิศรา​เอล, เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จึง​มา​ให้​บัพ​ติศ​มา​ด้วย​น้ำ.”</verse>
				<verse number="32">โยฮัน​ยัง​เป็น​พะยาน​ว่า, “เรา​ได้​เห็น​พระ​วิญญาณ​เสด็จ​จาก​ฟ้า​ดั่ง​นกพิลาป​สถิต​อยู่​บน​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="33">เรา​เอง​หา​ได้​รู้จัก​พระ​องค์​ไม่, แต่​พระ​องค์​ผู้​ได้​ทรง​ใช้​เรา​มา​ให้​ให้​บัพ​ติศ​มา​ด้วย​น้ำ, พระ​องค์​นั้น​ตรัส​แก่​เรา​ว่า. ‘เมื่อ​เห็น​พระ​วิญญาณ​เสด็จ​มา​สถิต​อยู่​บน​ผู้ใด. ผู้​นั้น​แหละ​เป็น​ผู้​ที่​จะ​ให้​บัพ​ติศ​มา​ด้วย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์.’</verse>
				<verse number="34">เรา​ได้​เห็น, จึง​เป็น​พะยาน​ว่า พระ​องค์​นั้น​แหละ​เป็น​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="35">ล่วง​ไป​อีก​วัน​หนึ่ง​โย​ฮัน​กำลัง​ยืน​อยู่​กับ​ศิษย์​สอง​คน​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="36">และ​ได้​มองดู​พระ​เยซู​ทรง​ดำเนิน​ไป​จึง​กล่าว​ว่า. “ดูแน่ะ พระ​เมษ​โปดก​ของ​พระ​เจ้า”</verse>
				<verse number="37">ศิษย์​สอง​คน​ที่​ได้​ยิน​ท่าน​ว่า​อย่าง​นั้น​จึง​ตาม​พระ​เยซู​ไป.</verse>
				<verse number="38">ฝ่าย​พระ​เยซู​ทรง​เหลียว​หลัง​เห็น​เขา​ตาม​มา จึง​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “ท่าน​หา​อะไร?” เขา​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “รับ​บี,” แปลว่า​อาจารย์, “ท่าน​อาศัย​อยู่​ที่​ไหน?”</verse>
				<verse number="39">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “มา​ดู​เถิด.” เขา​ได้มา​เห็น​ที่​ซึ่ง​พระ​องค์​ทรง​อาศัย, และ​ได้​อยู่​กับ​พระ​องค์​จน​สิ้น​วัน​นั้น, ด้วย​ว่า​เป็น​เวลา​ประมาณ​สี่​นาฬิกา​หลัง​เที่ยง.</verse>
				<verse number="40">คน​หนึ่ง​ใน​สอง​คน​นั้น​ที่​ได้​ยิน​โยฮัน​พูด, และ​ได้​ตาม​พระ​องค์​ไป, คือ​อัน​ดะเร​อา​น้องชาย​ของ​ซี​โมนเป​โตร.</verse>
				<verse number="41">อัน​ดะเร​อา​ไป​หา​ซี​โมน​พี่ชาย​ของ​ตน​ก่อน, และ​บอก​เขา​ว่า, “เรา​พบ​มา​ซี​ฮา​แล้ว, “ซึ่ง​แปล​ว่า​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="42">อัน​ดะเร​อา​จึง​พา​ซี​โมน​ไป​หา​พระ​เยซู. พระ​เยซู​ทรง​เห็น​แล้ว​จึง​ตรัส​ว่า, “ท่าน​เป็น​ซี​โมน​บุตร​ของ​โย​ฮัน, ท่าน​จะ​ได้​ชื่อ​อีก​ว่า​เกฟา,” ที่​แปล​ว่า​ศิลา</verse>
				<verse number="43">ล่วง​ไป​วัน​หนึ่ง​พระ​องค์​ประสงค์​จะ​เสด็จ​ไป​ยัง​มณฑลฆา​ลิ​ลาย, จึง​ทรง​พบฟี​ลิบ. พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​ตาม​เรา​มา.”</verse>
				<verse number="44">ฟี​ลิบ​นั้น​มา​จาก​เมือง​เบธ​ซา​ยะ​ดา, คือ​เมือง​ของ​อัน​ดะเร​อา​และ​เป​โตร.</verse>
				<verse number="45">ฟี​ลิบ​จึง​ไป​หา​นะธัน​เอ​ลบ​อก​เขา​ว่า, “เรา​ได้​พบ​พระ​องค์​นั้น​ที่​โม​เซ​ได้​กล่าวถึง​ใน​คัมภีร์​พระ​บัญญัติ​และ​พวก​ศาสดา​พยากรณ์​ได้​กล่าวถึง​ด้วย, คือ​พระ​เยซู​บุตร​ของ​โย​เซฟ​ชาวนา​ซา​เร็ธ.”</verse>
				<verse number="46">นะธัน​เอ​ลจึง​ถาม​เขา​ว่า, “สิ่ง​ดี​อัน​ใด​จะ​มา​จาก​นา​ซา​เร็ธ​ได้​หรือ” ฟี​ลิบ​ตอบ​ว่า, “มา​ดู​เถิด.”</verse>
				<verse number="47">พระ​เยซู​ทรง​เห็น​นะธัน​เอลมา​หา พระ​องค์​จึง​ตรัส​ถึง​เรื่อง​เขา​ว่า, “ดูแน่ะ คน​ชาติ​ยิศรา​เอล​แท้​ที่​ไม่​มี​อุบาย”</verse>
				<verse number="48">นะธัน​เอล​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​รู้จัก​ข้าพ​เจ้า​ที่​ไหน?” พระ​เยซู​ทรง​ตอบ​ว่า, “ก่อน​ฟี​ลิบ​ได้​เรียก​ท่าน, เมื่อ​ท่าน​อยู่​ได้​ต้น​มะเดื่อ​นั้น, เรา​ได้​เห็นท่าน.”</verse>
				<verse number="49">นะธัน​เอล​ทูล​ตอบ​พระ​องค์​ว่า, “รับ​บี, พระ​องค์​เป็น​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า, พระ​องค์​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาติยิศรา​เอล.”</verse>
				<verse number="50">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เพราะ​เรา​ได้​บอก​ท่าน​ว่า​เรา​ได้​เห็น​ท่าน​อยู่​ใต้​ต้น​มะเดื่อ​นั้น​ท่าน​จึง​เชื่อ​หรือ​ท่าน​จะ​ได้​เห็น​เหตุการณ์​ใหญ่​กว่า​นั้น​อีก.”</verse>
				<verse number="51">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. ‘เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ท่าน​จะ​ได้​เห็น​ท้อง​ฟ้า​แหวก​ออก, และ​เหล่า​ทูต​ของ​พระ​เจ้า​ขึ้น​ไป​และ​ลง​มา​บน​บุตร​มนุษย์.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">วัน​สาม​มี​งาน​สมรส​ที่​บ้าน​คา​นา​มณฑลฆา​ลิ​ลาย, และ​มารดา​พระ​เยซู​ก็​อยู่​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="2">พระ​เยซู​กับ​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​ได้รับ​เชิญ​มา​ใน​งาน​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="3">ครั้น​น้ำ​องุ่น​หมด​แล้ว, มารดา​ของ​พระ​เยซู​พูด​กับ​พระ​องค์​ว่า, “เขา​ไม่​มี​น้ำ​องุ่น.”</verse>
				<verse number="4">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ตอบ​ว่า, “ท่าน​สุภาพสตรี, นั่น​เป็น​ธุระ​อะไร​ของ​ท่าน​และ​ของ​ข้าพ​เจ้า? เวลา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​ไม่​มาถึง.”</verse>
				<verse number="5">มารดา​ของ​พระ​องค์​จึง​บอก​คน​ใช้​ว่า. “ท่าน​จะ​สั่ง​พวก​เจ้า​ให้​ทำ​สิ่ง​ใด. ก็​จง​กระทำ​ตาม​เถิด.”</verse>
				<verse number="6">มี​อ่าง​หิน​ตั้งอยู่​ที่​นั่น​หก​ใบ​ตาม​ธรรม​เนียม​การ​ชำระ​ของ​พวก​ยู​ดาย, จุ​น้ำ​ใบ​ละ​สี่​ห้า​ถัง.</verse>
				<verse number="7">พระ​เยซู​ตรัส​สั่ง​เขา​ว่า, “จง​ตัก​น้ำ​ใส่​อ่าง​ให้​เต็ม​เถิด.” เขา​จึง​ตัก​น้ำ​ใส่​อ่าง​เต็ม​เสมอ​ปาก.</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พระ​องค์​ตรัส​สั่ง​เขา​ว่า, “จง​ตัก​ส่ง​ให้​เจ้าภาพ​เถิด.” เขา​ก็​ส่ง​ให้.</verse>
				<verse number="9">ครั้น​เจ้าภาพ​ชิม​น้ำ​ที่​กลายเป็น​น้ำ​องุ่น​แล้ว. และ​มิได้​รู้​ว่า​มา​จาก​ไหน, แต่​คน​ใช้​ที่​ตัก​น้ำ​นั้น​รู้, เจ้าภาพ​จึง​เรียก​เจ้าบ่าว​มา</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พูด​ว่า, “ตาม​ธรรม​เนียม​คน​ทั้ง​ปวง​ย่อม​เอา​น้ำ​องุ่น​ที่​ดี​มา​ให้​ก่อน, เมื่อ​กิน​มาก​แล้ว​จึง​เอา​ที่​ไม่​สู้​ดี​มา, แต่​ท่าน​กลับ​เอา​น้ำ​องุ่น​ที่​ดี​ไว้​จนถึง​บัดนี้.”</verse>
				<verse number="11">การ​อัศจรรย์​ครั้ง​แรก​นี้​พระ​เยซู​ได้​ทรง​กระทำ​ใน​บ้าน​คา​นา​มณฑล​ฆา​ลิ​ลาย, และ​สำแดง​สง่า​ราศี​ของ​พระ​องค์​ให้​ปรากฏ, และ​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​ก็​ได้​วางใจ​ใน​พระ​องค์</verse>
				<verse number="12">ภาย​หลัง​นั้น พระ​องค์​กับ​มารดา, พี่​น้อง​และ​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​ได้​ไป​ยัง​เมือง​กัปเร​นา​อูม, แต่​อยู่​ที่​นั่น​ไม่​นาน.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​เทศกาลปัศ​คา​ของ​พวก​ยู​ดาย​ใกล้​จะ​ถึง​แล้ว, พระ​เยซู​จึง​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม.</verse>
				<verse number="14">พระ​องค์​ได้​ทรง​พบ​คน​ขาย​วัว ขาย​แกะ ขาย​นกพิลาป, และ​คน​รับ​แลก​เงิน​นั่ง​อยู่​ใน​โบสถ์,</verse>
				<verse number="15">พระ​องค์​จึง​เอา​เชือก​ทำ​แส้​ไล่​เขา​ทั้ง​หลาย​ออกไป​จาก​โบสถ์, ทั้ง​ฝูง​แกะ​และ​ฝูง​วัว​ด้วย, กับ​เท​เงิน​และ​คว่ำ​โต๊ะ​ของ​คน​รับ​แลก​เงิน</verse>
				<verse number="16">และ​พระ​องค์​ตรัส​แก่​คนขาย​นกพิลาป​ว่า, “จง​เอา​สิ่งของ​เหล่านี้​ไป​เสีย อย่า​ทำ​โบสถ์​ของ​พระ​บิดา​เรา​ให้​เป็น​ที่​ค้าขาย.”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​ก็​ระลึก​ขึ้น​ได้​ถึง​คำ​ที่​เขียน​ไว้​ว่า, ความ​ร้อน​ใจ​ใน​การ​รัก​โบสถ์​ของ​พระ​องค์​จะ​เผา​ข้าพ​เจ้า​เสีย​แล้ว.</verse>
				<verse number="18">พวก​ยู​ดาย​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ท่าน​จะ​แสดง​นิมิตต์​อะไร​ให้​เรา​เห็น​ว่า ท่าน​มี​อำนาจ​กระทำ​การ​เช่นนี้​ได้?”</verse>
				<verse number="19">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “ถ้า​ทำลาย​โบสถ์​นี้​เสีย, เรา​จะ​สร้าง​ขึ้น​ใน​สาม​วัน.”</verse>
				<verse number="20">พวก​ยู​ดาย​จึง​ทูล​ว่า, “โบสถ์​นี้​เขา​สร้าง​ถึง​สี่​สิบ​หก​ปี​จึง​สำเร็จ, และ​ท่าน​จะ​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ใน​สาม​วัน​หรือ”</verse>
				<verse number="21">แต่​พระ​องค์​ตรัส​ถึง​โบสถ์​แห่ง​พระ​กาย​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="22">เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​คืน​พระ​ชนม์​แล้ว, พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​จึง​ระลึก​ได้​ว่า​พระ​องค์​ได้​ตรัส​คำ​นั้น​ไว้, และ​เขา​ได้​เชื่อ​พระ​คัมภีร์​และ​คำ​ซึ่ง​พระ​เยซู​ได้​ตรัส​นั้น.</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พระ​องค์​ประทับ​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ใน​เทศกาล​เลี้ยง​ปัศ​คา​นั้น. คน​เป็นอน​มาก​ได้​ศรัทธา​ใน​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์, เมื่อ​เขา​ได้​เห็น​การ​อัศจรรย์​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="24">แต่​พระ​เยซู​มิได้​ไว้​พระทัย​ใน​คน​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="25">เพราะว่า​พระ​องค์​ทรง​รู้จัก​เขา​ทุก​คน, และ​พระ​องค์​ไม่​ต้องการ​ให้​ผู้ใด​ชี้แจง​ถึง​เรื่อง​มนุษย์. ด้วย​ว่า​พระ​องค์​ทรง​ทราบ​ทุก​สิ่ง​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​มนุษย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">มี​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ฟา​ริ​ซาย​ชื่อ​นิ​โก​เด​โม​เป็น​ขุน​นางใน​พวก​ยู​ดาย</verse>
				<verse number="2">คน​นั้น​ได้มา​หา​พระ​เยซู​เวลา​กลางคืน​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า. ข้าพ​เจ้า​รู้​อยู่​ว่า​ท่าน​เป็น​ครู​มา​จาก​พระ​เจ้า, เพราะว่า​ไม่​มี​ผู้ใด​อาจ​กระทำ​นิมิตต์​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กระทำ​นั้น​เว้น​ไว้​พระ​เจ้า​สถิต​อยู่​ด้วย.”</verse>
				<verse number="3">พระ​เยซู​ทรง​ตอบ​เขา​ว่า. “เรา​บอก​ท่าน​ตาม​จริง​ว่า, ถ้า​ผู้ใด​ไม่ได้​บังเกิด​ใหม่​แล้ว, จะ​เห็น​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ไม่ได้.”</verse>
				<verse number="4">นิ​โก​เด​โม​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “คนชรา​แล้ว​จะ​บังเกิด​อย่างไร​ได้? จะ​เข้า​ใน​ครรภ์​มารดา​ครั้ง​ที่​สอง​และ​บังเกิด​ได้​หรือ”</verse>
				<verse number="5">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ตาม​จริง​ว่า. ถ้า​ผู้​ใด​ไม่​ได้​บังเกิด​จาก​นํ้า​และ​พระ​วิญญาณ, จะ​เข้า​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="6">ซึ่ง​บังเกิด​จาก​เนื้อ​หนัง​ก็​เป็น​เนื้อ​หนัง. และ​ซึ่ง​บังเกิด​จาก​พระ​วิญญาณ​ก็​เป็น​วิญญาณ.</verse>
				<verse number="7">อย่า​ประหลาด​ใจ​เพราะ​เรา​บอก​ท่าน​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ต้อง​บังเกิด​ใหม่.</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​ลม​นั้น​จะ​ใคร่​พัด​ไป​ข้าง​ไหน​ก็​พัด​ไป​ข้าง​นั้น, และ​ลม​นั้น​ท่าน​ได้​ยิน​เสียง. แต่​ไม่​รู้​ว่า​มา​จาก​ไหน​และ​ไป​ที่​ไหน คน​ที่​บังเกิด​จาก​พระ​วิญญาณ​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น​ทุก​คน.”</verse>
				<verse number="9">นิ​โก​เด​โม​ทูล​ตอบ​พระ​องค์​ว่า, “เหตุการณ์​เหล่านั้น​จะ​เป็น​อย่างไร​ได้?”</verse>
				<verse number="10">พระ​เยซู​ทรง​ตอบ​เขา​ว่า, “ท่าน​เป็น​อาจารย์​ใน​พวก​ยิศรา​เอล, และ​ยัง​ไม่​เข้าใจ​สิ่ง​เหล่านั้น​หรือ</verse>
				<verse number="11">เรา​บอก​ท่าน​ตาม​จริง​ว่า, เรา​กำลัง​บอก​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​รู้, และ​เป็น​พะยาน​ถึง​สิ่ง​ซึ่ง​เรา​ได้​เห็น. แต่​ท่าน​หา​ได้​รับ​คำ​พะยาน​ของ​เรา​ไม่.</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เรา​บอก​ท่าน​ถึง​สิ่ง​ที่​เกี่ยว​กับ​โลก​นี้​และ​ท่าน​ไม่​เชื่อ, ถ้า​เรา​จะ​บอก​ถึง​สิ่ง​ที่​เกี่ยวกับ​สวรรค์​ที่​ไหน​ท่าน​จะ​เชื่อ?</verse>
				<verse number="13">ไม่​มี​ผู้ใด​ได้​ขึ้น​ไป​ยัง​สวรรค์. เว้น​ไว้​ท่าน​ที่​ลง​มา​จาก​สวรรค์, คือ​บุตร​มนุษย์​ผู้​สถิต​ใน​สวรรค์​นั้น.</verse>
				<verse number="14">โม​เซ​ได้​ยก​งู​ขึ้น​ใน​ป่า​ฉัน​ใด, บุตร​มนุษย์​จะ​ต้อง​ถูก​ยก​ขึ้น​ฉัน​นั้น,</verse>
				<verse number="15">เพื่อ​ทุก​คน​ที่​ได้​วางใจ​ใน​พระ​องค์​จะ​ได้​ชีวิต​นิ​รันดร์.”</verse>
				<verse number="16">เพราะว่า​พระ​เจ้า​ทรง​รัก​โลก, จน​ได้​ประทาน​พระ​บุตร​องค์​เดียว​ของ​พระ​องค์, เพื่อ​ทุก​คน​ที่​วางใจ​ใน​พระ​บุตร​นั้น​จะ​มิได้​พินาศ, แต่​มี​ชีวิต​นิ​รันดร์.</verse>
				<verse number="17">เพราะว่า​พระ​เจ้า​มิได้​ทรง​ใช้​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์​เข้า​มา​ใน​โลก​เพื่อ​จะ​พิพากษา​โลก, แต่​เพื่อ​จะ​ให้​โลก​รอด​ได้​เพราะ​พระ​บุตร​นั้น.</verse>
				<verse number="18">ผู้ใด​ได้​วางใจ​ใน​พระ​บุตร​ไม่​ต้อง​ถูก​พิพากษา, แต่​ผู้ใด​มิได้​วางใจ​ก็​ต้อง​ถูก​พิพากษา​อยู่​แล้ว, เพราะ​เขา​มิได้​วางใจ​ใน​นาม​พระ​บุตร​องค์​เดียว​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">หลัก​ของ​การ​พิพากษา​เป็น​อย่าง​นี้, คือ​เพราะ​ความ​สว่าง​ได้​เข้า​มา​ใน​โลก​แล้ว, และ​มนุษย์​ได้​รัก​ความ​มืด​มากกว่า​รัก​ความ​สว่าง, เพราะ​การ​ของ​เขา​ชั่ว.</verse>
				<verse number="20">ด้วย​ว่า​ทุก​คน​ที่​ประพฤติ​ชั่ว​ก็​ย่อม​ชัง​ความ​สว่าง, และ​ไม่​ได้มา​ถึง​ความ​สว่าง, กลัว​เกลือ​กว่า​การ​ของ​ตน​จะ​ปรากฏ.</verse>
				<verse number="21">แต่​ทุก​คน​ที่​ประพฤติ​ตาม​ความ​จริง​ย่อม​มา​ถึง​ความ​สว่าง, เพื่อ​จะ​ให้​การ​ของ​ตน​ปรากฏ​ว่า​ได้​กระทำ​การ​นั้น​โดย​พึ่ง​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="22">ภาย​หลัง​เหตุการณ์​เหล่านั้น, พระ​เยซู​เสด็จ​กับ​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​เข้า​ไป​ใน​มณฑล​ยู​ดาย, และ​ทรง​ยับยั้ง​อยู่​ที่​นั่น​กับ​เขา, และ​ทรง​ให้​บัพ​ติศ​มา.</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​โย​ฮัน​ก็​ได้​ให้​บัพ​ติศ​มา​อยู่​ที่​อาย​โนน​ใกล้​หมู่บ้าน​ซา​ลิม​เหมือน​กัน, เพราะว่า​ที่​นั่น​มี​น้ำ​หลาย​แห่ง​และ​เขา​ทั้ง​หลาย​มา​รับ​บัพ​ติศ​มา.</verse>
				<verse number="24">เวลา​นั้น​โยฮัน​ยัง​ไม่​ได้​ติด​คุก</verse>
				<verse number="25">พวก​ศิษย์​ของ​โย​ฮัน​กับ​ชาว​ยู​ดาย​คน​หนึ่ง​เถียง​กัน​ด้วย​เรื่อง​การ​ชำระ.</verse>
				<verse number="26">เขา​จึง​ไป​หา​โยฮัน​พูด​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ท่าน​ผู้​นั้น​ที่​อยู่​กับ​อาจารย์​ฟาก​แม่น้ำ​ยา​ระ​เดน​ข้าง​โน้น, ที่​อาจารย์​เป็น​พะยาน​ถึง​นั้น, นี่​แน่ะ ท่าน​ผู้​นั้น​ให้​บัพ​ติศ​มา, และ​คน​ทั้ง​ปวง​กำลัง​ไป​หา​ท่าน.”</verse>
				<verse number="27">โยฮัน​จึง​ตอบ​ว่า, “มนุษย์​จะ​รับ​สิ่ง​ใด​ไม่​ได้, เว้น​แต่​ที่​ได้​ประทาน​จาก​สวรรค์​ให้​เขา.</verse>
				<verse number="28">ท่าน​ทั้ง​หลาย​เอง​เป็น​พะยาน​ฝ่าย​เรา​ว่า, เรา​ได้​กล่าว​แล้ว​ว่า เรา​มิได้​เป็น​พระ​คริสต์, แต่​เป็น​ผู้รับ​ใช้​มา​นำหน้า​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="29">ท่าน​ที่​มี​เจ้าสาว​นั้น​คือ​เจ้าบ่าว, แต่​สหาย​ของ​เจ้าบ่าว​ซึ่ง​ยืน​ฟัง​เจ้าบ่าว​ก็​มี​ความ​ยินดี​เป็น​อัน​มาก เพราะ​เสียง​ของ​เจ้าบ่าว​นั้น อย่าง​นั้น​แหละ ความ​ยินดี​ของ​เรา​ก็​สำเร็จ​แล้ว.</verse>
				<verse number="30">พระ​องค์​นั้น​คง​ต้อง​ใหญ่​ขึ้น, แต่​เรา​จะ​ต้อง​น้อย​ลง.”</verse>
				<verse number="31">พระ​องค์​ผู้​เสด็จ​มา​จาก​เบื้อง​บน​ก็​อยู่​เหนือ​สาร​พัตร. ผู้​ที่​มา​จาก​แผ่น​ดิน​โลก, ก็​อยู่​ฝ่าย​แผ่น​ดิน​โลก, และ​ย่อม​พูด​ถึง​แผ่น​ดิน​โลก. พระ​องค์​ผู้​เสด็จ​มา​จาก​สวรรค์​ก็​อยู่​เหนือ​สาร​พัตร.</verse>
				<verse number="32">สิ่ง​ซึ่ง​พระ​องค์​ทรง​เห็น​และ​ได้​ยิน​พระ​องค์​ทรง​เป็น​พะยาน​ถึง​สิ่ง​นั้น แต่​ไม่​มี​ผู้ใด​รับ​คำ​พะยาน​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="33">ผู้​ที่​ได้​รับคำ​พะยาน​ของ​พระ​องค์​ก็​ได้​ประทับ​ตรา​ลง​ว่า พระ​เจ้า​เป็น​สัตย์​จริง.</verse>
				<verse number="34">เหตุ​ว่า​พระ​องค์​ที่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ใช้​มา​นั้น ก็​ทรง​กล่าว​คำ​ของ​พระ​เจ้า. เพราะว่า​พระ​เจ้า​ทรง​ประทาน​พระ​วิญญาณ​แก่​พระ​องค์​โดย​ไม่​จำกัด.</verse>
				<verse number="35">พระ​บิดา​ทรง​รัก​พระ​บุตร. และ​ได้​ทรง​มอบ​สิ่ง​สาร​พัตร​ไว้​ใน​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="36">ผู้​ที่​วางใจ​ใน​พระ​บุตร​มี​ชีวิต​นิ​รันดร์. แต่​ผู้​ที่​ไม่​เชื่อ​ฟัง​พระ​บุตร​จะ​ไม่​เห็น​ชีวิต, แต่​พระ​เจ้า​จะ​ทรง​พระ​พิโรธ​แก่​ผู้​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ครั้น​พระ​เยซู​ทรง​ทราบ​ว่า​พวก​ฟา​ริ​ซาย​ได้​ยิน​ว่า พระ​องค์​ทรง​ได้​ศิษย์​และ​ทรง​ให้​บัพ​ติศ​มา​มากกว่า​โย​ฮัน,</verse>
				<verse number="2">(พระ​เยซู​หา​ได้​ทรง​ให้​บัพ​ติศ​มา​เอง​ไม่, แต่​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​เป็น​ผู้ให้).</verse>
				<verse number="3">พระ​องค์​จึง​ได้​เสด็จ​จาก​มณฑล​ยู​ดาย​และ​กลับไป​ยัง​มณฑล, ฆา​ลิ​ลาย​อีก.</verse>
				<verse number="4">และ​พระ​องค์​ต้อง​ข้าม​มณฑล​ซะ​มา​เรีย.</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​องค์​จึง​เสด็จ​มา​ถึง​เมือง​หนึ่ง​ชื่อ​ซู​คาร​ใน​แว่น​แคว้น​ซะ​มา​เรีย, ใกล้​ที่​ซึ่ง​ยาโคบ​ได้​ให้​แก่​โย​เซฟ​บุตร​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="6">บ่อ​น้ำ​ของ​ยา​โคบ​ก็​อยู่​ที่​นั่น. พระ​เยซู​ดำเนิน​ทาง​เหนื่อย​จึง​ทรง​นั่ง​ลง​ที่​บ่อ​นั้น. เป็น​เวลา​ประมาณ​เที่ยง.</verse>
				<verse number="7">มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ชาติ​ซะ​มา​เรีย​มา​ตัก​น้ำ พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “ขอ​น้ำ​ให้​เรา​กิน​บ้าง.”</verse>
				<verse number="8">เวลา​นั้น​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​ได้​เข้า​ไป​ซื้อ​อาหาร​ใน​เมือง</verse>
				<verse number="9">หญิง​ชาติ​ซะ​มา​เรีย​นั้น​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า. “เป็น​ไฉน​ท่าน​ผู้​เป็น​ชาติ​ยู​ดาย​จึง​ขอ​น้ำ​กิน​จาก​ดิฉัน​ผู้​เป็น​หญิง​ชาติ​ซะ​มา​เรีย? เพราะว่า​พวก​ยู​ดาย​กับ​พวก​ซะ​มา​เรีย​ไม่​เคย​ปราศรัย​หรือ​เกี่ยว​ข้อง​กัน​เลย.”</verse>
				<verse number="10">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า. “ถ้า​เจ้า​ได้​รู้จัก​ของ​ประทาน​แห่ง​พระ​เจ้า. และ​ได้​รู้​ว่า​คือ​ผู้ใด​ที่​ว่า ‘ขอ​น้ำ​ให้​เรา​กิน’ นั้น. เจ้า​จะ​ได้​ขอ​จาก​ท่าน​ผู้​นั้น. และ​ท่าน​ผู้​นั้น​จะ​ได้​ให้​น้ำ​ประกอบด้วย​ชีวิต​แก่​เจ้า.”</verse>
				<verse number="11">ผู้หญิง​นั้น​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า “ท่าน​เจ้า​คะ, ท่าน​ไม่​มี​ถัง​ตัก และ​บ่อ​นี้​ก็​ลึก, ท่าน​จะ​ได้​น้ำ​ประกอบ​ด้วย​ชีวิต​นั้น​มา​จาก​ไหน?</verse>
				<verse number="12">ท่าน​เป็น​ใหญ่​กว่า​ยา​โคบ​บิดา​ของ​เรา, ผู้​ได้​ให้​บ่อ​นี้​แก่​เรา. และ​ได้​กิน​จาก​บ่อ​นี้​เอง​กับ​ทั้ง​บุตร​และ​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน​ด้วย​หรือ”</verse>
				<verse number="13">พระ​เยซู​ทรง​ตอบ​เขา​ว่า, “ทุก​คน​ที่​กิน​น้ำ​นี้​จะ​ระหาย​อีก,</verse>
				<verse number="14">แต่​ผู้ใด​จะ​กิน​น้ำ​ซึ่ง​เรา​จะ​ให้​นั้น​จะ​ไม่​ระหาย​เป็น​นิ​รันดร์ แต่​น้ำ​ซึ่ง​เรา​จะ​ให้​เขา​จะ​บังเกิด​เป็น​บ่อ​น้ำ​ใน​ตัว​เขา​พลุ่ง​ขึ้น​ถึง​ชีวิต​เป็น​นิตย์.”</verse>
				<verse number="15">ผู้หญิง​นั้น​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ท่าน​เจ้า​คะ, ขอ​น้ำ​นั้น​ให้​ดิฉัน​เถิด เพื่อ​ดิฉัน​จะ​ไป​ระหาย​อีก, และ​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​มา​ตัก​ที่นี่.”</verse>
				<verse number="16">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ไม่​เรียก​ตัว​ของ​เจ้า​มา​นี่​เถิด.”</verse>
				<verse number="17">ผู้หญิง​นั้น​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, “ดิฉัน​ไม่​มี​ผัว.” พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เจ้า​ว่า​ถูก​แล้ว​ว่า​ตัว​ไม่​มี,</verse>
				<verse number="18">เพราะว่า​เจ้า​มี​ผัว​ห้า​คน​แล้ว, แต่​ที่​เจ้า​มี​อยู่​เดี๋ยวนี้​ก็​ไม่​ใช่​ผัว​ของ​เจ้า, ที่​เจ้า​ว่า​นั้น​ก็​จริง.”</verse>
				<verse number="19">ผู้หญิง​นั้น​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ท่าน​เจ้า​คะ, ดิฉัน​เห็น​ว่า​ท่าน​เป็น​ผู้​ทำนาย.</verse>
				<verse number="20">บรรพ​บุรุษ​ของ​พวก​เรา​ย่อม​นมัสการ​ที่​ภูเขา​นี้, แต่​พวก​ท่าน​ว่า​ตำบล​ที่​ควร​นมัสการ​นั้น​คือ​ยะ​รู​ซาเลม.”</verse>
				<verse number="21">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “หญิง​เอ๋ย, เชื่อ​เรา​เถิด คง​มี​วัน​หนึ่ง​ที่​พวก​เจ้า​จะ​มิได้​ไหว้​นมัสการ​พระ​บิดา​ฉะเพาะ​ที่​ภูเขา​นี้​หรือ​ที่​ยะ​รู​ซาเลม,</verse>
				<verse number="22">ซึ่ง​พวก​เจ้า​นมัสการ​นั้น​เจ้า​ไม่​รู้จัก, แต่​ซึ่ง​พวก​เรา​นมัสการ​เรา​รู้จัก, เพราะ​ว่า​ความ​รอด​นั้น​เนื่อง​มา​จาก​พวก​ยู​ดาย.</verse>
				<verse number="23">แต่​วัน​นั้น​ก็​ถึง​เดี๋ยวนี้​แล้ว, คือ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​นมัสการ​อย่าง​ถูกต้อง​จะ​นมัสการ​พระ​บิดา​โดย​จิตต์​วิญญาณ​และ​โดย​ความ​จริง, เพราะว่า​พระ​บิดา​ทรง​แสวงหา​คน​อย่าง​นั้น​นมัสการ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="24">พระ​เจ้า​เป็น​พระ​วิญญาณ, และ​ผู้​ที่​นมัสการ​พระ​องค์​ต้อง​นมัสการ​โดย​จิตต์​วิญญาณ​และ​ความ​จริง.”</verse>
				<verse number="25">ผู้หญิง​นั้น​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ดิฉัน​รู้​ว่า​มา​ซี​ฮา​ที่​เรียก​ว่า​พระ​คริสต์​จะ​มา เมื่อ​ท่าน​ผู้​นั้น​มา​แล้ว​ท่าน​จะ​บอก​สิ่ง​สาร​พัตร​แก่​เรา.”</verse>
				<verse number="26">‘พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​ที่​พูด​กับ​เจ้า​คือ​ท่าน​ผู้​นั้น.”</verse>
				<verse number="27">ขณะนั้น​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​มา, จึง​คิด​ประหลาด​ใจ​เพราะ​พระ​องค์​ทรง​สนทนา​กับ​ผู้หญิง แต่​ว่า​ไม่​มี​ใคร​ถาม​ว่า, “พระ​องค์​ประสงค์​อะไร?” หรือ “พระ​องค์​พูด​อะไร​กับ​เขา?”</verse>
				<verse number="28">ฝ่าย​ผู้หญิง​นั้น​จึง​ละ​หม้อ​น้ำ​ไว้​เข้า​ไป​ใน​เมือง​บอก​คน​ทั้ง​ปวง​ว่า,</verse>
				<verse number="29">“จง​มา​ดู​ท่าน​ผู้​หนึ่ง​ที่​บอก​เล่า​ถึง​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​ฉัน​ได้​ทำ​นั้น ท่าน​ผู้​นั้น​มิใช่​พระ​คริสต์​หรือ”</verse>
				<verse number="30">คน​ทั้ง​หลาย​จึง​พา​กัน​ออก​จาก​เมือง​ไป​หา​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="31">ใน​ระหว่าง​นั้น​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​ทูล​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, เชิญ​รับประทาน​อาหาร​เถิด.”</verse>
				<verse number="32">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​มี​อาหาร​กิน​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้.”</verse>
				<verse number="33">พวก​ศิษย์​จึง​พูด​กัน​ว่า, “มี​ผู้ใด​เอา​อาหาร​มา​เชิญ​พระ​องค์​เสวย​แล้ว​หรือ”</verse>
				<verse number="34">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “อาหาร​ของ​เรา​คือ​ที่​จะ​กระทำ​ตาม​พระทัย​ของ​พระ​องค์​ผู้​ทรง​ใช้​เรา​มา, และ​ให้​การ​ของ​พระ​องค์​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="35">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า ‘อีก​สี่​เดือน​ฤดู​เกี่ยว​ข้าว​จะ​ถึง’ มิใช่​หรือ นี่​แน่ะ เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, จง​ลืม​ตา​มอง​ดู​นา​เถิด, เพราะว่า​ทุ่ง​นา​เหลือง​ถึง​ฤดู​เกี่ยว​แล้ว.</verse>
				<verse number="36">คน​เกี่ยว​ก็​กำลัง​รับ​ค่าจ้าง​อยู่​แล้ว, และ​กำลัง​ส่ำ​สม​ผล​ไว้​สำหรับ​ชีวิต​นิ​รันดร์, เพื่อ​ทั้ง​ผู้​หว่าน​ผู้​เกี่ยว​จะ​ยินดี​ด้วยกัน.</verse>
				<verse number="37">เพราะ​ใน​การ​นี้​คำ​ที่​ว่า ‘คน​หนึ่ง​หว่าน​และ​คน​อื่น​เกี่ยว’ นั้น​เป็น​คำ​จริง.</verse>
				<verse number="38">เรา​ใช้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไป​เกี่ยว​ซึ่ง​ท่าน​มิได้​เสีย​แรง​ทำ คน​อื่น​ได้​เสีย​แรง​ทำ, และ​พวก​ท่าน​ได้​ประ​โยชน์​เพราะ​การ​ของ​เขา.”</verse>
				<verse number="39">ใน​เมือง​นั้น​ชาว​ซะ​มา​เรีย​เป็น​อัน​มาก​ได้​ศรัทธา​ใน​พระ​องค์​เพราะ​ถ้อยคำ​ของ​ผู้หญิง​ที่​เป็น​พะยาน​กล่าว​ว่า, “ท่าน​ได้​บอก​ฉัน​ถึง​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​ฉัน​ได้​เคย​ทำ​มา​นั้น.”</verse>
				<verse number="40">แล้ว​เมื่อ​ชาว​ซะ​มา​เรีย​มา​ถึง​พระ​องค์. เขา​จึง​อ้อน​วอน​พระ​องค์​ให้​พัก​อยู่​กับ​เขา ฝ่าย​พระ​องค์​ทรง​พัก​อยู่​ที่​นั่น​สอง​วัน.</verse>
				<verse number="41">และ​คน​อื่น​เป็น​อัน​มาก​ได้​เชื่อ​เพราะ​คำ​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="42">แล้ว​พูด​กัน​ผู้หญิง​นั้น​ว่า, “ตั้งแต่​นี้​ไป​เรา​ไม่​เชื่อ​เพราะ​คำ​ของ​เจ้า​เพราะว่า​เรา​ได้​ยิน​เอง, และ​รู้​ว่า​ท่าน​องค์​นี้​เป็น​ผู้ช่วย​โลก​ให้​รอด​เป็น​แน่.”</verse>
				<verse number="43">ครั้น​ล่วง​ได้​สอง​วัน​แล้ว​พระ​องค์​ได้​เสด็จ​จาก​ที่​นั่น​เข้า​ไป​ใน​มณฑล​ฆา​ลิ​ลาย</verse>
				<verse number="44">เพราะ​พระ​องค์​เอง​เป็น​พะยาน​ว่า, ผู้​พยากรณ์​ไม่ได้​รับ​ความ​นับ​ถือ​ใน​เมือง​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​มณฑลฆา​ลิ​ลาย​แล้ว, ชาวฆา​ลิ​ลาย​จึง​ต้อนรับ​พระ​องค์, เพราะ​เขา​ได้​เห็น​สาร​พัตร​ซึ่ง​พระ​องค์​ทรง​กระทำ​ที่​การ​เลี้ยง​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, เพราะ​เขา​ได้​ไป​ใน​การ​เลี้ยง​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="46">พระ​องค์​จึง​เสด็จ​มา​ยัง​บ้าน​คา​นา​มณฑล​ฆา​ลิ​ลาย​อีก, ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​นํ้า​กลาย​เป็น​น้ำ​องุ่น​นั้น. มี​ขุน​นาง​คน​หนึ่ง​ใน​เมือง​กัปเร​นา​อูม​บุตรชาย​ของ​ท่าน​ป่วย​อยู่.</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​ขุน​นาง​นั้น​ได้​ยิน​ว่า​พระ​เยซู​เสด็จ​มา​จาก​มณฑล​ยู​ดาย​เข้า​มณฑล​ฆา​ลิ​ลาย​แล้ว, ท่าน​จึง​มา​หา​พระ​องค์​อ้อน​วอน​พระ​องค์​ให้​เสด็จ​ลง​ไป​รักษา​บุตร​ของ​ตน, ด้วย​ว่า​บุตร​นั้น​จวน​จะ​ตาย​แล้ว.</verse>
				<verse number="48">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ถ้า​ท่าน​ไม่​เห็น​นิมิตต์​และ​การ​อัศจรรย์, ท่าน​จะ​ไม่​เชื่อ​เลย.”</verse>
				<verse number="49">ขุน​นาง​คน​นั้น​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ขอ​โปรด​เสด็จ​ลง​มา​ก่อน​บุตร​ของ​ข้าพ​เจ้า​ตาย.”</verse>
				<verse number="50">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​จง​ไป​เถิด, บุตร​ของ​ท่าน​จะ​ไม่​ตาย.” ขุน​นาง​นั้น​ได้​เชื่อ​คำ​ที่​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา, แล้ว​จึง​ลา​ไป.</verse>
				<verse number="51">เมื่อ​ท่าน​กำลัง​เดิน​กลับไป, พวก​บ่าว​ของ​ท่าน​มา​พบ บอก​ว่า บุตร​ของ​ท่าน​ทุเลา​แล้ว</verse>
				<verse number="52">ท่าน​จึง​ถาม​ถึง​เวลา​ที่​บุตร​ค่อย​ทุเลา​ขึ้น​นั้น. บ่าว​จึง​บอก​ว่า, “ไข้​นั้น​หาย​เมื่อ​วาน​นี้​เวลา​บ่าย​โมง.”</verse>
				<verse number="53">บิดา​จึง​รู้​ว่า​ใน​โมง​นั้น​เป็น​เวลา​ที่​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​ตน​ว่า, “บุตร​ของ​ท่าน​จะ​ไม่​ตาย, “และ​ท่าน​เอง​ได้​เชื่อ​กับ​ทั้ง​ครอบ​ครัว​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="54">นี่​เป็น​การ​อัศจรรย์​ที่​สอง​ซึ่ง​พระ​เยซู​ได้​ทรง​กระทำ เมื่อ​เสด็จ​จาก​มณฑล​ยู​ดาย​เข้า​ใน​มณฑลฆา​ลิ​ลาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ภาย​หลัง​เหตุการณ์​เหล่านั้น​มี​การ​เลี้ยง​ของ​พวก​ยู​ดาย, และ​พระ​เยซู​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม</verse>
				<verse number="2">ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​นั้น​ที่​ริม​ประตู​แกะ​มี​สระๆ หนึ่ง, ใน​ภาษา​เฮ็บ​ราย​สระ​นั้น​มี​ชื่อ​ว่า​เบ​เธ็ศ​ดา, มี​ศาลา​ห้า​หลัง.</verse>
				<verse number="3">ใน​ศาลา​เหล่านั้น​มี​คน​ป่วย​เป็น​อัน​มาก, คน​ตา​บอด, คน​เขยก, และ​คน​ผอม​แห้ง.</verse>
				<verse number="4">ที่​นั่น​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ป่วย​อยู่​สามสิบ​แปด​ปี​มา​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พระ​เยซู​ทรง​เห็น​คน​นั้น​นอน​อยู่, และ​ทรง​ทราบ​ว่า​เขา​เป็น​อย่าง​นั้น​นาน​มาแล้ว, พระ​องค์​จึง​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “เจ้า​ปรารถนา​จะ​หาย​โรค​เป็น​ปกติ​หรือ”</verse>
				<verse number="6">คน​ป่วย​นั้น​จึง​ทูล​ตอบ​พระ​องค์​ว่า, “เจ้า​ข้า, เมื่อ​น่ำ​กำลัง​กระเพื่อม​นั้น, ไม่​มี​ผู้ใด​ที่​จะ​เอา​ตัว​ข้าพ​เจ้า​ลง​ไป​ใน​สระ, และ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​กำลัง​เดิน​ไป​คน​อื่น​ก็​ลง​ไป​ก่อน.”</verse>
				<verse number="7">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น​ยก​ที่​นอน​ของ​ตัว​เดิน​ไป​เถิด.”</verse>
				<verse number="8">ใน​ทันใด​นั้น​คน​นั้น​ก็​หาย​โรค​เป็น​ปกติ, จึง​ยก​ที่​นอน​ของ​ตน​เดิน​ไป</verse>
				<verse number="9">วัน​นั้น​เป็น​วัน​ซะ​บา​โต.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนั้น​พวก​ยู​ดาย​จึง​ว่า​แก่​คน​ที่​หาย​โรค​นั้น​ว่า, “วันนี้​เป็น​วัน​ซะ​บา​โต ไม่​ควร​เจ้า​จะ​แบก​ที่​นอน​ไป.”</verse>
				<verse number="11">คน​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า, “ท่าน​ที่​ได้​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​หาย​โรค, ท่าน​นั้น​ได้​สั่ง​ข้าพ​เจ้า​ว่า. ‘จง​ยก​ที่​นอน​ของ​ตัว​เดิน​ไป​เถิด.’ ”</verse>
				<verse number="12">เขา​จึง​ถาม​ว่า, “คน​ที่​สั่ง​เจ้า​ว่า. ‘จง​ยก​ที่​นอน​ของ​ตัว​เดิน​ไป ‘นั้น​คือ​ผู้ใด?”</verse>
				<verse number="13">แต่​คน​ที่​หาย​โรค​นั้น​ไม่​รู้​ว่า​เป็น​ผู้ใด, ด้วย​ว่า​พระ​เยซู​ทรง​หลีกเลี่ยง​ไป​แล้ว, เพราะ​มี​คน​มาก​อยู่​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="14">ภาย​หลัง​พระ​เยซู​ได้​พบ​คน​นั้น​ใน​โบสถ์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “นี่​แน่ะ, เจ้า​หาย​โรค​เป็น​ปกติ​แล้ว​อย่า​ทำ​ผิด​อีก, เกลือ​กว่า​เหตุร้าย​กว่า​นั้น​จะ​บังเกิด​แก่​เจ้า.”</verse>
				<verse number="15">คน​นั้น​จึง​ออกไป​บอก​พวก​ยู​ดาย​ว่า ท่าน​ที่​ได้​กระทำ​ให้​ตัว​เขา​หาย​โรค​นั้น​คือ​พระ​เยซู.</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนั้น​พวก​ยู​ดาย​จึง​ข่ม​เหง​พระ​เยซู, เพราะ​พระ​องค์​ทรง​กระทำ​การ​นั้น​ใน​วัน​ซะ​บา​โต.</verse>
				<verse number="17">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​พวก​ยู​ดาย​ว่า, “พระ​บิดา​ของ​เรา​ก็​ยัง​ทรง​กระทำ​การ​อยู่​จนถึง​บัดนี้, และ​เรา​ก็​กระทำ​ด้วย.”</verse>
				<verse number="18">เหตุ​ฉะนั้น​พวก​ยู​ดาย​ยิ่ง​แสวงหา​โอกาส​ที่​จะ​ฆ่า​พระ​องค์​เสีย, มิใช่​เพราะ​ได้​ล่วง​กฎ​วัน​ซะ​บา​โต​สิ่ง​เดียว, แต่​ได้​เรียก​พระ​เจ้า​ว่า​เป็น​บิดา​ของ​ตน​ด้วย, คือ​ได้​กระทำ​ตัว​ให้​เสมอ​กับ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="19">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, พระ​บุตร​จะ​กระทำ​สิ่ง​ใด​แต่​ลำพัง​ตนเอง​ไม่ได้, เว้น​ไว้​ซึ่ง​ได้​เห็น​พระ​บิดา​ทรง​กระทำ ด้วย​ว่า​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​พระ​บิดา​ได้​ทรง​กระทำ, สิ่ง​เหล่านั้น​พระ​บุตร​จึง​กระทำ​ด้วย​เหมือนกัน.</verse>
				<verse number="20">เพราะ​ว่า​พระ​บิดา​ได้​ทรง​รัก​พระ​บุตร, และ​ได้​สำแดง​ให้​พระ​บุตร​นั้น​เห็น​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​กระทำ และ​พระ​องค์​จะ​ทรง​สำแดง​ให้​พระ​บุตร​เห็น​การ​ใหญ่​ยิ่ง​กว่า​นั้น​อีก, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ประหลาด​ใจ.</verse>
				<verse number="21">ด้วย​ว่า​พระ​บิดา​ได้​ทรง​กระทำ​คน​ที่​ตาย​แล้ว​ให้​เป็น​ขึ้น​มา​มี​ชีวิต​ฉัน​ใด, ถ้า​พระ​บุตร​ปรารถนา​จะ​กระทำ​ผู้​ใด​ให้​มี​ชีวิต​ก็​จะ​กระทำ​เหมือนกัน​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="22">เพราะว่า​พระ​บิดา​มิได้​ทรง​พิพากษา​ผู้ใด, แต่​การ​พิพากษา​ทั้งสิ้น​พระ​องค์​ได้​ทรง​มอบ​ไว้​แก่​พระ​บุตร,</verse>
				<verse number="23">เพื่อ​จะ​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​นับ​ถือ​พระ​บุตร​เหมือน​ที่​ได้​นับ​ถือ​พระ​บิดา. ผู้​ที่​มิได้​นับ​ถือ​พระ​บุตร​ก็​มิได้​นับ​ถือ​พระ​บิดา​ที่​ทรง​ใช้​พระ​บุตร​นั้น​มา.</verse>
				<verse number="24">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ถ้า​ผู้ใด​ฟัง​คำ​ของ​เรา​และ​เชื่อ​พระ​องค์​ที่​ทรง​ใช้​เรา​มา, ผู้​นั้น​มี​ชีวิต​นิ​รันดร์, และ​มิได้​เข้า​ใน​การ​พิพากษา, แต่​ได้​พ้น​จาก​ความ​ตาย​เข้า​ใน​ชีวิต​แล้ว</verse>
				<verse number="25">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, คง​มี​เวลา​หนึ่ง​แหละ, ที่​จริง​เวลา​นั้น​ก็​ถึง​แล้ว, คือ​เมื่อ​ผู้​ที่​ตาย​แล้ว​จะ​ได้​ยิน​สำเนียง​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า. และ​ผู้​ที่​ได้​ยิน​นั้น​จะ​มี​ชีวิต.</verse>
				<verse number="26">เพราะว่า​พระ​บิดา​มี​ชีวิต​ใน​พระ​องค์​เอง​ฉัน​ใด, พระ​องค์​ได้​ทรง​ประทาน​ให้​พระ​บุตร​มี​ชีวิต​ใน​พระ​องค์​เอง​เหมือนกัน​ฉัน​นั้น</verse>
				<verse number="27">และ​ได้​ทรง​ประทาน​ให้​มี​อำนาจ​ที่​จะ​พิพากษา​ด้วย, เพราะว่า​พระ​องค์​เป็น​บุตร​มนุษย์.</verse>
				<verse number="28">ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​ประหลาด​ใจ​ใน​ข้อ​นี้​เลย เพราะ​เวลา​จะ​มา​เมื่อ​บรรดา​คน​ที่​อยู่​ใน​อุโมงค์​ฝัง​ศพ จะ​ได้​ยิน​สำเนียง​ของ​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="29">และ​จะ​ได้​เป็น​ขึ้นมา ผู้​ที่​ได้​ประพฤติ​ดี​จะ​เป็น​ขึ้น​มา​สู่​ชีวิต, แต่​ผู้​ที่​ได้​ประพฤติ​ชั่ว​จะ​เป็น​ขึ้น​มา​สู่​การ​พิพากษา.”</verse>
				<verse number="30">“เรา​ทำ​สิ่ง​ใด​แต่​พัง​เรา​เอง​ไม่ได้ เรา​ได้​ยิน​อย่างไร​เรา​จึง​พิพากษา​อย่าง​นั้น และ​การ​พิพากษา​ของ​เรา​นั้น​ก็​ยุตติธรรม เพราะว่า​เรา​มิได้​อุสส่าห์​กระทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​เรา​เอง, แต่​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระ​บิดา​ผู้​ทรง​ใช้​เรา​มา.</verse>
				<verse number="31">ถ้า​เรา​เป็น​พะยาน​ถึง​ตัว​เรา​เอง, คำ​พะยาน​ของ​เรา​ก็​ไม่​จริง.</verse>
				<verse number="32">มี​อีก​ผู้​หนึ่ง​เป็น​พะยาน​ถึง​เรา, และ​เรา​รู้​อยู่​ว่า​คำ​พะยาน​ซึ่ง​พระ​องค์​ผู้​นั้น​ได้​เป็น​พะยาน​ถึง​เรา​ก็​เป็น​ความ​จริง.</verse>
				<verse number="33">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ใช้​คน​ไป​หา​โย​ฮัน, และ​โย​ฮัน​นั้น​ได้​เป็น​พะยาน​ถึง​ความ​จริง.</verse>
				<verse number="34">เรา​มิได้​รับ​คำ​พะยาน​จาก​มนุษย์ แต่​เรา​กล่าว​สิ่ง​เหล่านี้​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รอด.</verse>
				<verse number="35">โย​ฮัน​นั้น​เป็น​โคม​ที่​จุด​อยู่​สว่าง​ไสว และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​พอใจ​ที่​จะ​ยินดี​ใน​ความ​สว่าง​ของ​ท่าน​สัก​เวลา​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="36">แต่​เรา​มี​พะยาน​ใหญ่​กว่า​โย​ฮัน​อีก เพราะว่า​การ​ซึ่ง​พระ​บิดา​ทรง​ประทาน​แก่​เรา​เพื่อ​จะ​ให้​สำเร็จ, การ​นั้น​เอง​ซึ่ง​เรา​กำลัง​กระทำ​อยู่ เป็น​พะยาน​ถึง​เรา​ว่า​พระ​บิดา​ได้​ทรง​ใช้​เรา​มา.</verse>
				<verse number="37">พระ​บิดา​ผู้​ทรง​ใช้​เรา​มา​เป็น​พะยาน​ถึง​เรา. ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิได้​ยิน​สำเนียง​ของ​พระ​องค์​ใน​เวลา​ใด, และ​มิได้​เห็น​รูปร่าง​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="38">ท่าน​มิได้​ถือ​คำ​โอวาท​ของ​พระ​องค์​ไว้, เพราะว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิได้​เชื่อ​ท่าน​ที่​พระ​องค์​ทรง​ใช้​มา​นั้น.</verse>
				<verse number="39">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ย่อม​ค้น​ดู​ใน​พระ​คัมภีร์​ที่​เขียน​ไว้​นั้น, เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​คิด​ว่า​ใน​พระ​คัมภีร์​นั้น​มี​ชีวิต​นิ​รันดร์ แต่​พระ​คัมภีร์​นั้น​เป็น​พะยาน​ถึง​เรา</verse>
				<verse number="40">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​ยอม​มา​หา​เรา​เพื่อ, จะ​ได้​ชีวิต.</verse>
				<verse number="41">เรา​ไม่​รับ​ยศ​ศักดิ์​จาก​มนุษย์.</verse>
				<verse number="42">แต่​เรา​รู้จัก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า​ความ​รัก​พระ​เจ้า​ไม่​มี​ใน​ตัว​ท่าน​เลย.</verse>
				<verse number="43">เรา​ได้​มา​ใน​นาม​พระ​บิดา​ของ​เรา, และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิได้​รับ​เรา ถ้า​ผู้อื่น​จะ​มา​ใน​นาม​ของ​ตัวเอง, ท่าน​ทั้ง​หลาย​คง​จะ​รับ​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="44">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​รับ​ยศ​ศักดิ์​จาก​กันเอง, และ​มิได้​แสวงหา​ยศ​ศักดิ์​ซึ่ง​มา​จาก​พระ​เจ้า​องค์​เดียว​นั้น, จะ​เชื่อ​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="45">อย่า​คิด​ว่า​เรา​จะ​ฟ้อง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ต่อ​พระ​บิดา มี​ผู้​ฟ้อง​ท่าน​แล้ว, คือ​โม​เซ, ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ย่อม​ไว้ใจ​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="46">เพราะว่า​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เชื่อ​โม​เซ, ท่าน​ทั้ง​หลาย​คง​จะ​ได้​เชื่อ​เรา​เพราะ​โม​เซ​ได้​เขียน​กล่าวถึง​เรา.</verse>
				<verse number="47">แต่​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​เชื่อ​คำ​เขียน​ของ​โม​เซ​แล้ว, จะ​เชื่อ​ถ้อยคำ​ของ​เรา​อย่างไร​ได้?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ภาย​หลัง​นั้น​พระ​เยซู​จึง​เสด็จ​ข้าม​ทะเลฆา​ลิ​ลาย, คือ​ทะเล​ติเบ​เรีย.</verse>
				<verse number="2">คน​เป็น​อัน​มาก​ได้​ตาม​พระ​องค์​ไป, เพราะ​เขา​ได้​เห็น​การ​อัศจรรย์​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ป่วย​นั้น.</verse>
				<verse number="3">แต่​พระ​เยซู​เสด็จ​ขึ้น​ภูเขา​และ​ทรง​นั่ง​ลง​ที่​นั่น​กับ​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="4">ปัศ​คา​คือ​การ​เลี้ยง​ของ​พวก​ยู​ดาย​นั้น​ใกล้​จะ​ถึง​แล้ว,</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​พระ​เยซู​ทอดพระเนตร​เห็น​คน​เป็น​อัน​มาก​มา​หา​พระ​องค์ จึง​ตรัส​แก่ฟี​ลิบ​ว่า “เรา​จะ​ซื้อ​อาหาร​ที่​ไหน​ให้​คน​เหล่านี้​กิน​ได้?”</verse>
				<verse number="6">พระ​องค์​ตรัส​อย่าง​นั้น​เพื่อ​จะ​ลอง​ใจ​ฟี​ลิบ เพราะ​พระ​องค์​ทรง​ทราบ​แล้ว​ว่า พระ​องค์​จะ​ทรง​กระทำ​ประการ​ใด.</verse>
				<verse number="7">ฟี​ลิบ​ทูล​ตอบ​ว่า, “อาหาร​ราคา​สอง​ร้อย​บาท​ก็​ไม่​พอ​ให้​เขา​กิน​คน​ละ​เล็ก​ละ​น้อย.”</verse>
				<verse number="8">สาวก​คน​หนึ่ง, คือ​อัน​ดะเร​อา​น้องชาย​ของ​ซี​โมน​เป​โตร, จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า,</verse>
				<verse number="9">“ที่นี่​มี​เด็ก​คน​หนึ่ง​มี​ขนม​บา​ระ​ลี​ห้า​อัน​กับ​ปลา​สอง​ตัว, แต่​เท่านั้น​จะ​พอ​อะไร​สำหรับ​คน​มาก​อย่าง​นี้?”</verse>
				<verse number="10">พระ​เยซู​ตรัส​ว่า, “ให้​คน​ทั้ง​หลาย​นั่ง​ลง​เถิด.” ที่​นั่น​มี​หญ้า​สด​มาก. คน​ทั้ง​หลาย​จึง​นั่ง​ลง, นับ​แต่​ผู้ชาย​ได้​ประมาณ​ห้า​พัน​คน</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​พระ​เยซู​ทรง​หยิบ​ขนม​นั้น​ขอบ​พระ​คุณ, แล้ว​แจก​ให้​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​นั่ง​อยู่​นั้น​และ​ก็​ให้​ปลา​ด้วย​ตาม​ที่​เขา​ปรารถนา.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​กิน​อิ่ม​แล้ว, พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เหล่า​สาว​กว่า “จง​เก็บ​เดน​ที่​เหลือ​นั้น, เพื่อ​มิ​ให้​สิ่ง​ใด​เสีย​ไป.”</verse>
				<verse number="13">เขา​จึง​เก็บ​เดน​ขนม​บา​ระ​ลี​ห้า​อัน​ซึ่ง​เหลือ​จาก​ที่​คน​ทั้ง​หลาย​ได้​กิน​นั้น​ใส่​กะ​บุง​ได้​สิบ​สอง​ใบ​เต็ม.</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​การ​อัศจรรย์​ที่​พระ​เยซู​ได้​ทรง​กระทำ​นั้น​จึง​พูด​ว่า, “แท้จริง​ท่าน​นี้​เป็น​ศาสดา​พยากรณ์​นั้น​ที่​จะ​เข้า​มา​ใน​โลก.”</verse>
				<verse number="15">เพราะ​พระ​เยซู​ทรง​ทราบ​ว่า​เขา​จะ​มา​จับ​พระ​องค์​ไป​ตั้ง​ให้​เป็น​กษัตริย์​, พระ​องค์​จึง​เสด็จ​ไป​ยัง​ภูเขา​อีก​แต่​พระ​องค์​เดียว</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ค่ำ​แล้ว​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​ก็​ได้​ไป​ที่​ทะเล, แล้ว​ลง​เรือ​ข้าม​ฟาก​ไป​ยัง​เมือง​กัปเร​นา​อูม.</verse>
				<verse number="17">ครั้น​มืด​แล้ว​พระ​เยซู​ก็​ยัง​ไม่ได้​เสด็จ​มา​ถึง​เขา.</verse>
				<verse number="18">ทะเล​นั้น​ก็​กำเริบ​ขึ้น​เพราะ​ลม​พัด​กล้า.</verse>
				<verse number="19">ครั้น​เขา​ตี​กระเชียง​ไป​ประมาณ​ได้​ร้อย​ยี่สิบ​หรือ​ร้อย​สี่​สิบ​เส้น, เขา​เห็น​พระ​เยซู​ทรง​ดำเนิน​บน​ทะเล​มา​ใกล้​เรือ, เขา​ก็​ตกใจ​กลัว.</verse>
				<verse number="20">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “คือ​เรา​เอง, อย่า​กลัว​เลย.”</verse>
				<verse number="21">เขา​จึง​ยอมรับ​พระ​องค์​ขึ้น​บน​เรือ​แล้ว​ทันใด​นั้น​เรือ​ก็​ถึง​ฝั่ง​ที่​เขา​จะ​ไป​นั้น</verse>
				<verse number="22">ครั้น​ล่วง​ไป​วัน​หนึ่ง ประชาชน​ที่​อยู่​ฝั่ง​ทะเล​ข้าง​โน้น​เห็น​ว่า​ไม่​มี​เรือ​อื่น​ที่​นั่น เว้น​แต่​ลำ​ที่​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​ลง​ไป, และ​เห็น​ว่า​พระ​เยซู​มิได้​เสด็จ​กับ​เหล่า​สาวก​ใน​ลำ​นั้น, ไป​แต่​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​เท่านั้น,</verse>
				<verse number="23">แต่​มี​เรือ​ลำ​อื่น​มา​จาก​ติเบ​เรีย​ใกล้​ตำบล​ที่​เขา​ได้​กิน​ขนม​ปัง​เมื่อ​พระ​เยซู​ได้​ทรง​ขอบ​พระ​คุณ</verse>
				<verse number="24">เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​ประชาชน​เห็น​ว่า พระ​เยซู​และ​เหล่า​สาวก​ไม่​อยู่​ที่​นั่น, เขา​จึง​ลง​เรือ​มา​หา​พระ​เยซู​ที่​เมือง​กัปเร​นา​อูม.</verse>
				<verse number="25">ครั้น​เขา​พบ​พระ​องค์​ที่​ฝั่ง​ทะเล​ข้าง​โน้น​แล้ว​เขา​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ท่าน​มา​ที่​นี่​เมื่อไร?”</verse>
				<verse number="26">พระ​เยซู​ตรัส​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ท่าน​มา​หา​เรา​มิใช่​เพราะ​เห็น​การ​อัศจรรย์​นั้น, แต่​เพราะ​ได้​กิน​ขนม​ปัง​อิ่ม.</verse>
				<verse number="27">อย่า​ขวนขวาย​ด้วย​อาหาร​ที่​ย่อม​ศูนย์​หาย​นั้น, แต่​จง​หา​อาหาร​ที่​ดำรง​อยู่​ถึง​ชีวิต​นิ​รันดร์, ซึ่ง​บุตร​มนุษย์​จะ​ให้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เพราะ​พระ​บิดา​คือ​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​มอบ​อำนาจ​แก่​พระ​บุตร​แล้ว.”</verse>
				<verse number="28">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​จะต้อง​ทำ​ประการ​ใด​จึง​จะ​ทำ​การ​ของ​พระ​เจ้า​ได้?”</verse>
				<verse number="29">พระ​เยซู​ตรัส​ว่า, “การ​ของ​พระ​เจ้า​นั้น​คือ​ที่​จะ​วางใจ​ใน​ท่าน​ที่​พระ​องค์​ทรง​ใช้​มา​นั้น.”</verse>
				<verse number="30">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​จะ​กระทำ​การ​อะไร​บ้าง​เป็น​นิมิตต์, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เห็น​และ​วางใจ​ใน​ท่าน? ท่าน​จะ​กระทำ​การ​อะไรบ้าง?</verse>
				<verse number="31">บรรพ​บุรุษ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​กิน​มา​นา​ใน​ป่า​นั้น, เหมือน​มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า, พระ​องค์​ได้​ทรง​ประทาน​อาหาร​จาก​สวรรค์​ให้​เขา​กิน.”</verse>
				<verse number="32">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, อาหาร​ที่​มา​จาก​สวรรค์​นั้น​โม​เซ​มิได้​ให้​แก่​ท่าน, แต่​พระ​บิดา​ของ​เรา​ได้​ทรง​ประทาน​อาหาร​อัน​แท้​ซึ่ง​มา​จาก​สวรรค์​ให้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="33">เพราะว่า​อาหาร​ของ​พระ​เจ้า​นั้น​คือ​ท่าน​ที่​ลง​มา​จาก​สวรรค์​และ​ประทาน​ชีวิต​แก่​โลก.”</verse>
				<verse number="34">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ขอ​พระ​องค์​ทรง​โปรด​ประทาน​อาหาร​นั้น​ให้​แก่​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เสมอ.”</verse>
				<verse number="35">พระ​เยซู​ตรัส​ว่า, “เรา​เป็น​ทิพย์​อาหาร​แห่ง​ชีวิต ผู้​ที่​มา​หา​เรา​จะ​มิได้​อด​อยาก, และ​ผู้​ที่​วางใจ​ใน​เรา​จะ​มิ​ได้​กระหาย​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="36">แต่​เรา​ได้​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว​ว่า​ท่าน​ได้​เห็น​เรา​แล้ว, แต่​ก็​ยัง​ไม่​เชื่อ</verse>
				<verse number="37">สาร​พัตร​ที่​พระ​บิดา​ได้​ทรง​ประทาน​แก่​เรา จะ​มา​หา​เรา, และ​ผู้​ที่มา​หา​เราๆ จะ​ไม่​ทิ้ง​เลย.</verse>
				<verse number="38">เพราะว่า​เรา​ได้​ลง​มา​จาก​สวรรค์​มิใช่​เพื่อ​จะ​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​เรา​เอง, แต่​เพื่อ​จะ​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระ​องค์​ที่​ทรง​ใช้​เรา​มา.</verse>
				<verse number="39">ความ​ประสงค์​ของ​พระ​บิดา​ที่​ทรง​ใช้​เรา​มา​นั้น, คือ​ให้​เรา​รักษา​สาร​พัตร​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​มอบ​ไว้​กับ​เรา, มิ​ให้​หายไป​สัก​สิ่ง​เดียว, แต่​ให้​เป็น​ขึ้น​มา​ใน​วัน​ที่สุด.</verse>
				<verse number="40">เพราะ​นี่​แหละ​เป็น​ความ​ประสงค์​ขอ​พระ​บิดา​ของ​เรา, คือ​ให้​ทุก​คน​ที่​ได้​เห็น​พระ​บุตร​และ​วางใจ​ใน​พระ​บุตร​นั้น​มี​ชีวิต​นิ​รันดร์, และ​เรา​จะ​ให้​ผู้​นั้น​เป็น​ขึ้น​มา​ใน​วัน​ที่สุด.”</verse>
				<verse number="41">พวก​ยู​ดาย​จึง​กะ​ซิบ​บ่น​ว่า​พระ​องค์​เพราะ​พระ​องค์​ตรัส​ว่า, เรา​เป็น​ทิพย์​อาหาร​ที่​ลง​มา​จาก​สวรรค์.”</verse>
				<verse number="42">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ว่า, “คน​นี้​เป็น​เยซู​ลูก​ของ​โย​เซฟ​มิใช่​หรือ พ่อ​แม่​ของ​เขา​เรา​รู้จัก​มิใช่​หรือ เหตุ​ไฉน​คน​นี้​จึง​พูด​ว่า. ‘เรา​ได้​ลง​มา​จาก, สวรรค์?’ ”</verse>
				<verse number="43">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “อย่า​บ่น​กัน.</verse>
				<verse number="44">ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​มาถึง​เรา​ได้, เว้น​ไว้​พระ​บิดา​ผู้​ทรง​ใช้​เรา​มา​จะ​ชัก​นำ​เขา, และ​เรา​จะ​ให้​ผู้​นั้น​เป็น​ขึ้นมา​ใน​วัน​ที่สุด.</verse>
				<verse number="45">มี​คำ​เขียน​ไว้​ใน​คัมภร์​ศาสดา​พยากรณ์​ว่า, คน​ทั้ง​หลาย​จะ​เรียนรู้​จาก​พระ​เจ้า ทุก​คน​ที่​ได้​ยิน​และ​เรียนรู้​จาก​พระ​บิดา​ก็​มาถึง​เรา.</verse>
				<verse number="46">มิใช่​ว่า​มี​ผู้ใด​ได้​เห็น​พระ​บิดา, เว้น​ไว้​ท่าน​ที่มา​จาก​พระ​เจ้า, ท่าน​นั้น​แหละ​ได้​เห็น​พระ​บิดา​แล้ว.</verse>
				<verse number="47">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ผู้​ที่​วางใจ​ใน​เรา​ก็​มี​ชีวิต​นิ​รันดร์.</verse>
				<verse number="48">เรา​เป็น​ทิพย์​อาหาร​แห่ง​ชีวิต​นั้น.</verse>
				<verse number="49">บรรพ​บุรุษ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​กิน​มา​นา​ใน​ป่า​และ​ตาย​เสีย​แล้ว.</verse>
				<verse number="50">นี่​แหละ​เป็น​ทิพย์​อาหาร​ซึ่ง​ลง​มา​จาก​สวรรค์, เพื่อ​ว่า​ถ้า​ผู้ใด​จะ​กิน​อาหาร​นี้​แล้ว, ผู้​นั้น​จะ​มิได้​ตาย.</verse>
				<verse number="51">เรา​เป็น​อาหาร​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​ซึ่ง​ลง​มา​จาก​สวรรค์ ถ้า​ผู้ใด​จะ​กิน​อาหาร​นี้, ผู้​นั้น​จะ​มี​ชีวิต​นิ​รันดร์ และ​อาหาร​ที่​เรา​จะ​ให้​นั้น​คือ​เนื้อ​ของ​เรา, ซึ่ง​เรา​จะ​ให้​เพื่อ​เป็น​ชีวิต​ของ​โลก.”</verse>
				<verse number="52">เหตุ​ฉะนั้น​พวก​ยู​ดาย​จึง​เลี้ยง​กัน​ว่า, “ผู้​นี้​จะ​เอา​เนื้อ​ของ​ตน​ให้​เรา​กิน​อย่างไร​ได้?”</verse>
				<verse number="53">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ถ้า​ท่าน​ไม่​กิน​เนื้อ​และ​ดื่ม​โลหิต​ของ​บุตร​มนุษย์, ท่าน​ไม่​มี​ชีวิต​ใน​ตัว​ท่าน.</verse>
				<verse number="54">ผู้​ที่​กิน​เนื้อ​และ​ดื่ม​โลหิต​ของ​เรา​ก็​มี​ชีวิต​นิ​รันดร์, และ​เรา​จะ​ให้​ผู้​นั้น​เป็น​ขึ้น​มา​ใน​วัน​ที่สุด.</verse>
				<verse number="55">เพราะว่า​เนื้อ​ของ​เรา​เป็น​อาหาร​แท้, และ​โลหิต​ของ​เรา​เป็น​ของ​ดื่ม​แท้.</verse>
				<verse number="56">ผู้​ที่​กิน​เนื้อ​และ​ดื่ม​โลหิต​ของ​เรา, ผู้​นั้น​อยู่​ใน​เรา, และ​เรา​อยู่​ใน​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="57">พระ​บิดา​ผู้​ทรง​พระ​ชนม์​ได้​ทรง​ใช้​เรา​มา, และ​เรา​มี​ชีวิต​เพราะ​พระ​บิดา​นั้น​ฉัน​ใด, ผู้​ที่​ได้​กิน​เรา​ผู้​นั้น​จะ​มี​ชีวิต​เพราะ​เรา​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="58">นี้​แหละ​เป็น​ทิพย์​อาหาร​ซึ่ง​ลง​มา​จาก​สวรรค์, ไม่​เหมือน​ที่​บรรพ​บุรุษ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​กิน​แล้ว​ตาย​เสีย. ผู้​ที่​กิน​อาหาร​นี้​จะ​มี​ชีวิต​นิ​รันดร์.”</verse>
				<verse number="59">คำ​เหล่านั้น​พระ​องค์​ได้​ตรัส​ใน​ธรรม​ศาลา​เมื่อ​กำลัง​สั่ง​สอน​อยู่​ใน​เมือง​กัปเร​นา​อูม</verse>
				<verse number="60">เหตุ​ฉะนั้น​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​หลาย​คน​เมื่อ​เขา​ได้​ยิน​อย่าง​นั้น​แล้ว​จึง​พูด​ว่า, “ถ้อยคำ​เหล่านั้น​ยาก​นัก, ใคร​จะ​ฟัง​ได้?”</verse>
				<verse number="61">แต่​พระ​เยซู​เอง​ทรง​ทราบ​ว่า​เหล่า​สาวก​บ่น​ถึง​ข้อความ​นั้น จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ข้อความ​นั้น​ทำ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​สะดุด​กะ​ดาก​หรือ</verse>
				<verse number="62">ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เห็น​บุตร​มนุษย์​ขึ้น​ไป​ยัง​ที่​ที่​ท่าน​อยู่​แต่​ก่อน​นั้น​ท่าน​จะ​ว่า​อย่างไร​เล่า?</verse>
				<verse number="63">จิตต์​วิญญาณ​นั้น​เป็น​ที่​ให้​มี​ชีวิต เนื้อ​หนัง​ไม่​สู้​เป็น​ประ​โยชน์​นัก ถ้อยคำ​ซึ่ง​เรา​ได้​กล่าว​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​นั้น​ก็​เป็น​จิตต์​วิญญาณ​และ​เป็น​ชีวิต.</verse>
				<verse number="64">แต่​ว่า​ใน​พวก​ท่าน​มี​บาง​คน​ที่​จะ​ไม่​เชื่อ.” เพราะ​พระ​เยซู​ทรง​ทราบ​แต่​เดิม​ว่า​เป็น​ผู้​ใด​ที่​มิได้​เชื่อ, และ​เป็น​ผู้ใด​ที่​จะ​มอบ​พระ​องค์​ไว้.</verse>
				<verse number="65">พระ​องค์​ตรัส​ว่า, “เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จึง​ได้​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว​ว่า. ‘ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​มาถึง​เรา​ได้, เว้น​ไว้​พระ​บิดา​ของ​เรา​ทรง​โปรด​ประทาน​ให้​ผู้​นั้น.’ ”</verse>
				<verse number="66">ตั้งแต่​นั้น​มา​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​หลาย​คน​จึง​ท้อถอย ไม่​ติด​ตาม​พระ​องค์​ต่อไป​อีก.</verse>
				<verse number="67">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​สาวก​สิบ​สอง​คน​นั้น​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​กลับ​ถอย​ไป​ด้วย​หรือ”</verse>
				<verse number="68">ซี​โมนเป​โตร​จึง​ทูล​ตอบ​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​กลับไป​หา​ผู้ใด​เล่า? คำ​ซึ่ง​ให้​มี​ชีวิต​นิ​รันดร์​นั้น​มี​อยู่​ที่​พระ​องค์</verse>
				<verse number="69">และ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เชื่อ และ​มา​รู้​แล้ว​ว่า พระ​องค์​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="70">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “เรา​ได้​เลือก​พวก​ท่าน​สิบ​สอง​คน​นี้​มิใช่​หรือ และ​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ท่าน​เป็น​ผี​ชั่ว.”</verse>
				<verse number="71">พระ​องค์​ได้​ตรัส​เล็ง​ถึง​ยู​ดาอิศ​กา​ริ​โอด​บุตร​ซี​โมน, เพราะว่า​คน​นั้น​เป็น​ผู้​ที่​จะ​มอบ​พระ​องค์​ไว้, คือ​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​สาวก​สิบ​สอง​คน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ภาย​หลัง​นั้น​พระ​เยซู​ได้​เสด็จ​ท่องเที่ยว​ไป​ใน​มณฑล​ฆา​ลิ​ลาย, ด้วย​ว่า​ไม่​ปรารถนา​จะ​เที่ยว​ดำเนิน​ใน​มณฑล​ยู​ดาย, เพราะ​พวก​ยู​ดาย​แสวง​หา​โอกาส​ที่​จะ​ฆ่า​พระ​องค์​เสีย.</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​เทศกาล​ตั้ง​กับ​อาศัย​ของ​พวก​ยู​ดาย​ใกล้​จะ​ถึง​แล้ว.</verse>
				<verse number="3">พวก​พี่​น้อง​ของ​พระ​องค์​จึง​พูด​กับ​พระ​องค์​ว่า, “จง​ออก​จาก​ที่นี่​ไป​ยัง​มณฑล​ยู​ดาย, เพื่อ​เหล่า​สาวก​ของ​ท่าน​จะ​ได้​เห็น​การ​ที่​ท่าน​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="4">เพราะว่า​ไม่​มี​ผู้ใด​ทำ​สิ่ง​ใด​ใน​ที่​ลับ​ลี้​เมื่อ​เขา​เอง​อยาก​ให้​ตัว​ปรากฏ. ถ้า​ท่าน​จะ​กระทำ​การ​เหล่านั้น, จง​สำแดง​ตัว​ให้​ปรากฏ​แก่​โลก​เถิด.”</verse>
				<verse number="5">ด้วย​ว่า​พวก​พี่​น้อง​ของ​พระ​องค์​มิได้​เชื่อถือ​ใน​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="6">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เวลา​ของ​เรา​ยัง​ไม่​ถึง, แต่​สำหรับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เวลา​ไหนๆ ก็​เหมาะ​เสมอ.</verse>
				<verse number="7">โลก​จะ​ชัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่ได้ แต่​ได้​ชัง​เรา, เพราะ​เรา​เป็น​พะยาน​ถึง​การ​ของ​โลก​ว่า​เป็น​การ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ขึ้น​ไป​ที่​การ​เลี้ยง​เถิด เรา​ยัง​ไม่​ขึ้น​ไป​ที่​การ​เลี้ยง​นี้, เพราะว่า​ยัง​ไม่​ถึง​เวลา​กำหนด​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พระ​องค์​ได้​ตรัส​คำ​เหล่านั้น​ให้​เขา​ฟัง​แล้ว, พระ​องค์​ยัง​ทรง​ยับยั้ง​อยู่​ใน​มณฑล​ฆา​ลิ​ลาย</verse>
				<verse number="10">แต่​เมื่อ​พวก​พี่​น้อง​ของ​พระ​องค์​ขึ้น​ไป​แล้ว. พระ​องค์​จึง​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ใน​การ​เลี้ยง​นั้น​ด้วย, แต่​ไป​เป็น​การ​ลับ ไม่ให้​ปรากฏ.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนั้น​พวก​ยู​ดาย​จึง​แสวง​หา​พระ​องค์​ที่​การ​เลี้ยง​นั้น และ​ถาม​ว่า. “คน​นั้น​อยู่​ที่​ไหน?”</verse>
				<verse number="12">ประชาชน​ก็​บ่น​ถึง​พระ​องค์​เป็น​อัน​มาก บาง​คน​ว่า, “เขา​เป็น​คน​ดี.” บาง​คน​ว่า, “มิใช่, แค่​เขา​ทำ​ให้​ประชาชน​หลง​ไป.”</verse>
				<verse number="13">แต่​ไม่​มี​ผู้ใด​อาจ​พูด​ถึง​พระ​องค์​โดย​เปิดเผย, เพราะกลัว​พวก​ยู​ดาย</verse>
				<verse number="14">ครั้น​ถึง​กลาง​การ​เลี้ยง​นั้น​แล้ว, พระ​เยซู​จึง​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​และ​สั่ง​สอน.</verse>
				<verse number="15">พวก​ยู​ดาย​จึง​คิด​ประหลาด​ใจ​และ​พูด​ว่า, “เมื่อ​คน​นี้​ยัง​ไม่ได้​เรียน​ก็​จะ​รู้จัก​หนังสือ​อย่างไร​ได้?”</verse>
				<verse number="16">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “คำ​สอน​ของ​เรา​ไม่​เป็น​ของ​เรา​เอง, แต่​เป็น​ของ​พระ​องค์​ที่​ทรง​ใช้​เรา​มา.</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ผู้ใด​ตั้งใจ​ประพฤติ​ตาม​พระทัย​ของ​พระ​องค์, ผู้​นั้น​คง​จะ​รู้​ถึง​คำ​สอน​นั้น​ว่า​มา​จาก​พระ​เจ้า​หรือๆ เรา​พูด​ตาม​ลำพัง​ใจ​ของ​เรา​เอง.</verse>
				<verse number="18">ผู้ใด​พูด​ตาม​ลำพัง​ใจ​ของ​ตนเอง, ผู้​นั้น​ย่อม​แสวงหา​ยศ​ศักดิ์​สำหรับ​ตนเอง แต่​ผู้​ที่​แสวง​หา​ยศ​ศักดิ์​สำหรับ​พระ​องค์​ที่​ทรง​ใช้​ตน​มา, ผู้​นั้น​แหละ​เป็น​คน​จริง​ไม่​มี​อธรรม​เลย.</verse>
				<verse number="19">โม​เซ​ได้​ให้​บัญญัติ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิใช่​หรือ แต่​ใน​พวก​ท่าน​ไม่​มี​ผู้ใด​ประพฤติ​ตาม​บัญญัติ​นั้น. ท่าน​ทั้ง​หลาย​แสวง​หา​โอกาส​ที่​จะ​ฆ่า​เรา​ทำไม?”</verse>
				<verse number="20">คน​ทั้ง​ปวง​จึง​ตอบ​ว่า, “ตัว​มี​ผี​สิง​อยู่ ใคร​เล่า​หา​โอกาส​ที่​จะ​ฆ่า​ตัว?”</verse>
				<verse number="21">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​ได้​ทำ​การ​สิ่ง​หนึ่ง, และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อัศจรรย์​ใจ​เพราะ​การ​นั้น.</verse>
				<verse number="22">โม​เซ​ได้​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รับ​พิธี​สุ​นัด, (มิใช่​เป็น​มา​จาก​โม​เซ, แต่​เป็น​มา​จาก​บรรพ​บุรุษ), และ​แม้​ใน​วัน​ซะ​บา​โต​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​ยังให้​คน​รับ​พิธี​สุ​นัด​นั้น</verse>
				<verse number="23">ถ้า​คน​ยัง​รับ​พิธี​สุ​นัด​ใน​วัน​ซะ​บา​โต, เพื่อ​มิ​ให้​ล่วง​บัญญัติ​ของ​โม​เซ, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​จะ​โกรธ​เรา​เพราะ​เรา​กระทำ​คน​หนึ่ง​ให้​หาย​โรค​เป็น​ปกติ​ใน​วัน​ซะ​บา​โต​หรือ</verse>
				<verse number="24">อย่า​ตัดสิน​ตามที่​เห็น​ภายนอก, แต่​จง​ตัดสิน​ตาม​ชอบ​ธรรม​เถิด.”</verse>
				<verse number="25">ชาวกรุง​ยะ​รู​ซาเลม​บาง​คน​จึง​พูด​ว่า, “คน​นี้​มิใช่​หรือ​ที่​เขา​หา​โอกาส​จะ​ฆ่า​เสีย?</verse>
				<verse number="26">นี่​แน่ะ, ท่าน​พูด​โดย​เปิดเผย​อยู่, และ​ไม่​เห็น​เขา​ว่า​อะไร​แก่​ท่าน. พวก​ขุน​นาง​รู้​แน่​แล้ว​หรือ​ว่า​คน​นี้​เป็น​พระ​คริสต์?</verse>
				<verse number="27">แต่​เรา​รู้อยู่​ว่า​คน​นี้​มา​จาก​ไหน แต่​เมื่อ​พระ​คริสต์​มา​นั้น, ไม่​มี​ผู้ใด​รู้​ว่า​มา​จาก​ไหน.”</verse>
				<verse number="28">เหตุ​ฉะนี้​พระ​เยซู​จึง​ทรง​เปล่ง​เสียง​ดัง​สั่ง​สอน​ใน​โบสถ์​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้จัก​เรา, และ​รู้​ว่า​เรา​มา​จาก​ไหน​เรา​มิได้​มา​โดย​ลำพัง​เรา​เอง, แต่​พระ​องค์​ที่​ทรง​ใช้​เรา​มา​มี​จริง, แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้จัก​พระ​องค์​นั้น.</verse>
				<verse number="29">เรา​รู้จัก​พระ​องค์, เพราะ​เรา​มา​จาก​พระ​องค์ และ​พระ​องค์​ได้​ทรง​ใช้​เรา​มา.</verse>
				<verse number="30">เหตุ​ฉะนั้น​เขา​ทั้ง​หลาย​แสวง​หา​โอกาส​ที่​จะ​จับ​พระ​องค์ แต่​ไม่​มี​ผู้ใด​ยื่น​มือ​จับ​พระ​องค์, เพราะ​ยัง​ไม่​ถึง​เวลา​กำหนด​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="31">แต่​มี​หลาย​คน​ใน​หมู่​ประชาชน​นั้น​ได้​เชื่อถือ​ใน​พระ​องค์ และ​พูด​ว่า, “เมื่อ​พระ​คริสต์​จะ​มา​นั้น, ท่าน​จะ​กระทำ​เป็น​นิมิตต์​มาก​ยิ่ง​กว่า​ที่​คน​นี้​ได้​กระทำ​หรือ”</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​พวกฟา​ริ​ซาย​ได้​ยิน​ประชาชน​บ่น​ถึง​พระ​องค์​อย่าง​นั้น, พวกฟา​ริ​ซาย​กับ​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​จึง​ได้​ใช้​เจ้าหน้าที่​ไป​จับ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="33">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ว่า, “เรา​ยัง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อีก​หน่อย​หนึ่ง, แล้ว​จะ​กลับไป​ถึง​พระ​องค์​ที่​ทรง​ใช้​เรา​มา.</verse>
				<verse number="34">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​หา​เรา​และ​จะ​ไม่​พบ, และ​ที่​เรา​อยู่​นั้น​ท่าน​จะ​มา​ไม่ได้.”</verse>
				<verse number="35">เหตุ​ฉะนั้น​พวก​ยู​ดาย​จึง​พูด​กัน​ว่า, “คน​นี้​จะ​ไป​ที่​ไหน​เล่า​ที่​เรา​จะ​พบ​ไม่ได้? เขา​จะ​ไป​หา​คน​ที่​กระจัด​กระจาย​ไป​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เฮ​เลน, และ​สั่ง​สอน​พวก​เฮ​เลน​หรือ</verse>
				<verse number="36">คำ​ซึ่ง​เขา​พูด​นั้น​เป็น​อย่างไร​ที่​ว่า. ‘ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​มา​หา​เรา​และ​ไม่​พบ ที่​ที่​เรา​อยู่​นั้น​ท่าน​จะ​มา​ไม่ได้’?”</verse>
				<verse number="37">แล้ว​ใน​วันที่​สุด​เป็น​วัน​ใหญ่​ใน​การ​เลี้ยง​นั้น พระ​เยซู​ทรง​ยืน​ประกาศ​ว่า, “ถ้า​ผู้ใด​ระหาย​ให้​ผู้​นั้น​มา​หา​เรา​และ​ดื่ม.</verse>
				<verse number="38">ผู้​ที่​วางใจ​ใน​เรา, แม่น้ำ​ประกอบด้วย​ชีวิต​จะ​ไหล​ออก​จาก​ภาย​ใน​ผู้​นั้น, เหมือน​ได้​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว.”</verse>
				<verse number="39">คำ​นั้น​พระ​เยซู​ตรัส​เล็ง​ถึง​พระ​วิญญาณ ซึ่ง​ผู้​ที่​วางใจ​ใน​พระ​องค์​จะ​ได้รับ เหตุ​ว่า​ยัง​ไม่ได้​ทรง​ประทาน​พระ​วิญญาณ, เพราะ​พระ​เยซู​ยัง​ไม่ได้​รับ​สง่า​ราศี,</verse>
				<verse number="40">เหตุ​ฉะนั้น​มี​หลาย​คน​ใน​หมู่​ประ​ขา​ชน​เมื่อ​ได้​ยิน​คำ​นั้น​จึง​พูด​ว่า, “ท่าน​นี้​เป็น​ศาสดา​พยากรณ์​ผู้​นั้น​แน่.”</verse>
				<verse number="41">บาง​คน​ว่า, “ท่าน​เป็น​พระ​คริสต์.” แต่​คน​อื่น​ว่า, “พระ​คริสต์​จะ​มา​จากฆา​ลิ​ลาย​หรือ</verse>
				<verse number="42">พระ​คัมภีร์​กล่าว​แล้ว​มิใช่​หรือ​ว่า​พระ​คริสต์​จะ​มา​จาก​เชื้อ​วงศ์​ของ​ดาวิด, และ​จาก​หมู่บ้าน​เบธ​เล​เฮ็ม ที่​ดาวิด​ได้​อยู่​นั้น.”</verse>
				<verse number="43">เหตุ​ฉะนั้น​ประชาชน​จึง​แยก​ออก​เป็น​ก๊ก​เป็น​หมู่​เพราะ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="44">บาง​คน​จะ​ใคร่​จับ​พระ​องค์, แต่​ไม่​มี​ผู้ใด​ยื่น​มือ​จับ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="45">เจ้าหน้าที่​จึง​มา​หา​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​และ​พวกฟา​ริ​ซาย, และ​พวก​เหล่านั้น​จึง​ว่า​กับ​เจ้าหน้าที่​ว่า, “ทำไม​จึง​ไม่ได้​พา​เขา​มา?”</verse>
				<verse number="46">เจ้าหน้าที่​จึง​ตอบ​เขา​ว่า, “ไม่​เคย​มี​ผู้ใด​พูด​เหมือน​คน​นั้น.”</verse>
				<verse number="47">พวกฟา​ริ​ซาย​จึง​ตอบ​เขา​ว่า, “พวก​เจ้า​หลง​ไป​ด้วย​แล้ว​หรือ</verse>
				<verse number="48">มี​ผู้ใด​ใน​พวก​ขุน​นาง​และ​พวกฟา​ริ​ซาย​ที่​ได้​เชื่อถือ​คน​นั้น​บ้าง​หรือ</verse>
				<verse number="49">แต่​ว่า​ประชาชน​นี้​ที่​ไม่​รู้จัก​พระ​บัญญัติ​ก็​ต้อง​ถูก​แช่ง​อยู่​แล้ว.”</verse>
				<verse number="50">นิ​โก​เด​โม​ที่​ได้มา​หา​พระ​องค์​คราว​ก่อน​นั้น, และ​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ของ​เขา, จึง​กล่าว​ว่า,</verse>
				<verse number="51">“กฎหมาย​ของ​เรา​ย่อม​พิพากษา​คน​ใด​หรือ, เมื่อ​ยัง​ไม่ได้​ฟัง​เขา​ก่อน​และ​รู้​ว่า​เขา​ได้​ทำ​อะไรบ้าง?”</verse>
				<verse number="52">เขา​จึง​ตอบ​นิ​โก​เด​โม​ว่า, “ท่าน​มา​จาก​ฆา​ลิ​ลาย​ด้วย​หรือ จง​ค้น​ดู​เถิด, เพราะว่า​ไม่​มี​ผู้​พยากรณ์​เกิด​มา​จากฆา​ลิ​ลาย.”</verse>
				<verse number="53">(ต่าง​คน​ต่าง​ได้​กลับไป​บ้าน​ของ​ตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">แต่​พระ​เยซู​ได้​เสด็จ​ไป​ยัง​ภูเขา​มะกอก​เทศ.</verse>
				<verse number="2">เวลา​เช้า​มืด​พระ​องค์​ได้​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​อีก, และ​คน​ทั้ง​ปวง​ก็​มา​หา​พระ​องค์, พระ​องค์​จึง​ประทับ​สั่ง​สอน​เขา.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​พวก​อาลักษณ์​และ​พวกฟา​ริ​ซาย​จึง​พา​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ที่​เขา​จับ​ได้​เมื่อ​กำลัง​ทำ​การ​ล่วง​ประเวณี​มา​หา​พระ​องค์. เมื่อ​ให้​ผู้หญิง​นั้น​ขึ้นอยู่​ตรง​กลาง​แล้ว,</verse>
				<verse number="4">เขา​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, หญิง​คน​นี้​เขา​จับ​ได้​เมื่อ​กำลัง​ล่วง​ประเวณี.</verse>
				<verse number="5">โม​เซ​ได้​สั่ง​เรา​ไว้​ใน​พระ​บัญญัติ​ว่า ให้​เอา​หิน​ขว้าง​คน​เช่นนั้น ส่วน​ท่าน​จะ​ว่า​อย่างไร?”</verse>
				<verse number="6">เขา​กล่าว​อย่าง​นั้น​เพื่อ​จะ​ทดลอง​พระ​องค์, หวัง​ว่า​จะ​หา​เหตุ​ฟ้อง​พระ​องค์ แต่​พระ​เยซู​ทรง​น้อม​พระ​กาย​ลง​เอา​นิ้ว​พระ​หัตถ์​เขียน​ที่ดิน,</verse>
				<verse number="7">แต่​เมื่อ​เขา​ยัง​คอย​ทูล​ถาม​อยู่, พระ​องค์​จึง​ทรง​ยืน​ขึ้น​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ผู้ใด​ใน​พวก​ท่าน​ที่​ไม่​มี​ผิด, ให้​ผู้​นั้น​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​ก่อน.”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พระ​องค์​ทรง​น้อม​พระ​กาย​ลง​อีก เอา​นิ้ว​พระ​หัตถ์​เขียน​ที่ดิน.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​ผู้​ที่​ได้​ยิน​จึง​รู้สึก​ว่า, ตัว​ผิด, เขา​จึง​ออกไป​ที​ละ​คนๆ ตั้งแต่​ผู้​ที่​มี​อายุ​มาก​จน​หมด, ละ​พระ​เยซู​ไว้​องค์​เดียว, และ​ผู้หญิง​นั้น​ก็​ยัง​ยืน​อยู่​ที่​ตรง​กลาง​นั้น.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พระ​เยซู​ทรง​ยืน​ขึ้น​พระ​องค์​มิได้​เห็น​ผู้ใด, เห็น​แต่​หญิง​ผู้​นั้น, พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “หญิง​เอ๋ย, คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ฟ้อง​เจ้า​อยู่​ที่​ไหน? ไม่​มี​ใคร​ปรับ​โทษ​เจ้า​หรือ”</verse>
				<verse number="11">หญิง​นั้น​จึง​ทูล​ว่า, “ไม่​มี​ผู้ใด​เจ้า​ค่ะ.” พระ​เยซู​ตรัส​ว่า, “เรา​ก็​ไม่​ปรับ​โทษ​เจ้า​ด้วย​เหมือนกัน, จง​ไป​เถิด, อย่า​ทำ​ผิด​อีก​เลย.”)</verse>
				<verse number="12">อีก​ครั้ง​หนึ่ง​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, “เรา​เป็น​ความ​สว่าง​ของ​โลก​ผู้​ที่​ตาม​เรา​มา​จะ​มิได้​เดิน​ใน ‘ความ​มืด, แต่​จะ​มี​ความ​สว่าง​แห่ง​ชีวิต.”</verse>
				<verse number="13">พวก​ฟา​ริ​ซาย​จึง​ว่า​แก่​พระ​องค์​ว่า, “ท่าน​เป็น​พะยาน​ถึง​ตัว​เอง, คำ​พะยาน​ของ​ท่าน​ไม่​จริง.”</verse>
				<verse number="14">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “แม้​เรา​เป็น​พะยาน​ถึง​ตัว​เรา​เอง, พะยาน​ของ​เรา​ก็​จริง, เพราะ​เรา​รู้​ว่า​เรา​มา​จาก​ไหน​และ​จะ​ไป​ที่​ไหน แต่​พวก​ท่าน​ไม่​รู้​ว่า​เรา​มา​จาก​ไหน​และ​จะ​ไป​ที่​ไหน</verse>
				<verse number="15">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ย่อม​พิพากษา​ตาม​เนื้อ​หนัง เรา​มิได้​พิพากษา​ผู้ใด.</verse>
				<verse number="16">มาตร​ว่า​เรา​พิพากษา, การ​พิพากษา​ของ​เรา​ก็​จริง, เพราะ​มิใช่​เรา​ผู้​เดียว, แต่​เรา​กับ​พระ​บิดา​ผู้​ที่​ทรง​ใช้​เรา​มา​เป็น​ผู้​พิพากษา.</verse>
				<verse number="17">แม้​ใน​พระ​บัญญัติ​ของ​ท่าน​ก็​มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า, คำ​พะยาน​ของ​สอง​คน​ก็​เป็น​คำ​จริง.</verse>
				<verse number="18">เรา​เป็น​พะยาน​กล่าว​ถึง​ตัว​เรา​เอง​ผู้​หนึ่ง, และ​พระ​บิดา​ที่​ทรง​ใช้​เรา​มา​ก็​เป็น​พะยาน​ถึง​เรา​ด้วย.”</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนั้น​เขา​จึง​ว่า​แก่​พระ​องค์​ว่า, “บิดา​ของ​ท่าน​อยู่​ที่​ไหน?” พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “ตัว​เรา​ก็​ดี, พระ​บิดา​ของ​เรา​ก็​ดี, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้จัก ถ้า​ได้​รู้จัก​เรา​ก็​คง​จะ​ได้​รู้จัก​พระ​บิดา​ของ​เรา​ด้วย.”</verse>
				<verse number="20">คำ​เหล่านี้​พระ​เยซู​ได้​ตรัส​ใน​คลัง​เงิน เมื่อ​กำลัง​สั่ง​สอน​ใน​โบสถ์ และ​ไม่​มี​ผู้ใด​จับ​พระ​องค์, เพราะ​ว่า​ยัง​ไม่​ถึง​เวลา​กำหนด​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="21">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​อีก​ว่า, “เรา​จะ​ไป​เสีย, และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​แสวง​หา​เรา, และ​ท่าน​จะ​ตาย​ใน​การ​บาป​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เรา​จะ​ไป​นั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ไป​ไม่ได้.”</verse>
				<verse number="22">พวก​ยู​ดาย​จึง​พูด​ว่า, “เขา​จะ​ฆ่า​ตัว​เขา​เอง​หรือ เพราะ​เขา​ว่า ‘ที่​เรา​จะ​ไป​นั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ไป​ไม่ได้’ ”</verse>
				<verse number="23">พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ฝ่าย​เบื้อง​ล่าง​เรา​เป็น​ฝ่าย​เบื้อง​บน ท่าน​เป็น​ฝ่าย​โลก​นี้​เรา​ไม่ได้​เป็น​ฝ่าย​โลก​นี้.</verse>
				<verse number="24">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จึง​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า ท่าน​จะ​ตาย​ใน​การ​บาป​ของ​ตัว เพราะ​ว่า​ถ้า​ท่าน​มิได้​เชื่อ​ว่า​เรา​เป็น​ผู้​นั้น, ท่าน​จะ​ตาย​ใน​การ​บาป​ของ​ตัว.”</verse>
				<verse number="25">เขา​จึง​ว่า​แก่​พระ​องค์​ว่า, “ท่าน​เป็น​ผู้ใด​เล่า?” พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​เป็น​เหมือน​ที่​เรา​ได้​บอก​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตั้งแต่​แรก​นั้น.</verse>
				<verse number="26">เรา​มี​ข้อความ​เป็น​อัน​มาก​ที่​จะ​กล่าว​และ​พิพากษา​ท่าน​ทั้ง​หลาย แต่​พระ​องค์​ที่​ทรง​ใช้​เรา​มา​เป็น​ผู้​จริง และ​สิ่ง​ซึ่ง​เรา​ได้​ยิน​จาก​พระ​องค์​นั้น, สิ่ง​นั้น​เรา​กล่าว​แก่​โลก.”</verse>
				<verse number="27">เขา​ทั้ง​หลาย​ไม่​ว่า​พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ถึง​พระ​บิดา.</verse>
				<verse number="28">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ยก​บุตร​มนุษย์​ขึ้น​ไว้​แล้ว, ขณะนั้น​ท่าน​จะ​รู้​ว่า​เรา​เป็น​ผู้​นั้น, และ​เรา​มิได้​ทำ​สิ่ง​ใด​โดย​ลำพัง​ตัว​เรา​เอง, แต่​พระ​บิดา​ได้​ทรง​สอน​เรา​อย่างไร, เรา​จึง​กล่าว​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="29">พระ​องค์​ที่​ทรง​ใช้​เรา​มา​ก็​สถิต​อยู่​กับ​เรา พระ​บิดา​มิได้​ละ​เรา​ไว้​ผู้​เดียว, เพราะว่า​เรา​ทำ​ตาม​ชอบ​พระทัย​พระ​องค์​เสมอ.”</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​พระ​องค์​ตรัส​คำ​เหล่านี้, คน​เป็น​อัน​มาก​จึง​เชื่อถือ​ใน​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="31">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​พวก​ยู​ดาย​ที่​เชื่อถือ​ใน​พระ​องค์​แล้ว​ว่า, “ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ใน​คำ​ของ​เรา, ท่าน​ก็​เป็น​ศิษย์​ของ​เรา​แท้</verse>
				<verse number="32">และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​รู้จัก​ความ​จริง, และ​ความ​จริง​นั้น​จะ​กระทำ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ไทย.”</verse>
				<verse number="33">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ทูล​ตอบ​พระ​องค์​ว่า, “เรา​เป็น​เชื้อ​สาย​ของ​อับ​รา​ฮาม, และ​ยัง​ไม่​เคย​เป็น​ทาส​ผู้ใด​เลย เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​กล่าว​ว่า, ‘ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ไทย’? ”</verse>
				<verse number="34">พระ​เยซู​ทรง​ตอบ​เขา​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ทุก​คน​ที่​ได้​ทำ​การ​บาป​ก็​เป็น​ทาส​ของ​ความ​บาป.</verse>
				<verse number="35">ทาส​นั้น​มิได้​อยู่​ใน​เรือน​เป็น​นิตย์ บุตร​ต่างหาก​จะ​อยู่​เป็น​นิตย์.</verse>
				<verse number="36">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​พระ​บุตร​นั้น​จะ​กระทำ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ไทย. ท่าน​ก็​จะ​เป็น​ไทย​จริงๆ</verse>
				<verse number="37">เรา​รู้อยู่​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​เชื้อ​สาย​ของ​อับ​รา​ฮาม แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​หา​โอกาส​ที่​จะ​ฆ่า​เรา​เสีย, เพราะ​คำ​ของ​เรา​ไม่​มี​โอกาส​เข้า​สู่​ใน​ใจ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="38">เรา​พูด​ตาม​ที่​เรา​ได้​เห็น​จาก​พระ​บิดา​ของ​เรา, และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ตามที่​ได้​ยิน​จาก​พ่อ​ของ​ท่าน.”</verse>
				<verse number="39">เขา​ทูล​ตอบ​พระ​องค์​ว่า, “อับ​รา​ฮาม​เป็น​บิดา​ของ​เรา.” พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ลูก​ของ​อับ​รา​ฮาม​แล้ว, ก็​คง​จะ​ได้​ทำ​การ​ของ​อับ​รา​ฮาม.</verse>
				<verse number="40">แต่​บัดนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แสวง​หา​โอกาส​ที่​จะ​ฆ่า​เรา​เสีย, ผู้​เป็น​คน​ที่​ได้​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ถึง​ความ​จริง​ที่​เรา​ได้​ยิน​จาก​พระ​เจ้า. การ​เช่น​นั้น​อับ​รา​ฮาม​มิได้​กระทำ.</verse>
				<verse number="41">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ย่อม​ทำ​การ​ของ​พ่อ​ท่าน.” เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ว่า​แก่​พระ​องค์​ว่า, “เรา​มิได้​เกิด​มา​จาก​การ​ล่วง​ประเวณี เรา​มี​บิดา​องค์​เดียว​คือ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="42">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ถ้า​พระ​เจ้า​เป็น​บิดา​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว, ท่าน​คง​จะ​ได้​รัก​เรา, เพราะว่า​เรา​ได้​มา​จาก​พระ​เจ้า และ​มา​ที่นี่​เรา​มิ​ได้มา​โดย​ลำพัง​เรา​เอง, แต่​พระ​องค์​นั้น​ได้​ทรง​ใช้​เรา​มา.</verse>
				<verse number="43">เหตุ​ไฉน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​มิได้​เข้าใจ​ถ้อยคำ​ของ​เรา? ก็​เพราะ​ท่าน​ฟัง​คำ​ของ​เรา​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="44">ท่าน​ทั้ง​หลาย​มา​จาก​มาร​ซึ่ง​เป็น​พ่อ​ของ​ท่าน, และ​ท่าน​ใคร่​จะ​ทำ​ตาม​ความ​ปรารถนา​ของ​พ่อ​ของ​ท่าน. มัน​เป็น​ผู้​ฆ่า​คน​ตั้งแต่​เดิม​มา, และ​มิได้​ตั้ง​อยู่​ใน​ความ​จริง, เพราะ​ความ​จรง​มิได้​อยู่​ใน​มัน. เมื่อ​มัน​พูด​มุสา​มัน​ก็​พูด​แต่​ตัว​มัน​เอง​ด้วย​ว่า​มัน​เป็น​ช่าง​มุสา, และ​เป็น​พ่อ​ของ​การ​มุสา​นั้น.</verse>
				<verse number="45">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิได้​เชื่อ​เรา, เพราะ​เรา​พูด​คำ​จริง.</verse>
				<verse number="46">ใคร​ใน​พวก​ท่าน​ยืนยัน​ได้​ว่า​เรา​ได้​ทำ​ผิด? ถ้า​เรา​พูด​ความ​จริง, เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​ไม่​เชื่อ​เรา?</verse>
				<verse number="47">ผู้​ที่มา​จาก​พระ​เจ้า​ก็​ย่อม​ฟัง​คำ​ของ​พระ​เจ้า ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิ​ได้มา​จาก​พระ​เจ้า เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​จึง​ไม่​ฟัง.”</verse>
				<verse number="48">พวก​ยู​ดาย​จึง​ตอบ​พระ​องค์​ว่า, “ที่​เรา​ว่า​นั้น​ไม่​จริง​หรือ​ว่า​ตัว​เป็น​ชาติ​ซะ​มา​เรีย​และ​มี​ผี​สิง?”</verse>
				<verse number="49">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “เรา​ไม่​มี​ผี​สิง แต่​ว่า​เรา​นับ​ถือ​พระ​บิดา​ของ​เรา, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​ดู​หมิ่น​เรา.</verse>
				<verse number="50">แต่​เรา​มิได้​แสวงหา​ยศ​ศักดิ์​สำหรับ​เรา​เอง พระ​องค์​ผู้​ทรง​แสวงหา​และ​พิพากษา​ก็​มี​อยู่.</verse>
				<verse number="51">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ถ้า​ผู้ใด​ประพฤติ​ตาม​คำ​ของ​เรา, ผู้​นั้น​จะ​ไม่​เห็น​ความ​ตาย​เลย”</verse>
				<verse number="52">พวก​ยู​ดาย​จึง​ว่า​แก่​พระ​องค์​ว่า, “บัดนี้​เรา​รู้​ว่า​ตัว​มี​ผี​สิง. อับ​รา​ฮาม​และ​พวก​ศาสดา​พยากรณ์​ก็​ตาย​แล้ว, แต่​ตัว​ว่า. ‘ถ้า​ผู้ใด​ประพฤติ​ตาม​คำ​ของ​เรา, ผู้​นั้น​จะ​มิได้​ชิม​ความ​ตาย​เลย’</verse>
				<verse number="53">ตัว​เป็น​ใหญ่​กว่า​อับ​รา​ฮาม​บิดา​ของ​เรา​ที่​ตาย​แล้ว​หรือ และ​พวก​ศาสดา​พยากรณ์​นั้น​ก็​ตาย​แล้ว​ด้วย ตัว​ถือ​ว่า​ตัว​เป็น​ผู้ใด​เล่า?”</verse>
				<verse number="54">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “ถ้า​เรา​ยก​ย่อง​ตัว​ของ​เรา​เอง, ความ​ยก​ย่อง​ของ​เรา​นั้น​ก็​เป็น​การ​เปล่า พระ​องค์​ผู้​ทรง​ยก​ย่อง​เรา​นั้น​คือ​พระ​บิดา​ของ​เรา, ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กล่าว​ว่า​เป็น​พระ​เจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="55">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​ไม่ได้​รู้จัก​พระ​องค์, แต่​เรา​รู้จัก​พระ​องค์. ถ้า​เรา​จะ​ว่า​เรา​ไม่​รู้จัก​พระ​องค์, เรา​จะ​เป็น​คน​มุสา​เหมือน​ท่าน​ทั้ง​หลาย แต่​เรา​รู้จัก​พระ​องค์, และ​เรา​ก็​ประพฤติ​ตาม​คำ​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="56">อับ​รา​ฮาม​บิดา​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ชื่น​ชม​ยินดี​ที่​จะ​ได้​เห็น​วัน​ของ​เรา ท่าน​ได้​เห็น​แล้ว​และ​มี​ความ​ยินดี.”</verse>
				<verse number="57">พวก​ยู​ดาย​จึง​ว่า​แก่​พระ​องค์​ว่า, “อายุ​ของ​ตัว​ยัง​ไม่ได้​ห้า​สิบ​ปี, และ​ตัว​ได้​เห็น​อับ​รา​ฮาม​แล้ว​หรือ”</verse>
				<verse number="58">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, เรา​เป็นอยู่​ก่อน​อับ​รา​ฮาม​เกิด​อีก”</verse>
				<verse number="59">คน​ทั้ง​หลาย​จึง​หยิบ​ก้อน​หิน​จะ​ขว้าง​พระ​องค์, แต่​พระ​เยซู​ได้​เลี่ยง​หลีก​ออกไป​จาก​โบสถ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เมื่อ​พระ​องค์​กำลัง​เสด็จ​ไป ทรง​เห็น​คน​หนึ่ง​ตา​บอด​แต่​กำเนิด.</verse>
				<verse number="2">เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​จึง​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ใคร​ได้​ทำ​ผิด, คน​นี้​หรือๆ บิดา​มารดา​ของ​เขาๆ จึง​เกิด​มา​ตา​บอด?”</verse>
				<verse number="3">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า “มิใช่​คน​นี้​ได้​ทำ​ผิด, มิใช่​บิดา​มารดา​ของ​เขา, แต่​เกิดขึ้น​เพื่อ​การ​ของ​พระ​เจ้า​จะ​ได้​ปรากฏ​ใน​ตัว​คน​นี้.</verse>
				<verse number="4">เรา​ต้อง​ทำ​การ​ของ​พระ​องค์​ที่​ทรง​ใช้​เรา​มา​เมื่อ​ยัง​วัน​อยู่ ค่ำ​คืน​จะ​มา​เมื่อ​ไม่​มี​ผู้ใด​ทำ​การ​ได้.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เรา​ยัง​อยู่​ใน​โลก, เรา​เป็น​ความ​สว่าง​ของ​โลก.”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ตรัส​อย่าง​นั้น​แล้ว, พระ​องค์​ทรง​บ้วน​น้ำลาย​ที่ดิน เอา​น้ำลาย​นั้น​ผะ​สม​เป็น​โคลน​ทา​ที่​ตา​ของ​คน​ตา​บอด,</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​ไป​ถ้าง​เสีย​ใน​สระ​ซีโล​อาม” ซึ่ง​แปลว่า​ใช้​ไป. เขา​ก็​ไป​ล้าง​แล้ว​กลับมา​เห็น​ได้</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนั้น​เพื่อน​บ้าน​และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เคย​เห็น​คน​นั้น​แต่​ก่อน​เป็น​คน​ขอทาน​จึง​พูด​กัน​ว่า, “คน​นี้​มิใช่​หรือ​ที่​เคย​นั่ง​ขอทาน​อยู่?”</verse>
				<verse number="9">บาง​คน​ว่า, “เป็น​คน​นั้น​แหละ” บาง​คน​ว่า, “ไม่ใช่, แต่​เขา​เหมือน​คน​นั้น.” ตัว​เขา​เอง​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​คือ​ผู้​นั้น.”</verse>
				<verse number="10">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ถาม​เขา​ว่า, “อย่างไร​ตา​ของ​เจ้า​จึง​ได้​เปิด​ออก?”</verse>
				<verse number="11">คน​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า, “คน​หนึ่ง​ชื่อ​เยซู​ได้​ทำ​โคลน​ทา​ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​บอก​ข้าพ​เจ้า​ว่า. ‘จง​ไป​ถ้าง​ที่​สระ​ซีโล​อาม.’ แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ได้​ไป​ล้าง​จึง​เห็น​ได้.”</verse>
				<verse number="12">เขา​จึง​ถาม​ว่า, “ผู้​นั้น​อยู่​ไหน?” คน​นั้น​บอก​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ไม่​ทราบ”</verse>
				<verse number="13">เขา​จึง​พา​คน​ที่​ตา​บอด​แต่​ก่อน​นั้น​ไป​หา​พวกฟา​ริ​ซาย.</verse>
				<verse number="14">วัน​ที่​พระ​เยซู​ได้​ทำ​โคลน​เปิด​ตา​คน​นั้น​เป็น​วัน​ซะ​บา​โต.</verse>
				<verse number="15">พวก​ฟา​ริ​ซาย​จึง​ถาม​เขา​อีก​ว่า, “อย่างไร​เจ้า​จึง​เห็น​ได้?” ผู้​นั้น​บอก​ว่า, “ท่าน​เอา​โคลน​ใส่​ที่​ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ข้าพ​เจ้า​ล้าง​แล้ว​จึง​เห็น​ได้.”</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนั้น​พวกฟา​ริ​ซาย​บาง​คน​ว่า, “คน​นั้น​หา​ได้​มา​จาก​พระ​เจ้า​ไม่, เพราะ​มิได้​รักษา​วัน​ซะ​บา​โต.” แต่​บาง​คน​ว่า, “คน​บาป​จะ​ทำ​การ​อัศจรรย์​เช่นนั้น​อย่างไร​ได้?” คน​เหล่านั้น​ก็​แตกแยก​กัน​เป็น​พวกๆ.</verse>
				<verse number="17">เขา​จึง​ว่า​แก่​คน​ตา​บอด​อีก​ว่า, “เจ้า​ว่า​อย่างไร​เรื่อง​คน​นั้น, เพราะ​เขา​ได้​เปิด​ตา​ของ​เจ้า?” คน​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า, “ท่าน​เป็น​ศาสดา​พยากรณ์.”</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​พวก​ยู​ดาย​ไม่​เชื่อ​ว่า​คน​นั้น​ตา​บอด​และ​กลับ​เห็น​ได้, จน​เขา​ได้​เรียก​บิดา​มารดา​ของ​ผู้​ที่​ตา​กลับ​เห็น​ได้​อีก​นั้น​มา,</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ถาม​บิดา​มารดา​นั้น​ว่า, “คน​นี้​เป็น​บุตร​ของ​เจ้า​หรือ, ที่​เจ้า​ว่า​ตา​บอด​แต่​กำเนิด? เป็น​อย่างไร​เขา​จึง​เห็น​ได้​เดี๋ยวนี้?”</verse>
				<verse number="20">บิดา​มารดา​ของ​คน​นั้น​ตอบ​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ทราบ​ว่า​คน​นี้​เป็น​บุตร​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ทราบ​ว่า​เขา​ตา​บอด​แต่​กำเนิด</verse>
				<verse number="21">แต่​เป็น​อย่างไร​เขา​จึง​เห็น​ได้​เดี๋ยวนี้​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ทราบ, หรือ​ใคร​ได้​เปิด​ตา​ของ​เขา​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ทราบ เขา​เป็น​ผู้ใหญ่​แล้ว​จง​ถาม​เขา​เถิด เขา​จะ​เล่า​เรื่อง​ตัว​เขา​เอง​ได้.”</verse>
				<verse number="22">บิดา​มารดา​ของ​เขา​พูด​อย่าง​นั้น​เพราะ​เขา​กลัว​พวก​ยู​ดาย ด้วย​ว่า​พวก​ยู​ดาย​ได้​ปลง​ใจ​พร้อม​กัน​แล้ว​ว่า ถ้า​ผู้ใด​จะ​ออก​ปาก​รับ​ว่า​ท่าน​ผู้​นั้น​เป็น​พระ​คริสต์, จะ​ต้อง​ไล่​ผู้​นั้น​เสีย​จาก​ธรรม​ศาลา</verse>
				<verse number="23">เหตุ​ฉะนั้น​บิดา​มารดา​ของ​คน​นั้น​จึง​พูด​ว่า, “เขา​เป็น​ผู้ใหญ่​แล้ว​จง​ถาม​เขา​เถิด.”</verse>
				<verse number="24">คน​เหล่านั้น​จึง​เรียก​คน​ที่​ตา​บอด​แต่​ก่อน​นั้น​มา​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​บอก​เขา​ว่า, “จง​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​เถิด เรา​รู้อยู่​ว่า​คน​นั้น​เป็น​คน​บาป.”</verse>
				<verse number="25">เขา​จึง​ตอบ​ว่า, “เขา​จะ​เป็น​คน​บาป​หรือไม่​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ทราบ ข้าพ​เจ้า​ทราบ​แต่​สิ่ง​เดียว, คือ​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​เป็น​คน​ตา​บอด​เดี๋ยวนี้​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ได้.”</verse>
				<verse number="26">คน​ทั้ง​หลาย​จึง​ถาม​เขา​ว่า, “เขา​ได้​ทำ​อะไร​แก่​เจ้า? เขา​ได้​เปิด​ตา​ของ​เจ้า​อย่างไร?”</verse>
				<verse number="27">คน​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ได้​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว, และ​ท่าน​ไม่ได้​ฟัง​จะ​ใคร่​ได้​ยิน​อีก​ทำไม? อยาก​เป็น​ศิษย์​ของ​ท่าน​ด้วย​หรือ”</verse>
				<verse number="28">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​เย้ย​คน​นั้น​ว่า, “เอ็ง​เป็น​ศิษย์​ของ​เขา, แต่​เรา​เป็น​ศิษย์​ของ​โม​เซ.</verse>
				<verse number="29">เรา​รู้​ว่า​พระ​เจ้า​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ, แต่​คน​นั้น​เรา​ไม่​รู้​ว่า​มา​จาก​ไหน.</verse>
				<verse number="30">คน​นั้น​ได้​ตอบ​เขา​ว่า, “การ​นี้​ประหลาด​จริง, ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​ว่า​ท่าน​ผู้​นั้น​มา​จาก​ไหน, แต่​ท่าน​ยัง​ได้​เปิด​ตา​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="31">เรา​ทั้ง​หลาย​ทราบ​อยู่​ว่า​พระ​เจ้า​มิได้​ทรง​ฟัง​คน​บาป แต่​ถ้า​ผู้ใด​จะ​ยำ​เกรง​พระ​เจ้า​และ​ประพฤติ​ตาม​พระทัย​ของ​พระ​องค์ๆ จะ​ทรง​ฟัง​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="32">ตั้งแต่​เดิม​มา​ไม่​มี​ใคร​ได้​ยิน​ว่า ผู้ใด​ได้​เปิด​ตา​ของ​คน​ที่​ตา​บอด​แต่​กำเนิด.</verse>
				<verse number="33">ถ้า​คน​นั้น​ไม่ได้​มา​จาก​พระ​เจ้า​แล้ว, ก็​คง​ทำ​อะไร​ไม่ได้.”</verse>
				<verse number="34">คน​ทั้ง​หลาย​จึง​ตอบ​เขา​ว่า, “เอ็ง​เกิด​ใน​การ​บาป​ทั้งนั้น, และ​เอ็ง​จะ​มา​สอน​เรา​หรือ” เขา​จึง​ไล่​ผู้​นั้น​เสีย</verse>
				<verse number="35">พระ​เยซู​ทรง​ได้​ยิน​ว่า​เขา​ได้​ไล่​คน​นั้น​เสีย​แล้ว เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​พบ​เขา​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เจ้า​เชื่อถือ​ใน​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​หรือ”</verse>
				<verse number="36">คน​นั้น​ทูล​ตอบ​ว่า, “ท่าน​เจ้า​ข้า, พระ​บุตร​นั้น​เป็น​ผู้ใด, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​เชื่อถือ​ใน​พระ​องค์​ได้?”</verse>
				<verse number="37">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “เจ้า​ได้​เห็น​ท่าน​แล้ว, ทั้ง​เป็น​ผู้​นั้น​เอง​ที่​กำลัง​พูด​อยู่​กับ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="38">เขา​จึง​ทูล​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​เชื่อ.” เขา​จึง​กราบ​ไหว้​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="39">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ว่า, “เรา​เข้า​มา​ใน​โลก​สำหรับ​การ​พิพากษา, เพื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มิได้​เห็น​จะ​เห็น​ได้, และ​คน​ที่​เห็น​ได้​จะ​บอด​ไป.”</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​พวกฟา​ริ​ซาย​บาง​คน​ที่​อยู่​กับ​พระ​องค์​ได้​ยิน​อย่าง​นั้น​จึง​ว่า​แก่​พระ​องค์​ว่า, “เรา​ตา​บอด​ด้วย​หรือ”</verse>
				<verse number="41">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ถ้า​พวก​ท่าน​ตา​บอด​ก็​จะ​ไม่​มี​บาป แต่​บัดนี้​ท่าน​ว่า. ‘เรา​เห็น​แล้ว’ เหตุ​ฉะนั้น​ความ​บาป​ของ​ท่าน​ยัง​มี​อยู่.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">“เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ผู้​ที่​มิได้​เข้า​ไป​ใน​คอก​ทาง​ประตู​นั้น, แต่​ปีน​ขึ้น​ไป​ทาง​อื่น, ผู้​นั้น​เป็น​ขะโมย​และ​โจร.</verse>
				<verse number="2">แต่​ผู้​ที่​เข้า​ทาง​ประตู​ก็​เป็น​ผู้​เลี้ยง​แกะ.</verse>
				<verse number="3">นาย​ประตู​จึง​เปิด​ให้​แก่​ท่าน​นั้น, และ​ฝูง​แกะ​ย่อม​ฟัง​เสียง​ของ​ท่าน และ​ท่าน​เรียก​แกะ​ของ​ท่าน​ตาม​ชื่อ, และ​นำออกไป.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ต้อน​แกะ​ของ​ท่าน​ออก​แล้ว​ก็​เดิน​นำ​หน้า, และ​ฝูง​แกะ​ก็​ตาม​ท่าน​ไป. เพราะ​รู้จัก​เสียง​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="5">ผู้อื่น​แกะ​จะ​ไม่​ตาม​เลย, แต่​ย่อม​หนี​จาก​เขา. เพราะ​ไม่​รู้จัก​เสียง​ของ​ผู้อื่น.’</verse>
				<verse number="6">คำ​เปรียบ​นั้น​พระ​เยซู​ได้​ตรัส​แก่​เขา, แต่​เขา​มิได้​เข้าใจ​ความหมาย​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ตรัส​นั้น</verse>
				<verse number="7">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​อีก​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า. เรา​เป็น​ประตู​ของ​แกะ​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="8">บรรดา​คน​ที่​ได้มา​ก่อน​เรา​นั้น​เป็น​ขะโมย​และ​โจร แต่​ฝูง​แกะ​มิได้​ฟัง​เขา.</verse>
				<verse number="9">เรา​เป็น​ประตู ถ้า​ผู้ใด​เข้า​ไป​ทาง​เรา​ผู้​นั้น​จะ​รอด, เขา​จะ​เข้า​ออก​ได้​โดย​สะดวก​แล้ว​จะ​พบ​อาหาร.</verse>
				<verse number="10">ขะโมย​นั้น​ย่อม​ไม่​มา​นอกจาก​จะ​ลัก​และ​ฆ่า​และ​ทำลาย​เสีย เรา​ได้มา​เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ชีวิต, และ​จะ​ได้​ชีวิต​นั้น​ครบ​บริบูรณ์</verse>
				<verse number="11">เรา​เป็น​ผู้​เลี้ยง​อัน​ดี ผู้​เลี้ยง​อัน​ดี​นั้น​ย่อม​สละ​ชีวิต​ของ​ตน​เพื่อ​ฝูง​แกะ.</verse>
				<verse number="12">ผู้​ที่​รับจ้าง​นั้น​มิได้​เป็น​ผู้​เลี้ยง​แกะ, และ​ฝูง​แกะ​นั้น​มิได้​เป็น​ของ​เขา เมื่อ​เขา​เห็น​สุนัข​ป่า​มา, เขา​ก็​ละ​ทิ้ง​ฝูง​แกะ​หนี​ไป, และ​สุนัข​ป่า​ก็​ชิง​เอา​แกะ​ไป​เสีย, และ​ทำ​ให้​ฝูง​แกะ​กระจัด​กระจาย​ไป.</verse>
				<verse number="13">ผู้รับ​จ้าง​นั้น​ย่อม​หนี​เพราะ​เป็น​ลูก​จ้าง, และ​มิได้​เป็น​กังวล​ด้วย​ฝูง​แกะ​นั้น</verse>
				<verse number="14">เรา​เป็น​ผู้​เลี้ยง​อัน​ดี เรา​รู้จัก​แกะ​ของ​เรา, และ​แกะ​ของ​เรา​รู้จัก​เรา,</verse>
				<verse number="15">เหมือน​พระ​บิดา​ทรง​รู้จัก​เรา​และ​เรา​รู้จัก​พระ​บิดา และ​ชีวิต​ของ​เราๆ สละ​เพื่อ​ฝูง​แกะ​นั้น.</verse>
				<verse number="16">แกะ​อื่น​ซึ่ง​มิได้​เป็น​ของ​คอก​นี้​เรา​ก็​มี​อยู่ แกะ​เหล่านั้น​เรา​ต้อง​พา​มา​ด้วย, และ​แกะ​นั้น​จะ​ฟัง​เสียง​ของ​เรา และ​เรา​จะ​รวม​เป็น​ฝูง​เดียว, และ​มี​ผู้​เลี้ยง​ผู้​เดียว.</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​บิดา​ทรง​รัก​เรา, เพราะ​เรา​สละ​ชีวิต​ของ​เรา, เพื่อ​จะ​รับ​เอา​ชีวิต​นั้น​อีก.</verse>
				<verse number="18">ไม่​มี​ผู้​ใด​ชิง​เอา​ชีวิต​นั้น​จาก​เรา, แต่​เรา​สละ​ชีวิต​นั้น​โดย​ใจ​สมัคร​ของ​เรา​เอง. เรา​มี​สิทธิ​ที่​จะ​สละ​ชีวิต​นั้น, และ​มี​สิทธิ​ที่​จะ​รับ​เอา​คืน​อีก. สิทธิ​นั้น​เรา​ได้​รับ​มา​จาก​พระ​บิดา​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="19">พวก​ยู​ดาย​จึง​เกิด​แตก​แยกกัน​เป็น​พวกๆ อีก​เพราะ​คำ​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="20">หลาย​คน​ว่า, “เขา​มี​ผี​สิง​และ​คลั่ง​ไป​ฟัง​เขา​ทำไม?”</verse>
				<verse number="21">พวก​อื่น​ว่า, “คำ​อย่าง​นั้น​ไม่​เป็น​คำ​ของ​ผู้​ที​มี​ผี​สิง​อยู่. ผี​จะ​เมต​ตา​ของ​คน​ตา​บอด​ได้​หรือ”</verse>
				<verse number="22">เวลา​นั้น​เป็น​เทศกาล​ฉลอง​โบสถ์​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม</verse>
				<verse number="23">และ​เป็น​ฤดู​หนาว. พระ​เยซู​ทรง​ดำเนิน​อยู่​ใน​บริเวณ​โบสถ์​ที่​เฉลียง​ของ​ซะโล​โม.</verse>
				<verse number="24">พวก​ยู​ดาย​จึง​ล้อม​พระ​องค์​ไว้, และ​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “จะ​ให้​เรา​สงสัย​นาน​เท่าใด? ถ้า​ท่าน​เป็น​พระ​คริสต์​จง​บอก​เรา​ให้​แจ้ง​เถิด.”</verse>
				<verse number="25">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “เรา​ได้​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว, และ​ท่าน​มิได้​เชื่อ การ​ซึ่ง​เรา​กระทำ​ใน​นาม​พระ​บิดา​ของ​เรา, การ​นั้น​เป็น​พะยาน​ถึง​เรา.</verse>
				<verse number="26">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​เชื่อ. เพราะ​มิได้​เป็น​ฝูง​แกะ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="27">แกะ​ของ​เรา​ย่อม​ฟัง​เลี้ยง​ของ​เรา เรา​รู้จัก​แกะ​นั้น, และ​แกะ​นั้น​ตาม​เรา.</verse>
				<verse number="28">เรา​ให้​ชีวิต​นิ​รันดร์​แก่​แกะ​นั้น, แกะ​นั้น​จะ​มิได้​พินาศ​เลย​เป็น​นิตย์, และ​จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​ชิง​แกะ​นั้น​ไป​จาก​มือ​ของ​เรา​ได้.</verse>
				<verse number="29">พระ​บิดา​ของ​เรา​ที่​ประทาน​แกะ​นั้น​แก่​เรา​เป็น​ใหญ่​กว่า​สาร​พัตร​ทั้ง​ปวง, และ​ไม่​มี​ผู้ใด​อาจ​ชิง​แกะ​นั้น​จาก​พระ​หัตถ์​พระ​บิดา​ของ​เรา​ได้.</verse>
				<verse number="30">เรา​กับ​พระ​บิดา​เป็น​อันหนึ่ง​อัน​เดียวกัน.”</verse>
				<verse number="31">พวก​ยู​ดาย​จึง​หยิบ​ก้อน​หิน​จะ​ขว้าง​พระ​องค์​อีก.</verse>
				<verse number="32">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “การ​ดี​หลาย​ประการ​ซึ่ง​มา​จาก​พระ​บิดา​ของ​เราๆ ได้​สำแดง​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลายๆ จะ​หยิบ​เอา​ก้อน​หิน​ขว้าง​เรา​เพราะ​ข้อ​ใด​ใน​การ​ดี​เหล่านั้น?”</verse>
				<verse number="33">พวก​ยู​ดาย​ตอบ​ว่า, “เรา​จะ​ขว้าง​ตัว​เพราะ​การ​ดี​ก็​หา​มิได้, แต่​เพราะ​การ​หมิ่น​ประมาท, และ​เพราะ​ตัว​เป็น​มนุษย์​แต่​ตั้ง​ตัว​เป็น​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="34">พระ​เยซู​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “ใน​พระ​คัมภีร์​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​คำ​เขียน​ไว้​มิใช่​หรือ​ว่า, เรา​ได้​กล่าว​แล้ว​ว่า. ‘ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​พระ.’</verse>
				<verse number="35">ถ้า​พระ​องค์​ได้​ทรง​เรียก​ผู้​ที่​รับ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ว่า เขา​เป็น​พระ, และ​พระ​คัมภีร์​นั้น​จะ​ถูก​ทำลาย​เสีย​ไม่ได้,</verse>
				<verse number="36">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ว่า​ถึง​ท่าน​ที่​พระ​บิดา​ได้​ทรง​ตั้ง​ไว้, และ​ทรง​ใช้​เข้า​มา​ใน​โลก, ว่า​ท่าน​กล่าว​คำ​หมิ่น​ประมาท, เพราะ​เรา​ได้​ว่า เรา​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​หรือ”</verse>
				<verse number="37">ถ้า​เรา​ไม่​ทำ​การ​ของ​พระ​บิดา​ของ​เรา, อย่า​เชื่อ​เรา​เลย.</verse>
				<verse number="38">แต่​ถ้า​เรา​ทำ​การ​นั้น แม้​ท่าน​มิได้​เชื่อ​เรา, จง​เชื่อ​เพราะ​การ​นั้น, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​รู้​และ​เข้าใจ​ว่า​พระ​บิดา​อยู่​ใน​เรา. และ​เรา​อยู่​ใน​พระ​บิดา,”</verse>
				<verse number="39">เหตุ​ฉะนั้น​เขา​ได้​หา​โอกาส​ที่​จะ​จับ​พระ​องค์​อีก, แต่​พระ​องค์​ทรง​ดำเนิน​พ้น​มือ​เขา​ไป</verse>
				<verse number="40">แล้ว​พระ​องค์​จึง​เสด็จ​ข้าม​แม่​น้ำยา​ระ​เดน​อีก, ไป​ถึง​ตำบล​ที่​โยฮัน​ให้​บัพ​ติศ​มา​แต่​ก่อน, และ​ได้​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="41">คน​เป็น​อัน​มาก​มา​หา​พระ​องค์​กล่าว​ว่า, “โย​ฮัน​มิได้​ทำ​การ​อัศจรรย์​ประการ​ใด, แต่​สาร​พัตร​ซึ่ง​โย​ฮัน​ได้​กล่าวถึง​ท่าน​นี้​เป็น​ความ​จริง.”</verse>
				<verse number="42">ที่​นั้น​มี​คน​หลาย​คน​ได้​เชื่อถือ​ใน​พระ​องค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">มี​คน​ป่วย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ลา​ซะ​โร​อยู่​บ้าน​เบธา​เนีย, คือ​บ้าน​ที่มา​เรีย​และ​มาธา​สอง​พี่​น้อง​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="2">มา​เรีย​คน​นี้​คือ​หญิง​ที่​เอา​น้ำมัน​หอม​ชะโลม​พระ​องค์, และ​เอา​ผม​ของ​ตน​เช็ด​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์. ลา​ซะ​โร​ที่​ป่วย​นั้น​เป็น​น้องชาย​ของ​หญิง​นั้น.</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนั้น​หญิง​พี่​น้อง​ทั้ง​สอง​นั้น​จึง​ใช้​คน​ไป​หา​พระ​องค์​ทูล​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, นี่​แน่ะ ผู้​ที่​พระ​องค์​ทรง​รัก​นั้น​ป่วย​อยู่.”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระ​เยซู​ได้​ยิน​แล้ว​จึง​ตรัส​ว่า, “โรค​นั้น​จะ​ถึง​ตาย​ก็​หา​มิได้, แต่​เกิดขึ้น​เพื่อ​สำแดง​เกียรติยศ​ของ​พระ​เจ้า, เพื่อ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​จะ​ได้​รับ​เกียรติยศ​เพราะ​โรค​นั้น.”</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​พระ​เยซู​ทรง​รัก​มาธา​กับ​น้องสาว​ของ​เขา​และ​ลา​ซะ​โร.</verse>
				<verse number="6">ครั้น​พระ​องค์​ทรง​ได้​ยิน​ว่า​ลา​ซะ​โร​ป่วย​อยู่, พระ​องค์​ยัง​ทรง​รอ​อยู่​ใน​ที่​ที่​พระ​องค์​อยู่​นั้น​สิ้น​สอง​วัน.</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ภาย​หลัง​พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เหล่า​สาว​กว่า, “ให้​เรา​เข้า​ไป​ใน​เขตต์​มณฑล​ยู​ดาย​อีก.”</verse>
				<verse number="8">เหล่า​สาวก​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “อาจารย์​เจ้า​ข้า, ใน​เร็วๆ นี้​พวก​ยู​ดาย​หา​โอกาส​ที่​จะ​เอา​ก้อน​หิน​ขว้าง​พระ​องค์, พระ​องค์​จะ​เสด็จ​กลับไป​ที่​นั่น​อีก​หรือ”</verse>
				<verse number="9">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “วัน​หนึ่ง​มี​สิบ​สอง​ชั่วโมง​มิใช่​หรือ ถ้า​ผู้ใด​เดิน​ใน​กลางวัน​เขา​จะ​ไม่​สะดุด, เพราะ​ได้​เห็น​ความ​สว่าง​โลก​นี้.</verse>
				<verse number="10">แต่​ถ้า​ผู้ใด​เดิน​ใน​เวลา​ค่ำ​คืน​เขา​จะ​สะดุด, เพราะ​เขา​ไม่​มี​ความ​สว่าง.”</verse>
				<verse number="11">พระ​องค์​ตรัส​อย่าง​นั้น, แล้ว​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ลา​ซะ​โร​สหาย​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย​หลับ​อยู่, แต่​เรา​ไป​เพื่อ​จะ​ปลุก​เขา.”</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​เหล่า​สาวก​ทูล​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ถ้า​เขา​หลับ​อยู่​เขา​คง​จะ​ฟื้น.”</verse>
				<verse number="13">พระ​เยซู​ตรัส​ถึง​ความ​ตาย​ของ​ลา​ซะ​โร, แต่​เหล่า​สาวก​คิด​ว่า​พระ​องค์​ตรัส​ถึง​การ​นอน​หลับ​ให้​หาย​เหนื่อย.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ให้​แจ้ง​ว่า, “ลา​ซะ​โร​ตาย​แล้ว.</verse>
				<verse number="15">เรา​ยินดี​ที่​เรา​มิได้​อยู่​ที่​นั่น​เพราะ​เห็น​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​เชื่อ แต่​อย่างไร​ก็​ดี​ให้​เรา​พา​กัน​ไป​หา​เขา​เถิด.”</verse>
				<verse number="16">โธ​มา​ที่​เรียก​ว่าดิ​ดุ​โม​จึง​พูด​กับ​เพื่อน​สาว​กว่า, “ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ไป​ด้วย, เพื่อ​จะ​ตาย​ด้วยกัน​กับ​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="17">ครั้น​พระ​เยซู​เสด็จ​มา​ถึง​จึง​ทรง​ทราบ​ว่า ลา​ซะ​โร​อยู่​ใน​อุโมงค์​ฝัง​ศพ​สี่​วัน​แล้ว.</verse>
				<verse number="18">บ้าน​เบธา​เนีย​นั้น​อยู่​ใกล้​กับ​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ประมาณ​เจ็ด​สิบ​เส้น.</verse>
				<verse number="19">พวก​ยู​ดาย​หลาย​คน​จึง​มา​หา​มาธา​และ​มา​เรีย, เพื่อ​จะ​ปลอบ​โยน​เขา​เพราะ​น้องชาย​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="20">ครั้น​มาธา​ได้​ยิน​ว่า​พระ​เย​ชู​กำลัง​เสด็จ​มา, เขา​จึง​ออกไป​ต้อนรับ​พระ​องค์ แต่​มา​เรีย​ยัง​นั่ง​อยู่​ใน​เรือน.</verse>
				<verse number="21">มาธา​จึง​ทูล​พระ​เยซู​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ถ้า​พระ​องค์​ได้​อยู่​ที่นี่​น้องชาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​คง​ไม่​ตาย.</verse>
				<verse number="22">ถึง​เดี๋ยวนี้​ข้าพ​เจ้า​ก็​รู้​ว่า​สิ่ง​ใดๆ ซึ่ง​พระ​องค์​จะ​ขอ​จาก​พระ​เจ้าๆ จะ​ทรง​โปรด​ประทาน​ให้​แก่​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="23">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “น้องชาย​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​ขึ้น​อีก.”</verse>
				<verse number="24">มาธา​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​รู้​อยู่​ว่า​เขา​จะ​เป็น​ขึ้น​อีก​ใน​วัน​ที่​สุด​เมื่อ​คน​ทั้ง​ปวง​จะ​เป็น​ขึ้น​นั้น.”</verse>
				<verse number="25">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​เป็น​เหตุ​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​เป็น​ขึ้น​และ​ให้​มี​ชีวิต ทุกๆ คน​ที่​วางใจ​ใน​เรา​แม้ว่า​เขา​ตาย​แล้ว​ก็​ยัง​จะ​มี​ชีวิต​อีก</verse>
				<verse number="26">และ​ทุก​คน​ที่​มี​ชีวิต​และ​วางใจ​ใน​เรา​จะ​ไม่​ตาย​เลย. เจ้า​เชื่อ​ข้อ​นี้​หรือ”</verse>
				<verse number="27">มาธา​ทูล​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​เชื่อ​ว่า​พระ​องค์​เป็น​พระ​คริสต์​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​ที่​เสด็จ​มา​ใน​โลก.”</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​มาธา​ทูล​อย่าง​นั้น​แล้ว, เขา​จึง​กลับไป​เรียก​มา​เรีย​น้องสาว กะ​ซิบ​บอก​ว่า, “พระ​อาจารย์​มา​แล้ว​และ​ทรง​เรียก​เจ้า.”</verse>
				<verse number="29">ครั้น​มา​เรีย​ได้​ยิน​แล้ว, เขา​จึง​ลุก​ขึ้น​โดยเร็ว​ไป​หา​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​พระ​เยซู​ยัง​ไม่​เสด็จ​เข้า​ใน​หมู่​บ้าน, แต่​ยัง​อยู่​ที่​ที่มาธา​ได้​พบ​พระ​องค์​นั้น.</verse>
				<verse number="31">ส่วน​พวก​ยู​ดาย​ที่​อยู่​กับ​มา​เรีย​ใน​เรือน​และ​กำลัง​ปลอบโยน​เขา​อยู่, เมื่อ​เห็น​หญิง​นั้น​ลุก​ขึ้น​ออกไป​โดยเร็ว, เขา​จึง​ตาม​ไป, นึก​ว่า​หญิง​นั้น​จะ​ไป​ยัง​อุโมงค์​เพื่อ​จะ​ร้องไห้​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="32">ครั้น​มา​เรีย​มาถึง​ที่​พระ​เยซู​ทรง​อยู่​และ​เห็น​พระ​องค์​แล้ว, จึง​กราบ​ลง​ที่​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์​ทูล​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ข้า​พระ​องค์​ได้​อยู่​ที่นี่​น้องชาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​คง​ไม่​ตาย.”</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​พระ​เยซู​ทรง​เห็น​มา​เรีย​ร้องไห้, และ​พวก​ยู​ดาย​ที่มา​กับ​เขา​ร้องไห้​ด้วย, พระ​องค์​ทรง​คร่ำ​ครวญ​ร้อน​พระทัย,</verse>
				<verse number="34">และ​ตรัส​ถาม​ว่า, “ได้​เอา​ศพ​ไป​ไว้​ที่​ไหน?” เขา​ทูล​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, เชิญ​เสด็จ​มา​ดู​เถิด.”</verse>
				<verse number="35">ฝ่าย​พระ​เยซู​ก็​กันแสง.</verse>
				<verse number="36">ส่วน​พวก​ยู​ดาย​จึง​ว่า, “ดู​เถิด​พระ​องค์​ทรง​รัก​เขา​มาก​ยิ่ง​นัก”</verse>
				<verse number="37">แต่​บาง​คน​ว่า, “ท่าน​ผู้​นี้​ได้​ทำ​ให้​คน​ตา​บอด​เห็น​ได้, จะ​กระทำ​ไม่ให้​คน​นี้​ตาย​ไม่ได้​หรือ”</verse>
				<verse number="38">พระ​เยซู​ทรง​เป็น​ทุกข์​ใน​พระทัย​อีก, จึง​เสด็จ​มาถึง​อุโมงค์​ฝัง​ศพ. อุโมงค์​ฝัง​ศพ​นั้น​เป็น​ถ้ำ, มี​ศิลา​วาง​ปิด​ปาก​ไว้.</verse>
				<verse number="39">พระ​เยซู​ตรัส​ว่า, “จง​ยก​ศิลา​นั้น​ออก​เสีย.” มาธา​พี่สาว​ของ​ผู้​ตาย​นั้น​จึง​ทูล​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ป่าน​นี้​ศพ​มี​กลิ่น​เหม็น, เพราะว่า​ตาย​สี่​วัน​แล้ว.</verse>
				<verse number="40">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ว่า, “เรา​บอก​เจ้า​แล้ว​มิใช่​หรือ​ว่า, ถ้า​เจ้า​เชื่อ​จะ​ได้​เห็น​สง่า​ราศี​ของ​พระ​เจ้า?”</verse>
				<verse number="41">เขา​จึง​ยก​ศิลา​ออก​เสีย. ฝ่าย​พระ​เยซู​ทรง​แหงน​พระ​เนตร​ตรัส​ว่า, “โอ​พระ​บิดา, ข้าพ​เจ้า​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​องค์​เพราะ​พระ​องค์​ได้​ทรง​ฟัง​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="42">ข้าพ​เจ้า​รู้​อยู่​ว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​ฟัง​ข้าพ​เจ้า​อยู่​เสมอ, แต่​ข้าพ​เจ้า​กล่าว​อย่าง​นี้​เพราะ​เห็น​แก่​ประชาชน​ที่​ยืน​อยู่​ที่นี่, เพื่อ​เขา​จะ​เชื่อ​ว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​ใช้​ข้าพ​เจ้า​มา.”</verse>
				<verse number="43">เมื่อ​พระ​องค์​ได้​ตรัส​อย่าง​นั้น​แล้ว​จึง​เปล่ง​เสียง​ดัง​ว่า, “ลา​ซะ​โร​เอ๋ย, จง​ออกมา​เถิด.”</verse>
				<verse number="44">ผู้ตาย​นั้น​จึง​ออกมา ทั้ง​ผ้า​พัน​มือ​และ​เท้า, และ​มี​ผ้า​ปิด​หน้า​อยู่​ด้วย. พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, “จง​แก้​ปล่อย​ให้​เขา​ไป​เถิด.”</verse>
				<verse number="45">เหตุ​ฉะนั้น​ชาว​ยู​ดาย​หลาย​คน​ที่​มา​หา​มา​เรีย ครั้น​เขา​ได้​เห็น​การ​ที่​พระ​เยซู​ทรง​กระทำ​นั้น. เขา​จึง​เชื่อถือ​ใน​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="46">แต่​บาง​คน​ใน​พวก​เขา​ไป​หา​พวก​ฟา​ริ​ซาย, เล่า​เหตุการณ์​ซึ่ง​พระ​เยซู​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​เขา​ฟัง</verse>
				<verse number="47">เหตุ​ฉะนั้น​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​กับ​พวก​ฟา​ริ​ซาย​จึง​เรียก​ประชุม​พวก​ที่​ปรึกษา​แล้ว​ว่า, “เรา​จะ​ทำ​อย่างไร, ด้วย​ว่า​คน​นั้น​ทำ​การ​เป็น​ศุภ​นิมิตต์​หลาย​ประการ.</verse>
				<verse number="48">ถ้า​เรา​ปล่อย​เขา​ไว้​เช่นนี้​คน​ทั้ง​ปวง​จะ​เชื่อถือ​เขา, แล้ว​พวก​โรม​จะ​มา​ริบ​เอา​ทั้ง​ที่​และ​พล​เมือง​ของ​เรา​ไป.”</verse>
				<verse number="49">ฝ่าย​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​เขา​ชื่อ​กา​ยะฟา​เป็น​มหา​ปุโรหิต​ใน​ปี​นั้น จึง​กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​อะไร,</verse>
				<verse number="50">และ​ไม่​เข้าใจ​ว่า, ถ้า​จะ​ให้​คน​ตาย​เสีย​คน​หนึ่ง​แทนที่​คน​ทั้ง​ประเทศ​จะ​พินาศ, ก็​จะ​เป็น​ประ​โยชน์​แก่​เรา​ท่าน​ทั้ง​หลาย.”</verse>
				<verse number="51">เขา​กล่าว​อย่าง​นั้น​มิใช่​ความเห็น​ของ​ตัว​เอง, แต่​เพราะ​เขา​เป็น​มหา​ปุโรหิต​ใน​ปี​นั้น, จึง​กล่าว​เป็น​เหมือน​พยากร​ว่า​พระ​เยซู​จะ​ตาย​แทน​พล​ประเทศ​นั้น​และ​มิใช่​แทน​ประเทศ​นั้น​อย่าง​เดียว, แต่​เพื่อ​จะ​ประมวญ​ลูก​ทั้ง​หลาย​ของ​พระ​เจ้า​ที่​กระจัด​กระจาย​ไป​นั้น​ให้​เข้า​รวม​เป็น​พวก​เดียว​กัน.</verse>
				<verse number="52">ตั้งแต่​วัน​นั้น​มา​เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​คิด​อ่าน​จะ​ฆ่า​พระ​องค์​เสีย</verse>
				<verse number="53">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​เยซู​ไม่​เสด็จ​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ยู​ดาย​โดย​เปิดเผย​อีก.</verse>
				<verse number="54">แต่​ได้​เสด็จ​จาก​ที่​นั่น​ไป​ยัง​ตำบล​หนึ่ง​ใกล้​ป่า​ถึง​เมือง​ชื่อ​เอฟ​รายิม, และ​ทรง​ยับยั้ง​อยู่​ที่​นั่น​กับ​เหล่า​สาวก.</verse>
				<verse number="55">การ​เลี้ยงปัศ​คา​ของ​พวก​ยู​ดาย​ใกล้​จะ​ถึง​แล้ว​และ​คน​เป็น​อัน​มาก​ได้​ออก​จาก​หัว​เมือง​นั้น​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ก่อน​ปัศ​คา​เพื่อ​จะ​ชำระ​ตัว.</verse>
				<verse number="56">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​แสวงหา​พระ​เยซู, และ​เมื่อ​เขา​ยืน​อยู่​ใน​โบสถ์​จึง​พูด​กัน​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​คิดเห็น​อย่างไร, พระ​องค์​จะ​ไม่​เสด็จ​มา​ที่​การ​เลี้ยง​นี้​หรือ” ฝ่าย​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​กับ​พวก​ฟา​ริ​ซาย​ได้​สั่ง​ไว้​แล้ว​ว่า.</verse>
				<verse number="57">ถ้า​ผู้ใด​รู้​ว่า​พระ​องค์​อยู่​ที่​ไหน, ให้​มา​บอก​เขา​เพื่อ​จะ​ได้​จับ​พระ​องค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ก่อน​ปัศ​คา​หก​วัน​พระ​เยซู​จึง​เสด็จ​มา​ถึง​บ้าน​เบธา​เนีย​ซึ่ง​เป็น​ที่​อาศัย​ของ​ลา​ซะ​โร, ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย​นั้น.</verse>
				<verse number="2">ที่​นั่น​เขา​ทั้ง​หลาย​จัดแจง​เลี้ยง​พระ​องค์ มาธา​ก็​ปรนนิบัติ​อยู่ และ​ลา​ซะ​โร​เป็น​คน​หนึ่ง​ที่​นั่ง​รับประทาน​อาหาร​ด้วย​กัน​กับ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="3">มา​เรียจึง​เอา​น้ำ​มัน​นา​ระดา​บริสุทธิ์​หนัก​ประมาณ​สิบ​ตำลึง​มี​ราคา​มาก​มา​ชะโลม​พระ​บาท​ของ​พระ​เยซู และ​เอา​ผม​เช็ด​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์. เรือน​ก็​หอม​ฟุ้ง​ด้วย​กลิ่น​น้ำ​มัน​นั้น.</verse>
				<verse number="4">สาวก​ของ​พระ​องค์​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ยู​ดาอิศ​กา​ริ​โอด​บุตร​ของ​ซี​โมน เป็น​ผู้​ที่​จะ​มอบ​พระ​องค์​ไว้​จึง​พูด​ว่า,</verse>
				<verse number="5">“เหตุ​ไฉน​จึง​ไม่​ขาย​น้ำ​มัน​นั้น​เป็น​เงิน​สัก​สาม​ร้อย​บาท แล้ว​แจก​ให้แก่​คน​จน?”</verse>
				<verse number="6">เขา​พูด​อย่าง​นั้น​มิใช่​เพราะ​เขา​เอา​ใจ​ใส่​ใน​คน​จน, แต่​เพราะ​เขา​เป็น​ขะโมย คือ​เขา​ได้​ถือ​ย่าม​และ​ได้​ยักยอก​สิ่ง​ของ​ที่​ใส่​ไว้​ใน​ย่าม​นั้น.</verse>
				<verse number="7">พระ​เยซู​ตรัส​ว่า, “ช่าง​เขา​เถอะ, ให้​เขา​เก็บ​น้ำมัน​นี้​ไว้​จน​ถึง​วัน​ฝัง​ศพ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="8">ด้วย​ว่า​คน​จน​มี​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เสมอ, แต่​เรา​จะ​ไม่​อยู่​กับ​ท่าน​เสมอ.”</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​พวก​ยู​ดาย​เป็น​อัน​มาก​รู้​ว่า​พระ​องค์​อยู่​ที่​นั้น, จึง​ชวน​กัน​มา, มิใช่​เพราะ​เห็น​แก่​พระ​เยซู​องค์​เดียว. แต่​เพื่อ​จะ​ดู​ลา​ซะ​โร​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย.</verse>
				<verse number="10">ส่วน​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​จึง​ปรึกษา​กัน​เพื่อ​จะ​ฆ่า​ลา​ซะ​โร​ด้วย,</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ลา​ซะ​โร​เป็น​เหตุ​ให้​พวก​ยู​ดาย​หลาย​คน​ออก​จาก​พวก​เขา​ไป​เชื่อถือ​ใน​พระ​เยซู</verse>
				<verse number="12">ล่วง​ไป​วัน​หนึ่ง​คน​เป็น​อัน​มาก​ที่​มา​ใน​การ​เลี้ยง. เมื่อ​ได้​ยิน​ว่า​พระ​เยซู​เสด็จ​มาถึง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม,</verse>
				<verse number="13">เขา​จึง​ถือ​ทาง​ตาล​ออกไป​ต้อนรับ​พระ​องค์ ร้อง​ว่า, “โฮซัน​นา, ขอให้​ท่าน​ซึ่ง​เสด็จ​มา​ใน​นาม​ของ​พระ​เจ้า, คือ​มหา​กษัตริย์​ของ​พวก​ยิศรา​เอล​ทรง​เจริญ​สุข​สวัสดิ์​ยิ่งๆ ขึ้น​ไป.”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พระ​เยซู​ได้​พบ​ลูก​ลา​ตัว​หนึ่ง​จึง​ทรง​ลา​นั้น, เหมือน​มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า,</verse>
				<verse number="15">บุตรี​ของ​ซี​โอน​เอ๋ย, อย่า​กลัว​เลย นี่​แน่ะ มหา​กษัตริย์​ของ​ท่าน​ทรง​ลูก​ลา​เสด็จ​มา</verse>
				<verse number="16">เหตุการณ์​เหล่านั้น​แต่​แรก​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​เยซู​ไม่​เข้าใจ แต่​เมื่อ​พระ​เยซู​ได้รับ​สง่า​ราศี​แล้ว, เขา​จึง​ระลึก​ได้​ว่า​มี​คำ​เช่นนั้น​เขียน​ไว้​กล่าวถึง​พระ​องค์ และ​คน​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​อย่าง​นั้น​แก่​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​ได้​อยู่​กับ​พระ​องค์​เป็น​พะยาน​ว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​เรียก​ลา​ซะ​โร​ออก​จาก​อุโมงค์​ฝัง​ศพ. และ​บันดาล​ให้​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ตาย.</verse>
				<verse number="18">เหตุ​ฉะนั้น​ประชาชน​จึง​ไป​หา​พระ​องค์, เพราะ​เขา​ได้​ยิน​ว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​กระทำ​การ​อัศจรรย์​นั้น.</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​พวกฟา​ริ​ซาย​จึง​พูด​กัน​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​เห็น​หรือ​ว่า ท่าน​ทำ​อะไร​ไม่ได้ ดู​เถิด ทั้ง​โลก​ติดตาม​เขา​ไป​แล้ว.”</verse>
				<verse number="20">ใน​หมู่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​ขึ้น​ไป​นมัสการ​ที่​การ​เลี้ยง​นั้น​มี​พวก​เฮ​เลน​บ้าง.</verse>
				<verse number="21">พวก​เฮ​เลน​นั้น​จึง​ไป​หา​ฟี​ลิบ​ชาวบ้าน​เบธ​ซา​ยะ​ดา​ใน​มณฑล​ฆา​ลิ​ลาย พูด​ว่า, “ท่าน​เจ้า​ข้า, พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ใคร่​เห็น​พระ​เยซู.”</verse>
				<verse number="22">ฟี​ลิบ​ไป​บอก​อัน​ดะเร​อา, และ​อัน​ดะเร​อา​กับ​ฟี​ลิบ​จึง​ไป​ทูล​พระ​เยซู.</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “เวลา​ที่​บุตร​มนุษย์​จะ​รับ​สง่า​ราศี​นั้น​มา​ถึง​แล้ว.</verse>
				<verse number="24">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ถ้า​เมล็ด​ข้าว​ไม่ได้​ตก​ลง​ใน​ดิน​และ​เปื่อย​เน่า​ไป​ก็​จะ​อยู่​เป็น​เมล็ด​เดียว, แต่​ถ้า​เปื่อย​เน่า​ไป​แล้ว จะ​งอก​ขึ้น​เกิดผล​มาก.</verse>
				<verse number="25">ผู้​ที่​รัก​ชีวิต​ของ​ตน​จะ​เสีย​ชีวิต, และ​ผู้​ที่​ชัง​ชีวิต​ของ​ตน​ใน​โลก​นี้​จะ​รักษา​ชีวิต​นั้น​ไว้​นิ​รันดร์.</verse>
				<verse number="26">ถ้า​ผู้ใด​จะ​ปรนนิบัติ​เรา, ให้​ผู้​นั้น​ตาม​เรา​มา และ​เรา​อยู่​ที่​ไหน​ผู้​ปรนนิบัติ​เรา​จะ​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย ถ้า​ผู้ใด​ปรนนิบัติ​เรา, พระ​บิดา​ของ​เรา​จะ​ทรง​โปรด​ประทาน​ยศ​ศักดิ์​ให้​แก่​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="27">บัดนี้​จิตต์​ของ​เรา​เป็น​ทุกข์, และ​เรา​จะ​ว่า​อะไร? โอ พระ​บิดา, ขอให้​ข้าพ​เจ้า​รอด​พ้น​เวลา​นี้​เถิด แต่​เพราะ​เหตุ​นี้​เอง​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​มาถึง​เวลา​นี้.</verse>
				<verse number="28">โอ​พระ​บิดา, ขอให้​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์​มี​เกียรติยศ.” ขณะนั้น​มี​พระ​สร​เสียง​ออกมา​จาก​ฟ้า​ว่า, “เรา​ได้​ให้​มี​เกียรติยศ​แล้ว, และ​จะ​ให้​มี​เกียรติยศ​อีก.”</verse>
				<verse number="29">คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​ได้​ยืน​อยู่​ที่​นั่น​และ​ได้​ยิน​จึง​ว่า, “ฟ้า​ร้อง” แต่​บาง​คน​ว่า, “ทูต​สวรรค์​องค์​หนึ่ง​สนทนา​กับ​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="30">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ตอบ​ว่า. “เสียง​นั้น​ไม่ได้​เกิด​ขึ้น​เพื่อ​เรา, แต่​เกิด​ขึ้น​เพราะ​เห็น​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="31">บัดนี้​เป็น​เวลา​พิพากษา​โลก​นี้ เดี๋ยวนี้​ผู้​ครอง​โลก​จะต้อง​ถูก​กำจัด​เสีย​ภายนอก.</verse>
				<verse number="32">ถ้า​เรา​ถูก​ยก​ขึ้น​จาก​แผ่น​ดิน​แล้ว, เรา​จะ​ชัก​ชวน​คน​ทั้ง​ปวง​ให้​มา​หา​เรา.”</verse>
				<verse number="33">พระ​องค์​ตรัส​อย่าง​นั้น​เป็น​ที่​สำแดง​ว่า พระ​องค์​จะ​สิ้น​พระ​ชนม์​อย่างไร.</verse>
				<verse number="34">คน​ทั้ง​หลาย​จึง​ทูล​ตอบ​พระ​องค์​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​จาก​พระ​บัญญัติ​ว่า พระ​คริสต์​จะ​อยู่​เป็น​นิตย์ เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​ว่า. ‘บุตร​มนุษย์​จะต้อง​ถูก​ยกขึ้น’? บุตร​มนุษย์​นั้น​คือ​ผู้ใด​เล่า?”</verse>
				<verse number="35">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ความ​สว่าง​จะ​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อีก​หน่อย​หนึ่ง. เมื่อ​ยัง​มี​ความ​สว่าง​อยู่​จง​เดิน​ไป​เถิด, เพื่อ​จะ​ไป​ถึง​ก่อน​มืด ผู้​ที่​เดิน​ใน​ความ​มืด​ไม่​รู้​ว่า​ไป​ทาง​ไหน.</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​มี​ความ​สว่าง​อยู่, จง​วางใจ​ใน​ความ​สว่าง​นั้น, เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ลูก​แห่ง​ความ​สว่าง.” พระ​เยซู​ตรัส​อย่าง​นั้น​แล้ว​จึง​เสด็จ​ออกไป​เงียบๆ ไม่ให้​เขา​เห็น,</verse>
				<verse number="37">แต่​ถึง​หาก​ว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​กระทำ​การ​อัศจรรย์​มาก​อย่าง​นั้น​ต่อ​หน้า​เขาๆ ก็​ยัง​ไม่​เชื่อถือ​ใน​พระ​องค์</verse>
				<verse number="38">เพื่อ​คำ​ของ​ยะ​ซา​ยา​ศาสดา​พยากรณ์​จะ​สำเร็จ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​กล่าว​ไว้​ว่า, พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ใคร​ได้​เชื่อ​ถ้อยคำ​ของ​ข้าพ​เจ้า​และ​อานุภาพ​ของ​พระ​องค์​ได้​ปรากฏ​แก่​ผู้ใด?</verse>
				<verse number="39">เหตุ​ฉะนั้น​เขา​เชื่อ​ไม่ได้, เพราะว่า​ยะ​ซา​ยา​ได้​กล่าว​อีก​ว่า,</verse>
				<verse number="40">พระ​องค์​ได้​ทรง​กระทำ​ตา​เขา​ให้​บอด, และ​ยัง​ใจ​เขา​ให้​แข็ง​กะด้าง​ไป, กลัว​เกลือ​กว่า​เขา​จะ​เห็น​ด้วย​ตา​และ​เข้าใจ, แล้ว​จะ​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่, และ​เรา​จะ​ได้​รักษา​เขา​ให้​หาย.</verse>
				<verse number="41">ยะ​ซา​ยา​ได้​กล่าว​อย่าง​นั้น​เพราะว่า​ท่าน​ได้​เห็น​รัศมี​ของ​พระ​องค์, และ​ได้​ทำนาย​ถึง​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="42">แม้​ใน​พวก​ขุน​นาง​ก็​มี​หลาย​คน​เชื่อถือ​พระ​องค์, แต่​เขา​มิได้​รับ​พระ​องค์​โดย​เปิดเผย, กลัว​ว่า​พวก​ฟา​ริ​ซาย​จะ​ขับ​ไล่​เขา​เสีย​จาก​ธรรม​ศาลา</verse>
				<verse number="43">ด้วย​ว่า​เขา​รัก​ความ​สรรเสริญ​ของ​มนุษย์​มาก​กว่า​ความ​สรรเสริญ​ของ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="44">ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​โดย​เปล่ง​เสียง​ดัง​ว่า, “ผู้​ที่​วางใจ​ใน​เรา​หา​ได้​วางใจ​ใน​เรา​ไม่, แต่​ได้​วางใจ​ใน​พระ​องค์​ที่​ทรง​ใช้​เรา​มา.</verse>
				<verse number="45">ผู้​ที่​เห็น​เรา​ก็​เห็น​พระ​องค์​ที่​ทรง​ใช้​เรา​มา.</verse>
				<verse number="46">เรา​มา​เป็น​ความ​สว่าง​ใน​โลก, เพื่อ​ทุก​คน​ที่​วางใจ​ใน​เรา​จะ​มิได้​อยู่​ใน​ความ​มืด</verse>
				<verse number="47">ถ้า​ผู้ใด​ได้​ยิน​ถ้อยคำ​ของ​เรา​และ​มิได้​เชื่อ, เรา​ก็​มิได้​พิพากษา​ผู้​นั้น เพราะว่า​เรา​มิได้​มา​เพื่อ​จะ​พิพากษา​โลก, แต่​มา​เพื่อ​จะ​ช่วย​โลก​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="48">ถ้า​ผู้ใด​ไม่​ยอมรับ​เรา​และ​ไม่​รับ​คำ​ของ​เรา, ผู้​นั้น​มี​สิ่ง​หนึ่ง​ซึ่ง​จะ​พิพากษา​เขา​คือ คำ​ที่​เรา​ได้​กล่าว​นั้น​แหละ​จะ​พิพากษา​เขา​ใน​วัน​ที่สุด.</verse>
				<verse number="49">เพราะ​เรา​มิได้​กล่าว​โดย​ลำพัง​ตัว​เรา​เอง, แต่​ซึ่ง​เรา​กล่าว​และ​สั่ง​สอน​นั้น, พระ​บิดา​ที่​ทรง​ใช้​เรา​มา​ได้​บัญชา​ไว้​แก่​เรา.</verse>
				<verse number="50">เรา​รู้​ว่า​พระ​บัญชา​ของ​พระ​องค์​นั้น​เป็น​ชีวิต​นิ​รันดร์ เหตุ​ฉะนั้น​สิ่ง​ใดๆ ที่​เรา​สอน​เรา​ก็​สอน​ตาม​อย่าง​ซึ่ง​พระ​บิดา​ได้​ตรัส​ไว้​แก่​เรา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">เมื่อก่อน​การ​เลี้ยงปัศ​คา​พระ​เยซู​ทรง​ทราบ​ว่า​เวลา​มาถึง​แล้ว​ที่​พระ​องค์​จะ​ออก​จาก​โลก​ไป​ยัง​พระ​บิดา, พระ​องค์​ทรง​รัก​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​ซึ่ง​อยู่​ใน​โลก​นี้​แล้ว, พระ​องค์​ยัง​ทรง​รัก​เขา​จนถึง​ที่สุด.</verse>
				<verse number="2">ขณะ​เมื่อ​นั่ง​รับประทาน​อาหาร​อยู่, มาร​ได้​เข้า​ดล​ใจ​ยู​ดาอิศ​กา​ริ​โอด​บุตร​ของ​ซี​โมน​ให้​มอบ​พระ​องค์​ไว้</verse>
				<verse number="3">พระ​เยซู​ทรง​ทราบ​ว่า​พระ​บิดา​ได้​ทรง​ยก​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​ให้​อยู่​ใน​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​องค์, และ​พระ​องค์​ได้​มา​จาก​พระ​เจ้า. และ​จะ​ไป​ยัง​พระ​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="4">พระ​องค์​ทรง​ลุก​ขึ้น​จาก​การ​รับประทาน​อาหาร, และ​ถอด​ฉลอง​พระ​องค์​ชั้นนอก​วาง​ไว้, จึง​ทรง​หยิบ​เอา​ผ้าเช็ดตัว​คาด​เอว​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พระ​องค์​จึง​เอา​นา​เท​ใน​อ่าง, แล้ว​ทรง​ล้าง​เท้า​ของ​เหล่า​สาวก. และ​เช็ด​ด้วย​ผ้า​ที่​คาด​เอว​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="6">พระ​องค์​มาถึง​ซี​โมนเป​โตร. เขา​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, พระ​องค์​จะ​ล้าง​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​หรือ”</verse>
				<verse number="7">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า. “ซึ่ง​เรา​กระทำ​นี้​ท่าน​ยัง​ไม่​เข้าใจ, แต่​ภาย​หลัง​ท่าน​จะ​เข้าใจ.”</verse>
				<verse number="8">เปโตร​จึง​ทูล​ว่า. “พระ​องค์​จะ​ล้าง​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​เลย.” พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ตอบ​ว่า, “ถ้า​เรา​ไม่​ล้าง​ท่าน​แล้ว, ท่าน​จะ​มี​ส่วน​ใน​เรา​ไม่ได้.”</verse>
				<verse number="9">ซี​โมนเป​โตร​จึง​ทูล​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, มิใช่​แต่​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​เท่านั้น, แต่​ทั้ง​มือ​และ​ศีรษะ​ด้วย.”</verse>
				<verse number="10">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “ผู้​ที่​อาบน้ำ​แล้ว​ไม่​ต้องการ​ล้าง​ตัว​อีก​เว้น​แต่​เท้า, เพราะ​สะอาด​ทั้ง​ตัว​แล้ว​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​สะอาด, แต่​ไม่ใช่​ทุก​คน.”</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระ​องค์​ทรง​ทราบ​ว่า​ใคร​จะ​เป็น​ผู้​มอบ​พระ​องค์​ไว้ เหตุ​ฉะนั้น​พระ​องค์​จึง​ตรัส​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​สะอาด​ทุก​คน.”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​ล้าง​เท้า​เขา​ทั้ง​หลาย​แล้ว. และ​ทรง​ฉลอง​พระ​องค์​ชั้นนอก​อีก, พระ​องค์​จึง​ทรง​นั่ง​ลง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “ท่าน​ทั้ง​หลาย​เข้าใจ​ถึง​การ​ซึ่ง​เรา​ได้​กระทำ​แก่​ท่าน​นั้น​แล้ว​หรือ</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ทั้ง​หลาย​เรียก​เรา​ว่า ‘อาจารย์’ และ ‘องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.’ ท่าน​ว่า​ถูก​แล้ว, เพราะ​เรา​เป็น​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​เรา​ผู้​เป็น​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า และ​อาจารย์​ได้​ล้าง​เท้า​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลายๆ ควร​จะ​ล้าง​เท้า​ซึ่ง​กัน​และ​กัน.</verse>
				<verse number="15">ด้วย​ว่า​เรา​ได้​วาง​แบบ​อย่าง​ให้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว, เพื่อให้​ท่าน​ทำ​เหมือน​ที่​เรา​ได้​กระทำ​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="16">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, บ่าว​จะ​เป็น​ใหญ่​กว่า​นาย​ก็​หา​มิได้, และ​ทูต​จะ​เป็น​ใหญ่​กว่า​ผู้​ที่​ใช้​เขา​ไป​ก็​หา​มิได้.</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​สิ่ง​เหล่านั้น​แล้ว​และ​ประพฤติ​ตาม, ท่าน​ก็​จะ​เป็น​สุข.</verse>
				<verse number="18">เรา​มิได้​พูด​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​สิ้น​ทุก​คน เรา​รู้จัก​ผู้​ที่​เรา​ได้​เลือก​ไว้​แล้ว แต่​เรา​พูด​เพื่อ​คำ​ที่​เขียน​ไว้​แล้ว​ใน​พระ​คัมภีร์​จะ​สำเร็จ​ได้​ซึ่ง​ว่า, ผู้​ที่​รับ​อาหาร​กับ​เรา​ได้​ยก​ส้น​เท้า​ต่อ​เรา.</verse>
				<verse number="19">ข้อความ​นี้​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก่อน​เกิด​ขึ้น. เพื่อ​เมื่อ​เกิดขึ้น​แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​เชื่อ​ว่า​เรา​เป็น​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="20">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ผู้ใด​ได้รับ​ผู้​ที่​เรา​ใช้​ไป, ผู้​นั้น​ก็​รับ​เรา และ​ผู้ใด​ได้รับ​เรา, ผู้​นั้น​ได้รับ​พระ​องค์​ที่​ทรง​ใช้​เรา​มา.”</verse>
				<verse number="21">ครั้น​พระ​เยซู​ตรัส​อย่าง​นั้น​แล้ว, พระ​องค์​เป็น​ทุกข์​ใน​พระทัย​และ​ตรัส​เป็น​คำ​พะยาน​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ใน​พวก​ท่าน​มี​ผู้​หนึ่ง​จะ​มอบ​เรา​ไว้.”</verse>
				<verse number="22">เหล่า​สาวก​จึง​มอง​หน้า​กัน​สงสัย​ว่า​พระ​องค์​ได้​ตรัส​คำ​นั้น​เล็ง​ถึง​ผู้ใด.</verse>
				<verse number="23">ที่​โต๊ะ​มี​สาวก​คน​หนึ่ง​ที่​พระ​เยซู​ทรง​รัก​เอน​กาย​ลง​ที่​พระ​ทรวง​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="24">ซี​โมนเป​โต​รจึง​พะ​ยัก​หน้า​แก่​สาวก​คน​นั้น​ให้​ทูล​ถาม​ว่า เป็น​ผู้ใด​ที่​พระ​องค์​ตรัส​ถึง​นั้น.</verse>
				<verse number="25">สาวก​คน​นั้น​ยัง​เอน​กาย​อยู่​ที่​พระ​ทรวง​ของ​พระ​องค์​จึง​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, จะ​เป็น​ผู้ใด?”</verse>
				<verse number="26">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “เรา​จะ​เอา​อาหาร​นี้​จิ้ม​แล้ว​ยื่น​ให้แก่​ผู้ใด​ก็​เป็น​ผู้​นั้น​แหละ.” เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​จิ้ม​อาหาร​นั้น​แล้ว, จึง​ส่ง​ให้แก่​ยู​ดาอิศ​กา​ริ​โอด​บุตร​ซี​โมน.</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ยู​ดา​กิน​อาหาร​นั้น​แล้ว, ซาตาน​จึง​เข้า​สิง​อยู่​ใน​ใจ​ของ​เขา. พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​จะ​กระทำ​อะไร​ก็​จง​กระทำ​โดยเร็ว​เถิด.”</verse>
				<verse number="28">แต่​ใน​พวก​นั้น​ที่​นั่ง​รับประทาน​อาหาร​ไม่​มี​ผู้ใด​เข้าใจ​ว่า พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​อย่าง​นั้น​ด้วย​เหตุ​อะไร.</verse>
				<verse number="29">บาง​คน​คิด​ว่า​เป็น​เพราะ​ยู​ดา​ถือ​ถุง​เงิน, พระ​องค์​จึง​ตรัส​สั่ง​เขา​ให้​ซื้อ​สิ่ง​ซึ่ง​จะ​ต้องการ​สำหรับ​การ​เลี้ยง​นั้น, หรือ​เพื่อ​จะ​ให้​ทาน​แก่​คน​จน.</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​ยู​ดา​เมื่อ​รับประทาน​อาหาร​แล้ว​จึง​ออกไป​ใน​ขณะนั้น, เป็น​เวลา​กลางคืน</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​ยู​ดา​ออกไป​แล้ว​พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ว่า, “เดี๋ยวนี้​บุตร​มนุษย์​ก็​ได้​รับ​เกียรติยศ, และ​พระ​เจ้า​ก็​ได้​รับ​เกียรติยศ​เพราะ​บุตร​มนุษย์</verse>
				<verse number="32">ถ้า​พระ​เจ้า​ได้​รับ​เกียรติยศ​เพราะ​พระ​บุตร, พระ​เจ้า​จะ​ประทาน​ให้​พระ​บุตร​มี​เกียรติยศ​ใน​พระ​องค์​เอง, และ​จะ​ให้​มี​เกียรติยศ​เดี๋ยวนี้.</verse>
				<verse number="33">ลูก​เล็กๆ เอ๋ย, เรา​ยัง​อยู่​กับ​เจ้า​อีก​หน่อย​หนึ่ง. เจ้า​จะ​แสวง​หา​เรา​แต่​เหมือน​เรา​ได้​บอก​พวก​ยู​ดาย​ว่า. ‘ที่​เรา​ไป​นั้น​ท่าน​ไป​ไม่ได้.’ บัดนี้​เรา​ก็​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="34">เรา​ให้​บัญญัติ​ใหม่​ไว้​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย, คือ​ให้​เจ้า​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน. เรา​รัก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​แล้ว​ฉัน​ใด, เจ้า​จง​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ด้วย​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="35">คน​ทั้ง​ปวง​จะ​รู้​ได้​ว่า เจ้า​เป็น​เหล่า​สาวก​ของ​เรา ก็​เพราะว่า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน.”</verse>
				<verse number="36">ซี​โมนเป​โต​รจึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, พระ​องค์​จะ​ไป​ที่​ไหน?” พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “ที่​เรา​จะ​ไป​นั้น​ท่าน​จะ​ตาม​ไป​เดี๋ยวนี้​ไม่ได้, แต่​ภาย​หลัง​ท่าน​จะ​ตาม​เรา.”</verse>
				<verse number="37">เป​โตร​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, เหตุ​ใด​ข้าพ​เจ้า​จะ​ตาม​พระ​องค์​ไป​เดี๋ยวนี้​ไม่ได้? ข้าพ​เจ้า​จะ​ยอม​สละ​ชีวิต​เพราะ​เห็น​แก่​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="38">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “ท่าน​จะ​สละ​ชีวิต​ของ​ท่าน​เพราะ​เห็น​แก่​เรา​หรือ เรา​บอก​ท่าน​ตาม​จริง​ว่า, ก่อน​ไก่​ขัน​ท่าน​จะ​ปฏิเสธ​เรา​สาม​ครั้ง.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">“อย่า​ให้​ใจ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​วิตก​เลย ท่าน​วางใจ​ใน​พระ​เจ้า. จง​วางใจ​ใน​เรา​ด้วย.</verse>
				<verse number="2">ใน​ปราสาท​พระ​บิดา​ของ​เรา​มี​ที่​อยู่​หลาย​แห่ง ถ้า​ไม่​มี​เรา​คง​ได้​บอก​ท่าน​แล้ว, เพราะ​เรา​ไป​จัดแจง​ที่​สำหรับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="3">ถ้า​เรา​ไป​จัดแจง​ที่​สำหรับ​ท่าน​แล้ว, เรา​จะ​มา​อีก​รับ​ท่าน​ให้​ไป​อยู่​กับ​เรา เพื่อ​เรา​อยู่​ที่​ไหน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย.</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ไป​ทาง​ไหน, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​รู้จัก​ทาง​นั้น.”</verse>
				<verse number="5">โธ​มา​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​ว่า​พระ​องค์​จะ​ไป​หาง​ไหน, ข้าพ​เจ้า​จะ​รู้จัก​ทาง​นั้น​อย่างไร​ได้?”</verse>
				<verse number="6">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​เป็น​ทาง​นั้น, เป็น​ความ​จริง, และ​เป็น​ชีวิต ไม่​มี​ผู้ใด​มาถึง​พระ​บิดา​เว้น​ไว้​มา​ทาง​เรา</verse>
				<verse number="7">ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​รู้จัก​เรา​แล้ว, ท่าน​ก็​คง​จะ​ได้​รู้จัก​พระ​บิดา​ของ​เรา​ด้วย ตั้ง​แต่​นี้​ไป​ท่าน​ก็​รู้จัก​พระ​องค์​และ​ได้​เห็น​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="8">ฟี​ลิบ​จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ขอ​สำแดง​พระ​บิดา​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เห็น ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​พอใจ.”</verse>
				<verse number="9">พระ​เยซู​ตรัส​ว่า, “ฟี​ลิบ​เอ๋ย, เรา​ได้​อยู่​กับ​ท่าน​นาน​แล้ว​เช่นนี้, และ​ท่าน​ยัง​ไม่​รู้จัก​เรา​หรือ ผู้​ที่​ได้​เห็น​เรา​ก็​ได้​เห็น​พระ​บิดา เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​ว่า ‘ขอ​สำแดง​พระ​บิดา​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เห็น?’</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ไม่​เชื่อ​หรือ​ว่า​เรา​อยู่​ใน​พระ​บิดา​และ​พระ​บิดา​อยู่​ใน​เรา? คำ​ซึ่ง​เรา​กล่าว​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เรา​มิได้​กล่าว​โดย​ลำพัง​เรา​เอง, แต่​พระ​บิดา​ที่​อยู่​ใน​เรา​พระ​องค์​นั้น​ทรง​กระทำ​กิจการ​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="11">จง​เชื่อ​เรา​ว่า เรา​อยู่​ใน​พระ​บิดา​และ​พระ​บิดา​อยู่​ใน​เรา ถ้า​หา​ไม่​ก็​จง​เชื่อ​เรา​เพราะ​กิจการ​นั้น​เถิด.</verse>
				<verse number="12">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ผู้​ที่​วางใจ​ใน​เรา กิจการ​ซึ่ง​เรา​กระทำ​นั้น​เขา​จะ​กระทำ​ด้วย และ​เขา​จะ​กระทำ​การ​ใหญ่​กว่า​นั้น​อีก, เพราะ​เรา​ไป​ถึง​พระ​บิดา​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="13">สิ่ง​ใด​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ขอ​ใน​นาม​ของ​เรา, สิ่ง​นั้น​เรา​จะ​กระทำ, เพื่อ​พระ​บิดา​จะ​มี​เกียรติยศ​ใน​พระ​บุตร.</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ท่าน​จะ​ขอ​สิ่ง​ใด​ใน​นาม​ของ​เราๆ จะ​กระทำ​สิ่ง​นั้น.</verse>
				<verse number="15">ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รัก​เรา, ท่าน​ก็​จะ​ประ​พฤติ​ตาม​บัญญัติ​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​ขอ​พระ​บิดา, และ​พระ​องค์​จะ​ทรง​ประทาน​ผู้ช่วย​อีก​ผู้​หนึ่ง​แก่​ท่าน, เพื่อ​จะ​อยู่​กับ​ท่าน​เป็น​นิตย์.</verse>
				<verse number="17">คือ​พระ​วิญญาณ​แห่ง​ความ​จริง ผู้​นั้น​โลก​รับ​ไม่ได้, เพราะ​ไม่​เห็น​และ​ไม่​รู้จัก​พระ​องค์ ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้จัก​พระ​องค์, เพราะว่า​พระ​องค์​อาศัย​อยู่​กับ​ท่าน และ​อยู่​ภายใน​ท่าน</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​ไม่​ละ​ทิ้ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไว้​เป็น​ลูก​กำพร้า. เรา​จะ​มา​หา​ท่าน,</verse>
				<verse number="19">อีก​หน่อย​หนึ่ง​โลก​ก็​จะ​ไม่​เห็น​เรา แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​เห็น​เรา เพราะ​เรา​เป็นอยู่, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​เป็น​อยู่​ด้วย.</verse>
				<verse number="20">ใน​วัน​นั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​รู้​ว่า เรา​อยู่​ใน​พระ​บิดา, และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อยู่​ใน​เรา. และ​เรา​อยู่​ใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="21">ผู้​ที่​มี​บัญญัติ​ของ​เรา​และ​ประพฤติ​ตาม​บัญญัติ​นั้น, ผู้​นั้น​แหละ​รัก​เรา, และ​ผู้​ที่​รัก​เรา​พระ​บิดา​ของ​เรา​จะ​ทรง​รัก​ผู้​นั้น, และ​เรา​จะ​รัก​เขา และ​จะ​สำแดง​ตัว​ของ​เรา​เอง​ให้​ปรากฏ​แก่​เขา,”</verse>
				<verse number="22">ยู​ดา, มิใช่​ยู​ดา​อิศ​กา​ริ​โอด, จึง​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, เป็น​เรื่อง​อะไร​ที่​พระ​องค์​จะ​สำแดง​พระ​องค์​เอง​ให้​ปรากฏ​แก่​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​แต่​ไม่ให้​ปรากฏ​แก่​โลก?”</verse>
				<verse number="23">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “ถ้า​ผู้ใด​รัก​เรา, ผู้​นั้น​จะ​ประพฤติ​ตาม​คำ​ของ​เรา และ​พระ​บิดา​จะ​ทรง​รัก​เขา, แล้ว​พระ​บิดา​กับ​เรา​จะ​มา​หา​เขา, และ​จะ​สถิต​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="24">ผู้​ที่​มิได้​รัก​เรา, ผู้​นั้น​มิได้​ประพฤติ​ตาม​คำ​ของ​เรา คำ​ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​ไม่ใช่​คำ​ของ​เรา, แต่​เป็น​คำ​ของ​พระ​บิดา​ที่​ทรง​ใช้​เรา​มา.”</verse>
				<verse number="25">“คำ​เหล่านั้น​เรา​ได้​กล่าว​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เมื่อ​เรา​ยัง​อยู่​กับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="26">แต่​พระ​องค์​ผู้ช่วย​นั้น​คือ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ที่​พระ​บิดา​จะ​ทรง​ใช้​มา​ใน​นาม​ของ​เรา. พระ​องค์​นั้น​จะ​สอน​ท่าน​ทุก​สิ่ง. และ​จะ​ให้​ท่าน​ระลึก​ถึง​ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​กล่าว​แก่​ท่าน​แล้ว.</verse>
				<verse number="27">เรา​มอบ​ความสุข​ไว้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย ความสุข​ของ​เราๆ ให้​แก่​ท่าน​เรา​ให้​แก่​ท่าน​ไม่​เหมือน​โลก​ให้. อย่า​ให้​ใจ​ของ​ท่าน​เป็น​ทุกข์. อย่า​กลัว​เลย.</verse>
				<verse number="28">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​แล้ว​ซึ่ง​เรา​ได้​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า เรา​จะ​ไป​แล้ว​จะ​กลับมา​หา​ท่าน ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​รัก​เรา. ท่าน​คง​จะ​ได้​มี​ใจ​ชื่น​ชม​เพราะ​เรา​จะ​ไป​หา​พระ​บิดา, เพราะว่า​พระ​บิดา​เป็น​ใหญ่​กว่า​เรา.</verse>
				<verse number="29">บัดนี้​เรา​ได้​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก่อน​เหตุการณ์​นั้น​บังเกิด​ขึ้น, เพื่อ​เมื่อ​บังเกิด​ขึ้น​แล้ว​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เชื่อ</verse>
				<verse number="30">ตั้งแต่​นี้​ไป​เรา​จะ​ไม่​สนทนา​มาก​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย. เพราะว่า​ผู้​ครอง​โลก​จะ​มา. ผู้​นั้น​ไม่​มี​สิทธิ​อะไร​เหนือ​เรา.</verse>
				<verse number="31">แต่​เพื่อ​โลก​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​รัก​พระ​บิดา. และ​พระ​บิดา​ได้​ตรัส​สั่ง​เรา​อย่างไร. เรา​จึง​กระทำ​อย่าง​นั้น. จง​ลุก​ขึ้น, ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ไป​จาก​ที่​นี่​เกิด.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">“เรา​เป็น​ต้น​องุ่น​แท้, และ​พระ​บิดา​ของ​เรา​เป็น​ผู้รักษา.</verse>
				<verse number="2">ทุก​สิ่ง​ใน​เรา​ที่​มิได้​เกิดผล​พระ​องค์​ทรง​ตัด​ทิ้ง​เสีย, และ​ทุก​กิ่ง​ที่​เกิดผล​พระ​องค์​ทรง​ลิด​แขนง​เพื่อ​จะ​ให้​เกิด​ผล​มาก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="3">บัดนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ถูก​ลิด​ชำระ​ให้​สะอาด​โดย​คำ​ที่​เรา​ได้​กล่าว​แก่​ท่าน​แล้ว​.</verse>
				<verse number="4">จง​เข้า​สนิท​อยู่​ใน​เรา, และ​เรา​เข้า​สนิท​อยู่​ใน​ท่าน. กิ่ง​จะ​เกิด​ผล​เอง​ไม่​ได้​เว้น​ไว้​ติด​อยู่​กับ​ต้น​ฉัน​ใด. ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​เกิดผล​ไม่ได้​เว้น​ไว้​ได้​เข้า​สนิท​อยู่​ใน​เรา​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="5">เรา​เป็น​ต้น​องุ่น, ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​กิ่ง ผู้ใด​ที่​เข้า​สนิท​อยู่​ใน​เรา​และ​เรา​เข้า​สนิท​อยู่​ใน​เขา, ผู้​นั้น​จะ​เกิด​ผล​มาก เพราะ​ถ้า​นอก​จาก​เรา​แล้ว​ท่าน​จะ​ทำ​สิ่ง​ใด​ไม่ได้​เลย.</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ผู้ใด​มิได้​เข้า​สนิท​อยู่​ใน​เรา, ผู้​นั้น​ต้อง​ถูก​ทิ้ง​เสีย​เหมือน​กิ่ง, แล้ว​ก็​เหี่ยว​แห้ง​ไป, และ​เขา​รวบรวม​ไว้​ทิ้ง​ใน​ไฟ​เผา​เสีย.</verse>
				<verse number="7">ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เข้า​สนิท​อยู่​ใน​เรา, และ​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ฝัง​อยู่​ใน​ท่านๆ จะ​ขอ​สิ่ง​ใด​ซึ่ง​ท่าน​ปรารถนา​ก็​จะ​ได้​สิ่ง​นั้น</verse>
				<verse number="8">พระ​บิดา​ของ​เรา​ได้​รับ​เกียรติยศ​เพราะ​สิ่ง​นี้, คือ​เมื่อ​ท่าน​เกิด​ผล​มาก, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​เป็น​สาวก​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="9">“พระ​บิดา​ได้​ทรง​รัก​เรา​ฉัน​ใด, เรา​ก็​รัก​ท่าน​ฉัน​นั้น ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ใน​ความ​รัก​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="10">ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ประพฤติ​ตาม​บัญญัติ​ของ​เรา, ท่าน​จะ​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ใน​ความ​รัก​ของ​เรา เหมือน​เรา​ได้​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​บิดา, และ​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ใน​ความ​รัก​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="11">สิ่ง​เหล่านั้น​เรา​ได้​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว, เพื่อ​ความ​ยินดี​ของ​เรา​จะ​ได้​อยู่​ใน​ท่าน, และ​ความ​ยินดี​ของ​ท่าน​จะ​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="12">นี่​แหละ​เป็น​บัญญัติ​ของ​เรา, คือ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รัก​กัน​และ​กัน​เหมือน​เรา​ได้​รัก​ท่าน</verse>
				<verse number="13">ความ​รัก​ใหญ่​กว่า​นี้​ไม่​มี, คือ​ว่า​ซึ่ง​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​จะ​สละ​ชีวิต​ของ​ตัว​เพื่อ​มิตร​สหาย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ประพฤติ​ตาม​ที่​เรา​สั่ง​ท่านๆ จะ​เป็น​มิตร​สหาย​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="15">เรา​ไม่​เรียก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า​บ่าว​แล้ว เพราะ​บ่าว​ไม่​รู้​ว่า​นาย​ทำ​อะไร แต่​เรา​เรียก​ท่าน​ว่า​มิตร​สหาย เพราะว่า​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​เรา​ได้​ยิน​จาก​พระ​บิดา​ของ​เราๆ ได้​สำแดง​แก่​ท่าน​แล้ว.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิได้​เลือก​เรา, แต่​เรา​ได้​เลือก​ท่าน​ทั้ง​หลาย. และ​ได้​ตั้ง​ท่าน​ไว้​เพื่อ​ท่าน​จะ​ไป​เกิด​ผล. และ​ผล​ของ​ท่าน​จะ​อยู่​ถาวร เพื่อ​เมื่อ​ท่าน​จะ​ขอ​สิ่ง​ใด​จาก​พระ​บิดา​ใน​นาม​ของ​เรา, พระ​องค์​จะ​ทรง​ประทาน​สิ่ง​นั้น​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="17">สิ่ง​เหล่านี้​เรา​สั่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไว้, เพื่อ​ท่าน​จะ​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน.</verse>
				<verse number="18">ถ้า​โลก​นี้​ชัง​ท่าน​ทั้ง​หลายๆ ก็​รู้​ว่า​เขา​ได้​ชัง​เรา​ก่อน,</verse>
				<verse number="19">ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​อยู่​ฝ่าย​โลกๆ ก็​จะ​รัก​ซึ่ง​เป็น​ของๆ โลก​เอง แต่​ว่า​เพราะ​ท่าน​มิได้​อยู่​ฝ่าย​โลก, แต่​เรา​ได้​เลือก​ท่าน​ออก​จาก​โลก, เหตุ​ฉะนั้น​โลก​จึง​ชัง​ท่าน</verse>
				<verse number="20">จง​ระลึก​ถึง​คำ​ที่​เรา​กล่าว​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว​ว่า บ่าว​จะ​เป็น​ใหญ่​กว่า​นาย​หา​มิได้ ถ้า​เขา​ข่ม​เหง​เรา​แล้ว, เขา​คง​จะ​ข่ม​เหง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ด้วย ถ้า​เขา​นับ​ถือ​คำ​ของ​เรา​แล้ว, เขา​คง​จะ​นับ​ถือ​คำ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ด้าย.</verse>
				<verse number="21">แต่​สิ่ง​สาร​พัตร​นั้น​เขา​จะ​กระทำ​แก่​พวก​ท่าน​เพราะ​นาม​ของ​เรา. เพราะ​เขา​ไม่​รู้จัก​พระ​องค์​ที่​ทรง​ใช้​เรา​มา.</verse>
				<verse number="22">ถ้า​เรา​มิ​ได้มา​สั่ง​สอน​เขา​แล้ว. เขา​คง​ไม่ได้​มี​ความผิด แต่​บัดนี้​เขา​ไม่​มี, ข้อ​แก้​ตัว.</verse>
				<verse number="23">ผู้​ที่​ชัง​เรา​ก็​ชัง​พระ​บิดา​ของ​เรา​ด้วย.</verse>
				<verse number="24">ถ้า​เรา​มิได้​กระทำ​กิจการ​ท่ามกลาง​เขา​ซึ่ง​ไม่​มี​ผู้อื่น​ได้​กระทำ​เลย. เขา​คง​ไม่​มี​ความผิด แต่​เดี๋ยวนี้​เขา​ได้​เห็น​และ​ชัง​ทั้ง​เรา​ทั้ง​พระ​บิดา​ของ​เรา​ด้วย.</verse>
				<verse number="25">แต่​การ​นั้น​เกิด​ขึ้น​เพื่อ​คำ​ที่​เขียน​ไว้​ใน​พระ​บัญญัติ​ของ​เขา​จะ​สำเร็จ​ซึ่ง​ว่า, เขา​ได้​ชัง​เรา​โดย​ไม่​มี​เหตุ</verse>
				<verse number="26">แต่​เมื่อ​พระ​องค์​ผู้ช่วย​ที่​เรา​จะ​ใช้​มา​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จาก​พระ​บิดา, คือ​พระ​วิญญาณ​แห่ง​ความ​จริง​ที่มา​จาก​พระ​บิดา​นั้น​มา​แล้ว, พระ​องค์​นั้น​จะ​เป็น​พะยาน​ถึง​เรา</verse>
				<verse number="27">และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​พะยาน​ด้วย, เพราะว่า​ท่าน​ได้​อยู่​กับ​เรา​ตั้งแต่​แรก.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">“สิ่ง​เหล่านั้น​เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว, เพื่อ​มิ​ให้​ท่าน​สะดุด​กะ​ดาก.</verse>
				<verse number="2">เขา​จะ​ไล่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เสีย​จาก​ธรรม​ศาลา แท้​จริง​วัน​หนึ่ง​ทุก​คน​ที่​ประหาร​ชีวิต​ของ​ท่าน จะ​คิด​ว่า​เขา​ทำ​การ​นั้น​เป็น​การ​ปฏิบัติ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="3">สิ่ง​เหล่านั้น​เขา​จะ​กระทำ​เพราะว่า​เขา​มิได้​รู้จัก​พระ​บิดา และ​มิได้​รู้จัก​เรา.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​เรา​บอก​สิ่ง​เหล่านั้น​ให้​ท่าน​ฟัง. เพื่อ​ว่า​เมื่อ​เวลา​นั้น​มา ท่าน​จะ​ระลึก​ได้​ว่า​เรา​บอก​ท่าน​แล้ว. สิ่ง​เหล่านั้น​เรา​มิได้​บอก​ท่าน​แต่​แรก, เพราะว่า​เรา​ยัง​อยู่​กับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="5">แต่​บัดนี้​เรา​จะ​ไป​หา​พระ​องค์​ที่​ทรง​ใช้​เรา​มา และ​ใน​พวก​ท่าน​ไม่​มี​ใคร​ถาม​เรา​ว่า, พระ​องค์​จะ​ไป​ไหน?’</verse>
				<verse number="6">แต่​เพราะ​เรา​ได้​บอก​สิ่ง​เหล่านั้น​แก่​พวก​ท่าน, ใจ​ของ​ท่าน​ก็​เต็ม​ด้วย​ความ​ทุกข์</verse>
				<verse number="7">ถึง​กระนั้น​ก็​ดี​เรา​บอก​ความ​จริง​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย. คือ​การ​ที่​เรา​จะ​ไป​นั้น​จะ​เป็น​ประ​โยชน์​แก่​ท่าน เพราะ​ถ้า​เรา​ไม่​ไป, พระ​องค์​ผู้ช่วย​นั้น​จะ​มิ​ได้มา​หา​ท่าน แต่​ถ้า​เรา​ไป เรา​จะไช้​พระ​องค์​นั้น​มา​หา​ท่าน</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​พระ​องค์​นั้น​มาแล้ว, พระ​องค์​จะ​บันดาล​ให้​โลก​รู้สึก​ถึง​ความผิด, ถึง​ความชอบ​ธรรม, และ​ถึง​ความ​พิพากษา</verse>
				<verse number="9">ความผิด​นั้น. เพราะ​เขา​ไม่​วางใจ​ใน​เรา</verse>
				<verse number="10">ความชอบ​ธรรม​นั้น. เพราะ​เรา​ไป​หา​พระ​บิดา​ของ​เรา และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​เห็น​เรา​อีก.</verse>
				<verse number="11">ความ​พิพากษา​นั้น, เพราะ​ผู้​ครอง​โลก​นี้​ถูก​พิพากษา​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">เรา​ยัง​มี​อีก​หลาย​สิ่ง​ที่​จะ​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย. แต่​เดี๋ยวนี้​ท่าน​รับ​เอา​ยัง​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="13">แต่​เมื่อ​พระ​วิญญาณ​แห่ง​ความ​จริง​มาแล้ว, พระ​องค์​จะ​นำ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไปสู่​ความ​จริง​ทุก​อย่าง เพราะ​พระ​องค์​จะ​ไม่​ตรัส​โดย​พระ​องค์​เอง แต่​พระ​องค์​ได้​ยิน​สิ่ง​ใด​จะ​ตรัส​สิ่ง​นั้น, และ​จะแจ้ง​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​สิ่ง​เหล่านั้น​ซึ่ง​จะ​เกิดขึ้น.</verse>
				<verse number="14">พระ​องค์​จะ​ให้​เรา​มี​เกียรติยศ, เพราะ​พระ​องค์​จะ​เอา​เรื่อง​ของ​เรา​สำแดง​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="15">สาร​พัตร​ทั้งสิ้น​ที่​พระ​บิดา​มี​อยู่​เป็น​ของ​เรา เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จึง​กล่าว​ว่า, พระ​วิญญาณ​จะ​เอา​เรื่อง​ของ​เรา​สำแดง​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="16">อีก​หน่อย​หนึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​เห็น​เรา, และ​ยัง​อีก​หน่อย​หนึ่ง​ท่าน​จะ​เห็น​เรา.”</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนั้น​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​บาง​คน​จึง​พูด​กัน​ว่า. “นี่​หมายความ​ว่า​อะไร​ที่​พระ​องค์​ตรัส​แก่​เรา​ว่า. ‘อีก​หน่อย​หนึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​เห็น​เรา, และ​ยัง​อีก​หน่อย​หนึ่ง​ท่าน​จะ​เห็น​เรา’ และ​เพราะ​เรา​ไป​ถึง​พระ​บิดา?”</verse>
				<verse number="18">เหตุ​ฉะนั้น​เขา​จึง​ว่า.” นี่​หมายความ​ว่า​อะไร ซึ่ง​พระ​องค์​ตรัส​นั้น? เรา​ไม่​เข้าใจ.”</verse>
				<verse number="19">พระ​เยซู​ทรง​ทราบ​ว่า​เขา​จะ​ใคร่​ทูล​ถาม​พระ​องค์ๆ จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​ถาม​กัน​ถึง​ความ​ที่​เรา​ว่า​นั้น​หรือ คือ ‘อีก​หน่อย​หนึ่ง​ท่าน​จะ​ไม่​เห็น​เรา, และ​ยัง​อีก​หน่อย​หนึ่ง​ท่าน​จะ​เห็น​เรา’?</verse>
				<verse number="20">เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า ท่าน​จะ​ร้องไห้​พิลาป​ร่ำ​ไร, แต่​โลก​นี้​จะ​ยินดี​ท่าน​จะ​เป็น​ทุกข์​โศก. แต่​ความ​ทุกข์​โศก​ของ​ท่าน​จะ​กลับ​กลาย​เป็น​ความ​ยินดี.</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ผู้หญิง​กำลัง​คลอด​บุตร​ก็​มี​ความ​ทุกข์, เพราะ​เวลา​กำหนด​ถึง​แล้ว​แต่​เมื่อ​คลอด​บุตร​แล้ว, เขา​หา​ได้​คิดถึง​ความ​ลำบาก​นั้น​ไม่. ด้วย​มี​ความ​ยินดี​เพราะ​คน​หนึ่ง​เกิด​มา​ใน​โลก.</verse>
				<verse number="22">ฉัน​ใด​ก็​ดี​เดี๋ยวนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​ความ​ทุกข์, แต่​เรา​จะ​เห็น​ท่าน​อีก, และ​ใจ​ของ​ท่าน​จะ​ชื่น​ชม​และ​ความ​ยินดี​ของ​ท่าน​นั้น​ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​เอา​ไป​จาก​ท่าน.</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​นั้น​ท่าน​จะ​ไม่​ถาม​เรา​ถึง​ข้อ​ใด​อีก. เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ขอ​สิ่ง​ใด​จาก​พระ​บิดา, พระ​องค์​จะ​ทรง​ประทาน​สิ่ง​นั้น​ให้แก่​ท่าน​ใน​นาม​ของ​เรา</verse>
				<verse number="24">แต่​ก่อน​ท่าน​ไม่​เคย​ได้​ขอ​สิ่ง​ใด​ใน​นาม​ของ​เรา จง​ขอ​และ​จะ​ได้. เพื่อ​ความ​ยินดี​ของ​ท่าน​จะ​ได้​บริบูรณ์.”</verse>
				<verse number="25">“สิ่ง​เหล่านี้​เรา​ได้​สอน​ท่าน​เป็น​คำ​อรรถ. วัน​หนึ่ง​เรา​จะ​ไม่​สอน​ท่าน​เป็น​คำ​อรรถ​อีก, แต่​จะ​กล่าว​ให้​ท่าน​รู้​ถึง​พระ​บิดา​โดย​แจ่ม​แจ้ง.</verse>
				<verse number="26">ใน​วัน​นั้น​พวก​ท่าน​จะ​ขอ​ใน​นาม​ของ​เรา, และ​เรา​จะ​ไม่​ว่า​แก่​ท่าน​ว่า เรา​จะ​อ้อน​วอน​พระ​บิดา​เพื่อ​ท่าน</verse>
				<verse number="27">ด้วย​ว่า​พระ​บิดา​เอง​ทรง​รัก​ท่าน เพราะ​ท่าน​ได้​รัก​เรา​และ​ได้​เชื่อ​ว่า​เรา​ได้มา​จาก​พระ​บิดา</verse>
				<verse number="28">เรา​ได้มา​จาก​พระ​บิดา​และ​เข้า​ใน​โลก​แล้ว เรา​จะ​จาก​โลก​ไป​ถึง​พระ​บิดา​อีก”</verse>
				<verse number="29">เหล่า​สาวก​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “นี่​แน่ะ, บัดนี้​พระ​องค์​ตรัส​โดย​แจ่ม​แจ้ง​และ​มิได้​ตรัส​เป็น​คำ​อรรถ</verse>
				<verse number="30">คราว​นี้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​รู้​แน่​ว่า​พระ​องค์​ทรง​ทราบ​สาร​พัตร​ทั้งสิ้น, และ​ไม่​ต้องการ​ให้​ผู้ใด​ทูล​ถาม​พระ​องค์ เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​เชื่อ​ว่า​พระ​องค์​ได้มา​จาก​พระ​เจ้า,”</verse>
				<verse number="31">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “เดี๋ยวนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เชื่อ​หรือ</verse>
				<verse number="32">ดู​เถิด เวลา​จะ​มา, และ​เวลา​นั้น​ก็​ถึง​แล้ว, เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ต้อง​กระจัด​กระจาย​ไป​ยัง​ที่​ของ​ตัว​สิ้น​ทุก​คน, และ​จะ​ละ​เร​าไว้​ผู้​เดียว แต่​เรา​หา​ได้​อยู่​ผู้​เดียว​ไม่, เพราะ​พระ​บิดา​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​เรา.</verse>
				<verse number="33">สิ่ง​เหล่านั้น​เรา​ได้​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​ท่าน​จะ​มี​ความสุข​โดย​เรา. ใน​โลก​นี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​ความ​ทุกข์​ยาก แต่​จง​ยินดี​เถิด เรา​ชะ​นะ​โลก​แล้ว.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">เมื่อ​พระ​เยซู​ได้​ตรัส​คำ​เหล่านั้น​แล้ว พระ​องค์​จึง​แหงน​พระ​เนตร​ดู​ฟ้า​ตรัส​ว่า, “พระ​บิดา​เจ้า​ข้า, เวลา​ก็​มาถึง​แล้ว ขอ​โปรด​ให้​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์​มี​เกียรติยศ. เพื่อ​พระ​บุตร​จะ​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​องค์</verse>
				<verse number="2">เหมือน​พระ​องค์​ได้​ทรง​ประทาน​ให้​พระ​บุตร​มี​อำนาจ​เหนือ​เนื้อ​หนัง​ทั้งสิ้น, เพื่อ​พระ​บุตร​จะ​ให้​ชีวิต​นิ​รันดร์​แก่​บรรดา​คน​ที่​พระ​องค์​ทรง​ประทาน​แก่​พระ​บุตร​นั้น.</verse>
				<verse number="3">นี่​แหละ​เป็น​ชีวิต​นิ​รันดร์, คือ​ว่า​ให้​เขา​รู้จัก​พระ​องค์​ผู้​เป็น​พระ​เจ้า​เที่ยง​แท้​องค์​เดียว, และ​รู้จัก​ผู้​ที่​พระ​องค์​ทรง​ใช้​มา​คือ​พระ​เยซู​คริสต์.</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​ได้​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​องค์​ใน​โลก, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​การ​ซึ่ง​พระ​องค์​ทรง​ประทาน​ให้​ข้าพ​เจ้า​กระทำ​นั้น​สำเร็จ​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">เดี๋ยวนี้, พระ​บิดา​เจ้า​ข้า, ขอ​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​เกียรติยศ​จำเพาะ​พระ​พักตร​พระ​องค์, คือ​เกียรติยศ​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​มี​กับ​พระ​องค์​ใน​กาล​ก่อน​เมื่อ​โลก​นี้​ยัง​ไม่​มี</verse>
				<verse number="6">“ข้าพ​เจ้า​ได้​สำแดง​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์ แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​พระ​องค์​ทรง​ประทาน​ให้แก่​ข้าพ​เจ้า​จาก​มนุษย์​โลก คน​เหล่านั้น​เป็น​ของ​พระ​องค์​แล้ว, และ​พระ​องค์​ได้​ทรง​ประทาน​เขา​ให้แก่​ข้าพ​เจ้า และ​เขา​ได้​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="7">บัดนี้​เขา​รู้​ว่า สิ่ง​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า​มา​จาก​พระ​องค์</verse>
				<verse number="8">เพราะว่า​คำ​เหล่านั้น​ซึ่ง​พระ​องค์​ทรง​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้าๆ ได้​ให้แก่​เขา​แล้ว และ​เขา​ได้รับ​เอา​คำ​นั้น, และ​รู้​แน่​ว่า​ข้าพ​เจ้า​มา​จาก​พระ​องค์, และ​เขา​ได้​เชื่อ​ว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​ใช้​ข้าพ​เจ้า​มา.</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​อธิษฐาน​เพื่อ​เขา ข้าพ​เจ้า​มิได้​อธิษฐาน​เพื่อ​โลก, แต่​เพื่อ​คน​เหล่านั้น​ที่​พระ​องค์​ทรง​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า​แล้ว ด้วย​ว่า​เขา​เป็น​คน​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="10">และ​สาร​พัตร​ทุก​สิ่ง​ที่​เป็น​ของๆ ข้าพ​เจ้า​ก็​เป็น​ของๆ พระ​องค์. และ​ที่​เป็น​ของๆ พระ​องค์​ก็​เป็น​ของๆ ข้าพ​เจ้า และ​ข้าพ​เจ้า​มี​เกียรติยศ​ใน​สิ่ง​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="11">ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​อยู่​ใน​โลก​นี้​ต่อไป, แต่​เขา​เหล่านั้น​ยัง​อยู่​ใน​โลก​นี้ ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป​หา​พระ​องค์. โอ พระ​บิดา​ผู้​บริสุทธิ์, ขอ​พระ​องค์​ทรง​พิทักษ์​รักษา​คน​เหล่านั้น​ที่​พระ​องค์​ทรง​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​นาม​ของ​พระ​องค์. เพื่อ​เขา​จะ​เป็น​อันหนึ่ง​อัน​เดียวกัน​ได้. เช่น​ข้าพ​เจ้า​กับ​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​อยู่​ด้วย​คน​เหล่านั้น. ข้าพ​เจ้า​ก็​ได้​พิทักษ์​รักษา​เขา​ไว้​ใน​นาม​ของ​พระ​องค์, คือ​พวก​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า, และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ป้องกัน​เขา​ไว้. และ​มิได้​ให้​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​เสีย​ไป​เว้น​แต่​ลูก​ของ​ความ​พินาศ, เพื่อ​พระคัมภร์​ที่​เขียน​ไว้​แล้ว​จะ​สำเร็จ</verse>
				<verse number="13">แต่​เดี๋ยวนี้​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป​หา​พระ​องค์, ข้าพ​เจ้า​จึง​กล่าว​สิ่ง​เหล่านี้​ใน​โลก, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​รับ​ความ​ยินดี​ของ​ข้าพ​เจ้า​โดย​บริบูรณ์.</verse>
				<verse number="14">ข้าพ​เจ้า​ได้​ให้​คำ​ของ​พระ​องค์​แก่​เขา​แล้ว และ​โลก​นี้​ได้​ชัง​เขา​เพราะ​เขา​ไม่​อยู่​ฝ่าย​โลก. เหมือน​ข้าพ​เจ้า​ไม่​อยู่​ฝ่าย​โลก.</verse>
				<verse number="15">ข้าพ​เจ้า​มิได้​ขอ​พระ​องค์​ให้​เอา​เขา​ไป​จาก​โลก. แต่​ให้​ป้องกัน​รักษา​เขา​ไว้​ให้​พ้น​ความ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="16">เขา​ไม่​อยู่​ฝ่าย​โลก เหมือน​ข้าพ​เจ้า​ไม่​อยู่​ฝ่าย​โลก.</verse>
				<verse number="17">ขอ​โปรด​ตั้ง​เขา​ไว้​โดย​ความ​จริง คำ​ของ​พระ​องค์​เป็น​ความ​จริง</verse>
				<verse number="18">พระ​องค์​ทรง​ใช้​ข้าพ​เจ้า​มา​ใน​โลก​ฉัน​ใด, ข้าพ​เจ้า​จึง​ใช้​เขา​ไป​ใน​โลก​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="19">ข้าพ​เจ้า​ถวาย​ตัว​ของ​ข้าพ​เจ้า​เพราะ​เห็น​แก่​เขา, เพื่อ​เขา​จะ​ถวาย​ตัว​โดย​ความ​จริง​ด้วย</verse>
				<verse number="20">“ข้าพ​เจ้า​มิได้​อธิษฐาน​เพื่อ​คน​เหล่านี้​พวก​เดียว, แต่​เพื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​วางใจ​ใน​ข้าพ​เจ้า​เพราะ​คำ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="21">เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​อันหนึ่ง​อัน​เดียว​กัน เหมือน​พระ​องค์​คือ​พระ​บิดา​สถิต​อยู่​ใน​ข้าพ​เจ้า, และ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ใน​พระ​องค์, เพื่อ​เขา​จะ​เป็น​อันหนึ่ง​อัน​เดียวกัน​กับ​พระ​องค์ และ​กับ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​เพื่อ​โลก​จะ​ได้​เชื่อ​ว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​ใช้​ข้าพ​เจ้า​มา</verse>
				<verse number="22">เกียรติยศ​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้าๆ ได้​ให้​แก่​เขา, เพื่อ​เขา​จะ​เป็น​อันหนึ่ง​อัน​เดียวกัน, เหมือน​พระ​องค์​กับ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​อันหนึ่ง​อัน​เดียว​กัน​นั้น</verse>
				<verse number="23">ข้าพ​เจ้า​อยู่​ใน​เขา​และ​พระ​องค์​อยู่​ใน​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​เขา​จะ​สำเร็จ​โดย​บริบูรณ์​ใน​การ​เป็น​อันหนึ่ง​อัน​เดียวกัน​นั้น​ได้ เพื่อ​โลก​นี้​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​ใช้​ข้าพ​เจ้า​มา. และ​ได้​ทรง​รัก​เขา​เหล่านั้น​เหมือน​ได้​ทรง​รัก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="24">พระ​บิดา​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​ใคร่​ให้​คน​เหล่านั้น​ที่​พระ​องค์​ทรง​ประทาน​ให้​ข้าพ​เจ้า อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า​ใน​ที่​ที่​ข้าพ​เจ้า​อยู่​นั้น เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เห็น​สง่า​ราศี​ของ​ข้าพ​เจ้า, ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า เพราะ​พระ​องค์​ได้​ทรง​รัก​ข้าพ​เจ้า​ก่อน​สร้าง​โลก.</verse>
				<verse number="25">โอ พระ​บิดา​ผู้​ทรง​ธรรม, โลก​นี้​หา​ได้​รู้จัก​พระ​องค์​ไม่. แต่​ข้าพ​เจ้า​ได้​รู้จัก​พระ​องค์, และ​คน​เหล่านี้​ได้​รู้​ว่า พระ​องค์​ได้​ทรง​ใช้​ข้าพ​เจ้า​มา</verse>
				<verse number="26">ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​ให้​เขา​รู้จัก​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์, และ​ยัง​จะ​กระทำ​ให้​เขา​รู้​อีก. เพื่อ​ความ​รัก​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​รัก​ข้าพ​เจ้า​จะ​อยู่​ใน​เขา และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​อยู่​ใน​เขา.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ครั้น​พระ​เยซู​ตรัส​คำ​เหล่านั้น​แล้ว, พระ​องค์​ได้​เสด็จ​ออก​ไป​กับ​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์ ข้าม​ลำ​ธาร​ชื่อ​เก็ด​โรน​ที่​นั่น​มี​สวนๆ หนึ่ง พระ​องค์​กับ​เหล่า​สาวก​จึง​เข้า​ไป​ใน​สวน​นั้น</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​ยู​ดา​ที่​มอบ​พระ​องค์​ไว้​ก็​รู้จัก​ที่​นั่น​ด้วย, เพราะว่า​พระ​เยซู​กับ​เหล่า​สาวก​เคย​ไป​ที่​นั่น​บ่อยๆ.</verse>
				<verse number="3">ยู​ดา​จึง​พา​ทหาร​กับ​เจ้าหน้าที่​มา​จาก​พวก​ปุโรหิต​และ​พวก​ฟา​ริ​ซาย​ถือ​โคม​ถือ​ไต้​และ​เครื่อง​อาวุธ​ไป​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​พระ​เยซู​ทรง​ทราบ​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​จะ​บังเกิด​แก่​พระ​องค์ จึง​เสด็จ​ออกไป​ถาม​เขา​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​มา​หา​ผู้ใด?”</verse>
				<verse number="5">เขา​ทูล​ตอบ​พระ​องค์​ว่า, “มา​หา​เยซู​ชาวบ้าน​นา​ซา​เร็ธ.” พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​เป็น​ผู้​นั้น​แหละ.” ยู​ดา​ที่​มอบ​พระ​องค์​ไว้​ก็​ยืน​อยู่​กับ​คน​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, “เรา​เป็น​ผู้​นั้น​แหละ,” เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ถอย​หลัง​และ​ล้ม​ลง​ที่ดิน.</verse>
				<verse number="7">พระ​เยซู​จึง​ทรง​ถาม​เขา​อีก​ว่า, “ท่าน​มา​หา​ผู้ใด?” เขา​ทูล​ตอบ​ว่า, “มา​หา​เยซู​ชาวบ้าน​นา​ซา​เร็ธ”</verse>
				<verse number="8">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “เรา​บอก​ท่าน​แล้ว​ว่า​เรา​คือ​ผู้​นั้น เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​ท่าน​แสวง​หา​เรา, จง​ปล่อย​ให้​คน​เหล่านี้​ไป​เถิด”</verse>
				<verse number="9">เพื่อ​ถ้อยคำ​ซึ่ง​พระ​เยซู​ตรัส​ไว้​แล้ว​ว่า, “ใน​คน​เหล่านั้น​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​เสีย​ไป​สัก​คน​เดียว” จะ​สำเร็จ</verse>
				<verse number="10">ซี​โมนเป​โตร​มี​ดาพ จึง​ชัก​ออก​ฟัน​ทาส​คน​หนึ่ง​ของ​มหา​ปุโรหิต​ถูก​หู​ข้าง​ขวา​ขาด​ไป. ทาส​คน​นั้น​ชื่อ​มา​ละ​โค.</verse>
				<verse number="11">พระ​เยซู​ตรัส​แก่เป​โตร​ว่า, “จง​เอา​ดาพ​ใส่​ฝัก​เสีย จอก​ซึ่ง​พระ​บิดา​ของ​เรา​ทรง​ประทาน​แก่​เราๆ จะ​ไม่​ดื่ม​หรือ”</verse>
				<verse number="12">พวก​ทหาร​กับ​นายทหาร​และ​เจ้าหน้าที่​ของ​พวก​ยู​ดาย​จึง​รุม​กัน​จับ​พระ​เยซู​มัด​ไว</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พา​พระ​องค์​ไป​หา​อัน​นาศ​ก่อน เพราะ​อัน​นาศ​เป็น​พ่อตา​ของ​กา​ยะฟา​ผู้​เป็น​มหา​ปุโรหิต​ใน​ปี​นั้น.</verse>
				<verse number="14">คือ​กา​ยะฟา​ผู้​นี้​แหละ​ที่​ได้​ปรึกษา​กับ​พวก​ยู​ดาย​แนะนำ​ว่า ควร​ที่​จะ​ให้​คน​หนึ่ง​ตาย​แทน​พล​เมือง​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​ซี​โมนเป​โตร​กับ​สาวก​อีก​คน​หนึ่ง​จึง​ตาม​พระ​เยซู​ไป สาวก​คน​นั้น​เป็น​คน​รู้จัก​กัน​กับ​มหา​ปุโรหิต, และ​ได้​เข้า​ไป​กับ​พระ​เยซู​ถึง​ลาน​บ้าน​ของ​มหา​ปุโรหิต​นั้น</verse>
				<verse number="16">แต่เป​โต​รยืน​อยู่​ริม​ประตู​ภายนอก. สาวก​คน​นั้น​ที่​รู้จัก​กัน​กับ​มหา​ปุโรหิต​จึง​ออกไป​พูด​กับ​ผู้หญิง​ที่​เฝ้า​ประตู, แล้ว​พาเป​โตร​เข้า​ไป.</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​ผู้หญิง​ที่​เฝ้า​ประตู​จึง​พูด​กับเป​โตร​ว่า. “ท่าน​เป็น​ศิษย์​ของ​คน​นั้น​ด้วย​หรือ” เปโตรต​อบ​ว่า, “ไม่​เป็น.”</verse>
				<verse number="18">พาก​บ่าว​กับ​เจ้าหน้าที่​ก็​ยืน​อยู่​ที่​นั่น, และ​ได้​เอา​ถ่าน​มา​ติด​ไฟ​เพราะ​หนาว, แล้ว​พา​กัน​ผิง​ไฟ เป​โตร​ก็​ยืน​ผิง​ไฟ​อยู่​กับ​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​มหา​ปุโรหิต​จึง​ถาม​พระ​เยซู​ถึง​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์ และ​ถึง​คำ​สอน​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="20">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ตอบ​ท่าน​ว่า. “เรา​ได้​กล่าว​ให้​โลก​ฟัง​โดย​เปิดเผย เรา​ได้​สั่ง​สอน​ใน​ธรรม​ศาลา​และ​ใน​โบสถ์​ที่​พวก​ยู​ดาย​เคย​ชุมนุม​กัน​อยู่​ทุก​ครั้ง​เสมอ และ​เรา​หา​ได้​สอน​สิ่ง​ใด​ใน​ที่​ลับ​ไม่</verse>
				<verse number="21">ท่าน​ถาม​เรา​ทำไม? จง​ถาม​ผู้​ที่​ได้​ฟัง​เรา​ว่า เรา​ได้​สั่ง​สอน​เขา​อย่างไร นี่​แน่ะ ซึ่ง​เรา​ได้​กล่าว​นั้น​เขา​ก็​รู้.”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พระ​องค์​ตรัส​อย่าง​นั้น​แล้ว, เจ้าหน้าที่​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​ยืน​อยู่​ที่​นั่น​เอา​มือ​ตบ​พระ​เยซู​พูด​ว่า. “เจ้า​ตอบ​มหา​ปุโรหิต​อย่าง​นั้น​หรือ”</verse>
				<verse number="23">พระ​เยซู​ทรง​ตอบ​เขา​ว่า, “ถ้า​เรา​พูด​ผิด​จง​เป็น​พะยาน​ถึง​ความผิด​นั้น แต่​ถ้า​เรา​พูด​ถูก, ตบ​เรา​ทำไม?”</verse>
				<verse number="24">ฝ่าย​อัน​นาศ​จึง​ให้​พา​พระ​เยซู​ทั้ง​ยัง​ถูก​มัด​อยู่​ไป​หา​กา​ยะฟา​ผู้​เป็น​มหา​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="25">ซี​โมนเป​โตร​กำลัง​ยืน​ผิง​ไฟ​อยู่. เขา​จึง​พูด​กับเป​โตร​ว่า. “เจ้า​เป็น​ศิษย์​ของ​คน​นั้น​หรือ” เปโตร​ปฏิเสธ​ว่า. “ข้า​ไม่ได้​เป็น.”</verse>
				<verse number="26">ทาส​คน​หนึ่ง​ของ​มหา​ปุโรหิต, เป็น​ญาติ​กับ​คน​ที่​เป​โตร​ฟัน​หู​ขาด​นั้น, จึง​ว่า, “ข้า​ได้​เห็น​เจ้า​กับ​ท่าน​นั้น​ใน​สวน​มิใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="27">เปโตร​จึง​ปฏิเสธ​อีก​และ​ใน​ทันใด​นั้น​ไก่​ก็​ขัน</verse>
				<verse number="28">เขา​จึง​พา​พระ​เยซู​จาก​กา​ยะฟา​ไป​ยัง​ศาล​ไปร​โต​เรียน. และ​เป็น​เวลา​เช้า​มืด เขา​เอง​มิได้​เข้า​ไป​ใน​ศาล​ไปร​โต​เรียน​นั้น, เพื่อ​ตัว​จะ​มิได้​เป็น​มลทิน​ไป​แต่​จะ​กินปัศ​คา​ได้.</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​ปี​ลาต​จึง​ออกมา​ถาม​เขา​เหล่านั้น​ว่า. “พวก​ท่าน​เอา​ความ​อะไร​มา​ฟ้อง​คน​นี้?”</verse>
				<verse number="30">เขา​จึง​ตอบ​ท่าน​ว่า “ถ้า​เขา​มิได้​เป็น​ผู้ร้าย​แล้ว. พวก​ข้าพ​เจ้า​คง​จะ​ไม่​มอบ​เขา​ไว้​กับ​ท่าน.”</verse>
				<verse number="31">ปี​ลาต​จึ​งก​ล่าว​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เอา​คน​นี้​ไป​พิพากษา​ตาม​กฏหมาย​ของ​ท่าน.” พวก​ยู​ดาย​จึง​ตอบ​ว่า. “ซึ่ง​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ประหาร​ชีวิต​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ก็​ผิด​กฎ​หมาย”</verse>
				<verse number="32">เป็น​อย่าง​นั้น​เพื่อ​คำ​ของ​พระ​เยซู​จะ​สำเร็จ ซึ่ง​พระ​องค์​ตรัส​ไว้​สำคัญ​ว่า​พระ​องค์​จะ​สิ้น​พระ​ชนม์​อย่างไร</verse>
				<verse number="33">ปี​ลาต​จึง​เข้า​ไป​ใน​ศาล​ไปร​โต​เรียน​อีก. และ​ได้​เรียก​พระ​เยซู​มา​ถาม​ว่า. “ท่าน​เป็น​กษัตริย์​ของ​พวก​ยู​ดาย​หรือ”</verse>
				<verse number="34">พระ​เยซู​จึง​กลับ​ย้อน​ถาม​ว่า. “ท่าน​ถาม​อย่าง​นั้น​แต่​ลำพัง​ท่าน​เอง​หรือๆ มี​คน​อื่น​บอก​ท่าน​ถึง​เรา?”</verse>
				<verse number="35">ปี​ลาตถาม​ว่า. “เรา​เป็น​ชาติ​ยู​ดาย​หรือ ชน​ประเทศ​ของ​ท่าน​เอง​และ​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​ได้​มอบ​ท่าน​ไว้​กับ​เรา ท่าน​ได้​ทำ​อะไร?”</verse>
				<verse number="36">พระ​เยซู​ทรง​ตอบ​ว่า. “แผ่น​ดิน​ของ​เรา​มิได้​เป็น​อย่าง​แผ่น​ดิน​โลก​นี้ ถ้า​แผ่น​ดิน​ของ​เรา​เป็น​อย่าง​แผ่น​ดิน​โลก​นี้. พวก​ของ​เรา​ก็​คง​ได้​ต่อสู้​ไม่ให้​เรา​ตก​ใน​มือ​ของ​พวก​ยู​ดาย แต่​บัดนี้​แผ่น​ดิน​ของ​เรา​หา​ได้​เป็น​อย่าง​นั้น​ไม่.”</verse>
				<verse number="37">ปี​ลาต​จึง​ถาม​พระ​องค์​ว่า. “ถ้า​เช่น​นั้น​ท่าน​เป็น​กษัตริย์​หรือ” พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า. “ท่าน​ว่า​ถูก​แล้ว​ว่า​เรา​เป็น​กษัตริย์​. เพราะ​เหตุ​นี้​เรา​จึง​บังเกิด​มา​และ​เข้า​มา​ใน​โลก​เพื่อ​เรา​จะ​เป็น​พะยาน​ถึง​ความ​จริง. คน​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​อยู่​ฝ่าย​ความ​จริง​ย่อม​ฟัง​เสียง​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="38">ปี​ลาต​จึง​ถาม​พระ​องค์​ว่า. “ความ​จริง​คือ​อะไร​เล่า?” ครั้นถาม​อย่าง​นั้น​แล้ว​ท่าน​จึง​ออกไป​หา​พวก​ยู​ดาย​อีก บอก​เขา​ว่า, “เรา​ไม่​เห็น​คน​นั้น​มี​ความผิด.</verse>
				<verse number="39">แต่​พวก​ท่าน​มี​ธรรม​เนียม​ให้​เรา​ปล่อย​คน​หนึ่ง​ให้​แก่​ท่าน​เมื่อ​เวลาปัศ​คา ท่าน​ทั้ง​หลาย​ปรารถนา​จะ​ให้​เรา​ปล่อย​กษัตริย์​ของ​พวก​ยู​ดาย​ให้แก่​ท่าน​หรือ”</verse>
				<verse number="40">คน​ทั้ง​หลาย​จึง​ร้อง​ขึ้น​อีก​ว่า, “มิใช่​คน​นี้, แต่​ขอ​ปล่อย​บา​ระ​บา.” ฝ่าย​บา​ระ​บา​นั้น​เป็น​โจร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ขณะนั้น​ปี​ลาต​จึง​ให้​เอา​พระ​เยซู​ไป​โบย​ตี</verse>
				<verse number="2">พวก​ทหาร​ก็​เอา​หนาม​สาน​เป็น​มงกุฎ​สวม​พระ​เศียร​ของ​พระ​องค์ และ​เอา​เสื้อ​สี​ม่วง​สวม​พระ​องค์</verse>
				<verse number="3">แล้ว​มา​พูด​กับ​พระ​องค์​ว่า, “ท่าน​กษัตริย์​ของ​พวก​ยู​ดาย, จง​จำเริญ​เถิด” และ​เขา​เอา​มือ​ตบ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="4">ปี​ลาต​จึง​ออกไป​อีก​กล่าว​แก่​คน​เหล่านั้น​ว่า, “นี่​แน่ะ เรา​พา​คน​นี้​ออกมา​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย เพื่อ​ท่าน​จะ​รู้​ว่า​เรา​ไม่ได้​เห็น​ความผิด​สิ่ง​ใด​ใน​เขา​เลย.”</verse>
				<verse number="5">พระ​เยซู​จึง​เสด็จ​ออก​มา​ทรง​มงกุฎ​ทำ​ด้วย​หนาม​และ​ทรง​เสื้อ​สี​ม่วง. ปี​ลาต​จึง​กล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, “นี่​แน่ะ. ดู​คน​นี้​ซิ”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​และ​เจ้าหน้าที่​ได้​เห็น​พระ​องค์, เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ร้อง​ว่า. “ตรึง​เขา​ที่​กางเขน​เสีย. ตรึง​เขา​ที่​กางเขน​เสีย” ปี​ลาต​จึง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เอา​เขา​ไป​ตรึง​ที่​กางเขน​เถิด. เพราะว่า​เรา​ไม่ได้​เห็น​ความผิด​ใน​เขา​เลย.”</verse>
				<verse number="7">พวก​ยู​ดาย​ตอบ​ว่า. “พวก​เรา​มี​กฎหมาย ตาม​กฎหมาย​นั้น​เขา​ควร​จะ​ตาย. เพราะว่า​เขา​ได้​ตั้ง​ตัว​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="8">ครั้น​ปี​ลาต​ได้​ยิน​คำ​นั้น, ท่าน​ยิ่ง​ตกใจ​กลัว</verse>
				<verse number="9">จึง​เข้า​ไป​ใน​ศาล​ไปร​โต​เรียน​อีก ถาม​พระ​เยซู​ว่า, “ท่าน​มา​จาก​ไหน?” ฝ่าย​พระ​เยซู​มิได้​ตรัส​ตอบ​ประการ​ใด.</verse>
				<verse number="10">ปี​ลาต​จึง​ถาม​ว่า, “ท่าน​ไม่​ตอบ​เรา​หรือ ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​เรา​มี​อำนาจ​ที่​จะ​ปล่อย​ท่าน​ได้, และ​มี​อำนาจ​ที่​จะ​ตรึง​ท่าน​ไว้​ที่​กางเขน​ได้.”</verse>
				<verse number="11">พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “ท่าน​จะ​มี​อำนาจ​เหนือ​เรา​ก็​หา​มิได้, เว้น​แต่​ทรง​ประทาน​จาก​เบื้อง​บน​ให้แก่​ท่าน เหตุ​ฉะนั้น​ผู้​ที่​มอบ​เรา​ไว้​ให้​แก่​ท่าน ก็​มี​ความผิด​มากกว่า​ท่าน.”</verse>
				<verse number="12">ตั้งแต่​นั้น​ไป​ปี​ลาต​จึง​หา​โอกาส​ที่​จะ​ปล่อย​พระ​องค์ แต่​พวก​ยู​ดาย​ร้อง​อึง​ว่า, “ถ้า​ท่าน​ปล่อย​คน​นี้, ท่าน​ก็​ไม่ได้​เป็น​มิตร​สหาย​กับ​กา​ยะ​ซา ทุก​คน​ที่ตั้ง​ตัว​เป็น​กษัตริย์​ก็​พูด​ต่อสู้​กา​ยะ​ซา.”</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ปี​ลาต​ได้​ยิน​คำ​เหล่านั้น, ท่าน​จึง​พา​พระ​เยซู​ออกมา​แล้ว​นั่ง​ลง​ที่​พิพากษา​ใน​ที่​ซึ่ง​เรียกว่า หน้า​พระ​ลาน, แต่​ใน​ภาษา​เฮ็บ​ราย​เรียกว่า ฆับ​บาธา.</verse>
				<verse number="14">วัน​นั้น​เป็น​วัน​ตระเตรียม​ปัศ​คา ประมาณ​เวลา​เที่ยง. ปี​ลาต​จึง​พูด​กับ​พวก​ยู​ดาย​ว่า, “นี่​แน่ะ กษัตริย์​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย”</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​คน​ทั้ง​ปวง​ร้อง​อึง​ว่า, “จง​เอา​เขา​ไป​ฆ่า​เสีย, จง​เอา​เขา​ไป​ฆ่า​เสีย, จง​ตรึง​เขา​ที่​กางเขน​เสีย” ปี​ลาต​จึง​ถาม​เขา​ว่า, “จะ​ให้​เรา​ตรึง​กษัตริย์​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​กางเขน​หรือ” พวก​ปุโรหิต​จึง​ตอบ​ว่า, “​กษัตริย์​ของ​พวก​เรา​ไม่​มี​เว้น​แต่​กา​ยะ​ซา.”</verse>
				<verse number="16">ขณะนั้น​ปี​ลาต​จึง​มอบ​พระ​องค์​ให้​เขา​พา​ไป​ตรึง​เสีย​ที่​กางเขน</verse>
				<verse number="17">เขา​จึง​พา​พระ​เยซู​ออกไป. ฝ่าย​พระ​เยซู​ทรง​แบก​กางเขน​ไป​ยัง​ที่​ซึ่ง​เขา​เรียกว่า กะโหลก​ศีรษะ, ภาษา​เฮ็บ​ราย​เรียกว่า โฆ​ละโฆธา</verse>
				<verse number="18">ที่​นี่​แหละ​เขา​ได้​ตรึง​พระ​องค์​ไว้​ที่​กางเขน​กับ​อีก​สอง​คนๆ ละ​ข้าง​และ​พระ​เยซู​อยู่​กลาง.</verse>
				<verse number="19">ปี​ลาต​จึง​เขียน​คำ​ประ​จาร​ไว้​ที่​กางเขน​ด้วย. คำ​ประ​จาร​นั้น​ว่า, “เยซู​ชาวนา​ซา​เร็ธ​กษัตริย์​ของ​พวก​ยู​ดาย.”</verse>
				<verse number="20">คำ​ประ​จาร​นั้น​พวก​ยู​ดาย​หลาย​คน​ได้​อ่าน, เพราะว่า​ที่​ที่​เขา​ตรึง​พระ​เยซู​ไว้​อยู่​ใกล้​กับ​เมือง และ​คำ​นั้น​เขียน​เป็น​ภาษา​เฮ็บ​ราย. ภาษา​ละ​ติน, และ​ภาษา​เฮ​เลน.</verse>
				<verse number="21">เหตุ​ฉะนั้น​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​ของ​พวก​ยู​ดาย​จึง​พูด​กับ​ปี​ลาต​ว่า, “อย่า​เขียน​ว่า ‘​กษัตริย์​ของ​พวก​ยู​ดาย,’ แต่​เขียน​ว่า ‘ตัว​เขา​ว่า​เรา​เป็น​กษัตริย์​ของ​พวก​ยู​ดาย.’ ”</verse>
				<verse number="22">ปี​ลาต​จึง​ตอบ​ว่า, “ซึ่ง​เรา​ได้​เขียน​เรา​ก็​เขียน​แล้ว”</verse>
				<verse number="23">ครั้น​พวก​ทหาร​ตรึง​พระ​เยซู​ไว้​ที่​กางเขน​แล้ว. เขา​จึง​แบ่ง​ฉลอง​พระ​องค์​เป็น​สี่​ส่วน เอา​คน​ละ​ส่วน และ​เขา​เอา​เสื้อ​ชั้น​ใน​ด้วย แต่​เสื้อ​ชั้นใน​นั้น​ไม่​มี​ตะเข็บ, ทอ​ตั้งแต่​บน​จน​ตลอด​ล่าง.</verse>
				<verse number="24">เหตุ​ฉะนั้น​เขา​จึง​ปรึกษา​กัน​ว่า, “เรา​อย่า​ฉีก​ปัน​กัน​เลย, แต่​จง​จับ​สลาก​กัน​จะ​ได้​รู้​ว่า​จะ​เป็น​ของ​ผู้ใด.” เพื่อ​พระ​คัมภีร์​ซึ่ง​เขียน​ไว้​แล้ว​จะ​สำเร็จ​ที่ว่า, เขา​เอา​เสื้อผ้า​ของ​เรา​แบ่ง​ปัน​กัน, และ​เสื้อ​ของ​เรา​เขา​จับ​สลาก​กัน</verse>
				<verse number="25">พวก​ทหาร​ได้​กระทำ​สิ่ง​เหล่านั้น. ฝ่าย​มารดา​และ​น้า​สาว​ของ​พระ​องค์ กับ​มา​เรีย​ภรรยา​ของ​เกลว​ปา และ​มา​เรีย​ชาวมัฆ​ดา​ลา​ยืน​อยู่​ริม​กางเขน​ของ​พระ​เยซู.</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​พระ​เยซู​ทรง​เห็น​มารดา​ของ​พระ​องค์ และ​สาวก​คน​นั้น​ที่​พระ​องค์​ทรง​รัก​ยืน​อยู่​ใกล้, พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​มารดา​ของ​พระ​องค์​ว่า, “ท่าน​สุภาพ​สตรี, จง​ดู​บุตร​ของ​ท่าน​เถิด”</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​สาวก​คน​นั้น​ว่า, “จง​ดู​มารดา​ของ​ท่าน​เถิด” ตั้งแต่​เวลา​นั้น​มา​สาวก​คน​นั้น​จึง​รับ​มารดา​ของ​พระ​องค์​มา​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="28">ภาย​หลัง​นั้น​พระ​เยซู​ทรง​ทราบ​ว่า​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​สำเร็จ​แล้ว, เพื่อ​พระคัมภร์​ที่​เขียน​ไว้​นั้น​จะ​สำเร็จ, พระ​องค์​จึง​ตรัส​ว่า, “เรา​กระหาย​น้ำ.”</verse>
				<verse number="29">ที่​นั่น​มี​ภาชนะ​ใส่​นํ้า​องุ่น​เปรี้ยว​ไว้​เต็ม เขา​จึง​เอา​ฟอง​น้ำ​ชุบ​น้ำ​องุ่น​เปรี้ยว​ใส่​ปลาย​ไม้​ส่ง​ที่​พระ​โอษฐ์​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​พระ​เยซู​ทรง​รับ​น้ำ​องุ่น​เปรี้ยว​แล้ว​พระ​องค์​จึง​ตรัส​ว่า, “สำเร็จ​แล้ว” และ​ทรง​ก้ม​พระ​เศียร​ลง​ปลง​จิตต์​วิญญาณ</verse>
				<verse number="31">พวก​ยู​ดาย​จึง​ขอ​ปี​ลาต​ให้​ทุบ​กะ​ดูก​ขา​ให้​หัก​และ​เอา​ศพ​ไป​เสีย, เพื่อ​มิ​ให้​ศพ​นั้น​ค้าง​อยู่​ที่​กางเขน​ใน​วัน​ซะ​บา​โต, เพราะ​เป็น​วัน​เตรียม, และ​วัน​ซะ​บา​โต​นั้น​เป็น​วัน​สำคัญ,</verse>
				<verse number="32">พวก​ทหาร​จึง​มา​ทุบ​ขา​ของ​คน​ที่​หนึ่ง และ​ขา​ของ​คน​ที่​สอง​ที่​ถูก​ตรึง​ไว้​กับ​พระ​องค์​ที่​กางเขน​ให้​หัก</verse>
				<verse number="33">แต่​เมื่อ​เขา​มา​ถึง​พระ​เยซู​และ​เห็น​ว่า​พระ​องค์​สิ้น​พระ​ชนม์​แล้ว, เขา​จึง​มิได้​ทุบ​กะ​ดูก​ขา​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="34">แต่​ทหาร​คน​หนึ่ง​เอา​ทวน​แทง​ที่​สีข้าง​ของ​พระ​องค์, และ​มีนํ้า​กับ​โลหิต​ไหล​ออก​จาก​แผล​นั้น.</verse>
				<verse number="35">ผู้​ที่​ได้​เห็น​ก็​เป็น​พะยาน​แล้ว, และ​คำ​พะยาน​ของ​เขา​ก็​จริง เขา​รู้​ว่า​เขา​พูด​จริง, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เชื่อ.</verse>
				<verse number="36">เพราะว่า​สิ่ง​เหล่านั้น​เกิด​ขึ้น​เพื่อ​ข้อ​พระคัมภร์​จะ​สำเร็จ ซึ่ง​ว่า, พระ​อัฏฐิ​ของ​พระ​องค์​สัก​อัน​หนึ่ง​เขา​จะ​ไม่​ทำ​ให้​หัก​เลย.</verse>
				<verse number="37">และ​มี​ข้อ​ใน​พระ​คัมภีร์​อีก​ข้อ​หนึ่ง​ว่า, เขา​จะ​มองดู​พระ​องค์​ที่​เขา​ได้​แทง</verse>
				<verse number="38">ภาย​หลัง​เหตุการณ์​เหล่านั้น​โย​เซฟ​ชาว​บ้าน​อริ​มาธาย​ผู้​เป็น​ศิษย์​ของ​พระ​เยซู, แต่​มิได้​ปรากฏ​ตัว​เพราะ​กลัว​พวก​ยู​ดาย, ท่าน​มา​ขอ​พระ​ศพ​พระ​เยซู​จาก​ปี​ลาต​ปี​ลาต​ก็​ยอม​ให้. โย​เซฟ​จึง​มา​เชิญ​พระ​ศพ​พระ​เยซู​ไป.</verse>
				<verse number="39">ฝ่าย​นิ​โก​เด​โม​ที่​ได้​มา​หา​พระ​เยซู​เวลา​กลางคืน แต่​ก่อน​นั้น​จึง​เอา​เครื่อง​หอม​คือ​มดยอบ​กับ​อาโล​เอ​หนัก​ประมาณ​สามสิบ​ชั่ง​มา​ด้วย.</verse>
				<verse number="40">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​เอา​ผ้า​ป่าน​กับ​เครื่อง​หอม​พัน​พระ​ศพ​ของ​พระ​เยซู​ตาม​ธรรม​เนียม​ฝัง​ศพ​ของ​พวก​ยู​ดาย.</verse>
				<verse number="41">ใน​ตำบล​ที่​เขา​ตรึง​พระ​องค์​ที่​กางเขน​นั้น​มี​สวน​แห่ง​หนึ่ง ใน​สวน​นั้น​มี​อุโมงค์​ฝัง​ศพ​ใหม่​ที่​ยัง​ไม่​ได้​ใส่​ศพ​ผู้ใด​เลย.</verse>
				<verse number="42">เขา​จึง​เชิญ​พระ​ศพ​ของ​พระ​เยซู​ไป​ประดิษฐาน​ไว้​ที่​นั่น. เพราะ​อุโมงค์​นั้น​อยู่​ใกล้, และ​เพราะ​วัน​นั้น​เป็น​วัน​ตระเตรียม​ของ​พวก​ยู​ดาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">เมื่อ​วัน​อาทิตย์​เวลา​เช้า​มืด มา​เรียชาว​มัฆ​ดา​ลา​มาถึง​อุโมงค์ เห็น​หิน​กลิ้ง​ออก​จาก​ปาก​อุโมงค์​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">นาง​จึง​วิ่ง​ไป​บอก​ซี​โมนเป​โตร และ​สาวก​คน​นั้น​ที่​พระ​เยซู​ทรง​รัก​ว่า, “เขา​เอา​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ออก​จาก​อุโมงค์​แล้ว. และ​เขา​เอา​พระ​องค์​ไป​ไว้​ที่​ไหน​เรา​ไม่​รู้.”</verse>
				<verse number="3">เป​โตร​จึง​ออกไป​กับ​สาวก​คน​นั้น​แล้ว​ได้​ไป​ยัง​อุโมงค์.</verse>
				<verse number="4">เขา​ทั้ง​สอง​ก็​วิ่ง​พร้อม​กัน, แต่​สาวก​คน​นั้น​วิ่ง​เร็ว​กว่าเป​โตร​มาถึง​อุโมงค์​ก่อน</verse>
				<verse number="5">เขา​จึง​ก้ม​ลง​มองดู​เห็น​ผ้า​ป่าน​วาง​อยู่, แต่​ยัง​ไม่ได้​เข้า​ไป.</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​ซี​โมนเป​โต​รตาม​เขา​มา​ภาย​หลัง​จึง​เข้า​ไป​ใน​อุโมงค์ เห็น​ผ้า​ป่าน​วาง​อยู่.</verse>
				<verse number="7">และ​ผ้า​พัน​พระ​เศียร​ของ​พระ​องค์​มิได้​วาง​อยู่​กับ​ผ้า​อื่น, แต่​พับ​วาง​ไว้​ต่าง​หาก.</verse>
				<verse number="8">ขณะนั้น​สาวก​คน​นั้น​ที่​มา​ถึง​ก่อน​จึง​เข้า​ไป​ด้วย. และ​ได้​เห็น​และ​เชื่อ</verse>
				<verse number="9">ด้วย​ว่า​เขา​ยัง​ไม่ได้​เข้าใจ​ข้อ​พระ​คัมภีร์​ที่​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า พระ​องค์​ต้อง​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="10">สาวก​ทั้ง​สอง​นั้น​จึง​กลับไป​ยัง​บ้าน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​มา​เรีย​ยืน​ร้องไห้​อยู่​ข้าง​นอก​อุโมงค์ เมื่อ​กำลัง​ร้องไห้​อยู่​เขา​ก้ม​ลง​มองดู​ใน​อุโมงค์,</verse>
				<verse number="12">และ​ได้​เห็น​ทูต​สวรรค์​สอง​องค์​ทรง​เสื้อ​ขาว นั่ง​อยู่​เบื้อง​พระ​เศียร​องค์​หนึ่ง เบื้อง​พระ​บาท​องค์​หนึ่ง, ใน​ที่​ที่​พระ​ศพ​ของ​พระ​เยซู​ได้​ประดิษฐาน​ไว้.</verse>
				<verse number="13">ทูต​ทั้ง​สอง​นั้น​จึง​พูด​กับ​มา​เรีย​ว่า, “สตรี​เอ๋ย, ร้องไห้​ทำไม?” มา​เรีย​จึง​ตอบ​ว่า, “เพราะ​เขา​เอา​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไป​เสีย​แล้ว, และ​เขา​เอา​พระ​องค์​ไป​ไว้​ที่​ไหน​ข้าพ​เจ้า​ไม่​รู้.”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​มา​เรียพูด​อย่าง​นั้น​แล้ว, จึง​หัน​ตัว​กลับ​เห็น​พระ​เยซู​ทรง​ยืน​อยู่, และ​มิได้​รู้​ว่า​เป็น​องค์​พระ​เยซู.</verse>
				<verse number="15">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “สตรี​เอ๋ย, ร้องไห้​ทำไม? มา​หา​ผู้ใด?” มา​เรีย​สำคัญ​ว่า​เป็น​คน​เฝ้า​สวน จึง​พูด​กับ​พระ​องค์​ว่า, “นาย​เจ้า​ข้า, ถ้า​ท่าน​ได้​เอา​พระ​องค์​ไป, ขอ​บอก​ดีฉัน​ให้​รู้​ว่า​ท่าน​เอา​พระ​องค์​ไป​ไว้​ที่​ไหน, และ​ดีฉัน​จะ​รับ​พระ​องค์​ไป.”</verse>
				<verse number="16">พระ​เยซู​ตรัส​ว่า, “มา​เรีย​เอ๋ย.” มา​เรีย​ก็​หัน​มา​ทูล​พระ​องค์​ว่า, “รับ​โบนี, “ซึ่ง​แปลว่า​อาจารย์.</verse>
				<verse number="17">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​มา​เรีย​ว่า, “อย่า​ยึด​หน่วง​เรา​ไว้ เพราะ​เรา​ยัง​ไม่ได้​ขึ้น​ไป​หา​พระ​บิดา​ของ​เรา แต่​จง​ไป​หา​พี่​น้อง​ของ​เรา บอก​เขา​ว่า เรา​จะ​ขึ้น​ไป​หา​พระ​บิดา​ของ​เรา​และ​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​จะ​ไป​หา​พระ​เจ้าของ​เรา​และ​พระ​เจ้าของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.”</verse>
				<verse number="18">มา​เรียมัฆ​ดา​ลา​จึง​ไป​บอก​เหล่า​สาว​กว่า, “ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​พระ​องค์​แล้ว,” และ​พระ​องค์​ได้​ตรัส​คำ​อย่าง​นั้น​แก่​เขา</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เวลา​ค่ำ​วัน​อาทิตย์​วัน​นั้น, เมื่อ​ประตู​ห้อง​ที่​เหล่า​สาวก​ประชุม​กัน​ปิด​แล้ว เพราะ​เขา​กลัว​พวก​ยู​ดาย, พระ​เยซู​จึง​เสด็จ​เข้า​มา​ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​เขา​ตรัส​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เป็น​สุข​เถิด.”</verse>
				<verse number="20">ครั้น​พระ​องค์​ตรัส​อย่าง​นั้น​แล้ว, พระ​องค์​จึง​สำแดง​ฝ่า​พระ​หัตถ์​และ​สีข้าง​ของ​พระ​องค์​แก่​เขา. เมื่อ​เหล่า​สาวก​เห็น​พระ​องค์​แล้ว​เขา​จึง​มี​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="21">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​อีก​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เป็น​สุข​เถิด พระ​บิดา​ได้​ทรง​ใช้​เรา​มา​ฉัน​ใด, เรา​ใช้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไป​ฉัน​นั้น.”</verse>
				<verse number="22">พระ​องค์​ตรัส​เช่นนั้น​แล้ว​ทรง​ระบาย​ลม​หายใจ​ออก ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​รับ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​เถิด</verse>
				<verse number="23">ถ้า​ท่าน​จะ​ยก​ความผิด​ของ​ผู้ใด, ความผิด​นั้น​ก็​จะ​ยก​เสีย และ​ถ้า​ท่าน​จะ​ให้​ความผิด​ติด​อยู่​กับ​ผู้ใด ความผิด​ก็​จะ​ติด​อยู่​กับ​ผู้​นั้น.”</verse>
				<verse number="24">ฝ่ายโธ​มา​ที่​เรียก​ว่า​ดิ​ดุ​โม​คน​หนึ่ง​ใน​สาวก​สิบ​สอง​คน​นั้น ไม่ได้​อยู่​กับ​เขา​เมื่อ​พระ​เยซู​เสด็จ​เข้า​มา.</verse>
				<verse number="25">สาวก​อื่นๆ จึง​บอก​โธ​มา​ว่า, “เรา​ได้​เห็น​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​แล้ว.” โธ​มา​จึง​ตอบ​เขา​ว่า, “ถ้า​เรา​ไม่ได้​เห็น​รอย​ตะปู​ที่​ฝ่า​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​องค์, และ​มิได้​เอา​นิ้ว​มือ​ของ​เรา​แยง​เข้า​ที่​รอย​ตะปู​นั้น, และ​มิได้​เอา​มือ​ของ​เรา​แยง​เข้า​ไป​ใน​สีข้าง​ของ​พระ​องค์​แล้ว, เรา​จะ​ไม่​เชื่อ.”</verse>
				<verse number="26">ครั้น​ล่วง​ไป​แปด​วัน​แล้ว. เหล่า​สาวก​ชุมนุม​กัน​อยู่​ข้าง​ใน​อีก, และโธ​มา​ก็​อยู่​กับ​เขา​ด้วย. ถึง​แม้​ประตู​ปิด​แล้ว, พระ​เยซู​ยัง​เสด็จ​เข้า​มา​ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​เขา​ตรัส​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เป็น​สุข​เถิด.”</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พระ​องค์​ตรัส​แก่โธ​มา​ว่า, “จง​เอา​นิ้ว​ของ​ท่าน​แยง​ดู​ฝ่า​มือ​ของ​เรา, และ​เอา​มือ​ของ​ท่าน​แยง​เข้า​ไป​ใน​สีข้าง​ของ​เรา อย่า​สงสัย​เลย, แต่​จง​เชื่อ​เกิด.”</verse>
				<verse number="28">โธ​มา​ทูล​ตอบ​พระ​องค์​ว่า, “องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า และ​พระ​เจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="29">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “โธ​มา​เอ๋ย, เพราะ​ท่าน​ได้​เห็น​เรา​ท่าน​จึง​เชื่อ ผู้​ที่​มิได้​เห็น​เรา​แต่​ได้​เชื่อ​ก็​เป็น​สุข”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​มี​นิมิตต์​อื่น​หลาย​ประการ​ที่​พระ​เยซู​ทรง​กระทำ​ต่อ​หน้า​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์, ที่​มิได้​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​เล่ม​นี้</verse>
				<verse number="31">แต่​ได้​จด​เหตุการณ์​เหล่านี้​ไว้​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เชื่อ​ว่า พระ​เยซู​เป็น​พระ​คริสต์​บุตร​ของ​พระ​เจ้า. และ​เมื่อ​มี​ความ​เชื่อ​แล้ว ท่าน​จะ​ได้​ชีวิต​โดย​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ภาย​หลัง​เหตุการณ์​เหล่านั้น. พระ​เยซู​ได้​ทรง​สำแดง​พระ​องค์​แก่​เหล่า​สาวก​อีก​ที่​ทะเล​ติเบ​เรีย ได้​สำแดง​พระ​องค์​อย่าง​นี้.</verse>
				<verse number="2">คือ ซี​โมนเป​โตร และโธ​มา​ที​เรียกว่า​ดิ​ดุ​โม และ​นะธัน​เอล​ชาว​บ้าน​คา​นา​มณฑล​ฆา​ลิ​ลาย และ​บุตร​ทั้ง​สอง​ของ​เซเบ​ดาย และ​สาวก​อีก​สอง​คน​อยู่​พร้อม​กัน.</verse>
				<verse number="3">ซี​โมนเป​โต​รบ​อก​เขา​ว่า. “เรา​จะ​ไป​จับ​ปลา.” สาวก​อื่นๆ นั้น​จึง​ว่า, “เรา​จะ​ไป​ด้วย.” เขา​ทั้ง​หลาย​ลง​เรือ​พา​กัน​ไป, และ​ใน​คืน​วัน​นั้น​เขา​ไม่ได้​ปลา​เลย</verse>
				<verse number="4">ครั้น​รุ่ง​เช้า​พระ​เยซู​ทรง​ยืน​อยู่​ที่​ฝั่ง แต่​เหล่า​สาวก​มิได้​รู้​ว่า​เป็น​องค์​พระ​เยซู.</verse>
				<verse number="5">พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ถาม​เขา​ว่า, “ลูก​เอ๋ย, มี​อะไร​กิน​บ้าง​หรือ” เขา​ทูล​ตอบ​ว่า, “ไม่​มี.”</verse>
				<verse number="6">พระ​องค์​จึง​ตรัส​สั่ง​เขา​ว่า, “จง​ทอด​อวน​ลง​ข้าง​ขวา​เรือ​เถิด​และ​จะ​ได้​ปลา.” เขา​จึง​ทอด​ลง​ติด​ปลา​เป็น​อัน​มาก​จน​ลาก​อวน​ขึ้น​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="7">สาวก​คน​นั้น​ที่​พระ​เยซู​ทรง​รัก​จึง​บอก​เป​โตร​ว่า, “เป็น​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.” เมื่อ​เปโตร​ได้​ยิน​ว่า​เป็น​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, เขา​จึง​หยิบ​เสื้อ​ชั้นนอก​มา​สวม​เพราะ​ตัว​เปล่า​อยู่ แล้ว​กะ​โดด​ลง​ใน​ทะเล</verse>
				<verse number="8">สาวก​อื่นๆ นั้น​มา​เรือ​เล็ก​ลาก​อวน​ที่​ติด​ปลา​นั้น, เพราะ​ไม่​สู้​ไกล​จาก​ฝั่ง, ไกล​ประมาณ​ห้า​สิบ​วา​เท่านั้น</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เขา​ขึ้น​บน​ฝั่ง​แล้ว​ก็​เห็น​ไฟ​ถ่าน​ติด​อยู่ มี​ปลา​วาง​บน​ไฟ​นั้น​และ​มี​ขนม​ปัง​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​เอา​ปลา​ที่​ท่าน​ได้​เดี๋ยวนี้​มา.”</verse>
				<verse number="11">‘ซี​โมนเป​โตร​จึง​ไป​ลาก​อวน​ขึ้น​ฝั่ง​เต็ม​ด้วย​ปลา​ใหญ่​ร้อย​ห้า​สิบ​สาม​ตัว ถึง​มาก​อย่าง​นั้น​อวน​มิได้​ขาด.</verse>
				<verse number="12">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, “เชิญ​มา​รับประทาน​อาหาร​เถิด.” ใน​หมู่​สาวก​ไม่​มี​ใคร​อาจ​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “ท่าน​เป็น​ผู้ใด?” เพราะ​เขา​รู้อยู่​ว่า​เป็น​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">พระ​เยซู​ทรง​ดำเนิน​เข้า​มา​ทรง​หยิบ​ขนม​ปัง​กับ​ปลา​แจก​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="14">นี่​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม​ที่​พระ​เยซู​ทรง​สำแดง​พระ​องค์​แก่​เหล่า​สาวก​ภาย​หลัง​พระ​องค์​ทรง​คืน​พระ​ชนม์​แล้ว</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​รับประทาน​อาหาร​แล้ว​พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​ซี​โมนเป​โตร​ว่า, “ซี​โมน​บุตร​โย​ฮัน​เอ๋ย, ท่าน​รัก​เรา​มาก​กว่า​คน​เหล่านี้​หรือ” เขา​ทูล​ตอบ​พระ​องค์​ว่า, “จริง​อยู่. พระ​องค์​เจ้า​ข้า, พระ​องค์​ทรง​ทราบ​ว่า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​มิตร​กับ​พระ​องค์.” พระ​องค์​จึง​ตรัส​สั่ง​เขา​ว่า, “จง​เลี้ยง​ลูก​แกะ​ของ​เรา​เถิด.”</verse>
				<verse number="16">พระ​องค์​จึง​ตรัส​ถาม​เปโตร​ครั้ง​ที่​สอง​ว่า, “ซี​โมน​บุตร​โยฮัน​เอ๋ย, ท่าน​รัก​เรา​หรือ” เปโตร​ทูล​ตอบ​พระ​องค์​ว่า, “จริง​อยู่, พระ​องค์​เจ้า​ข้า, พระ​องค์​ทรง​ทราบ​ว่า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​มิตร​กับ​พระ​องค์.” พระ​องค์​จึง​ตรัส​สั่ง​เขา​ว่า, “จง​เลี้ยง​รักษา​แกะ​ของ​เรา​เถิด.”</verse>
				<verse number="17">พระ​องค์​ตรัส​ถาม​เขา​ครั้ง​ที่​สาม​ว่า, “ซี​โมน​บุตร​โย​ฮัน​เอ๋ย, ท่าน​เป็น​มิตร​กับ​เรา​หรือ” เป​โตร​ก็​เป็น​ทุกข์​ใน​ใจ​เพราะ​พระ​องค์​ทรง​ถาม​เขา​ครั้ง​ที่​สาม​ว่า. “ท่าน​เป็น​มิตร​กับ​เรา​หรือ” เขา​ทูล​ตอบ​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, พระ​องค์​ทรง​ทราบ​สาร​พัตร​ทุก​สิ่ง, พระ​องค์​ทรง​ทราบ​ว่า ข้าพ​เจ้า​เป็น​มิตร​กับ​พระ​องค์” พระ​เยซู​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “จง​เลี้ยง​แกะ​ของ​เรา​เถิด.</verse>
				<verse number="18">เรา​บอก​ท่าน​ตาม​จริง​ว่า, เมื่อ​ท่าน​ยัง​หนุ่ม​ท่าน​ได้​คาด​เอว​เอง​และ​เดิน​ไป​ตามที่​ท่าน​ปรารถนา, แต่​เมื่อ​ท่าน​แก่​แล้ว ท่าน​จะ​ยื่น​มือ​ออก​และ​คน​อื่น​จะ​คาด​เอว​ให้​ท่าน. และ​พา​ท่าน​ไป​ที่​ท่าน​ไม่​ปรารถนา​จะ​ไป.”</verse>
				<verse number="19">พระ​องค์​ตรัส​อย่าง​นั้น​สำคัญ​ว่า​เปโตร​จะ​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​เจ้า​ด้วย​ความ​ตาย​อย่างไร, ครั้น​พระ​องค์​ตรัส​เช่นนั้น​แล้ว​จึง​สั่ง​เป​โตร​ว่า, “ตาม​เรา​มา​เถิด.”</verse>
				<verse number="20">เป​โตร​เหลียว​หลัง​เห็น​สาวก​คน​นั้น​ที่​พระ​เยซู​ทรง​รัก​ตาม​มา, คือ​สาวก​ที่​เอน​ตัว​ลง​ที่​พระ​ทรวง​ของ​พระ​องค์​เมื่อ​รับประทาน​อาหาร​อยู่​นั้น และ​ทูล​ถาม​ว่า, พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ผู้​ที่​มอบ​พระ​องค์​นั้น​คือ​ผู้ใด?”</verse>
				<verse number="21">เป​โตร​เห็น​คน​นั้น​แล้ว​เขา​จึง​ทูล​ถาม​พระ​เยซู​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, จะ​เป็น​อย่างไร​แก่​คน​นี้?”</verse>
				<verse number="22">พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ถ้า​เรา​จะ​ใคร่​ให้​เขา​คอย​จน​เรา​มา​นั้น, จะ​เป็น​ธุระ​อะไร​แก่​ท่าน​เล่า? ท่าน​จง​ตาม​เรา​มา​เถิด.”</verse>
				<verse number="23">เหตุ​ฉะนั้น​คำ​นี้​จึง​ลือ​ไป​ท่ามกลาง​พวก​พี่​น้อง​ว่า สาวก​คน​นั้น​จะ​ไม่​ตาย ฝ่าย​พระ​เยซู​มิได้​ตรัส​แก่​เขา​ว่า สาวก​คน​นั้น​จะ​ไม่​ตาย, แต่​ตรัส​ว่า, “ถ้า​เรา​จะ​ใคร่​ให้​เขา​คอย​จน​เรา​มา​นั้น, จะ​เป็น​ธุระ​อะไร​แก่​ท่าน​เล่า?”</verse>
				<verse number="24">สาวก​คน​นี้​แหละ​ที่​ได้​เป็น​พะยาน​ถึง​เหตุการณ์​เหล่านี้, และ​ได้​จด​เขียน​คำ​เหล่านี้​ไว้. และ​เรา​รู้​ว่า​คำ​พะยาน​ของ​เขา​เป็น​ความ​จริง</verse>
				<verse number="25">มี​อีก​หลาย​สิ่ง​ที่​พระ​เยซู​ได้​ทรง​กระทำ ถ้า​จะ​จด​เขียน​ไว้​ให้​หมด​ทุก​สิ่ง, ข้าพ​เจ้า​คาด​ว่า โลก​นี้​น่า​จะ​ไม่​พอ​ไว้​หนังสือ​ที่​จะ​เขียน​นั้น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="44">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">คำนับ​มายัง​ท่านเธ​โอฟี​โล​ทราบ, ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ได้​เรียบ​เรียง​เรื่อง​ก่อน​นั้น​ไว้​แล้ว​ว่า​ด้วย​บรรดา​การ​ซึ่ง​พระ​เยซู​ได้​ทรง​ตั้ง​ต้น​กระทำ​และ​สั่ง​สอน</verse>
				<verse number="2">จน​ถึง​วัน​ที่​พระ​องค์​ได้​ตรัส​สั่ง​โดย​เดช​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​แก่​อัคร​สาวก​ซึ่ง​พระ​องค์​ทรง​เลือก​ไว้​นั้น, แล้ว​พระ​องค์​จึง​ถูก​รับ​ขึ้น​ไป.</verse>
				<verse number="3">ครั้น​พระ​องค์​ทาง​ทน​ทุกข์​ทรมาน​แล้ว ได้​ทรง​แสดง​พระ​องค์​แก่​จำพวก​นั้น​ด้วย​การ​พิสูจน์​หลาย​อย่าง​ให้​เขา​เห็น​ว่า พระ​องค์​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่, และ​ได้​ทรง​ปรากฏ​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ถึง​สี่​สิบ​วัน, และ​ได้​ทรง​สนทนา​กับ​เขา​ถึง​เรื่อง​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระ​องค์​ได้​ทรง​ประชุม​กับ​อัคร​สาวก​พร้อม​กัน, จึง​กำชับ​เขา​มิ​ให้​ออกไป​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, แต่​ให้​คอย​รับ​ตาม​สัญญา​ของ​พระ​บิดา. คือ​พระ​องค์​ตรัส​ว่า, “ตามที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​จาก​เรา​นั่น​แหละ,</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​โย​ฮัน​ให้​รับ​บัพ​ติศ​มา​ด้วย​นํ้า, แต่​ไม่​ช้า​ไม่​นาน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​รับ​บัพ​ติศ​มา​ด้วย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์.”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ประชุม​พร้อม​กัน​อีก เขา​จึง​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, พระ​องค์​จะ​ทรง​ตั้ง​พล​ยิศรา​เอล​ให้​เป็น​เอก​ราช​อีก​ใน​ครั้ง​นี้​หรือ”</verse>
				<verse number="7">พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “มิใช่​ธุระ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​จะ​รู้​เวลา​และ​กาล​กำหนด ซึ่ง​พระ​บิดา​ได้​ทรง​ดำริ​ไว้​โดย​อำนาจ​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="8">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รับ​พระราชทาน​ฤทธิ์​เดช เมื่อ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​จะ​เสด็จ​มา​เหนือ​ท่าน และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​พะยาน​ฝ่าย​เรา ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, สิ้น​ทั้ง​มณฑล​ยู​ดาย, มณฑล​ซะ​มา​เรีย, และ​จนถึง​ที่สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก.”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พระ​องค์​ตรัส​คำ​เหล่านั้น​แล้ว. ในขณะ​ที่​เขา​ทั้ง​หลาย​กำลัง​พินิจ​ดู. พระ​องค์​ก็​ถูก​รับ​ขึ้น​ไป และ​มี​เมฆ​คลุม​พระ​องค์​บัง​ตา​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เขา​กำลัง​เขม้น​ดู​ฟ้า ขณะ​เมื่อ​พระ​องค์​เสด็จ​ขึ้น​ไป​นั้น ก็​มี​สอง​คน​สวม​เสื้อ​ขาว​มา​ยืน​อยู่​ข้าง​เขา</verse>
				<verse number="11">สอง​คน​นั้น​จึง​กล่าว​ด้วย​ว่า.” ชาวฆา​ลิ​ลาย​เอ๋ย, เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​ยืน​เขม้น​ดู​ฟ้า? พระ​เยซู​องค์​นี้​ซึ่ง​ถูก​รับ​ไป​จาก​ท่าน​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ยัง​สวรรค์​แล้ว​จะ​เสด็จ​มา​อีก​เหมือน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​พระ​องค์​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ยัง​สวรรค์​นั้น.”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​อัคร​สาวก​จึง​ลง​มา​จาก​ภูเขา​มะกอก​เทศ​ซึ่ง​อยู่​ใกล​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม เท่ากับ​ระยะทาง​ที่​ยอม​ให้​เดิน​ใน​วัน​ซะ​บา​โต​กลับไป​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เข้า​กรุง​แล้ว อัคร​สาวก​เหล่านั้น​จึง​ขึ้น​ไป​ยัง​ห้อง​ชั้น​บน​ที่​เคย​พัก​นั้น มี​เป​โตร​กับ​โย​ฮัน, ยา​โก​โบ​กับ​อัน​ดะเร​อา. ฟี​ลิบ​กับโธ​มา. บาร์โธ​โลมาย​กับ​มัดธาย, ยา​โก​โบ​บุตร​อา​ละ​ฟาย, ซี​โมน​เซโล​เต. และ​ยู​ดา​บุตร​ของ​ยา​โก​โบ.</verse>
				<verse number="14">เขา​ทั้ง​หลาย​ร่วม​ใจ​กัน​อธิษฐาน​โดย​ความ​มั่นใจ กับ​พวก​ผู้หญิง​และ​มา​เรีย​มารดา​ของ​พระ​เยซู​และ​น้องชาย​ของ​พระ​องค์​ด้วย</verse>
				<verse number="15">คราว​นั้นเป​โต​รจึง​ได้​ยิน​ขึ้น​ท่ามกลาง​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​ได้​ประชุม​กัน​ประมาณ​ร้อย​ยี่สิบ​คน กล่าว​ว่า.</verse>
				<verse number="16">“ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, จำเป็น​ซึ่ง​พระ​คัมภีร์​จะต้อง​สำเร็จ​ตาม​ที่​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ได้​ตรัส​ไว้​โดย​ปาก​ของ​กษัตริย์​ดาวิด ว่า​ด้วย​ยู​ดา​ซึ่ง​เป็น​ผู้นำ​หน้า​เหล่า​คน​ที่​ได้​จับ​พระ​เยซู.</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ยู​ดา​นั้น​ได้​นับ​เข้า​ใน​จำพวก​เรา, และ​ได้รับ​ส่วน​ใน​การ​ปฏิบัติ​นี้.</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​ผู้​นี้​ได้​เอา​บำเหน็จ​แห่ง​การ​ผิด​ของ​ตน​ไป​ซื้อ​ที่ดิน, แล้ว​ก็​ล้ม​คะมำ​ลง​แตก​กลาง​ตัว​ไส้​พุง​ทะลัก​ออก​มา​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="19">เหตุการณ์​นี้​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ก็​รู้​แล้ว, ที่ดิน​นั้น​เขา​จึง​เรียก​ตาม​ภาษา​ของ​เขา​ว่า อะเก็ล​ดะ​มา, คือ​นา​เลือด.</verse>
				<verse number="20">ดัง​มี​คำ​เขียน​ไว้​ใน​พระ​คัมภีร์​เพลง​สดุดี​ว่า, ที่​อยู่​ของ​เขา​ให้​เป็น​ที่​ร้าง​เปล่า, และ​อย่า​ให้​ผู้ใด​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​เลย, และ หน้าที่​ของ​เขา​ให้​คน​อื่น​รับ​แทน.</verse>
				<verse number="21">เหตุ​ฉะนั้น บรรดา​คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​ได้​เป็น​พวก​เดียว​กัน​กับ​เรา​เสมอ​ทุก​เวลา​ที่​พระ​เยซู​เจ้า​ได้​เสด็จ​เข้า​มา​และ​ออกไป​กับ​เรา,</verse>
				<verse number="22">คือ​ตั้งแต่​บัพ​ติศ​มา​ของ​โย​ฮัน จน​ถึง​วัน​นั้น​ที่​พระ​องค์​ถูก​รับ​ขึ้น​ไป​จาก​เรา, เรา​จะ​ต้อง​ตั้ง​คน​หนึ่ง​ไว้​ให้​เป็น​พะยาน​กับ​เรา​ว่า พระ​องค์​ได้​ทรง​คืน​พระ​ชนม์​แล้ว.</verse>
				<verse number="23">อัคร​สาวก​จึง​ออก​ชื่อ​สอง​คน, คือ​โย​เซฟ​ที่​เรียกว่า​บา​ระ​ซา​บา​มี​นามสกุล​ว่า​ยู​ซะ​โต, และ​มัดเธีย.</verse>
				<verse number="24">แล้ว​พวก​ศิษย์​จึง​อธิษฐาน​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ผู้​ทรง​ทราบ​ใจ​ของ​มนุษย์​ทั้ง​ปวง, ขอ​ทรง​โปรด​แนะนำ​ว่า​ใน​สอง​คน​นี้​พระ​องค์​ทรง​เลือก​คน​ไหน</verse>
				<verse number="25">ให้​รับ​ส่วน​ใน​การ​ปฏิบัติ​นี้, และ​รับ​ตำแหน่ง​เป็น​อัคร​สาวก​แทน​ยู​ดา​ซึ่ง​ได้​หลง​จาก​หน้าที่​ไป​ยัง​ที่​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="26">อัคร​สาวก​จึง​จับ​สลาก​กัน, และ​สลาก​นั้น​ได้​แก่​มัดเธียๆ จึง​นับ​เข้า​ใน​พวก​อัคร​สาวก​สิบ​เอ็ด​คน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เมื่อ​วัน​เทศกาล​เพ็น​เทคศ​เต​มา​ถึง​แล้ว, จำพวก​ศิษย์​ทั้ง​หลาย​จึง​รวม​กัน​อยู่​ที่​แห่ง​เดียว.</verse>
				<verse number="2">ใน​ทันใด​นั้น​มี​เสียง​ดัง​มา​จาก​ฟ้า​เหมือน​เสียง​พายุ​กล้า​สนั่น​ก้อง​ทั่ว​ตึก​ที่​เขา​นั่ง​กัน​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="3">มี​เปลว​ไฟ​สัณฐาน​เหมือน​ลิ้น​ปรากฏ​แก่​เขา, แล้ว​กระจาย​ออก​ไป​อยู่​บน​เขา​สิ้น​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="4">เขา​เหล่านั้น​ก็​ประกอบด้วย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์, จึง​ตั้ง​ต้น​พูด​ภาษา​ต่างๆ ตาม​ที่​พระ​วิญญาณ​ได้​ทรง​โปรด​ให้​พูด</verse>
				<verse number="5">ขณะนั้น​มี​พวก​ยู​ดาย​ซึ่ง​เป็น​ผู้​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า​มา​จาก​ทุก​ประเทศ​ทั่ว​ใต้​ฟ้า​อาศัย​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม.</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เขา​ได้​ยิน​เสียง​ดังนั้น ประชาชน​จึง​พา​กัน​มา​ประชุม และ​มี​ความ​ประหลาด​ใจ​นัก, เพราะ​ต่าง​คน​ต่าง​ได้​ยิน​เขา​พูด​ภาษา​ของ​ตนเอง.</verse>
				<verse number="7">คน​ทั้ง​ปวง​จึง​พา​กัน​ประหลาด​และ​อัศจรรย์​ใจ​พูด​ว่า, “ดู​แน่ะ, คน​ทั้ง​หลาย​ที่​พูด​กัน​นั้น​เป็น​ชาว​ฆา​ลิ​ลาย​ทุก​คน​ไม่ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ไฉน​เรา​ทุก​คน​ได้​ยิน​เขา​พูด​ภาษา​ของ​บ้าน​เกิด​เมือง​นอน​ของ​เรา?</verse>
				<verse number="9">เช่น​ชาว​ปาเธีย​และ​มา​ดาย, ชาว​เอ​ลาม​และ​คน​ที่​อยู่​ใน​ประเทศ​เม​โซ​ปะ​ดา​เมีย และ​มณฑล​ยู​ดาย และ​ประเทศ​กัป​ปะ​โด​เกีย, ใน​มณฑล​ปน​โต​และ​อาเซีย,</verse>
				<verse number="10">ใน​มณฑลฟ​รู​เกีย, มณฑล​ปัม​ฟู​เลีย​และ​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต, ใน​แว่น​แคว้น​ประเทศ​ลิบู​เอ​ต่อ​กัน​กับ​ประเทศ​กุเร​เน, และ​คน​มา​จาก​กรุง​โรม ทั้ง​ชาติ​ยู​ดาย​กับ​คน​เข้า​จารีต​ยู​ดาย,</verse>
				<verse number="11">ชาว​เกาะ​เกร​เต​และ​ชาว​ประเทศ​อะ​รา​เบีย เรา​ทั้ง​หลาย​ก็​ได้​ยิน​ชน​เหล่านี้​กล่าว​ถึง​การ​อิทธิฤทธิ์​ของ​พระ​เจ้า ใน​ภาษา​ของ​เรา​เอง”</verse>
				<verse number="12">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​อัศจรรย์​ใจ​และ​มี​ความ​สงสัย พูด​กัน​และ​กัน​ว่า “นี้​อะไร​กัน?”</verse>
				<verse number="13">แต่​ลาง​คน​เยาะ​เย้ย​ว่า, “คน​เหล่านั้น​เมา​เหล้า​องุ่น​ใหม่.”</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​เปโตร​ได้​ยืน​ขึ้น​กับ​อัคร​สาวก​สิบ​เอ็ด​คน, และ​ได้​กล่าว​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ว่า, “ดู​ก่อน​ท่าน​ชาว​ยู​ดาย​และ​บรรดา​คน​ที่​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, จง​ทราบ​เรื่อง​นี้​และ​ฟัง​ถ้อยคำของ​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="15">ด้วย​ว่า​คน​เหล่านี้​มิได้​เมา​เหล้า​องุ่น​เหนือน​อย่าง​ท่าน​คิด​นั้น, เพราะว่า​เป็น​แต่​สาม​โมง​เช้า</verse>
				<verse number="16">แต่​เหตุการณ์​นี้​เกิด​ขึ้น​ตาม​คำ​ซึ่ง​โย​เอล​ศาสดา​พยากรณ์​ได้​กล่าว​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="17">พระ​เจ้า​ได้​ตรัส​ว่า, “ใน​เวลา​ที่สุด​เรา​จะ​เท​ฤทธิ์​เดช​แห่ง​พระ​วิญญาณ​ของ​เรา​โปรด​ประทาน​แก่​มนุษย์​ทั้ง​ปวง บุตรา​บุตรี​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​กล่าว​คำ​พยากรณ์, คน​หนุ่ม​ของ​ท่าน​จะ​เห็น​นิมิตต์, และ​คน​แก่​จะ​ฝัน​เห็น</verse>
				<verse number="18">ใน​คราว​นั้น เรา​จะ​เท​ฤทธิ์​เดช​แห่ง​พระ​วิญญาณ​ของ​เรา​บน​ทา​สา​ทาสี​ของ​เรา, และ​คน​เหล่านั้น​จะ​กล่าว​คำ​พยากรณ์.</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​สำแดง​การ​อัศจรรย์​ใน​อากาศ​เบื้อง​บน, และ​นิมิตต์​ที่​แผ่น​ดิน​เบื้อง​ล่าง, เป็น​เลือด, ไฟ และ​ไอ​ควัน</verse>
				<verse number="20">ดวง​อาทิตย์​จะ​กลาย​มืด​ไป, และ​ดวง​จันทร์​จะ​กลับ​เป็น​เลือด, ก่อน​ถึง​วัน​ใหญ่​นั้น​คือ​วัน​ใหญ่​ยิ่ง​ของ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="21">และ​จะ​เป็น​เช่นนี้​คือ ทุก​คน​ซึ่ง​ได้​ออก​พระ​นาม​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​จะ​รอด.’</verse>
				<verse number="22">ดู​ก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ชาติ​ยิศรา​เอล, จง​ฟัง​ถ้อยคำ​เหล่านี้​เถิด คือ​พระ​เยซู​ชาวนา​ซา​เร็ธ เป็น​ผู้​ที่​พระ​เจ้า​ทรง​โปรด​ชี้แจง​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทราบ​แล้ว​โดย​อิทธิฤทธิ์, การ​อัศจรรย์​และศุภ​นิมิตต์​ต่างๆ ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​กระทำ​โดย​พระ​องค์​นั้น ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย เหมือน​ท่าน​ทราบ​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="23">พระ​เยซู​นี้​ถูก​มอบ​ไว้​ตาม​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ดำริ​แน่นอน​ล่วง​หน้า​ไว้​ก่อน​แล้ว, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ให้​คน​ใจ​อำมหิต​จับ​พระ​องค์​ไป​ตรึง​ที่​กางเขน​และ​ประหาร​เสีย.</verse>
				<verse number="24">พระ​องค์​นั้น​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​คืน​พระ​ชนม์, ด้วย​ทรง​เปลื้อง​ปลด​เครื่อง​จำ​จอง​แห่ง​ความ​ตาย​เสีย เพราะว่า​ความ​ตาย​จะ​ครอบงำ​พระ​องค์​ไว้​ก็​หา​มิได้.</verse>
				<verse number="25">เพราะ​กษัตริย์​ดาวิด​ได้​กล่าว​ถึง​พระ​องค์​ไว้​ว่า, ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ตรง​หน้า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​นิตย์ เพราะว่า​พระ​องค์​ทรง​สถิต​อยู่​ข้าง​มือ​ขวา​ของ​ข้าพ​เจ้า. เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​มิได้​สะเทือน​สะท้าน​ไป</verse>
				<verse number="26">เหตุ​ฉะนั้น​ใจ​ข้าพ​เจ้า​จึง​ชื่น​ชม, ลิ้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​ยินดี, และ​เนื้อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​พัก​พิง​อยู่​ใน​ความ​ไว้ใจ</verse>
				<verse number="27">เพราะว่า​พระ​องค์​จะ​ไม่​ทิ้ง​จิตต์​วิญญาณ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใน​เมือง​ผี, ทั้ง​จะ​ไม่​ทรง​ให้​องค์​บริสุทธิ์​ของ​พระ​องค์​เปื่อย​เน่า​ไป.</verse>
				<verse number="28">พระ​องค์​ได้​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ทราบ​ทาง​แห่ง​ชีวิต​แล้ว พระ​องค์​จะ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​เต็ม​บริบูรณ์​ไป​ด้วย​ความ​ยินดี​ฉะเพาะ​พระ​พักตร​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="29">ท่าน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​มี​ใจ​กล้า​กล่าว​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ถึง​ดาวิด​บรรพ​บุ​รุพ​ของ​เรา​ว่า, ท่าน​ต้อง​สิ้น​พระ​ชนม์​แล้ว​ถูก​ฝัง​ไว้, และ​อุโมงค์​ฝัง​ศพ​ของ​ท่าน​ยัง​อยู่​กับ​เรา​จนถึง​ทุก​วัน​นี้.</verse>
				<verse number="30">ท่าน​เป็น​ศาสดา​พยากรณ์, และ​ได้​ทราบ​ว่า​พระ​เจ้า​ได้​ตรัส​สัญญา​ไว้​แก่​ท่าน​ด้วย​คำ​ปฏิญาณ​ว่า, พระ​องค์​จะ​ทรง​ประทาน​ผู้​หนึ่ง​ใน​วงศ์​ตระกูล​ของ​ท่าน​ให้​ประทับ​บน​พระ​ที่​นั่ง​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="31">กษัตริย์​ดาวิด​ก็​ล่วง​รู้​เหตุ​นี้​ก่อน, จึง​กล่าว​ถึง​การ​คืน​พระ​ชนม์​ของ​พระ​คริสต์​ว่า วิญญาณ​จิตต์​ของ​พระ​องค์​ไม่​ต้อง​ละ​ไว้​ใน​เมือง​ผี, ทั้ง​พระ​มังสะ​ของ​พระ​องค์​ก็​ไม่​เปื่อย​เน่า​ไป.</verse>
				<verse number="32">พระ​เยซู​นี้​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​คืน​พระ​ชนม์​แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​พะยาน​ด้วย​เหตุการณ์​นี้.</verse>
				<verse number="33">เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​พระ​หัตถ์​เบื้อง​ขวา​ของ​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ตั้ง​พระ​องค์​ขึ้น, และ​ครั้น​พระ​องค์​ได้​ทรง​รับ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​จาก​พระ​บิดา​ตาม​คำ​ทรง​สัญญา, พระ​องค์​ได้​ทรง​เท​ฤทธิ์​เดช​นี้​ลง​มา ตาม​ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​และ​ได้​เห็น​แล้ว.</verse>
				<verse number="34">เหตุ​ว่า​ท่าน​ดาวิด​ยัง​ไม่ได้​ขึ้น​ไป​ยัง​สวรรค์, แต่​ท่าน​เอง​ได้​ตรัส​ว่า, พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ได้​ตรัส​แก่​พระ​องค์​ผู้​เ​ป็น​พระ​เจ้าของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า. ‘จง​นั่ง​ข้าง​ขวา​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="35">กว่า​เรา​จะ​ปราบ​ศัตรู​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ให้​อยู่​ให้​พระ​บาท​ท่าน.”</verse>
				<verse number="36">เหตุ​ฉะนั้น ให้​ชาติ​ยิศรา​เอล​ทั้ง​ปวง​ทราบ​แน่นอน​ว่า, พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ยก​พระ​เยซู​นี้ ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรึง​ไว้​ที่​กางเขน ตั้ง​ขึ้น​ให้​เป็น​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​และ​เป็น​พระ​คริสต์.”</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​แล้ว​ก็​รู้สึก​แปลบ​ปลาบ​ใจ, จึง​กล่าว​แก่เป​โตร​และ​อัคร​สาวก​อื่น​ว่า, “พี่​น้อง​เอ๋ย, เรา​จะ​ทำ​อย่างไร?”</verse>
				<verse number="38">ฝ่าย​เปโตร​จึง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า “จง​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​และ​ริบ​บัพ​ติศ​มา​ใน​นาม​แห่ง​พระ​เยซู​คริสต์​สิ้น​ทุก​คน, เพื่อ​ความผิด​บาป​ของ​ท่าน​จะ​ทรง​ยก​เสีย แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​รับ​พระราชทาน​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="39">ด้วย​ว่า​คำ​ที่​ตรัส​สัญญา​นั้น​ได้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กับ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​ด้วย, และ​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ไกล, คือ​ทุก​คน​ที่​พระ​เจ้า​ของ​เรา​จะ​ทรง​เรียก​มา​เฝ้า​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="40">เป​โตร​จึง​อ้าง​พะยาน​ด้วย​คำ​อื่น​หลาย​คำ และ​ได้​เตือนสติ​เขา​ว่า, “จง​เอา​ตัว​รอด​จาก​คน​ชาติ​ทุ​จจริต​นี้​เถิด.”</verse>
				<verse number="41">ฝ่าย​ชน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​ได้รับ​คำ​ของ​เป​โตร​ก็​รับ​บัพ​ติศ​มา และ​ใน​วัน​นั้น​มี​คน​เข้า​เป็น​สาวก​ประมาณ​สาม​พัน​คน.</verse>
				<verse number="42">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ใน​คำ​สอน​ของ​จำพวก​อัคร​สาวก, และ​ร่วม​ใจ​กัน​ใน​การ​หัก​ขนม​ปัง​และ​การ​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="43">เขา​มี​ความ​เกรง​กลัว​ด้วยกัน​ทุก​คน, และ​จำพวก​อัคร​สาวก​ได้​กระทำ​การ​อัศจรรย์​และ​นิมิตต์​หลาย​ประการ.</verse>
				<verse number="44">บรรดา​ผู้​ที่​เชื่อ​ถือ​นั้น​ได้​อยู่​พร้อม​แห่ง​เดียว​กัน, และ​ทรัพย์​สิ่ง​ของๆ เขา​เหล่านั้น​ได้​เอา​มา​รวม​กัน​เป็น​ของ​กลาง</verse>
				<verse number="45">เขา​จึง​ได้​ขาย​ที่ดิน​และ​ทรัพย์​สิ่งของ​มา​แบ่ง​ให้แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ตาม​ซึ่ง​ทุก​คน​ต้องการ,</verse>
				<verse number="46">และ​ได้​ตั้ง​มั่นคง​ร่วม​ใจ​กัน​อยู่​ใน​โบสถ์​ทุกๆ วัน, และ​หัก​ขนม​ปัง​ตาม​บ้าน​เขา, เขา​จึง​ได้​รับประทาน​อาหาร​ด้วย​ความ​ชื่น​ชม​ยินดี​และ​ใจ​สัตย์​ซื่อ,</verse>
				<verse number="47">ทั้ง​ได้​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​และ​เป็น​ที่​ชอบ​ต่อ​คน​ทั้ง​ปวง. ฝ่าย​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​กำลัง​จะ​พ้น​จาก​ความผิด​บาป​ของ​ตน​มา​เข้า​กับ​จำพวก​สาวก​ทวี​ขึ้น​ทุก​วันๆ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ฝ่าย​เปโตร​กับ​โย​ฮัน​เมื่อ​กำลัง​ขึ้น​ไป​จะ​เข้า​โบสถ์​ใน​เวลา​อธิษฐาน เป็น​เวลา​สาม​นาฬิกา​หลัง​เที่ยง,</verse>
				<verse number="2">มี​คน​หนึ่ง​เป็น​ง่อย​ตั้งแต่​ครรภ์​มารดา เขา​หาม​มา​วาง​ไว้​ริม​ประตู​โบสถ์​ซึ่ง​มี​ชื่อ​ว่า​ประ​ตุ​งาม​นั้น​ทุก​วัน, เพื่อ​ขอ​ทาน​จาก​คน​ที่​จะ​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์.</verse>
				<verse number="3">คน​นั้น​พอ​เห็น​เป​โตร​กับ​โย​ฮัน​จะ​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​ก็​ขอทาน.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​เป​โตร​กับ​โย​ฮัน​เพ่ง​ดู​เขา​นอก​ว่า, “จง​ดู​เรา​เถิด.”</verse>
				<verse number="5">คน​ขอทาน​นั้น​ได้​เขม้น​ดู​คิด​ว่า​จะ​ได้​อะไร​จาก​ท่าน.</verse>
				<verse number="6">แต่​เป​โตร​ได้​กล่าว​ว่า, “เงิน​และ​ทอง​เรา​ไม่​มี, แต่​ซึ่ง​เรา​มี​อยู่​จะ​ให้​ท่าน, คือ​ใน​พระ​นาม​แห่ง​พระ​เยซู​คริสต์​ชาว​นา​ซา​เร็ธ จง​ลุก​ขึ้น​เดิน​ไป​เถิด.”</verse>
				<verse number="7">แล้วเป​โตร​จับ​มือ​ขวา​ของ​เขา​พะยุง​ขึ้น และ​ใน​ทันใด​นั้น​เท้า​และ​ข้อ​เท้า​ของ​เขา​มี​กำลัง,</verse>
				<verse number="8">เขา​จึง​ได้​กะ​โดด​ยืน​ขึ้น​เดิน​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​ด้วย​กัน​กับ​เป​โตร​และ​โย​ฮัน, เดิน​เต้น​โลด​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​ไป.</verse>
				<verse number="9">คน​ทั้ง​ปวง​ได้​เห็น​เขา​เดิน​สรรเสริญ​พระ​เจ้า,</verse>
				<verse number="10">จึง​รู้​ว่า​เป็น​คน​ซึ่ง​เคย​นั่ง​ขอทาน​อยู่​ที่​ประตู​งาม​แห่ง​โบสถ์​นั้น เขา​ทั้ง​ปวง​จึง​พา​กัน​มี​ความ​ประหลาด​อัศจรรย์​ใจ​เป็น​อย่าง​ยิ่ง เพราะ​เหตุการณ์​ที่​เกิด​แก่​คน​นั้น</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​คน​ง่อย​ที่​หาย​นั้น​เมื่อ​มือ​ยัง​ยึด​เป​โตร​และ​โย​ฮัน​อยู่, บรรดา​ฝูง​คน​จึง​ไป​หา​ท่าน​ที่​เฉลียง​โบสถ์ ซึ่ง​เรียก​ว่า​เฉลียง​ของ​ซะโล​โม​ด้วย​ความ​อัศจรรย์​ใจ​ยิ่ง​นัก.</verse>
				<verse number="12">ครั้นเป​โตร​ได้​แล​เห็น​จึง​กล่าว​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ว่า, “ดูก่อน​ท่าน​ชาติ​ยิศรา​เอล, เหตุ​ไฉน​ท่าน​พา​กัน​ประหลาด​ใจ​ด้วย​คน​นี้, ทั้ง​เขม้น​ดู​เรา​ทำไม​เล่า, เหมือน​หนึ่ง​เรา​ได้​ทำ​ให้​คน​นี้​เดิน​ได้​โดย​ฤทธิ์​หรือ​ความ​ชอบ​ธรรม​ของ​เรา​เอง?</verse>
				<verse number="13">พระ​เจ้าของ​อับ​รา​ฮาม, ยิศ​ฮาค​และ​ยา​โคบ, คือ​พระ​เจ้า​แห่ง​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​พระ​เกียรติยศ​ให้​มี​แก่​พระ​เยซู​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์ พระ​เยซู​นั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​มอบ​ไว้​แล้ว, และ​ได้​ปฏิเสธ​พระ​องค์​ต่อ​หน้า​ปี​ลาต เมื่อ​ท่าน​ตั้งใจ​จะ​ปล่อย​พระ​องค์​ไป.</verse>
				<verse number="14">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ปฏิเสธ​พระ​องค์​ซึ่ง​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์​และ​ชอบ​ธรรม, และ​ได้​ขอ​ให้​ปล่อย​ผู้​ฆ่า​คน​ให้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="15">จึง​ได้​ฆ่า​พระ​องค์​ผู้​เป็น​เจ้า​ชีวิต​เสีย​แล้ว พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ให้​พระ​องค์​เป็น​ขึ้น​มา​อีก เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​พะยาน​ถึง​ข้อ​นี้.</verse>
				<verse number="16">โดย​ความ​เชื่อ​ใน​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์ พระ​นาม​นั้น​จึง​ได้​ทรง​ทำ​ให้​คน​นี้​ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​และ​รู้จัก​มี​กำลัง​ขึ้น คือ​ความ​เชื่อ​ซึ่ง​เป็น​โดย​พระ​องค์ ได้​กระทำ​ให้​คน​นี้​หาย​ปกติ​ต่อ​หน้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="17">“พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​ทราบ​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​การ​นั้น​เพราะ​ไม่​มี​ความรู้, ทั้ง​คณะ​ขุน​นาง​ของ​ท่าน​ก็​ได้​กระทำ​เหมือน​กัน​ด้วย.</verse>
				<verse number="18">แต่​ว่า​เหตุการณ์​เหล่านั้น​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ประกาศ​ไว้​ล่วงหน้า​โดย​ปาก​ของ​ศาสดา​พยากรณ์​ทั้ง​หลาย​ว่า พระ​คริสต์​ของ​พระ​องค์​ต้อง​ทน​ทุกข์​ทรมาน, พระ​องค์​จง​ทรง​ให้​สำเร็จ​ตาม​เหตุ​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​หัน​กลับ​และ​ตั้งใจ​เสีย​ไหม่, เพื่อ​ความผิด​บาป​ของ​ท่าน​จะ​ได้​ลบ​ล้าง​เสีย เพื่อ​เวลา​ชื่น​ใจ​ยินดี​จะ​ได้​มา​จาก​พระ​พักตร​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="20">เพื่อ​พระ​องค์​จะ​ได้​ทรง​ใช้​พระ​คริสต์​ซึ่ง​กำหนด​ไว้​แล้ว​มา​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​คือ​พระ​เยซู</verse>
				<verse number="21">พระ​องค์​นั้น​สวรรค์​จะ​ต้อง​รับ​ไว้​จน​เวลา​เมื่อ​สิ่ง​สาร​พัตร​จะ​ตั้ง​ขึ้น​ใหม่, ตาม​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ตรัส​ไว้​โดย​ปาก​บรรดา​ศาสดา​พยากรณ์​บริสุทธิ์​ของ​พระ​องค์​ตั้งแต่​กาล​โบราณ​มา.</verse>
				<verse number="22">ที่​จริง​โม​เซ​ได้​กล่าว​ไว้​ว่า, พระ​องค์​ซึ่ง​เป็น​พระ​เจ้าของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ทรง​โปรด​ประทาน​ศาสดา​พยากรณ์​คน​หนึ่ง เหมือน​อย่าง​เรา​ให้แก่​ท่าน​จาก​จำพวก​พี่​น้อง​ของ​ท่าน ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ฟัง​ผู้​นั้น​ใน​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​พระ​องค์​จะ​ได้​ตรัส​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="23">ถ้า​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ไม่​เชื่อ​ฟัง​ศาสดา​พยากรณ์​ผู้​นั้น, เขา​จะต้อง​ถูก​ตัด​ขาด​ให้​พินาศ​ไป​จาก​พล​เมือง.</verse>
				<verse number="24">บรรดา​ศาสดา​พยากรณ์​ผู้​ที่​ได้​กล่าว​แล้ว ตั้ง​แต่​ซะมู​เอล​เป็น​ลำดับ​มา​ก็​กล่าว​ถึง​กาลครั้ง​นี้.</verse>
				<verse number="25">ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ลูกหลาน​ของ​ศาสดา​พยากรณ์​นั้น, และ​ของ​คำ​ปฏิญาณ​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ตั้ง​ไว้​แก่​บรรพ​บุรุษ​ของ​ท่าน, คือ​ได้​ตรัส​แก่​อับ​รา​ฮาม​ว่า, ‘ครอบ​ครัว​ทั้ง​ปวง​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​ได้​ความสุข​สำราญ​โดย​เผ่าพันธุ์​ของ​ท่าน’.</verse>
				<verse number="26">ครั้น​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ให้​พระ​ราช​บุตร​ของ​พระ​องค์​เป็น​ขึ้น​แล้ว, จึง​ได้​ทรง​ใช้​พระ​บุตร​นั้น​มา​อวย​พระ​พร​ให้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก่อน คือ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทุก​คน​กลับ​จาก​บาป​ของ​ตน.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เมื่อ​เปโตร​กับ​โยฮัน​ยัง​กล่าว​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​อยู่, ปุโรหิต​ทั้ง​หลาย​กับ​นายทหาร​รักษา​โบสถ์​และ​จำพวก​ซา​ดู​กาย​มา​หา​ท่าน​ทั้ง​สอง,</verse>
				<verse number="2">ด้วย​เขา​เป็น​ทุกข์​ร้อน​ใจ​เพราะ​ท่าน​ได้​สั่ง​สอน​ประกาศ​แก่​ชน​ทั้ง​หลาย​ว่า บรรดา​ชน​จะ​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ความ​ตาย​โดย​พระ​เยซู.</verse>
				<verse number="3">เขา​จึง​ลง​มือ​จับ​ท่าน​ทั้ง​สอง​จำ​ไว้​ใน​คุก​จน​รุ่ง​ขึ้น เพราะว่า​เป็น​เวลา​เย็น​แล้ว.</verse>
				<verse number="4">แต่​คน​เป็น​อัน​มาก​ที่​ได้​ฟัง​คำ​สอน​นั้น​ก็​เชื่อ จึง​เพิ่ม​จำนวน​ขึ้น​จน​นับ​แต่​ผู้ชาย​ได้​ประมาณ​ห้า​พัน​คน</verse>
				<verse number="5">ครั้น​รุ่ง​ขึ้น​ผู้​ครอบ​ครอง​ทั้ง​หลาย​กับ​ผู้​เฒ่า​และ​จำพวก​อาลักษณ์​ได้​ประชุม​กัน​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม</verse>
				<verse number="6">ทั้ง​อัน​นาศ​มหา​ปุโรหิต​และ​กา​ยะฟา, โย​ฮัน, อา​เล็กซัน​ดะ​โร, กับ​บรรดา​คน​ที่​เป็น​ญาติ​ของ​มหา​ปุโรหิต​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เขา​ให้เป​โตร​และ​โยฮัน​ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​เขา​แล้ว จึง​ถาม​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​สอง​ได้​กระทำ​การ​นี้​โดย​ฤทธิ์​หรือ​ใน​นาม​ของ​ผู้ใด?”</verse>
				<verse number="8">ขณะนั้น​เปโตร​ประกอบด้วย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​จึง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, “ดูก่อน ท่าน​ผู้​ครอบ​ครอง​พล​เมือง​และ​ผู้​เฒ่า​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="9">วันนี้​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ถาม​ข้าพ​เจ้า​ถึง​การ​คุณ​ซึ่ง​ได้​กระทำ​แก่​คน​ป่วย​นี้​ว่า​เขา​หาย​เป็น​ปกติ​โดย​เหตุ​อะไร,</verse>
				<verse number="10">ก็​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กับ​บรรดา​พล​ยิศรา​เอล​ทราบ​เถิด​ว่า. โดย​พระ​นาม​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​ชาวนา​ซา​เร็ธ, ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ตรึง​ไว้​ที่​กางเขน และ​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ให้​คืน​พระ​ชนม์, โดย​พระ​องค์​นั้น​คน​ป่วย​นี้​ที่​ยืน​อยู่​ต่อ​หน้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​หาย​เป็น​ปกติ.</verse>
				<verse number="11">พระ​องค์​นั้น​แหละ​เป็น ศิลา​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​ช่าง​ก่อ​ได้​ประมาท​ไม่​ยอม​ใช้​แล้ว, แต่​ผู้​นั้น​ยัง​ตั้ง​เป็น​หัว​มุม​อยู่.</verse>
				<verse number="12">ใน​ผู้อื่น​ความ​รอด​ไม่​มี​เลย ด้วย​ว่า​นาม​อื่น​ซึ่ง​เป็น​ที่​รอด​แก่​เรา​ทั้ง​หลาย​ไม่​ทรง​โปรด​ให้​มี​ใน​ท่ามกลาง​มนุษย์​ทั่ว​ใต้​ฟ้า.”</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เขา​ได้​เห็น​ความ​กล้า​หาญ​ของเป​โตร​กับ​โย​ฮัน และ​รู้​ว่า​ท่าน​ทั้ง​สอง​เป็น​ผู้​มี​ความรู้​น้อย​และ​มิได้​เล่า​เรียน​มาก ก็​ประหลาด​ใจ. จึง​สำนึก​ว่า​คน​ทั้ง​สอง​นั้น​อยู่​ชิน​กับ​พระ​เยซู​มา​แล้ว.</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เขา​ได้​เห็น​คน​ที่​หาย​โรค​นั้น​ยืน​อยู่​กับเป​โตร​และ​โย​ฮัน เขา​ก็​ไม่​มี​ข้อ​ที่​จะ​กล่าว​คัดค้าน​ได้.</verse>
				<verse number="15">แต่​เมื่อ​เขา​ได้​สั่ง​ให้เป​โตร​และ​โยฮัน​ออกไป​จาก​ที่​ประชุม​แล้ว​เขา​จึง​ปรึกษา​กัน</verse>
				<verse number="16">ว่า, “เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​แก่​สอง​คน​นี้? เพราะ​ที่​เขา​ได้​กระทำ​เป็น​นิมิตต์​อัน​ประหลาด​ก็​ย่อม​ปรากฏ​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​แล้ว​และ​เรา​ปฏิเสธ​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="17">แต่​ให้​เรา​ขู่​เขา​อย่าง​แข็งแรง ห้าม​ไม่ให้​พูด​ออก​ชื่อ​นั้น​กับ​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​เลย, เพื่อ​เรื่อง​นี้​จะ​ไม่ได้​เลื่อง​ลือ​แพร่หลาย​ไป​ใน​หมู่​คน​ทั้ง​ปวง.”</verse>
				<verse number="18">เขา​จึง​ได้​เรียก​เป​โตร​และ​โย​ฮัน​มา​ห้าม​ปราม​เด็ดขาด มิ​ให้​พูด​หรือ​สอน​ใน​พระ​นาม​ของ​พระ​เยซู​อีก​เลย,</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​เป​โตร​และ​โยฮัน​ได้​ตอบ​เขา​ว่า “จำเพาะ​พระ​พักตร​พระ​เจ้า​ข้าพ​เจ้า​ควร​จะ​เชื่อ​ฟัง​คำ​ของ​พวก​ท่าน​หรือ​ควร​จะ​เชื่อ​ฟัง​คำ​พระ​เจ้า? ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​พิจารณา​ดู​เถิด</verse>
				<verse number="20">ด้วย​ว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​พูด​ตามที่​ได้​เห็น​และ​ได้​ยิน​นั้น​ก็​หา​มิได้.”</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​เขา​ขู่​สำทับ​ท่าน​ทั้ง​สอง​นั้น​อีก​แล้ว ก็​ปล่อย​ไป, ไม่​เห็น​มี​เหตุ​ที่​จะ​ทำ​โทษ​ท่าน​อย่างไร​เพราะ​เกรง​กลัว​คน​ทั้ง​ปวง, ด้วย​ว่า​คน​ทั้ง​หลาย​ได้​ขอบ​พระ​คุณ​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​เพราะ​เหตุการณ์​ที่​ได้​เกิดขึ้น​นั้น.</verse>
				<verse number="22">ด้วย​ว่า​คน​ที่​หาย​โรค​โดย​การ​อัศจรรย์​นั้น​มี​อายุ​ได้​สี่​สิบ​ปี​เศษ​แล้ว</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เขา​ได้​ปล่อย​ท่าน​ทั้ง​สอง​แล้ว, ท่าน​จึง​ไป​หา​จำพวก​ของ​ท่าน เล่า​ถึง​ข้อความ​ทั้งสิ้น​ซึ่ง​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​และ​ผู้​เฒ่า​ได้​ว่า​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ฟัง​จึง​พร้อม​ใจ​กัน​เปล่ง​เสียง​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​ว่า, “ข้า​แต่​พระ​เจ้า, พระ​องค์​ได้​ทรง​สร้าง​ฟ้า, แผ่น​ดิน, ทะเล, และ​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​ที่​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="25">พระ​องค์​ได้​ตรัส​ไว้​โดย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ด้วย​ปาก​ของ​ดาวิด​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา ผู้รับ​ใช้​ของ​พระ​องค์​ว่า, เหตุ​ไฉน​พวก​ต่างประเทศ​จง​กระทำ​โกลาหล​ขึ้น, และ​ชน​ประเทศ​ต่างๆ คิด​อ่าน​ใน​การ​ที่​ไร้​ประ​โยชน์?</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​ได้​ตั้ง​ตน, และ​เจ้านาย​ทั้ง​หลาย​ประชุม​พร้อม​กัน​ต่อสู้​พระ​เจ้า​และ​ต่อสู้​พระ​คริสต์​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="27">แท้จริง​ใน​เมือง​นี้ ทั้ง​เฮ​โรด​และ​ปน​เตียว​ปี​ลาต​กับ​จำพวก​ต่างประเทศ​และ​พวกยิศรา​เอล​ได้​ประชุม​กัน​ต่อสู้​พระ​เยซู​พระ​บุตร​ผู้​บริสุทธิ์​ของ​พระ​องค์​ซึ่ง​ทรง​ชะโลม​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="28">เพื่อ​จะ​ให้​สิ่ง​สาร​พัตร​สำเร็จ​โดย​พระ​หัตถ์​และ​พระ​ดำริ​ของ​พระ​องค์​ที่​ได้​ตรัส​ไว้​แต่​ก่อน​นั้น.</verse>
				<verse number="29">บัดนี้​พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ขอ​โปรด​ทอด​พระ​เนตร​การ​ขู่​ของ​เขา, และ​โปรด​ประทาน​ให้​ผู้​ทาส​ของ​พระ​องค์​กล่าว​ถ้อยคำ​ของ​พระ​องค์​ด้วย​ใจ​กล้า,</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​พระ​องค์​ได้​ทรง​เหยียด​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​องค์​ออก​รักษา​โรค​ให้​หาย, และ​ได้​โปรด​ให้​นิมิตต์​กับ​การ​อัศจรรย์​บังเกิด​ขึ้น​โดย​พระ​นาม​แห่ง​พระ​เยซู​พระ​บุตร​ผู้​บริสุทธิ์​ของ​พระ​องค์”</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​เขา​อธิษฐาน​แล้ว, ที่​ซึ่ง​เขา​ประชุม​อยู่​นั้น​ได้​หวั่นไหว, และ​ชน​ทั้ง​หลาย​ประกอบ​ด้วย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ได้​กล่าว​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ด้วย​ใจ​กล้า​หาญ</verse>
				<verse number="32">คน​ทั้ง​ปวง​ที่​เชื่อ​นั้น​ก็​มี​ใจ​เป็น​อันหนึ่ง​อัน​เดียว​กัน, และ​ไม่​มี​ใคร​อ้าง​ว่า​สิ่ง​ของ​ซึ่ง​มี​อยู่​นั้น​เป็น​ของๆ ตน​แต่​ของ​ทั้งหมด​เป็น​ของ​กลาง.</verse>
				<verse number="33">อัคร​สาวก​จึง​ประกอบ​ด้วย​ฤทธิ์​เดช​ใหญ่​ยิ่ง, และ​ได้​เป็น​พะยาน​ว่า​พระ​เยซู​เจ้า​ได้​ทรง​คืน​พระ​ชนม์​แล้ว และ​พระ​คุณ​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​ได้​อยู่​กับ​เขา​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="34">ด้วย​ว่า​ใน​จำพวก​สานุศิษย์​ไม่​มี​ผู้ใด​ขัด​สน เพราะว่า​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​มี​ไร่​นา​บ้านเรือน​ก็​ได้​ขาย​เสีย,</verse>
				<verse number="35">และ​ได้​นำ​เงิน​ค่า​สิ่งของ​ที่​ขาย​ไป​นั้น​มา​วาง​ไว้​ที่​เท้า​ของ​อัคร​สาวกๆ จึง​แจก​จ่าย​ให้​ทุก​คน​ตาม​ที่​ต้องการ</verse>
				<verse number="36">ฝ่าย​โย​เซฟ​ที่​อัคร​สาวก​เรียก​ว่า บา​ระ​นา​บา, แปล​ว่า​ลูก​แห่ง​การ​หนุน​น้ำใจ, เป็น​ตระกูล​เล​วี​ชาว​เกาะ​กุบ​โร,</verse>
				<verse number="37">มี​ที่ดิน​ก็​ขาย​เสีย​และ​ได้​นำ​เงิน​ค่า​ที่​นั้น​มา​วาง​ไว้​ที่​เท้า​รอง​อัคร​สาวก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">แต่​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่ออะ​นาเนีย​กับ​ภรรยา​ชื่อ​สัป​ไฟเร​ได้​ขาย​ที่ดิน​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="2">และ​เงิน​ค่า​ที่ดิน​ส่วน​หนึ่ง​นั้น​เขา​ยัก​เก็บ​ไว้, ภรรยา​เขา​ก็​รู้​ด้วย, และ​อีก​ส่วน​หนึ่ง​นั้น​เขา​นา​มา​วาง​ไว้​ที่​เท้า​ของ​อัคร​สาวก.</verse>
				<verse number="3">ฝ่ายเป​โต​รจึง​ถาม​ว่า, “อะ​นา​เนีย, เหตุ​ไฉน​ซาตาน​จึงทีา​ให้​ใจ​ของ​เจ้า​เต็ม​ไป​ด้วย​มุสาวาท​ต่อ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์. และ​ได้​เก็บ​ค่า​ที่ดิน​ส่วน​หนึ่ง​ไว้?</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ที่ดิน​ยัง​อยู่​นั้น​ก็​เป็น​ของๆ เจ้า​มิใช่​หรือ เมื่อ​ขาย​แล้ว​เงิน​ก็​ยัง​อยู่​ใน​อำนาจ​ของ​เจ้า​มิใช่​หรือ มี​เหตุ​อะไร​เกิดขึ้น​ใน​ใจ​ของ​เจ้า​ให้​คิด​เช่นนั้น​เล่า? เจ้า​มิได้​มุสา​ต่อ​มนุษย์​แต่​ได้​มุสา​ต่อ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​อะ​นาเนีย​ได้​ยิน​คำ​เหล่านั้น​ก็​ล้ม​ลง​ตาย และ​เมื่อ​คน​ทั้ง​ปวง​ได้​ยิน​ก็​พา​กัน​สะดุ้ง​ตกใจ​กลัว​อย่าง​ยิ่ง</verse>
				<verse number="6">พวก​คน​หนุ่ม​ก็​ลุก​ขึ้น​ห่อ​ศพ​เขา​ใว้​แล้ว​หาม​ไป​ฝัง​เสีย</verse>
				<verse number="7">ภาย​หลัง​ประมาณ​สาม​ชั่วโมง ภรรยา​ของ​เขา​ยัง​ไม่​รู้​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น​นั้น​จึง​ได้​เข้า​ไป</verse>
				<verse number="8">ฝ่ายเป​โตร​จึง​ถาม​นาง​ว่า, “เจ้า​ขาย​ที่ดิน​ได้​ราคา​เท่านั้น​หรือ​จง​บอก​เรา​เถิด” หญิง​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า, “ได้​เท่านั้น​เจ้า​ค่ะ”</verse>
				<verse number="9">เปโตร​จึง​ถาม​นาง​ว่า, “เหตุ​ไฉน​เจ้า​ทั้ง​สอง​ได้​พร้อม​ใจ​กัน​ทดลอง​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​เจ้า​เล่า? จง​ดู​เถิด. เท้า​ของ​เหล่า​คน​ที่​ฝัง​ศพ​สามี​ของ​เจ้า​ก็​อยู่​ที่​ประตู และ​เขา​จะ​หาม​ศพ​ของ​เจ้า​ออกไป​ด้วย.”</verse>
				<verse number="10">ใน​ทันใด​นั้น​นาง​ก็​ล้ม​ลง​ตาย​แทบ​เท้า​ของเป​โตร และ​เหล่า​คน​หนุ่ม​ได้​เข้า​มา​เห็น​ว่า​หญิง​นั้น​ตาย​แล้ว, จึง​ได้​หาม​ศพ​ออกไป​ฝัง​ไว้​ริม​สามี​ของ​นาง.</verse>
				<verse number="11">มี​ความ​เกรง​กลัว​อย่าง​ยิ่ง​เกิด​ขึ้น​ใน​คริสตจักร​และ​ใน​หมู่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ได้​ยิน​เหตุการณ์​นั้น</verse>
				<verse number="12">มี​นิมิตต์​และ​การ​อัศจรรย์​หลาย​อย่าง​ซึ่ง​อัคร​สาวก​ได้​กระทำ​ด้วย​มือ​ของ​ตน​ใน​ท่ามกลาง​คน​ทั้ง​ปวง เหล่า​สาวก​ได้​อยู่​พร้อม​กัน​ใน​เฉลียง​ของ​ซะโล​โม.</verse>
				<verse number="13">แต่​คน​อื่นๆ ไม่​อาจ​เข้า​มา​อยู่​ด้วย, แต่​ว่า​ยัง​มี​ความ​ยำ​เกรง​และ​นับ​ถือ.</verse>
				<verse number="14">มี​ชาย​หญิง​เป็น​อัน​มาก​ที่​เชื่อถือ​ได้​เข้า​เป็น​สาวก​ของ​พระ​เจ้า,</verse>
				<verse number="15">จน​เขา​ได้​หาม​คน​เจ็บป่วย​ออก​ไป​วาง​บน​เตียง​นอน​ใหญ่​เล็ก​ที่​ถนน, เพื่อ​เมื่อ​เป​โตร​เดิน​ผ่าน​ไป, อย่าง​น้อย​เงา​ของ​ท่าน​จะ​ได้​ถูก​เขา.</verse>
				<verse number="16">ประชาชน​ได้​ออกมา​จาก​เมือง​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม พา​คน​ป่วย​และ​คน​ที่​มี​ผี​โสโครก​เบียดเบียฬ​มา, และ​เขา​ก็​หาย​ทุก​คน</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​มหา​ปุโรหิต​และ​บรรดา​พวก​ของ​ท่าน​ด้วย, ซึ่ง​เป็น​จำพวก​ซา​ดู​กาย, ก็​เกิด​มี​ความ​อิจฉา​ขึ้น​เป็น​ที่​ยิ่ง,</verse>
				<verse number="18">จึง​ได้​จับ​อัคร​สาวก​จำ​ไว้​ใน​คุก​หลวง.</verse>
				<verse number="19">แต่​ใน​เวลา​กลางคืน​ทูต​องค์​หนึ่ง​ของ​พระ​เจ้า​ได้​มา​เปิด​ประตู​คุก พา​อัคร​สาวก​ออกไป บอก​ว่า,</verse>
				<verse number="20">“จง​ไป​ยืน​ใน​โบสถ์ ประกาศ​ถึง​บรรดา​ข้อความ​แห่ง​ชีวิต​ใหม่​นี้​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​ฟัง.”</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​อัคร​สาวก​ได้​ยิน​อย่าง​นั้น​จึง​ได้​เข้า​ไป​สั่ง​สอน​ใน​โบสถ์​เวลา​รุ่ง​เช้า. แต่​มหา​ปุโรหิต​กับ​บรรดา​คน​ที่​อยู่​ด้วยกัน​ได้​มา​สั่ง​ให้​ที่​ประชุม​ปรึกษา​กับ​บรรดา​ผู้​เฒ่า​ของ​ชาวยิศรา​เอลป​ระ​ชุม​กัน, แล้ว​ใช้​คน​ไป​ที่​คุก​พา​อัคร​สาวก​ออกมา.</verse>
				<verse number="22">เจ้า​พนักงาน​ก็​ได้​ไป​แต่​มิ​ได้​พบ​พวก​อัคร​สาวก​ใน​คุก, จึง​กลับ​มา​แจ้ง​ความ​ว่า,</verse>
				<verse number="23">“ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​คุก​ปิด​อยู่​มั่นคง​ดี. และ​คน​เฝ้า​ก็​ยืน​อยู่​ที่​ประตู, แต่​ครั้น​เปิด​ประตู​แล้ว​ไม่​เห็น​ผู้ใด​อยู่​ข้าง​ใน”</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​มหา​ปุโรหิต​และ​นายทหาร​รักษา​โบสถ์​กับ​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​คำ​เหล่านี้. ก็​เกิด​ความ​สงสัย​ถึง​การณ์​นั้น​มาก​ขึ้น​ว่า​จะ​เป็น​อย่างไร​ต่อไป​อีก</verse>
				<verse number="25">มี​คน​หนึ่ง​ได้มา​บอก​เขา​ว่า, “นี่​แน่ะ, คน​เหล่านั้น​ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​จำ​ไว้​ใน​คุก​กำลัง​ยืน​สั่ง​สอน​คน​ทั้ง​ปวง​อยู่​ใน​โบสถ์”</verse>
				<verse number="26">นายทหาร​รักษา​โบสถ์​กับ​พวก​เจ้า​พนักงาน​จึง​ได้​ไป​พา​อัคร​สาวก​มา​โดย​ดี, เพราะ​กลัว​ว่า​คน​ทั้ง​ปวง​จะ​เอา​หิน​ขว้าง.</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​เขา​ได้​พา​อัคร​สาวก​มาแล้ว​ก็​ได้​ให้​เขา​ยืน​ต่อ​หน้าที่​ประชุม​ปรึกษา, มหา​ปุโรหิต​จึง​ถาม​ว่า,</verse>
				<verse number="28">“เรา​ได้​กำชับ​พวก​เจ้า​อย่าง​แข็งแรง​มิ​ให้​สอน​ออก​ชื่อ​นี้, ก็​นี่​แน่ะ เจ้า​ได้​ให้​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​แพร่หลาย​ไป​ด้วย​คำ​สอน​ของ​เจ้า, และ​ปรารถนา​ให้​เลือด​ของ​ผู้​นั้น​ตก​อยู่​แก่​เรา.”</verse>
				<verse number="29">ฝ่ายเป​โตร​กับ​อัคร​สาวก​อื่นๆ จึง​ตอบ​ว่า. “ข้าพ​เจ้า​จำ​ต้อง​เชื่อ​ฟัง​พระ​เจ้า​ยิ่ง​กว่า​เชื่อ​ฟัง​มนุษย์.</verse>
				<verse number="30">พระ​เยซู​ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ฆ่า​เสีย​โดย​แขวน​ไว้​ที่​ต้นไม้​พระ​เจ้า​แห่ง​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​เป็น​ขึ้นมา​ใหม่.</verse>
				<verse number="31">พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ตั้ง​พระ​องค์​ไว้​ที่​พระ​หัตถ์​เบื้อง​ขวา​ของ​พระ​องค์, ให้​เป็น​พระ​องค์​เจ้า​และ​ผู้ช่วย​ให้​รอด, เพื่อ​จะ​ให้​พลยิศรา​เอล​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่, และ​จะ​ได้​โปรด​ยก​ความผิด​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="32">เรา​ทั้ง​หลาย​จึง​เป็น​พะยาน​ถึง​คำ​เหล่านี้ และ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ประทาน​ให้​ทุก​คน​ที่​เชื่อ​ฟัง​พระ​องค์​นั้น​ก็​เป็น​พะยาน​ด้วย.”</verse>
				<verse number="33">แต่​เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​อย่าง​นี้​ก็​เกิด​โทโส​พลุ่ง​ขึ้น, จึง​คิด​กัน​ว่า​จะ​ฆ่า​อัคร​สาวก​เสีย.</verse>
				<verse number="34">แต่​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ฆา​มา​ลิ​เอล​เป็น​พวกฟา​ริ​ซาย​และ​เป็น​บาเรียน ซึ่ง​เป็น​ที่​นับ​ถือ​แห่ง​ประชาชน​ได้​ยืน​ขึ้น​ใน​ที่​ประชุม แล้ว​สั่ง​ให้​พา​อัคร​สาวก​ออกไป​เสีย​ภาย​นอก​ครู่​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="35">ท่าน​จึง​ได้​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, “ดูก่อน​ท่าน​ชาว​ยิศรา​เอล, ซึ่ง​ท่าน​หวัง​จะ​กระทำ​แก่​คน​เหล่านี้​จง​ระวัง​ตัว​ให้​ดี</verse>
				<verse number="36">ด้วย​ว่า​เมื่อ​คราว​ก่อน​นี้​ก็​มี​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ธู​ดา​อวด​ตัว​ว่า​เป็น​ผู้วิเศษ, และ​มี​ผู้ติดตาม​ประมาณ​สี่​ร้อย​คน​แต่ธู​ดา​นั้น​ได้​ถูก​ฆ่า​เสีย​แล้ว, และ​คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​เป็น​พรรค​พวก​ก็​ได้​กระจัด​กระจาย​สาป​ศูนย์​ไป.</verse>
				<verse number="37">ภาย​หลัง​ผู้​นี้​มี​อีก​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ยู​ดา​เป็น​ชาว​ฆา​ลิ​ลาย ได้​ปรากฏ​ขึ้น​ใน​คราว​จด​บัญชี​สำมะโนครัว, และ​ได้​เกลี้ย​กล่อม​ผู้คน​ให้​ติดตาม​ตัว​ไป ผู้​นั้น​ก็​พินาศ​ด้วย, และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​เชื่อ​ฟัง​เขา​ก็​กระจัด​กระจาย​ไป.</verse>
				<verse number="38">เวลา​นี้​ข้าพ​เจ้า​จึง​ว่า​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, “จง​ปล่อย​คน​เหล่านี้​ไป​ตาม​เรื่อง, อย่า​ทำ​อะไร​แก่​เขา​เลย เพราะว่า​ถ้า​ความคิด​หรือ​กิจการ​นี้​มา​จาก​มนุษย์​ก็​จะ​ล้มละลาย​ไป​เอง</verse>
				<verse number="39">แต่​ถ้า​เป็นมา​จาก​พระ​เจ้า. ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ทำลาย​เสีย​ก็​ไม่ได้, เกลือ​กว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กลับ​จะ​เป็น​ผู้​รบ​สู้​ต่อ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="40">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ยอม​ฟังฆา​มา​ลิ​เอล​นั้น และ​เมื่อ​ได้​เรียก​อัคร​สาวก​เข้า​มา​แล้ว, จึง​เฆี่ยน​และ​กำชับ​ไม่ให้​ออก​นาม​ของ​พระ​เยซู, แล้ว​ก็​ปล่อย​ไป.</verse>
				<verse number="41">อัคร​สาวก​จึง​ไป​จาก​ที่​ประชุม​ปรึกษา​โดย​ความ​ยินดี​ที่​ได้​เห็น​ว่า​ตน​สม​จะ​ได้​รับ​การ​หลู่​เกียรติ​เพราะ​พระ​นาม​นั้น.</verse>
				<verse number="42">เขา​จึง​ได้​สั่ง​สอน​ประกาศ​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​เยซู​คริสต์ ใน​โบสถ์​และ​ตาม​บ้านเรือน​ทุกๆ วัน​มิได้​ขาด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ใน​คราว​นั้น​เมื่อ​ศิษย์​กำลัง​ทวี​มาก​ขึ้น, พวก​เฮ​เลน​ซึ่ง​เข้า​จารีต​บ่น​ติ​เตียน​พวก​เฮ็บ​ราย​ว่า ใน​การ​แจก​ทาน​ทุกๆ วัน​นั้น​เขา​เว้น​แจก​พวก​แม่ม่าย​ชาว​เฮ​เลน​เสีย.</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​อัคร​สาวก​ทั้ง​สิบ​สอง​ตน​จึง​เชิญ​บรรดา​ศิษย์​ให้​ประชุม​กัน​แล้ว​กล่าว​ว่า, “ซึ่ง​เรา​จะ​ละเลย​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า, แล้ว​มัว​ไป​ปรนนิบัติ​การ​กิน​การ​ดื่ม​ก็​หา​ควร​ไม่.</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนั้น​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, จง​เลือก​เจ็ด​คน​ใน​พวก​ท่าน ซึ่ง​มี​ชื่อเสียง​ดี​ประกอบด้วย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​และ​สติปัญญา, เรา​จะ​ได้​ตั้ง​เขา​ไว้​ให้​ดูแล​การ​นี้</verse>
				<verse number="4">แต่​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​อุสส่าห์​อธิษฐาน​และ​สั่ง​สอน​พระ​โอวาท​เสมอ​ไป”</verse>
				<verse number="5">คน​ทั้ง​หลาย​เห็น​ชอบ​ด้วย​คำ​นี้, จึง​เลือก​ซะ​เตฟา​โน​ซึ่ง​เป็น​ผู้​ประกอบ​ด้วย​ความ​เชื่อ​และ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​กับ​ฟี​ลิบ, โปร​โค​โร, นิ​คา​โนร. ติ​โมน, ปาร​เม​นา​และ​นิ​โก​ลาว​ชาว​เมือง​อัน​ติ​โอ​เกีย​ซึ่ง​เป็น​ผู้​เข้า​จารีต​ฝ่าย​ศาสนา​ยู​ดาย​แล้ว.</verse>
				<verse number="6">คน​ทั้ง​เจ็ด​นี้​เขา​ให้​มา​ยืน​ต่อ​หน้า​อัคร​สาวก เมื่อ​อัคร​สาวก​อธิษฐาน​แล้ว​ก็​วางมือ​บน​เขา</verse>
				<verse number="7">การ​ประกาศ​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​จึง​เจริญ​ขึ้น, และ​ศิษย์​ก็​ได้​ทวี​ขึ้น​เป็น​อัน​มาก​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, และ​พวก​ปุโรหิต​เป็น​อัน​มาก​ก็​ได้​เชื่อ​ฟัง​ใน​ศาสนา</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​ซะ​เตฟา​โน​ประกอบ​ด้วย​พระ​คุณ​และ​ฤทธิ์​เดช​จึง​กระทำ​การ​อัศจรรย์ และ​ทำ​การ​เป็น​นิมิตต์​ใหญ่​ใน​ท่ามกลาง​คน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="9">แต่​มี​ลาง​คน​มา​จาก​ธรรม​ศาลา​ที่​เรียกว่า​ธรรม​ศาลา​ของ​พวก​ลิเบ​ระ​ติน, พวก​ชาว​กุเร​เน, ชาว​อา​เล็กซัน​ดะเรีย, ชาว​กิ​ลิ​เกีย​และ​ชาว​อาเซีย ได้​ลุก​ขึ้น​พา​กัน​มา​ไล่​เลียง​กับ​ซะ​เตฟา​โน,</verse>
				<verse number="10">คน​เหล่านั้น​เถียง​คำ​ที่​ท่าน​กล่าว​อัน​ประกอบด้วย​สติปัญญา​และ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ไม่ได้,</verse>
				<verse number="11">เขา​จึง​ปลูก​พะยาน​เท็จ​ว่า, “เรา​ได้​ยิน​คน​นี้​พูด​หมิ่น​ประมาท​ต่อ​โม​เซ​และ​ต่อ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="12">เขา​จึง​ยุ​ยง​คน​ทั้ง​ปวง​และ​ผู้​เฒ่า​กับ​พวก​อาลักษณ์​ให้​เกิด​จลาจล​ขึ้น, แล้ว​จับ​ซะ​เตฟา​โน​มา​ยัง​ที่​ปรึกษา,</verse>
				<verse number="13">ให้​พะยาน​เท็จ​กล่าว​ว่า, “คน​นี้​พูด​หมิ่น​ประมาท​ต่อ​สถาน​บริสุทธิ์​นี้​และ​ต่อ​พระ​บัญญัติ​ไม่​หยุด​เลย</verse>
				<verse number="14">เพราะ​เรา​ได้​ยิน​เขา​ว่า​พระ​เยซู​ชาวนา​ซา​เร็ธ​จะ​ทำลาย​สถาน​นี้ และ​จะ​เปลี่ยน​ธรรม​เนียม​ซึ่ง​โม​เซ​ให้​ไว้​แก่​เรา.”</verse>
				<verse number="15">พวก​ปรึกษา​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​นั่ง​อยู่​นั้น​ต่าง​เพ่ง​ดู​ซะ​เตฟา​โน, เห็น​หน้า​ของ​ท่าน​เหมือน​หน้า​ทูต​สวรรค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">มหา​ปุโรหิต​จึง​ถาม​ว่า, “เหตุการณ์​เหล่านี้​จริง​หรือ”</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​ซะ​เตฟา​โน​จึง​ตอบ​ว่า, “ดูก่อน​พี่​น้อง​และ​บิดา​ทั้ง​หลาย, จง​ฟัง​เถิด พระ​เจ้า​ซึ่ง​ทรง​สง่า​ราศี​ได้​ปรากฏ​แก่​อับ​รา​ฮาม​บิดา​ของ​เรา เมื่อ​ท่าน​ยัง​อยู่​ใน​ประเทศ​เม​โซ​ปะ​ตา​เมีย ก่อนที่​ได้​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ฮา​ราน,</verse>
				<verse number="3">และ​ได้​ตรัส​แก่​ท่าน​ว่า. ‘จง​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​และ​จาก​ญาติ​พี่​น้อง​ของ​ตน ไป​ยัง​แผ่น​ดิน​ที่​เรา​จะ​ชี้​ให้​เจ้า.’</verse>
				<verse number="4">อับ​รา​ฮาม​จึง​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​ของ​ชาว​เค​เซ็ธ​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​เมือง​ฮา​ราน ภาย​หลัง​เมื่อ​บิดา​ของ​ท่าน​สิ้น​ชีพ​แล้ว, พระ​องค์​จึง​ให้​ท่าน​ออก​จาก​ที่​นั่น​มา​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​นี้ ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อาศัย​อยู่​ทุก​วัน​นี้.</verse>
				<verse number="5">แต่​พระ​องค์​ไม่​ทรง​โปรด​ให้​อับ​รา​ฮาม​มี​มฤดก​ใน​แผ่น​ดิน​นี้, แม้​พอจะ​รอง​เท้า​ได้​และ​พระ​องค์​ทรง​สัญญา​ไว้​ว่า จะ​ให้​แผ่น​ดิน​นี้​เป็น​สิทธิ์ขาด​แก่​ท่าน​และ​แก่​เผ่าพันธุ์​ของ​ท่าน​ในขณะ​เมื่อ​ท่าน​ยัง​ไม่​มี​บุตร.</verse>
				<verse number="6">พระ​เจ้า​ตรัส​ดังนี้​ว่า เผ่าพันธุ์​ของ​ท่าน​จะ​ไป​อาศัย​อยู่​ต่าง​เมือง, และ​ชาว​ประเทศ​นั้น​จะ​เอา​เขา​ลง​เป็น​ทาส และ​จะ​ข่ม​เหง​เขา​ถึง​สี่​ร้อย​ปี.</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พระ​เจ้า​ตรัส​ว่า, เรา​จะ​ปรับ​โทษ​พล​ประเทศ​ที่​กด​เขา​ลง​เป็น​ทาส​นั้น ภาย​หลัง​เขา​จะ​ออก​จาก​ประเทศ​นั้น​มา​ปฏิบัติ​เรา​ที่นี่.’</verse>
				<verse number="8">พระ​เจ้า​จึง​ได้​ทรง​ตั้ง​คำ​สัญญา​ไว้​กับ​อับ​รา​ฮาม​โดย​ให้​รับ​พิธี​สุ​นัด เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​อับ​รา​ฮาม​มี​บุตร​ชื่อ​ยิศ​ฮาค​จึง​ให้​รับ​พิธี​สุ​นัด​ใน​วัน​ที่​แปด ยิศ​ฮาค​มี​บุตร​ชื่อ​ยา​โคบ, และ​ยา​โคบ​มี​บุตร​สิบ​สอง​คน​ซึ่ง​เป็น​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​บรรพ​บุรุษ​เหล่านั้น​คิด​อิจฉา​โย​เซฟ จึง​ขาย​เขา​ไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต แต่​พระ​เจ้า​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​โย​เซฟ,</verse>
				<verse number="10">ทรง​โปรด​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​ความ​ทุกข์​ลำบาก​ทั้งสิ้น, ให้​มี​ความชอบ​และ​มี​สติปัญญา​ต่อ​พระ​พักตร​ฟา​โร​กษัตริย์​ของ​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต ท่าน​จึง​ตั้ง​โย​เซฟ​ให้​ครอง​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต​กับ​ทั้ง​พระราชวัง​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="11">แล้ว​บังเกิด​การ​กันดาร​อาหาร​ทั่ว​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุป​โต​และ​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน และ​มี​ความ​ลำบาก​มาก, บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา​หา​อาหาร​มา​เลี้ยง​ชีพ​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​ยา​โคบ​เมื่อ​ได้​ยิน​ว่า​มี​ข้าว​อยู่​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต จึง​ใช้​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา​ไป​ครั้ง​แรก.</verse>
				<verse number="13">คราว​ที่​สอง​โย​เซฟ​ได้​สำแดง​ตัว​ให้​พี่​น้อง​รู้จัก, และ​ให้​กษัตริย์​ฟา​โร​รู้จัก​วงศ์​ญาติ​ของ​ตน​ด้วย.</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​โย​เซฟ​จึง​ได้​เชิญ​ยา​โคบ​ผู้​บิดา​กับ​บรรดา​วงศ์​ญาติ​ของ​ตน​เจ็ด​สิบ​ถ้า​คน​ให้​มา​หา.</verse>
				<verse number="15">ยาโคบ​ได้​ลง​ไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต, แล้ว​ท่าน​กับ​บรรพ​บุรุษ​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา​ได้​สิ้น​ชีพ ณ ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="16">เขา​จึง​ได้​นำ​ศพ​ไป​ฝัง​ไว้​ใน​เมือง​เซ​เค็ม ใน​อุโมงค์​ที่​อับ​รา​ฮาม​ได้​ซื้อ​ตาม​ราคา​เงิน​จาก​บุตร​ของ​ฮา​โมร</verse>
				<verse number="17">แต่​เมื่อ​เวลา​คำ​สัญญา​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ตรัส​ไว้​กับ​อับ​รา​ฮาม​ใกล้​จะ​ถึง​แล้ว, ชา​ติยิศรา​เอล​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต​ได้​ทวี​มาก​ขึ้น,</verse>
				<verse number="18">จน​กะ​ทั่ง​มี​กษัตริย์​องค์​หนึ่ง​ซึ่ง​ไม่​รู้จัก​โย​เซฟ</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์​องค์​นั้น​ได้​ออก​รา​โชบาย​ข่ม​เหง​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา, เพื่อให้​ทิ้ง​ลูก​อ่อน​เสีย​ไม่ให้​มี​ชีวิต​รอด​อยู่​ได้.</verse>
				<verse number="20">คราว​นั้น​โม​เซ​ยัง​เกิด​มา​มี​รูป​ร่าง​งดงาม​ฉะเพาะ​พระ​พักตร​พระ​เจ้า เขา​จึง​ได้​เลี้ยง​ไว้​ใน​บ้าน​บิดา​จน​ครบ​สาม​เดือน</verse>
				<verse number="21">และ เมื่อ​เขา​เอา​ไป​ไว้​นอก​บ้าน​แล้ว, ราช​ธิดา​ของ​กษัตริย์​ฟา​โร​จึง​รับ​มา​เลี้ยง​ไว้​ต่าง​บุตร​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​โม​เซ​จึง​ได้​เรียน​รู้​ชำนาญ​ใน​วิชชา​การ​ทุก​อย่าง​ของ​ชาว​อาย​ฆุป​โต มี​ความ​เฉียบ​แหลม​มาก​ในทาง​พูด​และ​กิจการ​ต่างๆ.</verse>
				<verse number="23">แต่​ครั้น​โม​เซ​มี​อายุ​ได้​สี่​สิบ​ปี​แล้ว, จึง​ตั้งใจ​ไป​เยี่ยม​ญาติ​พี่​น้อง​ของ​ตน​คือ​ชาติ​ยิศรา​เอล.</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ท่าน​ได้​เห็น​คน​หนึ่ง​ถูก​ข่ม​เหง จึง​ฆ่า​ชาว​อาย​ฆุป​โต​ซึ่ง​เป็น​ผู้​ข่ม​เหง​นั้น​เป็น​การ​แก้​แค้น.</verse>
				<verse number="25">ด้วย​คาด​ว่า​ญาติ​พี่​น้อง​คง​เข้าใจ​ว่า พระ​เจ้า​จะ​ทรง​ช่วย​เขา​ให้​รอด​ด้วย​มือ​ของ​ตน แต่​เขา​หา​เข้าใจ​ดังนั้น​ไม่</verse>
				<verse number="26">รุ่ง​ขึ้น​โม​เซ​ได้มา​พบ​เขา​ในขณะ​วิวาท​กัน ก็​อยากจะ​ให้​เขา​กลับ​ดี​กัน​อีก จึง​กล่าว​ว่า, “ญาติ​เอ๋ย, พวก​ท่าน​เป็น​พี่​น้อง​กัน เหตุ​ไฉน​จึง​ข่ม​เหง​กัน​เล่า?”</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​คน​ที่​ข่ม​เหง​เพื่อน​นั้น​จึง​ผลัก​โม​เซ​ออกไป​และ​กล่าว​ว่า, “ใคร​ได้​ตั้ง​เจ้า​ให้​เป็น​ผู้ปกครอง​และ​ผู้​พิพากษา​พวก​เรา?</verse>
				<verse number="28">เจ้า​จะ​ฆ่า​เรา​เสีย​เหมือน​ฆ่า​ชาว​อาย​ฆุป​โต​เมื่อ​วาน​นี้​หรือ”</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​โม​เซ​ได้​ยิน​คำ​นั้น จึง​หนี​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​แผ่น​ดิน​มิด​ยาน, และ​ได้​มี​บุตร​สอง​คน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="30">ครั้น​ล่วง​ไป​ได้​สี่​สิบ​ปี​แล้ว ทูต​องค์​หนึ่ง​ของ​พระ​เจ้า​มา​ปรากฏ​แก่​โม​เซ​ใน​เปลว​ไฟ​ที่​พุ่ม​ไม้​ใน​ป่า​ภูเขา​ซี​นาย.</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​โม​เซ​ได้​เห็น​นิมิตต์​นั้น​ก็​ประหลาด​ใจ ครั้น​เข้า​ไป​มอง​ดู​ใก้ลๆ ก็​มี​พระ​สุ​รเสียง​ของ​พระ​เจ้า​ตรัส​ว่า,</verse>
				<verse number="32">‘เรา​เป็น​พระ​เจ้าของ​บรรพ​บุรุษ​ของ​เจ้า, คือ​พระ​เจ้าของ​อัม​รา​ฮาม, ของยิศ​ฮาค​และ​ของ​ยา​โคบ.’ โม​เซ​จึง​กลัว​ตัว​สั่น​ไม่​อาจ​มองดู.</verse>
				<verse number="33">ฝ่าย​พระ​เจ้า​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า. ‘จง​ถอด​รองเท้า​เสีย, เพราะ​ที่​ที่​เจ้า​ยืน​อยู่​นี้​เป็น​ที่บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="34">แท้จริง​เรา​ได้​เห็น​พล​ไพร่​ของ​เรา​ถูก​ข่ม​เหง​แล้ว​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต และ​เรา​ได้​ยิน​เสียง​ครวญ​คราง​ของ​เขา​แล้ว, เรา​จึง​ลง​มา​เพื่อ​จะ​ช่วย​เขา​ให้​พ้น บัดนี้​จง​มา​เถิด, เรา​จะ​ให้​เจ้า​ไป​ยัง​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต.’</verse>
				<verse number="35">โม​เซ​ผู้​นี้​ซึ่ง​ถูก​เขา​ปฏิเสธ​โดย​กล่าว​ว่า. ‘ใคร​ได้​ตั้ง​เจ้า​ให้​เป็น​ผู้ปกครอง​และ​ผู้​พิพากษา​พวก​เรา?’ โม​เซ​คน​นี้​แหละ​พระ​เจ้า​ทรง​ใช้​ให้​เป็น​ทั้ง​ผู้ปกครอง​และ​ผู้ช่วย​ให้​พ้น​ด้วย​มือ​ของ​ทูต​สวรรค์​ซึ่ง​ได้​ปรากฏ​แก่​ท่าน​ที่​พุ่ม​ไม้.</verse>
				<verse number="36">คน​นี้​แหละ​เป็น​ผู้นำ​เขา​ทั้ง​หลาย​ออกมา. โดย​ที่​ได้​ทำ​การ​อัศจรรย์​และ​ทำ​การ​เป็น​นิมิตต์​ใน​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุป​โต, ที่​ทะเล​แดง​และ​ใน​ป่า​สี่​สิบ​ปี.</verse>
				<verse number="37">โม​เซ​นี่​แหละ​ได้​กล่าว​แก่​ชาติยิศรา​เอล​ว่า. ‘พระ​เจ้าของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ทรง​ประทาน​ศาสดา​พยากรณ์​ผู้​หนึ่ง​ให้​บังเกิด​แก่​ท่าน​จาก​พี่​น้อง​ของ​ท่าน​เหมือน​อย่าง​เรา.’</verse>
				<verse number="38">โม​เซ​นี่​แหละ​ได้​อยู่​กับ​พล​ไพร่​ใน​ป่า ระหว่าง​ทูต​สวรรค์​ซึ่ง​ได้​ตรัส​แก่​ท่าน​ที่​ภูเขา​ซี​นาย กับ​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา​ที่​ได้รับ​คำสั่ง​ศักดิ์สิทธิ์​อัน​ถาวร​มา​ให้​เรา</verse>
				<verse number="39">บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา​ไม่​ยอม​ฟัง​โม​เซ​ผู้​นี้, แต่​ได้​ผลัก​ไส​ท่าน​ให้​ไป​จาก​เขา, ด้วย​มี​ใจ​ปรารถนา​จะ​กลับไป​ยัง​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุป​โต.</verse>
				<verse number="40">จึง​กล่าว​แก่​อาโรน​ว่า. ‘จง​ทำ​พระ​ให้​เรา​ที่​จะ​นำ​หน้า​เรา​ไป เพราะ​จะ​มี​เหตุ​อะไร​เกิด​ขึ้น​แก่​โม​เซ ซึ่ง​ได้​พา​เรา​ออก​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุป​โต​นั้น​เรา​ไม่​รู้.’</verse>
				<verse number="41">ใน​คราว​นั้น​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​รูป​โค​และ​ได้​นำ​เครื่อง​บูชา​มา​บูชา​แก่​รูป​นั้น. และ​มี​ใจ​ยินดี​ใน​สิ่ง​ซึ่ง​มือ​ของ​ตนเอง​ได้​ทำ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="42">แต่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ทอดทิ้ง​เขา, และ​ปล่อย​ให้​เขา​ปฏิบัติ​หมู่​ดาว​ใน​ท้อง​ฟ้า เหมือน​คำ​เขียน​ไว้​ใน​พระ​คัมภีร์​แห่ง​ศาสดา​พยากรณ์​ว่า, โอ ชาติ​ยิศรา​เอล. เจ้า​ได้​ฆ่า​สัตว์​บูชา​ให้​เรา​ใน​ป่า​ถึง​สี่​สิบ​หรือ</verse>
				<verse number="43">พวก​เจ้า​ได้​ขน​เอา​พลับพลา​ของ​โม​เล็ก, และ​ได้​เอา​ดาว​พระ​รมฟา​รูป​พระ​ของ​เขา​เป็น​แบบอย่าง​ที่​เจ้า​ได้​กระทำ​ขึ้น เพื่อ​กราบ​ไหว้​แก่​รูป​นั้น​ต่างหาก เรา​จึง​จะ​กวาด​เจ้า​ทิ้ง​หลาย​ให้​ไป​อยู่​พ้น​เมือง​บาบู​โลน​อีก</verse>
				<verse number="44">บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา​เมื่อ​อยู่​ใน​ป่า​ก็​มี​พลับพลา​ซึ่ง​เป็น​พะยาน, เหมือน​อย่าง​พระ​องค์​ทรง​สั่ง​ไว้​เมื่อ​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า​ให้​ทำ​พลับพลา​ตาม​แบบ​ที่​ได้​เห็น​แล้ว.</verse>
				<verse number="45">ฝ่าย​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา​เมื่อ​ได้รับ​พลับพลา​นั้น​จึง​ยืน​ตาม​ยะ​โฮซูอะ​ไป​เมื่อ​ได้​เข้า​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​ชน​ต่าง​ชาติ​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ขับ​ไล่​ไป​ข้างหน้า​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา​พลับพลา​นั้น​ก็​มี​สืบ​มา​จน​ถึง​คราว​กษัตริย์​ดาวิด.</verse>
				<verse number="46">ดาวิด​ผู้​นั้น​มี​ความชอบ​ฉะเพาะ​พระ​เจ้า, และ​มี​ใจ​ปรารถนา​จะ​หา​ที่​ประทับ​สำหรับ​พระ​เจ้า​ของ​ยา​โคบ.</verse>
				<verse number="47">แต่​ซะโล​โม​เป็น​ผู้​ได้​สร้าง​โบสถ์​สำหรับ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="48">ถึง​กระนั้น​ก็​ดี​พระ​เจ้า​ผู้​สูง​สุด​หา​ได้​ประทับ​อยู่​ใน​โบสถ์​ซึ่ง​มือ​มนุษย์​ได้​ทำ​ไว้​ไม่​เหมือน​ศาสดา​พยากรณ์​ได้​กล่าว​ไว้​ว่า, พระ​เจ้า​ตรัส​ว่า,</verse>
				<verse number="49">‘สวรรค์​เป็น​พระ​ที่​นั่ง​ของ​เรา. และ​แผ่น​ดิน​โลก​เป็น​ที่​รอง​บาท​ของ​เรา​เจ้า​จะ​สร้าง​โบสถ์​อย่างไร​สำหรับ​เรา? หรือ​ที่​ไหน​เป็น​ที่​ผ่อน​พัก​ของ​เรา​เล่า?</verse>
				<verse number="50">หัตถ์​ของ​เรา​ได้​สร้าง​สิ่ง​สาร​พัตร​เหล่านี้​มิใช่​หรือ’</verse>
				<verse number="51">“โอ​คน​ชาติ​หัวแข็ง​ใจ​ดื้อ​หู​ตึง, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ขัดขวาง​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​เสมอ บรรพ​บุรุษ​ของ​ท่าน​ได้​ทำ​อย่างไร, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​กระทำ​อย่าง​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="52">มี​ใคร​บ้าง​ใน​พวก​ศาสดา​พยากรณ์​ซึ่ง​บรรพ​บุรุษ​ของ​ท่าน​มิได้​ข่ม​เหง? และ​เขา​ได้​ฆ่า​บรรดา​คน​ที่​กล่าว​ถึง​พระ​องค์​ผู้​ชอบ​ธรรม​ซึ่ง​จะ​เสด็จ​มา​นั้น บัดนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​คิด​คด​ทรยศ​และ​ฆ่า​พระ​องค์​นั้น​เสีย</verse>
				<verse number="53">แล้ว​คือ​ท่าน​ผู้​ที่​ได้​รับ​พระ​บัญญัติ​จาก​เหล่า​ทูต​สวรรค์, แต่​หา​ได้​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​นั้น​ไม่.”</verse>
				<verse number="54">เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​ดังนั้น​ก็​รู้สึก​บาด​ใจ​และ​ขบ​เขี้ยว​เคี้ยว​ฟัน​เอา​ซะ​เตฟา​โน.</verse>
				<verse number="55">ฝ่าย​ซะ​เตฟา​โน​ประกอบด้วย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์ ได้​เขม้น​ดู​สวรรค์​เห็น​รัศมี​ของ​พระ​เจ้า และ​พระ​เยซู​ทรง​ยืน​อยู่​เบื้อง​ขวา​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="56">แล้ว​ท่าน​ได้​กล่าว​ว่า, “นี่​แน่ะ ข้าพ​เจ้า​เห็น​ท้อง​ฟ้า​แหวก​เป็น​ช่อง. และ​บุตร​มนุษย์​ขึ้นอยู่​เบื้อง​ขวา​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="57">แต่​เขา​ทั้ง​ปวง​ร้อง​เสียง​ดัง​และ​อุด​หู​วิ่ง​พร้อม​กัน​เข้า​ไป​ยัง​ซะ​เตฟา​โน,</verse>
				<verse number="58">แล้ว​ขับ​ไล่​ท่าน​ออก​จาก​เมือง​และ​เอา​หิน​ขว้าง ฝ่าย​คน​ที่​เป็น​พะยานป​รัก​ปรำ​ซะ​เตฟา​โน​ได้​ฝาก​เสื้อผ้า​ของ​ตน​วาง​ไว้​ที่​เท้า​ของ​ชาย​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เซา​โล.</verse>
				<verse number="59">เขา​จึง​เอา​หิน​ขว้าง​ซะ​เตฟา​โน​เมื่อ​กำลัง​อ้อน​วอน​พระ​เจ้า​อยู่​ว่า, “โอ พระ​เยซู​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้าของ​ข้าพ​เจ้า, ขอ​ทรง​โปรด​รับ​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย,”</verse>
				<verse number="60">ซะ​เตฟา​โน​ก็​คุกเข่า​ลง​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า, “ขอ​โปรด​อย่า​ลงโทษ​แก่​เขา​เพราะ​ความผิด​นี้.” เมื่อ​กล่าว​เช่นนี้​แล้ว​ก็​ล่วง​หลับ​ไป.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">การ​ที่​เขา​ฆ่า​ซะ​เตฟา​โน​เสีย​นั้น​เซา​โล​ก็​เห็น​ชอบ​ด้วย คราว​นั้น​บังเกิด​การ​ข่ม​เหง​คริสตจักร​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​มาก​ขึ้น, และ​สานุศิษย์​ทั้ง​ปวง​นอก​จาก​อัคร​สาวก​ได้​กระจัด​กระจาย​ไป ทั่ว​แว่น​แคว้น​มณฑล​ยู​ดาย​กับ​มณฑล​ซะ​มา​เรีย.</verse>
				<verse number="2">ผู้​ที่​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า​ได้​หาม​ศพ​ซะ​เตฟา​โน​ไป​ฝัง​ไว้, แล้ว​พิลาป​ร่ำ​ไร​สงสาร​ท่าน​เป็น​อย่าง​ยิ่ง,</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​เซาโล​ประทุษร้าย​คริสตจักร. คือ​เขา​ไป​ฉุด​ลาก​ชาย​หญิง​จาก​ทุกๆ เรือน​ไป​จำ​ไว้​ใน​คุก</verse>
				<verse number="4">เหตุ​ฉะนั้น​สานุศิษย์​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​กระจัด​กระจาย​ไป​ก็​ได้​เที่ยว​ประกาศ​พระ​คำ​นั้น.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​ฟี​ลิบ​ก็​ได้​ไป​ยัง​เมือง​ซะ​มา​เรีย​และ​ได้​ประกาศ​เรื่อง​พระ​คริสต์​แก่​คน​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="6">ประชาชน​ก็​พา​กัน​เลื่อมใส​ศรัทธา​ใน​ถ้อยคำ​ซึ่งฟี​ลิบ​ได้​ประกาศ. เพราะ​เขา​ได้​ยิน​และ​ได้​เห็น​การ​อัศจรรย์​ซึ่งฟี​ลิบ​ได้​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="7">ด้วย​ว่า​ผี​โสโครก​ที่​สิง​อยู่​ใน​คน​หลาย​คน​ได้​พา​กัน​ร้อง​ด้วย​เสียง​ดัง​แล้ว​ออกมา​จาก​เขา, และ​คน​ที่​เป็น​โรค​อัมพาต​กับ​คน​เขยก​ก็​หาย​ปกติ.</verse>
				<verse number="8">ใน​เมือง​นั้น​จึง​บังเกิด​ความ​ยินดี​อย่าง​ยิ่ง</verse>
				<verse number="9">ยัง​มี​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ซี​โมน​ซึ่ง​เคย​ทำ​เล่ห์​กล​ใน​เมือง​นั้น​แต่​ก่อน, และ​ได้​ทำ​ให้​ชาว​ซะ​มา​เรีย​พิศวง​หลงใหล. เขา​ยก​ตัว​ว่า​เป็น​ผู้วิเศษ.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​คน​ทั้ง​ปวง​ทั้ง​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย​ก็​เลื่อมใส​ศรัทธา​ใน​คน​นั้น แล้ว​ว่า, “คน​นี้​คง​เป็น​มหิทธิ​ฤทธิ์​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="11">คน​ทั้ง​หลาย​จึง​เลื่อมใส​ศรัทธา​ใน​เขา. เพราะ​เขา​ได้​ทำ​อุบาย​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​พิศวง​หลงใหล​มา​นาน​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">แต่​เมื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ได้​เชื่อ​คำ​ที่ฟี​ลิบ​ได้​ประกาศ​กิตติ​คุณ ว่า​ด้วย​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​และ​พระ​นาม​แห่ง​พระ​เยซู​คริสต์​แล้ว, ชาย​หญิง​ทั้ง​หลาย​ก็​ได้รับ​บัพ​ติศ​มา.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​ซี​โมน​เอง​ก็​เชื่อ​ด้วย เมื่อ​รับ​บัพ​ติศ​มาแล้ว​ก็​อยู่​กับฟี​ลิบ​ต่อไป, และ​ประหลาด​ใจ​ที่​ได้​เห็น​นิมิตต์​กับ​การ​อัศจรรย์​ซึ่งฟี​ลิบ​ได้​กระทำ​นั้น</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​อัคร​สาวก​ซึ่ง​อยู่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ได้​ยืน​ว่า​ชาว​ซะ​มา​เรีย​ได้​รับคำ​ของ​พระ​เจ้า​แล้ว. จึง​ให้​เปโตร​กับ​โยฮัน​ไป​หา​เขา.</verse>
				<verse number="15">ครั้น​เป​โตร​กับ​โยฮัน​ไป​ถึง​ก็​อธิษฐาน​เผื่อ​เขา, เพื่อให้​เขา​ได้​รับ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="16">ด้วย​ว่า​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ยัง​ไม่ได้​ลง​มา​สถิต​อยู่​กับ​ผู้​ได, เป็น​แต่​ได้​รับ​บัพ​ติศ​มา​ใน​นาม​แห่ง​พระ​เยซู​เจ้า​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="17">เปโตร​กับ​โยฮัน​จึง​วาง​มือ​บน​เขา, แล้ว​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ได้รับ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ซี​โมน​ได้​เห็น​ว่า​คน​เหล่านั้น​ได้รับ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ด้วย​การ​วางมือ​ของ​อัคร​สาวก, จึง​นำ​เงิน​มา​ให้​อัคร​สาวก</verse>
				<verse number="19">และ​ว่า, “ขอให้​ข้าพ​เจ้า​มี​ฤทธิ์​อย่าง​นี้​ด้วย, เพื่อ​ว่า​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​วาง​มือ​บน​ผู้ใด ผู้​นั้น​จะ​ได้รับ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์.”</verse>
				<verse number="20">ฝ่ายเป​โต​รจึ​งก​ล่าว​แก่​ซี​โมน​ว่า, “ให้​เงิน​ของ​เจ้า​ฉิบ​หายไป​ด้วย​กัน​กับ​เจ้า​เถิด, เพราะ​เจ้า​คิด​ว่า​จะ​ซื้อ​ของ​ประทาน​แห่ง​พระ​เจ้า​ด้วย​เงิน​ได้.</verse>
				<verse number="21">เจ้า​ไม่​มี​หุ้นส่วน​ใน​การ​นี้​เลย, เพราะ​ใจ​ของ​เจ้า​ไม่​สัตย์​ซื่อ​ฉะเพาะ​พระ​พักตร​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="22">เหตุ​ฉะนั้น​จง​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​จาก​การ​บาป​อัน​นี้​ของ​เจ้า, และ​อธิษฐาน​ขอ​พระ​เจ้า, ชะรอย​พระ​องค์​จะ​ทรง​โปรด​ยก​ความผิด​ซึ่ง​เจ้า​ได้​คิด​ใน​ใจ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="23">ด้วย​เรา​เห็น​ว่า​เจ้า​เป็น​ดี​ขม​และ​เป็น​กอง​แห่ง​ความ​ชั่ว.”</verse>
				<verse number="24">ฝ่าย​ซี​โมน​จึง​ตอบ​ว่า, “ขอ​ท่าน​อธิษฐาน​พระ​เจ้า​เผื่อ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย, เพื่อ​เหตุการณ์​เหล่านั้น​ที่​ได้​กล่าว​แล้ว​จะ​ไม่ได้​อุบัติ​แก่​ข้าพ​เจ้า​สัก​สิ่ง​เดียว.”</verse>
				<verse number="25">ครั้น​อัคร​สาวก​เป็น​พะยาน​และ​ประกาศ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​แล้ว ก็​กลับไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, และ​ได้​ประกาศ​กิตติ​คุณ​ตาม​ทาง​ใน​หม่​บ้าน​ชาว​ซะ​มา​เรีย​หลาย​แห่ง</verse>
				<verse number="26">แต่​ทูต​องค์​หนึ่ง​ของ​พระ​เจ้า​ได้​สั่งฟี​ลิบ​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น​ไป​หาง​ทิศ​ใต้​ตาม​ทาง​ที่​ลง​ไป​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ถึง​เมือง​ฆา​ซา ซึ่ง​เป็น​ทาง​ป่า​ทราย.”</verse>
				<verse number="27">ฝ่ายฟี​ลิบ​ก็​ลุก​ขึ้น​ไป และ​นี่​แน่ะ มี​ชาว​อายธิ​โอบ​คน​หนึ่ง​เป็น​ขันที, มี​อำนาจ​มาก​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​นาง​กัน​ดา​เก​นาง​กษัตริย์​ของ​ชาว​อายธิ​โอบ, และ​เป็น​นาย​คลัง​ทรัพย์​ทั้งหมด​ของ​นาง​กษัตริย์​นั้น, ได้​มา​นมัสการ​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม.</verse>
				<verse number="28">ขณะ​นั่ง​รถ​กลับไป ท่าน​กำลัง​อ่าน​หนังสือ​ยะ​ซา​ยา​ศาสดา​พยากรณ์​อยู่.</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​พระ​วิญญาณ​ได้​ตรัส​สั่ง​ฟี​ลิบ​ว่า. “จง​เข้า​ไป​ให้​ชิด​กับ​รถ​นั้น​เถิด.”</verse>
				<verse number="30">ฟี​ลิบ​จึง​วิ่ง​ไป​ใกล้, และ​ได้​ยิน​ท่าน​อ่าน​หนังสือ​ยะ​ซา​ยา​ศาสดา​พยากรณ์ จึง​ถาม​ว่า, “ซึ่ง​ท่าน​อ่าน​นั้น​ท่าน​เข้าใจ​หรือ”</verse>
				<verse number="31">ขันที​จึง​ตอบ​ว่า, “ถ้า​ไม่​มี​ใคร​อธิบาย​ให้, ที่​ไหน​จะ​เข้าใจ​ได้?” ท่าน​จึง​เชิญฟี​ลิบ​ขึ้น​นั่ง​รถ​กับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="32">ข้อ​พระ​คัมภีร์​ที่​ท่าน​กำลัง​อ่าน​นั้น​คือ​ข้อ​เหล่านี้ เขา​ได้​จูง​ท่าน​เหมือน​อย่าง​จูง​แกะ​ไป​ยัง​ที่​สำหรับ​ฆ่า และ​เหมือน​ลูก​แกะ​นิ่ง​อยู่​ต่อ​หน้า​ผู้​ที่​ตัด​ขน​ของ​มัน​ฉัน​ใด. ท่าน​ก็​มิได้​ออก​ปาก​ร้อง​เหมือน​กัน​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="33">ใน​คราว​ที่​ท่าน​ถูก​เหยียด​ลง​นั้น, ความ​พิพากษา​ของ​ท่าน​โดย​ยุตติธรรม​เขา​ก็​ไม่ให้​มี​เสียเลย ใคร​จะ​เล่า​เรื่อง​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​ได้? เพราะว่า​ชีวิต​ของ​ท่าน​ต้อง​ถูก​ตัด​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน​โลก​แล้ว.</verse>
				<verse number="34">ขันที​จึง​ถาม​ฟี​ลิบ​ว่า, “ศาสดา​พยากรณ์​ได้​กล่าว​อย่าง​นั้น​เล็ง​ถึง​ผู้ใด? เล็ง​ถึง​ท่าน​เอง​หรือ, หรือ​เล็ง​ถึง​ผู้อื่น? ท่าน​จง​บอก​ข้าพ​เจ้า​เถิด”</verse>
				<verse number="35">ฝ่ายฟี​ลิบ​จึง​ออก​ปาก​จับ​ต้น​กล่าว​ใน​ข้อ​พระ​คัมภีร์​นั้น​สั่ง​สอน​ท่าน​ถึง​เรื่อง​พระ​เยซู.</verse>
				<verse number="36">ครั้น​กำลัง​เดิน​ทาง​ไป​ก็​มาถึง​ที่​มี​น้ำ​แห่ง​หนึ่ง, ขันที​จึง​บอก​ว่า, “นี่​แน่ะ มี​นํ้า​มี​อะไร​ขัดข้อง​ไม่ให้​ข้าพ​เจ้า​รับ​บัพ​ติศ​มา?”</verse>
				<verse number="37">สำเนา​ต้นฉะบับ​เก่าแก่​บาง​ฉะบับ​ได้​เพิ่ม​ข้อ 37 หรือ​ส่วน​มาก​ของ​ข้อ 37 ไว้​ดังนี้ และฟี​ลิบ​จึง​ตอบ​ว่า, “ถ้า​ท่าน​เต็ม​ใจ​เชื่อ​ท่าน​ก็​รับ​ได้. “และ​ขันที​จึง​ตอบ​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​เชื่อ​ว่า​พระ​เยซู​คริสต์​เป็น​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="38">แล้ว​ท่าน​จึง​สั่ง​ให้​หยุด​รถ, และ​คน​ทั้ง​สอง​ได้​ลง​ไป​ใน​น้ำ​ทั้ง​ฟี​ลิบ​กับ​ขันที, ฟี​ลิบ​ก็​ได้​ให้​ท่าน​รับ​บัพ​ติศ​มา.</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​สอง​ขึ้น​จาก​น้ำ​แล้ว พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ของ​พระ​เจ้า​ทรง​รับ​เอาฟี​ลิบ​ไป​เสีย, และ​ขันที​นั้น​ไม่ได้​เห็น​ท่าน​อีก. จึง​เดิน​ทาง​ต่อไป​โดย​ความ​ยินดี,</verse>
				<verse number="40">แต่​มี​ผู้​ได้​พบ​ฟี​ลิบ​ที่​เมือง​อา​โซ​โต และ​เมื่อ​เดินทาง​มา ท่าน​ได้​ประกาศ​กิตติ​คุณ​ใน​ทุก​เมือง ตลอด​จน​ถึง​เมือง​กาย​ซา​ไร​อา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ฝ่าย​เซา​โล​ยัง​ขู่​คำราม​กล่าว​ว่า​จะ​ฆ่า​ศิษย์​ของ​พระ​เยซู​เสีย, จึง​ได้​ไป​หาม​หา​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="2">ขอ​หนังสือ​ไป​ยัง​ธรรม​ศาลา​ใน​เมือง​ดา​เม​เซ็ก, เพื่อ​ว่า​ถ้า​พบ​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ถือ​ทาง​นั้น​ไม่​ว่า​ชาย​หรือ​หญิง จะ​ได้​จับ​บัด​พา​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เซา​โล​เดินทาง​ไป​ใกล้​จะ​ถึง​เมือง​ดา​เม​เซ็ก​แล้ว, ใน​บัด​เดี๋ยว​นั้น มี​แสง​สว่าง​ส่อง​มา​จาก​พา​ล้อม​ตัว​เขา​ไว้​รอบ</verse>
				<verse number="4">เซา​โล​จึง​ล้ม​ลง​ถึง​ดิน​และ​ได้​ยิน​พระ​สุ​รเสียง​ตรัส​มา​ว่า. “เซา​โล. เซาโล​เอ๋ย, เจ้า​ข่ม​เหง​เรา​ทำไม?”</verse>
				<verse number="5">เซาโล​จึง​ทูล​ถาม​ว่า, “พระ​องค์​เป็น​ผู้ใด?” พระ​องค์​ตรัส​ว่า, “เรา​คือ​เยซู​ซึ่ง​เจ้า​ข่ม​เหง​นั้น</verse>
				<verse number="6">แต่​เจ้า​จง​ลุก​ขึ้น​เข้า​ไป​ใน​เมือง, และ​ควร​เจ้า​จะ​ทำ​ประการ​ใด​จะ​มี​คน​บอก​ให้​รู้.”</verse>
				<verse number="7">คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​ได้​เดินทาง​ไป​ด้วยกัน​จึง​ยืน​นิ่ง​พูด​ไม่​ออก, ได้​ยิน​พระ​สุ​รเสียง​นั้น​แต่​มิได้​เห็น​ผู้ใด.</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​เซาโล​ได้​ลุก​ขึ้น​จาก​ดิน, และ​เมื่อ​ลืม​ตา​แล้ว​มิได้​เห็น​ผู้ใด เขา​จึง​จูง​มือ​ท่าน​ไป​ยัง​เมือง​ดา​เม​เซ็ก.</verse>
				<verse number="9">ตา​ท่าน​ก็​มืด​มัว​ไป และ​ท่าน​มิได้​กิน​หรือ​ดื่ม​อะไร​ถึง​สาม​วัน</verse>
				<verse number="10">ใน​เมือง​ดา​เม​เซ็ก​มี​ศิษย์​คน​หนึ่ง​ชื่ออะ​นา​เนีย. องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ได้​ตรัส​แก่​ผู้​นั้น​โดย​ทาง​ศุภ​นิมิตต์​ว่า, “อะ​นา​เนีย​เอ๋ย,” อะ​นาเนีย​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, “องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​อยู่​ที่นี่.”</verse>
				<verse number="11">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น​ออกไป​ที่​ถนน​ที่​เรียก​ว่า​ถนน​ตรง, ไป​ถาม​หา​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เซาโล​ชาว​เมือง​ตา​ระ​โซ​อยู่​ใน​ตึก​ของ​ยู​ดา, เพราะ​เขา​กำลัง​อธิษฐาน​อยู่,</verse>
				<verse number="12">และ​เขา​ได้​เห็น​คน​หนึ่ง​ชื่อ​อะ​นา​เนีย​เข้า​มา​วางมือ​บน​เขา​เพื่อ​เขา​จะ​เห็น​ได้​อีก.”</verse>
				<verse number="13">แต่อะ​นาเนีย​ทูล​ตอบ​ว่า. “องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​หลาย​คน​พูด​ถึง​คน​นั้น​ว่า​เขา​ได้​ทำ​ร้าย​แก่​สิทธิ​ชน​ของ​พระ​องค์​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม.</verse>
				<verse number="14">และ​ใน​ที่นี่​เขา​ได้​อำนาจ​มา​จาก​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่ ให้​ผูกมัด​คน​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​อธิษฐาน​ออก​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​พระ​องค์​ได้​ตรัส​แก่​ท่าน​ว่า. “จง​ไป​เถิด เพราะว่า​คน​นั้น​เป็น​ภาชนะ​ที่​เรา​ได้​เลือกสรร​ไว้, สำหรับ​จะ​นำ​นาม​ของ​เรา​ไป​ยัง​คน​ต่างชาติ, กษัตริย์​และ​พวก​ยิศรา​เอล</verse>
				<verse number="16">เพราะว่า​เรา​จะ​สำแดง​ให้​เขา​เห็น​ว่า เขา​จะต้อง​ทน​ทุกข์​ลำบาก​มาก​เท่าใด​เพราะ​นาม​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="17">แล้วอะ​นา​เนีย​ก็​ไป, และ​เข้า​ไป​ใน​ตึก​วางมือ​บน​เซา​โล กล่าว​ว่า. “พี่​เซา​โล​เอ๋ย. พระ​เจ้า​คือ​พระ​เยซู​ผู้​ได้​ปรากฏ​แก่​ท่าน​กลาง​ทาง​ที่​ท่าน​มา​นั้น ได้​ทรง​ใช้​ข้าพ​เจ้า​มา​เพื่อ​จะ​ให้​ท่าน​เห็น​ได้​อีก, และ​เพื่อให้​ท่าน​ได้รับ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​เต็ม​บริบูรณ์.”</verse>
				<verse number="18">และ​ใน​บัด​เดียว​นั้น มี​อะไร​เหมือน​เกล็ด​ตก​จาก​ตา​ของ​เซา​โล, แล้ว​ก็​เห็น​ได้​อีก ท่าน​จึง​ลุก​ขึ้น​รับ​บัพ​ติศ​มา.</verse>
				<verse number="19">พอ​รับประทาน​อาหาร​แล้ว​ก็​มี​กำลัง​ขึ้น เซาโล​ได้​พัก​อยู่​กับ​จำพวก​ศิษย์​ใน​เมือง​ดา​เม​เซ็ก​หลาย​วัน.</verse>
				<verse number="20">ใน​เวลา​นั้น​ท่าน​ได้​เทศนา​ใน​ธรรม​ศาลา, ประกาศ​กล่าว​ด้วย​พระ​เยซู​ว่า พระ​องค์​เป็น​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="21">คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​ได้​ยิน​ก็​พา​กัน​ประหลาด​ใจ แล้ว​ว่า, “คน​นี้​มิใช่​หรือ​ที่​ได้​ทำ​ร้าย​คน​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ที่​อธิษฐาน​ออก​พระ​นาม​นี้? และ​เขา​ได้มา​ที่นี่​หวัง​จะ​ผูกมัด​พวก​นั้น​ส่ง​ให้​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่.”</verse>
				<verse number="22">แต่​เซาโล​ยิ่ง​มี​กำลัง​ทวี​ขึ้น, และ​ทำ​ให้​พวก​ยู​ดาย​ใน​เมือง​ดา​เม​เซ็ก​นิ่ง​อั้น​อยู่, เพราะ​ได้​แสดง​ให้​เขา​เห็น​แน่​ว่า พระ​องค์​นี้​แหละ​คือ​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="23">ครั้น​ต่อมา​อีก​หลาย​วัน​พวก​ยู​ดาย​ได้​ปรึกษา​กัน​จะ​ฆ่า​เซา​โล​เสีย</verse>
				<verse number="24">แต่​เซาโล​ได้​รู้​อุบาย​ของ​เขา. เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​เฝ้า​ประตู คอย​ฆ่า​เซาโล​ทั้ง​กลางวัน​กลางคืน</verse>
				<verse number="25">แต่​เหล่า​สาวก​ได้​ให้​เซา​โล​นั่ง​ใน​กะ​บุง​ใหญ่, แล้ว​หย่อน​ลง​จาก​กำแพง​เมือง​ใน​เวลา​กลางคืน</verse>
				<verse number="26">ครั้น​เซาโล​ไป​ถึง​กรุง​ยะ​รู​ชาเลม​แล้ว, ท่าน​ใคร่​จะ​สมาคม​สนิท​กับ​เหล่า​สาวก,</verse>
				<verse number="27">แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​กลัว​เพราะ​ไม่​เชื่อ​ว่า​เซา​โล​เป็น​ศิษย์. แต่​บา​ระ​นา​บา​ได้​พา​ท่าน​ไป​หา​อัคร​สาวก, แล้ว​กล่าว​ว่า​เซาโล​ได้​เห็น​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ที่​กลาง​ทาง, และ​พระ​องค์​ได้​ตรัส​แก่​ท่าน, ท่าน​จึง​ได้​สั่ง​สอน​ออก​พระ​นาม​โดย​ใจ​กล้า​หาญ​ใน​เมือง​ดา​เม​เซ็ก.</verse>
				<verse number="28">แล้ว​เซา​โล​อยู่​กับ​อัคร​สาวก, เข้านอกออกใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม,</verse>
				<verse number="29">สั่ง​สอน​ออก​พระ​นาม​ของ​พระ​เยซู​เจ้า​ด้วย​ใจ​กล้า กับ​ได้​พูด​ไล่​เลียง​กับ​พวก​ยู​ดาย​เป็น​ภาษา​เฮ​เลน, แต่​พวก​นั้น​หา​ช่อง​จะ​ฆ่า​ท่าน​เสีย.</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​พี่​น้อง​เมื่อ​รู้​อย่าง​นั้น​จึง​พา​ท่าน​ไป​ยัง​เมือง​กาย​ซา​ไร​อา, แล้ว​ส่งไป​ยัง​เมือง​ตา​ระ​โซ</verse>
				<verse number="31">เหตุ​ฉะนั้น​คริสตจักร​ตลอด​ทั่ว​มณฑล​ยู​ดาย, ฆา​ลิ​ลาย​และ​ซะ​มา​เรีย​จึง​มี​ความ​สงบ​สุข​และ​เจริญ​ขึ้น, และ​ได้​ประพฤติ​ด้วย​ใจ​ยำ​เกรง​พระ​เจ้า, และ​ได้รับ​ความ​หนุน​ใจ​จาก​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์, คริสต​สมาชิก​ก็​ยิ่ง​ทวี​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="32">ครั้น​เมื่อเป​โตร​เที่ยว​ไป​ตลอด​ทุก​แห่ง​แล้ว, ก็​ได้​ลง​มา​หา​จำพวก​สิทธิ​ชน​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ลุ​ดา​ด้วย.</verse>
				<verse number="33">เปโตร​ได้​พบ​คน​หนึ่ง​ชื่อ​อายเน​อา​ที่​นั่น เขา​เป็น​ง่อย​นอน​อยู่​กับ​ที่​นอน​แปด​ปี​มา​แล้ว.</verse>
				<verse number="34">เป​โตร​จึง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, “อายเน​อา​เอ๋ย, พระ​เยซู​คริสต์​ทรง​โปรด​ให้​หาย​โรค​ได้ จง​ลุก​ขึ้น​เก็บ​ที่​นอน​ของ​เจ้า​เถิด.” ใน​ทันใด​นั้น​อายเน​อา​ได้​ลุก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="35">ฝ่าย​คน​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​ลุ​ดา​และ​ที่​ตำบล​ซา​โรน ได้​เห็น​แล้ว​จึง​กลับ​ใจ​มา​หา​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า</verse>
				<verse number="36">ใน​เมือง​ยบเป​มี​หญิง​คน​หนึ่ง​เป็น​ศิษย์​ชื่อ ตะ​บีธา, ซึ่ง​แปล​ว่า โด​ระกา หญิง​คน​นี้​เคย​ประกอบการ​คุณ​และ​การ​ให้​ทาน​มา​แล้ว.</verse>
				<verse number="37">ครั้น​อยู่​มา​หญิง​คน​นี้​ก็​ป่วย​ลง​ถึง​แก่​ความ​ตาย เขา​จึง​อาบ​น้ำ​ศพ​วาง​ไว้​ใน​ห้อง​ชั้น​บน.</verse>
				<verse number="38">เมือง​ลุ​ดา​อยู่​ใกล้​กับ​เมือง​ยบเป เหล่า​สาวก​ได้​ยิน​ว่าเป​โต​รอ​ยู่​ที่​นั่น, จึง​ใช้​คน​สอง​คน​ไป​เชิญ​ท่าน​มา​หา​โดย​เร็ว.</verse>
				<verse number="39">ฝ่าย​เป​โตร​จึง​ไป​กับ​เขา. เมื่อ​ถึง​แล้ว​เขา​พา​ท่าน​ขึ้น​ไป​ใน​ห้อง​ชั้น​บน และ​บรรดา​หญิง​ม่าย​ที่​ได้​ยืน​อยู่​กับ​ท่าน​พา​กัน​ร้องไห้, และ​ได้​ชี้​ให้​ท่าน​ดู​เสื้อผ้า​ต่างๆ ซึ่ง​โด​ระกา​ได้​ทำ​ให้​เขา​เมื่อ​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่.</verse>
				<verse number="40">ฝ่ายเป​โตร​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​ออกไป​ข้าง​นอก, และ​ได้​คุกเข่า​ลง​อธิษฐาน, แล้ว​หัน​หน้า​มา​ยัง​ศพ​นั้น​กล่าว​ว่า, “ตะ​บีธา​เอ๋ย, จง​ลุก​ขึ้น.” ตะ​บีธา​ก็​ลืม​ตา​เมื่อ​เห็นเป​โต​รจึง​ลุก​ขึ้น​นั่ง.</verse>
				<verse number="41">ฝ่ายเป​โต​รยื่น​มือ​ออก​พะยุง​ขึ้น จึง​ได้​เรียก​สิทธิ​ชน​ทั้ง​หลาย​กับ​พวก​แม่ม่าย​เข้า​มา, แล้ว​มอบ​หญิง​ที่​เป็น​ขึ้น​นั้น​ให้​กับ​เขา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="42">เหตุการณ์​นั้น​ได้​ลือ​ไป​ตลอด​ทั่ว​เมือง​ยบเป คน​เป็น​อัน​มาก​ได้​พา​กัน​มา​เชื่อถือ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="43">ฝ่ายเป​โตร​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ยบเป​หลาย​วัน, อยู่​กับ​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ซี​โมน​เป็น​ช่าง​ฟอก​หนัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ยัง​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​โก​ระเน​เลียว, อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​กาย​ซา​ไร​อา, เป็น​นาย​ร้อย​อยู่​ใน​กอง​ทหาร​ที่​เรียกว่า กองอิ​ตา​เลีย.</verse>
				<verse number="2">ทั้ง​ท่าน​และ​ครอบ​ครัว​ของ​ท่าน​เป็น​คน​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า ท่าน​เคย​ให้​ทาน​แก่​คน​เป็น​อัน​มาก, และ​อธิษฐาน​พระ​เจ้า​เสมอ</verse>
				<verse number="3">นาย​ร้อย​นั้น​ได้​เห็น​ศุภ​นิมิตต์​ประจักษ์ เวลา​ประมาณ​สาม​นาฬิกา​หลัง​เที่ยง, คือ​เห็น​ทูต​องค์​หนึ่ง​ของ​พระ​เจ้า​เข้า​มา​หา​ตน​แล้ว​กล่าว​ว่า, “โก​ระเน​เลียว​เอ๋ย.”</verse>
				<verse number="4">แต่​เมื่อ​โก​ระเน​เลียว​เขม้น​ดู​ทูต​องค์​นั้น​ท่าน​ก็​ตกใจ​กลัว, จึง​ถาม​ว่า, “นี่​เป็น​ประการ​ใด, พระ​องค์​เจ้า​ข้า?” ทูต​สวรรค์​จึง​ตอบ​ท่าน​ว่า, “คำ​อธิษฐาน​และ​ทาน​ของ​ท่าน​นั้น​ได้​ขึ้น​ไป​เป็น​เหตุ​ให้​พระ​เจ้า​ระลึก​ถึง​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">บัดนี้​จง​ใช้​คน​ไป​ยัง​เมือง​ยบเป เชิญ​ซี​โมน​ที่​เรียก​ว่า​เป​โตร​มา.</verse>
				<verse number="6">เปโตร​นั้น​อาศัย​อยู่​กับ​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ซี​โมน​เป็น​ช่าง​ฟอก​หนัง ตึก​ของ​เขา​อยู่​ริม​ฝั่ง​ทะเล.”</verse>
				<verse number="7">ครั้น​ทูต​สวรรค์​ที่​ได้​พูด​กับ​โก​ระเน​เลียว​ไป​แล้ว, ท่าน​ได้​เรียก​คน​ใช้​สอง​คน​กับ​ทหาร​คน​หนึ่ง ซึ่ง​เป็น​ผู้​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า ที่​เคย​ปรนนิบัติ​ท่าน​เสมอ,</verse>
				<verse number="8">และ​เมื่อ​โก​ระเน​เลียว​ได้​เล่า​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​ให้​คน​เหล่านั้น​ฟัง​แล้ว, ท่าน​จึง​ใช้​เขา​ไป​ยัง​เมือง​ยบเป</verse>
				<verse number="9">ครั้น​เวลา​รุ่ง​ขึ้น​คน​เหล่านั้น​กำลัง​เดินทาง​ไป​ใกล้​เมือง​ยบเป​แล้ว, ประมาณ​เวลา​เที่ยง เปโตร​ก็​ขึ้น​ไป​บน​หลังคา​ตึก​เพื่อ​จะ​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="10">ก็​หิว​อยากจะ​รับประทาน​อาหาร แต่​ใน​ระหว่าง​เขา​ยัง​จัดแจง​อยู่เป​โตร​ได้​เคลิ้ม​ไป,</verse>
				<verse number="11">และ​ได้​เห็น​ท้อง​ฟ้า​แหวก​ออก​เป็น​ช่อง, และ​มี​ภาชนะ​อัน​หนึ่ง​เหมือน​ผ้า​นอน​ผืน​ใหญ่​เลื่อน​ลอย​ลง​มา​ผูก​ติด​กัน​ทั้ง​สี่​มุม.</verse>
				<verse number="12">ใน​สิ่ง​นั้น​มี​สัตว์​จัตุ​บาท และ​สัตว์​เลื้อย​คลาน​ทุก​อย่าง​ที่​อยู่​บน​แผ่น​ดิน, และ​นก​ที่​บิน​ใน​อากาศ.</verse>
				<verse number="13">มี​พระ​สุ​รเสียง​มา​ว่า​แก่​ท่าน​ว่า, “เป​โตร​เอ๋ย, จง​ลุก​ขึ้น​ฆ่า​กิน​เถิด.”</verse>
				<verse number="14">ฝ่ายเป​โต​รจึง​ทูล​ว่า, “หา​มิได้, พระ​องค์​เจ้า​ข้า​เพราะว่า​สิ่ง​ซึ่ง​เป็น​ของ​ห้าม​หรือ​ของ​มลทิน​ข้าพ​เจ้า​ไม่​เคย​ได้​รับประทาน​เลย.”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​จึง​มี​พระ​สุ​รเสียง​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​ว่า​แก่​ท่าน​ว่า, “ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ชำระ​แล้ว​อย่า​ว่า​เป็น​ของ​ห้าม.”</verse>
				<verse number="16">ได้​เห็น​อย่าง​นั้น​ถึง​สาม​ครั้ง. แล้ว​ภาชนะ​นั้น​ก็​ลอย​ขึ้น​ไม่​บน​อากาศ</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​เป​โตร​ยัง​คิด​สงสัย​เรื่อง​ศุภ​นิมิตต์​ซึ่ง​ได้​เห็น​นั้น​ว่า​หมายความ​อย่างไร, นี่​แน่ะ คน​ที่​โก​ระเน​เลียว​ได้​ใช้​ไป​นั้น, เมื่อ​สืบ​หา​พบ​ตึก​ของ​ซี​โมน​แล้ว​ก็​มา​ยืน​อยู่​หน้า​ประตู,</verse>
				<verse number="18">และ​ร้อง​ถาม​ว่า ซี​โมน​ที่​เรียก​ว่า​เป​โตร​อยู่​ที่​นั่น​หรือไม่.</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เป​โตร​ยัง​นึก​ถึง​นิมิตต์​นั้น​พระ​วิญญาณ​ก็​ตรัส​แก่​ท่าน​ว่า, “นี่​แน่ะ มี​สาม​คน​มา​หา​ท่าน</verse>
				<verse number="20">จง​ลุก​ขึ้น​ลง​ไป​ข้างล่าง​และ​ไป​กับ​เขา​เถิด อย่า​สงสัย​เลย เพราะว่า​เรา​ได้​ใช้​เขา​มา.”</verse>
				<verse number="21">เปโตร​จึง​ลง​ไป​หา​คน​เหล่านั้น​กล่าว​ว่า. “นี่​แน่ะ ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​ที่​ท่าน​มา​หา​นั้น ท่าน​มา​ธุระ​อะไร?”</verse>
				<verse number="22">เขา​จึง​ตอบ​ว่า. “นาย​ร้อย​โก​ระเน​เลียว​ผู้​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​และ​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า, และ​มี​ชื่อเสียง​ดี, ที่​พวก​ยู​ดาย​ทั้ง​ปวง​นับ​ถือ, โก​ระเน​เลียว​ผู้​นั้น​ได้​รับ​คำ​เตือน​จาก​ทูต​สวรรค์​ผู้​บริสุทธิ์ ให้​มา​เชิญ​ท่าน​ไป​ที่​บ้าน​เพื่อ​จะ​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​ท่าน.”</verse>
				<verse number="23">เปโตร​จึง​เชิญ​เขา​ให้​เข้า​มา​หยุด​พัก​อยู่​ที่​นั่น เมื่อ​เวลา​รุ่ง​ขึ้นเป​โตร​ก็​ไป​กับ​เขา, และ​พวก​พี่​น้อง​บาง​คน​ที่​เมืองยบ​เป​ก็​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="24">ล่วง​มา​อีก​วัน​หนึ่ง​เขา​ก็​ไม่​ถึง​เมือง​กาย​ซา​ไร​อา, โก​ระเน​เลียว​ก็​กำลัง​คอย​รับรอง​อยู่, และ​ได้​เชิญ​ญาติ​พี่​น้อง​กบ​เพื่อน​สนิท​ของ​ตน​ให้​มา​ประชุม​กัน​แล้ว.</verse>
				<verse number="25">ครั้น​เปโตร​เข้า​ไป, โก​ระเน​เลียว​ก็​ต้อนรับเป​โตร​และ​หมอบ​ที่​เท้า​กราบ​ไหว้​ท่าน.</verse>
				<verse number="26">ฝ่ายเป​โตร​จึง​จับ​ตัว​โก​ระเน​เลียว​ให้​ลุก​ขึ้น และ​กล่าว​ว่า, “จง​ยืน​ขึ้น​เถิด ข้าพ​เจ้า​เอง​ก็​เป็น​มนุษย์​เหมือน​กัน.”</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​กำลัง​สนทนา​กัน​อยู่, เปโตร​จึง​เข้า​ไป​แล​เห็น​คน​เป็น​อัน​มาก​มา​พร้อม​กัน,</verse>
				<verse number="28">จึง​กล่าว​แก่​คน​เหล่านั้น​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทราบ​แล้ว​ว่า คน​ชาติ​ยู​ดาย​นั้น​จะ​คบ​ค้า​สมาคม​กับ​คน​ต่างชาติ​ก็​เป็น​ที่​ห้าม แต่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​สำแดง​แก่​ข้าพ​เจ้า​แล้ว​ว่า ไม่​ควร​เรียก​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ว่า​เป็น​ที่​ห้าม​หรือ​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="29">เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​คน​ใช้​ไป​เชิญ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​ก็​มา​โดย​มิได้​ขัด​ประการ​ใด ข้าพ​เจ้า​ขอ​ถาม​ว่า ท่าน​ได้​เชิญ​ข้าพ​เจ้า​มา​เพื่อ​ประสงค์​อะไร.”</verse>
				<verse number="30">โก​ระเน​เลียว​จึง​ตอบ​ว่า, “สี่​วัน​มาแล้ว​ข้าพ​เจ้า​ได้​อธิษฐาน​อยู่​ใน​ตึก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ราว​เวลา​นี้ คือ​ประมาณ​สาม​นาฬิกา​หลัง​เที่ยง, ก็​มี​คน​หนึ่ง​ยืน​อยู่​ตรง​หนา​ข้าพ​เจ้า​สวม​เสื้อ​มัน​ระยับ.</verse>
				<verse number="31">ผู้​นั้น​ได้​กล่าว​ว่า, ‘โก​ระเน​เลียว​เอ๋ย, คำ​อธิษฐาน​ของ​ท่าน​ทรง​สดับ​ฟัง​แล้ว, และ​ทาน​ของ​ท่าน​นั้น​ก็​เป็น​เหตุ​ให้​พระ​เจ้า​ระลึก​ถึง.</verse>
				<verse number="32">เหตุ​ฉะนั้น​จง​ใช้​คน​ไป​ย้ง​เมือง​ยบเป เชิญ​ซี​โมน​ที่​เรียก​ว่า​เป​โตร​มา ท่าน​อาศัย​อยู่​ใน​ตึก​ของ​ซี​โมน​ช่าง​ฟอก​หนัง​ที่​ฝั่ง​ทะเล.’</verse>
				<verse number="33">ข้าพ​เจ้า​จึง​ใช้​คน​ไป​เชิญ​ท่าน​มา​กัน​ที​ซึ่ง​ท่าน​ได้​มา​นั้น​ก็​ดี​อยู่​แล้ว, บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อยู่​พร้อม​กัน​ต่อ​พระ​เนตร​พระ​เจ้า เพื่อ​จะ​ฟัง​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ตรัส​สั่ง​ไว้​แก่​ท่าน.”</verse>
				<verse number="34">ฝ่ายเป​โต​รจึ​งอ​อก​ปาก​กล่าว​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​เห็น​จริง​แล้ว​ว่า พระ​เจ้า​ไม่​ทรง​เลือก​หน้า​ผู้ใด</verse>
				<verse number="35">แต่​ชาว​ชน​ใน​ประเทศ​ใดๆ ที่​เกรง​กลัว​พระ​องค์​และ​ประพฤติ​ใน​ทาง​ชอบ​ธรรม ก็​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="36">เรื่อง​นั้น​พระ​องค์​ได้​ทรง​ฝาก​ไว้​กับ​พวก​ยิศรา​เอล, คือ​การ​ประกาศ​ข่าว​ความสุข​โดย​พระ​เยซู​คริสต์, ผู้​เป็น​พระ​เจ้า​ของ​คน​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="37">เรื่อง​นั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​รู้, คือ​เรื่อง​ที่​ได้​เล่า​กัน​ตั้ง​ต้น​ที่​มณฑลฆา​ลิ​ลาย​ไป​จน​ตลอด​ทั่ว​มณฑล​ยู​ดาย เมื่อ​ภาย​หลัง​บัพ​ติศ​มา​ที่​โยฮัน​ได้​ประกาศ​นั้น</verse>
				<verse number="38">คือ​เรื่อง​พระ​เยซู​ชาวนา​ซา​เร็ธ, ว่า​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ชะโลม​พระ​องค์​โดย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์ และ​โดย​ฤทธา​นุ​ภาพ​อย่างไร, และ​พระ​เยซู​ได้​เสด็จ​ไป​กระทำ​คุณ​และ​รักษา​บรรดา​คน​ซึ่ง​ถูก​มาร​เบียดเบียฬ. เพราะว่า​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​สถิต​อยู่​กับ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="39">เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​พะยาน​ถึง​กิจการ​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​กระทำ ทั้ง​ใน​แว่น​แคว้น​มณฑล​ยู​ดาย​และ​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม. พระ​องค์​นั้น​เขา​ได้​ฆ่า​โดย​แขวน​ไว้​ที่​ต้นไม้.</verse>
				<verse number="40">ใน​วัน​ที่​สาม​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​พระ​องค์​นั้น​คืน​พระ​ชนม์​และ​ให้​ปรากฏ​แจ้ง.</verse>
				<verse number="41">ใช่​ว่า​ปรากฏ​แก่​คนทั้ว​ไป, แต่​ปรากฏ​แก่​เหล่า​พะยาน​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เลือก​ไว้​แต่​ก่อน, คือ​ปรากฏ​แก่​เรา​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​รับประทาน​และ​ดื่ม​กับ​พระ​องค์ เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​คืน​พระ​ชนม์​แล้ว.</verse>
				<verse number="42">พระ​องค์​นั้น​ได้​ทรง​สั่ง​เรา​ทั้ง​หลาย​ให้​ประกาศ​แก่​คน​ทั้ง​ปวง และ​เป็น​พะยาน​ว่า พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เจิม​พระ​องค์​ไว้​เป็น​ผู้​พิพากษา​คน​ทั้ง​หลาย​ทั้ง​คน​เป็น​และ​คน​ตาย.</verse>
				<verse number="43">ศาสดา​พยากรณ์​ทั้ง​หลาย​ย่อม​เป็น​พะยาน​ถึง​พระ​องค์​นั้น​ว่า, ทุกๆ คน​ที่​เชื่อถือ​ใน​พระ​องค์​นั้น พระ​เจ้า​จะ​ทรง​ยก​ความผิด​บาป​ของ​เขา เพราะ​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์​นั้น.”</verse>
				<verse number="44">เมื่อเป​โตร​กำลัง​กล่าว​คำ​เหล่านั้น, พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​จึง​เสด็จ​ลง​มา​สถิต​อยู่​กับ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ฟัง​นั้น.</verse>
				<verse number="45">ฝ่าย​พวก​ที่​ได้​รับ​พิธี​สุ​นัด​ซึ่ง​เชื่อถือ​ใน​พระ​เยซู​เจ้า, คือ​คน​ทุก​คน​ที่มา​ด้วย​กัน​กับ​เป​โตร, ก็​ประหลาด​ใจ, เพราะว่า​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ประทาน​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ให้​ลง​มา​สวม​ทับ​คน​ต่างชาติ​ด้วย.</verse>
				<verse number="46">เหตุ​ว่า​เขา​ได้​ยิน​คน​เหล่านั้น​พูด​ภาษา​ต่างๆ และ​ยก​ยอ​สรรเสริญ​พระ​เจ้า. เป​โตร​จึง​ย้อน​ถาม​ว่า.</verse>
				<verse number="47">“มี​ผู้ใด​หรือ​อาจ​จะ​ห้าม​คน​เหล่านี้​ซึ่ง​ได้​รับ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​เหมือน​กับ​เรา​มิ​ให้​เขา​รับ​บัพ​ติศ​มา​ด้วย​น้ำ?”</verse>
				<verse number="48">เป​โตร​จึง​สั่ง​ให้​เขา​รับ​บัพ​ติศ​มา​ใน​พระ​นาม​ของ​พระ​เยซู​คริสต์. และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ขอ​ให้​เป​โตร​ยับยั้ง​อยู่​กับ​เขา​อีก​สอง​สาม​วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ฝ่าย​อัคร​สาวก​กับ​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ทั่ว​มณฑล​ยู​ดาย​ได้​ยิน​ว่า​คน​ต่างชาติ​ได้​รับคำ​ของ​พระ​เจ้า​ด้วย.</verse>
				<verse number="2">เมื่อเป​โต​รขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​แล้ว, พวก​ที่​รับ​พิธี​สุ​นัด​จึง​ต่อ​ว่า​ท่าน.</verse>
				<verse number="3">ถึง​เรื่อง​ที่​ท่าน​ได้​สมาคม​กับ​คน​ที่​ไม่ได้​รับ​พิธี​สุ​นัด, และ​ได้​รับประทาน​อาหาร​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="4">แต่เป​โตร​ได้​อธิบาย​ให้​เขา​ฟัง​ตั้งแต่​ต้น​เป็น​ลำดับ​มา​ว่า,</verse>
				<verse number="5">“เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​อยู่​ใน​เมืองยบ​เป​และ​กำลัง​อธิษฐาน​ก็​เคลิ้ม​ไป, แล้ว​นิมิตต์​เห็น​ภาชนะ​อัน​หนึ่ง​เหมือน​ผ้า​ปู​ที่​นอน​ผืน​ใหญ่​ผูก​ติด​กัน​ทั้ง​สี่​มุม​เลื่อน​ลอย​จาก​ฟ้า​ลง​มา​ยัง​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">ครั้น​ข้าพ​เจ้า​เขม้น​ดู​ผ้า​นั้น, ก็​ได้​เห็น​สัตว์​จตุ​บาท​ของ​แผ่น​ดิน กับ​สัตว์​ป่า สัตว์​คลาน และ​นก​ที่​บิน​ใน​อากาศ.</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​พระ​สุ​รเสียง​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า. ‘เปโตร​เอ๋ย. จง​ลุก​ขึ้น​ฆ่า​กิน​เถิด.’</verse>
				<verse number="8">แต่​ข้าพ​เจ้า​ทูล​ว่า. หา​มิได้, พระ​องค์​เจ้า​ข้า ด้วย​ว่า​สิ่งของ​ซึ่ง​ต้องห้าม​หรือ​ซึ่ง​เป็น​มลทิน​ยัง​ไม่ได้​เข้า​ปาก​ข้าพ​เจ้า​เลย.’</verse>
				<verse number="9">แต่​มี​พระ​สุ​รเสียง​ตรัส​จาก​ฟ้า​ครั้ง​ที่​สอง​ว่า. ‘ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ชำระ​แล้ว, อย่า​ว่า​เป็น​ของ​ห้าม.’</verse>
				<verse number="10">เป็น​อย่าง​นั้น​ถึง​สาม​ครั้ง แล้ว​ภาชนะ​นั้น​ก็​เลื่อน​ลอย​ขึ้น​ไป​บน​ฟ้า​อีก.</verse>
				<verse number="11">ใน​บัด​เดี๋ยว​นั้น มี​สาม​คน​มาย​นอ​ยู่​ตรง​หน้า​ตึก​ที่​ข้าพ​เจ้า​อยู่​นั้น, เป็น​ผู้รับ​ใช้​จาก​เมือง​กาย​ซา​ไร​อา​มา​หา​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">พระ​วิญญาณ​จึง​สั่ง​ข้าพ​เจ้า​ให้​ไป​กับ​เขา​โดย​ไม่​ลังเล​ใจ​เลย. และ​จำพวก​พี่​น้อง​ทั้ง​หก​คน​นี้​ได้​ไป​กับ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย เรา​ทั้ง​หลาย​จึง​เข้า​ไป​ใน​ตึก​ของ​ผู้​นั้น</verse>
				<verse number="13">ผู้​นั้น​จึง​กล่าว​แก่​พวก​เรา​ว่า ตัว​ท่าน​ได้​เห็น​ทูต​สวรรค์​องค์​หนึ่ง​ยืน​อยู่​ใน​ตึก​ของ​ท่าน​และ​บอก​ท่าน​ว่า. ‘จง​ใช้​คน​ไป​ยัง​เมือง​ยบเป เชิญ​ซี​โมน​ที่​เรียกว่าเป​โตร​มา</verse>
				<verse number="14">เปโตร​นั้น​จะ​กล่าว​ให้​ท่าน​ฟัง​เป็น​ถ้อยคำ ซึ่ง​จะ​ให้​ท่าน​กับ​ครอบ​ครัว​ของ​ท่าน​ถึง​ที่​รอด.’</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ตั้ง​ต้น​กล่าว​ข้อความ​นั้น, พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ก็​เสด็จ​ลง​มา​สถิต​บน​เขา​ทั้ง​หลาย, เหมือน​ได้​เสด็จ​ลง​มา​บน​พวก​เรา​เมื่อ​เดิม​นั้น.</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ได้​ระลึก​ถึง​คำ​ของ​พระ​เจ้า ซึ่ง​พระ​องค์​ตรัส​ไว้​ว่า. ‘โยฮัน​ได้​ให้​รับ​บัพ​ติศ​มา​ด้วย​นํ้า​ก็​จริง, แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​รับ​บัพ​ติศ​มา​ด้วย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์.’</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​เขา​เหมือน​แก่​เรา​ทั้ง​หลาย​เมื่อ​เรา​ได้​เชื่อ​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​เป็น​ผู้ใด​เล่า​ที่​จะ​ขัด​ขืน​พระ​เจ้า​ได้?”</verse>
				<verse number="18">ครั้น​คน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​คำ​เหล่านั้น​ก็​นิ่ง​อยู่, แล้ว​ได้​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​ว่า, “พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​แก่​คน​ต่างชาติ​ให้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​จน​ได้​ชีวิต​รอด​ด้วย.”</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​กระจัด​กระจาย​ไป​เพราะ​การ​เคี่ยวเข็ญ​เนื่อง​จาก​ซะ​เตฟา​โน​นั้น​จึง​พา​กัน​ไป​ยัง​เมือง​ฟอย​นิ​เก, เกาะ​กุบ​โร, และ​เมือง​อัน​ติ​โอ​เกีย, และ​ได้​กล่าว​พระ​คำ​แก่​ชน​ชาติ​ยู​ดาย​ฝ่าย​เดียว.</verse>
				<verse number="20">แต่​มี​บาง​คน​ใน​ชาติ​นั้น​เป็น​ชาว​เกาะ​กุบ​โร​กับ​ชาว​กุเร​เน เมื่อ​มายัง​เมือง​อัน​ติ​โอ​เกีย, ก็​ได้​กล่าว​ประกาศ​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​แก่​ชาติ​เฮ​เลน​ด้วย.</verse>
				<verse number="21">และ​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​เจ้า​ได้​อยู่​กับ​เขา คน​เป็น​อัน​มาก​ที่​ได้​เชื่อ​ก็​กลับมา​หา​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="22">ข่าว​นั้น​ก็​เล่า​ลือ​ไป​ยัง​คริสตจักร​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, เขา​จึง​ใช้​บา​ระ​นา​บา​ให้​ลง​ไป​ยัง​เมือง​อัน​ติ​โอ​เกีย.</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​บา​ระ​นา​บา​มา​ถึง​แล้ว, และ​ได้​เห็น​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​ก็​ปิติ​ยินดี, จึง​ได้​เตือน​บรรดา​คน​เหล่านั้น ให้​ปลง​ใจ​มั่นคง​ติด​สนิท​อยู่​กับ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="24">ด้วย​บา​ระ​นา​บา​นั้น​เป็น​คน​ดี​ประกอบ​ด้วย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​และ​ความ​เชื่อ จำนวน​คน​ของ​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ก็​ได้​ทวี​ขึ้น​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="25">บา​ระ​นา​บา​จึง​ได้​ไป​หา​เซา​โล​ที่​เมือง​ตา​ระ​โซ</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​พบ​แล้ว​จึง​พา​มา​ยัง​เมือง​อัน​ติ​โอ​เกีย. ท่าน​ทั้ง​สอง​ได้​ประชุม​กัน​กับ​คริสตจักร​ตลอด​ปี​หนึ่ง, ได้​สั่ง​สอน​คน​เป็น​อัน​มาก, และ​จำพวก​สาวก​ก็​ได้​ชื่อ​ว่า​คริส​เตียน​ใน​เมือง​อัน​ติ​โอ​เกีย​จำเดิม​แต่​นั้น​มา</verse>
				<verse number="27">คราว​นั้น​มี​เหล่า​ศาสดา​พยากรณ์​ลง​มา​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม จะ​ไป​ยัง​เมือง​อัน​ติ​โอ​เกีย.</verse>
				<verse number="28">ฝ่าย​ผู้​หนึ่ง​ใน​จำพวก​นั้น​ชื่อ​อะฆะ​โบ​ได้​ลุก​ขึ้น​แสดง​โดย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ว่า จะ​บังเกิด​กันดาร​อาหาร​มาก​ยิ่ง​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก การ​กันดาร​อาหาร​นั้น​ได้​บังเกิด​ขึ้น​เมื่อ​คราว​เกลาดิ​โอ​เป็น​กา​ยะ​ซา.</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​จำพวก​สาวก​ทุก​คน​จึง​ตั้งใจ​ว่า จะ​เรี่ยไร​กัน​ตาม​มาก​และ​น้อย​ฝาก​ไป​ช่วย​บรรเทา​ทุกข์​พวก​พี่​น้อง​ที่​อยู่​ใน​มณฑล​ยู​ดาย.</verse>
				<verse number="30">เขา​จึง​ได้​กระทำ​ดังนั้น และ​ฝาก​บา​ระ​นา​บา​และ​เซาโล​ไป​ให้​ผู้ปกครอง​ทั้ง​หลาย.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">คราว​นั้น​กษัตริย์​เฮ​โรด​ได้​เหยียด​หัตถ์​ออก​ทำ​ร้าย​แก่​ลาง​คน​ใน​คริสตจักร.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ได้​ฆ่า​ยา​โก​โบ​พี่ชาย​ของ​โย​ฮัน​ด้วย​ดาพ.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ท่าน​เห็น​ว่า​การ​นั้น​เป็น​ที่​ชอบ​ใจ​พวก​ยู​ดาย, ท่าน​ก็​จับ​เป​โตร​ด้วย. ครั้ง​นั้น​เป็น​เทศกาล​กำหนด​รับประทาน​ขนม​ปัง​ไม่​มี​เชื้อ.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​จับเป​โตร​แล้ว​จึง​จำคุก, ให้​ทหาร​สี่​จำพวกๆ ละ​สี่​คน​คุม​ไว้, ตั้งใจ​ว่า​เมื่อ​สิ้น​เทศกาล​เลี้ยงปัศ​คา​แล้ว​จะ​พา​ออกมา​ให้แก่​คน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ฉะนั้นเป​โตร​จึง​ถูก​จำ​ไว้​ใน​คุก. แต่​ว่า​คริสตจักร​ได้​อธิษฐาน​พระ​เจ้า​เพื่อ​เปโตร​ด้วย​ใจ​ร้อน​รน</verse>
				<verse number="6">ครั้น​เฮ​โรด​จะ​พาเป​โต​รอ​อก​มา, ใน​คืน​วัน​นั้นเอง, เมื่อ​เป​โต​รนอน​หลับ​อยู่​ระหว่าง​ทหาร​สอง​คน, มี​โซ่​สอง​เส้น​ล่าม​ไว้, และ​คน​ยาม​เฝ้า​อยู่​หน้า​ประตู​คุก,</verse>
				<verse number="7">นี่​แน่ะ มี​ทูต​องค์​หนึ่ง​ของ​พระ​เจ้า​มา​ยืน​อยู่​ข้าง​ท่าน, และ​มี​แสง​สว่าง​ส่อง​เข้า​มา​ใน​ห้อง​จำ​ทูต​องค์​นั้น​จึง​กะตุ้น​เป​โตร​ที่​สีข้าง​ให้​ตื่น​ขึ้น​แล้ว​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น​โดยเร็ว.” โซ่​นั้น​ก็​หลุด​ตก​จาก​มือ​ของเป​โตร.</verse>
				<verse number="8">ทูต​นั้น​จึง​สั่งเป​โตร​ว่า, “จง​คาด​เอว​และ​สวม​รองเท้า.” เปโตร​จึง​กระทำ​ตาม. ทูต​จึง​สั่ง​ว่า, “จง​ห่ม​ผ้า​และ​ตาม​เรา​มา​เถิด.”</verse>
				<verse number="9">เปโตร​จึง​ตาม​ออกไป, และ​ไม่​รู้​ว่า​การ​ซึ่ง​ทูต​กระทำ​นั้น​เป็น​ความ​จริง, แต่​คิด​ว่า​ได้​เห็น​นิมิตต์.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ออกไป​พ้น​ทหาร​ยาม​ชั้น​ที่​หนึ่ง​และ​ที่​สอง, ก็​มา​ถึง​ประตู​เหล็ก​ที่​จะ​เข้า​ไป​ใน​เมือง ประตู​นั้น​ก็​เปิด​ให้​ท่าน​เอง, ท่าน​จึง​ออกไป​เดิน​ตาม​ถนน​แห่ง​หนึ่ง และ​บัด​เดี๋ยว​นั้น​ทูต​สวรรค์​ก็​ได้​อันตรธาน​ไป​จากเป​โตร.</verse>
				<verse number="11">ครั้นเป​โตร​รู้สึก​แล้ว​จึง​ว่า, “เดี๋ยวนี้​ข้าพ​เจ้า​รู้​แน่​ว่า พระ​เจ้า​ได้​รับ​สั่ง​ให้​ทูต​ของ​พระ​องค์​มา​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​ของ​เฮ​โรด, และ​พ้น​จาก​การ​มุ่ง​ร้าย​ของ​พวก​ยู​ดาย.”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เป​โตร​คิด​อย่าง​นั้น​แล้ว​ก็​มา​ถึง​ตึก​ของ​มา​เรีย​มารดา​ของ​โย​ฮัน​ผู้​มี​ชื่อ​อีก​ว่า​มาระ​โก. ที่​นั่น​มี​หลาย​คน​ได้​ประชุม​อธิษฐาน​กัน​อยู่.</verse>
				<verse number="13">เมื่อเป​โตร​เคาะ​ประตู​บ้าน, มี​หญิง​สาว​คน​หนึ่ง​ชื่อ​โร​เด​มา​ฟัง.</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​จำ​ได้​ว่า​เป็น​เสียง​ของ​เป​โตร​แล้ว​ก็​ยัง​ไม่​เปิด​ประตู เพราะ​ความ​ยินดี, แต่​ได้​วิ่ง​เข้า​ไป​บอก​ว่า​เปโตร​ยืน​อยู่​หน้า​ประตู.</verse>
				<verse number="15">คน​ทั้ง​หลาย​จึง​พูด​กับ​หญิง​นั้น​ว่า, “เจ้า​เป็น​บ้า” แต่​หญิง​คน​นั้น​ยืน​คำ​ว่า​เป็น​อย่าง​นั้น​จริง. เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ว่า, “เป็น​เทว​ทูต​ประจำตัวเป​โตร.”</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​เป​โตร​ยัง​ยืน​เคาะ​ประตู​อยู่ เมื่อ​เขา​เปิด​ประตู​เห็น​ท่าน​แล้ว​ก็​อัศจรร​ย์​ใจ.</verse>
				<verse number="17">แต่เป​โตรโบก​มือ​ให​เขา​นิ่ง​เสีย, และ​เล่า​ให้​เขา​ฟัง​ถึง​เรื่อง​ที่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​พา​ท่าน​ออก​จาก​คุก​อย่างไร. แล้ว​ท่าน​สั่ง​ว่า, “จง​ไป​บอก​เรื่อง​นี้​แก่​ยา​โก​โบ​กับ​พวก​พี่​น้อง​ให้​ทราบ.” เปโตร​จึง​ออก​ไม่​เสีย​ที่​อื่น</verse>
				<verse number="18">ครั้น​รุ่ง​เช้า​ก็​เกิด​การ​ตื่นเต้น​มาก​ใน​พวก​ทหาร ต่าง​สงสัย​ว่า​เป​โตร​หายไป​ไหน.</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เฮ​โรด​หา​ตัว​เปโตร​ไม่​พบ, จึง​ให้​ไต่​สวน​พวก​ทหาร​ยาม​และ​รับสั่ง​ให้​ฆ่า​เสีย, ฝ่าย​เป​โตร​ก็​ออก​จาก​มณฑล​ยู​ดาย​ลง​ไป​พัก​อยู่​ที่​เมือง​กาย​ซา​ไร​อา</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​เฮ​โรด​เป็น​อริ​กับ​ชาว​เมือง​ตุ​โร​และ​เมือง​ซี​โดน แต่​ชาว​เมือง​นั้น​ได้​พา​กัน​มา​หา​ท่าน. เมื่อ​ได้​ประจบประแจง​บะลัศ​โต​กรมวัง​ของ​กษัตริย์​แล้ว, จึง​ได้​ขอ​กลับ​เป็น​ไมตรี​กัน​อีก, เพราะ​ว่า​เมือง​ของ​เขา​ต้อง​อาศัย​อาหาร​เลี้ยง​ชีพ​จาก​แผ่น​ดิน​ของ​กษัตริย์​นั้น.</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ถึง​วัน​นัด เฮ​โรด​ทรง​เครื่อง​กษัตริย์​เสด็จ​ประทับ​บน​ราช​บัลลังก์, แล้ว​มี​พระ​ราช​ดำรัส​แก่​เขา,</verse>
				<verse number="22">คน​ทั้ง​หลาย​จึง​ร้อง​ขึ้น​ว่า, “เป็น​พระ​สุ​รเสียง​ของ​พระ, มิใช่​เสียง​ของ​มนุษย์.”</verse>
				<verse number="23">ใน​บัด​เดี๋ยว​นั้น ทูต​องค์​หนึ่ง​ของ​พระ​เจ้า​บันดาล​ให้​เกิด​โรค​ร้าย​แก่​ท่าน, เพราะ​ท่าน​มิได้​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​เจ้า แล้ว​ก็​มี​ตัว​หนอน​เกิด​กิน​ร่างกาย​ของ​ท่าน​จนถึง​แก่​พิราลัย</verse>
				<verse number="24">แต่​ถึง​กระนั้น​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ก็​ยัง​แผ่​เจริญ​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​บา​ระ​นา​บา​กับ​เซา​โล​เมื่อ​เสร็จ​การ​ของ​ตน​แล้ว​จึง​กลับ​ไป​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, พา​โยฮัน​ผู้​มี​ชื่อ​อีก​ว่า​มาระ​โก​ไป​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">คราว​นั้น​ใน​คริสตจักร​ที่​อยู่​ใน​เมือง​อัน​ติ​โอ​เกีย มี​ลาง​คน​ที่​เป็น​ผู้​พยากรณ์​และ​อาจารย์ คือ​บา​ระ​นา​บา, ซิ​มโอ​นที​เรียก​ว่า​นิ​เกร์. กับลูกี​โอ​ชาว​เมือง​กุเร​เน, มะ​นา​เอน​ผู้​ได้รับ​การ​เลี้ยง​ดู​เติบโต​ขึ้น​ด้วย​กัน​กับ​เฮ​โรด​เทศาภิบาล, และ​เซา​โล.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​คน​เหล่านั้น​กำลัง​นมัสการ​พระ​เจ้า​และ​ถือ​ศีล​อด​อาหาร, พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ได้​ตรัส​สั่ง​ว่า, “จง​เลือก​บา​ระ​นา​บา​กับ​เซา​โล​ตั้ง​ไว้​สำหรับ​การ​ซึ่ง​เรา​จะ​เรียก​ให้​เขา​ทำ​นั้น.”</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ถือ​ศีล​อด​อาหาร​และ​อธิษฐาน​แล้ว​จึง​วาง​มือ​บน​บา​ระ​นา​บา​กับ​เซา​โล, แล้ว​ก็​ใช้​ท่าน​ไป</verse>
				<verse number="4">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​สอง​ที่​ได้​รับ​ใช้​จาก​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์ จึง​ลง​ไป​ยัง​เมือง​เซลู​เกีย, และ​ได้​แล่น​เรือ​จาก​ที่​นั่น​ไป​ยัง​เกาะ​กุบ​โร.</verse>
				<verse number="5">ครั้น​มาถึง​เมือง​ซะ​ลา​มิ, ท่าน​ได้​ประกาศ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​พวก​ยู​ดาย โยฮัน​ก็​อยู่​ช่วย​ท่าน​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ได้​เดิน​ตลอด​เกาะ​นั้น​ไป​ถึง​เมือง​ปาโฟ​แล้ว, ก็​ได้​พบ​คน​หนึ่ง​เป็น​คน​ทำ​เล่ห์​กล. เป็น​ผู้​ทำนาย​เท็จ, เป็น​คน​ชาติ​ยู​ดาย​ชื่อ​ว่า​บา​ระ​เยซู,</verse>
				<verse number="7">อยู่​กับ​ผู้ว่า​ราชการ​เมือง​ชื่อ​เซ​ระเฆียว​เปา​โล​ซึ่ง​เป็น​ผู้​มี​ความรู้. ผู้ว่า​ราชการ​เมือง​จึง​ได้​เชิญ​บา​ระ​นา​บา​กับ​เซา​โลมา ปรารถนา​จะ​ฟัง​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">แต่​คน​ทำ​เล่ห์​กล​ชื่อ​เอ​ลุ​มา ซึ่ง​แปลว่า​คน​ทำ​เล่ห์​กล​นั้น​ได้​คัดค้าน​ขัด​ขวาง​บา​ระ​นา​บา​กับ​เซา​โล, หวัง​จะ​ไม่ให้​ผู้ว่า​ราชการ​เมือง​เชื่อ.</verse>
				<verse number="9">แต่​เซาโล​ผู้​มี​ชื่อ​อีก​ว่า​เปาโล​ประกอบด้วย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​เขม้น​ดู​เอ​ลุ​มา</verse>
				<verse number="10">และ​พูด​ว่า, “เจ้า​เป็น​คน​เต็ม​ไป​ด้วย​อุบาย​และ​ใจ​ร้าย​ทุก​อย่าง, ลูก​ของ​ซาตาน, เป็น​ศัตรู​ต่อ​บรรดา​ความ​ชอบ​ธรรม, เจ้า​จะ​ไม่​หยุด​พยายาม​ทำทาง​ตรง​ของ​พระ​เจ้า​ให้​เขว​ไป​หรือ</verse>
				<verse number="11">นี่​แน่ะ พระ​หัตถ์​ของ​พระ​เจ้า​จะ​ลงโทษ​เจ้า, เจ้า​จะ​เป็น​คน​ตา​มืด​ไม่​เห็น​ดวง​อาทิตย์​จน​ถึง​เวลา​กำหนด. บัด​เดี๋ยว​นั้น ความ​มืด​มัว​ก็​บังเกิด​แก่​เอ​ลุ​มา, เอ​ลุ​มา​จึง​คลำ​หา​คน​ให้​จูง​มือ​ไป.</verse>
				<verse number="12">ครั้น​ผู้ว่า​ราชการ​เมือง​ได้​เห็น​เหตุการณ์​ที่​เกิด​ขึ้น​นั้น​จึง​เชื่อถือ และ​อัศจรรย์​ใจ​ด้วย​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​เปา​โล​กับ​พวก​ของ​ท่าน​ก็​แล่น​เรือ​ออก​จาก​เมือง​ปาโฟ ไป​ยัง​เมือง​เป​ระเฆ​ใน​มณฑล​ปัมฟี​เลีย. ฝ่าย​โยฮัน​ได้​ละ​พวก​นั้น​ไว้, แล้ว​กลับ​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม.</verse>
				<verse number="14">แต่​พวก​นั้น​เดินทาง​ต่อ​ไป​จาก​เมือง​เป​ระเฆ​ถึง​เมือง​อัน​ติ​โอ​เกีย​ใน​มณฑลปิ​ซิ​เดีย, แล้ว​ได้​เข้า​ไป​นั่ง​ลง​ใน​ธรรม​ศาลา​ใน​วัน​ซะ​บา​โต.</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​อ่าน​พระ​บัญญัติ​กับ​คำ​ของ​ศาสดา​พยากรณ์​แล้ว, นาย​ธรรม​ศาลา​จึง​ใช้​คน​ไป​บอก​บา​ระ​นา​บา​กับ​เปาโล​ว่า, “พี่​น้อง​เอ่ย, ถ้า​ท่าน​มี​คำ​กล่าว​เตือน​สติ​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ก็​เชิญ​กล่าว​ไป​เถิด.”</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​เปา​โล​จึง​ยืน​ขึ้น​โบก​มือ​แล้ว​กล่าว​ว่า, “ท่าน​ที่​เป็น​ชาติ​ยิศรา​เอล​และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า, จง​ฟัง​เถิด</verse>
				<verse number="17">พระ​เจ้าของ​ชน​ชาติยิศรา​เอล​นี้ ได้​ทรง​เลือก​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา​ไว้, และ​ได้​บันดาล​ให้​เขา​เจริญ​ขึ้น​เมื่อ​ยัง​เป็น​แยก​เมือง​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต, และ​ได้​ทรง​นำ​เขา​ออก​จาก​ประเทศ​นั้น ด้วย​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="18">พระ​องค์​ได้​ทรง​อดทน​บำรุง​เลี้ยง​เขา​ใน​ป่า​ประมาณ​สี่​สิบ​ปี.</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​พระ​องค์​ได้​ทรง​ล้าง​ผลาญ​คน​ทั้ง​เจ็ด​ประเทศ​ออก​เสีย​จาก​แผ่น​ดิน​คะ​นา​อัน​แล้ว, พระ​องค์​ได้​ทรง​แบ่ง​แผ่น​ดิน​ของ​พวก​เหล่านั้น​ประทาน​เป็น​มฤดก​ให้​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา​อยู่​ประมาณ​สี่​ร้อย​ห้า​สิบ​ปี.</verse>
				<verse number="20">ภาย​หลัง​เหตุการณ์​นั้น​พระ​องค์​ทรง​ประทาน​พวก​ผู้​วินิจฉัย​แก่​เขา​จนถึง​ซะมู​เอล​ศาสดา​พยากรณ์.</verse>
				<verse number="21">คราว​นั้น​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ขอ​ให้​มี​กษัตริย์​, พระ​เจ้า​จึง​ได้​ทรง​ประทาน​ซา​อูล​บุตร​คิศ​จาก​ตระกูล​เป็น​ยา​มิน​ให้​เป็น​กษัตริย์​ครบ​สี่​สิบ​ปี.</verse>
				<verse number="22">ครั้น​ถอด​ซา​อูล​แล้ว​พระ​องค์​ได้​ทรง​ตั้ง​ดาวิด​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​เขา, และ​ทรง​เป็น​พะยาน​กล่าวถึง​ดาวิด​ว่า, เรา​ได้​พบ​ดาวิด​บุตร​ของยิ​ซัย, เป็น​คน​ที่​พอใจ​เรา, เป็น​ผู้​จะ​กระทำ​ให้​ความ​ประสงค์​ของ​เรา​สำเร็จ​ทุก​ประการ.’</verse>
				<verse number="23">พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ให้​ผู้ช่วย​ให้​รอด​คือ​พระ​เยซู​เกิด​ขึ้น​แก่​ชาติ​ยิศรา​เอล​จาก​เผ่าพันธุ์​ของ​ดาวิด​นั้น​ตาม​คำ​ปฏิญาณ​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="24">ก่อนที่​พระ​องค์​นั้น​ได้​เสด็จ​มา​โยฮัน​ได้​ประกาศ​บัพ​ติศ​มา​ให้​บรรดา​พวก​ยิศรา​เอลก​ลับ​ใจ​เสีย​ใหม่.</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เวลา​ที่​โยฮัน​ทำ​การ​ตาม​หน้าที่​ของ​ตน​เกือบ​สำเร็จ​จึง​ถาม​ว่า. ‘ท่าน​ทั้ง​หลาย​คิด​เห็น​ว่า​ข้าพ​เจ้า​คือ​ผู้ใด? ข้าพ​เจ้า​เป็น​พระ​องค์​นั้น​ก็​หา​มิได้ แต่​นี่​แน่ะ, จะ​มี​ท่าน​องค์​หนึ่ง​มา​ภาย​หลัง​ข้าพ​เจ้า ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​จะ​แก้​สาย​รัด​ฉลอง​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์​นั้น​ก็​ไม่​สมควร.’</verse>
				<verse number="26">ดูก่อน​ท่าน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​เผ่าพันธุ์​ของ​อับ​รา​ฮาม และ​คน​ทั้ง​หลาย​ใน​พวก​ท่าน​ซึ่ง​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า, คำ​กล่าว​เรื่อง​ทาง​รอด​นี้​ได้​ทรง​ประทาน​มา​ถึง​เรา​ทั้ง​หลาย​แล้ว.</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​ชาว​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​กับ​พวก​ขุน​นาง​มิได้​รู้จัก​พระ​องค์​นั้น หรือ​คำ​ของ​ศาสดา​พยากรณ์​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​เคย​อ่าน​กัน​ทุก​วัน​ซะ​บา​โต, จึง​ได้​กระทำ​ให้​คำ​เหล่านั้น​สำเร็จ​โดย​ปรับ​โทษ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="28">ถึง​แม้ว่า​มิได้​เห็น​ความผิด​ประการ​ใด​ใน​พระ​องค์​ที่​ควร​จะ​ให้​ตาย, พวก​ท่าน​ยัง​ขอ​ปี​ลาต​ให้​ประหาร​พระ​องค์​เสีย.</verse>
				<verse number="29">ครั้น​ได้​กระทำ​จน​สำเร็จ​ทุก​อย่าง​ตาม​ซึ่ง​ได้​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า​ด้วย​พระ​องค์, เขา​จึง​เชิญ​พระ​ศพ​ของ​พระ​องค์​ลง​จาก​ต้นไม้​ไป​ประดิษฐาน​ไว้​ใน​อุโมงค์.</verse>
				<verse number="30">แต่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​พระ​องค์​คืน​พระ​ชนม์.</verse>
				<verse number="31">พระ​องค์​ทรง​ปรากฏ​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ตาม​พระ​องค์ จาก​มณฑล​ฆา​ลิ​ลาย​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​เป็น​หลาย​วัน. บัดนี้​คน​เหล่านั้น​เป็น​พะยาน​ฝ่าย​พระ​องค์​แก่​คน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="32">เรา​นำ​ข่าว​ประเสริฐ​นี้​มา​แจ้ง​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า คำ​สัญญา​นั้น​ซึ่ง​ทรง​ประทาน​ไว้​แก่​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="33">พระ​เจ้า​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​สำเร็จ​แก่​เรา ผู้​เป็น​ลูกหลาน​ของ​คน​เหล่านั้น, คือ​ใน​การ​ที่​พระ​องค์​ทรง​บันดาล​ให้​พระ​เยซู​กลับ​คืน​พระ​ชนม์, เหมือน​มี​คำ​เขียน​ใว้​ใน​พระคัมภร์​เพลง​สดุดี​บท​ที่​สอง​ว่า. ท่าน​เป็น​บุตร​ของ​เรา วันนี้​เรา​ได้​เป็น​บิดา​ของ​ท่าน​แล้ว.</verse>
				<verse number="34">และ​เพื่อให้​เป็น​พะยาน​ว่า พระ​เจ้า​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​พระ​องค์​คืน​พระ​ชนม์ มิ​ให้​กลับ​เปื่อย​เน่า​อีก​เลย, พระ​องค์​จึง​ได้​ตรัส​อย่าง​นี้​ว่า, เรา​จะ​ให้​คำ​สัญญา​อัน​บริสุทธิ์​มั่นคง ซึ่ง​ได้​สัญญา​ไว้​แก่​ดาวิด​นั้น​สำเร็จ​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="35">เพราะ​พระ​องค์​ตรัส​ไว้​ใน​ที่​อื่น​ว่า. พระ​องค์​จะ​ไม่ให้​องค์​บริสุทธิ์​ของ​พระ​องค์​รู้จัก​เปื่อย​เน่า.</verse>
				<verse number="36">ฝ่าย​ดาวิด​เมื่อ​ได้​ปฏิบัติ​ใน​คราว​อายุ​ของ​ท่าน​ตาม​พระทัย​ของ​พระ​เจ้า, และ​ได้​ล่วง​หลับ​ไป​แล้ว และ​ต้อง​ฝัง​ไว้​กับ​บรรพ​บุรุษ​ของ​ท่าน​ก็​เปื่อย​เน่า​ไป.</verse>
				<verse number="37">แต่​พระ​องค์​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​เป็น​ขึ้น​มา​นั้น มิได้​รู้จัก​เปื่อย​เน่า​เลย.</verse>
				<verse number="38">เหตุ​ฉะนั้น​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, จง​เข้าใจ​เถิด​ว่า โดย​พระ​องค์​นั้น​แหละ​การ​ยก​ความผิด​จึง​ได้​ประกาศ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="39">และ​โดย​พระ​องค์​นั้น​ทุก​คน​ที่​เชื่อ​จะ​พ้น​โทษ​ได้​ทุก​อย่าง ซึ่ง​จะ​พ้น​ไม่ได้​ตาม​บัญญัติ​ของ​โม​เซ.</verse>
				<verse number="40">เหตุ​ฉะนั้น​จง​ระวัง​ให้​ดี, เกลือ​กว่า​คำ​ซึ่ง​เหล่า​ศาสดา​พยากรณ์​ได้​กล่าว​ไว้​นั้น​จะ​ได้แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, คือ​ว่า</verse>
				<verse number="41">ดูก่อน เจ้า​ทั้ง​หลาย​ผู้​ประมาท​หมิ่น เจ้า​จะ​ประหลาด​ใจ​และ​ถึง​พินาศ ด้วย​ว่า​เรา​กระทำ​การ​ใน​กาล​สมัย​ของ​เจ้า, แต่​แม้​มี​ผู้​มา​อธิบาย​ให้​เจ้า​ฟัง, เจ้า​ก็​ไม่​เชื่อ.”</verse>
				<verse number="42">เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​สอง​กำลัง​เดิน​ออกไป, คน​ทั้ง​หลาย​ก็​อ้อน​วอน​ท่าน​ให้​กล่าว​คำ​เหล่านั้น​ให้​เขา​ฟัง​อีก​ใน​วัน​ซะ​บา​โต​หน้า.</verse>
				<verse number="43">ครั้น​คน​ที่​ประชุม​กัน​นั้น​ต่าง​คน​ต่าง​ไป​จาก​ธรรม​ศาลา​แล้ว. พวก​ยู​ดาย​หลาย​คน​กับ​คน​เข้า​จารีต​ที่​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า​ได้​ตาม​เปา​โล​และ​บา​ระ​นา​บา​ไป ท่าน​ทั้ง​สอง​จึง​ตักเตือน​ให้​เขา​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ใน​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="44">ครั้น​ถึง​วัน​ซะ​บา​โต​หน้า คน​เกือบ​สิ้น​ทั้ง​เมือง​ได้​ประชุม​กัน​ฟัง​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="45">แต่​เมื่อ​พวก​ยู​ดาย​ได้​เห็น​คน​มากมาย​ก็​มี​ใจ​อิจฉา​เป็น​ที่​ยิ่ง, จึง​ได้​พูด​คัดค้าน​คำ​เทศน์​ของ​เปาโล​ถึงกับ​กล่าว​คำ​หยาบ​ช้า.</verse>
				<verse number="46">ฝ่าย​เปาโล​กับ​บา​ระ​นา​บา​มี​ใจ​กล้า​ได้​กล่าว​ว่า, “จำเป็น​ที่​จะ​ต้อง​กล่าว​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ฟัง​ก่อน แต่​เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ปัด​เสีย และ​ถือ​ว่า​ไม่​สมควร​ที่​จะ​ได้​ชีวิต​นิ​รันดร์, ถ้า​อย่าง​นั้น​พวก​เรา​จะ​บ่าย​หน้า​ไป​หา​คน​ต่างชาติ.</verse>
				<verse number="47">ด้วย​พระ​เจ้า​ได้​ตรัส​สั่ง​เรา​อย่าง​นี้​ว่า, เรา​ได้​ตั้ง​เจ้า​ไว้​ให้​เป็น​ความ​สว่าง​ของ​คน​ต่างชาติ, เพื่อ​เจ้า​จะ​เป็น​เหตุ​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​รอด​ถึง​ที่​สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก</verse>
				<verse number="48">ฝ่าย​คน​ต่างชาติ​เมื่อ​ได้​ยิน​อย่าง​นั้น​ก็​มี​ความ​ยินดี, และ​ได้​สรรเสริญ​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ทรง​เลือก​ไว้​แล้ว​เพื่อ​จะ​ได้​ชีวิต​นิ​รันดร์​ก็​ได้​เชื่อถือ.</verse>
				<verse number="49">พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​จึง​แผ่​ไป​ตลอด​ทั่ว​เขตต์​แดน​นั้น.</verse>
				<verse number="50">แต่​พวก​ยู​ดาย​ได้​ยุ​ยง​พวก​ผู้หญิง​ผู้​มี​ศักดิ์​ซึ่ง​เป็น​คน​เคร่ง​ใน​ศาสนา​กับ​ทั้ง​ผู้ชาย​ที่​เป็น​ใหญ่​ใน​เมือง​นั้น ให้​เคี่ยวเข็ญ​และ​ไล่​เปา​โล​กับ​บา​ระ​นา​บา​ออก​จาก​เมือง​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="51">ฝ่าย​เปา​โล​กับ​บา​ระ​นา​บา​จึง​สะบัด​ผง​คลี​ดิน​จาก​เท้า​เป็น​ที่​แสดง​ว่า​ไม่​เห็น​ด้วย, แล้ว​ก็​ไป​ยัง​เมือง​อิ​โก​นิ​คัน.</verse>
				<verse number="52">แต่​เหล่า​สาวก​ก็​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ปิติ​ยินดี​และ​ด้วย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ที่​เมือง​อโก​นิ​อัน​ก็​เช่น​เดียว​กัน, คือ​เปา​โล​กับ​บา​ระ​นา​บา​ได้​เข้า​ไป​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​พวก​ยู​ดาย กล่าว​สั่ง​สอน​เป็น​ที่​จับ​ใจ​จน​ชาติ​ยู​ดาย​และ​ชาติ​เฮ​เลน​เป็น​อัน​มาก​ได้​เชื่อถือ.</verse>
				<verse number="2">แต่​ชน​ชาติ​ยู​ดาย​ที่​ดื้อ​ดึง​ก็​ยุ​ยง​คน​ชาติ​อื่น​ให้​มี​ใจ​คิดร้าย​ต่อ​พวก​พี่​น้อง.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​ท่าน​ทั้ง​สอง​ได้​คอย​อยู่​ที่​นั่น​ช้า​นาน, มี​ใจ​กล้า​สั่ง​สอน​ใน​นาม​ของ​พระ​เจ้า และ​พระ​องค์​ได้​ทรง​รับรอง​คำ​แห่ง​พระ​คุณ​ของ​พระ​องค์​นั้น โดย​ทรง​โปรด​ให้​ท่าน​ทั้ง​สอง​นั้น​กระทำ​การ​อัศจรรย์​กับ​การ​อิทธิฤทธิ์​ได้.</verse>
				<verse number="4">แต่​พล​เมือง​นั้น​ได้​แตก​แยก​กัน​เป็น​สอง​พวก, พวก​หนึ่ง​อยู่​ฝ่าย​พวก​ยู​ดาย, และ​พวก​หนึ่ง​อยู่​ฝ่าย​อัคร​สาวก.</verse>
				<verse number="5">แต่​เมื่อ​คน​ต่างชาติ​กับ​พวก​ยู​ดาย​และ​พวก​ขุน​นาง​ได้​ร่วม​คิด​กัน​จะ​ทำ​การ​อัปยศ และ​เอา​ก้อน​หิน​ขว้าง​เปาโล​กับ​บา​ระ​นา​บา,</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ทั้ง​สอง​ทราบ​แล้ว​จึง​หนี​ไป​ยัง​เมือง​ที่​อยู่​ใน​มณฑล​ลุ​กา​โอ​เนีย, คือ​เมือง​ลุ​ศต​รา, เมือง​เด​ระเบ, กับ​ที่​อยู่​ล้อมรอบ,</verse>
				<verse number="7">และ​ได้​ประกาศ​กิตติ​คุณ​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="8">ที่​เมือง​ลุ​ศต​รา​มี​คน​หนึ่ง​เท้า​ลีบ​ตั้งแต่​กำเนิด, ยัง​ไม่​เคย​เดิน​เลย</verse>
				<verse number="9">คน​นั้น​ได้​นั่ง​ฟัง​เปาโล​พูด​อยู่, เปาโล​จึง​เขม้น​ดู​เขา, เห็น​ว่า​มี​ความ​เชื่อ​พอ​จะ​หาย​โรค​ได้.</verse>
				<verse number="10">จึง​ร้อง​สั่ง​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น​ยืน​ให้​ตรง.” คน​ง่อย​นั้น​ก็​กะ​โดด​ขึ้น​เดิน​ไป.</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ประชาชน​เห็น​เหตุการณ์​ซึ่ง​เปาโล​ได้​กระทำ​นั้น, จึง​ร้อง​ด้วย​เสียง​ดัง​เป็น​ภาษา​ลุ​กา​โอ​เนีย​ว่า, “พวก​พระ​แปลง​เป็น​มนุษย์​ลง​มา​หา​เรา​แล้ว.”</verse>
				<verse number="12">เขา​จึง​เรียก​บา​ระ​นา​บา​ว่า​ซูศ, และ​เรียก​เปาโล​ว่า​เฮ​ระ​เม, เพราะ​เปาโล​เป็น​ผู้​เทศน์​มากกว่า.</verse>
				<verse number="13">ปุโรหิต​ผู้​ปฏิบัติ​รูป​พระซูศ​ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​หน้า​เมือง​ได้​จูง​โค​และ​ถือ​พวงมาลัย​มา​ยัง​ประตู​เมือง, หมาย​ว่า​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ด้วย​กัน​กับ​ประชาชน.</verse>
				<verse number="14">แต่​เมื่อ​อัคร​สาวก​บา​ระ​นา​บา​กับ​เปาโล​ได้​ยิน​ดังนั้น, จึง​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน​เสีย​วิ่ง​เข้า​ไป​ท่ามกลาง​คน​ทั้ง​หลาย​ร้อง​ว่า,</verse>
				<verse number="15">“ดูก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เหตุ​ไฉน​จึง​ทำ​การ​อย่าง​นี้? เรา​เป็น​คน​ธรรมดา​เช่นเดียวกัน​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​มา​กล่าว​สั่ง​สอน​ให้​ท่าน​กลับ​จาก​การ​ซึ่ง​หา​ประ​โยชน์​มิได้, ให้​มา​หา​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่, ซึ่ง​ได้​ทรง​สร้าง​ฟ้า​และ​แผ่น​ดิน​และ​ทะเล และ​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​ที่​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="16">ใน​กาล​ก่อน พระ​องค์​ได้​ทรง​ยอม​ให้​ชาว​ประเทศ​ทั้ง​ปวง​ประพฤติ​ตาม​ชอบ​ใจ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="17">แต่​พระ​องค์​ไม่ได้​ขาด​พะยาน, คือ​พระ​องค์​ได้​ทรง​กระทำ​คุณ​ให้​ฝน​ตก​และ​ให้​มี​ฤดู​เกิดผล, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​อิ่ม​ใจ​ยินดี​ด้วย​อาหาร​นั้น.”</verse>
				<verse number="18">ถึง​ได้​กล่าว​คำ​เหล่านั้น​แล้ว​ก็​ดี, อัคร​สาวก​ก็​ยัง​ห้าม​ประชาชน​มิ​ให้​เขา​กระทำ​สักการบูชา​ถวาย​แก่​ท่าน​ทั้ง​สอง​นั้น​ได้​โดย​ยาก</verse>
				<verse number="19">แต่​มี​พวก​ยู​ดาย​บาง​คน​มา​จาก​เมือง​อัน​ติ​โอ​เกีย​และ​เมือง​อิ​โก​นิ​อัน เมื่อ​ได้​ยุ​ยง​ประชาชน​แล้ว, เขา​ก็​ได้​เอา​หิน​ขว้าง​เปา​โล​และ​ลาก​ท่าน​ออกไป​จาก​เมือง คิด​ว่า​ท่าน​ตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="20">แต่​เมื่อ​เหล่า​สาวก​กำลัง​ยืน​ล้อม​รอบ​ท่าน​อยู่, ท่าน​ก็​ลุก​ขึ้น​เข้า​ไป​ใน​เมือง.</verse>
				<verse number="21">ครั้น​รุ่ง​ขึ้น​จึง​ไป​ยัง​เมือง​เด​ระเบ​กับ​บา​ระ​นา​บา.</verse>
				<verse number="22">ท่าน​ทั้ง​สอง​ได้​ประกาศ​กิตติ​คุณ​ใน​เมือง​นั้น​และ​ได้​สาวก​เป็น​อัน​มาก, จึง​กลับไป​ยัง​เมือง​ลุ​ศต​รา​เมืองอิ​โก​นิ​อัน​และ​เมือง​อัน​ติ​โอ​เกีย, กระทำ​ให้​ใจ​ของ​สาวก​ทั้ง​หลาย​ถือ​มั่น​ขึ้น, เตือน​เขา​ให้​ดำรง​อยู่​ใน​ความ​เชื่อ, และ​สอน​ให้​เขา​เข้าใจ​ว่า, เรา​ทั้ง​หลาย​จำ​ต้อง​ทน​ยากลำบาก​มาก​จน​กว่า​จะ​ได้​เข้า​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​สอง​ได้​เลือก​ตั้ง​ผู้ปกครอง​สาวก​ไว้​ทุก​คริสตจักร​และ​ได้​อธิษฐาน​ถือ​ศีล​อด​อาหาร​แล้ว, จึง​ฝาก​เหล่า​สาวก​ไว้​กับ​พระ​เจ้า​ที่​เขา​เชื่อถือ.</verse>
				<verse number="24">ท่าน​ทั้ง​สอง​จึง​ได้​ข้าม​มณฑลปิ​ซิ​เดีย​มา​ยัง​มณฑล​ปัม​ฟู​เลีย.</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ได้​กล่าว​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ใน​เมือง​เป​ระเฆ​แล้ว. จึง​ลง​ไป​ยัง​เมือง​อัตตา​เลีย,</verse>
				<verse number="26">และ​แล่น​จาก​ที่​นั่น​ไป​ยัง​เมือง​อัน​ติ​โอ​เกีย. คือ​เมือง​ที่​ท่าน​ทั้ง​สอง​ได้รับ​มอบ​ฉันทะ​ใน​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า ให้​กระทำ​การ​ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​สอง​ได้​กระทำ​สำเร็จ​มา​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​มา​ถึง​แล้ว​ท่าน​ทั้ง​สอง​ได้​เรียก​ประชุม​คริสตจักร, และ​ได้​เล่า​ให้​เขา​ฟัง​ถึง​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ให้​ท่าน​กระทำ​นั้น, กับ​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​เปิด​ประตู​ให้​คน​ต่างประเทศ​เชื่อ.</verse>
				<verse number="28">แล้ว​ท่าน​ทั้ง​สอง​จึง​อาศัย​อยู่​กับ​เหล่า​สาวก​ที่​นั่น​ช้า​นาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">มี​ลาง​คน​ลง​มา​จาก​มณฑล​ยู​ดาย​ได้​สั่ง​สอน​พวก​พี่​น้อง​ว่า ถ้า​ไม่​รับ​พิธี​สุ​นัด​ตาม​ธรรม​เนียม​ของ​โม​เซ​จะ​รอด​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="2">ครั้น​เปา​โล​กับ​บา​ระ​นา​บา​ได้​ไล่​เลียง​เถียง​กัน​กับ​คน​เหล่านั้น​มากมาย​แล้ว, เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ตั้ง​เปาโล​กับ​บา​ระ​นา​บา​กับ​คน​อื่นๆ ใน​จำพวก​นั้น​ให้​ขึ้น​ไป​หารือ​กับ​อัคร​สาวก​และ​ผู้ปกครอง​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ด้วย​ข้อ​ที่​เถียง​กัน​นั้น.</verse>
				<verse number="3">เหล่า​สาวก​ได้​ตาม​ออก​มา​ส่ง​ท่าน​เหล่านั้น, และ​ขณะ​เมื่อ​ท่าน​กำลัง​ข้าม​มณฑล​ฟอย​นิ​เก​กับ​มณฑล​ซะ​มา​เรีย ท่าน​ได้​กล่าว​ถึง​เรื่อง​คน​ต่างชาติ​ได้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่. จง​ทำ​ให้​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​มี​ความ​ยินดี​เป็น​ที่​ยิ่ง.</verse>
				<verse number="4">ครั้น​มา​ถึง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม คริสตจักร และ​อัคร​สาวก และ​ผู้ปกครอง​ทั้ง​หลาย​ได้​ต้อนรับ​ท่าน, แล้ว​ท่าน​เหล่านั้น​จึง​เล่า​ให้​เขา​ฟัง​ถึง​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ให้​ท่าน​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="5">แต่​มี​บาง​คน​ใน​พวก​ฟา​ริ​ซาย​ที่​มี​ความ​เชื่อ​ได้​ยืน​ขึ้น​กล่าว​ว่า คน​ต่างชาติ​นั้น​ควร​ต้อง​ให้​เขา​รับ​พิธี​สุ​นัด​และ​สั่ง​ให้​เขา​ถือ​ตาม​บัญญัติ​ของ​โม​เซ</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​อัคร​สาวก​กับ​ผู้ปกครอง​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​ประชุม​กัน​ปรึกษา​ด้วย​ข้อความ​นั้น.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​โต้แย้ง​กัน​มาก​แล้ว, เปโตร​จึง​ยืน​ขึ้น​กล่าว​ว่า, “พี่​น้อง​เอ๋ย, ท่าน​ทราบ​อยู่​ว่า คราว​ก่อน​นั้น​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เลือก​ข้าพ​เจ้า​เอง​ออก​จาก​พวก​ท่าน​ทั้ง​หลาย ให้​เป็น​ผู้​ประกาศ​กิตติ​คุณ​ให้​คน​ต่างชาติ​ฟัง​และ​เชื่อ.</verse>
				<verse number="8">พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​ทราบ​ใน​ใจ​มนุษย์​ได้​ทรง​รับรอง​คน​ต่างชาติ​นั้น, และ​ได้​ทรง​ประทาน​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​แก่​เขา​เหมือน​ได้​ทรง​ประทาน​แก่​พวก​เรา.</verse>
				<verse number="9">พระ​องค์​ไม่​ทรง​ถือ​ว่า​เรา​กับ​เขา​ผิด​กัน​อย่างไร, แต่​ทรง​ชำระ​ใจ​เขา​ให้​บริสุทธิ์​โดย​ความ​เชื่อ.</verse>
				<verse number="10">ถ้า​อย่าง​นั้น​ทำไม​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​ทดลอง​พระ​เจ้า​โดย​วาง​แอก​บน​คอ​ของ​เหล่า​สาวก ซึ่ง​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา​หรือ​ตัว​เรา​เอง​ก็​ดี​แบก​ไม่​ไหว.</verse>
				<verse number="11">แต่​เรา​เชื่อ​ว่า​เรา​เอง​ก็​รอด​เพราะ​พระ​คุณ​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​เหมือน​อย่าง​เขา.”</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​คน​ทั้ง​หลาย​ก็​นิ่ง​ฟัง​บา​ระ​นา​บา​กับ​เปา​โล​เล่า​เรื่อง​การ​อัศจรรย์​และ​อิทธิฤทธิ์​ต่างๆ ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ให้​กระทำ​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ต่างประเทศ.</verse>
				<verse number="13">ครั้น​จบ​แล้ว​และ​นิ่ง​อยู่, ยา​โก​โบ​จึง​กล่าว​ว่า, “ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, จง​ฟัง​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="14">ซี​โมน​ได้​บอก​แต่​แรก​แล้ว​ว่า​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เยี่ยม​เยียน​คน​ต่าง​ชาติ, เพื่อ​จะ​ทรง​เลือก​พวก​หนึ่ง​ออก​จาก​เขา​ทั้ง​หลาย​ให้​ถือ​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="15">จึง​สม​กับ​คำ​ของ​ศาสดา​พยากรณ์​ตาม​ที่​ได้​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า,</verse>
				<verse number="16">‘ภาย​หลัง​เรา​จะ​กลับมา สร้าง​พลับพลา​ของ​ดาวิด​ซึ่ง​พัง​ลง​แล้ว​ขึ้น​ใหม่ ที่​ร้าง​หัก​พัง​นั้น​เรา​จะ​ก่อ​ขึ้น​อีก, และ​จะ​ตั้ง​ให้​มั่นคง</verse>
				<verse number="17">เพื่อ​มนุษย์​ทั้ง​หลาย​ที่​เหลืออยู่​จะ​ได้​แสวงหา​พระ​เจ้า คือ​บรรดา​คน​ต่างชาติ​ซึ่ง​รับ​นาม​ของ​เรา.’</verse>
				<verse number="18">พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​แจ้ง​เหตุการณ์​เหล่านี้​ให้​ทราบ ได้​ตรัส​ไว้​แต่​กาล​โบราณ​แล้ว.</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนั้น​ตาม​ความเห็น​ของ​ข้าพ​เจ้า, อย่า​ให้​เรา​วาง​เครื่อง​ขัดขวาง​กีด​กัน​คน​ต่างชาติ​ซึ่ง​กลับ​มา​หา​พระ​เจ้า​นั้น</verse>
				<verse number="20">แต่​เรา​จง​เขียน​หนังสือ​ฝาก​ไป​ถึง​เขา​ว่า ให้​งด​เว้น​เสีย​จาก​สิ่ง​ที่​มลทิน​เนื่อง​ด้วย​รูป​เคารพ, จาก​การ​ล่วง​ประเวณี จาก​การ​รับประทาน​เนื้อ​สัตว์​ที่​รัด​คอ​ตาย, และ​จาก​การ​รับประทาน​เลือด.</verse>
				<verse number="21">เพราะว่า​ตั้งแต่​โบราณ​มา ใน​หมู่บ้าน คน​อ่าน​สอน​ประกาศ​บัญญัติ​ของ​โม​เซ​ใน​ธรรม​ศาลา​ทุก​วัน​ซะ​บา​โต.”</verse>
				<verse number="22">ขณะนั้น​อัคร​สาวก​และ​ผู้ปกครอง​ทั้ง​หลาย กับ​ทุก​คน​ใน​คริสตจักร​เห็นชอบ​ที่​จะ​เลือก​บาง​คน​ใน​จำพวก​เขา​ใช้​ไป​ยัง​เมือง​อัน​ติ​โอ​เกีย ด้วยกัน​กับ​เปาโล​และ​บา​ระ​นา​บา. คน​ที่​เลือก​ได้​นั้น​คือ​ยูด​าผู้​มี​ชื่อ​อีก​ว่า บา​ระ​ซา​บา​และ​ซี​ลา ทั้ง​สอง​คน​นี้​เป็น​คน​สำคัญ​ใน​พวก​พี่​น้อง.</verse>
				<verse number="23">เขา​ได้​เขียน​จดหมาย​มอบ​ให้​ท่าน​ถือ​ไป​ว่า. “อัคร​สาวก​และ​ผู้ปกครอง​ผู้​เป็น​พี่​น้อง​ของ​ท่าน คำนับ​มา​ยัง​ท่าน​ผู้​เป็น​พวก​พี่​น้อง​ต่างชาติ ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​อัน​ติ​โอ​เกีย, มณฑล​ซู​เรีย, และ​มณฑล​กิ​ลิ​เกีย​ทราบ</verse>
				<verse number="24">ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​ว่า​มี​บาง​คน​ซึ่ง​ออกไป​จาก​พวก​ข้าพ​เจ้า, โดย​พวก​ข้าพ​เจ้า​มิได้​แต่งตั้ง​ให้​ไป, ได้​พูด​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เกิด​ความ​ไม่​สบาย​ใจ และ​ทำ​ให้​ใจ​ของ​ท่าน​ฉงน​สนเท่ห์​ไป.</verse>
				<verse number="25">พวก​ข้าพ​เจ้า​จึง​พร้อม​ใจ​กัน​เห็นชอบ​ที่​จะ​เลือก​คน และ​ใช้​ไป​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย พร้อม​กับ​บา​ระ​นา​บา​และ​เปา​โล​ผู้​เป็น​ที่​รัก​ของ​เรา</verse>
				<verse number="26">และ​เป็น​ผู้​ไม่​เสียดาย​ชีวิต​ของ​ตน เพราะ​เห็น​แก่​พระ​นาม​แห่ง​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา,</verse>
				<verse number="27">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​ใช้​ยู​ดา​กับ​ซี​ลา​มา​เป็น​ผู้​เล่า​ข้อความ​นี้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย ด้วย​วาจา​ของ​เขา​เอง.</verse>
				<verse number="28">เพราะว่า​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​และ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย ก็​เห็นชอบ​ที่​จะ​ไม่​วาง​ภาระ​บน​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เว้น​ไว้​แต่​สิ่ง​เหล่านั้น​ที่​จำเป็น</verse>
				<verse number="29">คือ​ว่า​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​งด​การ​รับประทาน​สิ่งของ​ซึ่ง​เขา​ได้​บูชา​แก่​รูป​พระ​เท็จ, และ​การ​รับประทาน​เลือด, และ​การ​รับประทาน​เนื้อ​สัตว์​ซึ่ง​ถูก​รัด​คอ​ตาย, และ​การ​ล่วง​ประเวณี ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​งด​การ​เหล่านี้​ก็​จะ​เป็น​การ​ดี, ขอให้​อยู่​เป็น​สุข​เถิด,”</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​ลา​จาก​กัน​แล้ว, ท่าน​เหล่านั้น​ได้​มา​ยัง​เมือง​อัน​ติ​โอ​เกีย, และ​เมื่อ​ได้​เรียก​คน​ทั้ง​ปวง​ประชุม​กัน​แล้ว จึง​มอบ​จดหมาย​นั้น​ให้.</verse>
				<verse number="31">ครั้น​อ่าน​แล้ว​ต่าง​ก็​มี​ความ​ยินดี, เพราะ​ทำ​ให้​มี​น้ำใจ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="32">ผ่าย​ยู​ดา​กับ​ซี​ลา​เป็น​ศาสดา​พยากรณ์​ด้วย จึง​ได้​กล่าว​เตือน​สติ​หนุน​ใจ​พวก​พี่​น้อง​เป็น​หลาย​ประการ​ให้​มี​น้ำ​ใจ​ขึ้น</verse>
				<verse number="33">ครั้น​พัก​อยู่​ที่​นั่น​หน่อย​หนึ่ง​แล้ว​ก็​อำลา, พวก​พี่​น้อง​จึง​ฝาก​ความ​เจริญ​สุข​กับ​ท่าน กลับไป​ยัง​อัคร​สาวก​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​ได้​ใช้​ท่าน​มา.</verse>
				<verse number="34"></verse>
				<verse number="35">แต่​เปาโล​กับ​บา​ระ​นา​บา​ยัง​อยู่​ต่อไป​ใน​เมือง​อัน​ติ​โอ​เกีย, สั่ง​สอน​ประกาศ​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ด้วยกัน​กับ​คน​อื่น​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="36">ครั้น​ล่วง​ไป​ได้​หลาย​วัน​เปา​โล​จึง​พูด​กับ​บา​ระ​นา​บา​ว่า, “ให้​เรา​กลับไป​เยี่ยม​พวก​พี่​น้อง​ใน​ทุก​เมือง ที่​เรา​ได้​ประกาศ​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ไว้, ดู​ว่า​เขา​ประพฤติ​อย่างไร​กัน​บ้าง.”</verse>
				<verse number="37">ฝ่าย​บา​ระ​นา​บา​ได้​ตั้งใจ​ว่า​จะ​พา​โย​ฮัน​ผู้​มี​อีก​ชื่อ​หนึ่ง​ว่า​มาระ​โก​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="38">แต่​เปาโล​ไม่​เห็น​ควร​ที่​จะ​พา​โยฮัน​ไป​ด้วย, เพราะ​ครั้ง​ก่อน​โยฮัน​ได้​ทิ้ง​ท่าน​เสีย​ที่​มณฑล​ปัม​ฟู​เลีย, และ​มิได้​ไป​ทำ​การ​ด้วยกัน.</verse>
				<verse number="39">แล้ว​ได้​เกิด​การ​เถียง​กัน​มาก​จน​ต้อง​แยก​กัน บา​ระ​นา​บา​จึง​พา​มาระ​โกลง​เรือ​ไป​ยัง​เกาะ​กุบ​โร,</verse>
				<verse number="40">แต่​เปาโล​ได้​เลือก​ซี​ลา และ​เมื่อ​พวก​พี่​น้อง​ได้​มอบ​ท่าน​ทั้ง​สอง​ไว้​ใน​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​แล้ว​ท่าน​ก็​ไป.</verse>
				<verse number="41">ท่าน​จึง​ได้​ไป​ตลอด​มณฑล​ซุ​เรีย​กับ​มณฑล​กิ​ลิ​เกีย​เพื่อ​หนุน​ใจ​คริสตจักร​ให้​แข็งแรง​ขึ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ฝ่าย​เปาโล​ได้​ลง​ไป​ยัง​เมือง​เด​ระเบ​กับ​เมือง​ลุ​ศต​รา​ด้วย, และ​นี่​แน่ะ ที่​นั่น​มี​สาวก​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ติ​โม​เธียว. มารดา​เป็น​ชาติ​ยู​ดาย​ซึ่ง​เป็น​ศิษย์​พระ​เยซู, แต่​บิดา​เป็น​ชาติ​เฮ​เลน.</verse>
				<verse number="2">ติ​โม​เธียว​นั้น​มี​ชื่อเสียง​ดี​ใน​ท่ามกลาง​พวก​พี่​น้อง​ที่​อยู่​ใน​เมือง​ลุ​ศต​รา​และ​เมือง​อิ​โก​นิ​อัน.</verse>
				<verse number="3">เปา​โล​จะ​ใคร่​พา​ติ​โม​เธียว​ไป​ด้วยกัน, จึง​ให้​รับ​พิธี​สุ​นัด​เพราะ​เห็น​แก่​พวก​ยู​ดาย​ที่​อยู่​ใน​ตำบล​นั้นๆ, เพราะ​คน​เหล่านั้น​ทุก​คน​รู้​ว่า บิดา​ของ​เขา​เป็น​ชาติ​เฮ​เลน.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ท่าน​เหล่านั้น​ได้​เที่ยว​ไป​ตาม​บ้านเมือง​ทั้ง​หลาย, ก็​ได้​ส่ง​หนังสือ​ข้อบังคับ​ของ​อัคร​สาวก​และ​ผู้ปกครอง​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​มอบ​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ทุก​เมือง​ให้​ประพฤติ​ตาม.</verse>
				<verse number="5">โดย​เหตุ​นั้น​คริสตจักร​ทั้ง​ปวง​จึง​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ใน​ความ​เชื่อ, และ​คริสต​สมาชิก​ได้​ทวี​ขึ้น​ทุกๆ วัน</verse>
				<verse number="6">ครั้น​ท่าน​เหล่านั้น​ได้​ไป​ทั่ว​เมืองฟ​รู​เกีย​กับ​เมือง​ฆะ​ลา​เตีย​แล้ว, พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ทรง​ห้าม​มิ​ให้​กล่าว​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ใน​มณฑล​อาเซีย.</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ลง​ไป​ยัง​เมือง​มุเซีย​แล้ว, ก็​พยายาม​จะ​ไป​ยัง​เมือง​บิตุ​เนีย, แต่​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​เยซู​ไม่​โปรด​ให้​ไป.</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ท่าน​เหล่านั้น​ได้​เดินทาง​ผ่าน​เมือง​มุเซีย​มายัง​เมือง​โตร​อา.</verse>
				<verse number="9">ใน​เวลา​กลางคืน​เปาโล​ได้​นิมิตต์​เห็น​ชาว​มา​กะ​โด​เนีย​คน​หนึ่ง​ยืน​อ้อน​วอน​ว่า, “ขอ​โปรด​มา​ช่วย​พวก​ข้าพ​เจ้า​ใน​เมือง​มา​กะ​โด​เนีย​เถิด.”</verse>
				<verse number="10">ครั้น​เห็น​นิมิตต์​นั้น​แล้ว, เรา​จึง​เสาะ​หา​โอกาส​กัน​ที​ที่​จะ​ไป​เมือง​มา​กะ​โด​เนีย, ด้วย​เห็น​แน่​ว่า พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เรียก​เรา​ให้​ไป​ประกาศ​กิตติ​คุณ​แก่​ชาว​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​ออก​จาก​เมือง​โตร​อา​แล้ว จึง​ลง​เรือ​ตรง​ไป​ยัง​เกาะ​ซา​โม​ธรา​เก, และ​รุ่ง​ขึ้น​ก็​ถึง​เมืองเน​อาโป​ลี.</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ออก​จาก​ที่​นั่น​แล้ว​ก็​ได้​ไป​ยัง​เมืองฟิ​ลิปปอย ซึ่ง​เป็น​เมือง​เอก​ใน​เขตต์​เมือง​มา​กะ​โดเนีย​นั้น, และ​เป็น​ที่​ที่​ชาว​โรม​มา​ตั้ง​และ​ปกครอง​อยู่ เรา​จึง​พัก​อยู่​ใน​เมือง​นั้น​หลาย​วัน.</verse>
				<verse number="13">ใน​วัน​ซะ​บา​โต​เรา​ได้​ออก​จาก​ประตู​เมือง​ไป​ยัง​ฝั่ง​แม่น้ำ, เข้าใจ​ว่า​มี​ที่​สำหรับ​อธิษฐาน, จึง​ได้​ทั้ง​สั่ง​สอน​หญิง​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​ประชุม​กัน​อย่​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="14">มี​หญิง​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ลุเดีย​มา​จาก​เมืองธุ​อา​ไต​ระ, เป็น​คน​ขาย​ผ้า​สี​ม่วง, มี​ใจ​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า หญิง​นั้น​ได้​ฟัง​เรา, และ​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เปิด​ใจ​ของ​เขา​ให้​สนใจ​ใน​ถ้อยคำ​ซึ่ง​เปา​โล​ได้​กล่าว​นั้น.</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​หญิง​คน​นั้น​กับ​ทั้ง​ครอบ​ครัว​ของ​เขา​ได้รับ​บัพ​ติศ​มาแล้ว จึง​เชิญ​เรา​ว่า, “ถ้า​ท่าน​เห็น​ว่า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ​ต่อ​พระ​เจ้า, เชิญ​เข้า​มา​พัก​อาศัย​ใน​ตึก​ของ​ข้าพ​เจ้า​เถิด” และ​เขา​ได้​วิงวอน​จน​เรา​ขัด​ไม่ได้</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เรา​กำลัง​ออกไป​ยัง​ที่​สำหรับ​อธิษฐาน, มี​หญิง​สาว​คน​หนึ่ง​ที่​ผี​สิง เป็น​แม่​มด ได้​มา​พบ​กับ​เรา เขา​ทำ​วิทยา​อาคม​ให้​นาย​ของ​เขา​ได้​เงิน​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="17">หญิง​นั้น​ตาม​เปา​โล​กับ​เรา​ไป ร้อง​ว่า, “คน​เหล่านี้​เป็น​คน​รับ​ใช้​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​สูงสุด มา​กล่าว​ประกาศ​ทาง​รอด​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.”</verse>
				<verse number="18">เขา​ได้​ทำ​อย่าง​นั้น​หลาย​วัน. ฝ่าย​เปา​โล​เป็น​ทุกข์​มาก, ได้​หัน​หน้า​สั่ง​ผี​นั้น​ว่า, “ใน​นาม​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เอ็ง​จง​ออก​มา​จาก​เขา.” ผี​นั้น​ก็​ออก​มา​ใน​เวลา​นั้น</verse>
				<verse number="19">ส่วน​นาย​ของ​เขา​เมื่อ​เห็น​ว่า​หมด​หวัง​ที่​จะ​ได้​เงิน​แล้ว, เขา​จึง​จับ​เปาโล​และ​ซี​ลา​ลาก​มา​ถึง​พวก​ขุน​นาง​ยัง​ที่ว่า​การเมือง.</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ลาก​มาถึง​พวก​ขุน​นาง​แล้ว​จึง​กล่าว​ว่า, “คน​เหล่านี้​เป็น​พวก​ยู​ดาย, ก่อ​การ​วุ่นวาย​มาก​ใน​เมือง​ของ​เรา,</verse>
				<verse number="21">และ​สั่ง​สอน​ธรรม​เนียม​และ​ลัทธิ​ซึ่ง​เรา​ชาติ​โรมัน​ไม่​ควร​จะ​รับ​หรือ​ถือ​เลย.”</verse>
				<verse number="22">ประชาชน​ก็​ได้​ฮือ​กัน​ขึ้น​ต่อสู้​เปา​โล​และ​ซี​ลา พวก​ขุน​นาง​ได้​กระชาก​เสื้อ​ของ​ท่าน​ทั้ง​สอง​ออก แล้ว​สั่ง​ให้​โบย​ด้วย​ไม้​เรียว.</verse>
				<verse number="23">ครั้น​โบย​หลาย​ที​แล้ว​จึง​ให้​จำ​ไว้​ใน​คุก, และ​กำชับ​นาย​คุก​ให้​รักษา​ไว้​ให้​มั่นคง.</verse>
				<verse number="24">นาย​คุก​รับคำ​สั่ง​แล้ว​ก็​ได้​พาเปาโล​กับ​ซี​ลา​ไป​จำ​ไว้​ใน​ห้อง​ชั้นใน, เอา​ขอ​ใส่​เท้า​ไว้​แน่น​หนา</verse>
				<verse number="25">ประมาณ​เที่ยง​คืน​เปา​โล​กับ​ซี​ลา​ก็​อธิษฐาน​และ​ร้อง​เพลง​สรรเสริญ​พระ​เจ้า นักโทษ​ทั้ง​หลาย​ใน​คุก​ก็​ฟัง​อยู่.</verse>
				<verse number="26">บัด​เดี๋ยว​นั้น เกิด​แผ่น​ดินไหว​ใหญ่​จน​ราก​คุก​สะเทือน​สะท้าน และ​ใน​ทันใด​นั้น​ประตู​คุก​ก็​เปิด​ออก​ทุก​บาน, เครื่อง​จำ​จอง​ก็​หลุด​จาก​เขา​สิ้น​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="27">นาย​คุก​ตื่น​ขึ้น​เห็น​ประตู​เปิด​อยู่, คาด​ว่า​นักโทษ​ทั้ง​หลาย​หนี​ไป​หมด​แล้ว, จึง​ชัก​ดาพ​ออก​หมาย​ว่า​จะ​ฆ่า​ตัว​เสีย.</verse>
				<verse number="28">แต่​เปาโล​ได้​ร้อง​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​ว่า, “อย่า​ทำ​ร้าย​แก่​ตัว​เอง​เลย เรา​ทั้ง​หลาย​อยู่​พร้อม​ทุก​คน.”</verse>
				<verse number="29">นาย​คุก​จึง​สั่ง​ให้​จุด​ไฟ​มา, แล้ว​จึง​วิ่ง​เข้า​ไป​ตัว​สั่น​กราบ​ลง​ที่​เทัา​ของ​เปา​โล​กับ​ซี​ลา,</verse>
				<verse number="30">และ​ได้​พา​ท่าน​ทั้ง​สอง​ออก​มา​แล้ว​ว่า, “ท่าน​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​จะต้อง​ทำ​อย่างไร​จึง​จะ​รอด​ได้?”</verse>
				<verse number="31">เปาโล​กับ​ซี​ลา​จึง​กล่าว​ว่า, “จง​เชื่อ​วางใจ​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า และ​ท่าน​จะ​รอด​ได้​ทั้ง​ครอบ​ครัว​ของ​ท่าน​ด้วย.”</verse>
				<verse number="32">ท่าน​ทั้ง​สอง​จึง​กล่าว​สั่ง​สอน​คำ​ของ​พระ​เจ้า ให้​นาย​คุก​และ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​เขา​ฟัง.</verse>
				<verse number="33">ใน​เวลา​กลางคืน​นั้น​เอง​นาย​คุก​จึง​พา​เปา​โล​กับ​ซี​ลา​ไป​ล้าง​แผล​ที่​ถูก​เฆี่ยน, และ​ในขณะ​นั้น นาย​คุก​ก็​ได้​รับ​บัพ​ติศ​มา​พร้อม​ทั้ง​ครัวเรือน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="34">แล้ว​ได้​พา​ท่าน​ทั้ง​สอง​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​เขา, จัด​โต๊ะ​เลี้ยง​ท่าน​แสดง​ความ​ยินดี​เป็น​ที่​ยิ่ง​พร้อม​กับ​ครอบ​ครัว​ของ​ตน​เพราะ​ได้​เชื่อถือ​พระ​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="35">ครั้น​เวลา​เช้า​เจ้า​เมือง​จึง​ใช้​พวก​นักการ​ไป สั่ง​ว่า, “จง​ปล่อย​คน​ทั้ง​สอง​นั้น​เสีย.”</verse>
				<verse number="36">นาย​คุก​จึง​บอก​เปาโล​ว่า, “เจ้า​เมือง​ได้​ไช้​คน​มา​บอก​ให้​ปล่อย​ท่าน​ทั้ง​สอง​เหตุ​ฉะนั้น​เชิญ​ท่าน​ออกไป​ตาม​สบาย​เถิด.”</verse>
				<verse number="37">แต่​เปา​โลก​ล่าว​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​ว่า, “เขา​ได้​เฆี่ยน​เรา​ผู้​เป็น​ชาติ​โรมัน​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​หลาย​ก่อน​ได้​ตัดสิน​ความ, และ​ได้​จำ​เรา​ไว้​ใน​คุก บัดนี้​เขา​จะ​เสือก​ไส​ให้​เรา​ออก​ไป​เป็น​การ​ลับ​หรือ ทำ​อย่าง​นั้น​ไม่ได้. ให้​เขา​เอง​มา​พา​เรา​ออก​ไป​เถอะ.”</verse>
				<verse number="38">พวก​นักการ​จึง​นำ​ความ​ไป​แจ้ง​แก่​เจ้า​เมือง. เมื่อ​เจ้า​เมือง​ได้​ยิน​ว่า​ท่าน​ทั้ง​สอง​เป็น​ชาติ​โรมัน​ก็​ตกใจ</verse>
				<verse number="39">จึง​มา​วิงวอน​ท่าน​ทั้ง​สอง. ครั้น​พา​ออกไป​แล้ว​จึง​ขอให้​ออกไป​เสีย​จาก​เมือง.</verse>
				<verse number="40">ท่าน​ทั้ง​สอง​จึง​ออก​จาก​คุก, แล้ว​ได้​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​นาง​ลุ​เดีย. เมื่อ​พบ​พวก​พี่​น้อง​ก็​พูด​หนุน​ใจ​เขา​แล้ว​ก็​ลา​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ครั้น​เปาโล​กับ​ซี​ลา​ข้าม​เมือง​อัมฟี​โป​ลี​และ​เมืองอะ​โปโล​เนีย​แล้ว​จึง​มายัง​เมืองเธ​ซะโล​นิ​เก. ที่​นั่น​มี​ธรรม​ศาลา​ของ​พวก​ยู​ดาย.</verse>
				<verse number="2">เปา​โล​จึง​เข้า​ไป​ใน​ธรรม​ศาลา​นั้น​ตาม​ธรรม​เนียม, และ​ท่าน​ได้​อ้าง​ข้อความ​ใน​พระ​คัมภีร์ โต้ตอบ​กับ​เขา​ทั้ง​สาม​วัน​ซะ​บา​โต.</verse>
				<verse number="3">และ​ไข​ข้อความ​ชี้แจง​ให้​เห็น​ว่า จำเป็น​ที่​พระ​คริสต์​ต้อง​ทน​ทุกข์​ทรมาน​แล้ว​ทรง​คืน​พระ​ชนม์, และ​กล่าว​ต่อไป​ว่า, “พระ​เยซู​องค์​นี้​ซึ่ง​เรา​ได้​ประกาศ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​คือ​พระ​คริสต์​นั้นเอง.”</verse>
				<verse number="4">บาง​คน​ใน​พวก​เขา​ก็​เห็น​ด้วย, และ​สมัคร​เข้า​เป็น​พรรค​พวก​กับ​เปา​โล​และ​ซี​ลา, รวม​ทั้ง​ชาติ​เฮ​เลน​ที่​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า​อีก​หลาย​คน และ​สุภาพสตรี​ที่​เป็น​คน​สำคัญๆ ก็​มาก​ด้วย.</verse>
				<verse number="5">แต่​พวก​ยู​ดาย​ก็​อิจฉา​ไป​คบ​คิด​กับ​คน​พาล​ตาม​ตลาด พา​กัน​มา​เป็น​อัน​มาก​จะ​กระทำ​ให้​บ้านเมือง​เกิด​จลาจล เขา​จึง​มา​ค้น​หา​ที่​บ้าน​ของ​ยา​โซน หวัง​จะ​พา​ท่าน​ทั้ง​สอง​ออกมา​ให้​คน​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="6">ครั้น​ไม่​พบ จึง​ฉุด​ลาก​ยา​โซน​กับ​พวก​พี่​น้อง​ลาง​คน​ไป​หา​เจ้า​เมือง ร้อง​ว่า. “คน​เหล่านั้น​ที่​เป็น​พวก​คว่ำ​แผ่น​ดิน​ได้​มา​ที่นี่​ด้วย แล้ว​ยา​โซน​ได้​รับรอง​เขา​ไว้.</verse>
				<verse number="7">และ​บรรดา​คน​เหล่านี้​ได้​กระทำ​ผิด​คำสั่ง​ของ​กา​ยะ​ซา, โดย​เขา​สอน​ว่า​มี​กษัตริย์​อีก​องค์​หนึ่ง​คือ​เยซู.”</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เจ้า​เมือง​และ​ประชาชน​ได้​ยิน​ดังนั้น​ก็​ร้อน​ใจ.</verse>
				<verse number="9">จึง​เรียก​ประกัน​ตัว​ยา​โซน​กับ​คน​อื่นๆ นั้น แล้ว​ก็​ปล่อย​ไป</verse>
				<verse number="10">ใน​ทันใด​นั้น​พวก​พี่​น้อง​จึง​ส่ง​เปาโล​กับ​ซี​ลา​ไป​ยัง​เมืองเบ​รอ​ยะ​ใน​เวลา​กลางคืน. ครั้น​ถึง​แล้ว​ท่าน​จึง​เข้า​ไป​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​พวก​ยู​ดาย.</verse>
				<verse number="11">ชาว​เมือง​นั้น​สุภาพ​กว่า​ชาว​เมือง​เธ​ซะโล​นิ​เก. ด้วย​เขา​มี​ใจ​เลื่อมใส​รับ​คำ​ของ​พระ​เจ้า และ​ค้น​ดู​พระ​คัมภีร์​ทุก​วัน. หวัง​จะ​รู้​ว่า​ข้อความ​เหล่านั้น​จะ​จริง​ดัง​กล่าว​หรือไม่.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนั้น​มี​หลาย​คน​ใน​พวก​เขา​ได้​เชื่อถือ, กับ​ทั้ง​หญิง​ชาย​ชาติ​เฮ​เลน​ที่​เป็น​คน​สำคัญๆ ด้วย.</verse>
				<verse number="13">แต่​เมื่อ​พวก​ยู​ดาย​ที่​อยู่​ใน​เมืองเธ​ซะโล​นิ​เก​ทราบ​ว่า เปาโล​ได้​กล่าว​สั่ง​สอน​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ใน​เมือง​เบ​รอ​ยะ​ด้วย, เขา​ก็​มา​ยุ​ยง​ประชาชน​ที่​นั่น​ให้​ฮือ​ขึ้น​เหมือนกัน.</verse>
				<verse number="14">ขณะนั้น​พวก​พี่​น้อง​จึง​ได้​ส่ง​เปา​โล​ออกไป​ตาม​ทาง​ที่​จะ​ไป​ทะเล, แต่​ซี​ลา​กับ​ติ​โม​เธียว​ยัง​อยู่​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​ไป​ส่ง​เปาโล​นั้น​ได้​ไป​ส่ง​ท่าน​ถึง​เมือง​อะเธ​นาย และ​เมื่อ​ได้​รับคำ​สั่ง​ของ​ท่าน มา​ถึง​ซี​ลา​กับ​ติ​โม​เธียว​ให้​ไป​หา​ท่าน​โดย​เร็ว แล้ว​เขา​ก็​ได้​ลา​กลับไป</verse>
				<verse number="16">ขณะ​เมื่อ​เปา​โล​กำลัง​คอย​ซี​ลา​กับ​ติ​โม​เธียว​อยู่​ใน​เมือง​อะเธ​นาย​นั้น. ท่าน​มี​ความ​เดือดร้อน​วุ่นวาย​ใจ เพราะ​ได้​เห็น​รูป​เคารพ​เต็ม​ไป​ทั้ง​เมือง.</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​จึง​โต้ตอบ​ใน​ธรรม​ศาลา​กับ​พวก​ยู​ดาย​และ​กับ​คน​ที่​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า และ​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​ได้มา​พบ​ท่าน​ที่​สนาม​ประชุม​ชน​ทุก​วัน.</verse>
				<verse number="18">นักปราชญ์​บาง​คน​ใน​พวก​เอปิ​กู​เรียว​และ​ใน​พวก​ซะ​โต​อิก​ได้มา​พบ​กับ​ท่าน. บาง​คน​กล่าว​ว่า, “คน​เก็บ​เดน​ความรู้​เล็กๆ น้อยๆ อย่าง​นี้​จะ​ใคร่​มา​พูด​อะไร​ให้​เรา​ฟัง​อีก​เล่า.” บาง​คน​กล่าว​ว่า, “ดู​เหมือน​เขา​เป็น​คน​นำ​พระ​ต่างประเทศ​เข้า​มา, “เพราะ​เปาโล​ได้​ประกาศ​พระ​นาม​พระ​เยซู​และ​การ​ซึ่ง​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย​นั้น.</verse>
				<verse number="19">เขา​จึง​พา​เปาโล​ไป​ยัง​ศาลา​กลาง​บน​เขา​อา​เรียว แล้ว​ถาม​ว่า, “เรา​จะ​รู้​ได้​หรือ​ว่า​คำ​สอน​อย่าง​ไหม่​ที่​ท่าน​กล่าว​นั้น​เป็น​อย่างไร?</verse>
				<verse number="20">เพราะว่า​ท่าน​นำ​เรื่อง​แปลก​ประหลาด​มาถึง​หู​ของ​เรา เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จะ​ใคร่​ทราบ​ว่า ถ้อยคำ​เหล่านี้​หมายความ​อย่างไร.”</verse>
				<verse number="21">ด้วย​ว่า​ชาวอะเธ​นาย​ทั้ง​ปวง​กับ​ชาว​ต่างประเทศ​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น ไม่ได้​สนใจ​ใน​การ​อื่น​นอกจาก​จะ​กล่าว​หรือ​ฟัง​ข้อความ​ใหม่ๆ</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​เปาโล​จึง​ยืน​ขึ้น​ท่ามกลาง​ศาลา​กลาง​บน​เขา​อา​เรียว​กล่าว​ว่า, “ดูก่อน​ท่าน​ชาว​เมือง​อะเธ​นาย, โดย​ประการ​ต่างๆ ข้าพ​เจ้า​จึง​เห็น​ได้​ว่า ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​นัก​ศาสนา.</verse>
				<verse number="23">ด้วย​ว่า​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​เดินทาง​มา​เห็น​สิ่ง​ที่​ท่าน​นมัสการ​นั้น, ข้าพ​เจ้า​ได้​พบ​แท่นๆ หนึ่ง​มี​คำ​จารึก​ไว้​ว่า, สำหรับ​พระ​เจ้า​ที่​ไม่​รู้จัก. เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้มา​ประกาศ และ​แสดง​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทราบ​ถึง​พระ​เจ้า​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้จัก​แต่​ยัง​นมัสการ​อยู่.</verse>
				<verse number="24">พระ​เจ้า​ซึ่ง​ทรง​สร้าง​โลก​กับ​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​ที่​มี​อยู่​ใน​โลก พระ​องค์​เป็น​เจ้า​ของ​สวรรค์​และ​แผ่น​ดิน​โลก, จึง​มิได้​ทรง​สถิต​อยู่​ใน​โบสถ์​ซึ่ง​มือ​มนุษย์​ได้​กระทำ​ไว้.</verse>
				<verse number="25">การ​ที่​มนุษย์​ปฏิบัติ​นมัสการ​พระ​องค์​นั้น จะ​หมาย​ว่า​พระ​เจ้า​ต้อง​ประสงค์​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​จาก​เขา​ก็​หา​มิได้, ด้วย​ว่า​พระ​องค์​เป็น​ผู้​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​ชีวิต​และ​ลม​หายใจ และ​สิ่ง​สาร​พัตร​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ต่างหาก.</verse>
				<verse number="26">พระ​องค์​ได้​ทรง​สร้าง​มนุษย์​ทุก​ประเทศ​สืบสาย​โลหิต​อัน​เดียวกัน​ให้​อยู่​ทั่ว​พิภพ​โลก, และ​ได้​ทรง​กำหนด​เวลา​และ​เขตต์​แดน​ที่​อยู่​ให้​เขา,</verse>
				<verse number="27">เพื่อ​เขา​จะ​ได้​แสวง​หา​พระ​เจ้า, และ​หาก​เขา​จะ​คลำ​หา​ก็​จะ​ได้​พบ​พระ​องค์, ด้วย​พระ​องค์​มิ​ทรง​อยู่​ห่างไกล​จาก​เรา​ทุก​คน​เลย</verse>
				<verse number="28">ด้วย​ว่า เรา​มี​ชีวิต และ​ไหว​ตัว และ​เป็นอยู่​ใน​พระ​องค์, เช่น​บาง​คน​ใน​พวก​ท่าน​เอง​ที่​เป็น​ผู้​แต่ง​บท​กลอน​ได้​กล่าว​ว่า. ‘เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​เชื้อ​สาย​ของ​พระ​องค์.’</verse>
				<verse number="29">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​เรา​เป็น​เชื้อ​สาย​ของ​พระ​เจ้า, เรา​ก็​ไม่​ควร​ถือ​ว่า​พระ​เจ้า​เป็น​เหมือน​ทอง, เงิน, หรือ​หิน​ซึ่ง​มนุษย์​ได้​แกะ​และ​สลัก​ด้วย​ปัญญา​และ​ความคิด​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="30">ใน​เวลา​เมื่อ​มนุษย์​ยัง​โฉด​เขลา​อยู่ พระ​เจ้า​มิได้​ทรง​ถือ​โทษ, แต่​เดี๋ยวนี้​พระ​องค์​ได้​ตรัส​สั่ง​แก่​มนุษย์​ทั้ง​ปวง​ทั่ว​ทุก​แห่ง​ให้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่</verse>
				<verse number="31">เพราะ​พระ​องค์​ได้​ทรง​กำหนด​วัน​หนึ่ง​ไว้ ใน​วัน​นั้น​พระ​องค์​จะ​ทรง​พิพากษา​โลก​ตาม​ความชอบ​ธรรม, โดย​ให้​ท่าน​องค์​นั้น​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​เลือก​ไว้​เป็น​ผู้​พิพากษา และ​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ให้​ท่าน​องค์​นั้น​คืน​พระ​ชนม์ ก็​เป็น​พะยาน​หลักฐาน​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​เชื่อ.”</verse>
				<verse number="32">ครั้น​คน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​ถึง​เรื่อง​การ​ซึ่ง​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย​แล้ว, ลาง​คน​ก็​เยาะ​เย้ย, แต่​ลาง​คน​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​จะ​คอย​ฟัง​ท่าน​กล่าว​เรื่อง​นี้​อีก​ต่อไป.”</verse>
				<verse number="33">แล้ว​เปาโล​จึง​ได้​ออกไป​จาก​ท่ามกลาง​เขา.</verse>
				<verse number="34">แต่​มี​ลาง​คน​ติดตาม​เปาโล​ไป​และ​ได้​เชื่อถือ ใน​คน​เหล่านั้น​มีดิ​โอ​นุ​เซียว​ผู้​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​กรรมการ​ของ​ศาลา​กลาง​บน​เขา​อา​เรียว กับ​หญิง​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ดะ​มา​รี​และ​คน​อื่นๆ ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ภาย​หลัง​เหตุการณ์​เหล่านั้น​เปาโล​จึง​ออก​จาก​เมือง​อะเธ​นาย​ไป​ยัง​เมือง​โก​ริน​โธ.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ได้​พบ​คน​ชาติ​ยู​ดาย​คน​หนึ่ง​ที่​นั่น​ชื่ออะ​กุลา. ซึ่ง​ได้​เกิด​ใน​เมือง​ปน​โต. แต่​พึ่ง​มา​จาก​ประเทศ​อิตาลี​กับ​ภรรยา​ชื่อ​ปริศ​กิ​ลา. เพราะ​กษัตริย์​เกลาดิ​โอ​มี​รับสั่ง​ให้​ชาติ​ยู​ดาย​ทั้ง​ปวง​ออกไป​จาก​เมือง​โรม. เปา​โล​จึง​ไป​หา​คน​ทั้ง​สอง​นั้น.</verse>
				<verse number="3">และ​ได้​อาศัย​ทำ​การ​อยู่​กับ​เขา. เพราะว่า​เป็น​ช่าง​ทำ​กะ​โจม​ผ้าใบ​ด้วยกัน​ทั้ง​สอง​ฝ่าย.</verse>
				<verse number="4">เปาโล​ได้​สั่ง​สอน​และ​โต้แย้ง​กับ​เขา​ใน​ธรรม​ศาลา​ทุก​วัน​ซะ​บา​โต. ได้​ชักชวน​ทั้ง​ชาติ​ยู​ดาย​และ​ชาติ​เฮ​เลน​ให้​เชื่อ</verse>
				<verse number="5">พอ​ซี​ลา​กับ​ติ​โม​เธียว​มา​จาก​มณฑล​มา​กะ​โด​เนีย เปา​โล​ก็​กำลัง​จะ​มี​ใจ​ร้อน​รน​ใน​การ​ประกาศ​พระ​คำ, และ​เป็น​พะยาน​แก่​ชาติ​ยู​ดาย​ว่า พระ​คริสต์​นั้น​เป็น​พระ​เยซู.</verse>
				<verse number="6">แต่​เมื่อ​พวก​เหล่านั้น​ขัดขวาง กล่าว​คำ​หยาบ​ช้า. เปา​โล​จึง​ได้​สะบัด​เสื้อผ้า กล่าว​แก่​เขา​ว่า, “ให้​เลือด​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตก​บน​ศีรษะ​ของ​ท่าน​เอง​เถิด ข้าพ​เจ้า​ก็​ปราศ​จาก​เลือด​นั้น​แล้ว. ตั้งแต่​นี้​ไป​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป​หา​คน​ต่างประเทศ.”</verse>
				<verse number="7">ท่าน​จึง​ออก​จาก​ที่​นั่น แล้ว​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ติ​ติ​โอ​ยุ​ซะ​โต​ซึ่ง​เป็น​คน​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า. บ้าน​ของ​คน​นั้น​อยู่​ชิด​กับ​ธรรม​ศาลา.</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​กริศ​โป​นาย​ธรรม​ศาลา​กับ​ทั้ง​ครอบ​ครัว​ของ​ท่าน​ได้​เชื่อถือ​พระ​เจ้า. และ​ชาว​โก​รินโธ​หลาย​คน​เมื่อ​ได้​ฟัง​แล้ว​ก็​ได้​เชื่อถือ​และ​รับ​บัพ​ติศ​มา.</verse>
				<verse number="9">และ​พระ​เจ้า​ได้​ตรัส​แก่​เปา​โล​ทาง​นิมิตต์​ใน​เวลา​กลางคืน​ว่า. “อย่า​กลัว​เลย. แต่​จง​กล่าว​ต่อไป อย่า​นิ่ง​เสีย.</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​เรา​อยู่​กับ​เจ้า. และ​จะ​ไม่​มี​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​อาจ​ต่อสู้​ทำ​ร้าย​เจ้า, ด้วย​ว่า​คน​ของ​เรา​ใน​เมือง​นี้​มี​มาก.”</verse>
				<verse number="11">เปา​โล​จึง​ยับยั้ง​อยู่​กับ​เขา​และ​สั่ง​สอน​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ตลอด​ปี​หนึ่ง​กับ​หก​เดือน</verse>
				<verse number="12">แต่​คราว​เมื่อ​ฆา​ลิ​โอน​เป็น​ผู้สำเร็จ​ราชการ​มณฑล​อะ​คา​ยะ, ชาติ​ยู​ดาย​ได้​ฮือ​กัน​ขึ้น​ต่อสู้​เปา​โล, และ​พา​ท่าน​ไป​ยัง​ศาล</verse>
				<verse number="13">ฟ้อง​ว่า, “คน​นี้​ชักชวน​คน​ทั้ง​หลาย​ให้​นมัสการ​พระ​เจ้า​ซึ่ง​เป็น​การ​ผิด​กฎหมาย.”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เปา​โล​จะ​ออก​ปาก​พูด, ฆา​ลิ​โอน​ก็​กล่าว​แก่​ชาติ​ยู​ดาย​ว่า, “ดูก่อน​พวก​ชาติ​ยู​ดาย, ถ้า​ข้อความ​นี้​เป็น​การ​อธรรม​หรือ​เป็น​การ​ชั่ว​ร้าย, สมควร​เรา​จะ​ได้​ฟัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="15">แต่​เมื่อ​เป็น​การ​โต้แย้ง​กัน​ถึง​เรื่อง​ถ้อยคำ​กับ​ชื่อ และ​พระ​บัญญัติ​ของ​ท่าน​เอง​แล้ว, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​วินิจฉัย​เอา​เอง​เถิด เรา​ไม่​อยาก​เป็น​ผู้​พิพากษา​ตัดสิน​ข้อความ​เหล่านั้น.”</verse>
				<verse number="16">ท่าน​จึง​ไล่​พวก​นั้น​ไป​จาก​ศาล.</verse>
				<verse number="17">บรรดา​ชาติ​เฮ​เลน​จึง​จับ​โซษะเธ​เน​นาย​ธรรม​ศาลา​มา​เฆี่ยน​ข้างหน้า​ศาล, แต่​ฆา​ลิ​โอน​ก็​นิ่ง​เฉย​เสีย, มิได้​เอา​ใจ​ใส่​ใน​เรื่อง​เหล่านั้น​เลย</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เปาโล​ได้​พัก​อยู่​ที่​นั่น​หลาย​วัน​แล้ว, ท่าน​จึง​ลา​พวก​พี่​น้อง​ไป​ยัง​ประเทศ​ซู​เรีย, และ​ปริศ​กิ​ลา​คับ​อะ​กุลา​ก็​ไป​ด้วย. (เปาโล​ได้​โกน​ศีรษะ​ที่​เมือง​เก็ง​เคร​อาย​เพราะ​เขา​ได้​บน​ตัว​ไว้.)</verse>
				<verse number="19">ครั้น​มา​ยัง​เมือง​เอเฟ​โซ เปาโล​ได้​ละ​ปริสกิ​ลา​คับอะ​กุลา​ไว้​ที่​นั่น, แต่​ท่าน​เอง​ได้​เข้า​ไป​โต้แย้ง​กัน​กับ​พวก​ยู​ดาย​ใน​ธรรม​ศาลา.</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​คน​เหล่านั้น​ขอให้​ท่าน​อยู่​กับ​เขา​ต่อไป, ท่าน​ก็​ไม่​ยอม.</verse>
				<verse number="21">แต่​ได้​ลา​เขา​ไป​กล่าว​ว่า, “ถ้า​เป็น​ที่​ชอบ​พระ​ทัย​พระ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​จะ​กลับ​มา​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อีก.” แล้ว​เปาโล​ได้​ลง​เรือ​แล่น​ออก​จาก​เมือง​เอเฟ​โซ</verse>
				<verse number="22">ครั้น​มาถึง​เมือง​กาย​ซา​ไร​อา ท่าน​ได้​ขึ้น​ไป​คำนับ​คริสตจักร​แล้ว​ลง​ไป​ยัง​เมือง​อัน​ติ​โอ​เกีย.</verse>
				<verse number="23">ครั้น​ยับยั้ง​อยู่​ที่​นั้น​หน่อย​หนึ่ง, ท่าน​จึง​ไป​ตลอด​แว่น​แคว้น​ฆะ​ลา​เตีย​และฟะ​รุ​เกีย เพื่อ​จะ​ช่วย​ชู​กำลัง​เหล่า​สาวก</verse>
				<verse number="24">มี​ชาติ​ยู​ดาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​อะ​โปโล​ซึ่ง​เถิด​ใน​เมือง​อะ​เล็กซัน​ดะเรีย, เป็น​คน​มี​โวหาร​ดี และ​ชำนาญ​มาก​ในทาง​พระ​คัมภีร์, ท่าน​ได้มา​ยัง​เมือง​เอเฟ​โซ.</verse>
				<verse number="25">อะ​โปโล​คน​นี้​ได้​เรียนรู้​ในทาง​ของ​พระ​เจ้า, และ​ได้​เทศนา​โดย​ใจ​ร้อน​รน​และ​กล่าว​สั่ง​สอน​โดย​ละเอียด​ถึง​พระ​เยซู ถึง​แม้​ว่า​ท่าน​รู้​แต่​เพียง​บัพ​ติศ​มา​ของ​โย​ฮัน​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="26">ท่าน​ได้​เข้า​ไป​ใน​ธรรม​ศาลา​สั่ง​สอน​โดย​ใจ​กล้า แต่​เมื่อ​ปริศ​กิ​ลา​กับอะ​กุลา​ได้​ฟัง​ท่าน​แล้ว, เขา​จึง​รับ​ท่าน​มา​สั่ง​สอน​ให้​รู้​ทาง​ของ​พระ​เจ้า​ให้​ละเอียด​ขึ้น.</verse>
				<verse number="27">ครั้น​อะ​โปโล​จะ​ใคร่​ไป​ยัง​มณฑลอะ​คา​ยะ, พวก​พี่​น้อง​ก็​เขียน​จดหมาย​ฝาก​ไป​ถึง​สาวก​ที่​นั่น​ให้​เขา​รับรอง​ท่าน​ไว้. ครั้น​ท่าน​ไป​ถึง​แล้ว, ท่าน​ได้​ช่วยเหลือ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​เชื่อ​โดย​พระ​คุณ​นั้น​เป็น​อย่าง​ยิ่ง.</verse>
				<verse number="28">ด้วย​ท่าน​ได้​โต้แย้ง​พวก​ยู​ดาย​โดย​แข็งแรง​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​ปวง, และ​ชี้แจง​ยก​หลัก​ใน​พระ​คัมภีร์​อ้าง​ให้​เห็น​ว่า พระ​คริสต์​นั้น​คือ​พระ​เยซู</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ขณะ​เมื่อ​อะ​โปโล​ยัง​อยู่​ใน​เมือง​โก​รินโธ​นั้น, เปา​โล​จึง​ไป​ตาม​แว่น​แคว้น​ฝ่าย​เหนือ, แล้ว​มา​ยัง​เมือง​เอเฟ​โซ และ​ได้​พบ​สาวก​บาง​คน</verse>
				<verse number="2">จึง​ถาม​เขา​ว่า, “เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เชื่อ​นั้น ท่าน​ได้​รับ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​หรือ​เปล่า?” เขา​ตอบ​ว่า, “เปล่า แม้​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​เรา​ก็​ยัง​ไม่​เคย​ได้​ยิน​ว่า​มี​เลย.”</verse>
				<verse number="3">เปา​โล​จึง​ถาม​เขา​ว่า, “ถ้า​อย่าง​นั้น​ท่าน​ได้​รับ​บัพ​ติศ​มา​อย่างไร​เล่า?” เขา​ตอบ​ว่า, “บัพ​ติศ​มา​ของ​โย​ฮัน.”</verse>
				<verse number="4">เปาโล​จึง​ว่า, “โยฮัน​ให้​รับ​บัพ​ติศ​มา​ให้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่, แล้ว​ได้​บอก​คน​ทั้ง​ปวง​ให้​เชื่อ​ใน​พระ​องค์​ผู้​จะ​เสด็จ​มา​ภาย​หลัง​คือ​พระ​เยซู.”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เขา​ได้​ยิน​อย่าง​นั้น, เขา​จึง​รับ​บัพ​ติศ​มา​ใน​นาม​ของ​พระ​เยซู​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เปาโล​ได้​วาง​มือ​บน​เขา​แล้ว, พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ก็​เสด็จ​ลง​มา​บน​เขา, เขา​จึง​พูด​เป็น​สำเนียง​ต่างๆ และ​ได้​ทำนาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="7">บรรดา​คน​เหล่านั้น​มี​ผู้ชาย​ประมาณ​สิบ​สอง​คน</verse>
				<verse number="8">เปาโล​ได้​เขา​ไป​ใน​ธรรม​ศาลา​กล่าว​โต้แย้ง​ด้วย​ใจ​กล้า​หาญ​สิ้น​สาม​เดือน, ชัก​ชวน​ให้​เชื่อ​ใน​สิ่ง​ซึ่ง​ว่า​ด้วย​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="9">แต่​ลาง​คน​มี​ใจ​แข็ง​กะด้าง​มิได้​เชื่อ, และ​พูด​หยาบ​ช้า​ต่อ​ทาง​นั้น​ต่อ​หน้า​ประชาชน เปา​โล​จึง​แยก​ไป​จาก​เขา​และ​ได้​พา​เหล่า​สาวก​ไป​ด้วย แล้ว​ท่าน​ได้​ไป​โต้แย้ง​กัน​ทุก​วัน​ใน​น้อง​ประชุม​ของ​ท่าน​ผู้​หนึ่ง​ชื่อ​ตุ​ระ​โน.</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ได้​กระทำ​อย่าง​นั้น​สิ้น​สอง​ปี, จน​ชน​ชาว​มณฑล​อาเซีย ทั้ง​ชาติ​ยู​ดาย​และ​ชาติ​เฮ​เลน​ได้​ยิน​พระ​คำ​ของ​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า</verse>
				<verse number="11">พระ​เจ้า​ได้​ทรง​กระทำ​การ​อิทธิฤทธิ์​อัน​แปลก​ประหลาด​ด้วย​มือ​ของ​เปา​โล,</verse>
				<verse number="12">จน​เขา​นำ​เอา​ผ้า​เช็ด​เหงื่อ​กับ​ผ้า​กัน​เปื้อน​ซึ่ง​เปาโล​ได้​ไช้​แล้ว​ไป​วาง​ที่​ตัว​คน​ป่วย​ไข้, โรค​นั้น​ก็​หาย​และ​ผี​ร้าย​ก็​ออก​จาก​คน.</verse>
				<verse number="13">แต่​ชาติ​ยู​ดาย​บาง​คน​ซึ่ง​เที่ยว​ไป​เป็น​หมอ​ผี​ได้​ใช้​นาม​ของ​พระ​เยซู​เจ้า​ขับ​ผี​ร้าย​ว่า, “เรา​สั่ง​เจ้า​โดย​พระ​เยซู​ซึ่ง​เปาโล​ได้​ประกาศ​นั้น.”</verse>
				<verse number="14">ชาติ​ยู​ดาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ซะ​เก​วา​เป็น​ปุโรหิต​ใหญ่ มี​บุตรชาย​เจ็ด​คน​ซึ่ง​ได้​กระทำ​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​ผี​ร้าย​จึง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า, “พระ​เยซู​ข้า​ก็​รู้จัก, และ​เปา​โล​ข้า​ก็​รู้จัก, แต่​พวก​เจ้า​เป็น​ผู้ใด​เล่า?”</verse>
				<verse number="16">คน​ที่​มี​ผี​สิง​อยู่​นั้น​จึง​ได้​กะ​โดด​ผลัก​คน​เหล่านั้น​และ​ต่อสู้​เอา​ชะ​นะ​เขา​ได้, จน​เขา​ต้อง​หนี​ออกไป​จาก​เรือน​ตัว​เปล่า​และ​มี​บาดเจ็บ.</verse>
				<verse number="17">เรื่อง​นั้น​ก็​ได้​ลือ​กัน​ไป​ถึง​หู​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​อยู่​ใน​เมือง​เอเฟ​โซ ทั้ง​ชาติ​ยู​ดาย​กับ​ชาติ​เฮ​เลน, และ​คน​ทั้ง​ปวง​ก็​พา​กัน​มี​ความ​เกรง​กลัว. และ​พระ​นาม​ของ​พระ​เยซู​เจ้า​ก็​เป็น​ที่​ยก​ย่อง​นับ​ถือ.</verse>
				<verse number="18">มี​หลาย​คน​ที่​เชื่อ​แล้ว​ได้มา​สารภาพ​ผิด. และ​เล่า​เรื่อง​การ​ซึ่ง​เขา​ได้​กระทำ​ไป​นั้น</verse>
				<verse number="19">กับ​มี​อีก​หลาย​คน​ที่​ทำ​เล่ห์​กล​ได้​เอา​ตำรา​ของ​ตน​มา​เผา​เสีย​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​ปวง. ตำรา​เหล่านั้น​คิด​เป็น​ราคา​เงิน​ถึง​ห้า​หมื่น​บาท.</verse>
				<verse number="20">คำ​ของ​พระ​เจ้า​ก็​ศักดิ์สิทธิ์​ยิ่ง​ขึ้น​มี​ชัย​ชะ​นะ</verse>
				<verse number="21">ครั้น​สิ้น​เหตุการณ์​เหล่านั้น​แล้ว เปาโล​ได้​ตั้งใจ​ว่า​เมื่อ​ไป​ตลอด​ทั่ว​มณฑล​มา​กะ​โดเนีย​กับ​มณฑลอะ​คา​ยะ​แล้ว จะ​เลย​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, และ​พูด​ว่า, “เมื่อ​ไป​ที่​นั่น​แล้ว จะ​ต้อง​ไม่​ดู​กรุง​โรม​ด้วย.”</verse>
				<verse number="22">ท่าน​จึง​ใช้​ผู้ช่วย​ของ​ท่าน​สอง​คน​คือ​ติ​โม​เธียว​กับ​เอรัศ​โต​ให้​ไปบ้​งมณฑลมา​กะ​โด​เนีย ฝ่าย​ท่าน​ก็​พัก​อยู่​หน่อย​หนึ่ง​ที่​มณฑล​อาเซีย</verse>
				<verse number="23">คราว​นั้น​เกิด​การ​วุ่นวาย​มาก​เพราะ​เหตุ​ทาง​นั้น.</verse>
				<verse number="24">ด้วย​มี​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เด​เม​เต​รียว​เป็น​ช่าง​เงิน​ได้​เอา​เงิน​ทำ​ศาล​รูป​พระอะ​ระ​เต​มี, เป็น​ที่​ช่วย​ให้​พวก​ช่าง​นั้น​ได้​เงิน​มาก.</verse>
				<verse number="25">เด​เม​เต​รี​ยวจึง​ประชุม​ช่าง​เหล่านั้น​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​เป็น​ช่าง​ทำ​กา​ร​คล้ายกัน แล้ว​ว่า, “ดูก่อน ท่าน​ทั้ง​หลาย, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทราบ​อยู่​ว่า พวก​เรา​ได้​ทรัพย์สิน​เงิน​ทอง​มา​ก็​เพราะ​ทำ​การ​นี้</verse>
				<verse number="26">และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​รู้​เห็น​อยู่​ว่า, ไม่ใช่​ฉะเพาะ​ใน​เมือง​เอเฟ​โซ​เมือง​เดียว, แต่​เกือบ​ตลอด​ทั่ว​มณฑล​อาเซีย เปา​โล​คน​นี้​ได้​เกลี้​ยก​ล่อม​ใจ​คน​เป็น​อัน​มาก​ให้​เลิก​ทาง​เก่า​เสีย โดย​ได้​กล่าว​ว่า​สิ่ง​ที่​มือ​มนุษย์​กระทำ​นั้น​ไม่ใช่​พระ.</verse>
				<verse number="27">น่า​กลัว​ว่า​ไม่ใช่​แต่​อาชีพ​ของ​เรา​จะ​เสีย​ไป​อย่าง​เดียว, แต่​โบสถ์​ของ​พระอะ​ระ​เต​มี​ซึ่ง​เป็น​ใหญ่​จะ​เป็น​ที่​หมิ่น​ประมาท​ด้วย, และ​สง่า​ราศี​แห่ง​รูป​นาง​พระ​นั้น. ซึ่ง​เป็น​ที่​นับ​ถือ​แก่​บรรดา​ชาว​มณฑล​อาเซีย​กับ​สิ้น​ทั้ง​โลก, จะ​เสื่อม​ลง​ไป.”</verse>
				<verse number="28">ครั้น​คน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​ดังนั้น, ต่าง​ก็​โกรธ​แค้น​และ​ร้อง​ว่า, “พระอะ​ระ​เต​มี​ของ​ชาว​เอเฟ​โซ​เป็น​ใหญ่”</verse>
				<verse number="29">แล้ว​ก็​เกิด​การ​วุ่นวาย​ใหญ่โต​ทั่ว​ทั้ง​เมือง, เขา​จึง​ได้​จับ​คา​โย​กับ​อะ​ริศ​ตา​โค​ชาว​มา​กะ​โด​เนีย​ผู้​เป็น​เพื่อน​เดินทาง​ของ​เปา​โล ลาก​วิ่ง​เข้า​ไป​ใน​โรง​ละคร.</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​เปาโล​ใคร่​จะ​เข้า​ไป​ใน​ท่ามกลาง​คน​ทั้ง​ปวง​ด้วย, แต่​พวก​สาวก​ไม่​ยอม​ให้​ท่าน​เข้า​ไป.</verse>
				<verse number="31">มี​ลาง​คน​ใน​พวก​ข้าหลวง​ที่​ประจำ​มณฑล​อาเซีย​ซึ่ง​เป็น​สหาย​กับ​เปา​โล, ได้​ใช้​คน​ไป​วิงวอน​ขอ​เปา​โล​มิ​ให้​เข้า​ไป​ใน​โรง​ละคร.</verse>
				<verse number="32">ลาง​คน​ได้​ร้อง​ว่า​อย่าง​นี้, ลาง​คน​ได้​ร้อง​ว่า​อย่าง​นั้น, ด้วย​ว่า​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ประชุม​กัน​นั้น​วุ่นวาย​มาก, และ​คน​โดยมาก​ไม่​รู้​ว่า​เขา​ประชุม​กัน​ด้วย​เรื่อง​อะไร.</verse>
				<verse number="33">พวก​ยู​ดาย​บาง​คน​ได้​ดัน​อะ​เล็กซัน​ดะ​โร​ออกมา​ข้างหน้า​ให้​พูด​แทน​เขา. อะ​เล็กซัน​ดะ​โร​จึงโบก​มือ​หมาย​จะ​กล่าว​แก้​ตัวแทน​คน​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="34">แต่​เมื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​รู้​ว่าอะ​เล็กซัน​ดะ​โร​เป็น​ชาติ​ยู​ดาย, เขา​ก็​ยิ่ง​ส่ง​เสียง​ร้อง​พร้อม​กัน​อยู่​ประมาณ​สัก​สอง​ชั่วโมง​ว่า, “พระอะ​ระ​เต​มี​ของ​ชาว​เอเฟ​โซ​เป็น​ใหญ่”</verse>
				<verse number="35">ฝ่าย​นายอำเภอ​เมื่อ​บังคับ​ให้​ประชาชน​เงียบ​ลง​แล้ว​จึง​กล่าว​ว่า, “ดูก่อน​ท่าน​ชาว​เอเฟ​โซ​ทั้ง​ปวง, มี​ผู้ใด​บ้าง​ซึ่ง​ไม่​ทราบ​ว่า​ชาว​เมือง​เอเฟ​โซ​นี้​เป็น​ผู้รักษา​โบสถ์​ของ​นาง​พระอะ​ระ​เต​มี​ที่​เป็น​ใหญ่, และ​เป็น​ผู้รักษา​รูป​ศิลา​ซึ่ง​ตก​ลง​มา​จาก​ฟ้า?</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​ข้อ​นั้น​จริง​แล้ว, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ควร​จะ​นิ่ง​สงบ​สติ​อารมณ์ อย่า​ทำ​โครม​คราม​ไป​เลย.</verse>
				<verse number="37">นี่ ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​พา​คน​เหล่านี้​มา, ซึ่ง​มิใช่​เป็น​คน​ปล้น​โบสถ์​หรือ​หมิ่น​ประมาท​นาง​พระ​ของ​พวก​เรา.</verse>
				<verse number="38">เหตุ​ฉะนั้น ถ้า​แม้​เด​เม​เต​รียว​กับ​พวก​ช่าง​ที่​มี​อาชีพ​อย่าง​เดียวกัน​เป็น​ความ​กับ​ผู้ใด, วัน​กำหนด​ที่​จะ​ว่า​ความ​ก็​มี, ผู้​พิพากษา​ก็​มี, ให้​เขา​มา​ฟ้อง​กัน​เถิด.</verse>
				<verse number="39">แต่​ถ้า​ท่าน​มี​ข้อหา​อะไร​อีก, ก็​ให้​ชำระ​กัน​ใน​ที่​ประชุม​ตาม​กฎหมาย.</verse>
				<verse number="40">ด้วย​ว่า​น่า​กลัว​เรา​จะต้อง​ถูก​ฟ้อง​ว่า​ก่อ​การ​จลาจล​วันนี้, เพราะ​เรา​ทั้ง​หลาย​ไม่​อาจ​ยก​ข้อ​ใด​ขึ้น​อ้าง เป็น​มูล​เหตุ​พอ​แก่​การ​จลาจล​คราว​นี้​ได้”</verse>
				<verse number="41">ครั้น​กล่าว​อย่าง​นั้น​แล้ว​ท่าน​จึง​ให้​เลิก​ประชุม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ครั้น​การ​วุ่นวาย​นั้น​สงบ​แล้ว, เปา​โล​จึง​เรียก​เหล่า​สาวก​มา​พูด​หนุน​น้ำใจ แล้ว​ก็​ลา​เขา​เข้า​ไป​ใน​มณฑล​มา​กะ​โด​เนีย.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ได้​ไป​ตาม​ที่​เหล่านั้น​ทั่ว​แล้ว, และ​ได้​สั่ง​เตือน​สติ​เขา​มาก, ท่าน​ก็​ได้มา​ยัง​ประเทศ​เฮ​เลน.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​พัก​อยู่​ที่​นั่น​สาม​เดือน, และ​เมื่อ​ท่าน​จวน​จะ​ลง​เรือ​ไม่​ยัง​มณฑล​ซุ​เรีย, พวก​ยู​ดาย​ก็​คิด​ร้าย​ต่อ​ท่าน, ท่าน​จึง​เปลี่ยน​ใจ​กลับไป​หาง​มณฑล​มา​กะ​โด​เนีย.</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​ไป​ยัง​มณฑล​อาเซีย​กับ​เปา​โล​นั้น​คือ​โซ​ปา​โตร​บุตร​ของ​ปุ​โร​ชาว​เมืองเบ​รอ​ยะ, อะ​ริศ​ตา​โค​กับ​เซ​กุน​โด​ชาว​เมืองเธ​ซะโล​นิ​เก, คา​โย​ชาว​เมือง​เด​ระเบ, และ​ติ​โม​เธียว, ตุคิ​โก​กับ​โตร​ฟิ​โม ชาว​มณฑล​อาเซีย.</verse>
				<verse number="5">แต่​คน​เหล่านั้น​ล่วงหน้า​ไป​คอย​พวก​เรา​อยู่​ก่อนที่​เมือง​โตร​อา.</verse>
				<verse number="6">ครั้น​วัน​รับประทาน​ขนม​ปัง​ไม่​มี​เชื้อ​ล่วง​ไป​แล้ว, เรา​ทั้ง​หลาย​จึง​ลง​เรือ​ออก​จาก​เมืองฟิ​ลิปปอย, และ​ใน​วันที่​ห้า​ก็​มาถึง​พวก​นั้น​ที่​เมือง​โตร​อา และ​ยับยั้ง​อยู่​ที่​นั้น​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="7">ใน​วัน​อาทิตย์​เมื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​ประชุม​กัน​ทำ​พิธี​หัก​ขนม​ปัง, เปา​โล​ก็​กล่าว​สั่ง​สอน​เขา, เพราะว่า​วัน​รุ่ง​ขึ้น​จะ​ลา​ไป​จาก​เขา​แล้ว. ท่าน​ได้​กล่าว​ยืด​ยาว​ไป​จน​เที่ยง​คืน.</verse>
				<verse number="8">มี​ตะเกียง​หลาย​ดวง​ใน​ห้อง​ชั้น​บน​ที่​เรา​ประชุม​กัน​นั้น.</verse>
				<verse number="9">มี​ชาย​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ยู​ตุ​โค​นั่ง​อยู่​ที่​หน้าต่าง​ง่วง​นอน​เต็ม​ที, และ​เมื่อ​เปา​โล​สั่ง​สอน​ช้า​นาน​ไป​อีก คน​นั้น​ก็​โงก​พลัด​ตก​จาก​หน้าต่าง​ชั้น​ที่​สาม เมื่อ​ยกขึ้น​ก็​เห็น​ว่า​ตาย​เสีย​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​เปา​โล​จึง​ลง​ไป​คร่อม​ตัว​ผู้​นั้น​กอด​ไว้ แล้ว​ว่า, “อย่า​เป็น​ทุกข์​เลย ด้วย​ว่า​วิญญาณ​จิตต์​ยัง​อยู่​ใน​ตัว​เขา.”</verse>
				<verse number="11">ครั้น​เปา​โล​ขึ้น​ไป​น้อง​ชั้น​บน​หัก​ขนม​ปัง​ให้​เขา​รับประทาน​แล้ว, ก็​สั่ง​สอน​ต่อไป​อีก​ช้า​นาน จน​สว่าง​ท่าน​ก็​ลา​เขา​ไป.</verse>
				<verse number="12">คน​ทั้ง​หลาย​จึง​พา​คน​หนุ่ม​ยัง​เป็น​อยู่​ไป, และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ปลื้ม​ใจ​ยินดี​เป็น​อัน​มาก</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​พวก​เรา​จึง​ลง​เรือ​แล่น​ไป​ยัง​เมือง​อา​โซ​ก่อน ตั้งใจ​ว่า​จะ​รับ​เปา​โล​ที่​นั่น​ด้วย​ท่าน​สั่ง​ไว้​อย่าง​นั้น, เพราะ​ท่าน​หมาย​จะ​ไป​ทาง​บก.</verse>
				<verse number="14">ครั้น​ท่าน​พบ​กับ​เรา​ที่​เมือง​อา​โซ, เรา​ก็​รับ​ท่าน​แล้ว​ก็​มายัง​เมือง​มี​ตุ​เลน.</verse>
				<verse number="15">ครั้น​ออก​จาก​ที่​นั่น​ได้​วัน​หนึ่ง ก็​มาถึง​เกาะ​คิ​โอ วัน​ที่​สอง​ก็​มา​ถึง​เกาะ​ซา​โม และ​อีก​วัน​หนึ่ง​ก็​มา​ถึง​เมือง​มีเล​โต</verse>
				<verse number="16">ด้วย​ว่า​เปาโล​ได้​ตั้งใจ​ว่า​จะ​แล่น​เลย​เมือง​เอเฟ​โซ​ไป, เพื่อ​จะ​ไม่​ต้อง​ค้าง​อยู่​นาน​ใน​มณฑล​อาเซีย, เพราะ​ถ้า​เป็นได้​ท่าน​รีบ​จะ​ให้​ถึง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ให้​กัน​วัน​เทศกาล​เพ็น​เทคศ​เต</verse>
				<verse number="17">เปาโล​จึง​ใช้​คน​จาก​เมือง​มีเล​โต​ไป​ยัง​เมือง​เอเฟ​โซ ให้​เชิญ​พวก​ผู้ปกครอง​ใน​คริสตจักร​มา.</verse>
				<verse number="18">ครั้น​มาแล้ว​เปาโล​จึง​กล่าว​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​ย่อม​ทราบ​อยู่​เอง​ว่า ข้าพ​เจ้า​ได้​ประพฤติ​ต่อ​ท่าน​อย่างไร​ทุก​เวลา ตั้งแต่​วัน​แรก​เข้า​มา​ใน​มณฑล​อาเซีย.</verse>
				<verse number="19">ข้าพ​เจ้า​ได้​ปฏิบัติ​พระ​เจ้า​ด้วย​ความ​ถ่อม​ใจ. ด้วย​น้ำตา​ไหล, และ​ด้วย​ถูก​การ​ทดลอง ซึ่ง​ได้​มา​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​พวก​ยู​ดาย​คิด​ทำ​ร้าย​ต่อ​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="20">และ​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​ซึ่ง​เป็น​คุณประ​โยชน์​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ข้าพ​เจ้า​มิได้​ปิด​ซ่อน​ไว้ แต่​ได้​ชี้แจง​ให้​ท่าน​เห็น, กับ​ได้​สั่ง​สอน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​ที่​ประชุม​และ​ตาม​บ้าน​เรือน.</verse>
				<verse number="21">ทั้ง​เป็น​พะยาน​แก่​ชาติ​ยู​ดาย​และ​ชาติ​เฮ​เลน​ถึง​เรื่อง​การ​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​ฉะเพาะ​พระ​เจ้า และ​ความ​เชื่อ​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="22">นี่​แน่ะ บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​ถูก​พระ​วิญญาณ​บังคับ จึง​จำเป็น​จะ​ต้อง​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, หา​ทราบ​ไม่​ว่า​จะ​มี​เหตุ​อะไร​บังเกิด​ขึ้น​แก่​ข้าพ​เจ้า​ที่​นั่น​บ้าง</verse>
				<verse number="23">เว้น​ไว้​แต่​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ทรง​เป็น​พะยาน​แก่​ข้าพ​เจ้า​ใน​ทุก​บ้าน​ทุก​เมือง​ว่า เครื่อง​จำ​จอง​และ​ความ​ยากลำบาก​คอย​ท่า​ข้าพ​เจ้า​อยู่.</verse>
				<verse number="24">แต่​ข้าพ​เจ้า​มิได้​ถือ​ว่า ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​สิ่ง​ประเสริฐ​แก่​ข้าพ​เจ้า, ถ้า​หาก​ได้​กระทำ​การ​ใน​หน้าที่​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​สำเร็จ​ใน​ชีวิต​นี้​ด้วย​ความ​ยินดี, และ​ได้​กระทำ​การ​ปรนนิบัติ​ที่​ได้​รับ​ฉันทะ​จาก​พระ​เยซู​เจ้า, คือ​ที่​จะ​เป็น​พะยาน​ถึง​กิตติ​คุณ​ซึ่ง​สำแดง​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="25">นี่​แน่ะ บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​ทราบ​อยู่​ว่า ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เที่ยว​ป่าว​ประกาศ​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน​นั้น จะ​ไม่ได้​เห็น​หน้า​ข้าพ​เจ้า​อีก.</verse>
				<verse number="26">เหตุ​ฉะนั้น​วัน​นี้​ข้าพ​เจ้า​ยืนยัน​ต่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า ข้าพ​เจ้า​หมด​ราคี​จาก​โลหิต​ของ​ท่าน​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="27">เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​มิได้​ย่อ​ท้อ​ใน​การ​กล่าว​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ฟัง​ถึง​เรื่อง​พระ​ดำริ​ของ​พระ​เจ้า​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="28">เพราะ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ตัว​ให้​ดี, และ​จง​รักษา​ฝูง​แกะ​ที่​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ได้​ทรง​ตั้ง​ท่าน​ไว้​เป็น​ผู้ดูแล, และ​เพื่อ​จะ​ได้​บำรุง​เลี้ยง​คริสตจักร​ของ​พระ​เจ้า, ที่​พระ​องค์​ทรง​ได้​ด้วย​พระ​โลหิต​ของ​พระ​องค์​เอง.</verse>
				<verse number="29">ข้าพ​เจ้า​ทราบ​อยู่​ว่า, เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ไป​แล้ว​จะ​มี​สุนัข​ป่า​อัน​ร้าย​เข้า​มา​ใน​ท่ามกลาง​ท่าน, และ​จะ​ไม่​ละ​เว้น​ฝูง​แกะ​ไว้​เลย</verse>
				<verse number="30">จะ​เกิด​มี​บาง​คน​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน​เอง​กล่าว​เลี่ยง​ความ​จริง เพื่อ​จะ​ชัก​ชวน​เหล่า​สาวก​ให้​หลง​ตาม​เขา​ไป.</verse>
				<verse number="31">เหตุ​ฉะนั้น​จง​ระวัง​ตัว​ให้​ดี. และ​จำ​ไว้​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​สั่ง​สอน​เตือน​สติ​ท่าน​ทุก​คน​ด้วย​น้ำตา​ไหล ทั้ง​กลางวัน​กลางคืน ตลอด​สาม​ปี​มิได้​หยุด​หย่อน.</verse>
				<verse number="32">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​มอบ​ท่าน​ไว้​กับ​พระ​เจ้า​และ​กับ​คำ​แห่ง​พระ​คุณ​ของ​พระ​องค์, ซึ่ง​มี​ฤทธิ์​อาจ​ก่อสร้าง​ท่าน​ขึ้น​ได้, และ​ให้​ท่าน​มี​ส่วน​ที่​จะ​ได้​ด้วยกัน​กับ​บรรดา​ผู้​ที่​ทรง​เลือกตั้ง​ไว้.</verse>
				<verse number="33">ข้าพ​เจ้า​มิได้​โลภ​เงิน​หรือ​ทอง​หรือ​เสื้อผ้า​ของ​ผู้ใด</verse>
				<verse number="34">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทราบ​ว่า มือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอง​นี้​ได้​จัด​หา​สิ่ง​ที่​จำเป็น​สำหรับ​ตัว​ข้าพ​เจ้า​กับ​คน​ที่​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="35">ข้าพ​เจ้า​ได้​วาง​แบบอย่าง​ไว้​ให้​ท่าน​ทุก​สิ่ง​แล้ว, เห็น​ว่า​ควร​จะ​อุสส่าห์​ทำ​การ​เพื่อ​จะ​ได้​ช่วย​คน​ที่​มี​กำลัง​น้อย, และ​ควร​จะ​ระลึก​ถึง​คำ​ของ​พระ​เยซู​เจ้า ซึ่ง​พระ​องค์​ตรัส​ว่า. ‘การ​ให้​เป็น​เหตุ​ให้​มี​ความสุข​ยิ่ง​กว่า​การ​รับ.’ ”</verse>
				<verse number="36">ครั้น​เปา​โล​กล่าว​อย่าง​นั้น​แล้ว​จึง​คุกเข่า​ลง​อธิษฐาน​กับ​คน​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="37">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ร้อง​ให้​มากมาย, และ​ก้ม​หน้า​ลง​ที่​คอ​ของ​เปา​โล, แล้ว​จุบ​ท่าน.</verse>
				<verse number="38">เขา​เป็น​ทุกข์​มาก​ที่สุด​เพราะ​เหตุ​ถ้อยคำ​ที่​เปา​โล​กล่าว​ว่า เขา​จะ​ไม่​เห็น​หน้า​ท่าน​อีก, แล้ว​เขา​ก็​ไป​ส่ง​เปา​โล​ที่​เรือ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">เมื่อ​พวก​เรา​ลา​เขา​เหล่านั้น​แล้ว ก็​ลง​เรือ​แล่น​ตรง​ไป​ยัง​เกาะ​โกศ อีก​วัน​หนึ่ง​ก็​มา​ถึง​เกาะ​โร​โด เมื่อ​ออก​จาก​ที่​นั่น​ก็​มา​ยัง​เมือง​ปะ​ตา​รา.</verse>
				<verse number="2">เรา​ได้​พบ​เรือ​ลำ​หนึ่ง​ที่​ไป​เมือง​ฟอย​นิ​เก, เรา​จึง​ลง​เรือ​ลำ​นั้น​ต่อไป.</verse>
				<verse number="3">ครั้น​แล​เห็น​เกาะ​กุบ​โร​แล้ว, เรา​ก็​ผ่าน​เกาะ​นั้น​ไป​ข้าง​ขวา​แล่น​ไป​ยัง​มณฑล​ซุ​เรีย จอด​เรือ​ที่​ท่า​เมือง​ตุ​โร, เพราะ​จะ​ถ่าย​ของ​บรรทุก​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พบ​เหล่า​สาวก​แล้ว เรา​จึง​พัก​อยู่​ที่​นั่น​เจ็ด​วัน. สาวก​บาง​คน​ได้​เตือน​เปาโล​โดย​พระ​วิญญาณ​มิ​ให้​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม</verse>
				<verse number="5">แต่​เมื่อ​ล่วง​ไป​เจ็ด​วัน​แล้ว​พวก​เรา​ก็​ลา​ไป สาวก​ทั้ง​หลาย​กับ​ทั้ง​ภรรยา​และ​บุตร​ได้​ส่ง​พวก​เรา​ออก​จาก​เมือง, แล้ว​เรา​ทั้ง​หลาย​ก็​ได้​คุกเข่า​ลง​อธิษฐาน​ที่​ฝั่ง​ทะเล, และ​คำนับ​ลา​ซึ่ง​กัน​และ​กัน.</verse>
				<verse number="6">พวก​เรา​ก็​ลง​เรือ, และ​เขา​ก็​กลับไป​บ้าน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">ครั้น​พวก​เรา​แล่น​เรือ​มา​จาก​เมือง​ตุ​โร​ถึง​เมือง​โต​ละ​มาย​แล้ว​ก็​สิ้น​ทาง​ทะเล เรา​จึง​คำนับ​พวก​พี่​น้อง​และ​ได้​พัก​อาศัย​อยู่​กับ​เขา​วัน​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="8">ครั้น​รุ่ง​ขึ้น​อีก​วัน​หนึ่ง​เรา​ก็​ลา​ไป. เมื่อ​มา​ถึง​เมือง​กาย​ขา​ไร​อา​จึง​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​ฟี​ลิบ​ผู้​ป่าว​ประกาศ​กิตติ​คุณ, ซึ่ง​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​จำพวก​เจ็ด​คน​นั้น เรา​จึง​อาศัย​อยู่​กับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="9">ฟี​ลิบ​มี​บุตรี​พรหมจารี​สี่​คน​ซึ่ง​เป็น​ผู้​ทำนาย.</verse>
				<verse number="10">ครั้น​เรา​อยู่​ที่​นั่น​หลาย​วัน​แล้ว​มี​ผู้ทำ​นาย​คน​หนึ่ง​ลง​มา​จาก​มณฑล​ยู​ดาย​ชื่อ​อะฆะ​โบ.</verse>
				<verse number="11">ครั้น​มา​ถึง​เรา เขา​ก็​เอา​เครื่อง​คาด​เอว​ของ​เปา​โล ผูก​มือ​และ​เท้า​ของ​ตน​กล่าว​ว่า, “พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ตรัส​ว่า. ‘พวก​ยู​ดาย​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​จะ​ผูกมัด​คน​ที่​เป็น​เจ้าของ​เครื่อง​คาด​เอว​นี้ มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​ต่างชาติ.’ ”</verse>
				<verse number="12">ครั้น​เรา​ได้​ยิน​ดังนั้น, เรา​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​อยู่​ที่​นั่น จึง​อ้อน​วอน​เปาโล​มิ​ให้​ขึ้น​ไป​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​เปาโล​ตอบ​ว่า, “เหตุ​ไฉน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​ร้องไห้​และ​ทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ช้ำ​ใจ? ด้วย​ข้าพ​เจ้า​เต็ม​ใจ​พร้อม​ที่​จะ​ไป​ให้​เขา​ผูกมัด​ไว้​อย่าง​เดียว​ก็​หา​มิได้, แต่​เต็ม​ใจ​พร้อม​จะ​ตาย​ที่​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ด้วย เพราะ​เห็น​แก่​พระ​นาม​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า.”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ท่าน​ไม่​ยอม​ฟัง​ตาม​คำ​ชัก​ชวน, เรา​ก็​หยุด​พูด​และ​กล่าว​ว่า, “ขอให้​เป็นไป​ตาม​พระทัย​พระ​เจ้า​เถิด.”</verse>
				<verse number="15">อยู่​มา​ภาย​หลัง​เรา​จึง​จัดแจง​สิ่งของ, และ​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม.</verse>
				<verse number="16">สาวก​บาง​คน​ที่​มา​จาก​เมือง​กาย​ซา​ไร​อา​ก็​ได้​ไป​กับ​เรา เขา​นำ​เรา​ไป​หา​คน​หนึ่ง​ชื่อ​นา​โซน​ชาว​เกาะ​กุบ​โร​ผู้​เป็น​สาวก​เก่าแก่ จะ​ให้​เรา​อาศัย​อยู่​กับ​คน​นั้น</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​เรา​มาถึง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​แล้ว, พวก​พี่​น้อง​ก็​รับรอง​เรา​ไว้​ด้วย​ความ​ยินดี.</verse>
				<verse number="18">ครั้น​รุ่ง​ขึ้น เปาโล​กับ​เรา​ทั้ง​หลาย​จึง​เข้า​ไป​หา​ยา​โก​โบ​และ​บรรดา​ผู้ปกครอง​ก็​อยู่​พร้อม​กัน​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เปา​โล​คำนับ​ท่าน​เหล่านั้น​แล้ว, จึง​ได้​กล่าว​ถึง​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​เป็น​ลำดับ, ซึ่ง​พระ​เจ้า​ทรง​โปรด​กระทำ​โดย​การ​สั่ง​สอน​ของ​ท่าน​ใน​ท่ามกลาง​คน​ต่างชาติ.</verse>
				<verse number="20">ครั้น​คน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​จึง​สรรเสริญ​พระ​เจ้า และ​กล่าว​แก่​เปา​โล​ว่า, “พี่​เอ๋ย, ท่าน​เห็น​ว่า​มี​ชาติ​ยู​ดาย​สัก​กี่​พัน​คน​ที่​เชื่อถือ แล้ว​มี​ใจ​ร้อน​รน​ใน​การ​ถือ​พระ​บัญญัติ.</verse>
				<verse number="21">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​ถึง​ท่าน​ว่า ท่าน​ได้​สั่ง​สอน​บรรดา​คน​ชาติ​ยู​ดาย​ที่​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ชาวต่างชาติ​ให้​ละ​ทิ้ง​โม​เซ, และ​ว่า​เขา​ไม่​ควร​จะ​ให้​บุตร​ของ​ตน​รับ​พิธี​สุ​นัด หรือ​ประพฤติ​ตาม​ธรรม​เนียม​เก่า​นั้น.</verse>
				<verse number="22">เรื่อง​นั้น​เป็น​อย่างไร? คน​ทั้ง​หลาย​คง​จะ​ได้​ทราบ​ว่า​ท่าน​มาแล้ว.</verse>
				<verse number="23">เหตุ​ฉะนั้น​จง​กระทำ​อย่าง​นี้ ตามที่​เรา​จะ​บอก​แก่​ท่าน, คือ​ว่า​เรา​มี​สี่​คน​ซึ่ง​ได้​บน​ตัว​ไว้</verse>
				<verse number="24">ท่าน​จง​พา​คน​เหล่านั้น​ไป​ชำระ​ตัว​ด้วยกัน​กับ​เขา. และ​เสีย​เงิน​แทน​เขา, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​โกน​ศีรษะ คน​ทั้ง​หลาย​จึง​จะ​รู้​ว่า​ความ​ที่​เขา​ได้​ยิน​ถึง​ท่าน​นั้น​เป็น​ความ​เท็จ, แต่​ท่าน​เอง​เป็น​ผู้​ประพฤติ​ตัว​เรียบร้อย​และ​รักษา​พระ​บัญญัติ​อยู่.</verse>
				<verse number="25">แต่​ฝ่าย​คน​ต่างชาติ​ที่​เชื่อ​นั้น. เรา​ได้​เขียน​จดหมาย​ตัดสิน​มิ​ให้​เขา​ถือ​เช่นนั้น, แต่​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​งด​ไม่​รับประทาน​ของ​ซึ่ง​บูชา​แก่​รูป​พระ​เท็จ. ไม่​รับประทาน​เลือด, ไม่​รับประทาน​เนื้อ​สัตว์​ที่​รัด​คอ​ตาย. และ​ไม่​ทำ​การ​ผิด​ประเวณี.”</verse>
				<verse number="26">เปาโล​จึง​พา​สี่​คน​นั้น​ไป, และ​วัน​รุ่ง​ขึ้น​ได้​ชำระ​ตัว​ด้วยกัน​กับ​เขา. แล้ว​จึง​เข้า​ไป​ใน​โบสถ์​ประกาศ​วันที่​การ​ชำระ​นั้น​จะ​สำเร็จ. คือ​วันที่​จะ​ทำ​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​เพื่อ​คน​เหล่านั้น​ทุก​ค</verse>
				<verse number="27">ครั้น​เกือบจะ​สิ้น​เจ็ด​วัน​แล้ว, พวก​ยู​ดาย​ที่มา​จาก​มณฑล​อาเซีย เมื่อ​เห็น​เปาโล​ใน​โบสถ์​จึง​ยุ​ยง​ประชาชน​แล้ว​จับ​เปา​โล,</verse>
				<verse number="28">ร้อง​ว่า, “ชน​ชาติยิศรา​เอล​เอ๋ย, จง​ช่วยกัน​เถิด คน​นี้​เป็น​ผู้​ที่​ได้​เสี้ยม​สอน​คน​ทั้ง​ปวง​ทุก​ตำบล​ให้​เป็น​ศัตรู​ต่อ​พล​เมือง​ต่อ​พระ​บัญญัติ​และ​ต่อ​สถาน​นี้ และ​ยิ่ง​กว่า​นั้น​อีก, เขา​ได้​พา​คน​ชาติ​เฮ​เลน​เข้า​มา​ใน​โบสถ์​ด้วย, จึง​ทำ​ให้​ที่บริสุทธิ์​นั้น​เป็น​ที่​มลทิน​ไป.”</verse>
				<verse number="29">ด้วย​แต่​ก่อน​นั้น​คน​เหล่านน​ได้​เห็น​โตร​ฟี​โม​ชาว​เมือง​เอเฟ​โซ​อยู่​กับ​เปา​โล​ใน​เมือง, เขา​จึง​คาด​ว่า​เปาโล​ได้​พา​คน​นั้น​เข้า​มา​ใน​โบสถ์.</verse>
				<verse number="30">แล้ว​คน​ทั้ง​เมือง​ก็​ฮือ​กัน​ขึ้น, คน​ทั้ง​หลาย​ก็​วิ่ง​เข้า​ไป​รวม​กัน, และ​จับ​เปาโล​ลาก​ออก​จาก​โบสถ์, แล้ว​ก็​ปิด​ประตู​เสีย​ใน​ทันใด​นั้น.</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​เขา​กำลัง​หา​ช่อง​จะ​ฆ่า​เปา​โล, ข่าว​นั้น​ลือ​ไป​ยัง​นายทหาร​ใหญ่​คือ​นาย​พัน​ว่า กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​เกิด​การ​วุ่นวาย​ขึ้น​ทั้ง​เมือง.</verse>
				<verse number="32">ใน​ทันใด​นั้น นายทหาร​จึง​คุม​พวก​ทหาร​คับ​นาย​ร้อย​วิ่ง​ไป​ยัง​คน​ทั้ง​ปวง. เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​เห็น​นาย​พัน​กับ​พวก​ทหาร​มา​จึง​หยุด​ตี​เปา​โล.</verse>
				<verse number="33">นาย​พัน​จึง​เข้า​ไป​ใกล้ แล้ว​จับ​เปา​โล สั่ง​ให้​เอา​โซ่​สอง​เส้น​ล่าม​ไว้, แล้ว​ถาม​ว่า ท่าน​เป็น​ใคร​และ​ได้​ทำ​อะไรบ้าง. บาง​คน​ใน​หมู่​คน​เหล่านั้น​ร้อง​ว่า​อย่าง​นี้,</verse>
				<verse number="34">บาง​คน​ว่า​อย่าง​นั้น เมื่อ​นาย​พัน​รู้​ความ​แน่​ไม่ได้​เพราะ​วุ่นวาย​มาก, จึง​สั่ง​ให้​พาเปาโล​เข้า​ไป​ใน​ป้อม.</verse>
				<verse number="35">ครั้น​มา​ถึง​บันได​ป้อม​แล้ว พวก​ทหาร​จึง​ยก​เปา​โล​ขึ้น เพราะ​คน​ทั้ง​ปวง​กำลัง​คอย​ทำ​ร้าย</verse>
				<verse number="36">ด้วย​คน​ทั้ง​ปวง​เหล่านั้น​ตาม​ไป​ร้อง​ว่า, “จง​เอา​เขา​ไป​ฆ่า​เสีย.”</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​พวก​ทหาร​จะ​พาเปาโล​เข้า​ไป​ใน​ป้อม เปาโล​จึง​กล่าว​แก่​นาย​พัน​ว่า. “ข้าพ​เจ้า​จะ​พูด​กับ​ท่าน​สัก​หน่อย​ได้​หรือ” นาย​พัน​จึง​ถาม​ว่า. “เจ้า​พูด​ภาษา​เฮ​เลน​เป็น​หรือ</verse>
				<verse number="38">เจ้า​เป็น​ชาว​อาย​ฆุป​โต​ซึ่ง​ได้​ทำ​การ​วุ่นวาย​แต่​ก่อน. และ​พา​ผู้ร้าย​สี่​พัน​คน​เข้า​ไป​ใน​ป่า​มิใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="39">แต่​เปาโล​ตอบ​ว่า. “ข้าพ​เจ้า​เป็น​ชาติ​ยู​ดาย​ซึ่ง​เกิด​ใน​เมือง​ตา​ระ​โซ มณฑล​กิ​ลิ​เลีย. ไม่ใช่​พล​เมือง​ของ​เมือง​ย่อมๆ ข้าพ​เจ้า​ขอ​อนุญาต​ท่าน​ให้​ข้าพ​เจ้า​พูด​กับ​คน​ทั้ง​ปวง.”</verse>
				<verse number="40">ครั้น​นาย​พัน​ยอม​แล้ว เปาโล​จึง​ยืน​อยู่​ที่​บันได​ป้อม​โบก​มือ​กับ​คน​ทั้ง​ปวง. เมื่อ​คน​ทั้ง​ปวง​นิ่ง​เงียบ​ลง​แล้ว, ท่าน​จึง​กล่าว​แก่​เขา​เป็น​ภาษา​เฮ็บ​ราย​ว่า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">“ดูก่อน​ท่าน​พี่​น้อง​กับ​บิดา​ทั้ง​หลาย, ขอ​จง​ฟัง​คำ​ให้​การ​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​จะ​กล่าว​แก้​คดี​ให้​ท่าน​ฟัง​ใน​บัดนี้.”</verse>
				<verse number="2">ครั้น​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​ท่าน​พูด​ภาษา​เฮ็บ​ราย, เขา​ก็​ยิ่ง​เงียบ​ลง​กว่า​ก่อน, เปา​โล​จึง​กล่าว​ว่า,</verse>
				<verse number="3">“ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​ชาติ​ยู​ดาย, เกิด​ใน​เมือง​ตา​ระ​โซ​มณฑล​กิ​ลิ​เกีย, แต่​ได้​เติบโต​ขึ้น​ใน​เมือง​นี้, และ​ได้​เล่า​เรียน​กับ​ท่าน​อาจารย์ฆา​มา​ลิ​เอล ตาม​บัญญัติ​ของ​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา​โดย​ถี่​ถ้วน​ทุก​ประการ, จึง​ได้​มี​ใจ​ร้อน​รน​ใน​การ​ปฏิบัติ​พระ​เจ้า​เหมือน​อย่าง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​ทุก​วันนี้.</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​ได้​ข่ม​เหง​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ถือ​ใน​ทาง​นี้​จน​ถึง​ตาย, และ​ได้​ผูกมัด​เขา​จำ​ไว้​ใน​คุก​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง,</verse>
				<verse number="5">ตามที่​มหา​ปุโรหิต​กับ​ผู้​เฒ่า​ทั้ง​หลาย​อาจ​เป็น​พะยาน​แก่​ข้าพ​เจ้า​ได้, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ถือ​หนังสือ​ของ​ท่าน​ผู้​นั้น​ไป​ย้ง​พวก​พี่​น้อง​ใน​เมือง​ดา​เม​เซ็ก ให้​จับ​มัด​คน​ทั้ง​หลาย​พา​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​เพื่อ​จะ​ทำ​โทษ​เสีย</verse>
				<verse number="6">ครั้น​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​กำลัง​เดินทาง​ไป​ใกล้​จะ​ถึง​เมือง​ดา​เม​เซ็ก​เป็น​เวลา​เที่ยง, ใน​บัด​เดี๋ยว​นั้น มี​แสง​สว่าง​อัน​กล้า​ส่อง​มา​จาก​ฟ้า​ล้อม​ข้าพ​เจ้า​ไว้.</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า​จึง​ล้ม​ลง​ที่ดิน​และ​ได้​ยิน​พระ​สุ​รเสียง​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “เซา​โล, เซา​โล, เจ้า​ข่ม​เหง​เรา​ทำไม?”</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​จึง​ทูล​ตอบ​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ท่าน​เป็น​ผู้ใด?” พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “เรา​คือ​เยซู​ชาว​นา​ชา​เร็ธ​ซึ่ง​เจ้า​ข่ม​เหง​นั้น.”</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​แสง​สว่าง. แต่​พระ​สุ​รเสียง​ที่​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​นั้น​เขา​หา​ได้​ยิน​ไม่.</verse>
				<verse number="10">ข้าพ​เจ้า​จึง​ทูล​ถาม​ว่า. “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​จะต้อง​ทำ​ประการ​ใด?” พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ดา​เม​เซ็ก, และ​ที่​นั่น​เขา​จะ​บอก​เจ้า​ให้​รู้​ถึง​การ​ทุก​สิ่ง​ซึ่ง​ได้​กำหนด​ไว้​ให้​เจ้า​กระทำ​นั้น.”</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​เห็น​อะไร​ไม่ได้​เนื่อง​จาก​รัศมี​อัน​แรง​กล้า​นั้น. คน​ที่​มา​ด้วย​กัน​กับ​ข้าพ​เจ้า​ก็​จูง​มือ​พา​ข้าพ​เจ้า​เข้า​ไม่​ใน​เมือง​ดา​เม​เซ็ก</verse>
				<verse number="12">มี​คน​หนึ่ง​ชื่ออะ​นา​เนีย, เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ​ตาม​พระ​บัญญัติ. และ​มี​ชื่อเสียง​ดี เป็น​ที่​นับ​ถือ​แก่​พวก​ยู​ดาย​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​อยู่​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ได้มา​หา​ข้าพ​เจ้า​และ​ยืน​อยู่​ใกล้ กล่าว​ว่า. ‘พี่​เซา​โล​เอ๋ย. จง​เห็น​ได้​เถิด’ ข้าพ​เจ้า​จึง​เห็น​ได้​ใน​เวลา​นั้น</verse>
				<verse number="14">ท่าน​จึง​กล่าว​ว่า. ‘พระ​เจ้า​แห่ง​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา​ได้​ทรง​เลือก​ท่าน​ไว้, ประสงค์​จะ​ให้​ท่าน​รู้จัก​น้ำ​พระทัย​ของ​พระ​องค์, ให้​ท่าน​เห็น​พระ​องค์​ผู้​ชอบ​ธรรม​นั้น, และ​ให้​ได้​ยิน​พระ​สุ​รเสียง​จาก​พระ​โอษฐ์​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="15">เพราะว่า​ท่าน​จะ​เป็น​พะยาน​ฝ่าย​พระ​องค์ ให้​คน​ทั้ง​ปวง​ทราบ​ถึง​เหตุการณ์​ซึ่ง​ท่าน​ได้​เห็น​และ​ได้​ยิน​นั้น.</verse>
				<verse number="16">เดี๋ยวนี้​ท่าน​จะ​รอ​ช้า​อยู่​ทำไม? จง​ลุก​ขึ้น​รับ​บัพ​ติศ​มา​ลบ​ล้าง​ความผิด​ของ​ท่าน​เสีย, และ​อธิษฐาน​ออก​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์​เถิด.’</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​กลับมา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​และ​กำลัง​อธิษฐาน​อยู่​ใน​โบสถ์, ก็​เห็น​นิมิตต์</verse>
				<verse number="18">คือ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​พระ​องค์​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ‘จง​รีบ​ออกไป​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, ด้วย​ว่า​เขา​จะ​ไม่​รับคำ​ของ​เจ้า​ซึ่ง​อ้าง​พะยาน​ถึง​เรา.’</verse>
				<verse number="19">ข้าพ​เจ้า​จึง​ทูล​ว่า. ‘พระ​องค์​เจ้า​ข้า, คน​เหล่านั้น​ทราบ​อยู่​ว่า ข้าพ​เจ้า​ได้​จับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เชื่อถือ​พระ​องค์​ไป​ใส่​คุก​และ​เฆี่ยน​ตี​ธรรม​ศาลา​ทุก​แห่ง</verse>
				<verse number="20">และ​เมื่อ​เขา​ทำ​ให้​โลหิต​ของ​ซะ​เตฟา​โน​ผู้​เป็น​พะยาน​ฝ่าย​พระ​องค์​ตก​นั้น, ข้าพ​เจ้า​ได้​ยืน​อยู่​ใกล้​และ​เห็น​ชอบ​ใน​การ​นั้น​ด้วย, และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เป็น​คน​เฝ้า​เสื้อผ้า​ของ​คน​ที่​ฆ่า​ซะ​เตฟา​โน​นั้น.’</verse>
				<verse number="21">แล้ว​พระ​องค์​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า. ‘จง​ไป​เถิด, เรา​จะ​ใช้​ให้​เจ้า​ไป​ไกล​ไป​หา​คน​ต่างชาติ.’ ”</verse>
				<verse number="22">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ฟัง​เปา​โลก​ล่าว, พอ​ถึง​คำ​นั้น​แล้ว​ก็​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า, “คน​เช่นนี้​อยู่​หนัก​แผ่น​ดิน ไม่​ควร​จะ​ให้​เขา​มี​ชีวิต​อยู่”</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​กำลัง​โห่​ร้อง และ​ถอด​เสื้อ เอา​ผง​คลี​ดิน​ชัด​ขึ้น​ไป​ใน​อากาศ,</verse>
				<verse number="24">นาย​พัน​จึง​สั่ง​ให้​พา​เปาโล​เข้า​ไป​ใน​ป้อม. และ​สั่ง​ให้​ไต่​สวน​โดย​โบย​ตี, เพื่อ​จะ​รู้​ได้​ว่า​เขา​ร้อง​ปรักปรำ​ท่าน​ด้วย​เหตุ​ประการ​ใด.</verse>
				<verse number="25">ครั้น​เอา​เชือก​หนัง​มัด​เปา​โล, ท่าน​จึง​ถาม​นาย​ร้อย​ซึ่ง​ยืน​อยู่​ที่​นั่น​ว่า, “การ​ที่​จะ​เฆี่ยน​คน​ที่​เป็น​ชาติ​โรมัน​ก่อน​พิพากษา​ปรับ​โทษ​นั้น​ถูก​ตาม​กฎหมาย​หรือ”</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​นาย​ร้อย​ได้​ยิน​แล้ว​จึง​ไป​บอก​นาย​พัน​ว่า, “คน​นั้น​เป็น​ชาติ​โรมัน​ท่าน​จะ​ให้​ทำ​อย่างไร?”</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​นาย​พัน​จึง​ไป​หา​เปา​โล​ถาม​ว่า, “ท่าน​เป็น​ชาติ​โรมัน​หรือ จง​บอก​เรา​เถิด.” เปาโล​จึง​ตอบ​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​เป็น​ชาติ​โรมัน.”</verse>
				<verse number="28">นาย​พัน​จึง​ว่า, “ซึ่ง​เรา​เป็น​ชาติ​โรมัน​ได้​นั้น​เรา​ต้อง​เสีย​เงิน​มาก.” เปาโล​จึง​ตอบ​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​เป็น​ชาติ​โรมัน​โดย​กำเนิด.”</verse>
				<verse number="29">ขณะนั้น​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​จะ​ไต่​สวน​เปา​โล​ก็​ได้​ละ​ท่าน​ไป​ทันที. และ​นาย​พัน​เมื่อ​ทราบ​ว่า เปา​โล​เป็น​ชาติ​โรมัน​ก็​ตกใจ​กลัว​เพราะ​ได้​มัด​ท่าน​ไว้</verse>
				<verse number="30">ครั้น​วันรุ่งขึ้น​นาย​พัน​อยาก​จะ​รู้​แน่​ว่า​พวก​ยู​ดาย​ได้​กล่าว​หา​เปาโล​ด้วย​เหตุ​ใด, จึง​ให้​ถอด​เครื่อง​จำ​เปา​โล สั่ง​ให้​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​กับ​บรรดา​พวก​ที่​ปรึกษา​ประชุม​กัน, แล้ว​พา​เปา​โล​ลง​ไป​ให้​ยืน​อยู่​ใน​ที่​ประชุม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ฝ่าย​เปา​โล​จึง​เพ่ง​ดู​พวก​ที่​ปรึกษา​แล้ว​กล่าว​ว่า, “ดูก่อน​ท่าน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​ได้​ประพฤติ​ฉะเพาะ​พระ​เจ้า​ล้วน​แต่​ตาม​ที่​ใจ​ได้​สังเกต​เห็น​ว่า​ดี​จน​ถึง​ทุก​วันนี้.”</verse>
				<verse number="2">อะ​นา​เนีย​ผู้​เป็น​มหา​ปุโรหิต​จึง​สั่ง​คน​ที่​ยืน​อยู่​ใกล้​ให้​ตบ​ปาก​เปา​โล.</verse>
				<verse number="3">เปาโล​จึง​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า, “พระ​เจ้า​จะ​ทรง​ตบ​เจ้า, ผู้​เป็น​ฝา​สกปรก​ที่​ฉาบ​ปูน​ขาว​ไว้ (คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด) เจ้า​นั่ง​พิพากษา​ข้า​ตาม​กฎหมาย, และ​ยัง​สั่ง​ให้​เขา​ตบ​ข้า​ซึ่ง​เป็น​การ​ผิด​กฎหมาย​หรือ”</verse>
				<verse number="4">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ยืน​อยู่​นั้น​จึง​ถาม​ว่า, “เจ้า​พูด​หยาบ​ช้า​ต่อม​หา​ปุโรหิต​ของ​พระ​เจ้า​หรือ”</verse>
				<verse number="5">เปาโล​จึง​ตอบ​ว่า, “พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ทราบ​ว่า​ท่าน​เป็น​มหา​ปุโรหิต, ด้วย​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า. ‘อย่า​พูด​หยาบ​ช้า​ต่อ​ผู้ปกครอง​พล​เมือง’ ”</verse>
				<verse number="6">ครั้น​เปา​โล​เห็น​ว่า​ผู้​ที่​อยู่​ประชุม​นั้น​เป็น​พวก​ซา​ดู​กาย​ส่วน​หนึ่ง​และ​พวกฟา​ริ​ซาย​ส่วน​หนึ่ง, ท่าน​จึง​ร้อง​ขึ้น​ใน​พวก​ประชุม​ที่​ปรึกษา​ว่า, “ดูก่อน​ท่าน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​เป็น​คนฟา​ริ​ซาย และ​เป็น​บุตร​ของ​คนฟา​ริ​ซาย ที่​ข้าพ​เจ้า​ถูก​พิพากษา​นั้น​ก็​เพราะ​มี​ความหวัง​ใจ​ว่า​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ความ​ตาย.”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ท่าน​กล่าว​อย่าง​นั้น​แล้ว, พวกฟา​ริ​ซาย​กับ​พวก​ซา​ดู​กาย​ก็​เกิด​เถียง​กัน​ขึ้น, และ​ที่​ประชุม​ก็​แตก​เป็น​สอง​พวก</verse>
				<verse number="8">ด้วย​พวก​ซา​ดู​กาย​ถือ​ว่า​การ​ที่​จะ​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย​นั้น​ไม่​มี. และ​ทูต​สวรรค์​หรือ​วิญญาณ​ก็​ไม่​มี แต่​พวก​ฟา​ริ​ซาย​ถือ​ว่า​มี​ทั้ง​สอง​อย่าง.</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ก็​เกิด​อื้อ​อึง​เป็น​โกลาหล, และ​พวก​อาลักษณ์​ลาง​คน​ที่​อยู่​ฝ่าย​พวก​ฟา​ริ​ซาย​ก็​ลุก​ขึ้น​เถียง​ว่า, “เรา​ไม่​เห็น​คน​นี้​มี​ผิด​สิ่ง​ใด ถ้า​วิญญาณ​ก็​ดี​หรือ​ทูต​สวรรค์​ก็​ดี​ได้​พูด​กับ​เขา, ท่าน​จะ​ว่า​อะไร​เล่า?”</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เกิด​โกลาหล​ขึ้น นาย​พัน​กลัว​ว่า​เขา​จะ​เข้า​ยื้อ​แย่ง​จับ​เปาโล​ฉีก​เสีย ท่าน​จึง​สั่ง​พวก​ทหาร​ให้​ลง​ไป​รับ​เปาโล​ออก​จาก​ท่ามกลาง​พวก​นั้น พา​เข้า​ไป​ไว้​ใน​ป้อม</verse>
				<verse number="11">ใน​เวลา​กลางคืน​วัน​นั้น องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​ยืน​อยู่​กับ​เปา​โล​ตรัส​ว่า, “เจ้า​จง​มี​ใจ​กล้า​เถิด, เพราะว่า​เจ้า​ได้​เป็น​พะยาน​ฝ่าย​เรา​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ฉัน​ใด, เจ้า​จะ​ต้อง​เป็น​พะยาน​ใน​กรุง​โรม​ด้วย​ฉัน​นั้น.”</verse>
				<verse number="12">ครั้น​เวลา​รุ่ง​เช้า​พวก​ยู​ดาย​ได้​สมทบ​กัน​สาบาน​ตัว​ว่า จะ​ไม่​กิน​จะ​ไม่​ดื่ม​อะไร​กว่า​จะ​ได้​ฆ่า​เปาโล​เสีย.</verse>
				<verse number="13">คน​ที่​สมทบ​กัน​สาบาน​ตัวอย่าง​นั้น​มี​กว่า​สี่​สิบ​คน.</verse>
				<verse number="14">คน​เหล่านั้น​จึง​ไป​หา​พวก​ปุโรหิต​ใหญ่​คับ​ผู้​เฒ่า​กล่าว​ว่า, “พวก​ข้าพ​เจ้า​ได้​สาบาน​ตัว​แข็งแรง​ว่า​จะ​ไม่​รับประทาน​อาหาร​จน​กว่า​ได้​ฆ่า​เปาโล​เสีย.</verse>
				<verse number="15">เหตุ​ฉะนั้น​บัดนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กับ​พวก​ที่​ปรึกษา​จง​พูด​ให้​นาย​พัน​เข้าใจ​ว่า พวก​ท่าน​ต้องการ​ให้​พา​เปา​โลลง​มา​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​จะ​ได้​ซักถาม​ความ​ให้​ถ้วน​ถี่​ยิ่ง​กว่า​แต่​ก่อน ฝ่าย​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​เตรียม​ตัว​ไว้​พร้อม​ที่​จะ​ฆ่า​เปา​โล​เสีย​เมื่อ​ยัง​ไม่​กัน​จะ​มาถึง.”</verse>
				<verse number="16">แต่​บุตรชาย​ของ​น้องสาว​เปาโล​ได้​ยิน​เรื่อง​ซึ่ง​เขา​คอย​ปอง​ร้าย​นั้น, จึง​เข้า​มา​ใน​ป้อม​บอก​แก่​เปา​โล.</verse>
				<verse number="17">เปาโล​จึง​เรียก​นาย​ร้อย​คน​หนึ่ง​มา​กล่าว​ว่า, “ขอ​พา​ชาย​หนุ่ม​คน​นี้​ไป​หา​นาย​พัน​ด้วย, เพราะ​เขา​มี​เรื่อง​ที่​จะแจ้ง​ให้​ท่าน​ทราบ.”</verse>
				<verse number="18">เหตุ​ฉะนั้น​นาย​ร้อย​จึง​พา​ชาย​หนุ่ม​คน​นั้น​ไป​หา​นาย​พัน​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า, “เปาโล​ผู้​ถูก​ขัง​อยู่​นั้น​ได้​เรียก​ข้าพ​เจ้า ขอให้​พา​ชาย​หนุ่ม​คน​นี้​มา​หา​ท่าน, เพราะ​เขา​มี​เรื่อง​ที่​จะแจ้ง​ให้​ท่าน​ทราบ.”</verse>
				<verse number="19">นาย​พัน​จึง​จูง​มือ​ชาย​นั้น​ไป​ยัง​ที่​สงัด แล้ว​ถาม​ว่า, “เจ้า​จะแจ้ง​ความ​อะไร​แก่​เรา?”</verse>
				<verse number="20">เขา​จึง​ตอบ​ว่า, “พวก​ยู​ดาย​พร้อม​ใจ​กัน​จะ​ขอ​ท่าน​ให้​พา​เปา​โล​ไป​ยัง​ที่​ปรึกษา​เวลา​พรุ่งนี้, ทำ​เหมือน​ว่า​จะ​ไต่​สวน​ความ​ให้​ละเอียด​ยิ่ง​กว่า​แต่​ก่อน.</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ฉะนั้น​ท่าน​อย่า​อนุญาต​ให้​เขา ด้วย​ว่า​ใน​พวก​เขา​นั้น​มี​กว่า​สี่​สิบ​คน​คอย​ปอง​ร้าย​ต่อ​เปา​โล. และ​ได้​สาบาน​ว่า จะ​ไม่​กิน​หรือ​ดื่ม​อะไร​จนกว่า​จะ​ได้​ฆ่า​เปาโล​เสีย และ​เดี๋ยวนี้​เขา​พร้อม​แล้ว และ​กำลัง​คอย​รับคำ​อนุญาต​จาก​ท่าน.”</verse>
				<verse number="22">นาย​พัน​จึง​ให้​ชาย​หนุ่ม​นั้น​ไป​สั่ง​ว่า, “อย่า​บอก​ผู้ใด​ให้​รู้​ว่า​เจ้า​ได้​แจ้ง​ความ​เรื่อง​นี้​แก่​เรา.”</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​นาย​พัน​จึง​เรียก​นาย​ร้อย​สอง​คน​มา​สั่ง​ว่า. “จง​จัด​พล​ทหาร​สอง​ร้อย​กับ​ทหาร​ม้า​เจ็ด​สิบ และ​ทหาร​หอก​สอง​ร้อย ให้​พร้อม​ใน​เวลา​สาม​ทุ่ม​คืน​วัน​นี้ จะ​ไป​ยัง​เมือง​กาย​ซา​ไร​อา</verse>
				<verse number="24">และ​จง​จัด​สัตว์​ให้​เปาโล​ขี่​จะ​ได้​ป้องกัน​ส่งไป​ยังเฟ​ลิกซ์​ผู้ว่า​ราชการ​เมือง.</verse>
				<verse number="25">แล้ว​นาย​พัน​จึง​เขียน​จดหมาย​มี​ใจความ​ดัง​ต่อไป​นี้</verse>
				<verse number="26">“เกลาดิ​โอ​ลุเซีย​เรียน​เจ้า​คุณ​เฟ​ลิกซ์​ทราบ</verse>
				<verse number="27">พวก​ยู​ดาย​ได้​จับ​คน​นี้​ไว้​และ​เกือบจะ​ฆ่า​เสีย​แล้ว, แต่​ข้าพ​เจ้า​พา​พวก​ทหาร​รีบ​มา​ช่วย​เขา​ได้, ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​ว่า​เขา​เป็น​ชาติ​โรมัน.</verse>
				<verse number="28">ข้าพ​เจ้า​อยาก​จะ​ทราบ​เหตุ​ซึ่ง​พวก​ยู​ดาย​ฟ้อง​เขา​นั้น, ข้าพ​เจ้า​จึง​พา​เขา​ไป​ยัง​ที่​ปรึกษา​ของ​พวก​ยู​ดาย.</verse>
				<verse number="29">ข้าพ​เจ้า​เห็น​ว่า​เขา​ถูก​ฟ้อง​ใน​เรื่อง​เถียง​กัน​ด้วย​บัญญัติ​ของ​ชาติ​ยู​ดาย. แต่​ไม่​มี​เหตุ​พอ​ที่​เขา​ควร​จะ​ตาย​หรือ​ควร​จะต้อง​จำ​ไว้.</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ทราบ​ว่า​พวก​ยู​ดาย​คิด​ปอง​ร้าย​ต่อ​คน​นี้, ข้าพ​เจ้า​จึง​ส่ง​เขา​มา​หา​ท่าน​ที​เดียว แล้ว​ได้​สั่ง​ให้​โจทก์​ไป​ว่า​ความ​กับ​เขา​ต่อ​หน้า​ท่าน.”</verse>
				<verse number="31">ดังนั้น​ใน​เวลา​กลางคืน พวก​ทหาร​จึง​พาเปาโล​ตาม​คำสั่ง​ไป​ถึง​เมือง​อัน​ติปา​ตรี.</verse>
				<verse number="32">ครั้น​รุ่ง​เช้า​เขา​ก็​ให้​ทหาร​ม้า​ไป​ส่ง​เปา​โล, แล้ว​เขา​จึง​กลับไป​ยัง​ป้อม.</verse>
				<verse number="33">ครั้น​ทหาร​ม้า​ไป​ถึง​เมือง​กาย​ซา​ไร​อา​แล้ว, จึง​ส่ง​จดหมาย​ให้​แก่​ผู้ว่า​ราชการ​เมือง และ​ได้​มอบ​เปาโล​ไว้​ให้​ท่าน​ด้วย.</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​ผู้ว่า​ราชการ​เมือง​ได้​อ่าน​จดหมาย​แล้ว จึง​ถาม​ว่า​เปา​โลมา​จาก​มณฑล​ไหน. เมื่อ​ท่าน​ทราบ​ว่า​มา​จาก​กิ​ลิ​เกีย,</verse>
				<verse number="35">ท่าน​จึง​กล่าว​ว่า, “เมื่อ​โจทก์​มา​พร้อม​กัน​แล้ว​เรา​จะ​ฟัง​ความ​ของ​เจ้า” ท่าน​จึง​สั่ง​ให้​คุม​เปา​โล​ไป​ไว้​ที่​วัง​ของ​เฮ​โรด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ครั้น​ล่วง​ได้​ห้า​วัน​แล้ว อะ​นา​เนียม​หา​ปุโรหิต​จึง​ลง​ไป​กับ​พวก​ผู้​เฒ่า​และ​ทนาย​ฝีปาก​ดี​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เตอร์​ตุโล, และ​ได้​ฟ้อง​เปาโล​ต่อ​หน้า​ผู้ว่า​ราชการ​เมือง.</verse>
				<verse number="2">ครั้น​เรียก​เปาโล​เข้า​มาแล้ว​เตอร์​ตุโล​จึง​เริ่ม​ฟ้อง​ว่า, “เจ้า​คุณ​เฟ​ลิกซ์​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​มี​ความสุข​มาก ก็​เพราะ​ได้​กำจัด​ความ​ชั่ว​ร้าย​ให้​กลายเป็น​ดี​สำหรับ​ชาว​ประเทศ​นี้.</verse>
				<verse number="3">ณประ​โยชน์​เหล่านี้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้รับ​เสมอ​ทุก​เวลา, และ​ใน​ทุก​ตำบล​ได้​ขอบคุณ​ท่าน​เป็น​ที่​ยิ่ง.</verse>
				<verse number="4">แต่​เพื่อ​จะ​มิ​ให้​ท่าน​ป่วย​การ​มาก​ไป, ข้าพ​เจ้า​ขอ​ความ​กรุณา​ท่าน​โปรด​ฟัง​ข้าพ​เจ้า​สัก​หน่อย​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="5">ด้วย​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เห็น​ว่า คน​นี้​เป็น​คน​พาล, กระทำ​ให้​พวก​ยู​ดาย​ทั้ง​หลาย​เกิด​การ​วุ่นวาย​ทั่ว​พิภพ, และ​เป็น​ตัว​หน้า​พวก​ชาวนา​ซา​เร็ธ​นั้น</verse>
				<verse number="6">กับ​อีก​นัย​หนึ่ง​เขา​หมาย​จะ​ทำ​ให้​โบสถ์​เป็น​มลทิน ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​จับ​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="7">ท่าน​จะ​ไต่​ถาม​เขา, ท่าน​จะ​ทราบ​ความ​ได้​ตาม​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ฟ้อง​เขา​นั้น.”</verse>
				<verse number="8"></verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​พวก​ยู​ดาย​จึง​ยอมรับ​ว่า​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ผู้ว่า​ราชการ​เมือง​ทำ​สำคัญ​ให้​เปาโล​พูด ท่าน​จึง​เรียน​ว่า, “เนื่อง​จาก​การ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทราบ​ว่า ท่าน​เป็น​ผู้​พิพากษา​ของ​ประเทศ​นี้​หลาย​ปี​มาแล้ว ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​ขอ​แก้​คดี​ของ​ข้าพ​เจ้า​โดย​ความ​ยินดี​อย่าง​ยิ่ง</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ท่าน​ทราบ​ได้​ว่า ตั้งแต่​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​ไป​นมัสการ​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​นั้น ไม่​เกิน​กว่า​สิบ​สอง​วัน​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="12">เขา​ไม่ได้​เห็น​ข้าพ​เจ้า​เถึ​ยง​กัน​กับ​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ใน​โบสถ์, หรือ​ยุ​ยง​ประชาชน​ให้​วุ่นวาย​ใน​ธรรม​ศาลา​หรือ​ใน​เมือง.</verse>
				<verse number="13">เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​ที่​เขา​ฟ้อง​ข้าพ​เจ้า​นั้น​บัดนี้ เขา​จะ​ยืนยัน​ต่อ​ท่าน​ก็​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="14">แต่​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ขอรับ​ต่อ​หน้า​ท่าน​อย่าง​หนึ่ง​ว่า ข้าพ​เจ้า​ปฏิบัติ​พระ​เจ้า​แห่ง​บรรพ​บุรุษ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ตาม​ทาง​ที่​เขา​เหมา​ว่า​ถือ​นอก​รีต​นั้น​จริง ข้าพ​เจ้า​ได้​เชื่อถือ​คำ​ซึ่ง​เขียน​ไว้​ใน​คัมภีร์​พระ​บัญญัติ และ​ใน​คัมภีร์​ของ​ศาสดา​พยากรณ์​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="15">ข้าพ​เจ้า​มี​ความหวัง​ใจ​ใน​พระ​เจ้า ตาม​ซึ่ง​เขา​เอง​มี​ความหวัง​ใจ​ด้วย, ว่า​คน​ทั้ง​ปวง​ทั้ง​คน​ชอบ​ธรรม​และ​คน​ที่​ไม่​ชอบ​ธรรม​จะ​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="16">ใน​ข้อ​นี้​ข้าพ​เจ้า​อุสส่าห์​ประพฤติ​ตามที่​ใจ​สังเกต​เห็น​ว่า​ดี​เสมอ, มิ​ให้​ผิด​ต่อ​พระ​เจ้า​และ​ต่อ​มนุษย์.</verse>
				<verse number="17">ครั้น​ล่วง​มา​หลาย​ปี​แล้ว ข้าพ​เจ้า​นำ​ทาน​และ​เครื่อง​ถวาย​มายัง​ประเทศ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="18">คราว​นั้น​เขา​ได้​พบ​ข้าพ​เจ้า​ใน​โบสถ์ เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ชำระ​ตัว​แล้ว เขา​มิได้​พบ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​กับ​หมู่​คน​หรือ​ทำ​วุ่นวาย, แต่​ก็​มี​พวก​ยู​ดาย​บาง​คน​ที่มา​จาก​มณฑล​อาเซีย</verse>
				<verse number="19">ถ้า​คน​เหล่านั้น​มี​เรื่อง​อะไร​จะ​ฟ้อง​ข้าพ​เจ้า, เขา​ควร​จะ​มา​ฟ้อง​ต่อ​หน้า​ท่าน​ที่นี่.</verse>
				<verse number="20">หรือ​ขอให้​คน​เหล่านี้​เอง​กล่าว​เรื่อง​ความผิด​ที่​เขา​ได้​เห็น เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ยืน​อยู่​ต่อ​หน้า​ที่​ปรึกษา,</verse>
				<verse number="21">เว้น​ไว้​แต่​เสียง​อัน​เดียว​นั้น​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​ร้อง​ขึ้น​ใน​ท่ามกลาง​เขา​ว่า. ‘วันนี้​ข้าพ​เจ้า​ถูก​พิพากษา​ต่อ​หนา​ท่าน​ทั้ง​หลาย เพราะ​เหตุ​ที่​มี​ความ​ไว้ใจ​ว่า​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย.’ ”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​เฟ​ลิกซ์​ได้​ยิน​อย่าง​นั้น​ท่าน​ก็​เลื่อน​การ​พิจารณา​ไว้​ก่อน, เพราะ​ท่าน​ได้​รู้​เรื่อง​ของ​ทาง​นั้น​ละเอียด​แล้ว, ท่าน​จึง​กล่าว​ว่า, “เมื่อ​ลุเซีย​นาย​พัน​ลง​มา เรา​จึง​จะ​ชำระ​ความ​ของ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="23">เฟ​ลิกซ์​สั่ง​นาย​ร้อย​ให้​คุม​เปาโล​ไว้, แต่​ไม่ให้​จำ​จอง, และ​ไม่ให้​ห้าม​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ที่​เป็น​เพื่อน​ของ​ท่าน​ที่​จะ​เข้า​มา​ปรนนิบัติ​หรือ​เยี่ยม​เยียน</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ล่วง​ได้​หลาย​วัน​แล้ว เฟ​ลิกซ์​มา​กับ​ภรรยา​ชื่อด​รู​ซี​ลา​ผู้​เป็น​หญิง​ชาติ​ยู​ดาย​ท่าน​ให้​เรียก​เปา​โลมา, แล้ว​ได้​ฟัง​เปา​โล​กล่าว​ด้วย​ข้อ​เชื่อ​ใน​พระ​เยซู​คริสต์.</verse>
				<verse number="25">แต่​เมื่อ​เปา​โล​อ้าง​ถึง​ความชอบ​ธรรม, ความ​อด​กลั้น​ใจ, และ​ความ​พิพากษา​ซึ่ง​จะ​มา​เบื้อง​หน้า​นั้น, เฟ​ลิกซ์​ก็​สะดุ้ง​ตกใจ​กลัว. จึง​พูด​ว่า, “คราว​นี้​จง​ไป​ก่อน​เถอะ เวลา​ว่าง​เรา​จะ​เรียก​มา​อีก.”</verse>
				<verse number="26">อัน​ที่​จริง​เฟ​ลิกซ์​นึก​ใน​ใจ​ว่า เปา​โล​จะ​ให้​เงิน​สินบน​แก่​ท่าน เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​จึง​เรียก​เปา​โล​มา​สนทนา​กัน​บ่อยๆ.</verse>
				<verse number="27">แต่​เมื่อ​สอง​ปี​ล่วง​ไป​แล้ว, โป​ระ​กิ​โอเฟศ​โต​มา​รับ​ราชการ​แทนเฟ​ลิกซ์ เฟ​ลิกซ์​อยาก​จะ​ได้​ความชอบ​จาก​พวก​ยู​ดาย จึง​ยัง​กักขัง​เปาโล​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ครั้น​เมื่อ​เฟศ​โต​เข้า​รับ​ราชการ​ได้​สาม​วัน​แล้ว, จึง​ออก​จาก​เมือง​กาย​ซา​ไร​อา​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม.</verse>
				<verse number="2">ปุโรหิต​ใหญ่​กับ​คน​สำคัญๆ ทั้ง​หลาย​ใน​พวก​ยู​ดาย​มา​ฟ้อง​เปาโล​ต่อ​ท่าน, และ​ได้​วิงวอน</verse>
				<verse number="3">ขอให้​เอื้อเฟื้อ​เขา​โดย​สั่ง​ให้​ส่ง​เปา​โล​ขึ้น​มา​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​มี​ช่อง​ฆ่า​เสีย​ที่​กลาง​ทาง.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​เฟศ​โต​จึง​ตอบ​ว่า เปาโล​นั้น​ยัง​ถูก​คุม​ไว้​ใน​เมือง​กาย​ซา​ไร​อา, และ​อีก​หน่อย​หนึ่ง​ท่าน​เอง​ก็​จะ​กลับไป​ยัง​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​จึง​ว่า, “ถ้า​เปาโล​มี​ความผิด​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด, ให้​คน​สำคัญๆ ใน​พวก​ท่าน​ลง​ไป​ด้วยกัน​ยื่น​ฟ้อง​เอา​เถิด.”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ท่าน​พัก​อยู่​ที่​นั่น​ใน​ราว​แปด​หรือ​สิบ​วัน​แล้ว, ก็​ได้​ลง​ไป​ยัง​เมือง​กาย​ซา​ไร​อา. ครั้น​รุ่ง​ขึ้น​ท่าน​จึง​นั่ง​บัลลังก์​และ​สั่ง​ให้​พาเปาโล​เข้า​มา.</verse>
				<verse number="7">ครั้น​เปาโล​เข้า​มาแล้ว, พวก​ยู​ดาย​ที่​มา​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ก็​ยืน​ล้อม​ไว้​รอบ, และ​กล่าว​ใส่​ความ​เปาโล​เป็น​ข้อ​สำคัญๆ หลาย​ข้อ, แต่​หา​หลักฐาน​มา​พิสูจน์​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="8">เปาโล​จึง​แก้​คดี​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​กระทำ​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​ผิด​กฎหมาย​ของ​พวก​ยู​ดาย, หรือ​ต่อ​โบสถ์, หรือ​ต่อ​กา​ยะ​ซา.”</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​เฟศ​โต​ใคร่​จะ​เอา​ความชอบ​กับ​พวก​ยู​ดาย​จึง​ถาม​เปาโล​ว่า, “เจ้า​อยาก​จะ​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ให้​เรา​ชำระ​ความ​เรื่อง​นี้​ที่​นั่น​หรือ”</verse>
				<verse number="10">เปาโล​ตอบ​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ก็​กำลัง​ยืน​อยู่​ต่อ​หนา​บัลลังก์​ของ​กา​ยะ​ซา​อยู่​แล้ว, ก็​สมควร​จะ​พิพากษา​ข้าพ​เจ้า​เสีย​ที่นี่. ตามที่​ท่าน​ทราบ​อยู่​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​กระทำ​ผิด​ต่อ​พวก​ยู​ดาย.</verse>
				<verse number="11">ถ้า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ผู้กระทำ​ผิค, และ​ได้​กระทำ​อะไร​ที่​ควร​จะ​มี​โทษ​ถึง​ตาย, ข้าพ​เจ้า​ก็​ยอม​ตาย​ไม่​ขัด​ขืน. แต่​ถ้า​เรื่อง​ที่​เขา​ฟ้อง​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ไม่​จริง​แล้ว, ไม่​มี​ผู้ใด​มี​อำนาจ​จะ​มอบ​ข้าพ​เจ้า​ให้​เขา​ได้. ข้าพ​เจ้า​ขอ​อุทธรณ์​ถึง​กา​ยะ​ซา.”</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​เฟศ​โต​เมื่อ​พูด​กับ​พวก​ที่​ปรึกษา​แล้ว​จึง​ตอบ​ว่า, “เมื่อ​เจ้า​ได้​อุทธรณ์​ถึง​กา​ยะ​ซา​ดังนี้​แล้ว, เจ้า​จะต้อง​ไป​เฝ้า​กา​ยะ​ซา.”</verse>
				<verse number="13">ครั้น​ล่วง​ไป​หลาย​วัน​แล้ว กษัตริย์​อะฆะ​ริ​ปา​กับ​พระ​ชายา​ของ​ท่าน​ชื่อเบ​ระ​นิ​เก​ก็​เสด็จ​มา​เย​ยี่ม​แสดง​ความ​นับ​ถือ​แก่​เฟศ​โต​ยัง​เมือง​กาย​ซา​ไร​อา.</verse>
				<verse number="14">โดย​เหตุ​ที่​ท่าน​ค้าง​อยู่​ที่​นั่น​หลาย​วัน, เฟศ​โต​จึง​เล่า​เรื่อง​คดี​ของ​เปาโล​ให้​กษัตริย์​ฟัง​ว่า, “มี​คน​หนึ่ง​ซึ่งเฟ​ลิกซ์​ได้​ขัง​ทิ้ง​ไว้.</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม, พวก​ปุโรหิต​กับ​พวก​ผู้​เฒ่า​ของ​พวก​ยู​ดาย​มา​ฟ้อง, ใคร่​จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ตัดสิน​ลงโทษ​เขา.</verse>
				<verse number="16">ข้าพ​เจ้า​จึง​ตอบ​ว่า ไม่ใช่​ธรรม​เมียม​ของ​ชาติ​โรมัน​ที่​จะ​พิพากษา​ลงโทษ​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ถึง​ตาย, ก่อน​ที่​โจทก์​กับ​จำเลย​มา​พร้อม​หน้า​กัน และ​ให้​จำเลย​มี​โอกาส​แก้​คดี​ใน​ข้อหา​นั้น.</verse>
				<verse number="17">ครั้น​พวก​โจทก์​กับ​จำเลย​มา​พร้อม​กัน​ที่นี่​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ก็​มิได้​รอ​ช้า. ใน​วัน​รุ่ง​ขึ้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​นั่ง​บัลลังก์ และ​สั่ง​ให้​พา​จำเลย​เข้า​มา.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พวก​โจทก์​ยืน​ขึ้น, เขา​มิได้​กล่าวหา​จำเลย​เหมือน​ข้าพ​เจ้า​คาด​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="19">เป็น​แต่​เพียง​ปัญหา​เถียง​กัน​ด้วย​เรื่อง​ลัทธิ​สาสนา​ของ​เขา​เอง, และ​ด้วย​เรื่อง​คน​หนึ่ง​ที่​ชื่อ​เยซู​ซึ่ง​ตาย​แล้ว แต่​เปา​โล​ยืนยัน​ว่า​ยัง​เป็นอยู่.</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​สงสัย​อยู่​ว่า​จะ​ชำระ​ความ​นั้น​อย่างไร​ดี, จึง​ถาม​เปา​โล​ว่า จะ​ใคร่​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ให้​ชำระ​ความ​นั้น​ที่​นั่น​หรือไม่.</verse>
				<verse number="21">แต่​เมื่อ​เปาโล​ได้​อุทธรณ์​ขอให้​งด​ไว้​เพื่อให้​ความ​ทราบ​ถึง​มหา​กษัตริย์​, ข้าพ​เจ้า​จึง​สั่ง​ให้​คุม​ตัว​ไว้​จน​กว่า​จะ​ส่ง​ตัว​ไป​ถึง​กา​ยะ​ซา​ได้”</verse>
				<verse number="22">อะฆะ​ริ​ปา​จึง​กล่าว​แก่​เฟศ​โต​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​จะ​ใคร่​ฟัง​ปาก​คำ​คน​นั้น​ด้วย.” เฟศ​โต​จึง​กล่าว​ว่า, “พรุ่งนี้​ท่าน​จะ​ได้​ฟัง​เขา.”</verse>
				<verse number="23">ครั้น​วัน​รุ่ง​ขึ้น​อะฆะ​ริ​ปา​กับ​เบ​ระ​นิ​เก เสด็จ​มา​พร้อม​ด้วย​ราช​บริพาร​เป็น​สง่า​ผ่า​เผย​มาก. จึง​ได้​เข้า​ไป​ประทับ​บ้าน​ที่​ออก​ขุน​นาง​พร้อม​กับ​นาย​พัน​และ​คน​สำคัญๆ ทั้ง​หลาย​ใน​เมือง​นั้น แล้ว​เฟศ​โต​จึง​สั่ง​ให้​พา​เปา​โล​เข้า​มา.</verse>
				<verse number="24">เฟศ​โต​จึง​กล่าว​ว่า, “ดูก่อน ท่าน​กษัตริย์​อะฆะ​ริ​ปา​และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ด้วยกัน​ที่นี่, ท่าน​ทั้ง​หลาย​เห็น​คน​นี้. ที่​บรรดา​พวก​ยู​ดาย​ได้​วิงวอน​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​และ​ที่นี่​ด้วย, ร้อง​ว่า​เขา​ไม่​ควร​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป</verse>
				<verse number="25">แต่​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ว่า​เขา​ไม่ได้​ทำ​ผิด​สิ่ง​ไร​ที่​ควร​จะต้อง​ตาย และ​เพราะ​เขา​เอง​ได้​อุทธรณ์​ถึง​มหา​กษัตริย์​, ข้าพ​เจ้า​ตั้งใจ​ว่า​จะ​ส่ง​เขา​ไป.</verse>
				<verse number="26">ข้าพ​เจ้า​ไม่​มี​รายงาน​อะไร​แน่นอน​เรื่อง​คน​นี้​ที่​จะ​ถวาย​เจ้านาย​ของ​ข้าพ​เจ้า. เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​พา​เขา​ออก​มา​ต่อ​หน้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย, มี​กษัตริย์​อะฆะ​ริ​ปา​เป็น​ประธาน, หวัง​ว่า​เมื่อ​ไต่​สวน​แล้ว​จะ​มี​เรื่อง​พอ​ที่​จะ​ถวาย​รายงาน​ไป​ได้​บ้าง.</verse>
				<verse number="27">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ว่า, ที่​จะ​ส่ง​แต่​จำเลย​ไม่, และ​มิได้​ส่ง​ข้อหา​ไป​ด้วย, ก็​เป็น​การ​เหลว​ใหล​ไม่ได้​เรื่อง.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ฝ่ายอะฆะ​ริ​ปา​จึง​ตรัส​แก่​เปาโล​ว่า, “เรา​อนุญาต​ให้​เจ้า​ให้​การ​แก้​ข้อหา​เอง​เถิด.” เปา​โล​จึง​ยืน​มือ​ออก​กล่าว​ว่า,</verse>
				<verse number="2">“ท่าน​กษัตริย์​อะฆะ​ริ​ปา​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​ถือ​ว่า เป็น​ลาภ​ใหญ่​ที่​ได้​โอกาส​แก้​คดี​ต่อ​พักตร​ท่าน​วันนี้ ใน​เรื่อง​ข้อ​คดี​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​พวก​ยู​ดาย​ฟ้อง​หา​ข้าพ​เจ้า​นั้น</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ท่าน​มี​ความรู้​ชำนาญ​ใน​บรรดา​ขนบธรรม​เนียม​และ​ปัญหา​ต่างๆ ของ​พวก​ยู​ดาย​โดย​ถ้วน​ถี่​แล้ว. เหตุ​ฉะนั้น​ขอ​ท่าน​ได้​โปรด​ทน​ฟัง​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">พวก​ยู​ดาย​ทั้ง​หลาย​ก็​รู้จัก​ความ​เป็นไป​ของ​ข้าพ​เจ้า​ตั้งแต่​เป็น​เด็ก​มาแล้ว, คือ​ใน​ชั้น​แรก​ข้าพ​เจ้า​ได้​อยู่​ท่ามกลาง​ชน​ชาติ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม.</verse>
				<verse number="5">เขา​ก็​รู้จัก​ข้าพ​เจ้า​แต่​เดิม​มา. ถ้า​เขา​จะ​ยอม​เป็น​พะยาน​ก็​เป็นได้, ว่า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​พวกฟา​ริ​ซาย และ​อยู่​ใน​คณะ​ที่​ถือ​เคร่งครัด​อย่าง​ยิ่ง.</verse>
				<verse number="6">บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​ต้อง​มา​ยืน​ให้​ท่าน​พิพากษา ก็​เนื่อง​ด้วย​เรื่อง​มี​ความหวัง​ใจ​ใน​คำ​สัญญา ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ตรัส​แก่​บรรพ​บุรุษ​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="7">พวก​ข้าพ​เจ้า​สิบ​สอง​ตระกูล​ได้​อุสส่าห์​ปฏิบัติ​ทั้ง​กลางวัน​กลางคืน ด้วย​หวัง​ใจ​ว่า​จะ​บรรลุ​ถึง​ความสำเร็จ​ตาม​คำ​สัญญา​นั้น. โอ กษัตริย์​อะฆะ​ริ​ปา, เพราะ​ความหวัง​ใจ​อัน​นี้​พวก​ยู​ดาย​จึง​ฟ้อง​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ไฉน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​พา​กัน​ถือ​ว่า การ​ซึ่ง​พระ​เจ้า​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ตาย​เป็น​การ​เชื่อ​ไม่​ได้?</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​เคย​ได้​คิด​ใน​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, สมควร​จะ​ทำ​หลาย​สิ่ง​ซึ่ง​ขัดขวาง​ต่อ​พระ​นาม​ของ​พระ​เยซู​ชาวนา​ซา​เร็ธ​นั้น.</verse>
				<verse number="10">สิ่ง​เหล่านั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​รับ​อำนาจ​จาก​ปุโรหิต​ใหญ่​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ได้​ขัง​สิทธิ​ชน​หลาย​คน​ไว้​ใน​คุก และ​ครั้น​เขา​ถูก​ลงโทษ​ถึง​ตาย, ข้าพ​เจ้า​ก็​เห็น​ดี​ด้วย.</verse>
				<verse number="11">ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​โทษ​เขา​บ่อยๆ ใน​ธรรม​ศาลา​ทุก​แห่ง. และ​บังคับ​เขา​ให้​กล่าว​คำ​หมิ่น​ประมาท และ​เพราะ​ข้าพ​เจ้า​โกรธ​เขา​ยิ่ง​นัก, ข้าพ​เจ้า​ได้​ตาม​ไป​ข่ม​เหง​เขา​ถึง​เมือง​ต่างประเทศ</verse>
				<verse number="12">คราว​นั้น​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​กำลัง​ไป​ยัง​เมือง​ดา​เม​เซ็ก ได้​ถือ​อำนาจ​จาก​ปุโรหิต​ใหญ่,</verse>
				<verse number="13">ข้า​แต่​กษัตริย์​, ใน​เวลา​เที่ยง​เมื่อ​กำลัง​เดินทาง​ไป ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​แสง​สว่าง​กล้า​ยิ่ง​กว่า​แสงอาทิตย์ ส่อง​ลง​มา​จาก​ท้อง​ฟ้า​ล้อม​รอบ​ข้าพ​เจ้า​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ไป​ด้วย​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">ครั้น​ข้าพ​เจ้า​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ล้ม​คะมำ​ลง​ที่ดิน, ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​พระ​สุ​รเสียง​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ภาษา​เฮ็บ​ราย​ว่า. ‘เซา​โล, เซาโล​เอ๋ย, เจ้า​ข่ม​เหง​เรา​ทำไม? ซึ่ง​เจ้า​จะ​ถีบ​ประตัก​ก็​ยาก​นัก.’</verse>
				<verse number="15">ข้าพ​เจ้า​จึง​ทูล​ถาม​ว่า. ‘พระ​องค์​เจ้า​ข้า, พระ​องค์​เป็น​ผู้ใด? พระ​องค์​จึง​ตรัส​ว่า. ‘เรา​คือ​เยซู​ซึ่ง​เจ้า​ข่ม​เหง​นั้น.</verse>
				<verse number="16">แต่​ว่า​จง​ลุก​ขึ้น​ยืน​เถิด​ด้วย​ว่า​เรา​ได้​ปรากฏ​แก่​เจ้า​เพื่อ​จะ​ตั้ง​เจ้า​ไว้​ให้​เป็น​ผู้​ปฏิบัติ, และ​เป็น​พะยาน​ถึง​เหตุการณ์​ซึ่ง​เจ้า​ได้​เห็น, และ​ถึง​เหตุการณ์​ที่​เรา​จะ​สำแดง​ตัว​เรา​เอง​แก่​เจ้า​ใน​เวลา​ภาย​หน้า.</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​พล​เมือง​และ​จาก​คน​ต่างชาติ​ที่​เรา​จะ​ใช้​เจ้า​ไป​หา​นั้น</verse>
				<verse number="18">จะ​ให้​เจ้า​เปิด​ตา​ของ​เขา, เพื่อ​เขา​จะ​กลับ​จาก​ทาง​มืด​มา​ถึง​ทาง​สว่าง, และ​จาก​อำนาจ​ของ​ซาตาน​มาถึง​พระ​เจ้า, เพื่อ​เขา​จะ​ได้รับ​การ​ยก​โทษ​แห่ง​ความผิด​ของ​เขา, และ​ให้​ได้รับ​ส่วน​ที่​จะ​ได้​ด้วย​คัน​กับ​คน​ทั้ง​หลาย ซึ่ง​ถูก​ชำระ​ให้​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม​แล้ว​โดย​ความ​เชื่อ​ใน​เรา.’</verse>
				<verse number="19">ดูก่อน​ท่าน​กษัตริย์​อะฆะ​ริ​ปา, เมื่อ​เป็น​เช่น​นั้น​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​จึง​เชื่อ​ฟัง​นิมิตต์​ซึ่ง​มา​จาก​สวรรค์​นั้น​และ​มิได้​ขัด​ขืน</verse>
				<verse number="20">แต่​ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​สั่ง​สอน​เขา, ตั้ง​ต้น​ที่​เมือง​ดา​เม​เซ็ก​และ​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ทั่ว​แว่น​แคว้น​มณฑล​ยู​ดาย​และ​แก่​ชาว​ต่างประเทศ, ให้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่, ให้​หัน​มา​หา​พระ​เจ้า, และ​กระทำ​การ​ซึ่ง​สม​กับ​ที่​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​แล้ว.</verse>
				<verse number="21">เพราะ​เหตุ​เหล่านั้น​พวก​ยู​ดาย​จึง​จับ​ข้าพ​เจ้า​ที่​ใน​โบสถ์, และ​พยายาม​หา​ช่อง​ที่​จะ​ฆ่า​ข้าพ​เจ้า​เสีย.</verse>
				<verse number="22">เป็น​เพราะ​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ช่วย​ข้าพ​เจ้าๆ จึง​มี​ชีวิต​อยู่​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้, และ​อาจ​เป็น​พยาน​ได้​ต่อ​หน้า​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย. ข้าพ​เจ้า​ไม่​พูด​เรื่อง​อื่น​นอก​จาก​เรื่อง​ซึ่ง​บรรดา​ศาสดา​พยากรณ์​กับ​โม​เซ​ได้​กล่าว​ไว้​ว่า​จะ​เกิด​มี​ขึ้น,</verse>
				<verse number="23">คือ​ว่า​พระ​คริสต์​จะต้อง​ทน​ทุกข์​ทรมาน, และ​พระ​องค์​นั้น​จะ​เป็น​ผู้​แรก​ที่​จะ​ทรง​แสดง​ความ​สว่าง​แก่​พล​เมือง​และ​ชาว​ชน​ต่างชาติ​โดย​การ​คืน​พระ​ชนม์​นั้น.”</verse>
				<verse number="24">ครั้น​เปา​โลกา​ลัง​พูด​แก้​คดี​อย่าง​นั้น, เฟศ​โต​จึง​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า, “เปาโล​เอ๋ย, เจ้า​คลั่ง​ไป​เสีย​แล้ว เจ้า​เรียนรู้​วิชชา​มาก​จึง​ทำ​ให้​เจ้า​คลั่ง​ไป.”</verse>
				<verse number="25">แต่​เปา​โลก​ล่าว​ว่า, “ท่าน​เฟศ​โต​เจ้า​ข้า, ข้าพ​เจ้า​ไม่​คลั่ง​เลย แต่​ว่า​ได้​พูด​คำ​สัตย์​จริง​และ​คำ​ที่​ปกติ​ชน​จะ​พูด.</verse>
				<verse number="26">ด้วย​ว่า​ท่าน​กษัตริย์​ทรง​ทราบ​ข้อความ​เหล่านี้​แล้ว ข้าพ​เจ้า​จึง​กล้า​กล่าว​ต่อ​พระ​พักตร​ของ​ท่าน​ด้วย​จริงใจ เพราะ​ข้าพ​เจ้า​เชื่อ​แน่​ว่า เหตุการณ์​เหล่านั้น​ก็​ประจักษ์​แจ้ง​อยู่​ใน​ใจ​ของ​ท่าน​แล้ว, เพราะ​การ​เหล่านั้น​ได้​กระทำ​ใน​ที่​เปิด​เผย</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​อะฆะ​ริ​ปา​เจ้า​ข้า, ท่าน​เชื่อ​พระ​คัมภีร์​ของ​พวก​ศาสดา​พยากรณ์​หรือ​ข้าพ​เจ้า​ทราบ​ว่า​ท่าน​เชื่อ.”</verse>
				<verse number="28">กษัตริย์​อะฆะ​ริ​ปา​จึง​ตรัส​แก่​เปา​โล​ว่า, “เจ้า​ใคร่​จะ​ชวน​เรา​ให้​เป็น​คริส​เตียน​ด้วย​คำ​ชักชวน​เพียง​เล็กน้อย​เท่านั้น.”</verse>
				<verse number="29">เปาโล​จึง​ทูล​ว่า, “จำเพาะ​พระ​พักตร​พระ​เจ้า ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ปรารถนา​ยิ่ง​นัก​ไม่​ว่า​ด้วย​คำ​ชักชวน​น้อย​หรือ​มาก, ที่​จะ​ให้​เป็น​เหมือน​อย่าง​ข้าพ​เจ้า, มิใช่​ท่าน​ผู้​เดียว​แต่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ฟัง​ข้าพ​เจ้า​วันนี้​ด้วย, เว้น​เสีย​แต่​เครื่อง​จำ​จอง​นี้.”</verse>
				<verse number="30">กษัตริย์​กับ​ผู้ว่า​ราชการ​เมือง​และ​นาง​เบ​ระ​นิ​เก​และ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​นั่ง​อยู่​ด้วยกัน​จึง​ลุก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="31">ครั้น​เสด็จ​ออกไป​แล้ว​จึง​พา​กัน​พูด​ว่า, “คน​นี้​มิได้​ทำ​สิ่ง​ใด​ที่​สมควร​จะ​ถูก​ลงโทษ​ถึง​ตาย​หรือ​จำ​จอง​ใว้.”</verse>
				<verse number="32">ฝ่าย​กษัตริย์​อะฆะ​ริ​ปา​จึง​ตรัส​แก่​เฟศ​โต​ว่า, “ถ้า​คน​นี้​มิได้​อุทธรณ์​ถึง​กา​ยะ​ซา​แล้ว​จะ​ปล่อย​เขา​ก็​ได้.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ครั้น​ตั้งใจ​ว่า​พวก​เรา​จะต้อง​ไป​ยัง​ประเทศ​อิตาลี, เขา​จึง​มอบ​เปา​โล​กับ​คน​อื่น​บาง​คน​ที่​ถูก​ขัง​อยู่​ไว้​กับ​นาย​ร้อย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ยู​เลียว, เป็น​นายทหาร​ใน​กอง​ของ​ออฆู​ซะ​โต.</verse>
				<verse number="2">เรา​ทั้ง​หลาย​จึง​ลง​เรือ​ลำ​หนึ่ง​มา​จาก​เมือง​อัด​รามู​ไต​อัม, ซึ่ง​จะ​ออกไป​ยัง​ตำบล​ที่​อยู่​ตาม​ฝั่ง​มณฑล​อาเซีย​เรือ​ก็​ออก​ทะเล. มี​คน​หนึ่ง​ชื่อ​อา​ริศ​ตา​โค​ชาว​มา​กะ​โด​เนีย​ซึ่ง​มา​จาก​เมืองเธ​ซะโล​นิ​เก​ไป​ด้วย​กัน​กับ​เรา.</verse>
				<verse number="3">วัน​รุ่ง​ขึ้น​เรา​ได้​แวะ​ที่​เมือง​ซี​โดน. ฝ่าย​ยู​เลียว​มี​ใจ​เมตตา​ปราณี​แก่​เปา​โล, ยอม​ให้​ไป​หา​มิตร​สหาย​ทั้ง​หลาย​เพื่อ​จะ​ได้​บรรเทา​ใจ.</verse>
				<verse number="4">ครั้น​เรือ​ออก​จาก​ที่​นั่น​แล้ว, จึง​แล่น​เลียบ​เกาะ​กุบ​โร​ไป​เพราะ​ทวน​ลม.</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​แล่น​ข้าม​ทะเล​ที่​อยู่​ที่​ตรง​มณฑล​กิ​ลิ​เกีย​กับ​มณฑล​ปัม​ฟู​เลีย, ก็​มา​ถึง​เมือง​มุ​รา​ที่​อยู่​ใน​มณฑล​ลุ​เกีย.</verse>
				<verse number="6">ที่​เมือง​นั้น​นาย​ร้อย​ได้​พบ​เรือ​ลำ​หนึ่ง​มา​จาก​เมือง​อา​เล็กซัน​ดะเรีย​ซึ่ง​จะ​ไป​ยัง​ประเทศ​อิตาลี, ท่าน​จึง​ให้​พวก​เรา​ลง​เรือ​ลำ​นั้น.</verse>
				<verse number="7">เรา​แล่น​ไป​ช้าๆ หลาย​วัน​และ​ได้​มา​ถึง​เมือง​กะ​นิ​โด​โดย​ยาก เมื่อ​จะ​แล่น​ทวน​ลม​ต่อไป​ไม่​ไหว, เรา​จึง​แล่น​เข้า​ท้าย​เกาะ​เกร​เต ตรง​เมืองซัล​โมเน.</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เรือ​ได้​เดิน​ตาม​ฝั่ง​เกาะ​นั้น​โดย​ความ​ยากลำบาก, เรา​จึง​มา​ยัง​ตำบล​หนึ่ง​ชื่อ​ว่า ท่า​งาม เมือง​ลาซา​ยะ​อยู่​ใกล้​ที่​นั้น</verse>
				<verse number="9">ครั้น​เสียเวลา​ไม่​มาก​แล้ว, และ​การ​ที่​จะ​เดินเรือ​ก็​เป็น​ที่​น่า​กลัว เพราะ​เวลา​ที่​เขา​ถือ​ศีล​อด​อาหาร​ผ่าน​ไป​แล้ว, เปา​โล​จึง​เตือนสติ​คน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="10">ว่า, “ดูก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​เห็น​ว่า​ซึ่ง​เรา​จะ​แล่น​ไป​คราว​นี้​จะ​มี​อันตราย​และ​เสียหาย​มาก, มิใช่​แต่​ของ​บรรทุก​กับ​เรือ​กำปั่น​เท่านั้น, แต่​จะ​เสียชีวิต​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="11">แต่​นาย​ร้อย​เชื่อ​กัปตัน​และ​เจ้า​ของ​กำปั่น​มากกว่า​เชื่อ​คำ​ที่​เปา​โลก​ล่าว​นั้น.</verse>
				<verse number="12">เพราะว่า​ท่า​งาม​นั้น​ไม่​เหมาะ​พอที่จะ​จอด​อยู่​ใน​ฤดู​หนาว คน​เป็น​อัน​มาก​จึง​ได้​เตือน​ให้​ออก​ทะเล​ไป​จาก​ที่​นั่น, เพื่อ​ถ้า​เป็นได้​จะ​ได้​ไม่​ให้​ถึง​เมือง​ฟอย​นิ​เก, แล้ว​จะ​จอด​อยู่​ที่​นั่น​ตลอด​ฤดู​หนาว, เมือง​ฟอย​นิ​เก​นั้น​เป็น​ท่าเรือ​แห่ง​เกาะ​เกร​เต สำหรับ​จอด​กำบัง​ลม​หัน​หน้า​ไป​หาง​ทิศ​ตะวันออก​เฉียง​เหนือ​กับ​เฉียง​ใต้</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ลม​ทิศ​ใต้​พัด​มา​เบาๆ เขา​ก็​คิด​ว่า​สม​ความ​ปรารถนา​แล้ว, จึง​ถอน​สมอ​แล่น​เลียบ​ฝั่ง​ไป​ตาม​เกาะ​เกร​เต.</verse>
				<verse number="14">แต่​แล่น​ไป​ไม่​ช้า​เรือ​กำปั่น​ก็​ถูก​ลม​พายุ​กล้า​ที​เรียกว่า​ยุ​ระ​กิโล.</verse>
				<verse number="15">ครั้น​เรือ​กำปั่น​ถูก​พายุ​ต้าน​ลม​ไม่​ไหว, เรา​จึง​ปล่อย​ไป​ตาม​ลม.</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เรือ​ถูก​ชัด​มายัง​เกาะ​เล็กๆ แห่ง​หนึ่ง​ชื่อ​ว่า​เกา​เด, เรา​จึง​ยก​เรือ​เล็ก​ขึ้น​ผูก​ไว้​ได้​แต่​มี​ความ​ลำบาก​มาก.</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ยก​เรือ​ขึ้น​แล้ว, เรา​ก็​เอา​เชือก​ผูก​โอบ​รอบ​เรือ​กำปั่น​ไว้ และ​เพราะ​กลัว​ว่า​จะ​เกย​หาด​ทราย, จึง​ลด​ใบ​ลง​แล้ว​ก็​ปล่อย​ให้​ชัด​ไป​ชัด​มา​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="18">ครั้น​รุ่ง​ขึ้น​เขา​ก็​ขน​ของ​บรรทุก​ทิ้ง​เสีย, เพราะ​ถูก​พายุ​ใหญ่.</verse>
				<verse number="19">พอ​ถึง​วัน​ที่​สาม​เรา​ก็​ทิ้ง​เครื่องใช้​ใน​เรือ​กำปั่น​ออก​เสีย​ด้วย​มือ​ของ​เรา​เอง.</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ไม่​เห็น​ดวง​อาทิตย์​หรือ​ดวง​ดาว​หลาย​วัน​แล้ว, และ​ยัง​ถูก​พายุ​ใหญ่​อยู่, ความหวัง​ที่​จะ​รอด​นั้น​ก็​ล้มละลาย​ไป</verse>
				<verse number="21">ครั้น​เขา​ต้อง​อด​อาหาร​มา​นาน​แล้ว, เปาโล​จึง​ยืน​ขึ้น​ท่าม​กลาง​เขา​กล่าว​ว่า, “ดูก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ควร​ได้​ฟัง​ข้าพ​เจ้า และ​ไม่​ควร​ได้​ออก​จาก​เกาะ​เกร​เต​นั้น​เลย, จึง​จะ​ได้​พ้น​จาก​อันตราย​นี้​และ​ไม่​เสีย​สิ่งของ.</verse>
				<verse number="22">บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​ขอ​เตือน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​มี​ใจ​ชื่น​บาน ด้วย​ว่า​ใน​พวก​ท่าน​จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​เสีย​ชิ​วิต, จะ​เสีย​ก็​แต่​เรือ​กำปั่น​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="23">เพราะว่า​เมื่อ​คืน​นี้​ทูต​องค์​หนึ่ง​ของ​พระ​เจ้า ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​ปฏิบัติ​นั้น​ได้มา​ยืน​อยู่​ใกล้​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="24">กล่าว​ว่า. ‘เปาโล​เอ๋ย, อย่า​กลัว​เลย ท่าน​จะ​ต้อง​ยืน​อยู่​ต่อ​หน้า​กา​ยะ​ซา. ส่วน​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​อยู่​ใน​เรือ​กับ​ท่าน​นั้น, พระ​เจ้า​จะ​ทรง​โปรด​ให้​รอด​ตาย​เพราะ​เห็น​แก่​ท่าน.’</verse>
				<verse number="25">ดูก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เพราะ​ฉะนั้น​จง​ชื่น​ใจ​เถิด ด้วย​ข้าพ​เจ้า​เชื่อ​พระ​เจ้า​ว่า​การณ์​จะ​เป็นไป​เหมือน​อย่าง​พระ​องค์​ได้​ทรง​กล่าว​แก่​ข้าพ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="26">แต่​ว่า​เรา​จะ​ต้อง​ถูก​ชัด​ทิ้ง​ไว้​ที่​เกาะ​แห่ง​หนึ่ง.”</verse>
				<verse number="27">แต่​ครั้น​ถึง​คืน​วัน​ที่​สิบ​สี่​แล้ว, เรา​ยัง​ถูก​ชัด​ไป​ชัด​มา​ใน​ทะเล​อัดเรีย ประมาณ​เที่ยง​คืน​พวก​กะลาสี​ก็​สำคัญ​ว่า​มา​ใกล้​เมือง​แห่ง​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="28">ครั้น​หยั่ง​น้ำ​ได้​ลึก​ถึง​ยี่สิบ​วา เมื่อ​ไป​อีก​หน่อย​หนึ่ง​ก็​หยั่ง​น้ำ​ได้​ลึก​สิบ​ห้า​วา.</verse>
				<verse number="29">เขา​ก็​กลัว​ว่า​จะ​โดน​ฝั่ง​ที่​มี​หิน, จึง​ทอดสมอ​ท้าย​สี่​ตัว, แล้ว​ตั้ง​หน้า​คอย​เวลา​รุ่ง​เช้า.</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​พวก​กะลาสี​หา​ช่อง​จะ​หนี​จาก​กำปั่น, และ​ได้​หย่อน​เรือ​เล็ก​ลง​ที่​ทะเล​แล้ว, ทำ​ที​ว่า​จะ​ทอดสมอ​จาก​หัว​เรือ,</verse>
				<verse number="31">เปา​โล​จึง​กล่าว​แก่​นาย​ร้อย​และ​พวก​ทหาร​ว่า, “ถ้า​คน​เหล่านั้น​ไม่​คง​อยู่​ใน​กำปั่น, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​รอด​ตาย​ไม่ได้​เลย.”</verse>
				<verse number="32">พวก​ทหาร​จึง​ตัด​เชือก​ที่​ผูก​เรือ​เล็ก​ให้​เรือ​ตก​ลง​ไป</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​จวน​รุ่ง​เช้า เปา​โล​จึง​เตือน​คน​ทั้ง​ปวง​ให้​รับประทาน​อาหาร​และ​กล่าว​ว่า, “วันนี้​เป็น​วัน​ที่​สิบ​สี่​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ค้าง​อยู่​ใน​เรือ​และ​อด​อยาก​มิ​เป็น​อัน​ได้​รับประทาน.</verse>
				<verse number="34">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​ขอ​วิงวอน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​รับประทาน​อาหาร​เสีย​บ้าง, เพื่อ​จะ​ดำรง​ชีวิต​อยู่​ได้​เพราะ​ผม​ขอไ​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ใน​พวก​ท่าน​จะ​ไม่​เสีย​ไป​สัก​เส้น​เดียว.”</verse>
				<verse number="35">ครั้น​กล่าว​อย่าง​นั้น​แล้ว ท่าน​จึง​หยิบ​ขนม​ปัง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​เจ้า​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​ปวง, แล้ว​ก็​หัก​รับประทาน.</verse>
				<verse number="36">คน​ทั้ง​ปวง​ก็​ชื่น​ใจ​ขึ้น​จึง​รับประทาน​อาหาร​ด้วย.</verse>
				<verse number="37">เรา​ทั้ง​ปวง​ที่​อยู่​ใน​กำปั่น​นั้น​รวม​สอง​ร้อย​เจ็ด​สิบ​หก​คน.</verse>
				<verse number="38">เมื่อ​รับประทาน​อาหาร​อิ่ม​แล้ว, จึง​ขน​ข้าว​สาลี​ใน​กำปั่น​ทิ้ง​เสีย​ใน​ทะเล​เพื่อให้​กำปั่น​เบา​ขึ้น</verse>
				<verse number="39">ครั้น​สว่าง​แล้ว​เขา​ก็​ไม่​รู้​ว่า​เป็น​ที่​อะไร, แต่​เขา​เห็น​อ่าว​แห่ง​หนึ่ง​ที่​มี​หาด, จึง​ได้​หารือ​กัน​ว่า จะ​ให้​เรือ​เข้า​เกย​หาด​นั้น​ได้​หรือไม่.</verse>
				<verse number="40">เขา​จึง​ตัด​สาย​สมอ​ทิ้ง​เสีย​ใน​ทะเล, แล้ว​ก็​แก้​เชื่อ​ที่​มี​มัด​หาง​เสือ, และ​ชัก​ใบ​หัว​เรือ​ขึ้น​ให้​กิน​ลม​แล่น​ตรง​เข้า​ไป​หา​ฝั่ง.</verse>
				<verse number="41">แต่​ครั้น​มาถึง​ตำบล​หนึ่ง​ที่​ทะเล​สอง​ข้าง​บรรจบ​กัน, กำปั่น​ก็​เกย​ดิน, หัว​เรือ​ติด​แน่น​ออก​ไม่ได้, แต่​ท้าย​เรือ​นั้น​ก็​แตก​ออก​ด้วย​กำลัง​คลื่น.</verse>
				<verse number="42">พวก​ทหาร​ปรึกษา​กัน​ว่า​ให้​ฆ่า​นักโทษ​ทั้ง​หลาย​เสีย, กลัว​ว่า​จะ​มี​ผู้ใด​ว่าย​น้ำ​หนี​ไป​ได้.</verse>
				<verse number="43">แต่​นาย​ร้อย​ปรารถนา​จะ​ให้​เปา​โล​รอด​ตาย, จึง​ห้าม​พวก​ทหาร​มิ​ให้​ทำ​ตาม​ความคิด​นั้น แล้ว​สั่ง​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ว่าย​น้ำ​เป็น​ให้​กะ​โดด​น้ำ​ว่าย​ไป​หา​ฝั่ง​ก่อน.</verse>
				<verse number="44">ฝ่าย​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เหลือ​นั้น​ก็​เกาะ​กะ​ดาน​ไป​บ้าง, เกาะ​ไม้​กำปั่น​ที่​หัก​ไป​บ้าง. ด้ง​นั้น​เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ถึง​ฝั่ง​รอด​ตาย​สิ้น​ทุก​คน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ครั้น​รอด​พ้น​ภัย​แล้ว, พวก​เรา​จึง​รู้​ว่า​เกาะ​นั้น​ชื่อ​เม​ลี​เต.</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​ชาว​เกาะ​นั้น​เป็น​ชาวนา เขา​ได้​มี​ความ​กรุณา​แก่​พวก​เรา​เป็น​อัน​มาก เขา​ก่อ​ไฟ​ไว้​รับ​เรา​ทั้ง​หลาย​เพราะ​ฝน​ตก​และ​หนาว.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เปาโล​เก็บ​กิ่ง​ไม้​แห้ง​มัด​หนึ่ง​มา​ใส่​ไฟ, มี​งู​พิษ​ตัว​หนึ่ง​ออก​มา​เพราะ​ถูก​ความ​ร้อน กัด​มือ​ของ​เปาโล​ติด​อยู่.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พวก​ชาว​ป่า​นั้น​เห็น​งู​กัด​ติด​ห้อย​อยู่​ที่​มือ​ของ​เปา​โล จึง​พูด​กัน​ว่า, “คน​นี้​คง​เป็น​ผู้​ฆ่า​คน​แน่นอน ถึงแม้ว่า​รอด​พ้น​จาก​ทะเล​แล้ว, พระ​ผู้​ทรง​ธรรม​ก็​ยัง​ไม่​ยอม​ให้​รอด​ตาย​ไป​ได้.”</verse>
				<verse number="5">แต่​เปาโล​ได้​สะบัด​มือ​ให้​งู​ตก​ลง​ไป​ใน​ไฟ, และ​หา​เป็น​อันตราย​ประการ​ใด​ไม่.</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​เขา​ทั้ง​หลาย​คอย​ดู​อยู่, คิด​ว่า​มือ​เปา​โล​จะ​บวม​ขึ้น​หรือ​จะ​ล้ม​ลง​ตาย​กัน​ที แต่​ครั้น​เขา​คอย​ดู​อยู่​ช้า​นาน​มิได้​เห็น​ท่าน​เป็น​อะไร, เขา​จึง​กลับ​ถือ​ว่า​ท่าน​เป็น​พระ</verse>
				<verse number="7">เจ้า​แห่ง​เกาะ​นั้น​ชื่อปป​เลียว​มี​ไร่​นา​อยู่​ใกล้​ตำบล​นั้น. ท่าน​ได้​ต้อนรับ​เลี้ยง​ดู​เรา​ทั้ง​หลาย​ไว้​อย่าง​ดี​สาม​วัน.</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​บิดา​ของ​ปป​เลียว​นั้น​เป็น​ไข้​และ​เป็น​บิด​นอน​ป่วย​อยู่. เปา​โล​จึง​เข้า​ไป​หา​ท่าน อธิษฐาน​แล้ว​วาง​มือ​บน​ท่าน​รักษา​ให้​หาย.</verse>
				<verse number="9">ครั้น​ทำ​อย่าง​นั้น​แล้ว, คน​อื่นๆ ที่​เกาะ​นั้น​ซึ่ง​มี​โรค​ต่างๆ ก็​ได้​มา​หา, และ​เขา​ก็​หาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​นับ​ถือ​พวก​เรา​เป็น​อัน​มาก. เมื่อ​เรา​จะ​แล่น​เรือ​ไป​จาก​ที่​นั่น เขา​จึง​นำ​สิ่ง​ของ​ที่​เรา​ต้องการ​มา​ให้​เรา​ทุก​สิ่ง</verse>
				<verse number="11">ครั้น​ล่วง​ไป​สาม​เดือน พวก​เรา​จึง​ลง​เรือ​กำปั่น​ซึ่ง​มา​จาก​เมือง​อา​เล็กซัน​ดะเรีย และ​ค้าง​อยู่​ที่​เกาะ​นั้น​ใน​ฤดู​หนาว กำปั่น​ลำ​นั้น​มี​รูป​ลูก​แฝด​เป็น​เครื่อง​หมาย.</verse>
				<verse number="12">ครั้น​แล่น​ไป​แล้ว พวก​เรา​จึง​แวะ​ที่​เมือง​ซุ​รา​คู​ซาย​จอด​อยู่​ที่​นั่น​สาม​วัน.</verse>
				<verse number="13">เรา​ออก​จาก​ที่​นั่น​ล้อม​ไป​ยัง​เมือง​เรฆิอน. ครั้น​รุ่ง​ขึ้น​ลม​ทิศ​ใต้​ก็​พัด​มา, วัน​ที่​สอง​จึง​มา​ถึง​เมือง​โป​ติ​โอ​ลอย.</verse>
				<verse number="14">เรา​ได้​พบ​พวก​พี่​น้อง​ที่​นั่น, และ​เขา​เชิญ​เรา​ให้​หยุด​พัก​อาศัย​อยู่​กับ​เขา​เจ็ด​วัน. แล้ว​เรา​จึง​ไป​ถึง​กรุง​โรม.</verse>
				<verse number="15">ครั้น​พวก​พี่​น้อง​ใน​กรุง​โรม​ได้​ยิน​ข่าว​ถึง​พวก​เรา, เขา​จึง​ออก​มา​หา​เรา​ที่​ตลาด​แห่ง​หนึ่ง​เรียก​ว่า​บ้าน​อัป​ปี​โอ​และ​บ้าน​ไตร​ภัตตาคาร. เมื่อ​เปา​โล​เห็น​เขา​แล้ว ท่าน​จึง​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​เจ้า​และ​มี​ใจ​ชื่น​บาน​ขึ้น</verse>
				<verse number="16">ครั้น​พวก​เรา​มา​ถึง​กรุง​โรม, เขา​ยอม​ให้​เปา​โล​อยู่​ต่างหาก​คน​เดียว, ให้​ทหาร​คน​หนึ่ง​คุม​ไว้</verse>
				<verse number="17">ครั้น​ล่วง​สาม​วัน​แล้ว. เปา​โล​จึง​เชิญ​พวก​ผู้ใหญ่​ใน​พวก​ยู​ดาย​มา​ประชุม​กัน. เมื่อ​ประชุม​กัน​แล้ว​ท่าน​จึง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า. “ดูก่อน​ท่าน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ถึง​แม้​ว่า​ข้าพ​เจ้า​มิได้​กระทำ​ผิด​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​ต่อ​พล​เมือง หรือ​ผิด​ธรรม​เนียม​ของ​บรรพ​บุรุษ, ข้าพ​เจ้า​ยัง​ต้อง​ออก​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม เป็น​นักโทษ​อยู่​ใน​มือ​ของ​พวก​โรมัน.</verse>
				<verse number="18">ครั้น​พวก​นั้น​ได้​ไต่​สวน​ข้าพ​เจ้า​แล้ว ก็​หมาย​ว่า​จะ​ปล่อย​ข้าพ​เจ้า​เสีย, เพราะ​ไม่​มี​เหตุ​อะไร​ที่​ข้าพ​เจ้า​ควร​จะ​ต้อง​ตาย.</verse>
				<verse number="19">แต่​ว่า​เมื่อ​พวก​ยู​ดาย​พูด​คัดค้าน. ข้าพ​เจ้า​จึง​จำต้อง​อุทธรณ์​ถึง​กา​ยะ​ซา แต่​มิใช่​ข้าพ​เจ้า​จะ​ฟ้อง​ชน​ประเทศ​ร่วม​ชาติ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​หา​มิได้.</verse>
				<verse number="20">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​เชิญ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มา​เพื่อ​จะ​ได้​เห็น​หน้า​และ​พูด​กับ​ข้าพ​เจ้า. เพราะ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ถูก​ล่าม​โซ่​นี้​ก็​เนื่อง​ด้วย​ความหวัง​ของ​ชาติยิศรา​เอล.”</verse>
				<verse number="21">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ตอบ​ท่าน​ว่า, “พวก​เรา​หา​ได้​รับ​จดหมาย​มา​จาก​มณฑล​ยู​ดาย​กล่าวถึง​ท่าน, หรือ​หา​มี​พวก​พี่​น้อง​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​มา​กล่าว​ร้าย​ถึง​ท่าน​ไม่.</verse>
				<verse number="22">แต่​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ปรารถนา​จะ​ฟัง​ท่าน​กล่าว​ว่า​ท่าน​คิดเห็น​อย่างไร, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทราบ​ว่า พวก​ที่​ถือ​ลัทธิ​นี้​ก็​ถูก​ติ​เตียน​ทุก​แห่ง.”</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เขา​นัด​วัน​พบ​กับ​ท่าน, คน​เป็น​อัน​มาก​ก็​พา​กัน​มา​หา​ยัง​ที่​อาศัย​ของ​ท่าน ท่าน​จึง​กล่าว​เป็น​พะยาน​แก่​เขา​ว่า​ถึง​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า, และ​แนะนำ​ให้​เขา​เชื่อถือ​ใน​พระ​เยซู ด้วย​คัด​ข้อความ​ออก​จาก​คัมภีร์​บัญญัติ​ของ​โม​เซ และ​ออก​จาก​คัมภีร์​ศาสดา​พยากรณ์​ตั้งแต่​เช้า​จน​เย็น.</verse>
				<verse number="24">คำ​ที่​ท่าน​กล่าว​นั้น​บาง​คน​ก็​เชื่อ​บาง​คน​ก็​ไม่​เชื่อ.</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เขา​ไม่​เห็น​พ้อง​ด้วย​เขา​ก็​จะ​ลา​ไป, เปา​โล​ก็​ได้​กล่าว​ข้อความ​แถม​ท้าย​ว่า, “พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ตรัส​แก่​บรรพ​บุรุษ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​โดย​ยะ​ซา​ยา​ผู้​พยากรณ์​ถูกต้อง​ดี​แล้ว​ว่า,</verse>
				<verse number="26">จง​ไป​หา​ชน​ประเทศ​นี้​และ​กล่าว​ว่า, เจ้า​ทั้ง​หลาย​ฟัง​ก็​ได้​ยิน, แต่​หา​เข้าใจ​ไม่ ดู​ก็​เห็น, แต่​หา​สังเกต​รู้​ไม่.</verse>
				<verse number="27">ด้วย​ว่า​ใจ​ของ​ชน​ประเทศ​นี้​แข็ง​กะด้าง​มาก, และ​หู​ก็​ตึง เขา​ปิด​ตา​ของ​เขา​เสีย, เกลือ​กว่า​ตา​เขา​จะ​เห็น, หู​เขา​จะ​ได้​ยิน, และ​เขา​จะ​เข้าใจ. แล้ว​จะ​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่, และ​เรา​จะ​ช่วย​เขา​ให้​รอด.’</verse>
				<verse number="28">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เข้าใจ​ว่า พระ​เจ้า​จะ​ทรง​ใช้​คน​ให้​นำ​ความ​รอด​ของ​พระ​องค์​นี้​ไป​ยัง​คน​ต่างชาติ, แล้ว​เขา​จะ​ฟัง​ด้วย.”</verse>
				<verse number="29"></verse>
				<verse number="30">เปาโล​จึง​ได้​อาศัย​อยู่​ครบ​สอง​ปี​ใน​ตึก​ที่​ท่าน​เช่า, และ​ได้​ต้อนรับ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่มา​หา​ท่าน,</verse>
				<verse number="31">ทั้ง​ประกาศ​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า, และ​สั่ง​สอน​ข้อความ​ซึ่ง​กล่าว​ถึง​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​โดย​ใจ​กล้า, หา​มี​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ห้าม​ปราม​ท่าน​ไม่</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="45">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปา​โล, ทาส​ของ​พระ​เยซู​คริสต์, ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​เรียก​ให้​เป็น​อัคร​สาวก, และ​ได้​ถูก​แยก​ตั้ง​ไว้​สำหรับ​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า,</verse>
				<verse number="2">คือ​กิตติ​คุณ​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​กล่าว​สัญญา​ไว้​คราว​ก่อน โดย​พวก​ศาสดา​พยากรณ์​ของ​พระ​องค์​ใน​พระ​คัมภีร์​อันบริสุทธิ์,</verse>
				<verse number="3">ว่า​ด้วย​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์, ผู้​บังเกิด​ใน​เชื้อ​วงศ์​ของ​ดาวิด​ฝ่าย​เนื้อ​หนัง,</verse>
				<verse number="4">แต่​ฝ่าย​พระ​วิญญาณ​แห่ง​ความ​บริสุทธิ์​นั้น​ยัง​ทรง​ชี้​หมาย​ไว้​ว่า​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​โดย​ฤทธา​นุ​ภาพ ด้วย​ทรง​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ความ​ตาย, คือ​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="5">โดย​พระ​องค์​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้รับ​พระ​คุณ​และ​หน้าที่​เป็น​อัคร​สาวก, ให้​ไป​ท่ามกลาง​ประเทศ​ทุก​ประเทศ ด้วย​เห็น​แก่​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์, ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​เชื่อ​ฟัง.</verse>
				<verse number="6">ท่ามกลาง​จำพวก​นั้น ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​ทรง​ถูก​เรียก​ให้​เป็น​ของๆ พระ​เยซู​คริสต์​ด้วย</verse>
				<verse number="7">ขอให้​พระ​คุณ​และ​สันติ​สุข​ซึ่ง​มา​จาก​พระ​เจ้า พระ​บิดา​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย และ​จาก​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า จง​ได้แก่​บรรดา​คน​ซึ่ง​อยู่​ใน​กรุง​โรม, ที่​พระ​เจ้า​ทรง​รัก​และ​ทรง​เรียก​ให้​เป็น​สิทธิ​ชน</verse>
				<verse number="8">ก่อน​ที่​จะ​กล่าว​อะไร ข้าพ​เจ้า​ขอ​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​เจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​โดย​พระ​เยซู​คริสต์ เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เหตุ​ว่า​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เลื่อง​ลือ​ไป​ทั่ว​โลก.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​ว่า​พระ​เจ้า​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ปฏิบัติ​ด้วย​วิญญาณ​จิตต์​ของ​ข้าพ​เจ้า ใน​กิตติ​คุณ​แห่ง​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์​นั้น ก็​เป็น​พะยาน​ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​ว่า เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​อธิษฐาน ข้าพ​เจ้า​ระลึก​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เสมอ​ไม่​เว้น,</verse>
				<verse number="10">คือ​ขอให้​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า ให้​ข้าพ​เจ้า​โดย​อย่าง​หนึ่ง​อย่าง​ใด​ได้​มี​โอกาส​ไป​เยี่ยม​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​ที่สุด​นี้.</verse>
				<verse number="11">ด้วย​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ปรารถนา​จะ​เห็น​หน้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย, หมาย​จะ​ให้​ของ​ประทาน​ฝ่าย​วิญญาณ​จิตต์​แก่​ท่าน​บ้าง, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ดำรง​มั่นคง​อยู่,</verse>
				<verse number="12">คือ​เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​หนุน​ใจ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน โดย​ความ​เชื่อ​ของ​เรา​ทั้ง​สอง​ฝ่าย.</verse>
				<verse number="13">พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​อยาก​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​ตั้งใจ​หลาย​ครั้ง​ว่า​จะ​ไป​หา​ท่าน, เพื่อ​จะ​ได้ผล​บ้าง​ใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ด้วย, เหมือน​อย่าง​ได้​มี​ใน​ประเทศ​อื่นๆ, แต่​มา​จน​บัดนี้​ก็​ยัง​มี​เหตุ​ขัดขวาง​อยู่.</verse>
				<verse number="14">ข้าพ​เจ้า​เป็น​หนี้​ทั้ง​พวก​เฮ​เลน​และ​พวก​ต่างประเทศ​ด้วย, เป็น​หนี้​ทั้ง​นักปราชญ์​และ​คน​เขลา​ด้วย.</verse>
				<verse number="15">เหตุ​ฉะนั้น​ส่วน​ข้าพ​เจ้า​เต็ม​ใจ​พร้อม​ที่​จะ​ประกาศ​กิตติ​คุณ​นั้น​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ใน​กรุง​โรม​ด้วย</verse>
				<verse number="16">ด้วย​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ไม่​มี​ความ​ละอาย​ใน​เรื่อง​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​คริสต์, เพราะว่า​กิตติ​คุณ​นั้น​เป็น​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​เจ้า ให้​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​เชื่อ​นั้น​ได้​ถึง​ที่​รอด​ทุก​คน พวก​ยู​ดาย​ก่อน, ทั้ง​พวก​เฮ​เลน​ด้วย.</verse>
				<verse number="17">ด้วย​ว่า​ใน​กิตติ​คุณ​นั้น ความชอบ​ธรรม​ของ​พระ​เจ้า​ก็​ได้​ปรากฏ​แจ้ง​โดย​ความ​เชื่อ เพื่อให้​ความ​เชื่อ​ทวี​ขึ้น​เหมือน​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, คน​ชอบ​ธรรม​จะ​มี​ชีวิต​ดำรง​อยู่​โดย​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="18">ด้วย​ว่า​พระ​เจ้า​ทรง​สำแดง​พระ​พิโรธ​ของ​พระ​องค์​จาก​สวรรค์ แก่​บรรดา​ความ​หมิ่น​ประมาท​พระ​องค์ และ​การ​อธรรม​ทั้ง​ปวง​ของ​มนุษย์​ทั้ง​หลาย​ที่​เอา​การ​อธรรม​ขัดขวาง​ความ​จริง</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ว่า​การ​ที่​จะ​รู้จัก​พระ​เจ้า​ได้​ก็​มี​แจ้ง​อยู่​กับ​ใจ​เขา​ทั้ง​หลาย. ด้วย​ว่า​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​สำแดง​ความ​นั้น​แก่​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="20">ด้วย​ว่า​อาการ​ของ​พระ​เจ้า​ซึ่ง​เห็น​ไม่ได้​นั้น. คือ​ฤทธา​นุ​ภาพ​อัน​ถาวร​และ​สัมภวะ​ของ​พระ​องค์. ก็​ทรง​ปรากฏ​ชัด​ใน​สรรพ​สิ่ง​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​สร้าง​นั้น​ตั้งแต่​แรก​สร้าง​โลก เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ไม่​มี​ข้อ​ที่​จะ​แก้​ตัว​ได้</verse>
				<verse number="21">เพราะว่า​เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​รู้จัก​พระ​เจ้า​แล้ว, เขา​ยัง​มิได้​ถวาย​เกียรติยศ​แด่​พระ​องค์​อย่าง​สมควร​ที่​เขา​จะ​กระทำ​แก่​พระ​เจ้า, และ​หา​ได้​ขอบ​พระ​คุณ​ไม่. แต่​ได้​คิด​ใน​สิ่ง​ที่​ไม่​เป็น​สาร, และ​ใจ​โง่​ของ​เขา​ก็​มืด​ไป.</verse>
				<verse number="22">เขา​ถือ​ตัว​ว่า​เป็น​นักปราชญ์, เขา​จึง​เป็น​คน​โง่​เขลา​ไป,</verse>
				<verse number="23">และ​เขา​เอา​สง่า​ราศี​ของ​พระ​เจ้า​ที่​จะ​ศูนย์​เสีย​ไป​ไม่​ได้มา​แปลง​เป็น​รูป​มนุษย์​ที่​จะ​เปื่อย​เน่า​ไป, เป็น​รูป​นก, เป็น​รูป​สัตว์​จตุ​บาท, และ​เป็น​รูป​สัตว์​เลี้อย​คลาน</verse>
				<verse number="24">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​เจ้า​จึง​ทรง​ปล่อย​เขา​ให้​ประพฤติ​อุลามก​ตาม​ราคะ​ตัณหา​ใน​ใจ​ของ​เขา, ให้​เขา​กระทำ​สิ่ง​ซึ่ง​น่า​อัปยศ​แก่​กาย​ซึ่ง​กัน​และ​กัน</verse>
				<verse number="25">ด้วย​เขา​ได้​เอา​ความ​จริง​ของ​พระ​เจ้า​มา​แลก​เปลี่ยน​กับ​ความ​เท็จ, และ​ได้​นมัสการ​ปฏิบัติ​สิ่ง​ที่​ทรง​สร้าง​ไว้​นั้น แทน​ที่​จะ​ปฏิบัติ​พระ​องค์​ผู้​ทรง​สร้าง, ผู้​สม​จะ​ได้​รับ​ความ​สรรเสริญ​เป็น​นิตย์​ถาวร, อา​เมน</verse>
				<verse number="26">เพราะ​เหตุ​นั้น พระ​เจ้า​ทรง​ปล่อย​ให้​เขา​เกิด​มี​ใจ​ราคะ​ตัณหา​อัน​น่า​ละอาย ฝ่าย​ผู้หญิง​ของ​เขา​จึง​ได้​ละ​การ​ใช้​ตัว​ให้​ถูก​ตาม​ธรรมดา, แล้ว​ใช้​ตัว​ให้​ผิด​ธรรมดา​ไป.</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​ผู้ชาย​ก็​ละ​การ​ใช้​ผู้หญิง​ให้​ถูก​ตาม​ธรรมดา​นั้น​ดุจ​กัน, มี​ใจ​กำเริบ​ด้วย​ราคะ​ตัณหา​อัน​ผ่าว​ร้อน​แก่​กัน​และ​กัน, ผู้ชาย​กับ​ผู้ชาย​ด้วยกัน​กระทำ​การ​ชั่ว​น่า​ละอาย, เขา​จึง​ได้​รับ​ผล​กรรม​อัน​สมควร​แก่​ความผิด​ของ​ตัว</verse>
				<verse number="28">ครั้น​เขา​ไม่​เห็น​ดี​ที่​จะ​รู้จัก​พระ​เจ้า, พระ​เจ้า​จึง​ทรง​ปล่อย​ให้​เขา​มี​ใจ​ชั่ว​ประพฤติ​การ​ที่​ไม่​สมควร</verse>
				<verse number="29">เต็ม​ไป​ด้วย​สรรพ​การ​อธรรม, การ​ชั่ว​ร้าย, ความ​โลภ, ความ​ปอง​ร้าย​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ริษยา, การ​ฆ่า​ฟัน​กัน, วิวาท​กัน, ล่อลวง​กัน. ผูก​พยาบาท​กัน เป็น​คน​ซุบซิบ​ส่อเสียด,</verse>
				<verse number="30">พูด​นินทา​เขา, เกลียด​ชัง​พระ​เจ้า, เย่อหยิ่ง, จองหอง, อวด​ตัว, กิจการ​ชั่ว​อย่าง​ใหม่, ไม่​เชื่อ​ฟัง​คำ​บิดา​มารดา,</verse>
				<verse number="31">อปัญญา, ไม่​รักษา​คำ​สัญญา, ไม่​มี​ความ​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน, ปราศ​จาก​ความ​เมตตา.</verse>
				<verse number="32">เขา​รู้​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​เจ้า​แล้ว ซึ่ง​ว่า​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ประพฤติ​การ​อย่าง​นั้น​สมควร​จะ​ตาย, แต่​เขา​ยัง​ประพฤติ​อยู่, และ​เห็น​ดี​ด้วย​กับ​คน​อื่น​ที่​ประพฤติ​การ​เหล่านั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น ดูก่อน ท่าน​คน​ใดๆ ที่​กล่าวโทษ​ผู้อื่น, ท่าน​ไม่​มี​ข้อ​ที่​จะ​แก้​ตัว​ได้​ด้วย​ว่า​ใน​ข้อ​ที่​ท่าน​กล่าวโทษ​ผู้อื่น​นั้น, ท่าน​ก็​ได้​ปรับ​โทษ​ตัว​เอง เพราะว่า​ท่าน​ที่​กล่าวโทษ​เขา​ก็​ยัง​ประพฤติ​อยู่​เหมือน​กัน​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="2">เรา​ทั้ง​หลาย​รู้​อยู่​ว่า การ​ที่​พระ​เจ้า​ทรง​พิพากษา​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ประพฤติ​การ​เหล่านั้น​ก็​เป็น​ตาม​ความ​จริง.</verse>
				<verse number="3">ดูก่อน​ท่าน​ที่​กล่าวโทษ​เขา​ที่​ประพฤติ​การ​อย่าง​นั้น และ​ยัง​ประพฤติ​อยู่​เหมือนกัน​กับ​เขา, ท่าน​คิด​ว่า​ท่าน​เอง​จะ​พ้น​การ​พิพากษา​ของ​พระ​เจ้า​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="4">หรือ​ท่าน​ประมาท​พระ​กรุณา​อัน​อุดม​และ​การ​ที่​ทรง​อดทน​ไว้​ช้า​นาน และ​การ​ทรง​อด​กลั้น​พระทัย​ไว้, ไม่​รู้​ว่า​พระ​กรุณา​ของ​พระ​เจ้า​นั้น​เป็น​ที่​จะ​นำ​ท่าน​ให้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​หรือ</verse>
				<verse number="5">แต่​โดย​ใจ​แข็ง​กะด้าง​ที่​ไม่​ยอม​กลับ​ตัว​ท่าน​จึง​ได้​ส่ำ​สม​ความ​พิโรธ​ไว้​แก่​ตัว ใน​วันที่​พระ​องค์​จะ​ทรง​พระ​พิโรธ​นั้น, และ​ได้​ส่ำ​สมการ​พิพากษา​ลงโทษ​ซึ่ง​พระ​เจ้า​จะ​ทรง​สำแดง​โดย​ยุตติธรรม</verse>
				<verse number="6">ผู้​จะ​ทรง​ประทาน​บำเหน็จ​แก่​ทุก​คน​ตาม​การ​ประพฤติ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="7">คือ​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​ความ​เพียร​พยายาม​ใน​การ​ดี แสวง​หา​สง่า​ราศี และ​ยศ​ศักดิ์ และ​สิ่ง​ซึ่ง​เป็น​อมฤต, พระ​องค์​จะ​ทรง​ประทาน​ชีวิต​นิ​รันดร์</verse>
				<verse number="8">แต่​พระ​องค์​จะ​ทรง​พระ​พิโรธ​ลง​พระ​อาชญา​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มัก​วิวาท และ​ไม่​ถือ​ตาม​ความ​จริง แต่​ประพฤติ​ตาม​ความ​ชั่ว</verse>
				<verse number="9">ความ​ทุกข์​เวทนา​จะ​บังเกิด​มี​แก่​ทุก​คน​ที่​ประพฤติ​ชั่ว, คือ​แก่​พวก​ยู​ดาย​ก่อน​และ​ทั้ง​พวก​เฮ​เลน​ด้วย</verse>
				<verse number="10">แต่​สง่า​ราศี ยศ​ศักดิ์ และ​ความสุข​สำราญ​จะ​บังเกิด​มี​แก่​ทุก​คน​ที่​ประพฤติ​ดี, คือ​แก่​พวก​ยู​ดาย​ก่อน​และ​ทั้ง​พวก​เฮ​เลน​ด้วย.</verse>
				<verse number="11">ด้วย​ว่า​พระ​เจ้า​มิได้​ทรง​เห็น​แก่​หน้า​ของ​ผู้ใด​เลย</verse>
				<verse number="12">เพราะว่า​ฝ่าย​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ไม่​มี​พระ​บัญญัติ​และ​ประพฤติ​ผิด​ก็​จะ​พินาศ​โดย​ไม่​อ้าง​พระ​บัญญัติ แต่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​พระ​บัญญัติ​และ​ยัง​ประพฤติ​ผิด​ก็​จะต้อง​มี​โทษ​ตาม​พระ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="13">ด้วย​ว่า​มิใช่​คน​เหล่านั้น​ที่​ได้​ฟัง​พระ​บัญญัติ​เท่านั้น จะ​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม​จำเพาะ​พระ​เจ้า, แต่​คน​ที่​ได้​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​นั้น​ต่างหาก จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม</verse>
				<verse number="14">เพราะว่า​เมื่อ​พวก​ต่างประเทศ​ซึ่ง​ไม่​มี​พระ​บัญญัติ​ก็​ได้​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​โดย​ธรรมดา, คน​เหล่านั้น​แม้​ไม่​มี​พระ​บัญญัติ ตัว​ของ​ตัว​ก็​เป็น​บัญญัติ​แก่​ตัว​เอง.</verse>
				<verse number="15">คือ​เขา​สำแดง​การ​ของ​กฎหมาย​นั้น​ที่​จารึก​ไว้​ใน​ใจ​ของ​เขา, ใจ​ซึ่ง​สังเกต​ผิด​และ​ชอบ​ก็​เป็น​พะยาน​บอก​เขา, และ​โดย​ความคิด​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​เอง​เขา ก็​จะ​ปรับ​โทษ​ตัว​เขา​หรือ​แก้​ตัว​เขา​ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​พระ​เจ้า​จะ​ทรง​พิพากษา​การ​ลับ​ลึก​ของ​มนุษย์​ทั้ง​หลาย​โดย​พระ​เยซู​คริสต์ ตาม​กิตติ​คุณ​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประกาศ​นั้น</verse>
				<verse number="17">แต่​ว่า​ท่าน​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​ชาติ​ยู​ดาย, และ​ได้​ทิ้ง​ใน​พระ​บัญญัติ, และ​อวด​ตัว​ว่า​มี​พระ​เจ้า,</verse>
				<verse number="18">และ​ท่าน​รู้จัก​พระทัย​ของ​พระ​องค์, และ​เห็น​ชอบ​ใน​การ​ดี​ประเสริฐ​โดย​ที่​เรียน​รู้​ใน​พระ​บัญญัติ,</verse>
				<verse number="19">และ​ถือ​มั่น​ว่า​ตัว​เป็น​ผู้​จูง​คน​ตา​บอด, เป็น​สว่าง​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ใน​ความ​มืด,</verse>
				<verse number="20">เป็น​ผู้สอน​คน​โง่, เป็น​ครู​สอน​ทารก, เป็น​คน​มี​แบน​แผน​แห่ง​ความรู้​และ​ความ​จริง​ใน​พระ​บัญญัติ​นั้น.</verse>
				<verse number="21">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ผู้สอน​คน​อื่น​ไม่ได้​สอน​ตัว​เอง​หรือ ท่าน​ผู้​ประกาศ​ว่า​ไม่​ควร​ลัก​ทรัพย์, ตัว​ท่าน​เอง​ยัง​ลัก​หรือ</verse>
				<verse number="22">ท่าน​ผู้สอน​ว่า​ไม่​ควร​ล่วง​ประเวณี, ตัว​ท่าน​เอง​ล่วง​ประเวณี​หรือ ท่าน​ผู้​เกลียด​ชัง​รูป​เคารพ, ตัว​ท่าน​เอง​ลัก​รูป​เคารพ​ใน​โบสถ์​หรือ</verse>
				<verse number="23">ท่าน​ผู้​อวด​ใน​พระ​บัญญัติ ยัง​กระทำ​อัปยศ​แก่​พระ​เจ้า​โดย​ทำ​ผิด​พระ​บัญญัติ​หรือ</verse>
				<verse number="24">ด้วย​ว่า​คน​ต่างประเทศ​พูด​หยาบ​คาย​ต่อ​พระ​นาม​ของ​พระ​เจ้า​ก็​เพราะ​ท่าน, ดัง​ที่​มี​คำ​จารึก​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="25">เพราะ​พิธี​สุ​นัด ถ้า​ท่าน​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ก็​เป็น​ประ​โยชน์​จริง, แต่​ถ้า​ท่าน​เป็น​ผู้​ล่วง​พระ​บัญญัติ, การ​ที่​ท่าน​ได้​รับ​พิธี​สุ​นัด​นั้น​ก็​เป็น​เหมือน​ไม่ได้​รับ​พิธี​สุ​นัด​เลย.</verse>
				<verse number="26">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​คน​ที่​มิได้​รับ​พิธี​สุ​นัด​ยัง​ถือ​ตาม​ข้อ​พระ​บัญญัติ, การ​ที่​เขา​มิได้​รับ​พิธี​สุ​นัด​นั้น​จะ​ไม่​ถือ​ว่า​เหมือน​เขา​ได้​รับ​พิธี​สุ​นัด​แล้ว​หรือ</verse>
				<verse number="27">และ​คน​ธรรมดา​ทั้ง​หลาย​ที่​ไม่ได้​รับ​พิธี​สุ​นัด​นั้น, ถ้า​เขา​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ, เขา​จะ​ไม่​ปรับ​โทษ​ท่าน​ผู้​มี​พระ​บัญญัติ​และ​รับ​พิธี​สุ​นัด​แล้ว แต่​ยัง​ล่วง​พระ​บัญญัติ​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="28">เพราะว่า​คน​ที่​ปรากฏ​เป็น​ชาติ​ยู​ดาย​ภาย​นอก​เท่านั้น มิได้​เป็น​ชาติ​ยู​ดาย​แท้, และ​การ​รับ​พิธี​สุ​นัด​ซึ่ง​ปรากฏ​ที่​เนื้อ​หนัง​เท่านั้น มิได้​เป็น​การ​รับ​พิธี​สุ​นัด​แท้</verse>
				<verse number="29">แต่​ว่า​คน​ที่​เป็น​ชาติ​ยู​ดาย​แท้​นั้น​คือ​คน​ที่​เป็น​ชาติ​ยู​ดาย​ภายใน และ​การ​รับ​พิธี​สุ​นัด​อัน​แท้​นั้น​คือ​การ​รับ​พิธี​สุ​นัด​ซึ่ง​อยู่​ใน​วิญญาณ​จิตต์, มิใช่​ทำ​ตาม​พอ​เป็น​พิธี ซึ่ง​มิ​ได้​รับ​การ​สรรเสริญ​จาก​มนุษย์, แต่​ได้​รับ​การ​สรรเสริญ​จาก​พระ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ถ้า​อย่าง​นั้น​พวก​ยู​ดาย​ได้​เปรียบ​กว่า​คน​ทั้ง​ปวง​ประการ​ใด? และ​พิธี​สุ​นัด​นั้น​เป็น​ประ​โยชน์​อะไร​เล่า?</verse>
				<verse number="2">มี​อยู่​มาก​ทุก​อย่าง เป็น​ต้น​ว่า เขา​ได้​เป็น​ผู้รับ​มอบ​พระ​คัมภีร์​โอวาท​ของ​พระ​เจ้า​ให้​รักษา.</verse>
				<verse number="3">ถึงแม้ว่า​มี​บาง​คน​ที่​ไม่​เชื่อ, ซึ่ง​เขา​ไม่​เชื่อ​นั้น​จะ​ทำ​ให้​ความ​สัตย์​ซื่อ​ของ​พระ​เจ้า​ไร้​ประ​โยชน์​หรือ</verse>
				<verse number="4">จะ​เป็น​อย่าง​นั้น​ก็​หา​มิ​ได้ แม้​ทุก​คน​จะ​เป็น​คน​พูด​มุสา, ก็​ขอให้​ความ​สัตย์​ซื่อ​ของ​พระ​เจ้า​ปรากฏ​เด่น​ขึ้น​เถิด เหมือน​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, ท่าน​จะ​ได้​ปรากฏ​ว่า​เป็น​ผู้​สัตย์​ซื่อ​ใน​ถ้อยคำ​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน, และ​ท่าน​จะ​ได้​มี​ชัย​ชะ​นะ​ขณะ​เมื่อ​เขา​จะ​พิพากษา​ท่าน.</verse>
				<verse number="5">แต่​ถ้า​อธรรม​ของ​เรา​เป็น​เหตุ​ให้​ความชอบ​ธรรม​ของ​พระ​เจ้า​เป็น​ที่​น่า​ชมเชย, เรา​จะ​ว่า​อะไร? พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​ลง​อาชญา​จะ​เป็น​อธรรม​หรือ (ข้าพ​เจ้า​พูด​ตาม​ธรรมดา​มนุษย์).</verse>
				<verse number="6">ก็​หา​ได้​เป็น​เช่นนั้น​ไม่ ถ้า​เป็น​เช่น​นั้น​แล้ว​พระ​เจ้า​จะ​ทรง​พิพากษา​โลก​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="7">แต่​ถ้า​ความ​สัตย์​ซื่อ​ของ​พระ​เจ้า​ปรากฏ​มาก​ยิ่ง​ขึ้น และ​เป็น​ที่​ให้​เกิด​เกียรติยศ​แก่​พระ​องค์ เพราะ​เหตุ​ความ​อสัตย์​ของ​ข้าพ​เจ้า, เขา​ยัง​ปรับ​โทษ​ข้าพ​เจ้า​ว่า​เป็น​คน​ผิด​ทำไม?</verse>
				<verse number="8">และ​ไฉน​เรา​จะ​ไม่​ทำ​ชั่ว เพื่อ​ความ​ดี​จะ​เกิดขึ้น​จาก​ความ​ชั่ว​นั้น​เล่า? ตามที่​บาง​คน​เล่า​ลือ​และ​นินทา​หา​ว่า​เรา​ได้​กล่าว​อย่าง​นั้น. โทษ​ซึ่ง​คน​เหล่านั้น​ได้​รับ​ก็​ยุตติธรรม​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="9">ถ้า​อย่าง​นั้น​พวก​เรา​จะ​ได้​เปรียบ​กว่า​พวก​เขา​หรือ​ก็​หา​มิได้. ด้วย​ว่า​เรา​ได้​ชี้แจง​ให้​เห็น​แล้ว​ว่า​ทั้ง​พวก​ยู​ดาย​กับ​พวก​ต่างประเทศ​ด้วย​ก็​อยู่​ได้​อำนาจ​ความผิด​ทุก​คน</verse>
				<verse number="10">เหมือน​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, ไม่​มี​คน​ชอบ​ธรรม​สัก​คน​หนึ่ง, ไม่​มี​เลย</verse>
				<verse number="11">ไม่​มี​คน​ที่​เข้าใจ, ไม่​มี​คน​ที่​แสวงหา​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">คน​ทั้ง​หลาย​ได้​หลง​ทาง​ไป​แล้ว, ต่าง​ก็​ขาด​ประ​โยชน์​ด้วย​กัน​ทั้งสิ้น ไม่​มี​ผู้ใด​ประพฤติ​ดี​แม้​สัก​คน​เดียว, ไม่​มี​เลย</verse>
				<verse number="13">ลำคอ​ของ​เขา​เหมือน​หลุม​ฝัง​ศพ​ที่​เปิด อยู่​เขา​ใช้​ลิ้น​ของ​เขา​ใน​การ​ล่อลวง. พิษ​งู​ร้าย​อยู่​ใต้​ริม​ฝีปาก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="14">ปาก​ของ​เขา​เต็ม​ด้วย​คำ​แช่ง​ด่า​และ​คำ​ขม​ขื่น</verse>
				<verse number="15">เท้า​ของ​เขา​รวด​เร็ว​ใน​การ​กระทำ​เลือด​คน​ให้​ตก</verse>
				<verse number="16">ความ​พินาศ​และ​ความ​ทุกข์​มี​อยู่​ในทาง​เดิน​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="17">และ​ทาง​แห่ง​ความสุข​เขา​ไม่​รู้จัก​เลย</verse>
				<verse number="18">ใน​แวว​ตา​ของ​เขา​ไม่​มี​ความ​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​เรา​ทั้ง​หลาย​รู้​อยู่​ว่า สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​พระ​บัญญัติ​ได้​กล่าว​ไว้ ก็​ได้​กล่าว​แก่​คน​เหล่านั้น​ที่​อยู่​ใต้​พระ​บัญญัติ เพื่อ​ปิด​ปาก​ทุก​คน, และ​เพื่อ​คน​ทั้ง​ปวง​ทั่ว​พิภพ​จะ​ได้​อยู่​ใต้​การ​พิพากษา​ของ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="20">เหตุ​ว่า​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​จะ​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​จำเพาะ​พระ​พักตร​พระ​เจ้า โดย​การ​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ก็​หา​มิได้ เพราะว่า​เรา​รู้จัก​ความผิด​ได้​ก็​โดย​พระ​บัญญัติ​นั้น</verse>
				<verse number="21">แต่​เดี๋ยวนี้ ความชอบ​ธรรม​ของ​พระ​เจ้า​ก็​ทรง​ปรากฏ​นอก​จาก​การ​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ, พระ​บัญญัติ​กับ​เหล่า​ศาสดา​พยากรณ์​ก็​เป็น​พะยาน​อยู่,</verse>
				<verse number="22">คือ​ความชอบ​ธรรม​ของ​พระ​เจ้า​ซึ่ง​ประทาน​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​โดย​ความ​เชื่อ​ที่​เขา​ได้​เชื่อ​ใน​พระ​เยซู​คริสต์ เพราะว่า​ไม่​ทรง​เห็น​ว่า​คน​ทั้ง​หลาย​ต่างกัน</verse>
				<verse number="23">เหตุ​ว่า​คน​ทั้ง​ปวง​ได้​ทำ​ผิด​ทุก​คน, และ​ขาด​การ​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​เจ้า,</verse>
				<verse number="24">แต่​พระ​เจ้า​ทรง​พระ​กรุณา​ให้​เขา​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม​โดย​ไม่​คิด​ค่า เพราะ​พระ​เยซู​ทรง​ไถ่​เขา​ให้​พ้น​แล้ว.</verse>
				<verse number="25">พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ตั้ง​พระ​เยซู​นั้น​ไว้​ให้​ปรากฏ​เป็น​ที่​ระงับ​พระ​พิโรธ เพราะ​ความ​เชื่อ​โดย​พระ​โลหิต​ของ​พระ​องค์, เพื่อ​จะ​ได้​สำแดง​ความชอบ​ธรรม​ของ​พระ​องค์ ใน​การ​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​อด​กลั้น​พระทัย​ไว้ และ​ได้​ทรง​ยก​ความผิด​ที่​ล่วง​ไป​แล้ว​นั้น,</verse>
				<verse number="26">และ​จะ​ได้​สำแดง​ความชอบ​ธรรม​ของ​พระ​องค์​ใน​ปัจจุบัน​นี้, เพื่อ​จะ​ได้​ปรากฎ​ว่า​พระ​องค์​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม, และ​ยัง​ทรง​โปรด​แก่​คน​ที่​เชื่อ​พระ​เยซู​ให้​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม​ด้วย</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​เป็น​เช่นนั้น​แล้ว​จะ​เอา​อะไร​มา​อวด? ก็​หมด​หนทาง. อ้าง​กฎ​อะไร​ว่า​หมด​หนทาง? กฎ​การ​ประพฤติ​ตาม​บัญญัติ​หรือ มิใช่, แต่​อ้าง​กฎ​ความ​เชื่อ​ต่าง​หาก.</verse>
				<verse number="28">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​ทั้ง​หลาย​เห็น​ว่า, คน​หนึ่ง​คน​ใด​จะ​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​ได้​ก็​โดย​อาศัย​ความ​เชื่อ​นอกจาก​การ​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ.</verse>
				<verse number="29">อ้อ พระ​เจ้า​นั้น​เป็น​พระ​เจ้า​ของ​พวก​ยู​ดาย​พวก​เดียว​หรือ พระ​องค์​มิได้​เป็น​พระ​เจ้า​ของ​พวก​ต่างประเทศ​ด้วย​หรือ เออ เป็น​พระ​เจ้าของ​พวก​ต่างประเทศ​ด้วย.</verse>
				<verse number="30">เหตุ​ว่า​พระ​องค์​เป็น​พระ​เจ้า​องค์​เดียว, ผู้​จะ​ทรง​โปรด​ยก​โทษ​ของ​คน​ที่​รับ​พิธี​สุ​นัด​โดย​ความ​เชื่อ, และ​จะ​ทรง​โปรด​ยก​โทษ​ของ​คน​ที่​ไม่ได้​รับ​พิธี​สุ​นัด​เพราะ​ความ​เชื่อ​ดุจ​กัน.</verse>
				<verse number="31">ถ้า​เช่นนั้น​แล้ว เรา​จะ​เอา​ความ​เชื่อ​มา​ทำลาย​พระ​บัญญัติ​หรือ ก็​หา​มิได้ แต่​ว่า​เรา​กลับ​กระทำ​พระ​บัญญัติ​ให้​มั่นคง​ยิ่ง​ขึ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ถ้า​อย่าง​นั้น​แล้ว​เรา​จะ​ว่า อับ​รา​ฮาม​บิดา​ของ​เรา​ได้​ประ​โยชน์​อะไร​ตาม​เนื้อ​หนัง​เล่า?</verse>
				<verse number="2">ด้วย​ว่า​ถ้า​อับ​รา​ฮาม​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม​โดย​การ​ประพฤติ, ท่าน​ก็​มี​ที่​จะ​อวด​ได้, แต่​มิใช่​จำเพาะ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">ด้วย​ว่า​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​นั้น​ว่า​อย่างไร? ก็​ว่า อับ​รา​ฮาม​ได้​เชื่อ​พระ​เจ้า, และ​ความ​เชื่อ​นั้น​ได้​ทรง​นับ​ว่า​เป็น​ความชอบ​ธรรม​ให้แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​คน​ที่​ทำ​การ​นั้น​ก็​ไม่​ถือ​ว่า​บำเหน็จ​ที่​ได้​นั้น​เป็น​บุญคุณ, แต่​ถือ​ว่า​บำเหน็จ​นั้น​เป็น​ค่าจ้าง​สม​กับ​การ​ที่​ได้​ทำ.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​คน​ที่​มิได้​อาศัย​การ​ประพฤติ, แต่​ได้​เชื่อ​ใน​พระ​องค์​ผู้​ทรง​โปรด​คน​ผิด​ให้​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม, ความ​เชื่อ​ของ​คน​นั้น​ต้อง​นับ​ว่า​เป็น​ความชอบ​ธรรม.</verse>
				<verse number="6">เหมือน​ดาวิด​ได้​กล่าวถึง​ความสุข​ของ​คน​ที่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ว่า​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม โดย​มิได้​อาศัย​การ​ประพฤติ,</verse>
				<verse number="7">คือ​ว่า, คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​ความผิด​ของ​เขา​ทรง​โปรด​ยก​เสีย​แล้ว​และ​การ​บาป​ของ​เขา​ทรง​โปรด​ปิดบัง​ไว้​แล้ว ก็​เป็น​สุข.</verse>
				<verse number="8">คน​นั้น​ซึ่ง​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​มิได้​ทรง​ถือ​โทษ​เขา​ก็​เป็น​สุข</verse>
				<verse number="9">ถ้า​อย่าง​นั้น​ความสุข​นั้น​ได้แก่​คน​เหล่านั้น​ที่​รับ​พิธี​สุ​นัด​พวก​เดียว​หรือๆ ได้​แก่​พวก​ที่​มิได้​รับ​พิธี​สุ​นัด​ด้วย​เหมือนกัน? เพราะว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​ย่อม​ว่า, “อับ​รา​ฮาม​นั้น​ได้​เชื่อ, และ​ความ​เชื่อ​นั้น​ทรง​นับว่า​เป็น​ความชอบ​ธรรม​ให้แก่​ท่าน.”</verse>
				<verse number="10">แต่​ทรง​นับ​อย่างไร? เมื่อ​ท่าน​รับ​พิธี​สุ​นัด​แล้ว​หรือๆ เมื่อ​ยัง​ไม่ได้​รับ​พิธี​สุ​นัด? มิใช่​เมื่อ​รับ​พิธี​สุ​นัด​แล้ว, แต่​เมื่อ​ยัง​ไม่ได้​รับ​พิธี​สุ​นัด</verse>
				<verse number="11">และ​ท่าน​ได้​รับ​เครื่อง​หมาย​สำคัญ​คือ​พิธี​สุ​นัด​นั้น เป็น​ตรา​แห่ง​ความชอบ​ธรรม​ซึ่ง​เกิด​แต่​ความ​เชื่อ​ที่​ท่าน​ได้​มี​อยู่​เมื่อ​ท่าน​ยัง​ไม่ได้​รับ​พิธี​สุ​นัด เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​เป็น​บิดา​ของ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​เชื่อ, เมื่อ​เขา​เหล่านั้น​ยัง​ไม่ได้​รับ​พิธี​สุ​นัด, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม​ด้วย</verse>
				<verse number="12">และ​เพื่อ​ท่าน​จะ​เป็น​บิดา​ของ​คน​เหล่านั้น​ที่​รับ​พิธี​สุ​นัด, ที่​มิได้​รับ​พิธี​สุ​นัด​เท่านั้น แต่​ได้​ประพฤติ​ตาม​ความ​เชื่อ​ของ​อับ​รา​ฮาม​บิดา​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย ซึ่ง​ท่าน​ได้​มี​อยู่​เมื่อ​ท่าน​ยัง​ไม่ได้​รับ​พิธี​สุ​นัด.</verse>
				<verse number="13">เพราะว่า​คำ​สัญญา​แก่​อับ​รา​ฮาม​หรือ​เชื้อ​สาย​ของ​ท่าน​ว่า จะ​ได้​ทั้ง​พิภพ​เป็น​มฤดก​ของ​ตน​นั้น​ไม่​ได้​มี​มา​โดย​พระ​บัญญัติ, แต่​มี​มา​โดย​ความชอบ​ธรรม​ซึ่ง​มา​จาก​ความ​เชื่อ.</verse>
				<verse number="14">ด้วย​ว่า​ถ้า​เขา​เหล่านั้น​ที่​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​จะ​เป็น​ทายาท, ความ​เชื่อ​ก็​ไม่​มี​ประ​โยชน์​อะไร, และ​คำ​สัญญา​ก็​เป็น​อัน​ไร้​ประ​โยชน์</verse>
				<verse number="15">เหตุ​ว่า​พระ​บัญญัติ​นั้น​กระทำ​ให้​ทรง​พระ​พิโรธ แต่​ว่า​ถ้า​ไม่​มี​พระ​บัญญัติ, ความผิด​พระ​บัญญัติ​ก็​ไม่​มี</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนั้น​ซึ่ง​ได้รับ​มฤดก​นั้น​ก็​เป็น​โดย​ความ​เชื่อ, เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ตาม​พระ​คุณ เพื่อ​คำ​สัญญา​นั้น​จะ​เป็น​หลักฐาน​แก่​เชื้อ​สาย​ทุก​คน, มิใช่​แก่​เชื้อ​สาย​ที่​ถือ​พระ​บัญญัติ​พวก​เดียว, แต่​แก่​เชื้อ​สาย​ที่​อยู่​ใน​ความ​เชื่อ​ของ​อับ​รา​ฮาม​ผู้​เป็น​บิดา​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย​ด้วย,</verse>
				<verse number="17">เหมือน​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, เรา​ได้​ตั้ง​ท่าน​ไว้​ให้​เป็น​บิดา​ของ​ชน​หลาย​ประเทศ, จำเพาะ​พระ​องค์​ที่​ท่าน​ได้​เชื่อ, คือ​พระ​เจ้า​ที่​ทรง​บันดาล​คน​ที่​ตาย​แล้ว​ให้​มี​ชีวิต​เป็น​ขึ้น, และ​ทรง​เรียก​สิ่ง​ของ​ที่​ประหนึ่ง​มิได้​เป็น​ให้​เป็น​ขึ้น.</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​อับ​รา​ฮาม​นั้น เมื่อ​ไม่​มี​หวัง​ซึ่ง​เป็น​ที่​น่า​ไว้ใจ​ก็​ยัง​ได้​เชื่อ​ไว้ใจ, มี​ความหวัง​ว่า​ท่าน​จะ​ได้​เป็น​บิดา​ของ​ชน​หลาย​ประเทศ, ตาม​คำ​ที่​ได้​ตรัส​ไว้​แล้ว​ว่า, “เชื้อ​สาย​ของ​เจ้า​จะ​มากมาย​อย่าง​นั้น.”</verse>
				<verse number="19">และ​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​มิได้​หย่อน​ถอย​ลง ถึง​แม้​อายุ​ของ​ท่าน​ได้​ประมาณ​ร้อย​ปี​แล้ว, ท่าน​ก็​มิได้​คิด​ว่า​ร่างกาย​ของ​ท่าน​เปรียบ​เหมือน​ตาย​แล้ว, และ​มิได้​คิด​ว่า​ครรภ์​นาง​ซา​รา​เป็น​หมัน</verse>
				<verse number="20">ท่าน​มิได้​หวาดหวั่น​สงสัย​คำ​สัญญา​ของ​พระ​เจ้า, แต่​ท่าน​มี​ความ​เชื่อ​มั่นคง, จึง​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​เจ้า,</verse>
				<verse number="21">และ​ถือ​มั่นคง​ว่า ซึ่ง​พระ​องค์​ตรัส​สัญญา​ไว้​แล้ว​พระ​องค์​ทรง​ฤทธิ์​อาจ​กระทำ​ให้​สำเร็จ​ได้.</verse>
				<verse number="22">เหตุ​ฉะนั้น ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ก็​ได้​ทรง​นับ​ว่า​เป็น​ความชอบ​ธรรม​ให้แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="23">แต่​ซึ่ง​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า ทรง​กับ​ว่า​เป็น​ความชอบ​ธรรม​ให้​แก่​ท่าน นั้น​มิได้​เขียน​ไว้​สำหรับ​ท่าน​แต่​ผู้​เดียว,</verse>
				<verse number="24">แต่​สำหรับ​เรา​ทั้ง​หลาย​ด้วย, ผู้​จะ​ต้อง​นับว่า​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม, คือ​เรา​ที่​เชื่อ​ใน​พระ​องค์​ผู้​ทรง​บันดาล​พระ​เยซู​เจ้า​ของ​เรา​ให้​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย,</verse>
				<verse number="25">คือ​พระ​เยซู​นั้น​ผู้​ต้อง​ทรง​มอบ​ไว้​แล้ว​เพราะ​ความผิด​ของ​เรา​ทั้ง​ปวง, และ​ได้​ทรง​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย​เพื่อ​จะ​ให้​เรา​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น เมื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​เพราะ​ความ​เชื่อ​แล้ว, เรา​จึง​เป็น​ไมตรี​กัน​กัน​พระ​เจ้า​โดย​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้าของ​เรา.</verse>
				<verse number="2">โดย​พระ​เยซู​นั้น​เรา​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​เข้า​ใน​ร่ม​พระ​คุณ​ที่​เรา​ยืน​อยู่​นั้น, และ​เรา​มี​ความ​ภูมิใจ​ด้วย​มี​ความ​ไว้ใจ​ว่า​จะ​ได้​รับ​รัศมี​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">และ​มิใช่​เท่านั้น แต่​เรา​ทั้ง​หลาย​ยัง​มี​ความ​ภูมิใจ​ใน​ความ​ยากลำบาก​ด้วย, เพราะ​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​ความ​ยากลำบาก​นั้น​กระทำ​ให้​บังเกิด​มี​ความ​อดทน,</verse>
				<verse number="4">และ​ความ​อดทน​นั้น​กระทำ​ให้​บังเกิด​มี​อุป​นิ​สสัยดี, และ​อุป​นิ​สสัยดี​นั้น​กระทำ​ให้​บังเกิด​มี​ความหวัง​ใจ,</verse>
				<verse number="5">และ​ความ​หวัง​ใจ​นั้น​มิได้​กระทำ​ให้​เกิด​ความ​เสียใจ​เพราะ​ไม่​สม​หวัง, เหตุ​ว่า​ความ​รัก​ของ​พระ​เจ้า​ได้​ซึม​ซาบ​เข้า​ไป​ใน​ใจ​ของ​เรา​โดย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์ ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​ประทาน​ให้แก่​เรา​ทั้ง​หลาย​แล้ว</verse>
				<verse number="6">เพราะว่า​เมื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​ยัง​ขาด​กำลัง​อยู่, พระ​คริสต์​ได้​ทรง​ตาย​แทน​คน​บาป​ใน​เวลา​อัน​เหมาะ.</verse>
				<verse number="7">ด้วย​ว่า​ไม่​ใคร่​จะ​มี​ใคร​ตาย​แทน​คน​ตรง, แต่​ชะรอย​จะ​มี​ลาง​คน​อาจ​ตาย​แทน​คน​ใจ​ดี​กระมัง.</verse>
				<verse number="8">แต่​ฝ่าย​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​สำแดง​ความ​รัก​ของ​พระ​องค์​แก่​เรา​ทั้ง​หลาย คือ​ขณะ​เมื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​ยัง​เป็น​คน​บาป พระ​คริสต์​ได้​ทรง​ยอม​ตาย​แทน​เรา.</verse>
				<verse number="9">เดี๋ยวนี้​เมื่อ​เรา​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​แล้ว​โดย​พระ​โลหิต​ของ​พระ​องค์, เรา​ก็​จะ​พ้น​จาก​พระ​พิโรธ​ของ​พระ​เจ้า​โดย​พระ​องค์​แน่​ยิ่ง​กว่า​นั้น​อีก.</verse>
				<verse number="10">ด้วย​ว่า​ถ้า​เมื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​ยัง​เป็น​ศัตรู เรา​ได้​กลับ​เป็น​ไมตรี​กัน​กับ​พระ​เจ้า โดย​ความ​ตาย​แห่ง​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์, ครั้น​เรา​กลับ​เป็น​ไมตรี​แล้ว, เรา​จะ​รอด​โดย​ชีวิต​ของ​พระ​องค์​แน่​ยิ่ง​กว่า​นั้น​อีก​มาก.</verse>
				<verse number="11">และ​มิใช่​เท่านั้น, แต่​เรา​ทั้ง​หลาย​ยัง​มี​ความ​ยินดี​ใน​พระ​เจ้า โดย​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา​ด้วย, เพราะ​โดย​พระ​องค์​นั้น​เรา​จึง​ได้​กลับ​เป็น​ไมตรี​กัน​กับ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนั้น​ก็​เช่น​เดียว​กับ​ที่​ความผิด​ได้​เข้า​มา​ใน​โลก​เพราะ​คนๆ เดียว, และ​ความ​ตาย​ก็​เกิด​มา​เพราะ​ความผิด​นั้น อย่าง​นั้น​แหละ ความ​ตาย​จึง​ได้​ลาม​ไป​ถึง​คน​ทั้ง​ปวง, เพราะ​คน​ทั้ง​ปวง​เป็น​คน​ผิด​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="13">ความผิด​มี​อยู่​ใน​โลก​ก่อน​มี​พระ​บัญญัติ​ก็​จริง, แต่​ว่า​เมื่อ​ไม่​มี​พระ​บัญญัติ​ก็​ไม่​ถือ​ว่า​เป็น​ความผิด</verse>
				<verse number="14">ถึง​อย่างไร​ก็​ดี ความ​ตาย​ก็​ได้​ครอบงำ​อยู่​ตั้ง​แต่​อา​ดาม​มา​จน​ถึง​โม​เซ, คือ​ได้​ครอบงำ​คน​ทั้ง​ปวง​แม้​ที่​มิได้​ทำ​ผิด​อย่าง​อา​ดาม ผู้​เป็น​แบบ​เล็ง​ถึง​พระ​องค์​ที่​จะ​เสด็จ​มา.</verse>
				<verse number="15">แต่​พระ​คุณ​นั้น​หา​เป็น​เช่น​ความผิด​นั้น​ไม่. ด้วย​ว่า​ถ้า​คน​เป็น​อัน​มาก​ถึง​ความ​ตาย​เพราะ​ความผิด​ของ​คนๆ เดียว​นั้น, ยิ่ง​มาก​กว่า​นั้น พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​และ​ของ​ประทาน​โดย​พระ​คุณ​ของ​พระ​องค์​ผู้​เดียว นั้น​คือ​พระ​เยซู​คริสต์ ก็​มี​บริบูรณ์​แก่​คน​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="16">และ​ของ​ประทาน​นั้น​ก็​ไม่​เหมือน​ผล​ซึ่ง​เกิด​มา​จาก​ความผิด​ของ​คนๆ เดียว​นั้น เพราะว่า​การ​พิพากษา​ปรับ​โทษ​ได้​มี​ขึ้น​เพราะ​คนๆ เดียว, แต่​ของ​ประทาน​นั้น​เป็น​เหตุ​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ผิด​มาก​แล้ว​ตั้ง​อยู่​ใน​ความ​ชอบ​ธรรม.</verse>
				<verse number="17">เพราะว่า​ถ้า​โดย​ความผิด​ของ​คนๆ เดียว ความ​ตาย​จึง​ได้​ครอบงำ​อยู่​โดย​คนๆ เดียว, ยิ่ง​มาก​กว่า​นั้น คน​ทั้ง​หลาย​ที่​รับ​พระ​กรุณา​อัน​บริบูรณ์​และ​รับ​ของ​ประทาน​คือ​ความชอบ​ธรรม ก็​จะ​ครอบ​ครอง​สรรพ​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​ใน​ชีวิต​ของ​ตน​โดย​พระ​องค์​ผู้​เดียว คือ​พระ​เยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="18">เหตุ​ฉะนั้น​การ​ปรับ​โทษ​ได้​มา​ถึง​คน​ทั้ง​ปวง​เพราะ​ความผิด​ครั้ง​เดียว​ฉัน​ใด, พระ​กรุณา​ก็​มา​ถึง​คน​ทั้ง​ปวง​ทำ​ให้​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม​และ​ให้​มี​ชีวิต​จำเริญ​เพราะ​การ​ชอบ​ธรรม​ครั้ง​เดียว​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="19">ด้วย​ว่า​เหมือน​หนึ่ง​คน​เป็น​อัน​มาก​ได้​เป็น​คน​ผิด เพราะ​คนๆ เดียว​ที่​มิได้​เชื่อ​ฟัง, เช่นนั้น​แหละ​คน​เป็น​อัน​มาก​ได้​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​เพราะ​พระ​องค์​ผู้​เดียว​ที่​ได้​ทรง​เชื่อ​ฟัง​นั้น.</verse>
				<verse number="20">และ​พระ​บัญญัติ​นั้น​ได้​มี​ขึ้น​ด้วย. เพื่อ​ความผิด​จะ​ได้​ปรากฏ​มาก​ขึ้น, แต่​ว่า​มี​ความผิด​ปรากฏ​มาก​ที่​ไหน, พระ​กรุณา​ก็​ได้​ปรากฏ​มาก​ยิ่ง​ขึ้น​ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="21">เพื่อ​ว่า​ความผิด​ได้​ครอบงำ​ถึง​ความ​ตาย​ฉัน​ใด, พระ​กรุณา​ก็​จัก​ได้​ครอบงำ​โดย​ความชอบ​ธรรม​ให้​เกิด​มี​ชีวิต​นิ​รันดร์ โดย​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้าของ​เรา​ทั้ง​หลาย​ฉัน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ถ้า​อย่าง​นั้น​แล้ว​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ว่า​อย่างไร? เรา​จะ​คง​อยู่​ใน​ความ​บาป​ต่อไป​เพื่อ​จะ​ให้​พระ​คุณ​มี​ปรากฏ​มาก​ยิ่ง​ขึ้น​หรือ</verse>
				<verse number="2">อย่า​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น​เลย. พวก​เรา​ที่​ตาย​แก่​ความ​บาป (คือ​หมด​ความ​ปรารถนา​ที่​จะ​ทำ​บาป​แล้ว) จะ​มี​ชีวิต​ใน​ความ​บาป (คือ​จะ​มี​ความ​ปรารถนา​ทำ​บาป) ต่อไป​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​หรือ​ว่า เรา​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​รับ​บัพ​ติศ​มา​เข้า​ส่วน​ใน​พระ​เยซู​คริสต์ ได้​รับ​บัพ​ติศ​มา​นั้น​เข้า​ส่วน​ใน​ความ​ตาย​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="4">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​ทั้ง​หลาย​ก็​ถูก​ฝัง​ไว้​กับ​พระ​องค์​แล้ว โดย​บัพ​ติศ​มา​เข้า​ส่วน​ใน​ความ​ตาย​นั้น, เพื่อ​พระ​คริสต์​ได้​ทรง​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย​โดย​เดช​พระ​รัศมี​ของ​พระ​บิดา​เจ้า​อย่างไร, เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ประพฤติ​ตาม​ชีวิต​ใหม่​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​ถ้า​เรา​ร่วม​สนิท​กับ​พระ​องค์​แล้ว​โดย​ได้​ตาย​เหมือน​อย่าง​พระ​องค์, เรา​คง​จะ​ร่วม​สนิท​กับ​พระ​องค์​โดย​ได้​เป็น​ขึ้น​มา​เหมือน​อย่าง​พระ​องค์​ได้​ทรง​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">เรา​ทั้ง​หลาย​รู้​แล้ว​ว่า มนุษย์​เก่า​ของ​เรา​นั้น​ได้​ตรึง​ไว้​กับ​พระ​องค์​แล้ว. เพื่อ​ตัว​บาป​จะ​ศูนย์​สิ้น​ไป, เพื่อ​เรา​จะ​ไม่​เป็น​ทาส​ของ​บาป​นั้น​ต่อไป</verse>
				<verse number="7">เพราะว่า​ผู้​ที่​ตาย​แล้ว​ก็​ปราศ​จาก​โทษ​ของ​บาป,</verse>
				<verse number="8">แต่​ถ้า​เรา​ตาย​อยู่​กับ​พระ​คริสต์​แล้ว, เรา​เชื่อ​ว่า​เรา​จะ​เป็น​อยู่​กับ​พระ​องค์​ด้วย.</verse>
				<verse number="9">เรา​ทั้ง​หลาย​รู้​อยู่​ว่า พระ​คริสต์​ที่​ทรง​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ความ​ตาย​นั้น​แล้ว​จะ​หา​ตาย​อีก​ไม่ ความ​ตาย​ก็​หา​ครอบงำ​พระ​องค์​ต่อไป​ไม่.</verse>
				<verse number="10">ด้วย​ว่า​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​ตาย​นั้น​พระ​องค์​ได้​ทรง​ตาย​เพราะ​ความ​บาป​หน​เดียว. แต่​ซึ่ง​พระ​องค์​ทรง​ชีวิต​อยู่​นั้น​พระ​องค์​ทรง​ชีวิต​เพื่อ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="11">เหมือน​เช่นนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ถือ​ว่า​ท่าน​ได้​ตาย​แก่​ความ​บาป, แต่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​เพื่อ​พระ​เจ้า​โดย​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนั้น​อย่า​ให้​ความ​บาป​ครอบงำ​กาย​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​ต้อง​ตาย อย่า​เชื่อ​ฟัง​ตัณหา​ของ​กาย​นั้น.</verse>
				<verse number="13">อย่า​ให้​อวัยวะ​ของ​ท่าน​เป็น​เครื่องใช้​ใน​การ​อธรรม แต่​จง​ถวาย​ตัว​ของ​ท่าน​แก่​พระ​เจ้า เหมือน​หนึ่ง​คน​ที่​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย​แล้ว, และ​จง​ให้​อวัยวะ​เป็น​เครื่องใช้​ใน​การ​ชอบ​ธรรม​ถวาย​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">ด้วย​ว่า​ความผิด​จะ​ครอบงำ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ต่อไป​ก็​หา​มิได้, เพราะว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิได้​อยู่​ใต้​พระ​บัญญัติ, แต่​อยู่​ใต้​พระ​คุณ</verse>
				<verse number="15">ถ้า​อย่าง​นั้น​แล้ว​จะ​เป็น​อย่างไร? เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​กระทำ​ความ​ชั่ว​เพราะ​มิได้​อยู่​ใต้​พระ​บัญญัติ​แต่​อยู่​ใต้​พระ​คุณ​หรือ ก็​อย่า​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​หรือ​ว่า ท่าน​จะ​ยอม​ตัวรับ​ใช้​ฟัง​คำ​ของ​ผู้ใด​ท่าน​ก็​เป็น​ทาส​ของ​ผู้​นั้น, คือ​เป็น​ทาส​กระทำ​ผิด​จน​ถึง​ความ​ตาย​ก็​ดี, หรือ​ฟัง​ประพฤติ​การ​ดี​จนถึง​ความชอบ​ธรรม​ก็​ดี.</verse>
				<verse number="17">แต่​จง​ขอบ​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า, เพราะว่า​เมื่อ​ก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ทาส​บาป, แต่​บัดนี้​ท่าน​มี​ใจ​เชื่อ​ฟัง​คำ​สอน​นั้น​ซึ่ง​ทรง​ประทาน​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​พ้น​จาก​บาป​แล้ว, ท่าน​ก็​ได้​เป็น​ทาส​ของ​ความชอบ​ธรรม.</verse>
				<verse number="19">ข้าพ​เจ้า​ยก​เอา​ตัวอย่าง​มนุษย์​มา​พูด, เพราะ​เหตุ​เนื้อ​หนัง​ของ​ท่าน​อ่อน​กำลัง เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ให้​อวัยวะ​เป็น​ทาส​ของ​การ​โสโครก​และ​ของ​การ​บาป​ซ้อน​บาป​ฉัน​ใด, บัดนี้​ท่าน​จง​ให้​อวัยวะ​เป็น​ทาส​ของ​ความชอบ​ธรรม​ถึง​ความ​บริสุทธิ์​ฉัน​นั้น</verse>
				<verse number="20">เพราะว่า​เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ทาส​ของ​ความ​บาป, ท่าน​ก็​ปราศ​จาก​ความชอบ​ธรรม.</verse>
				<verse number="21">ขณะนั้น​ท่าน​ได้ผล​ประ​โยชน์​อะไร​ใน​การ​เหล่านั้น ซึ่ง​บัดนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​ละอาย? ด้วย​ว่า​ผล​ที่​สุด​ปลาย​ของ​การ​เหล่านั้น​ก็​คือ​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="22">แต่​เดี๋ยวนี้​ทรง​โปรด​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​พ้น​จาก​เป็น​ทาส​แห่ง​ความ​บาป, และ​ให้​เป็น​ทาส​ของ​พระ​เจ้า​แล้ว​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​มี​ความ​บริสุทธิ์​เป็น​ผล, และ​ที่สุด​ปลาย​จะ​มี​ชีวิต​นิ​รันดร์.</verse>
				<verse number="23">ด้วย​ว่า​ค่าจ้าง​ของ​ความ​บาป​นั้น​คือ​ความ​ตาย แต่​ของ​ประทาน​ของ​พระ​เจ้า​ก็​คือ​ชีวิต​นิ​รันดร์​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้าของ​เรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ท่าน​ไม่​รู้​หรือ (ด้วย​เรา​พูด​กับ​คน​ที่​รู้จัก​พระ​บัญญัติ​แล้ว) ว่า​พระ​บัญญัติ​นั้น​มี​อำนาจ​เหนือ​มนุษย์​ฉะเพาะ​ใน​เวลา​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่?</verse>
				<verse number="2">เพราะว่า​ผู้หญิง​ที่​สามี​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​นั้น​ต้อง​อยู่​ใน​กฎ​ประเพณี​สามี​ภรรยา แต่​ถ้า​สามี​ตาย​แล้ว, ผู้หญิง​นั้น​จึง​พ้น​จาก​กฎ​นั้น.</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​สามี​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่, ถ้า​ผู้หญิง​นั้น​ไป​หลบ​นอน​กับ​ชาย​อื่น, เขา​ก็​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​หญิง​ล่วง​ประเวณี. แต่​ว่า​ถ้า​สามี​ตาย​แล้ว, เขา​ก็​พ้น​จาก​กฎ​ประเพณี​สามี​ภรรยา​นั้น แม้​เขา​ไป​แต่งงาน​กับ​ชาย​อื่น​ก็​หา​ผิด​ประเวณี​ไม่</verse>
				<verse number="4">เช่นนั้น​แหละ, พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ตาย​แก่​พระ​บัญญัติ​โดย​พระ​กาย​ของ​พระ​คริสต์ เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เข้า​อยู่​กับ​ผู้อื่น, คือ​พระ​องค์​นั้น​ที่​ทรง​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย​แล้ว, เพื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เกิดผล​ถวาย​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​เมื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​มี​ชีวิต​อยู่​ตาม​เนื้อ​หนัง, ตัณหา​ชั่ว​ซึ่ง​ปรากฏ​โดย​พระ​บัญญัติ​ได้​กระทำ​ให้​ส่วน​อาการ​กาย​ของ​เรา​เกิด​ผล​ถึง​แก่​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="6">แต่​บัดนี้​เรา​ได้​พ้น​จาก​พระ​บัญญัติ, คือ​ได้​ตาย​แก่​พระ​บัญญัติ​ที่​ได้​บังคับ​เรา​เมื่อ​ก่อน, เพื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ประพฤติ​ใหม่​ตาม​ลักษณะ​พระ​วิญญาณ, มิใช่​ตาม​ตัว​อก​ษร​ใน​พระ​บัญญัติ​เก่า</verse>
				<verse number="7">ถ้า​อย่าง​นั้น​แล้ว​เรา​จะ​ว่า​อย่างไร? พระ​บัญญัติ​นั้น​เป็น​สิ่ง​ที่​ผิด​หรือ จะ​เป็น​อย่าง​นั้น​ก็​หา​มิได้ แต่​ว่า​ข้าพ​เจ้า​คง​มิได้​รู้​ว่า​อะไร​เป็น​ความผิด​เว้น​แต่​พระ​บัญญัติ​บ่ง​ไว้, เพราะว่า​ถ้า​พระ​บัญญัติ​นั้น​มิได้​ห้าม​ว่า &lt;&lt;อย่า​โลภ&gt;&gt;, ข้าพ​เจ้า​คง​มิได้​รู้​ว่า​ความ​โลภ​เป็น​ความผิด.</verse>
				<verse number="8">แต่​ว่า​ความผิด​ได้​เอา​พระ​บัญญัติ​เป็น​ช่อง​จะ​กระทำ​ให้​ตัณหา​ชั่ว​ทุก​อย่าง​บังเกิด​ขึ้น​ใน​ตัว​ข้าพ​เจ้า เพราะว่า​ถ้า​ไม่​มี​พระ​บัญญัติ, ความผิด​ก็​ตาย​เสีย​แล้ว.</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ก่อน​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​ดำรง​ชีวิต​อยู่​ปราศ​จาก​พระ​บัญญัติ แต่​ครั้น​เมื่อ​พระ​บัญญัติ​มี​มา, ความผิด​ก็​บังเกิด​ขึ้น​และ​ข้าพ​เจ้า​จึง​ตาย,</verse>
				<verse number="10">และ​พระ​บัญญัติ​นั้น​ซึ่ง​ทรง​ประทาน​ไว้​เพื่อให้​มี​ชีวิต ข้าพ​เจ้า​เห็น​ว่า​กลับ​เป็น​เหตุ​ให้​ถึง​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="11">เพราะว่า​ความผิด​ได้​เอา​พระ​บัญญัติ​นั้น​เป็น​ช่อง​ยั่วยวน​ข้าพ​เจ้า, และ​ได้​ประหาร​ข้าพ​เจ้า​ให้​ตาย​โดย​พระ​บัญญัติ​นั้น.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​บัญญัติ​จึง​เป็น​สิ่ง​บริสุทธิ์, และ​ข้อ​วินัย​ก็บริสุทธิ์​ยุตติธรรม​และ​ดี</verse>
				<verse number="13">ถ้า​อย่าง​นั้น​แล้ว​สิ่ง​ที่​ดี​นั้น​ได้​กลับ​ทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ตาย​หรือ ก็​หา​มิได้. แต่​เป็น​ความผิด​ต่างหาก, เพื่อ​จะ​ให้​ปรากฏ​ว่า​ความผิด​นั้น​เป็น​ความผิด​จริง, โดย​ที่​ความผิด​นั้น​ได้​อาศัย​สิ่ง​ที่​ดี​ทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ตาย, เพื่อ​โดย​พระ​บัญญัติ​นั้น​ความผิด​จะ​ได้​ปรากฏ​ว่า​ร้าย​ยิ่ง​นัก.</verse>
				<verse number="14">ด้วย​ว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​รู้​แล้ว​ว่า​พระ​บัญญัติ​นั้น​เหมาะ​กับ​วิญญาณ​จิตต์, แต่​ว่า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​แต่​เนื้อ​หนัง​ถูก​ขาย​ไว้​แล้ว​ใต้​ความผิด.</verse>
				<verse number="15">ด้วย​ว่า​สิ่ง​ที่​ข้าพ​เจ้า​ทำ​ไป​นั้น​ข้าพ​เจ้า​หา​เข้าใจ​ไม่ เพราะว่า​สิ่ง​ที่​ข้าพ​เจ้า​ปรารถนา​ทำ​นั้น ข้าพ​เจ้า​หา​ทำ​ไม่, แต่​สิ่ง​ที่​ข้าพ​เจ้า​เกลียด​ชัง​นั้น ข้าพ​เจ้า​ก็​ยัง​ทำ​อยู่.</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ทำ​สิ่ง​ที่​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ปรารถนา​ทำ, ข้าพ​เจ้า​ก็​ยอม​เห็น​ด้วย​แล้ว​ว่า​พระ​บัญญัติ​นั้น​เป็น​สิ่ง​ที่​ดี.</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​แหละ​มิใช่​ข้าพ​เจ้า​ผู้กระทำ, แต่​ว่า​เป็น​ความผิด​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​ตัว​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="18">ด้วย​ว่า​ใน​ตัว​ข้าพ​เจ้า คือ​ใน​เนื้อ​หนัง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​มี​ความ​ดี​ประการ​ใด​เลย เพราะว่า​เจตนา​ดี​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​มี​อยู่, แต่​ซึ่ง​จะ​กระทำ​การ​ดี​นั้น​ข้าพ​เจ้า​หา​ได้​กระทำ​ไม่.</verse>
				<verse number="19">ด้วย​ว่า​การ​ดี​นั้น​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ปรารถนา​ทำ​ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​กระทำ, แต่​การ​ชั่ว​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​มิได้​ปรารถนา​ทำ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​ทำ​อยู่.</verse>
				<verse number="20">ถ้า​แม้​ข้าพ​เจ้า​ยัง​ทำ​สิ่ง​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ปรารถนา​ทำ, ก็​มิใช่​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ผู้กระทำ, แต่​ความผิด​ซึ่ง​อยู่​ใน​ตัว​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ผู้กระทำ.</verse>
				<verse number="21">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ว่า​เป็น​กฎ​ธรรมดา, คือ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​กระทำ​การ​ดี, การ​ชั่ว​ก็​ยัง​ติด​อยู่​ใน​ตัว​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ว่า​ฝ่าย​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​มี​ความ​เห็นชอบ​ใน​พระ​บัญญัติ​แห่ง​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="23">แต่​ข้าพ​เจ้า​เห็น​มี​กฎ​ธรรมดา​อีก​อย่าง​หนึ่ง​อยู่​ใน​อวัยวะ​ของ​ข้าพ​เจ้า, ซึ่ง​สู้​รบ​กัน​กับ​กฎ​ธรรมดา​ซึ่ง​อยู่​ใน​ใจ​ข้าพ​เจ้า, และ​ชัก​นำ​ข้าพ​เจ้า​ให้​อยู่​ใต้​บังคับ​กฎ​ธรรมดา​ความผิด​ซึ่ง​อยู่​ใน​อวัยวะ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="24">โอ ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​เข็ญใจ​จริง! ใคร​หนอ​จะ​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​กาย​แห่ง​ความ​ตาย​นี้?</verse>
				<verse number="25">ข้าพ​เจ้า​ขอบ​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​โดย​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา. เหตุ​ฉะนั้น​ฝ่าย​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้าๆ ประพฤติ​ตาม​กฎ​ของ​พระ​เจ้า, แต่​ฝ่าย​เนื้อ​หนัง​ของ​ข้าพ​เจ้าๆ ประพฤติ​ตาม​กฎ​ของ​ความผิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น​การ​ปรับ​โทษ​ไม่​มี​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ใน​พระ​เยซู​คริสต์,</verse>
				<verse number="2">เพราะว่า​กฎ​ของ​พระ​วิญญาณ​แห่ง​ชีวิต​ใน​พระ​คริสต์​ได้​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​พ้น​จาก​กฎ​ของ​ความผิด​และ​ของ​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="3">ด้วย​สิ่ง​ซึ่ง​พระ​บัญญัติ​นั้น​ทำ​ไม่ได้ เพราะ​เนื้อ​หนัง​ทำ​ให้​อ่อน​กำลัง​เสีย, พระ​เจ้า​จึง​ทรง​ใช้​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์​มา​รับ​สภาพ​ใน​รูป​กาย​เนื้อ​หนัง​อย่าง​ที่​ผิด​แล้ว, และ​เป็น​สักการบูชา​เพื่อ​ความผิด​นั้น, พระ​องค์​จึง​ได้​ทรง​ปรับ​โทษ​ความผิด​ที่​อยู่​ใน​เนื้อ​หนัง.</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​ความชอบ​ธรรม​ของ​พระ​บัญญัติ​จะ​ได้​สำเร็จ​ใน​พวก​เรา, ผู้​ไม่​ดำเนิน​ตาม​เนื้อ​หนัง​แต่​ตาม​พระ​วิญญาณ.</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ฝ่าย​เนื้อ​หนัง ก็​สนใจ​ใน​สิ่ง​ซึ่ง​เป็น​ของๆ เนื้อ​หนัง, แต่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ฝ่าย​พระ​วิญญาณ​ก็​สนใจ​ใน​สิ่ง​ซึ่ง​เป็น​ของๆ พระ​วิญญาณ.</verse>
				<verse number="6">ด้วย​ว่า​ซึ่ง​มี​ใจ​สม​กับ​เนื้อ​หนัง​ก็​คือ​ความ​ตาย, และ​ซึ่ง​มี​ใจ​สม​กับ​พระ​วิญญาณ​ก็​คือ​ชีวิต​และ​ความสุข</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ว่า​ใจ​สม​กับ​เนื้อ​หนัง​นั้น​ก็​เป็น​ศัตรู​ต่อ​พระ​เจ้า เพราะว่า​หา​ได้​อยู่​ใต้​บังคับ​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​เจ้า​ไม่, และ​จะ​อยู่​ใต้​บังคับ​พระ​บัญญัติ​นั้น​ไม่ได้</verse>
				<verse number="8">และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ฝ่าย​เนื้อ​หนัง​จะ​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า​ก็​หา​มิได้</verse>
				<verse number="9">ถ้า​แม้​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​เจ้า​สถิต​อยู่​ใน​ท่าน​ทั้ง​หลายๆ จึง​มิได้​อยู่​ฝ่าย​เนื้อ​หนัง​แต่​อยู่​ฝ่าย​พระ​วิญญาณ. แต่​ถ้า​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ไม่​มี​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​คริสต์ ผู้​นั้น​มิได้​อยู่​ฝ่าย​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="10">และ​ถ้า​พระ​คริสต์​อยู่​ใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ตัว​กาย​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​ตาย​เพราะ​เหตุ​ความผิด, แต่​วิญญาณ​จิตต์​นั้น​มี​ชีวิต​เพราะ​เหตุ​ความชอบ​ธรรม.</verse>
				<verse number="11">แต่​ถ้า​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​องค์​ผู้​ทรง​บันดาล​ให้​พระ​เยซู​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย​สถิต​อยู่​ใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย, พระ​องค์​ผู้​ทรง​บันดาล​ให้​พระ​คริสต์​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย​นั้น​แล้ว จะ​ทรง​กระทำ​ให้​กาย​ที่​ตาย​แล้ว​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ขึ้นมา​ใหม่ โดย​เดช​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​องค์​ซึ่ง​อยู่​ใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="12">ดูก่อน​ท่าน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, เหตุ​ฉะนั้น​เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​หนี้, แต่​มิใช่​เป็น​หนี้​แก่​เนื้อ​หนัง, ที่​จะ​ประพฤติ​ตาม​เนื้อ​หนัง​นั้น,</verse>
				<verse number="13">เพราะว่า​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ประพฤติ​ตาม​เนื้อ​หนัง​นั้น​จะ​ต้อง​ถึง​ซึ่ง​ความ​ตาย, แต่​ถ้า​ท่าน​ได้​ทำลาย​การ​ของ​กาย​นั้น​โดย​เดช​พระ​วิญญาณ ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ชีวิต​รอด.</verse>
				<verse number="14">ด้วย​ว่า​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​นำ​พา​คน​หนึ่ง​คน​ใด, คน​เหล่านั้น​จึง​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">เหตุ​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิได้​รับ​นิ​สสัย​อย่าง​ทาส​ถึง​ความ​กลัว​อีก, แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​รับ​นิสสัย​อย่าง​บุตร, ซึ่ง​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ร้อง​เรียก​พระ​เจ้า​ว่า “อับ​บา,” คือ​พระ​บิดา.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​พระ​วิญญาณ​นั้น​เป็น​พะยาน​รวม​กับ​จิตต์​ใจ​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย​ว่า เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="17">และ​ถ้า​เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​บุตร​แล้ว. เรา​จึง​เป็น​ทายาท, คือ​ผู้​รับ​มฤดก​ของ​พระ​เจ้า. และ​เป็น​ทายาท​ด้วยกัน​กับ​พระ​คริสต์, หาก​เรา​ทั้ง​หลาย​ทน​ทุกข์​ทรมาน​ด้วยกัน​กับ​พระ​องค์, เพื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​สง่า​ราศี​ด้วย​กัน​กับ​พระ​องค์​ด้วย</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ว่า​ความ​ทุกข์​ลำบาก​ใน​ปัจจุบัน​นี้ ไม่​สมควร​ที่​จะ​เอา​ไป​เปรียบ​กับ​สง่า​ราศี​ซึ่ง​จะ​ปรากฏ​แก่​เรา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="19">ด้วย​ว่า​สรรพ​สิ่ง​ที่​สร้าง​แล้ว​มี​ความ​เพียร​คอย​ท่า​ปรารถนา​ให้​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​พระ​เจ้า​ปรากฏ.</verse>
				<verse number="20">เพราะว่า​สรรพ​สิ่ง​นั้น​ต้อง​เข้า​อยู่​ใน​อำนาจ​ของ​อนิจจัง มิใช่​ตาม​อำเภอใจ​ของ​มัน​เอง, แต่​เป็นไป​ตาม​พระ​องค์​ผู้​ทรง​บันดาล​ให้​เข้า​อยู่​นั้น,</verse>
				<verse number="21">ด้วย​มี​ความหวัง​ใจ​ว่า​สรรพ​สิ่ง​นั้น​จะ​ได้​รอด​จาก​อำนาจ​แห่ง​ความ​เสื่อม​เสีย และ​จะ​เข้า​ใน​สง่า​ราศี​แห่ง​บุตร​ทั้ง​หลาย​ข้อง​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="22">ด้วย​ว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​รู้​อยู่​ว่า​บรรดา​สรรพ​สิ่ง​ที่​ทรง​สร้าง​นั้น​กำลัง​คร่ำ​ครวญ​และ​เป็น​ทุกข์​ลำบาก​เจ็บ​ปวด​ด้วยกัน​จน​ทุก​วันนี้.</verse>
				<verse number="23">และ​มิใช่​เท่า​นั้น, แต่​เรา​ทั้ง​หลาย​เอง​ด้วย, ผู้​ได้​รับ​พระ​วิญญาณ​เป็น​ผล​แรก, ตัว​เรา​เอง​ก็​ยัง​คร่ำ​ครวญ​คอย​จะ​เป็น​อย่าง​บุตร, คือ​ที่​จะ​ให้​กาย​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย​รอด​ตาย.</verse>
				<verse number="24">เหตุ​ว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​รอด​เพราะ​ความหวัง​ใจ แต่​ความหวัง​ใจ​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​เห็น​ได้​หา​ได้​เป็น​ความหวัง​ใจ​ไม่ ด้วย​ว่า​ใคร​เล่า​ที่​เห็น​สิ่ง​ใด​แล้ว​ยัง​จะ​คอย​หวัง​ใจ​ใน​สิ่ง​นั้น​อีก?</verse>
				<verse number="25">แต่​ถ้า​เรา​ทั้ง​หลาย​คอย​หวัง​ใจ​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​ยัง​ไม่ได้​เห็น, เรา​จึง​มี​ความ​เพียร​คอย​สิ่ง​นั้น</verse>
				<verse number="26">พระ​วิญญาณ​นั้น​ก็​ได้​ทรง​ช่วย​เรา​ใน​ส่วน​ที่​เรา​อ่อน​กำลัง​ด้วย, เพราะว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​ว่า​เรา​ควร​จะ​อธิษฐาน​ขอ​สิ่ง​ใด​อย่างไร แต่​พระ​วิญญาณ​ทรง​ช่วย​ขอ​แทน​เรา ด้วย​ความ​คร่ำ​ครวญ​ซึ่ง​เหลือ​ที่​จะ​อธิบาย​ได้</verse>
				<verse number="27">และ​พระ​องค์​ผู้​ทรง​ชันสูตร​ใจ​มนุษย์​ก็​ทรง​ทราบ​ความหมาย​ของ​พระ​วิญญาณ, เพราะว่า​พระ​องค์​ทรง​อธิษฐาน​ขอ​เพื่อ​สิทธิ​ชน​ตามที่​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="28">ฝ่าย​เรา​ทั้ง​หลาย​รู้​แล้ว​ว่า พระ​เจ้า​ทรง​ร่วม​มือ​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​รัก​พระ​องค์, คือ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​เลือก​ไว้​ตาม​พระ​ดำริ​ของ​พระ​องค์, ให้​บังเกิด​ผล​อัน​ดี​ใน​ทุก​สิ่ง.</verse>
				<verse number="29">ด้วย​ว่า​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​ทราบ​อยู่​แล้ว, ผู้​นั้น​พระ​องค์​ได้​ทรง​ดำริ​ไว้​ให้​เป็น​ตาม​พระ​ลักษณะ​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์, เพื่อ​พระ​บุตร​นั้น​จะ​ได้​เป็น​บุตร​หัวปี​ท่ามกลาง​พวก​พี่​น้อง​เป็น​อัน​มาก,</verse>
				<verse number="30">และ​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​ดำริ​ไว้​นั้น, ผู้​นั้น​พระ​องค์​ได้​ทรง​เรียก​มา​ด้วย และ​ผู้ใด​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​เรียก​มา, ผู้​นั้น​พระ​องค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม และ​ผู้ใด​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม, ผู้​เหล่านั้น​พระ​องค์​จึง​ทรง​โปรด​ให้​มี​สง่า​ราศี</verse>
				<verse number="31">ด้วย​เหตุ​เหล่านั้น​เรา​จะ​ว่า​อย่างไร? ถ้า​พระ​เจ้า​อยู่​ฝ่าย​เรา, ใคร​ผู้ใด​จะ​ต่อสู้​เรา​ได้?</verse>
				<verse number="32">พระ​องค์​ผู้​มิได้​ทรง​เสียดาย​พระ​บุตร​องค์​เดียว​ของ​พระ​องค์, แต่​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​พระ​บุตร​นั้น​เพื่อ​ประ​โยชน์​แก่​เรา​ทั้ง​หลาย, ถ้า​เช่นนั้น​แล้ว​พระ​องค์​จะ​ไม่​ทรง​โปรด​ประทาน​สิ่ง​สาร​พัตร​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ด้วยกัน​กับ​พระ​บุตร​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="33">ใคร​ผู้ใด​จะ​อาจ​ฟ้อง​คน​เหล่านั้น​ที่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เลือก​ไว้? พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ให้​พ้น​โทษ​แล้ว</verse>
				<verse number="34">ใคร​เล่า​จะ​เป็น​ผู้​ปรับ​โทษ​อีก? ก็​คือ​พระ​เยซู​คริสต์​ที่​สิ้น​พระ​ชนม์​แล้ว​นั้น​แหละ, และยิ่งก​ว่า​นั้น​อีก​ได้​ทรง​คืน​พระ​ชนม์, ทรง​สถิต​อยู่​เบื้อง​ขวา​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​เจ้า, และ​ทรง​อธิษฐาน​ขอ​เพื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="35">ใคร​ผู้ใด​จะ​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ขาด​จาก​ความ​รัก​ของ​พระ​คริสต์​เล่า? จะ​เป็น​การ​ยากลำบาก, หรือ​ความ​ทุกข์​ใน​ใจ, หรือ​การ​เคี่ยวเข็ญ, หรือ​การ​กันดาร​อาหาร, หรือ​การ​เปลือย​กาย, หรือ​การ​ถูก​โพย​ภัย, หรือ​การ​ถูก​คม​ดาพ</verse>
				<verse number="36">หรือ​เหมือน​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, เพราะ​เหตุ​พระ​องค์ เรา​ทั้ง​หลาย​ถูก​ฆ่า​เสีย​สิ้น​วัน​ยัง​ค่ำ เขา​ถือ​ว่า​เรา​เหมือน​ฝูง​แกะ​สำหรับ​จะ​เอาไว้​ฆ่า.</verse>
				<verse number="37">แต่​ว่า​ใน​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​เหล่านั้น เรา​ทั้ง​หลาย​มี​ชัย​ชะ​นะ​เหลือล้น​โดย​พระ​องค์​ผู้​ได้​ทรง​รัก​เรา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="38">เหตุ​ว่า​ข้าพ​เจ้า​เชื่อ​มั่นคง​ว่า, แม้​ความ​ตาย, หรือ​ชีวิต, หรือ​ทูต​สวรรค์, หรือ​ผู้​มี​บรรดาศักดิ์, หรือ​สิ่ง​ซึ่ง​มี​อยู่​เดี๋ยวนี้, หรือ​สิ่ง​ซึ่ง​จะ​เป็น​มา​ภาย​หน้า, หรือ​ฤทธิ์​เดช​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="39">หรือ​ความ​สูง, หรือ​ความ​ลึก, หรือ​สิ่ง​ใดๆ อื่น​ที่​ทรง​สร้าง​แล้ว, จะ​ไม่​อาจ​กระทำ​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ขาด​จาก​ความ​รัก​ของ​พระ​เจ้า​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​พูด​ตาม​จริง​ใน​พระ​คริสต์, ข้าพ​เจ้า​หา​ได้​มุสา​ไม่ ใจ​ข้าพ​เจ้า​ซึ่ง​สังเกต​ผิด​และ​ชอบ​เป็น​พะยาน​ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​โดย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ว่า</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ทุกข์​หนัก​และ​ความ​เจ็บ​ร้อน​ใน​ใจ​เสมอ​มิได้​ขาด,</verse>
				<verse number="3">จน​ข้าพ​เจ้า​ปรารถนา​ใคร​จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​เอง​ถูก​สาป​ให้​ขาด​จาก​พระ​คริสต์​เพราะ​เห็น​แก่​พี่​น้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า, คือ​ญาติ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ตาม​เนื้อ​หนัง</verse>
				<verse number="4">เขา​เป็น​ชาติยิศรา​เอล. เขา​ได้รับ​การ​ตั้ง​ให้​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า, และ​รัศมี, และ​พระ​ไมตรี, และ​การ​ทรง​ประทาน​พระ​บัญญัติ, และ​พิธี​ปรนนิบัติ​พระ​เจ้า, และ​คำ​ทรง​สัญญา,</verse>
				<verse number="5">ทั้ง​บรรพ​บุรุษ​ก็​เป็น​ของ​เขา​ด้วย, และ​พระ​คริสต์​ก็​ได้​ทรง​บังเกิด​จาก​ผู้​เหล่านั้น​ตาม​เนื้อ​หนัง. ให้​พระ​เจ้า​ผู้​เป็น​ใหญ่​เหนือ​สาร​พัตร​ได้​รับ​เกียรติยศ​เป็น​นิตย์​เถิด. อา​เมน</verse>
				<verse number="6">แต่​มิใช่​ว่า​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ได้​เป็น​คำ​เปล่า​ไป. เพราะว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​เกิด​มา​แต่​พวก​ยิศรา​เอล​นั้น​หา​ได้​เป็น​ชาติ​ยิศรา​เอล​แท้​สิ้น​ทุก​คน​ไม่</verse>
				<verse number="7">หรือ​จะ​นับ​เอา​ทั้งหมด​ว่า​เป็น​บุตร​เพราะ​เขา​ได้​เกิด​แต่​เชื้อ​สาย​ของ​อับ​รา​ฮาม​ก็​ไม่ได้ แต่​ว่า ต้อง​นับ​สืบ​เชื้อ​สาย​ของ​ท่าน​ใน​ท่านยิค​ฮาค.</verse>
				<verse number="8">คือ​ว่า​เขา​เหล่านั้น​ที่​เป็น​ลูก​ตาม​เนื้อ​หนัง​จะ​นับเป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​ไม่ได้, แต่​ลูก​แห่ง​คำ​ทรง​สัญญา​นั้น​จึง​จะ​นับ​เป็น​เชื้อ​สาย​ได้.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​ว่า​คำ​นี้​แหละ​เป็น​คำ​ทรง​สัญญา, คือ​ว่า คราว​นี้​เรา​จะ​มา, และ​นาง​ซา​รา​จะ​มี​บุตรชาย.</verse>
				<verse number="10">และ​มิใช่​เท่านั้น แต่​ว่า​นาง​ริ​บา​คา​ได้​มี​ครรภ์​กับ​ชาย​คน​หนึ่ง คือ​ยิศ​ฮาค​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="11">ด้วย​เพราะ​ก่อน​บุตร​นั้น​บังเกิด​มา, และ​ยัง​ไม่ได้​กระทำ​ดี​หรือ​ชั่ว, เพื่อ​พระ​ดำริ​ของ​พระ​เจ้า​ตาม​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​เลือก​ไว้​จะ​ตั้ง​มั่นคง​อยู่, มิใช่​ตาม​การ​ประพฤติ, แต่​ตาม​พระ​องค์​ผู้​ทรง​เลือก​ไว้,</verse>
				<verse number="12">จึง​มี​คำ​ตรัส​แก่​นาง​นั้น​ว่า พี่​จะ​ปรนนิบัติ​น้อง.</verse>
				<verse number="13">เหมือน​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, ยาโคบ​นั้น​เรา​ได้​รัก, แต่​เอ​ซาว​เรา​ได้​ชัง</verse>
				<verse number="14">ถ้า​อย่าง​นั้น​แล้ว​เรา​จะ​ว่า​อย่างไร? พระ​เจ้า​เป็น​อธรรม​หรือ ก็​อย่า​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="15">เพราะว่า​พระ​องค์​ได้​ตรัส​แก่​โม​เซ​ว่า, เรา​จะ​ใคร่​เอ็นดู​ผู้ใด, เรา​จะ​เอ็นดู​ผู้​นั้น และ​เรา​จะ​ใคร่​โปรด​ปราน​ผู้ใด, เรา​จะ​โปรด​ปราน​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนั้น​จะ​เป็น​ตามใจ​ปรารถนา​หรือ​ตามใจ​ผู้​วิ่ง​ไป​นั้น​ก็​หา​มิได้, แต่​เป็น​ตาม​พระทัย​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​สำแดง​ความ​เมตตา.</verse>
				<verse number="17">เพราะ​มี​ข้อ​ใน​พระ​คัมภีร์​กล่าว​แก่​ฟา​โร​ว่า, เพราะ​เหตุ​นี้​เรา​จึง​ได้​ยก​เจ้า​ขึ้น. คือ​เพื่อ​เรา​จะ​ได้​สำแดง​ฤทธิ์​ของ​เรา​ใน​เจ้า. และ​เพื่อ​จะ​ได้​ประกาศ​นาม​ของ​เรา​ทั่ว​พิภพ.</verse>
				<verse number="18">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​องค์​จะ​ใคร่​เอ็นดู​ผู้ใด จึง​ทรง​เอ็นดู​ผู้​นั้น, และ​จะ​ใคร่​ให้​ผู้ใด​มี​ใจ​แข็ง​กะด้าง, ก็​จะ​ทรง​ให้​ผู้​นั้น​มี​ใจ​แข็ง​กะด้าง</verse>
				<verse number="19">ท่าน​ก็​คง​จะ​ว่า​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “ถ้า​เป็น​อย่าง​นั้น​แล้ว พระ​องค์​ยัง​ทรง​ติ​เตียน​ทำไม? เพราะว่า​ใคร​ผู้ใด​จะ​ขัด​ขืน​พระทัย​ของ​พระ​องค์​เล่า?”</verse>
				<verse number="20">ดูก่อน​มนุษย์, เจ้า​คือ​ผู้ใด​เล่า ซึ่ง​เจ้า​จะ​โต้ตอบ​กับ​พระ​เจ้า​ได้? สิ่ง​ซึ่ง​ถูก​ทำ​ขึ้น​แล้ว​นั้น​จะ​กลับ​ว่า​แก่​ผู้ทำ​ได้​หรือ​ว่า, “เจ้า​ได้​กระทำ​ข้า​อย่าง​นี้​ทำไม?”</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​ช่าง​ปั้น​หม้อ​เล่า​ไม่​มี​สิทธิ​ที​จะ​เอา​ดิน​จาก​ก้อน​เดียว​มา​ปั้น​เป็น​ภาชนะ​อันหนึ่ง​ดี​และ​อันหนึ่ง​เลว​หรือ</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ถ้า​พระ​เจ้า​ประสงค์​จะ​สำแดง​ความ​พิโรธ​ของ​พระ​องค์ และ​บันดาล​ให้​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​องค์​ปรากฏ, แต่​ยัง​ได้​ทรง​อด​กลั้น​พระทัย​ไว้​ช้า​นาน​แก่​ผู้​เหล่านั้น​ที่​เป็น​เครื่อง​ภาชนะ​แห่ง​ความ​พิโรธ ซึ่ง​ทรง​จัด​เตรียม​ไว้​สำหรับ​ความ​พินาศ</verse>
				<verse number="23">และ​เพื่อ​จะ​ได้​ทรง​สำแดง​สง่า​ราศี​อัน​อุดม​ของ​พระ​องค์ แก่​ผู้​เหล่านั้น​ที่​เป็น​เครื่อง​ภาชนะ​แห่ง​ความ​เมตตา, ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​จัดเตรียม​ไว้​ก่อน​ให้​สม​กับ​สง่า​ราศี​นั้น,</verse>
				<verse number="24">คือ​เรา​ทั้ง​หลาย​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​เรียก​มา​แล้ว, มิใช่​ออก​จาก​พวก​ยู​ดาย​พวก​เดียว, แต่​ออก​จาก​พวก​ต่างประเทศ​ด้วย, ก็​จะ​ว่า​อะไร​เล่า?</verse>
				<verse number="25">เหมือน​พระ​องค์​ตรัส​ไว้​แล้ว​ใน​คัมภีร์​โฮ​ซี​ยา​ว่า, เรา​จะ​เรียก​เขา​เหล่านั้น​ว่า​เป็น​พล​ไพร่​ของ​เรา, ซึ่ง​เมื่อก่อน​หา​ได้​เป็น​พล​ไพร่​ของ​เรา​ไม่ และ​เรียก​เขา​ว่า​เป็น​ที่​รัก. ซึ่ง​เมื่อก่อน​หา​ได้​เป็น​ที่​รัก​ไม่.</verse>
				<verse number="26">และ​การ​นี้​จะ​บังเกิด​มา​คือ​ว่า​ใน​ที่​ซึ่ง​พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​หลาย​หา​ได้​เป็น​พล​ไพร่​ของ​เรา​ไม่, “ใน​ที่​นั้นเอง​เขา​ท็ง​หลาย​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​ท่าน​ยะ​ซา​ยา​ได้​ร้อง​กล่าวถึง​พวกยิศรา​เอล​ว่า, แม้​พวก​ลูกยิศรา​เอล​จะ​มาก​ทวี​ขึ้น​เหมือน​เม็ด​ทราย​ที่​ทะเล, ส่วน​ซึ่ง​จะ​รอด​นั้น​มี​น้อย,</verse>
				<verse number="28">ด้วย​ว่า​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​การ​นั้น​สำเร็จ​โดยเร็ว.</verse>
				<verse number="29">และ​เหมือน​ท่าน​ยะ​ซา​ยา​ได้​กล่าว​ไว้​ครั้ง​ก่อน​ว่า, นอกจาก​พระ​เจ้า​แห่ง​พล​โยธา​ได้​ทรง​โปรดให​เรา​มี​เผ่าพันธุ์​เหลืออยู่, เรา​ทั้ง​หลาย​ก็​จะ​ได้​เป็น​เหมือน​เมือง​ซะ​โดม​และ​เมือง​อะ​โมรา​แล้ว</verse>
				<verse number="30">ถ้า​อย่าง​นั้น​แล้ว​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ว่า​อย่างไร? ก็​จะ​ว่า​พวก​ต่างประเทศ​ที่​มิได้​ประพฤติ​ตาม​ความชอบ​ธรรม​ยัง​ได้​รับ​ความชอบ​ธรรม, คือ​ความชอบ​ธรรม​ที่​เกิด​แต่​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="31">แต่​พวกยิศรา​เอล​นั้น​ซึ่ง​ประพฤติ​ตาม​บัญญัติ​แห่ง​ความชอบ​ธรรม, ยัง​ไม่ได้​ถึง​บัญญัติ​แห่ง​ความชอบ​ธรรม​นั้น.</verse>
				<verse number="32">เพราะ​เหตุ​อะไร? เหตุ​ที่​เขา​มิได้​แสวงหา​โดย​ความ​เชื่อ, แต่​ได้​แสวงหา​โดย​การ​ประพฤติ. เขา​ได้​สะดุด​ที่​หิน​สะดุด​นั้น</verse>
				<verse number="33">เหมือน​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, จง​ดู​เถิด, เรา​ได้​วาง​ศิลา​ก้อน​หนึ่ง​ไว้​ใน​เมือง​ซี​โอน เป็น​ที่​ให้​สะดุด, และ​หิน​ก้อน​หนึ่ง​เป็น​ที่​ให้​เคือง​ใจ แต่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​เชื่อ​ใน​พระ​องค์​นั้น​จะ​มี​ความ​ละอาย​ก็​หา​มิได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ความ​ปรารถนา​ใน​ใจ​ข้าพ​เจ้า​และ​คำ​วิงวอน​ขอ​พระ​เจ้า​เพื่อ​พล​ยิศรา​เอล​นั้น, คือ​ขอ​เพื่อ​หวัง​ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​รอด.</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​พะยาน​ฝ่าย​เขา​ว่า, เขา​มี​ใจ​ร้อน​รน​ใน​การ​ปฏิบัติ​พระ​เจ้า, แต่​หา​ได้​เป็น​ตาม​ปัญญา​ไม่</verse>
				<verse number="3">ด้วย​ว่า​เขา​ไม่ได้​รู้จัก​ความชอบ​ธรรม​ของ​พระ​เจ้า, แต่​ได้​อุสส่าห์​ที่​จะ​ตั้ง​ความชอบ​ธรรม​ของ​ตัว​เอง​ขึ้น, เขา​จึง​มิได้​ยอม​ตัว​อยู่​ใน​ความชอบ​ธรรม​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">เพราะว่า​พระ​คริสต์​นั้น​เป็น​ผู้​ที่​จะ​ทำ​ให้​พระ​บัญญัติ​สำเร็จ, เพื่อ​ให้​ทุก​คน​ที่​เชื่อ​นั้น​ได้​ความชอบ​ธรรม</verse>
				<verse number="5">ด้วย​ว่า​โม​เซ​ได้​กล่าวถึง​ความชอบ​ธรรม​ซึ่ง​เป็น​มา​จาก​พระ​บัญญัติ​นั้น​ว่า, คน​ผู้ใด​ที่​ประพฤติ​การ​เหล่านั้น​จะ​ได้​ชีวิต​โดย​การ​ประพฤติ​นั้น.</verse>
				<verse number="6">แต่​ความชอบ​ธรรม​ที่มา​จาก​ความ​เชื่อ​ว่า​อย่าง​นี้​ว่า, “อย่า​นึก​ใน​ใจ​ของ​ตัว​ว่า, ‘ใคร​จะ​ขึ้น​ไป​ยัง​สวรรค์?’ “คือ​จะ​เชิญ​พระ​คริสต์​ลง​มา</verse>
				<verse number="7">“หรือ ‘ใคร​จะ​ลง​ไป​ยัง​ที่​ลึก?’ “คือ​จะ​เชิญ​พระ​คริสต์​ขึ้นมา​จาก​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="8">แต่​ความชอบ​ธรรม​นั้น​ว่า​อย่างไร? ก็​ว่า, “คำ​นั้น​อยู่​ใกล้​ตัว​ท่าน​แล้ว, อยู่​ใน​ปาก​ของ​ท่าน และ​ใน​ใจ​ของ​ท่าน,” คือ​คำ​ของ​ความ​เชื่อ​ที่​เรา​ทั้ง​หลาย​ประกาศ​อยู่​นั้น</verse>
				<verse number="9">คือ​ว่า​ถ้า​ท่าน​จะ​รับ​ด้วย​ปาก​ของ​ท่าน​ว่า พระ​เยซู​เป็น​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, และ​เชื่อ​ใน​ใจ​ว่า พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​บันดาล​ให้​พระ​องค์​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ความ​ตาย, ท่าน​จะ​รอด.</verse>
				<verse number="10">ด้วย​ว่า​ซึ่ง​มี​ใจ​เชื่อ​ก็​เป็น​การ​ชอบ​ธรรม, และ​ซึ่ง​รับ​ด้วย​ปาก​ก็​เป็น​ที่​รอด.</verse>
				<verse number="11">เพราะว่า​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ที่​เชื่อ​ใน​พระ​องค์​จะ​หา​มี​ความ​ละอาย​ไม่.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ว่า​พวก​ยู​ดาย​และ​พวก​เฮ​เลน​หา​ได้​ทรง​คือ​ว่า​ต่าง​กัน​ไม่, ด้วย​ว่า​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​องค์​เดียว​เป็น​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้าของ​คน​ทั้ง​ปวง, และ​ทรง​โปรด​อย่าง​บริบูรณ์​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ทูล​ขอ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="13">เพราะว่า ทุก​คน​ที่​จะ​ร้อง​ออก​พระ​นาม​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ก็​จะ​รอด</verse>
				<verse number="14">แต่​คน​ที่​ยัง​ไม่ได้​เชื่อ​ใน​พระ​องค์​เขา​จะ​ร้อง​ขอ​พระ​องค์​อย่างไร​ได้? และ​คน​ที่​ยัง​ไม่ได้​ยิน​ถึง​พระ​องค์, เขา​จะ​เชื่อ​ใน​พระ​องค์​อย่างไร​ได้? และ​เมื่อ​ไม่​มี​ใคร​ประกาศ​ให้​เขา​ฟัง, เขา​จะ​ได้​ยิน​ถึง​พระ​องค์​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="15">และ​ถ้า​ไม่​มี​ใคร​ใช้​เขา​ไป, เขา​จะ​ประกาศ​อย่างไร​ได้? เหมือน​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, เท้า​ของ​คน​เหล่านั้น​ที่​ประกาศ​กิตติ​คุณ​แห่ง​ความสุข และ​บอก​ข่าว​ซึ่ง​ทำ​ให้​มี​ความ​ยินดี​นั้น​ก็​งาม​สัก​เท่าใด</verse>
				<verse number="16">แต่​ไม่ใช่​ทุก​คน​ที่​ได้​เชื่อ​กิตติ​คุณ​นั้น เพราะ​ยะ​ซา​ยา​ได้​กล่าว​ไว้​ว่า, พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ใคร​ได้​เชื่อ​ฟัง​คำ​สอน​ของ​เรา?</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนั้น​ความ​เชื่อ​ได้​เกิด​ขึ้น​ก็​เพราะ​ได้​ฟัง, และ​การ​ที่​ได้​ฟัง​นั้น​ก็​เพราะ​ฟัง​พระ​คำ​ของ​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​ถาม​ว่า, “เขา​ทั้ง​หลาย​ไม่ได้​ยิน​หรือ” เออ​จริง เสียง​ของ​เขา​ได้​ลั่น​ออกไป​ทั่ว​ตลอด​แผ่น​ดิน​โลก, และ​คำ​ของ​เขา​ได้​บันลือ​ไป​ถึง​ที่สุด​ปลาย​แผ่น​ดิน​โลก,</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​จึง​ถาม​ว่า, “พล​ยิศรา​เอล​ไม่​รู้​หรือ” เดิม​โม​เซ​ได้​ว่า, เรา​จะ​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อิจฉา​ริษยา​ประเทศ​ที่​ยัง​ไม่ได้​เป็น​ประเทศ, จะ​ให้​เจ้า​เคือง​แค้น​ประเทศ​อัน​โง่.</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ยะ​ซา​ยา​ก็​ได้​มี​ใจ​กล้า​พูด​ว่า, คน​เหล่านั้น​ที่​มิได้​หา​เรา​ได้​พบ​เรา​แล้ว, เรา​ได้​ปรากฏ​แก่​คน​เหล่านั้น​ที่​มิได้​สืบ​ถาม​ถึง​เรา.</verse>
				<verse number="21">แต่​ท่าน​ได้​กล่าวถึง​พวกยิศรา​เอล​ว่า, เรา​ได้​เหยียด​มือ​ออก​คอย​รับ​พล​ไพร่​นั้น​ซึ่ง​ไม่​เชื่อ​ฟัง และ​ซึ่ง​เถียง​โต้ตอบ​เรา​สิ้น​วัน​ยัง​ค่ำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​จึง​มี​ปัญหา​ขึ้น​ว่า, “พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ละ​ทิ้ง​พล​ไพร่​ของ​พระ​องค์​แล้ว​หรือ” ก็​หา​มิได้. เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​เอง​ก็​เป็น​ชา​ติยิศรา​เอล, เป็น​เผ่า​พนธุ์​ของ​อับ​รา​ฮาม, อยู่​ใน​ตระกูล​ของ​เบน​ยา​มิน.</verse>
				<verse number="2">พระ​เจ้า​หา​ได้​ละ​ทิ้ง​พล​ไพร่​นั้น​ที่​พระ​องค์​ทรง​ทราบ​อยู่​แล้ว​ไม่. ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​เรื่อง​ซึ่ง​เขียน​ไว้​แล้ว​ใน​พระ​คัมภีร์​ว่า​ด้วย​ท่าน​เอ​ลี​ยา​นั้น​หรือ คือ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​ทูล​พระ​เจ้า​กล่าวโทษ​พวกยิศรา​เอล​ว่า,</verse>
				<verse number="3">“พระ​องค์​เจ้า​ข้า, เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ฆ่า​พวก​คาส​ดา​พยากรณ์​ของ​พระ​องค์ แท่น​บูชา​ของ​พระ​องค์​เขา​ได้​ขุด​ทำลาย​ลง​เสีย​แล้ว และ​เหลือ​อยู่​แต่​ข้าพ​เจ้า​คน​เดียว, และ​เขา​กำลัง​แสวงหา​ช่อง​ประหาร​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​พระ​เจ้า​ทรง​ตอบ​ท่าน​อย่างไร? คือ​ว่า, “เรา​ยัง​มี​เหลืออยู่​เจ็ด​พัน​คน​ที่​มิได้​คุกเข่า​ลง​ไหว้​รูป​บา​ละ.”</verse>
				<verse number="5">เช่นนั้น​แหละ บัดนี้​ก็​ยัง​มี​พวก​ที่​เหลืออยู่​ตามที่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​กรุณา​เลือก​ไว้</verse>
				<verse number="6">แต่​ถ้า​เป็น​เพราะ​ทรง​พระ​กรุณา​ก็​หา​ได้​เป็น​เพราะ​การ​ประพฤติ​ไม่ ถ้า​เป็น​เพราะ​การ​ประพฤติ, พระ​คุณ​ก็​หา​ได้​เป็น​พระ​คุณ​ต่อไป​ไม่</verse>
				<verse number="7">ถ้า​อย่าง​นั้น​แล้ว​จะ​เป็น​อย่างไร? สิ่ง​ซึ่ง​พวกยิศรา​เอลแสวง​หา​นั้น​เขา​หา​ได้​พบ​ไม่, แต่​คน​เหล่านั้น​ที่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เลือก​ไว้​นั้น​ได้​พบ, และ​คน​นอกนั้น​ก็​มี​ใจ​แข็ง​กะด้าง​ไป</verse>
				<verse number="8">เหมือน​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, พระ​เจ้า​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​ใจ​เขา​ซึม​เซื่อง​ไป ตา​เขา​ก็​มิได้​เห็น. หู​เขา​ก็​มิได้​ยิน​จนถึง​ทุก​วันนี้.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​กษัตริย์​ดาวิด​จึง​กล่าว​ไว้​ว่า, ให้​โต๊ะ​อาหาร​ของ​เขา​นั้น​เป็น​บ่วง​แร้ว​และ​เครื่อง​ดัก, และ​เป็น​สิ่ง​ให้​สะดุด​และ​เป็น​ผล​กรรม​ตาม​สนอง​เขา.</verse>
				<verse number="10">ให้​ตา​ของ​เขา​มืด​ไป​เพื่อ​เขา​จะ​เห็น​ไม่ได้ และ​ให้​หลัง​ของ​เขา​ค้อม​ลง​ทุก​เมื่อ</verse>
				<verse number="11">ข้าพ​เจ้า​จึง​มี​ปัญหา​ขึ้น​ว่า, พวก​ยู​ดาย​ได้​สะดุด​เพื่อ​จะ​ให้​เขา​ล่ม​จม​หรือ ก็​หา​มิได้ แต่​การ​ซึ่ง​เขา​พลาด​ล้ม​ลง​นั้น เป็น​เหตุ​ให้​ความ​รอด​แผ่​มาถึง​พวก​ต่างประเทศ, เพื่อ​จะ​ให้​พวก​ยู​ดาย​มี​ใจ​มานะ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="12">แต่​ถ้า​การ​ที่​พวก​ยู​ดาย​พลาด​ล้ม​ลง​นั้น เป็น​เหตุ​ให้​ทั้ง​โลก​เกิด​ความ​สมบูรณ์​ขึ้น, และ​ถ้า​การ​บกพร่อง​ของ​เขา​นั้น​ยัง​เป็น​เหตุ​ให้​คน​ต่างประเทศ​สมบูรณ์, หาก​ได้​เขา​มา​เพิ่ม​เข้า​ด้วย จะ​ดี​ยิ่ง​มาก​กว่า​นั้น​สัก​เท่าใด?</verse>
				<verse number="13">แต่​ข้าพ​เจ้า​กล่าว​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​คน​ต่างประเทศ. เพราะ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​อัคร​สาวก​มา​ยัง​พวก​ต่างประเทศ, ข้าพ​เจ้า​จึง​ยก​ย่อง​หน้าที่​ของ​ข้าพ​เจ้า,</verse>
				<verse number="14">เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ชวน​พี่​น้อง​ร่วม​ชาติ​ของ​ข้าพ​เจ้า จะ​เป็น​ด้วย​วิธี​ใด​ก็​ตาม​สุด​แต่​จะ​ให้​เขา​เกิด​มี​มานะ​เพื่อ​เขา​จะ​รอด​ได้​บ้าง.</verse>
				<verse number="15">เพราะว่า​ถ้า​การ​ที่​พี่​น้อง​ร่วม​ชาติ​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ถูก​พระ​เจ้า​ทิ้ง​เสีย​แล้ว เป็น​เหตุ​ให้​ทั้ง​โลก​กลับคืน​ดี​กับ​พระ​องค์, การ​ที่​จะ​ทรง​รับ​เขา​กลับมา​อีก​นั้น​จะ​เป็น​อย่างไร? ก็​เป็น​เหมือน​เขา​ตาย​แล้ว​เกิด​ใหม่.</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ก้อน​แรก​ที่​ลอง​ปิ้ง​ดี, ขนม​ทั้ง​อ่าง​ก็​ดี​ด้วย และ​ถ้า​ราก​ดี, กิ่ง​ทั้ง​หลาย​ก็​ดี​ด้วย</verse>
				<verse number="17">แต่​ถ้า​ทรง​หัก​บาง​กิ่ง​ออก​เสีย​แล้ว, และ​ได้​ทรง​โปรด​นำ​เจ้า​ผู้​เป็น​กิ่ง​มะกอก​เทศ​ป่า​มา​ประสาน​ต่อ​ไว้​แทน​กิ่ง​เหล่านั้น, และ​ให้​เข้า​เป็น​ส่วน​ที่​รับ​น้ำ​เลี้ยง​จาก​ราก,</verse>
				<verse number="18">ก็​อย่า​อวด​ดี​ต่อ​กิ่ง​เหล่านั้น ถ้า​อวด​ดี ใช่​ว่า​เจ้า​ได้​เลี้ยง​ราก​นั้น​ก็​หา​ไม่, แต่​ราก​ต่างหาก​ได้​เลี้ยง​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">เจ้า​คง​จะ​แย้ง​ว่า, “กิ่ง​เหล่านั้น​ได้​ทรง​หัก​ออก​เสีย​แล้ว​ก็​เพื่อ​ข้า​จะ​ได้​ประสาน​ต่อ​ไว้.”</verse>
				<verse number="20">ก็​ถูก​แล้ว, ที่​เขา​ถูก​หัก​เสีย​นั้น​ก็​เพราะ​เขา​ไม่​เชื่อ, และ​ที่​เอา​เจ้า​เข้า​ประสาน​ต่อ​ไว้​นั้น​ก็​เพราะ​ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า. อย่า​เย่อหยิ่ง​แต่​จง​เกรง​กลัว</verse>
				<verse number="21">เพราะว่า​ถ้า​พระ​เจ้า​มิได้​ทรง​โปรด​แก่​กิ่ง​เหล่านั้น​ที่​เกิด​ตาม​ธรรมดา, ก็​น่า​กลัว​ว่า​พระ​องค์​จะ​ไม่​ทรง​โปรด​แก่​เจ้า​ด้วย.</verse>
				<verse number="22">เหตุ​ฉะนั้น​จง​พิจารณา​ดู​ทั้ง​พระ​เมตตา​และ​พระ​อาชญา​ของ​พระ​เจ้า คือ​พระ​องค์​ทรง​ลง​พระ​อาชญา​แก่​คน​เหล่านั้น​ที่​หลง​ผิด​ไป, แต่​พระ​องค์​ทรง​พระ​เมตตา​เจ้า, ถ้า​เจ้า​จะ​ดำรง​อยู่​ใน​พระ​เมตตา​นั้น​ต่อไป มิฉะนั้น​จะ​ทรง​ตัด​เจ้า​ออก​เสีย​ด้วย.</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​เขา​ทั้ง​หลาย, ถ้า​เขา​ไม่​ดื้อ​อยู่​ใน​ความ​ไม่​เชื่อ​สืบไป, ก็​จะ​ได้​เข้า​ติดต่อ​กัน​อีก​ด้วย เพราะว่า​พระ​เจ้า​ทรง​ฤทธิ์​อาจ​ที่​จะ​ให้​เข้า​ติดต่อกัน​อีก​ได้.</verse>
				<verse number="24">ด้วย​ว่า​ถ้า​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ตัด​เจ้า​จาก​ต้น​มะกอก​เทศ​ป่า​นั้น ซึ่ง​เป็น​ต้นไม้​ป่า​ตาม​ธรรมชาติ, และ​ได้​ทรง​นำ​มา​ประสาน​ต่อ​เข้า​ไว้​กับ​ต้น​มะกอก​เทศ​ดี ซึ่ง​ผิด​ธรรมชาติ​ของ​มัน, ถ้า​จะ​เอา​กิ่ง​เหล่านั้น​ซึ่ง​เป็น​กิ่ง​ตาม​ธรรมชาติ​มา​ประสาน​ติดต่อ​กับ​ต้น​ของ​มัน​เอง จะ​ยิ่ง​ง่าย​มาก​กว่า​นั้น​สัก​เท่าใด</verse>
				<verse number="25">เหตุ​ฉะนั้น​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​ไม่​อยาก​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เขลา​ใน​ข้อความ​ลึกลับ​นี้, เกลือ​กว่า​ท่าน​จะ​อวด​รู้​คือ​เรื่อง​ที่​บาง​คน​ใน​พวก​ยิศรา​เอล​ได้​มี​ใจ​แข็ง​กะด้าง​ไป จน​ถึง​พวก​ต่างประเทศ​จะ​ได้​เข้า​มา​ครบ​จำนวน.</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​เช่นนั้น​แล้ว​พวก​ยิศรา​เอล​ทั้ง​ปวง​ก็​จะ​ได้​รอด, เหมือน​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, ผู้ช่วย​ให้​รอด​จะ​เสด็จ​มา​จาก​เมือง​ซี​โอน, และ​จะ​ทรง​กำ​จด​อธรรม​ให้​ศูนย์​หายไป​จาก​ยา​โคบ.</verse>
				<verse number="27">นี่​แหละ​เป็น​คำ​สัญญา​ไมตรี​ของ​เรา​กับ​เขา​ทั้ง​หลาย​เมื่อ​เรา​ยก​ความผิด​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="28">ถ้า​จะ​ว่า​ตาม​กิตติ​คุณ เขา​เหล่านั้น​ก็​เป็น​ศัตรู​ของ​พระ​เจ้า เพื่อ​นำ​ประ​โยชน์​มา​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย แต่​ถ้า​ว่า​ตาม​ที่​ได้​ทรง​เลือก​ไว้​นั้น เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​เป็น​ที่​รัก​เนื่อง​จาก​บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา.’</verse>
				<verse number="29">เพราะว่า​พระ​เจ้า​มิได้​ทรง​กลับ​พระทัย​ใน​การ​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​ประทาน​พร​และ​เลือก​สรร​ไว้.</verse>
				<verse number="30">ด้วย​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เมื่อก่อน​มิได้​เชื่อ​ฟัง​พระ​เจ้า, แต่​ว่า​เดี๋ยวนี้​ได้​รับ​พระ​กรุณา เพราะ​เหตุ​เขา​เหล่านั้น​มิได้​เชื่อ​ฟัง​ฉัน​ใด,</verse>
				<verse number="31">บัดนี้​เขา​เหล่านั้น​มิได้​เชื่อ​ฟัง, เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รับ​พระ​กรุณา​โดย​พระ​คุณ​ซึ่ง​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="32">เพราะ​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ปล่อย​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​อยู่​ใน​ฐาน​ที่​ไม่​เชื่อ​ฟัง, เพื่อ​จะ​ได้​ทรง​พระ​เมตตา​แก่​เขา​ทั้ง​หลาย​สิ้น​ทุก​คน</verse>
				<verse number="33">โอ พระ​ปัญญา​และ​ความรู้​ของ​พระ​เจ้า​มี​อเนก​อนันต์​มาก​เท่าใด พระ​ดำริ​ของ​พระ​องค์​เหลือ​ที่​จะ​เข้าใจ​ได้, และ​ทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​พระ​องค์​เหลือ​ที่​จะ​สืบเสาะ​ได้!</verse>
				<verse number="34">เพราะว่า ใคร​เล่า​ได้​รู้จัก​พระทัย​ของ​พระ​เจ้า? หรือ​ใคร​เล่า​เป็น​ที่​ปรึกษา​เตือนสติ​พระ​องค์?</verse>
				<verse number="35">หรือ​ใคร​เล่า​ได้​ถวาย​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​แก่​พระ​องค์​ก่อน, แล้ว​พระ​องค์​จง​จะ​ทรง​ตอบ​แทน​เขา​อีก?</verse>
				<verse number="36">ด้วย​ว่า​สิ่ง​สาร​พัตร​เป็นมา​จาก​พระ​องค์, และ​เป็นมา​โดย​พระ​องค์, และ​เป็นมา​เพื่อ​พระ​องค์. จง​ถวาย​เกียรติยศ​แด่​พระ​องค์​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์. อา​เมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น​ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, โดย​เห็น​แก่​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระ​เจ้า ข้าพ​เจ้า​จึง​วิงวอน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​ถวาย​ตัว​แก่​พระ​องค์ เป็น​เครื่อง​บูชา​อัน​มี​ชีวิต​อยู่, อัน​บริสุทธิ์, และ​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า, ซึ่ง​เป็น​การ​ปฏิบัติ​สม​กับ​ฝ่าย​วิญญาณ​จิตต์​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="2">อย่า​ประพฤติ​ตาม​อย่าง​ชาวโลก​นี้ แต่​ว่า​จง​เปลี่ยน​นิสสัย​เสีย​ใหม่, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​สังเกต​รู้จัก​น้ำ​พระทัย​ของ​พระ​เจ้า ว่า​อะไร​ดี อะไร​เป็น​ที่​ชอบ และ​อะไร​ยอด​เยี่ยม</verse>
				<verse number="3">ด้วย​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ว่า​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทุก​คน​โดย​พระ​คุณ​ซึ่ง​ทรง​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า​แล้ว​ว่า, อย่า​คิด​ถือ​ตัว​เกิน​ที่​ตน​ควร​จะ​คิด​นั้น แต่​จง​คิด​ให้​สุขุม​สม​กับ​ขนาด​แห่ง​ความ​เชื่อ ซึ่ง​พระ​เจ้า​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="4">ด้วย​ว่า​ใน​ร่างกาย​อัน​เดียว​เรา​ทั้ง​หลาย​มี​อวัยวะ​เป็น​อัน​มาก, และ​อวัยวะ​นั้นๆ มี​หน้าที่​ต่าง​กัน​ฉัน​ใด</verse>
				<verse number="5">เรา​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​หลาย​คน​ยัง​เป็น​กาย​อัน​เดียว​ใน​พระ​คริสต์, และ​เป็น​อวัยวะ​แก่​กัน​และ​กัน​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="6">และ​เรา​ทั้ง​หลาย​มี​หน้าที่​ต่าง​กัน​ตาม​พระ​คุณ​ซึ่ง​ทรง​ประทาน​แก่​เรา ถ้า​เป็น​การ​ทำนาย​ก็​จง​ทำนาย​ตาม​ขนาด​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="7">หรือ​ถ้า​เป็น​การ​ปรนนิบัติ​ก็​จง​ปรนนิบัติ หรือ​ถ้า​เป็น​การ​สั่ง​สอน​ก็​จง​สั่ง​สอน</verse>
				<verse number="8">หรือ​ถ้า​เป็น​การ​เตือนสติ​ก็​จง​เตือนสติ ถ้า​เป็น​การ​แจก​ทาน​ก็​จง​ให้​โดย​เต็ม​ใจ ผู้​ที่​ครอบ​ครอง​ก็​จง​ครอบ​ครอง​ด้วย​เอา​ใจ​ใส่ ผู้​ที่​แสดง​ความ​เมตตา​ก็​จง​แสดง​ด้วย​ใจ​ยินดี</verse>
				<verse number="9">จง​ให้​ความ​รัก​ปราศ​จาก​มารยา. จง​เกลียด​ชัง​สิ่ง​ที่​ชั่ว จง​ยึด​ถือ​สิ่ง​ที่​ดี​ไว้.</verse>
				<verse number="10">ส่วน​การ​ที่​รัก​พี่​น้อง​นั้น​จง​รัก​ด้วย​ใจ​เอ็นดู ส่วน​การ​ที่​ถือ​อิสสริย​ยศ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​นั้น จง​ถือ​ว่า​ผู้อื่น​ดีกว่า​ตัว.</verse>
				<verse number="11">อย่า​เกียจ​คร้าน จง​รุ่งโรจน์​ใน​พระ​คริสต์ จง​ปฏิบัติ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">จง​ยินดี​ใน​ความหวัง จง​อดทน​ใน​การ​ยากลำบาก จง​หมั่น​อธิษฐาน​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="13">จง​เข้า​ส่วน​ช่วย​สิทธิ​ชน​ใน​การ​ขัด​สน​ของ​เขา จง​มี​น้ำใจ​รับรอง​แขก</verse>
				<verse number="14">จง​อวย​พร​แก่​คน​ที่​เคี่ยวเข็ญ​ท่าน จง​ให้​พร​อย่า​แช่ง​ด่า​เลย.</verse>
				<verse number="15">จง​มี​ใจ​ยินดี​ด้วยกัน​กับ​ผู้​ที่​มี​ความ​ยินดี จง​ร้องไห้​ด้วยกัน​กับ​ผู้​ที่​ร้องไห้.</verse>
				<verse number="16">จง​เป็น​น้ำ​หนึ่ง​ใจ​เดียว​กัน. อย่า​คิด​ใฝ่​สูง, แต่​จง​ถ่อม​ใจ​ลง​ยอม​ทำ​การ​ต่ำ. อย่า​ถือ​ว่า​ตัว​ฉลาด.</verse>
				<verse number="17">อย่า​ทำ​ชั่ว​ตอบ​แทน​ชั่ว​แก่​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​เลย. จง​ประพฤติ​ตาม​ความชอบ​ธรรม​อัน​เป็น​ที่​นิยม​แก่​คน​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="18">เหตุการณ์​ซึ่ง​เกี่ยวกับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, หาก​ท่าน​จัด​ได้ จง​กระทำ​ตน​ให้​เป็น​ที่​สงบ​สุข​แก่​คน​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="19">ดูก่อน​ท่าน​ผู้​เป็น​ที่​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า, อย่า​ทำ​การ​แก้​แค้น, แต่​จง​มอบ​การ​นั้น​ไว้ แล้ว​แต่​พระ​เจ้า​จะ​ลง​พระ​อาชญา ด้วย​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ตรัส​ว่า, “การ​แก้​แค้น​นั้น​เป็น​พนักงาน​ของ​เรา, เรา​เอง​จะ​ตอบ​แทน.”</verse>
				<verse number="20">อย่า​เลย, แต่ ถ้า​ศัตรู​ของ​ท่าน​อยาก​อาหาร จง​ให้​เขา​กิน ถ้า​กระหาย​น้ำ จง​ให้​เขา​ดื่ม ด้วย​ว่า​ถ้า​ทำ​อย่าง​นั้น​จะ​กอง​ถ่าน​เพลิง​ไว้​ที่​ศรีษะ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="21">อย่า​ให้​ความ​ชั่ว​มี​ชัย​แก่​ตัว, แต่​จง​ระงับ​ความ​ชั่ว​ด้วย​ความ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ให้​คน​ทุก​คน​ยอม​อยู่​ใต้​บังคับ​ผู้​มี​อำนาจ ด้วย​ว่า​ไม่​มี​อำนาจ​อัน​ใด​เว้น​ไว้​ซึ่ง​มา​จาก​พระ​เจ้า และ​ผู้​มี​อำนาจ​ซึ่ง​ดำรง​อยู่​นั้น​พระ​เจ้า​ก็​ได้​ทรง​ตั้ง​ไว้.</verse>
				<verse number="2">เหตุ​ฉะนั้น​ผู้​ที่​ขัด​ขืน​อำนาจ​นั้น​ก็​ได้​ขัด​ขืน​พระ​ดำริ​ของ​พระ​เจ้า และ​ผู้​ที่​ขัด​ขืน​นั้น​ต้อง​ถูก​ปรับ​โทษ.</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​ผู้​ครอบ​ครอง​นั้น​ไม่​เป็น​ที่​น่า​กลัว​แก่​คน​ที่​ทำ​การ​ดี, แต่​ว่า​เป็น​ที่​น่า​กลัว​แก่​คน​ที่​ทำ​การ​ชั่ว. ท่าน​ไม่​อยาก​จะ​กลัว​ผู้​มี​อำนาจ​หรือ ก็​จง​ประพฤติ​การ​ดี, แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​รับ​ความ​สรรเสริญ​จาก​ผู้​มี​อำนาจ​นั้น</verse>
				<verse number="4">เพราะว่า​ผู้​ครอบ​ครอง​นั้น​เป็น​ผู้รับ​ใช้​ของ​พระ​เจ้า​เพื่อ​ให้​ประ​โย​ชน​แก่​ท่าน. แต่​ถ้า​ท่าน​กระทำ​การ​ชั่ว​ก็​จง​กลัว เพราะว่า​ผู้​ครอบ​ครอง​นั้น​หา​ได้​ถือ​ดาพ​เปล่าๆ ไม่ ด้วย​ท่าน​นั้น​เป็น​ผู้รับ​ใช้​ของ​พระ​เจ้า, จะ​เป็น​ผู้​แก้​แค้น​ลง​พระ​อาชญา​แก่​ทุก​คน​ที่​ประพฤติ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ฉะนั้น​จำเป็น​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​อยู่​ใน​บังคับ​บัญชา, มิใช่​เพราะ​เกรง​พระ​อาชญา​สิ่ง​เดียว, แต่​เพราะ​เห็น​ดี​ตามใจ​ที่​สังเกต​ผิด​และ​ชอบ​ของ​ตน​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เหตุ​นั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​เสีย​ส่วย​อากร​ด้วย เพราะ​ผู้​ที่​มี​อำนาจ​นั้น​ได้รับ​ใช้​จาก​พระ​เจ้า, และ​ทำ​ตาม​หน้าที่​นั้น​เสมอ.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ให้แก่​ทุก​คน​ตามที่​เขา​ควร​จะ​ได้​รับ. ส่วย​อากร​ควร​จะ​ให้​แก่​ผู้ใด, จง​ให้แก่​ผู้​นั้น​ภาษี​ควร​จะ​ให้​แก่​ผู้ใด, จง​ให้​แก่​ผู้​นั้น​ความ​ยำ​เกรง​ควร​จะ​ให้​แก่​ผู้ใด, จง​ให้แก่​ผู้​นั้น​เกียรติยศ​ควร​จะ​ให้แก่​ผู้ใด, จง​ให้​แก่​ผู้​นั้น</verse>
				<verse number="8">อย่า​เป็น​หนี้​คน​หนึ่ง​คน​ใด​เลย, เว้น​ไว้​ใน​การ​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน. เพราะว่า​คน​ใด​ที่​รัก​คน​อื่น​ก็​กระทำ​ให้​พระ​บัญญัติ​สำเร็จ​แล้ว.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​พระ​บัญญัติ​ที่ว่า อย่า​ล่วง​ประเวณี, อย่า​ฆ่า​คน, อย่า​ลัก​ทรัพย์, อย่า​เป็น​พะยาน​เท็จ, อย่า​โลภ, ทั้ง​พระ​บัญญัติ​อื่นๆ ด้วย​ก็​รวม​เข้า​อยู่​ใน​พระ​บัญญัติ​ข้อ​นี้​คือ​ว่า จง​รัก​เพื่อน​บ้าน​เหมือน​รัก​ตัวเอง.</verse>
				<verse number="10">ความ​รัก​ไม่​ประทุษร้าย​แก่​เพื่อน​บ้าน เหตุ​ฉะนั้น​ความ​รัก​จึง​เป็น​ที่​ให้​พระ​บัญญัติ​สำเร็จ</verse>
				<verse number="11">ที่​ควร​กระทำ​อย่าง​นั้น​ก็​เพราะ​ได้​รู้จัก​เวลา​แล้ว​ว่า เดี๋ยวนี้​เป็น​เวลา​ซึ่ง​เรา​ทั้ง​หลาย​ควร​จะ​ตื่น​ขึ้น​จาก​หลับ ด้วย​ว่า​เวลา​ที่​เรา​จะ​รอด​นั้น​ก็​ใกล้​กว่า​เวลา​เมื่อ​เรา​ได้​เชื่อ​นั้น.</verse>
				<verse number="12">กลางคืน​ก็​ล่วง​ไป, และ​รุ่ง​เช้า​ก็​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว เรา​ทั้ง​หลาย​จง​ปลด​เปลื้อง​การ​ของ​ความ​มืด, และ​จง​ประดับ​กาย​ด้วย​เครื่อง​อาวุธ​อัน​สม​กับ​ความ​สว่าง.</verse>
				<verse number="13">เรา​ทั้ง​หลาย​จง​ประพฤติ​ให้​สม​กับ​เวลา​กลางวัน มิใช่​ใน​การ​เลี้ยง​เฮฮา​เสพ​สุรา​เมา​กัน, มิใช่​ใน​การ​เล่น​โลน​ลามก, มิใช่​ใน​การ​วิวาท​ริษยา​กัน,</verse>
				<verse number="14">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ประดับ​ตัว​ด้วย​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า, และ​อย่า​จัด​เตรียม​อะไร​ไว้​บำเรอ​เนื้อ​หนัง, เพื่อ​จะ​ให้​สำเร็จ​ตาม​ความ​ปรารถนา​ของ​เนื้อ​หนัง​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ฝ่าย​คน​ที่​ยัง​อ่อน​ใน​ความ​เชื่อ เคร่ง​ใน​ข้อ​หยุมๆ หยิมๆ ก็​จง​รับ​เขา​ไว้, แต่​มิใช่​เพื่อ​จะ​ได้​เถียง​กัน​ด้วย​ข้อ​ที่​เชื่อ​ต่างกัน​นั้น.</verse>
				<verse number="2">คน​หนึ่ง​ถือ​ว่า​จะ​กิน​ของ​สาร​พัตร​ได้ แต่​อีก​คน​หนึ่ง​ที่​ยัง​อ่อน​ใน​ความ​เชื่อ​ก็​กิน​ผัก​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="3">อย่า​ให้​คน​ที่​กิน​นั้น​ดู​หมิ่น​คน​ที่​มิได้​กิน และ​อย่า​ให้​คน​ที่​มิได้​กิน​นั้น​กล่าวโทษ​คน​ที่​ได้​กิน. เหตุ​ว่า​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​รับ​เขา​แล้ว.</verse>
				<verse number="4">ท่าน​คือ​ผู้ใด​เล่า​จึง​ปรับ​โทษ​บ่าว​ของ​คน​อื่น? บ่าว​คน​นั้น​จะ​ได้​ดี​หรือ​จะ​ล่ม​จม​ก็​สุด​แล้ว​แต่​นาย​ของ​ตัว. เขา​คง​จะ​ได้​ดี​แน่นอน, ด้วย​ว่า​พระ​เจ้า​ทรง​ฤทธิ์​อาจ​ให้​เขา​ได้​ดี​ได้</verse>
				<verse number="5">คน​หนึ่ง​ถือ​ว่า​วัน​หนึ่ง​ดี​กว่า​วัน​อื่น, แต่​คน​อื่นๆ ถือ​ว่า​ทุก​วัน​เหมือนกัน​ให้​ทุก​คน​เชื่อ​ตาม​ความเห็น​แน่​ใน​ใจ​ของ​ตน​เอง.</verse>
				<verse number="6">ผู้​ที่​ถือ​วัน​ก็​ถือ​เพราะ​เห็น​แก่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า และ​ผู้​ที่​กิน​ก็​ได้​กิน​เพราะ​เห็น​แก่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, ด้วย​ว่า​เขา​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​เจ้า, และ​ผู้​ที่​มิได้​กิน​ก็​มิได้​กิน​เพราะ​เห็น​แก่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, และ​ยัง​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">ด้วย​ว่า​ใน​พวก​เรา​ไม่​มี​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​มี​ชีวิต​อยู่​เพื่อ​ตัว​เอง​ฝ่าย​เดียว, และ​ไม่​มี​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ตาย​เพื่อ​ตัว​เอง​ฝ่าย​เดียว.</verse>
				<verse number="8">ด้วย​ว่า​ถ้า​เรา​ทั้ง​หลาย​มี​ชีวิต​อยู่​ก็​มี​เพื่อ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, ถ้า​เรา​ตาย​ก็​ตาย​เพื่อ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​เรา​มี​ชีวิต​อยู่​ก็​ดี​หรือ​ตาย​ก็​ดี, เรา​เป็น​คน​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​ว่า​เพราะ​เหตุ​นั้น​เอง​พระ​คริสต์​จึง​ได้​ทรง​ปลง​พระ​ชนม์​และ​ได้​ทรง​คืน​พระ​ชนม์​อีก, เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​คน​ตาย​และ​คน​เป็น</verse>
				<verse number="10">แต่​ฝ่าย​ท่าน, เหตุ​ไฉน​ท่า​นาง​พิพากษา​พี่​น้อง​ของ​ตัว? หรือ​อีก​ประการ​หนึ่ง, ไฉน​ท่าน​จึง​ประมาท​พี่​น้อง​ของ​ตัว? ด้วย​ว่า​เรา​ทั้งหมด​ต้อง​ยืน​ต่อ​หนา​บัลลังก์​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="11">เพราะว่า​มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า, องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ได้​ตรัส​ว่า, “เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่นอน​ฉัน​ใด, หัว​เข่า​ทุก​หัว​เข่า​จะต้อง​คุก​ลง​ต่อ​เรา, และ​ลิ้น​ทุก​ลิ้น​จะต้อง​ร้อง​สรรเสริญ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​ทั้ง​หลาย​ทุก​คน​ต้อง​ให้​การ​ด้วย​ตัว​เอง​แก่​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="13">เพราะ​ฉะนั้น​อย่า​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​พิพากษา​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​เลย​แต่​กระทำ​เช่นนี้​ดี​กว่า, คือ​อย่า​ให้​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​วาง​สิ่ง​ซึ่ง​ให้​สะดุด หรือ​สิ่ง​ซึ่ง​เป็น​เหตุ​ให้​ล้ม​ลง​ไว้​ต่อ​หน้า​พี่​น้อง</verse>
				<verse number="14">ข้าพ​เจ้า​รู้​และ​ปลง​ใจ​เชื่อ​เป็น​แน่​ใน​พระ​เยซู​เจ้า​ว่า, ไม่​มี​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​ที่​เป็น​มลทิน​ใน​ตัว​เอง แต่​ว่า​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ที่​ถือ​ว่า​ของ​สิ่ง​นั้น​เป็น​มลทิน​ก็​เป็น​มลทิน​แก่​คน​นั้น.</verse>
				<verse number="15">แต่​ถ้า​พี่​น้อง​ของ​ท่าน​หมอง​ใจ​เพราะ​อาหาร​ที่​ท่าน​กิน, ท่าน​ก็​ไม่ได้​ประพฤติ​ตาม​ความ​รัก​เสีย​แล้ว. พระ​คริสต์​ทรง​ปลง​พระ​ชนม์​แล้ว​เพื่อ​คน​ได, อย่า​ให้​คน​นั้น​พินาศ​เพราะ​เรื่อง​อาหาร​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="16">ฉะนั้น​อย่า​ให้​การ​ดี​ของ​ท่าน​เป็น​ที่​ให้​เขา​ติ​เตียน​ได้</verse>
				<verse number="17">เพราะว่า​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ไม่ใช่​การ​กิน​และ​การ​ดื่ม, แต่​เป็น​ความชอบ​ธรรม​และ​ความสุข และ​ความ​ยินดี​ใน​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="18">เพราะว่า​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ที่​ปฏิบัติ​พระ​คริสต์​ใน​การ​เหล่านั้น​ก็​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า, และ​เป็น​ที่​สรรเสริญ​ของ​มนุษย์​ทั้ง​หลาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนั้น​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ประพฤติ​ตาม​สิ่ง​เหล่านั้น​ซึ่ง​ทำ​ให้​เกิด​ความ​สงบ​สุข​แก่​กัน​และ​กัน และ​สิ่ง​เหล่านั้น​ซึ่ง​ทำ​ให้​เกิด​มี​ความ​เจริญ​แก่​กัน​และ​กัน.</verse>
				<verse number="20">อย่า​ทำลาย​การ​ของ​พระ​เจ้า​เสีย​เพราะ​เรื่อง​อาหาร. อาหาร​ทุก​อย่าง​ปราศ​จาก​มลทิน​ก็​จริง, แต่​คน​ใด​ที่​กิน​เป็น​เหตุ​ให้​คน​อื่น​ทำ​ผิด ขืน​ความ​เชื่อ​ใน​ใจ​ของ​เขา ก็​เป็น​การ​ผิด​แก่​คน​นั้น.</verse>
				<verse number="21">ซึ่ง​จะ​ไม่​กิน​เนื้อ​สัตว์​หรือ​เหล้า​องุ่น​หรือ​ทำ​สิ่ง​ใดๆ ที่​เป็น​เหตุ​ให้​พี่​น้อง​สะดุด​กะ​ดาก​ใจ​ก็​เป็น​การ​ดี​อยู่.</verse>
				<verse number="22">ความ​เชื่อ​ที่​ท่าน​มี​อยู่​นั้น, จง​ถือ​ไว้​ให้​มั่น​ระหว่าง​ตัว​ท่าน​เอง​กับ​พระ​เจ้า​ผู้​ที่​ใจ​มิได้​ติ​โทษ​ตัว​เอง​ใน​การ​ที่​ตน​เห็น​ชอบ​กระทำ​นั้น​ก็​เป็น​สุข.</verse>
				<verse number="23">แต่​ผู้​ใด​ที่​มี​ความ​สงสัย​แล้ว​ยัง​กิน​ก็​ได้​ปรับ​โทษ​แก่​ตัวเอง, เหตุ​ว่า​มิได้​กิน​ตามที่​ตน​เชื่อ, เพราะ​การ​ทุก​อย่าง​ที่​มิได้​ประพฤติ​ตาม​หลัก​แห่ง​ความ​เชื่อ​ก็​บาป​ทั้งสิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ฝ่าย​เรา​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​กำลัง​มาก ควร​จะ​อด​ใจ​ทน​ใน​ความ​เชื่อ​เคร่ง​ใน​ข้อ​หยุมๆ หยิมๆ ของ​คน​ที่​มี​กำลัง​น้อย, และ​ไม่​ควร​กระทำ​ตาม​ชอบ​ใจ​ของ​ตัว​เอง.</verse>
				<verse number="2">ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ทุก​คน​กระทำ​ให้​เพื่อน​บ้าน​ชอบ​ใจ ใน​ข้อ​ที่​จะ​นำ​ความ​ดี​และ​ความ​เจริญ​มา​สู่​เขา.</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​พระ​คริสต์​เอง​ก็​มิได้​ทรง​กระทำ​แต่​สิ่ง​ที่​ชอบ​พระทัย​ของ​พระ​องค์, แต่​เป็น​เหมือน​คำ​ที่​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า คำ​ครหา​ของ​คน​ที่​ได้​นินทา​เจ้า​ก็​ได้​ถูก​เรา.</verse>
				<verse number="4">ด้วย​ว่า​สิ่ง​สาร​พัตร​ที่​เขียน​ไว้​แล้ว​คราว​ก่อน​นั้น ก็​ได้​เขียน​ไว้​เพื่อ​สั่ง​สอน​เรา​ทั้ง​หลาย. เพื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​มี​ความหวัง​โดย​ความ​เพียร และ​ความ​ชู​ใจ​ตาม​คำ​ที่​เขียน​ไว้​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="5">ขอ​พระ​องค์​แห่ง​ความ​เพียร​และ​ความ​ชู​ใจ​นั้น ทรง​โปรด​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​น้ำ​หนึ่ง​ใจ​เดียว​กัน​ตาม​อย่าง​พระ​เยซู​คริสต์,</verse>
				<verse number="6">เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​ใจ​และ​ปาก​พร้อม​เพรียง​กัน​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​เจ้า คือ​พระ​บิดา​แห่ง​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนั้น​จง​ต้อนรับ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​เหมือน​พระ​คริสต์​ได้​ทรง​ต้อนรับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ที่​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">ด้วย​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ถือ​ว่า พระ​คริสต์​ได้​ทรง​รับ​ใช้​มา​ยัง​พวก​ที่​ถือ​พิธี​สุ​นัด​ตาม​ความ​สัตย์​จริง​ของ​พระ​เจ้า, เพื่อ​จะ​ให้​คำ​สัญญา​ซึ่ง​ทรง​สัญญา​ไว้​แก่​บรรพ​บุรุษ​นั้น​ยั่งยืน​มั่นคง,</verse>
				<verse number="9">และ​เพื่อ​คน​ต่างประเทศ​จะ​ได้​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​เจ้า​เพราะ​ความ​เมตตา​ของ​พระ​องค์ เหมือน​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, เพราะ​เหตุ​ดังนี้​ข้าพ​เจ้า​จึง​จะ​สรรเสริญ​พระ​องค์​ท่ามกลาง​พวก​ต่างประเทศ, และ​กล่าว​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="10">และ​มี​กล่าว​อีก​ว่า, พวก​ต่างประเทศ​ทั้ง​หลาย, จง​ชื่น​ชม​ยินดี​ด้วยกัน​กับ​พล​ไพร่​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ยัง​กล่าว​อีก​ว่า, พวก​ต่างประเทศ​ทั้ง​หลาย, จง​ถวาย​สรรเสริญ​แก่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, และ​ให้​บรรดา​คน​ทั้ง​ปวง​ยก​ยอ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="12">และ​ยะ​ซา​ยา​ก็​กล่าว​อีก​ว่า, จะ​มี​หน่อ​ออก​จาก​บิ​ซัย, และ​พระ​องค์​ผู้​จะ​ทรง​บังเกิด​มา​นั้น​จะ​ทรง​ครอง​พล​ประเทศ​ทั้ง​หลาย พล​ประเทศ​เหล่านั้น​จะ​มี​ความหวัง​ใน​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="13">ขอ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​ประทาน​ความหวัง​ทรง​โปรด​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อิ่ม​ใจ​ด้วย​ความ​ยินดี​และ​ความสุข​ใน​ความ​เชื่อ, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ประกอบ​ด้วย​ความหวัง​โดย​เดช​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="14">พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ของ​ข้าพ​เจ้า, ส่วน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​นั้น​ข้าพ​เจ้า​เชื่อ​เป็น​แน่​ว่า ท่าน​ทั้ง​หลาย​บริบูรณ์​ด้วย​การ​ดี, ประกอบด้วย​ความรู้​ทุก​อย่าง, อาจ​จะ​เตือน​สติ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ได้​ด้วย.</verse>
				<verse number="15">แต่​ว่า​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ที่​ข้าพ​เจ้า​กล้า​เขียน​บาง​เรื่อง​ฝาก​มา​เตือน​สติ​ท่าน​ก็​เพราะ​เหตุ​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​ซึ่ง​ทรง​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า,</verse>
				<verse number="16">เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​รับ​ใช้​แต่​พระ​เยซู​คริสต์​ไป​ยัง​พวก​ต่างประเทศ, เป็น​ปุโรหิต​ฝ่าย​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า, เพื่อ​การ​บูชา​ถวาย​พวก​ต่างประเทศ​ทั้ง​หลาย​นั้น​จะ​ได้​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย, คือ​เป็น​ที่​เฉลิม​ไว้​โดย​เดช​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนั้น​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​ข้าพ​เจ้า​มี​สิ่ง​ที่​จะ​อวด​ได้​ฝ่าย​การ​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="18">ด้วย​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ไม่​อาจจะ​กล่าวถึง​สิ่ง​ใด​เว้น​แต่​สิ่ง​ซึ่ง​พระ​คริสต์​ได้​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​กระทำ, ทั้ง​คำ​สอน​และ​กิจการ, เพื่อ​จะ​ให้​พวก​คน​ต่างประเทศ​เชื่อ​ฟัง,</verse>
				<verse number="19">คือ​ด้วย​เดช​อำนาจ​แห่ง​นิมิตต์​และ​การ​อัศจรรย์, ใน​ฤทธิ์​เดช​แห่ง​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์ จน​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประกาศ​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​คริสต์​โดย​ถ้วน​ถี่ ตั้งแต่​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​อ้อม​ไป​ยัง​เมือง​อี​ลุ​ริ​กัน.</verse>
				<verse number="20">อัน​ที่​จริง​ข้าพ​เจ้า​ได้​ตั้ง​เป้า​ไว้​อย่าง​นี้​ว่า จะ​ประกาศ​กิตติ​คุณ​ใน​ที่​ซึ่ง​ยัง​ไม​มี​ใคร​ออก​นาม​พระ​คริสต์, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ไม่​ก่อ​ขึ้น​บน​ราก​ที่​คน​อื่น​ได้​วาง​ไว้​ก่อน.</verse>
				<verse number="21">แต่​เหมือน​มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า, ฝ่าย​คน​เหล่านั้น​ที่​ยัง​ไม่​มี​ใคร​บอก​ให้​ทราบ​ถึง​พระ​องค์​ก็​ได้​เห็น​และ​เขา​เหล่านั้น​ที่​ยัง​ไม่ได้​ยิน​จะ​ได้​เข้าใจ</verse>
				<verse number="22">เพราะ​เหตุ​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​ชักช้า​อยู่​มิ​ได้มา​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="23">แต่​เดี๋ยวนี้​ข้าพ​เจ้า​ไม่​มี​กิจ​ที่​จะ​อยู่​ใน​แว่น​แคว้น​เหล่านี้​ต่อไป, และ​หลาย​ปี​มา​แล้ว​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ปรารถนา​เป็น​อัน​มาก​ที่​จะ​ไป​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป​ยัง​ประเทศ​สะเปญ ข้าพ​เจ้า​จะ​แวะ​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​หวัง​ใจ​ว่า​จะ​ได้​พบ​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ขณะ​ไป​ตาม​ทาง​นั้น, และ​เมื่อ​ได้รับ​ความ​ทันเทิงใจ​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​บ้าง​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ลา​ท่าน​ไป​ตาม​ทาง.</verse>
				<verse number="25">แต่​บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​จะ​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​จะ​ช่วย​สงเคราะห์​สิทธิ​ชน.</verse>
				<verse number="26">ด้วย​ว่า​พวก​ศิษย์​ใน​มณฑล​มา​กะ​โด​เนีย​และ​มณฑลอะ​คา​ยะ​เห็นชอบ​ที่​จะ​เรี่ยไร​กัน​จัด​ของ​ฝาก​ไป​ให้​สิทธิ​ชน​ที่​ทุกข์​ยาก​ใน​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม.</verse>
				<verse number="27">อัน​ที่​จริง​นี่​เป็น​ความ​เห็น​ดี​เห็นชอบ​ของ​ศิษย์​เหล่านั้น และ​เขา​ก็​เป็น​หนี้​แก่​คน​เหล่านั้น​ด้วย​เพราะว่า​ถ้า​เขา​ได้​รับ​คน​ต่างประเทศ​เข้า​ส่วน​ใน​การ​ฝ่าย​วิญญาณ​จิตต์, ก็​เป็น​การ​สมควร​ที่​พวก​ต่างประเทศ​นั้น​จะ​ได้​สมนาคุณ​ศิษย์​เหล่านั้น​ด้วย​สิ่งของ​ฝ่าย​เนื้อ​หนัง.</verse>
				<verse number="28">ครั้น​ข้าพ​เจ้า​ไป​ส่ง​ผล​ทาน​นั้น​มอบ​ให้​แก่​เขา​เสร็จ​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป​ยัง​ประเทศ​สะเปญ​ผ่าน​ตำบลท​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="29">และ​ข้าพ​เจ้า​รู้ แน่​ว่า​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​มา​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​จะ​มา​ด้วย​พระ​พร​อัน​บริบูรณ์​ของ​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="30">พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, โดย​เห็น​แก่​พระ​เยซู​คริสต์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา, และ​โดย​เห็น​แก่​ความ​รัก​ของ​พระ​วิญญาณ, ข้าพ​เจ้า​วิงวอน​ขอ​ท่าน​ให้​ช่วย​อธิษฐาน​พระ​เจ้า​โดย​ใจ​ร้อน​รน​เพื่อ​ข้าพ​เจ้า,</verse>
				<verse number="31">เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​พ้น​จาก​มือ​คน​เหล่านั้น​ใน​ประเทศ​ยู​ดาย​ที่​ไม่​เชื่อ, และ​เพื่อ​การ​ปรนนิบัติ​เนื่อง​ด้วย​ผล​ทาน ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​นำไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​จะ​เป็น​ที่​พอใจ​สิทธิ​ชน</verse>
				<verse number="32">เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​มา​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ด้วย​ความ​ปิติ​ยินดี​ตาม​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า, และ​จะ​ได้​รับ​ความ​หย่อน​ใจ​ด้วยกัน​กับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="33">ขอให้​พระ​เจ้า​แห่ง​ความสุข​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด. อา​เมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​ขอ​ฝาก​ฟอย​เบ​น้องสาว​ของ​เรา​ไว้​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, คือฟ​อบเบ​ผู้​เป็น​มัคค​นายิกา​ใน​คริสตจักร​ที่​อยู่​ที่​เมือง​เก็ง​เคร​อาย.</verse>
				<verse number="2">ให้​ท่าน​รับ​นาง​นั้น​ไว้​ใน​นาม​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ตาม​สมควร​แก่​สิทธิ​ชน และ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ช่วย​นาง​ใน​ทาง​ที่​นาง​ต้องการ​นั้น, เพราะ​นาง​นั้น​ได้​ช่วย​สงเคราะห์​หลาย​คน​และ​ได้​สงเคราะห์​ข้าพ​เจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="3">ขอ​คำนับ​ปริศกี​ลา​และ​อะ​กู​ลา​ผู้​ร่วมมือ​ด้วยกัน​กับ​ข้าพ​เจ้า​ใน​การ​ของ​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="4">เขา​ผู้​ได้​ยอม​พลี​ชีวิต​ของ​ตน​เพื่อ​จะ​ป้องกัน​ชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า ข้าพ​เจ้า​ขอบคุณ​เขา​ทั้ง​สอง, และ​มิใช่​ข้าพ​เจ้า​คน​เดียว. แต่​คริสตจักร​ทั้ง​ปวง​ของ​พวก​ต่างประเทศ​ก็​ขอบคุณ​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="5">และ​ขอ​คำนับ​คริสตจักร​ที่​อยู่​ใน​บ้าน​เขา​ด้วย. ขอ​คำนับ​เอ​ปาย​เน​โต​ที่​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า, ผู้​เป็น​ผล​แรก​ฝ่าย​พระ​คริสต์​ใน​มณฑล​อาเซีย.</verse>
				<verse number="6">ขอ​คำนับ​มา​เรีย​ผู้​ได้​กระทำ​การ​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มากมาย.</verse>
				<verse number="7">ขอ​คำนับ​อันตะ​โร​นิ​โก​กับ​ยู​เนีย​ผู้​เป็น​ญาติ​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ได้​ถูก​จำ​จอง​ด้วยกัน​กับ​ข้าพ​เจ้า, และ​มี​ชื่อเสียง​ดี​ท่ามกลาง​พวก​อัคร​สาวก, ทั้ง​ได้​อยู่​ใน​พระ​คริสต์​ก่อน​ข้าพ​เจ้า​ด้วย.</verse>
				<verse number="8">ขอ​คำนับ​อัม​ปลี​อา​โต​ที่​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="9">ขอ​คำนับ​อุระ​บา​โน​ผู้​ร่วมมือ​ด้วยกัน​กับ​เรา​ทั้ง​หลาย​ใน​การ​ของ​พระ​คริสต์, และ​ขอ​คำนับ​ซะ​ตา​คูศ​ที่​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">ขอ​คำนับ​อะเป​เลซ​ผู้​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​ของ​พระ​คริสต์. ขอ​คำนับ​คน​เหล่านั้น​ที่​อยู่​ใน​ครอบ​ครัว​ของอะ​ริศ​โตบู​โล.</verse>
				<verse number="11">ขอ​คำนับ​เฮ​โร​ดิโอน​ญาติ​ของ​ข้าพ​เจ้า. ขอ​คำนับ​พวก​ใน​บ้าน​นา​ระกี​โซ​ที่​อยู่​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">ขอ​คำนับ​ตรุ​ฟาย​นา​และ​ตรุโฟ​ซา​ผู้กระทำ​การ​ฝ่าย​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า. ขอ​คำนับ​เป​ระ​ชีซ​ที่​รัก ผู้​ได้​กระทำ​การ​มากมาย​ฝ่าย​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">ขอ​คำนับ​รูโฟ​ที่​ทรง​เลือก​ไว้​แล้ว​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, กับ​มารดา​ของ​เขา​ซึ่ง​เป็น​มารดา​ข้าพ​เจ้า​ด้วย.</verse>
				<verse number="14">ขอ​คำนับอะ​ซุนก​ริ​โต, ฟะ​เลโฆน, เฮ​ระ​เม. ปา​โตร​มา. เฮ​ระมา​และ​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ด้วยกัน​กัน​เขา.</verse>
				<verse number="15">ขอ​คำนับฟี​โลโล​โฆ, ยู​เลีย​และ​เน​เรอศ​กับ​น้องสาว​ของ​เขา. และ​โอลุม​ปา​กับ​บรรดา​สิทธิ​ชน​ที่​อยู่​ด้วยกัน​กับ​คน​เหล่านั้น,</verse>
				<verse number="16">จง​คำนับ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ด้วย​กิริยา​จุบ​อัน​บริสุทธิ์. บรรดา​คริสตจักร​ของ​พระ​คริสต์​ขอ​คำนับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ด้วย</verse>
				<verse number="17">พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​ขอ​เตือน​สติ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, จง​พิเคราะห์​ดู​คน​เหล่านั้น​ที่​ก่อ​เหตุ​วิวาท​กัน​และ​ขัด​เคือง​กัน ซึ่ง​เป็น​การ​ผิด​จาก​คำ​สอน​ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เรียน​ไว้​แล้ว​นั้น จง​เมิน​หน้า​จาก​คน​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="18">เพราะว่า​คน​อย่าง​นั้น​หา​ได้​ปฏิบัติ​พระ​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้าของ​เรา​ไม่, แต่​ได้​ปรนนิบัติ​ท้อง​ของ​ตัว​เอง และ​ได้​ล่อลวง​คน​ซื่อ​ให้​หลง​ด้วย​คำ​ดี​คำ​อ่อน​หวาน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="19">การ​ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เชื่อ​ฟัง​ก็​เลื่อง​ลือ​ไป​ถึง​หู​คน​ทั้ง​ปวง​แล้ว. เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ยินดี​เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย แต่​ข้าพ​เจ้า​ใคร่​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​ฉลาด​ฝ่าย​การ​ดี, และ​ให้​เป็น​คน​โง่​ฝ่าย​การ​ชั่ว.</verse>
				<verse number="20">และ​ไม่​ช้า​ไม่​นาน​พระ​เจ้า​แห่ง​ความสุข​สำราญ​จะ​ทรง​ปราบ​ซาตาน​ให้​ยับเยิน​ลง​ได้​เท้า​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย. ขอให้​พระ​คุณ​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด</verse>
				<verse number="21">ติ​โม​เธียว​ผู้ทำ​การ​ร่วมมือ​ด้วยกัน​กับ​ข้าพ​เจ้า. และลู​กิ​โอ, และ​ยา​โซน, และ​โซ​ซิ​ปา​โต​รญาติ​ของ​ข้าพ​เจ้า ฝาก​คำ​คำนับ​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="22">ข้าพ​เจ้า​เต​ระ​เตียว​ผู้เขียน​จดหมาย​ฉะบับ​นี้ ขอ​คำนับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า</verse>
				<verse number="23">ฆา​โย​เจ้าของ​บ้าน​ผู้​เลี้ยง​ดู​ข้าพ​เจ้า​ไว้ และ​เป็น​ผู้​บำรุง​คริสตจักร​ทั้งหมด​ฝาก​คำ​คำนับ​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย. เอรัศ​โต​สมุหบัญชี​ของ​เมือง​และ​กู​อาระ​โต​ซึ่ง​เป็น​พี่​น้อง​ฝาก​คำ​คำนับ​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="24"></verse>
				<verse number="25">จง​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​องค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​อาจ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตั้ง​มั่นคง ตาม​กิตติ​คุณ​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประกาศ​นั้น, และ​ตาม​คำ​ประกาศ​ด้วย​เรื่อง​พระ​เยซู​คริสต์, ตาม​ข้อความ​อัน​ลับ​ลึก ซึ่ง​ได้​ปิดบัง​ไว้​ตั้งแต่​อดีต​กาล​โน้น,</verse>
				<verse number="26">แต่​มา​บัดนี้​ได้​เปิดเผย​ให้​ปรากฏ​ออก​แล้ว, และ​โดย​คัมภีร์​ของ​พวก​ศาสดา​พยากรณ์ ตาม​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ผู้​สถิต​ถาวร​ได้​ทรง​บัญญัติ​ไว้, ได้​เปิดเผย​ออก​ให้​พล​ประเทศ​ทั้ง​ปวง​เห็น​แจ้ง</verse>
				<verse number="27">เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เชื่อ​ฟัง​จง​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​สัพพัญญู​แต่​องค์​เดียว โดย​พระ​เยซู​คริสต์​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์. อา​เมน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="46">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปาโล​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​เรียก​ให้​เป็น​อัคร​สาวก​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​ตาม​น้ำ​พระทัย​ของ​พระ​เจ้า, กับ​โซษะเธ​เน​ผู้​เป็น​พี่​น้อง,</verse>
				<verse number="2">คำนับ​มา​ยัง​คริสตจักร​ของ​พระ​เจ้า​ซึ่ง​อยู่​ที่​เมือง​โก​ริน​โธ, คือ​เหล่า​สมาชิก​ผู้​ที่​ถวาย​ตัว​ไว้​แล้ว​ใน​พระ​เยซู​คริสต์, และ​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​เลือก​ให้​เป็น​สิทธิ​ชน, กับ​ทั้ง​คน​ทั้ง​ปวง​ใน​ทุก​ตำบล​ที่​อธิษฐาน​ออก​พระ​นาม​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เขา​และ​ของ​เรา​ด้วย.</verse>
				<verse number="3">ขอให้​พระ​คุณ​และ​สันติ​สุข​ซึ่ง​มา​จาก​พระ​เจ้า​พระ​บิดา​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย​และ​จาก​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​จง​ได้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เทอญ</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​เจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​เนื่อง​ด้วย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เสมอ, เพราะ​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​ซึ่ง​ประทาน​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​พระ​เยซู​คริสต์.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​สมบูรณ์​ด้วย​ทุก​สิ่ง​ใน​พระ​องค์, คือ​ด้วย​วาจา​และ​ความรู้​ทุก​อย่าง.</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​คำ​พะยาน​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​อ้าง​ถึง​พระ​เยซู​คริสต์​นั้น​เป็น​ที่​แน่ใจ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">จน​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิได้​ล้า​หลัง​ใน​การ​รับ​พระ​คุณ​ใดๆ, ในขณะ​เมื่อ​คอย​ท่า​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา​ผู้​ที่​จะ​เสด็จ​มา​ปรากฏ</verse>
				<verse number="8">และ​พระ​องค์​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตั้ง​มั่นคง​จน​ถึง​ที่​สุด, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​พ้น​จาก​การ​ถูก​ติ​ใน​วัน​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้าของ​เรา.</verse>
				<verse number="9">พระ​เจ้า​ทรง​สัตย์​ซื่อ, ผู้​ได้​ทรง​เรียก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​สมาคม​สนิท​กับ​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์, คือ​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="10">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​วิงวอน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​พระ​นาม​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา, ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ปรองดอง​กัน​อย่า​ถือ​พวก​ถือ​คณะ​แต่​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​น้ำ​หนึ่ง​ใจ​เดียว​และ​ถือ​อย่าง​เดียว​กัน.</verse>
				<verse number="11">พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ของ​ข้าพ​เจ้า, มี​บาง​คน​มา​จาก​นาง​โคล​เอ​ได้​เล่า​เรื่อง​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​ข้าพ​เจ้า​ฟัง​ว่า, เกิด​การ​ทุ่ม​เถียง​กัน​ใน​ระหว่าง​พวก​ท่าน.</verse>
				<verse number="12">ข้าพ​เจ้า​หมายความ​ดังนี้​ว่า, พวก​ท่าน​ต่าง​คน​ต่าง​ก็​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​เป็น​ศิษย์​เปา​โล ข้าพ​เจ้า​เป็น​ศิษย์อะ​โปโล ข้าพ​เจ้า​เป็น​ศิษย์​เป​โตร และ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ศิษย์​พระ​คริสต์.”</verse>
				<verse number="13">พระ​คริสต์​แบ่ง​ออก​เป็น​หลาย​องค์​แล้ว​หรือ เขา​ได้​ตรึง​เปาโล​ไว้​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​หรือ ท่าน​ได้​รับ​พิธี​บัพ​ติศ​มา​ใน​นาม​ของ​เปาโล​หรือ</verse>
				<verse number="14">ข้าพ​เจ้า​ขอ​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​พระ​เจ้า​ที่​ข้าพ​เจ้า​มิได้​ทำ​พิธี​บัพ​ติศ​มา​ให้​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ใน​พวก​ท่าน เว้น​แต่ก​ริศ​โป​และ​คา​โย.</verse>
				<verse number="15">เกรง​ว่า​จะ​มี​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​กล่าว​ว่า ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​พิธี​บัพ​ติศ​มา​ใน​นาม​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอง.</verse>
				<verse number="16">ข้าพ​เจ้า​ได้​ให้​ครอบ​ครัว​ของ​ซะ​เตฟา​นา​รับ​บัพ​ติศ​มา​ด้วย แต่​นอกจาก​คน​เหล่านั้น​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ทราบ​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​ให้​ใคร​รับ​บัพ​ติศ​มา​อีก.</verse>
				<verse number="17">เพราะว่า​พระ​คริสต์​มิได้​ทรง​ใช้​ข้าพ​เจ้า​ไป​เพื่อให้​เขา​รับ​บัพ​ติศ​มา, แต่​ทรง​ใช้​ให้​ไป​ประกาศ​กิตติ​คุณ แต่​มิใช่​ด้วย​คำ​ฉลาด​ใน​เชิง​พูด, เกรง​ว่า​เรื่อง​กางเขน​ของ​พระ​คริสต์​จะ​หมด​ฤทธิ์​เดช</verse>
				<verse number="18">ด้วย​ว่า​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​กำลัง​จะ​พินาศ​นั้น​เห็น​ว่า​เรื่อง​กางเขน​เป็น​เรื่อง​โง่, แต่​พวก​เรา​ทั้ง​หลาย​ที่​กำลัง​จะ​รอด​ก็​เห็น​ว่า​เป็น​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">ด้วย​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, เรา​จะ​ทำลาย​ปัญญา​ของ​คน​มี​ปัญญา, และ​จะ​ให้​ความ​ฉลาด​ของ​คน​ฉลาด​ศูนย์​ไป.</verse>
				<verse number="20">คน​มี​ปัญญา​หายไป​ไหน​แล้ว? อาลักษณ์​หายไป​ไหน​แล้ว? นัก​ตั้ง​ปัญหา​สมัย​นี้​หายไป​ไหน​แล้ว? พระ​เจ้า​มิได้​ทรง​กระทำ​ปัญญา​ของ​โลก​ให้​กลายเป็น​การ​โฉด​เขลา​ไป​หรือ</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ตาม​สติปัญญา​ของ​พระ​เจ้า​เห็น​ว่า​โดย​ปัญญา​ของ​โลกๆ ย่อม​ไม่​รู้จัก​พระ​เจ้า​ได้​แล้ว, พระ​เจ้า​จึง​ทรง​โปรด​ช่วย​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เชื่อ​นั้น​ให้​รอด​โดย​คำ​เทศนา​ที่​เขา​ถือ​ว่า​โง่.</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​พวก​ยู​ดาย​ขอ​เห็น​นิมิตต์, และ​พวก​เฮ​เลน​เสาะ​หา​ปัญญา.</verse>
				<verse number="23">แต่​พวก​เรา​ป่าว​ประกาศ​เรื่อง​พระ​คริสต์​ผู้​ถูก​ตรึง​ไว้​ที่​กางเขน​แล้ว​นั้น. สิ่ง​ที่​ให้​พวก​ยู​ดาย​สะดุด. และ​พวก​ต่างประเทศ​ถือ​ว่า​เป็น​การ​โฉด​เขลา.</verse>
				<verse number="24">แต่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​พระ​เจ้า​ทรง​เลือก​แล้ว​นั้น. ทั้ง​พวก​ยู​ดาย​และ​พวก​เฮ​เลน. ก็​ถือ​ว่า พระ​คริสต์​เป็น​ฤทธิ์​เดช​และ​พระ​ปัญญา​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="25">เพราะ​ความ​เขลา​ของ​พระ​เจ้า​ก็​ยัง​มี​ปัญญา​มากกว่า​ปัญญา​มนุษย์, และ​พระ​กำลัง​อ่อน​ของ​พระ​เจ้า​ก็​ยัง​มี​กำลัง​มาก​ยิ่ง​กว่า​กำลัง​มนุษย์</verse>
				<verse number="26">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย. จง​พิจารณา​ดู​คน​ทั้ง​หลาย​ใน​พวก​ท่าน​ที่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เรียก​มาแล้ว​คือ​ว่า. คน​ที่​โลก​นิยม​ว่า​มี​ปัญญา, คน​มี​อำนาจ. คน​ตระกูล​สูง​มี​น้อย​คน​นัก</verse>
				<verse number="27">แต่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เลือก​สิ่ง​ที่​โลก​ถือ​ว่า​โฉด​เขลา, เพื่อ​จะ​ให้​คน​มี​ปัญญา​อับ​อาย และ​ได้​ทรง​เลือก​สิ่ง​ที​โลก​ถือ​ว่า​อ่อน​กำลัง. เพื่อ​จะ​ให้​คน​มี​กำลัง​มาก​อับ​อาย.</verse>
				<verse number="28">พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เลือก​สิ่ง​ที่​โลก​ถือ​ว่า​ต่ำ​และ​สิ่ง​ที่​ถูก​ดู​หมิ่น, ทั้ง​ทรง​เลือก​สิ่ง​เหล่านั้น​ซึ่ง​ยัง​มิได้​เกิด​เป็น​ตัว​จริง​ด้วย, เพื่อ​จะ​ได้​ทำลาย​สิ่ง​ซึ่ง​เป็น​ตัว​จริง​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="29">เพื่อ​มิ​ให้​มนุษย์​สัก​คน​หนึ่ง​อวด​ได้​ฉะเพาะ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="30">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ของ​พระ​องค์​เพราะ​เชื่อ​ใน​พระ​เยซู​คริสต์, ผู้​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ตั้ง​ให้​ประกอบ​ไป​ด้วย​ปัญญา, ความชอบ​ธรรม, การ​สรร​ไว้​ฉะเพาะ, และ​การ​ไถ่​โทษ​สำหรับ​เรา​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="31">เพื่อ​จะ​เหมือน​คำ​ที่​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, ผู้​ที่​อวด​นั้น​จง​อวด​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ส่วน​ข้าพ​เจ้า​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​มา​หา​ท่าน, ข้าพ​เจ้า​มิได้​เป็น​พะยาน​ของ​พระ​เจ้า​ให้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ด้วย​ถ้อยคำ​อัน​ไพเราะ​หรือ​ด้วย​ปัญญา.</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ตั้งใจ​ว่า​จะ​ไม่​แสดง​ความรู้​เรื่อง​ใดๆ ใน​ระหว่าง​พวก​ท่าน​เลย, เว้น​แต่​เรื่อง​พระ​เยซู​คริสต์​และ​การ​ที่​พระ​องค์​ถูก​ตรึง​ไว้​ที่​กางเขน​นั้น.</verse>
				<verse number="3">ขณะ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​ก็​อ่อน​กำลัง, มี​ความ​กลัว​และ​หวั่น​หวาด​มาก.</verse>
				<verse number="4">คำพูด​และ​คำ​เทศนา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไม่ใช่​เป็น​คำ​เกลี้ย​กล่อม​ด้วย​สติ​ปัญญา, แต่​เป็น​คำ​ซึ่ง​ได้​แสดง​พระ​วิญญาณ​และ​พระ​เด​ชานุ​ภาพ</verse>
				<verse number="5">เพื่อ​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่ได้​อาศัย​ด้วย​ปัญญา​มนุษย์, แต่​ด้วย​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">เรา​เคย​กล่าว​ด้วย​ปัญญา​ใน​ระหว่าง​คน​ที่​เป็น​ผู้ใหญ่​แล้ว​ก็​จริง แต่​มิใช่​ด้วย​ปัญญา​ของ​โลก​นี้, หรือ​ด้วย​ปัญญา​ของ​ผู้​ครอบ​ครอง​ใดๆ ใน​โลก​นี้, ผู้​ซึ่ง​จะ​เสื่อม​ศูนย์​ไป​นั้น</verse>
				<verse number="7">แต่​เรา​กล่าว​ด้วย​ปัญญา​ของ​พระ​เจ้า​ซึ่ง​เป็น​ข้อ​ลับ​ลึก, คือ​พระ​ปัญญา​ซึ่ง​ทรง​ซ่อน​ไว้​นั้น, และ​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​กำหนด​ไว้​ก่อน​โลก​จักรวาล​ให้​เป็น​สง่า​ราศี​แก่​เรา</verse>
				<verse number="8">และ​ซึ่ง​ไม่​มี​ผู้​ครอบ​ครอง​ใดๆ ใน​โลก​นี้​ได้​รู้จัก​พระ​ปัญญา​นั้น เพราะว่า​ถ้า​เขา​รู้​แล้ว​เขา​จะ​มิได้​เอา​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ผู้​ทรง​รัศมี​ตรึง​ไว้​ที่​กางเขน.</verse>
				<verse number="9">ดุจ​ดัง​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, มี​สิ่ง​ที่​ตา​ไม่ได้​เห็น, หู​ไม่ได้​ยิน, และ​ไม่​เคย​ได้​เข้า​ไป​ใน​ใจ​มนุษย์, คือ​สิ่ง​ที่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​จัดเตรียม​ไว้​สำหรับ​คน​ที่​รัก​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="10">แต่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​สำแดง​สิ่ง​เหล่านั้น​แก่​เรา​ทั้ง​หลาย​โดย​พระ​วิญญาณ​เพราะว่า​พระ​วิญญาณ​นั้น​ได้​ทรง​หยั่ง​รู้​ทุก​สิ่ง, แม้​เป็น​ข้อ​ลับ​ลึก​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="11">อัน​ความคิด​ของ​มนุษย์​ผู้ใด​อาจ​หยั่ง​รู้​ได้, เว้น​แต่​จิตต์​วิญญาณ​ของ​มนุษย์​ผู้​นั้น​เอง? ฉัน​ใด​ก็​ดี​พระ​ดำริ​ของ​พระ​เจ้า​ก็​ไม่​มี​ผู้ใด​หยั่ง​รู้​ได้, เว้น​แต่​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​เจ้า​ดุจ​กัน.</verse>
				<verse number="12">เรา​ทั้ง​หลาย​ไม่ได้​รับ​วิญญาณ​ของ​โลก, แต่​ได้รับ​พระ​วิญญาณ​ซึ่ง​มา​จาก​พระ​เจ้า, เพื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ถึง​สิ่ง​เหล่านั้น​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​เรา,</verse>
				<verse number="13">คือ​สิ่ง​เหล่านั้น​ที่​เรา​ได้​กล่าว​ด้วย​ถ้อยคำ​ซึ่ง​มิใช่​ปัญญา​ของ​มนุษย์​สอน​ไว้, แต่​ด้วย​ถ้อยคำ​ซึ่ง​พระ​วิญญาณ​ได้​ทรง​สั่ง​สอน, สม​กับ​สิ่ง​ซึ่ง​เป็น​ของ​วิญญาณ</verse>
				<verse number="14">แต่​มนุษย์​ธรรมดา​จะ​รับ​สิ่ง​เหล่านั้น​ซึ่ง​เป็น​ของ​พระ​วิญญาณ​แห่ง​พระ​เจ้า​ไม่ได้ ด้วย​สิ่ง​เหล่านั้น​เขา​เห็น​เป็น​ความ​โง่​และ​เขา​เข้าใจ​ไม่​ได้, เพราะว่า​ซึ่ง​จะ​เข้าใจ​สิ่ง​เหล่านั้น​ต้อง​สังเกต​โดย​วิญญาณ.</verse>
				<verse number="15">แต่​มนุษย์​ฝ่าย​วิญญาณ​จึง​สังเกต​สิ่ง​สาร​พัตร​ได้, แต่​ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​รู้จัก​ใจ​คน​นั้น​ได้.</verse>
				<verse number="16">ด้วย​ว่า ใคร​เล่า​ได้​รู้จัก​พระทัย​ของ​พระ​เจ้า, เพื่อ​จะ​สอน​พระ​องค์​ได้? แต่​เรา​มี​พระทัย​ของ​พระ​คริสต์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ข้าพ​เจ้า​จะ​พูด​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เหมือน​พูด​กับ​ผู้​ที่​อยู่​ฝ่าย​วิญญาณ​จิตต์​แล้ว​ไม่ได้, แต่​ต้อง​พูด​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เหมือน​ผู้​ที่​อยู่​ฝ่าย​เนื้อ​หนัง, คือ​เหมือน​ท่าน​เป็น​ทารก​ใน​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​ได้​เลี้ยง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ด้วย​นํ้า​นม​มิใช่​ด้วย​อาหาร​แข็ง เพราะว่า​เมื่อ​ก่อน​นั้น​ท่าน​ยัง​ไม่​สามารถ​รับ ถึงแม้​เดี๋ยวนี้​ท่าน​ก็​ยัง​ไม่​สามารถ</verse>
				<verse number="3">ด้วย​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​อยู่​ฝ่าย​เนื้อ​หนัง​เพราะว่า​เมื่อ​ยัง​อิจฉา​กัน, ขัด​เคือง​ใจ​กัน, ท่าน​ไม่​ได้​อยู่​ฝ่าย​เนื้อ​หนัง​หรือ และ​ไม่ได้​ประพฤติ​ตาม​มนุษย์​ธรรมดา​ดอก​หรือ</verse>
				<verse number="4">เพราะ​เมื่อ​คน​หนึ่ง​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​เป็น​ศิษย์​ของ​เปา​โล” และ​อีก​คน​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​เป็น​ศิษย์​ของอะ​โปโล,” ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิใช่​มนุษย์​ธรรมดา​หรือ</verse>
				<verse number="5">อะ​โปโล​คือ​ผู้ใด? เปาโล​คือ​ผู้ใด? เขา​เป็น​ผู้รับ​ใช้​มา​แจ้ง​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เชื่อ ตาม​ซึ่ง​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​ทุก​คน?</verse>
				<verse number="6">ข้าพ​เจ้า​ได้​ปลูก​ไว้, อะ​โปโล​ได้​รดนํ้า แต่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​เกิดผล.</verse>
				<verse number="7">เพราะ​ฉะนั้น​คน​ที่​ปลูก​ก็​ดี, คน​ที่​รด​น้ำ​ก็​ดี, ไม่​เป็น​คน​สำคัญ​อะไร แต่​พระ​เจ้า​ต่าง​หาก​ซึ่ง​ทรง​โปรด​ให้​เกิดผล.</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​ปลูก​และ​คน​ที่​รดนํ้า​ก็​อยู่​จำพวก​เดียว​กัน, แต่​ทุก​คน​ก็​จะ​ได้​บำเหน็จ​ของ​ตน​เอง​ตาม​การ​ที่​ตน​ได้​กระทำ​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="9">เพราะว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​ผู้​ร่วม​ทำ​การ​ด้วยกัน​กับ​พระ​เจ้า ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ไร่​นา​ของ​พระ​เจ้า, และ​เป็น​ตึก​ที่​พระ​องค์​ทรง​สร้าง</verse>
				<verse number="10">ตาม​พระ​คุณ​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​เป็น​เหมือน​นาย​ช่าง​ชำนาญ​ผู้​ได้​วาง​ราก​ลง​แล้ว, และ​คน​อื่น​ก็​มา​ก่อ​ขึ้น​บน​ราก​นั้น. แต่​ทุก​คน​จง​ระวัง​ให้​ดี​ว่า​จะ​ก่อ​อย่างไร​ขึ้น​บน​ราก​นั้น.</verse>
				<verse number="11">ด้วย​ว่า​ผู้ใด​จะ​วาง​ราก​ชะนิด​อื่น​อีก​ไม่ได้. นอกจาก​ที่​วาง​ไว้​แล้ว​คือ​พระ​เยซู​คริสต์.</verse>
				<verse number="12">และ​เขา​จะ​เอา​ทองคำ. เงิน. หรือ​เพ็ชร์​พลอย, หรือ​จะ​เอา​ไม้, หญ้า​แห้ง, หรือ​ฟาง​มา​ก่อ​ขึ้น​บน​ราก​นั้น</verse>
				<verse number="13">การ​ของ​ทุก​คน​ก็​จะ​ได้​ปรากฏ​แจ้ง. ด้วย​ว่า​เวลา​วัน​นั้น​จะ​เห็น​ได้​ชัด​เจน. เหตุ​ว่า​จะ​เห็นชัด​ได้​ด้วย​ไฟ และ​ไฟ​นั้น​จะ​ได้​ทดลอง​ดู​การ​ของ​ทุก​คน​ว่า​เป็น​อย่างไร.</verse>
				<verse number="14">ถ้า​การ​ของ​ผู้ใด​ที่​ก่อ​ขึ้น​บน​ราก​นั้น​ทน​อยู่​ได้. ผู้​นั้น​จะ​ได้​บำเหน็จ.</verse>
				<verse number="15">ถ้า​การ​ของ​ผู้ใด​ไหม้​เสีย. ผู้​นั้น​ก็​จะ​ขาด​บำเหน็จ แต่​ตัว​เขา​เอง​จะ​รอด​แต่​เหมือน​ดัง​รอด​จาก​ไฟ</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​ตัว​ท่าน​เป็น​วิหาร​ของ​พระ​เจ้า, และ​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​เจ้า​สถิต​อยู่​ใน​ตัว​ท่าน?</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ผู้ใด​ทำลาย​วิหาร​ของ​พระ​เจ้า. พระ​เจ้า​จะ​ทรง​ทำลาย​ผู้​นั้น ด้วย​วิหาร​ของ​พระ​เจ้า​เป็น​ที่​บริสุทธิ์. และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​วิหาร​นั้น</verse>
				<verse number="18">อย่า​ให้​ผู้ใด​หลอกลวง​ตัวเอง. ถ้า​ผู้ใด​ใน​พวก​ท่าน​คิด​ว่า​ตัว​เป็น​คน​มี​ปัญญา​ใน​สมัย​นี้. จง​ให้​ผู้​นั้น​ยอม​เป็น​คน​โง่​จึง​จะ​เป็น​คน​มี​ปัญญา​ได้.</verse>
				<verse number="19">เพราะว่า​ปัญญา​ของ​โลก​นี้​เป็น​อปัญญา​ฉะเพาะ​พระ​เจ้า. ด้วย​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, พระ​องค์​ได้​ทรง​จับ​คน​มี​ปัญญา​ด้วย​อุบาย​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="20">และ​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​อีก​ว่า, พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ทราบ​ความคิด​ของ​คน​มี​ปัญญา​ว่า​เป็น​การ​ไร้​ประ​โยชน์.</verse>
				<verse number="21">เหตุ​ฉะนั้น​อย่า​ให้​ผู้​ใด​ยก​มนุษย์​ขึ้น​อวด. ด้วย​ว่า​สิ่ง​สาร​พัตร​เป็น​ของๆ ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="22">ถึง​แม้​จะ​เป็น​เปา​โล, หรือ​อะ​โปโล. หรือเป​โตร, หรือ​โลก​นี้, หรือ​ชีวิต. หรือ​ความ​ตาย. หรือ​สิ่ง​ใน​ปัจจุบัน​นี้. หรือ​สิ่ง​ใน​อนาคต, สิ่ง​สาร​พัตร​นั้น​เป็น​ของๆ ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="23">และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ของๆ พระ​คริสต์ และ​พระ​คริสต์​เป็น​ของๆ พระ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ให้​ทุก​คน​ถือ​ว่า​เรา​เป็น​คน​รับ​ใช้​ของ​พระ​คริสต์, และ​เป็น​ผู้​อารักขา​ข้อ​ลับ​ลึก​ของ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​ผู้​อารักขา​เหล่านั้น​ต้อง​เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="3">ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ไต่​สวน​หา​ความผิด​ของ​ข้าพ​เจ้า, หรือ​มนุษย์​จะ​ไต่​สวน​หา​ความผิด​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​เห็น​ว่า​เป็น​การ​เล็กน้อย​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ก็​มิได้​ไต่​สวน​หา​ความผิด​ของ​ตัว​ข้าพ​เจ้า​เอง.</verse>
				<verse number="4">เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​ไม่​รู้​จะ​เอา​ความผิด​อะไร​มา​กล่าวโทษ​ตัวเอง ถึง​กระนั้น​ก็​ดี​ข้าพ​เจ้า​ไม่​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​เพราะ​เหตุ​นั้น แต่​ท่าน​ผู้​ทรง​ไต่​สวน​หา​ความผิด​ของ​ข้าพ​เจ้า​คือ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​ตัดสิน​สิ่ง​ใด​ก่อน, จน​กว่า​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​เสด็จ​มา พระ​องค์​จะ​เผย​ความลับ​ที่​บัง​ซ่อน​ไว้​ใน​ความ​มืด​ให้​แจ่ม​กระจ่าง, และ​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​ความ​ใน​ใจ​ของ​คน​ทั้ง​ปวง​ปรากฏ​แจ้ง เมื่อ​นั้น​ทุก​คน​จะ​ได้​รับ​ความ​ชมเชย​จาก​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย สิ่ง​เหล่านั้น​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​นำมา​กล่าว​เปรียบ​เทียบ​ถึง​ตัว​ข้าพ​เจ้า​และ​อะ​โปโล, ก็​เพื่อ​ประ​โยชน์​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เรียน​แบบ​ของ​เรา มิ​ให้​ยก​ย่อง​คน​หนึ่ง​คน​ใด​เกิน​กว่า​ที่​เขียน​บอก​ไว้​แล้ว มิ​ให้​ยก​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ข่ม​ผู้อื่น.</verse>
				<verse number="7">ผู้ใด​เล่า​กระทำ​ให้​ท่าน​วิเศษ​ผิด​กัน​กับ​คน​อื่น? มี​อะไรบ้าง​ที่​ท่าน​มิได้​รับ​เล่า? ถ้า​ท่าน​ได้รับ​แล้ว, เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​อวด​เหมือน​มิได้​รับ​เลย?</verse>
				<verse number="8">เดี๋ยวนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อิ่ม​หนำ​บริบูรณ์​แล้ว​หรือ ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยืน​ครอง​เมือง​เหมือน​อย่าง​กษัตริย์​โดย​มิ​ต้อง​อาศัย​เรา​หรือ เรา​มี​ความ​ปรารถนา​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ขึ้น​ครอง​เมือง​จริงๆ, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ขึ้น​ครอง​ด้วยกัน​กับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ว่า พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ตั้ง​เรา​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​อัคร​สาวก​ไว้​ใน​ที่สุด​ปลาย, เหมือน​ผู้​ที่​ได้​ถูก​ปรับ​โทษ​ให้​ถึง​ตาย เพราะว่า​โลก​คือ​ทั้ง​ทูต​สวรรค์​และ​มนุษย์​มองดู​เรา​ด้วย​ความ​พิศวง.</verse>
				<verse number="10">เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​เขลา​เพราะ​เห็น​แก่​พระ​คริสต์, แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​มี​ปัญญา (เพราะ​เชื่อ) ใน​พระ​คริสต์. เรา​ทั้ง​หลาย​มี​กำลัง​น้อย, แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​กำลัง​มาก ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​เกียรติยศ, แต่​เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​อัปยศ.</verse>
				<verse number="11">จนถึง​บัดนี้​เรา​ทั้ง​หลาย​ยัง​หิว​อาหาร, กระหาย​น้ำ, ขัด​สน​เครื่องนุ่งห่ม, ถูก​โบย​ตี, และ​ไม่​มี​ที่​อาศัย​เป็น​หลัก​แหล่ง</verse>
				<verse number="12">เรา​ทั้ง​หลาย​ยัง​อุสส่าห์​ทำ​การ​หนัก​หา​เลี้ยง​ชีพ​ด้วย​มือ​ของ​ตัว​เอง</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ถูก​ด่า​ถูก​แช่ง​เรา​ก็​อวย​พร เมื่อ​ถูก​เคี่ยวเข็ญ​เรา​ก็​ทน​เอา เมื่อ​ถูก​ว่า​ด้วย​คำ​หยาบ​คาย, เรา​ก็​ตอบ​ด้วย​คำ​อ่อนหวาน เรา​เป็น​เหมือน​หยากเยื่อ​ใน​โลก, เหมือน​โสโครก​ที่​บังเกิด​จาก​ราคี​แห่ง​สิ่ง​สาร​พัตร​จน​ถึง​บัดนี้</verse>
				<verse number="14">ข้าพ​เจ้า​มิได้​เขียน​ข้อความ​เหล่านี้​เพื่อ​จะ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​อาย, แต่​เขียน​เตือนสติ​ใน​ฐาน​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ลูก​ที่​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">ด้วย​ว่า​แม้​ท่าน​มี​ครู​สัก​หมื่น​คน​สอน​ถึง​เรื่อง​พระ​คริสต์, แต่​ท่าน​จะ​มี​บิดา​หลาย​คน​ก็​หา​มิได้ เพราะ​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​ให้​กำเนิด​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย ด้วย​ความ​เชื่อ​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​โดย​กิตติ​คุณ.</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​ขอ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ประพฤติ​ตาม​อย่าง​ข้าพ​เจ้า​ประพฤติ​นั้น.</verse>
				<verse number="17">เพราะ​เหตุ​นี้​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ใช้​ติ​โม​เธียว​ลูก​ที่​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า ผู้​เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ให้​มา​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย ติ​โม​เธียว​นั้น​จะ​นำ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ระลึก​ถึง​แบบ​การ​ประพฤติ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ตาม​อย่าง​พระ​คริสต์, เหมือน​ข้าพ​เจ้า​สอน​อยู่​ใน​ทุก​คริสตจักร.</verse>
				<verse number="18">บัดนี้​บาง​คน​พอง​ตัว​ขึ้น​ราว​กับ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​มา​หา​ท่าน​อีก.</verse>
				<verse number="19">แต่​ว่า​ถ้า​พระ​เจ้า​จะ​ทรง​โปรด, ข้าพ​เจ้า​จะ​มา​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​ไม่​ช้า, และ​จะ​ได้​รู้​ได้​เห็น​มิใช่​ถ้อยคำ​ของ​คน​ที่​พอง​ตัว​ขึ้น​นั้น แต่​จะ​ได้​รู้​ได้​เห็น​ความสามารถ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="20">ด้วย​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​มิได้​อาศัย​คำพูด, แต่​อาศัย​ฤทธิ์​เดช.</verse>
				<verse number="21">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ปรารถนา​อย่างไร? จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ถือ​ไม้​เรียว​มา​หา​ท่าน​หรือ หรือ​จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​มา​ด้วย​ความ​รัก​และ​ด้วย​ใจ​อ่อน​สุภาพ?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เกิด​มี​การ​เล่า​ลือ​กัน​ขึ้นอยู่​แล้ว​ว่า​ใน​พวก​ท่าน​มี​การ​ผิด​ประเวณี, และ​การ​ผิด​นั้น​ถึง​แม้​ท่ามกลาง​พวก​ต่างประเทศ​ก็​ยัง​ไม่​เคย​มี​เลย, คือ​ว่า​คน​หนึ่ง​ได้​เอา​ภรรยา​บิดา​เป็น​เมีย​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="2">และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​พอง​ตัว​ขึ้น​ไม่​เป็น​ทุกข์​และ​ร้อน​ใจ ที่​จะ​ตัด​คน​ที่​กระทำ​ผิด​เช่น​นั้น​ออก​เสีย​จาก​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="3">ที่​จริง​แม้ว่า​ตัว​ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​อยู่​กับ​พวก​ท่าน แต่​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​กับ​พวก​ท่าน, ข้าพ​เจ้า​ได้​ตัดสิน​ลงโทษ​คน​ที่​ได้​กระทำ​การ​เช่นนั้น เท่า​กับ​ข้าพ​เจ้า​ได้​อยู่​ด้วยกัน​กับ​พวก​ท่าน.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ประชุม​กัน​ใน​พระ​นาม​ของ​พระ​เยซู​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา, พร้อม​ด้วย​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า ประกอบ​ด้วย​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​เยซู​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้าของ​เรา,</verse>
				<verse number="5">ให้​มอบ​คน​นั้น​ไว้​ให้​ซาตาน​ทำลาย​เนื้อ​หนัง​เสีย เพื่อ​จิตต์​วิญญาณ​จะ​รอด​ใน​กาล​วัน​ของ​พระ​เยซู​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า</verse>
				<verse number="6">การ​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อวด​อ้าง​นั้น​ไม่​สมควร​เลย. ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​เชื้อ​นิด​หน่อย​ก็​แผ่​ไป​ทั่ว​ทั้ง​ก้อน?</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนั้น​จง​ชำระ​เชื้อ​เก่า​ออก​เสีย, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เป็น​ก้อน​ใหม่​ที่​ไม่​มี​เชื้อ​เลย. ด้วย​ว่า​พระ​คริสต์​ผู้​เป็นปัศ​คา​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​ถูก​ฆ่า​บูชา​เสีย​แล้ว.</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนั้น​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ถือปัศ​คา​นั้น, มิใช่​ด้วย​เชื้อ​เก่า​หรือ​เชื้อ​ของ​ความ​ชั่ว​ร้าย, แต่​ด้วย​ขนม​ปัง​ที่​ไม่​มี​เชื้อ, คือ​ความ​สัตย์​ซื่อ​และ​ความ​จริง</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​ได้​เขียน​หนังสือ​ฝาก​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า อย่า​คบ​คน​ที่​ผิด​ประเวณี</verse>
				<verse number="10">แต่​ว่า​ซึ่ง​จะ​คบ​คน​ของ​โลก​นี้​ที่​เป็น​คน​ผิด​ประเวณี, คน​โลภ. คน​ฉ้อโกง, หรือ​คน​ไหว้​รูป​เคารพ, ข้าพ​เจ้า​มิได้​ห้าม​เสีย​ทีเดียว เพราะว่า​ถ้า​ห้าม​อย่าง​นั้น​แล้ว, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ออกไป​เสีย​จาก​โลก​นี้</verse>
				<verse number="11">แต่​บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​เขียน​ฝาก​มายัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า ถ้า​ผู้ใด​ที่​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​พี่​น้อง​แล้ว, แต่​ยัง​เป็น​คน​ผิด​ประเวณี, เป็น​คน​โลภ, เป็น​คน​ไหว้​รูป​เคารพ, เป็น​คน​ปากร้าย, เป็น​คน​ขี้​เมา, หรือ​เป็น​คน​ฉ้อโกง, อย่า​คบ​ให้​สนิท​กับ​คน​อย่าง​นั้น แม้​จะ​กิน​ด้วยกัน​ก็​อย่า​เลย.</verse>
				<verse number="12">เป็น​ธุระ​อะไร​ของ​ข้าพ​เจ้า​ที่​จะ​ไป​ตัดสิน​ลงโทษ​คน​ภาย​นอก? ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตัดสิน​ลงโทษ​คน​ซึ่ง​อยู่​ภายใน​คณะ​มิใช่​หรือ</verse>
				<verse number="13">แต่​คน​ทั้ง​หลาย​ภาย​นอกนั้น​พระ​เจ้า​จะ​ทรง​ตัดสิน​ลงโทษ. จง​ขับ​ไล่​คน​ชั่ว​นั้น​ออก​เสีย​จาก​พวก​ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ใน​พวก​ท่าน​มี​ผู้ใด​หรือ, ถ้า​เป็น​ความ​กับ​คน​อื่น​จะ​อาจ​ไป​ว่า​ความ​กัน​ต่อ​หน้า​คน​อธรรม. และ​ไม่​ไป​ว่า​ต่อ​หน้า​สิทธิ​ชน?</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​สิทธิ​ชน​จะ​พิพากษา​โลก? และ​ถ้า​พวก​ท่าน​จะ​พิพากษา​โลก,</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ไม่​สมควร​จะ​พิพากษา​ตัดสิน​ความ​เรื่อง​เล็กน้อย​ที่สุด​หรือ ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​พิพากษา​พวก​ทูต​สวรรค์? ถ้า​อย่าง​นั้น​ยิ่ง​สมควร​ที่​เรา​จะ​พิพากษา​ตัดสิน​ความ​สำหรับ​ชาติ​นี้.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พวก​ท่าน​เป็น​ความ​กัน​สำหรับ​ชาติ​นี้, ท่าน​จะ​ตั้ง​คน​ที่​เขา​นับ​ถือ​น้อย​ที่​สด​ใน​คริสตจักร​ให้​ตัดสิน​หรือ</verse>
				<verse number="5">ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ว่า​อย่าง​นี้​ก็​เพื่อให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​อาย. ใน​พวก​ท่าน​ไม่​มี​สัก​คน​หนึ่ง​ที่​มี​สติปัญญา​หรือ​ที่​สามารถ​จะ​ชำระ​ความ​ระหว่าง​พี่​น้อง,</verse>
				<verse number="6">แต่​พี่​น้อง​กับ​พี่​น้อง​จะ​ต้อง​ไป​ว่า​ความ​กัน​ต่อ​หน้า​คน​ที่​ไม่​เชื่อ​หรือ</verse>
				<verse number="7">อัน​ที่​จริง​เมื่อ​พวก​ท่าน​ไป​เป็น​ความ​กัน, ท่าน​ก็​มี​พิรุธ. ทำไม​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​ไม่​ทน​เอา​การ​ร้าย​ซึ่ง​เขา​ทำ​แก่​ตัว? ทำไม​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​ไม่​ยอม​ให้​เขา​โกง?</verse>
				<verse number="8">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​ทำ​ร้าย​กัน, และ​ยัง​โกง​กัน​ใน​พวก​พี่​น้อง​ด้วย</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​คน​อธรรม​จะ​ไม่ได้​มี​ส่วน​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า? อย่า​ให้​เขา​ล่อลวง​ท่าน​ให้​หลง, คน​ผิด​ประเวณี, หรือ​คน​ไหว้​รูป​เคารพ, หรือ​ผิด​ตัว​เมีย​เขา, หรือ​หญิง​เล่น​เพื่อน, หรือ​ชาย​เล่น​น้อง​สวาท,</verse>
				<verse number="10">หรือ​คน​ขะโมย, หรือ​คน​มัก​โลภ, หรือ​คน​เมา​เหล้า, หรือ​คน​ปากร้าย, หรือ​คน​ฉ้อโกง, จะ​ไม่ได้​รับ​ส่วน​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="11">แต่​ก่อน​มี​บาง​คน​ใน​พวก​ท่าน​เป็น​คน​อย่าง​นั้น. แต่​ได้​ทรง​ชำระ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว, และ​ได้​ทรง​สรร​ท่าน​ไว้​ฉะเพาะ​แล้ว, และ​พระ​วิญญาณ​แห่ง​พระ​เจ้า​ของ​เรา​ได้​ทรง​ตั้ง​ท่าน​ให้​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม ใน​พระ​นาม​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="12">สิ่ง​สาร​พัตร​ข้าพ​เจ้า​ทำ​ได้​ไม่​มี​ใคร​ห้าม แต่​ไม่​ใช่​ทุก​สิ่ง​ที่​สมควร​ข้าพ​เจ้า​จะ​ทำ. สิ่ง​สาร​พัตร​ข้าพ​เจ้า​ทำ​ได้​ไม่​มี​ใคร​ห้าม แต่​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ยอม​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​สิ่ง​ใด​เลย.</verse>
				<verse number="13">อาหาร​ก็​สำหรับ​ท้อง, และ​ท้อง​ก็​สำหรับ​อาหาร แต่​พระ​เจ้า​จะ​ให้​ทั้ง​ท้อง​และ​อาหาร​ศูนย์​ไป. แต่​ร่างกาย​นั้น​ไม่ใช่​มี​ไว้​สำหรับ​การ​ล่วง​ประเวณี, แต่​มี​ไว้​สำหรับ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า และ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​สำหรับ​ร่างกาย.</verse>
				<verse number="14">พระ​เจ้า​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​เป็น​ขึ้น​มา​ใหม่, และ​พระ​องค์​จะ​ทรง​โปรด​บันดาล​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​ขึ้น​มา​ใหม่​โดย​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="15">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​หรือ​ว่า ร่าง​ภาย​ของ​ท่าน​เป็น​อวัยวะ​ของ​พระ​คริสต์? ถ้า​อย่าง​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​เอา​อวัยวะ​ของ​พระ​คริสต์​มา​เป็น​อวัยวะ​ของ​หญิง​แพศยา​ได้​หรือ อย่า​ให้​เป็น​เช่นนั้น​เลย.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​หรือ​ว่า คน​ใด​ที่​ผูกพัน​กับ​หญิง​แพศยา​ก็​เป็น​ร่างกาย​อัน​เดียว​กัน? เพราะว่า​พระ​เจ้า​ได้​ตรัส​ว่า, เขา​ทั้ง​สอง​จะ​เป็น​เนื้อ​อัน​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="17">แต่​คน​ใด​ที่​ผูกพัน​กับ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ก็​มี​ใจ​เป็น​อัน​หนึ่ง​อัน​เดียว​กัน​กับ​พระ​องค์​ฝ่าย​วิญญาณ.</verse>
				<verse number="18">การ​ล่วง​ประเวณี​นั้น​จง​หลีก​หนี​เสีย. ความ​บาป​อื่นๆ ทุก​อย่าง​ซึ่ง​มนุษย์​กระทำ​นั้น​อยู่​นอก​กาย แต่​คน​ใดๆ ที่​ล่วง​ประเวณี​ก็​ทำ​ผิด​ต่อ​ร่างกาย​ของ​ตนเอง.</verse>
				<verse number="19">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​ร่างกาย​ของ​ท่าน​เป็น​วิหาร​ของ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์, ซึ่ง​สถิต​อยู่​ใน​ท่าน, และ​ซึ่ง​ท่าน​ได้รับ​จาก​พระ​เจ้า? ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่ใช่​เจ้าของ​กาย</verse>
				<verse number="20">ด้วย​ว่า​ได้​ทรง​ไถ่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไว้​แล้ว​ตาม​ราคา เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​เจ้า​ด้วย​ร่างกาย​ของ​ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เนื่อง​ด้วย​ข้อความ​ที่​พวก​ท่าน​เขียน​ฝาก​มา​ให้​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ขอ​ตอบ​ว่า ผู้ชาย​จะ​ไม่​แตะ​ต้อง​ข้อง​แวะ​ผู้หญิง​เลย​ก็​ดี​อยู่</verse>
				<verse number="2">แต่​เพื่อ​ป้องกัน​การ​ล่วง​ประเวณี จง​ให้​ผู้ชาย​ทุก​คน​มี​ภรรยา​เป็น​สิทธิ์​ของ​ตัว​เสีย, และ​จง​ให้​ผู้หญิง​มี​สามี​เป็น​สิทธิ์​ของ​ตัว​เสีย.</verse>
				<verse number="3">ให้​สามี​ยอม​ประพฤติ​ต่อ​ภรรยา​ตาม​สมควร, และ​ให้​ภรรยา​ประพฤติ​ต่อ​สามี​ตาม​สมควร.</verse>
				<verse number="4">ภรรยา​ไม่​มี​อำนาจ​เหนือ​กาย​ของ​ตน, แต่​สามี​นั้น​มี​อำนาจ​เห​มือ​กาย​ของ​ภรรยา ฝ่าย​สามี​ไม่​มี​อำนาจ​เหนือ​กาย​ของ​ตน​ดุจ​กัน, แต่​ภรรยา​นั้น​มี​อำนาจ​เหนือ​กาย​ของ​สามี.</verse>
				<verse number="5">อย่า​แยก​กัน​อยู่ เว้น​แต่​ยินยอม​เห็น​ชอบ​ด้วยกัน​เป็น​ครั้ง​เป็น​คราว, เพื่อ​อุ​ททิศ​ตัว​ใน​การ​อธิษฐาน, แล้ว​จึง​ค่อย​มา​อยู่​ร่วม​กัน​อีก. เพื่อ​มิ​ให้​ซาตาน​ชัก​ชวน​ให้​กระทำ​ผิด​เพราะ​ตัว​อด​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="6">ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​กล่าว​เช่นนี้, ข้าพ​เจ้า​กล่าว​ตาม​อัตต​โนมัติ มิใช่​ตาม​พระ​บัญชา.</verse>
				<verse number="7">แต่​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ใคร่​ให้​ทุก​คน​เป็น​เหมือน​ข้าพ​เจ้า แต่​ถึง​อย่างไร​ก็​ดี​ทุก​คน​ได้​รับ​คุณสมบัติ​จาก​พระ​เจ้า​เหมาะ​กับ​ตัว. คน​หนึ่ง​รับ​อย่าง​นี้, และ​อีก​คน​หนึ่ง​รับ​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​ขอ​กล่าว​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ยัง​เป็น​โสด​และ​พวก​แม่ม่าย​ว่า, หาก​เขา​จะ​อยู่​เหมือน​ข้าพ​เจ้า​ก็​ดี​อยู่.</verse>
				<verse number="9">แต่​ถ้า​เขา​ตั้งใจ​ไม่ได้ ก็​ให้​ทำ​การ​สมรส​กัน​เถิด ซึ่ง​จะ​ทำ​การ​สมรส​กัน​นั้น​ก็​ดี​กว่า​มี​ใจ​ฟุ้งส้าน​ใน​กาม​ราค</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​คน​ที่​สมรส​กัน​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ขอ​สั่ง​ไว้, แต่​มิใช่​ข้าพ​เจ้า​สั่ง​เอง, แต่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​บัญชา​ว่า, อย่า​ให้​ภรรยา​ทิ้ง​สามี.</verse>
				<verse number="11">แต่​ถ้า​นาง​ทิ้ง​สามี​ไป​แล้ว, อย่า​ให้​นาง​มี​สามี​อีก​เลย, หรือ​มิฉะนั้น​ให้​นาง​กลับคืน​ดี​กับ​สามี​เก่า, อย่า​ให้​สามี​ทิ้ง​ภรรยา</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​ขอ​กล่าว​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​นอกจาก​พวก​นี้ (แต่​ว่า​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​มิา​ได้​ตรัส) ว่า, ถ้า​พี่​น้อง​คน​ใด​มี​ภรรยา​ไม่​เชื่อถือ​พระ​คริสต์, และ​นาง​พอใจ​อยู่​กับ​สามี, อย่า​ให้​สามีทง​นาง​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="13">ถ้า​หญิง​คน​ใด​มี​สามี​ที่​ไม่​เชื่อถือ​พระ​คริสต์, และ​สามี​นั้น​พอใจ​จะ​อยู่​กับ​นาง, อย่า​ให้​นาง​ทิ้ง​สามี​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="14">ด้วย​ว่า​สามี​ที่​ไม่​เชื่อถือ​พระ​คริสต์​นั้น ทรง​สรร​ไว้​ฉะเพาะ​เพราะ​เห็น​แก่​ภรรยา, และ​ภรรยา​ที่​ไม่​เชื่อถือ​พระ​คริสต์​ก็​ทรง​สรร​ไว้​ฉะเพาะ​เพราะ​เห็น​แก่​สามี มิฉะนั้น​ลูก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​เป็น​มลทิน แต่​บัดนี้​ลูก​เหล่านั้น​ก็​ไม่​เป็น​มลทิน​แล้ว.</verse>
				<verse number="15">แต่​ถ้า​แม้​คน​เหล่านั้น​ที่​ไม่​เชื่อถือ​พระ​คริสต์​จะ​ไป, ก็​ให้​เขา​ไป​เถิด พี่​น้องชาย​หญิง​เรื่อง​เช่นนี้​ไม่​จำเป็น​จะ​ผูก​มัด​ผู้ใด​ให้​จำ​ใจ​อยู่​ด้วยกัน แต่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เรียก​เรา​ทั้ง​หลาย​มา​ให้​อยู่​เย็น​เป็น​สุข</verse>
				<verse number="16">ดูก่อน​ท่าน​ผู้​เป็น​ภรรยา, ไฉน​ท่าน​จะ​รู้​ได้​ว่า​ท่าน​จะ​ช่วย​สามี​ให้​รอด​ได้​หรือไม่? ดูก่อน​ท่าน​ผู้​เป็น​สามี, ไฉน​ท่าน​จะ​รู้​ได้​ว่า​ท่าน​จะ​ช่วย​ภรรยา​ให้​รอด​ได้​หรือไม่?</verse>
				<verse number="17">แต่​เมื่อ​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ประทาน​ฐานะ​แก่​ทุก​คน​อย่างไร​แล้ว, เมื่อ​พระ​องค์​ได้​ทรง​เรียก​ให้​เขา​มา, ก็​ให้​เขา​ดำรง​อยู่​ใน​ฐานะ​เช่นนั้น. ข้าพ​เจ้า​ขอ​สั่ง​ให้​คริสตจักร​ทั้งหมด​ทำ​ตาม​ดังนั้น.</verse>
				<verse number="18">มี​ชาย​คน​ใด​ถูก​เรียก (มา​เป็น​คริสเตียน) เมื่อ​ตน​ได้รับ​พิธี​สุ​นัด​แล้ว​หรือ​อย่า​ให้​เขา​กลับ​เป็น​เหมือน​คน​ที่​ไม่ได้​รับ. หรือ​มี​ชาย​คน​ใด​ถูก​เรียก (มา​เป็น​คริส​เตียน) เมื่อ​ตน​มิได้​รับ​พิธี​สุ​นัด​หรือ​อย่า​ให้​เขา​รับ​พิธี​สุ​นัด​เลย.</verse>
				<verse number="19">การ​ที่​รับ​พิธี​หรือ​ไม่​รับ​พิธี​สุ​นัด​ไม่​สำคัญ​อะไร แต่​การ​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​เจ้า​นั้น​สำคัญ.</verse>
				<verse number="20">จง​ให้​ทุก​คน​อยู่​ใน​ฐานะ​ที่​เขา​อยู่​เมื่อ​พระ​เจ้า​ทรง​เรียก (มา​ให้​เป็น​คริสเตียน) นั้น.</verse>
				<verse number="21">ท่าน​ถูก​เรียก (ให้​มา​เป็น​คริสเตียน) เมื่อ​ยัง​เป็น​ทาส​อยู่​หรือ อย่า​กะ​วน​กะ​วาย​เพราะ​การ​เป็น​ทาส​นั้น. จริง​อยู่ ถ้า​ท่าน​จะ​ไถ่​ตัว​ออก​ได้​ก็​ควร​ไถ่​ดี​กว่า.</verse>
				<verse number="22">แต่​ถึง​อย่างไร​ก็​ดี​ถ้า​พระ​เจ้า​ทรง​เรียก​ผู้ใด (ให้​มา​เป็น​คริสเตียน) เมื่อ​ยัง​เป็น​ทาส​อยู่, ผู้​นั้น​ไม่ได้​เป็น​ทาส​ฉะเพาะ​พระ​พักตรองค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ฝ่าย​คน​ที่​ทรง​เรียก (ให้​มา​เป็น​คริส​เตียน) เมื่อ​ไม่ได้​เป็น​ทาส, คน​นั้น​เป็น​ทาส​ของ​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="23">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ถูก​ไถ่​ค่าตัว​ไว้​แล้ว​ตาม​ราคา, อย่า​เป็น​ทาส​ของ​มนุษย์​เลย.</verse>
				<verse number="24">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ท่าน​ทุก​คน​ดำรง​อยู่​ใน​ฐานะ​อะไร​เมื่อ​ทรง​เรียก (ให้​มา​เป็น​คริสเตียน) นั้น, ก็​ให้​เข้า​อยู่​สนท​กับ​พระ​เจ้า​ใน​ฐานะ​อัน​นั้น</verse>
				<verse number="25">เรื่อง​พวก​สาว​พรหมจารี​นั้น ข้าพ​เจ้า​มิได้​รับ​พระ​บัญชา​จาก​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า ถึง​กระนั้น​ข้าพ​เจ้า​ขอ​เตือน​สติ​ตาม​ความ​เห็นชอบ​ของ​ข้าพ​เจ้า, ดัง​ผู้​ที่​ได้​รับ​พระ​คุณ​จาก​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ให้​เป็น​ผู้​ที่​ไว้ใจ​ได้.</verse>
				<verse number="26">เพราะ​เหตุ​ความ​ยากลำบาก​ที่​มี​อยู่​ใน​เวลา​นี้, ข้าพ​เจ้า​จึง​คิดเห็น​ว่า, ให้​ทุก​คน​อยู่​อย่าง​ที่​เขา​อยู่​เดี๋ยวนี้​ก็​ดี​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="27">ท่าน​มี​ภรรยา​แล้ว​หรือ อย่า​หา​ช่อง​ที่​จะ​ทิ้ง​ภรรยา​นั้น​เลย. ท่าน​เป็น​โสด​หรือ อย่า​หา​ภรรยา​เลย.</verse>
				<verse number="28">แต่​ถ้า​ท่าน​จะ​สมรส​ก็​ไม่​ผิด และ​ถ้า​สาว​พรหมจารี​จะ​สมรส​ก็​ไม่​ผิด. แต่​ว่า​คน​เช่นนั้น​คง​จะ​ยุ่งยาก​ลำบาก​ใจ แต่​ข้าพ​เจ้า​ปรารถนา​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​พ้น​จาก​ความ​ยุ่งยาก​นั้น.</verse>
				<verse number="29">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​ขอ​บอก​เช่นนี้​ว่า, เวลา​นั้น​ก็​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว ตั้งแต่​นี้​ไป​ให้​คน​เหล่านั้น​ที่​มี​ภรรยา​ได้​เป็น​เหมือน​ไม่​มี</verse>
				<verse number="30">และ​ให้​คน​เหล่านั้น​ที่​พิลาป​ร้องไห้​ได้​เป็น​เหมือน​มิได้​พลาป​ร้องไห้ และ​ผู้​ที่​ยินดี​ให้​ได้​เป็น​เหมือน​มิได้​ยินดี และ​ผู้​ที่​ซื้อ​ก็​ให้​ได้​เป็น​เหมือน​ผู้​ไม่​มี​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="31">และ​คน​ที่​ใช้​ของ​ใน​โลก​นี้​ให้​เป็น​เหมือน​มิได้​ใช้​อย่าง​เต็ม​ที่​เลย ด้วย​ว่า​ความ​นิยม​ของ​โลก​นี้​ก็​ล่วง​ไป</verse>
				<verse number="32">แต่​ข้าพ​เจ้า​ใคร่​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​พ้น​จาก​ความ​กะ​วน​กะ​วาย. ฝ่าย​คน​ที่​ไม่​มี​ภรรยา​ก็​เอา​ใจ​ใส่​การ​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, เพื่อ​จะ​ทำ​สิ่ง​ซึ่ง​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="33">แต่​คน​ที่​มี​ภรรยา​แล้ว​ก็​สาละวน​ด้วย​การ​ของ​โลก​นี้, เพื่อ​จะ​ทำ​สิ่ง​ซึ่ง​ชอบ​ใจ​ภรรยา</verse>
				<verse number="34">เป็น​การ​สอง​ฝัก​สอง​ฝ่าย. ฝ่าย​หญิง​ที่​ไม่​มี​สามี​และ​สาว​พรหมจารี​นั้น​ก็​เอา​ใจ​ใส่​ใน​การ​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​คนบริสุทธิ์​ทั้ง​กาย​และ​ตวง​จิตต์ แต่​หญิง​ที่​มี​สามี​แล้ว​ก็​สาละวน​ด้วย​การ​ของ​โลก​นี้, เพื่อ​จะ​ทำ​สิ่ง​ซึ่ง​เป็น​ที่​ชอบ​ใจ​สามี.</verse>
				<verse number="35">ข้าพ​เจ้า​ได้​ว่า​อย่าง​นี้, เพื่อ​เป็น​ประ​โยชน์​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, มิใช่​จะ​วาง​บ่วง​แร้ว​ไว้​ดัก​ท่าน, แต่​เพื่อ​ความ​ดี​ความ​งาม​ของ​ท่าน, ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ปฏิบัติ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​โดย​ปราศ​จาก​ความ​กะ​วน​กะ​วาย</verse>
				<verse number="36">แต่​ถ้า​ผู้ใด​มี​บุตรี​พรหมจารี​ที่​มี​อายุ​เกิน​ขีด​แล้ว, และ​เห็น​ว่า​ถ้า​รักษา​ไว้​จะ​เป็น​เหตุ​ให้​เสื่อม​เสีย, และ​เห็น​สมควร​ให้​มี​สามี, ก็​ให้​มี​ตาม​บิดา​เห็น​ควร​ได้ ไม่​มี​ผิด ให้​เขา​สมรส​ได้.</verse>
				<verse number="37">แต่​ถ้า​ผู้ใด​ตั้งใจ​แน่ว​แน่, และ​ไม่​มี​ความ​จำเป็น, และ​เขา​มี​อำนาจ​บังคับ​ใจ​ของ​ตน​ได้. และ​ได้​ปลง​ใจ​ของ​ตัว​ว่า​จะ​รักษา​บุตรี​ให้​อยู่​เป็น​พรหมจารี​ต่อไป, เขา​ก็​กระทำ​ดี​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="38">เหตุ​ฉะนั้น​คน​ใด​ที่​ยอม​ให้​บุตรี​ทำ​การ​สมรส, เขา​ก็​กระทำ​ดี​อยู่​แล้ว, แต่​ผู้​ที่​ไม่​ยอม​ให้​บุตรี​ทำ​การ​สมรส, เขา​ก็​กระทำ​ดี​กว่า</verse>
				<verse number="39">ถ้า​สามี​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ตราบ​ใด, ภรรยา​ต้อง​อยู่​กับ​สามี​ตราบ​นั้น แต่​ถ้า​สามี​ตาย​แล้ว, นาง​ก็​มี​อิส​สระ​สมรส​กับ​ชาย​ใด​ได้​ตามใจ​นาง,</verse>
				<verse number="40">แต่​ต้อง​สมรส​กับ​ผู้​ที่​เชื่อถือ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า. แต่​ตาม​ความ​คิดเห็น​ของ​ข้าพ​เจ้า ก็​เห็น​ว่า, ถ้า​นาง​จะ​อยู่​อย่าง​นั้น​ก็​เป็น​สุข​กว่า และ​ข้าพ​เจ้า​เห็น​ว่า​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​เจ้า​สถิต​อยู่​ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เรื่อง​ของ​ที่​เขา​บูชา​แก่​รูป​เคารพ​นั้น เรา​ทั้ง​หลาย​ก็​มี​ความรู้​อยู่​ด้วยกัน​ทุก​คน ความรู้​นั้น​มัก​ทำ​ให้​พอง​ตัว​ขึ้น, แต่​ความ​รัก​เป็น​เหตุ​ให้​เพิ่มพูน​ขึ้น.</verse>
				<verse number="2">ถ้า​ผู้ใด​ถือ​ว่า​ตัว​รู้​สิ่ง​ใด​แล้ว, ผู้​นั้น​ยัง​ไม่​ได้​รู้​อะไร​ตาม​ซึ่ง​ควร​จะ​รู้</verse>
				<verse number="3">แต่​ว่า​ถ้า​คน​ใด​รัก​พระ​เจ้าๆ ก็​ทรง​รู้จัก​คน​นั้น</verse>
				<verse number="4">เรื่อง​การ​กิน​อาหาร​ที่​เขา​ได้​บูชา​แก่​รูป​เคารพ​นั้น เรา​ทั้ง​หลาย​รู้อยู่​ว่า รูป​นั้น​ไม่​มี​ตัว​มี​ตน​เลย​ใน​โลก, และ​พระ​เจ้า​องค์​อื่น​ไม่​มี, มี​แต่​พระ​เจ้า​องค์​เดียว.</verse>
				<verse number="5">แม้​มี​พระ​มาก​ใน​สวรรค์​ก็​ดี​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​ก็​ดี​ที่​เขา​เรียกว่า​พระ​เจ้า, ก็​เป็น​เหมือน​มี​พระ​มาก​และ​เจ้า​มาก</verse>
				<verse number="6">แต่​ว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​มี​พระ​เจ้า​องค์​เดียว​คือ​พระ​บิดา, และ​สิ่ง​สาร​พัตร​ทั้ง​ปวง​บังเกิด​มา​แต่​พระ​องค์​นั้น, และ​เรา​อยู่​ใน​พระ​องค์​และ​เรา​มี​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​พระ​องค์​เดียว, และ​สิ่ง​สาร​พัตร​ทั้ง​ปวง​ก็​บังเกิด​ขึ้น​โดย​พระ​องค์​นั้น, และ​เรา​ทั้ง​หลาย​ก็​เป็นมา​โดย​พระ​องค์</verse>
				<verse number="7">แต่​มิใช่​ทุก​คน​มี​ความรู้​อย่าง​นั้น จนถึง​ทุก​วันนี้​มี​บาง​คน​ที่​เคย​ถือ​รูป​เคารพ​มา​ก่อน, แล้ว​ได้​กิน​ของ​นั้น​โดย​ถือ​ว่า​เป็น​ของ​บูชา​แก่​รูป​เคารพ​จริงๆ และ​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​ของ​เขา​ยัง​อ่อน​อยู่​จึง​เป็น​มลทิน.</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​อาหาร​ไม่​เป็น​เหตุ​ให้​พระ​เจ้า​ทรง​โปรด​ปราน​เรา. ถ้า​เรา​มิได้​กิน, เรา​ก็​มิได้​เป็น​คน​ชั่ว​ลง ถ้า​เรา​กิน​เรา​ก็​มิได้​เป็น​คน​ดี​ขึ้น.</verse>
				<verse number="9">แต่​จง​ระวัง​ให้​ดี. เกรง​ว่า​การ​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ด้วย​ความ​อิส​สระ​นั้น​จะ​เป็น​เหตุ​ให้​คน​ที่​อ่อน​ใน​ความ​เชื่อ​หลง​ผิด​ไป.</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​ถ้า​ผู้ใด​มา​เห็น​ท่าน​ที่​มี​ความรู้ นั่ง​รับประทาน​ใน​โบสถ์​ของ​รูป​เคารพ, ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​ของ​คน​นั้น​ที่​อ่อน​ใน​ความ​เชื่อ​จะ​ไม่​เหิม​ขึ้น ทำ​ให้​เขา​บังอาจ​กิน​ของ​ที่​ได้​บูชา​รูป​เคารพ​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="11">และ​พี่​น้อง​ที่​อ่อน​ใน​ความ​เชื่อ​นั้น, ซึ่ง​พระ​คริสต์​ได้​ทรง​ยอม​วาย​พระ​ชนม์​เพื่อ​เขา​นั้น, จะ​พินาศ​เพราะ​เหตุ​ความรู้​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="12">และ​เมื่อ​ท่าน​ทำ​ผิด​อย่าง​นั้น​ต่อ​พวก​พี่​น้อง โดย​ทำ​ร้าย​แก่​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​อัน​อ่อน​ของ​เขา, ดังนั้น​ท่าน​จึง​ได้​กระทำ​ผิด​ต่อ​พระ​คริสต์​ด้วย.</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​อาหาร​เป็น​เหตุ​ให้​พี่​น้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า​หลง​ผิด, ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​ไม่​กิน​เนื้อ​สัตว์​ต่อไป​เป็น​นิตย์, เกรง​ว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ทำ​ให้​พี่​น้อง​หลง​ผิด​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​มิได้​มี​อิส​สระ​หรือ ข้าพ​เจ้า​มิได้​เป็น​อัคร​สาวก​หรือ ข้าพ​เจ้า​มิได้​เห็น​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้าของ​เรา​หรือ ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิได้​เป็น​ผล​แห่ง​การ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้าของ​เรา​หรือ</verse>
				<verse number="2">แม้ว่า​ข้าพ​เจ้า​มิได้​เป็น​อัคร​สาวก​มา​ยัง​คน​อื่น, ข้าพ​เจ้า​ก็​เป็น​อัคร​สาวก​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​โดย​แท้ ด้วย​ว่า​ตรา​ตำแหน่ง​อัคร​สาวก​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ก็​คือ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ผู้​เชื่อถือ​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า</verse>
				<verse number="3">ถ้า​ผู้ใด​ตำหนิ​หา​ความผิด​ของ​ข้าพ​เจ้า​ใน​ข้อ​นี้, ข้าพ​เจ้า​ขอ​แก้​ตัว​ว่า,</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​ไม่​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​กิน​และ​ดื่ม​หรือ</verse>
				<verse number="5">ข้าพ​เจ้า​ไม่​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​พา​ภรรยา​ซึ่ง​เป็น​คริส​เตียน​ไป​ไหนๆ ด้วยกัน​เหมือน​อย่าง​พวก​อัคร​สาวก​อื่นๆ และ​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​และ​เกฟา​หรือ</verse>
				<verse number="6">ฉะเพาะ​ข้าพ​เจ้า​และ​บา​ระ​นา​บา​ไม่​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​เลิก​อาชีพ​ซึ่ง​กระทำ​อยู่​นี้​เสีย​หรือ</verse>
				<verse number="7">ทหาร​ผู้ใด​ที่​ไป​ใน​การ​ศึก​สงคราม, และ​ต้อง​กิน​สะเบียง​อาหาร​ของ​ตัว​เอง? หรือ​ผู้ใด​ได้​ทำ​สวน​ปลูก​ต้น​องุ่น, และ​มิได้​กิน​ผล​องุ่น​จาก​สวน​นั้น? หรือ​ผู้ใด​ได้​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์​และ​มิได้​กิน​น้ำนม​จาก​สัตว์​ฝูง​นั้น,</verse>
				<verse number="8">ซึ่ง​กล่าว​อย่าง​นี้​ข้าพ​เจ้า​กล่าว​ตาม​ประเพณี​นิยม​ของ​มนุษย์​หรือ พระ​บัญญัติ​มิได้​กล่าว​อย่าง​นี้​เหมือน​กัน​หรือ</verse>
				<verse number="9">เพราะว่า​ใน​บัญญัติ​ของ​โม​เซ​มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า, อย่า​เอา​ตะกร้า​สวม​ปิด​ปาก​วัว​ที่​นวด​ข้าว. พระ​เจ้า​ได้​ตรัส​เช่น​นั้น​เพื่อ​บำรุงรักษา​วัว​หรือ</verse>
				<verse number="10">หรือ​พระ​องค์​ได้​ตรัส​เพื่อ​ประ​โยชน์​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย? แท้จริง​คำ​นั้น​ท่าน​เขียน​ไว้​เพื่อ​ประ​โยชน์​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย​ให้​คน​ที่​ไถ​นา​ไถ​ด้วย​ความหวัง​ใจ, แล้ว​ให้​คน​ที่​นวด​ข้าว​นวด​ด้วย​ความหวัง​ใจ​ว่า​จะ​ได้​ประ​โยชน์​ตามที่​เขา​หวัง.</verse>
				<verse number="11">ถ้า​เรา​ได้​หว่าน​ของ​สำหรับ​วิญญาณ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย, แล้ว​เรา​จะ​เกี่ยว​แต่​ของ​สำหรับ​เนื้อ​หนัง​จาก​ท่าน​นั้น,</verse>
				<verse number="12">จะ​เป็น​การ​ใหญ่โต​มากมาย​ไป​หรือ ถ้า​คน​อื่น​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​รับ​ประ​โยชน์​จาก​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เรา​ไม่​สมควร​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​ได้รับ​ยิ่งกว่านั้น​ดอก​หรือ ถึง​กระนั้น​เรา​มิได้​ใช้​สิทธิ์​นี้​เลย​แต่​เรา​ยอม​ทน​ทุกข์​ยาก​สาร​พัตร, เกรง​ว่า​เรา​จะ​เป็น​เหตุ​ขัดขวาง​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​หรือ​ว่า คน​เหล่านั้น​ที่​ปรนนิบัติ​ใน​โบสถ์​ก็​กิน​ของ​ถวาย​สำหรับ​โบสถ์, และ​คน​ปรนนิบัติ​ที่​แท่น​บูชา​ก็​รับ​ส่วน​แบ่ง​ของ​เครื่อง​บูชา​นั้น</verse>
				<verse number="14">เช่นนั้น​แหละ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ได้​ตรัส​ไว้​ว่า คน​เหล่านั้น​ที่​ประกาศ​กิตติ​คุณ​จง​เลี้ยง​ชีพ​ด้วย​กิตติ​คุณ​นั้น</verse>
				<verse number="15">แต่​ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​ใช้​สิทธิ์​เหล่านี้​เลย และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เขียน​คำ​เหล่านี้​มิ​ไช่​เพื่อ​จะ​ให้​เขา​กระทำ​อย่าง​นั้น​แก่​ข้าพ​เจ้า ด้วย​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ยอม​ตาย​เสีย​ดี​กว่า​ที่​จะ​ให้​คน​ใด​ทำลาย​เกียรติ​อัน​นี้​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ประกาศ​กิตติ​คุณ​นั้น, ข้าพ​เจ้า​ไม่​มี​อะไร​ที่​จะ​อวด​ได้ เพราะว่า​เป็น​การ​จำเป็น​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​จะ​ประกาศ​กิตติ​คุณ​นั้น ถ้า​ข้าพ​เจ้า​มิได้​ประกาศ, วิบัติ​จะ​เกิด​แก่​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ประกาศ​ด้วย​ความ​เต็ม​ใจ, ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​ได้​บำเหน็จ หาก​ขืน​ใจ​ทำ​การ​ประกาศ​นั้น, ก็​ยัง​เป็น​การ​ที่​ทรง​มอบ​ไว้​ให้​ข้าพ​เจ้า​กระทำ.</verse>
				<verse number="18">แล้ว​อะไร​เล่า​จะ​เป็น​บำเหน็จ​ของ​ข้าพ​เจ้า? คือ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ประกาศ​กิตติ​คุณ, ข้าพ​เจ้า​ได้​ประกาศ​โดย​ไม่​คิด​เอา​ค่า​เหนื่อย, เพื่อ​จะ​ไม่ได้​ใช้​สิทธิ์​ใน​กิตติ​คุณ​นั้น​ให้​เต็ม​ที่</verse>
				<verse number="19">เพราะว่า​ถึง​แม้​ข้าพ​เจ้า​มิได้​อยู่​ใน​บังคับ​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด, ข้าพ​เจ้า​ก็​ยัง​ยอม​ตัว​เป็น​ทาส​รับ​ใช้​คน​ทั้ง​ปวง, เพื่อ​จะ​ได้​คน​เป็น​ศิษย์​มาก​ยิ่งขึ้น.</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​สอน​พวก​ยู​ดาย, ข้าพ​เจ้า​ก็​ทำ​ตัว​เหมือน​คน​ยู​ดาย, เพื่อ​จะ​ได้​พวก​ยู​ดาย​เป็น​ศิษย์ เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​สอน​พวก​ที่​อยู่​ใต้​บัญญัติ, ข้าพ​เจ้า​ก็​ทำ​ตัว​เหมือน​คน​อยู่​ใต้​บัญญัติ, เพื่อ​จะ​ได้​คน​ที่​อยู่​ใต้​บัญญัติ​นั้น​มา​เป็น​ศิษย์</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​สอน​คน​ที่​อยู่​นอก​บัญญัติ, ข้าพ​เจ้า​ก็​ทำ​ตัว​เหมือน​คน​ที่​อยู่​นอก​บัญญัติ, เพื่อ​จะ​ได้​คน​ที่​อยู่​นอก​บัญญัติ​นั้น​มา​เป็น​ศิษย์ แต่​ข้าพ​เจ้า​มิได้​อยู่​นอก​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​เจ้า, แต่​ได้​อยู่​ใต้​พระ​บัญญัติ​แห่ง​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​สอน​คน​ที่​อ่อนแอ, ข้าพ​เจ้า​ก็​ทำ​ตัว​เหมือน​คน​ที่​อ่อนแอ, เพื่อ​จะ​ได้​คน​อ่อนแอ, ข้าพ​เจ้า​ยอม​เป็น​คน​ทุก​ชะนิด​เพราะ​เห็น​แก่​คน​ทั้ง​ปวง, เพื่อ​จะ​ช่วย​เขา​ให้​รอด​ได้​บ้าง.</verse>
				<verse number="23">ข้าพ​เจ้า​ทำ​อย่าง​นี้​เพราะ​เห็น​แก่​กิตติ​คุณ, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​เข้า​ส่วน​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​กิตติ​คุณ​นั้น</verse>
				<verse number="24">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​หรือ​ว่า คน​เหล่านั้น​ที่​วิ่ง​แข่ง​กัน​ก็​วิ่ง​ด้วย​กัน​ทุก​คน, แต่​คน​ที่​ได้รับ​รางวัล​มี​แค่​คน​เดียว? เหตุ​ฉะนั้น​จง​วิ่ง​เอา​รางวัล​ให้​ได้.</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​ทุก​คน​ที่​แข่งขัน​กัน​เพื่อ​เอา​ชะ​นะ​ก็​ระวัง​รักษา​ตัว​ทุก​อย่าง. ฝ่าย​เขา​กระทำ​อย่าง​นั้น​เพื่อ​จะ​ได้​มงกุฎ​ใบไม้​ที่​จะ​ร่วง​โรย​เสีย​ได้ แต่​เรา​จะ​ได้​มงกุฎ​ที่​ไม่​รู้​ร่วง​โรย​เลย.</verse>
				<verse number="26">เพราะ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​วิ่ง​แข่ง​โดย​หวัง​ชะ​นะ​เป็น​แน่ ข้าพ​เจ้า​ต่อสู้​ไม่​เหมือน​นักมวย​ที่​ชก​ลม</verse>
				<verse number="27">แต่​ข้าพ​เจ้า​ระงับ​ความ​ปรารถนา​ฝ่าย​เนื้อ​หนัง​ให้​อยู่​ได้​บังคับ, กลัว​ว่า​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประกาศ​กิตติ​คุณ​แก่​คน​อื่น​แล้ว. ตัว​ข้าพ​เจ้า​เอง​จะ​เลย​เป็น​คน​ที่​พระ​เจ้า​ทรง​ใช้​การ​ไม่ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย. ข้าพ​เจ้า​อยาก​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เข้าใจ​ว่า บรรพ​บุรุษ​ของ​เรา​ได้​อยู่​ใต้​เมฆ​นั้น. และ​ได้​ผ่าน​ตาม​ช่อง​ทะเล​ไป​ทุก​คน</verse>
				<verse number="2">ได้​รับ​บัพ​ติศ​มา​ใน​เมฆ​และ​ใน​ทะเล​ด้วยกัน​กับ​โม​เซ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="3">ได้​รับประทาน​อาหาร​สำหรับ​วิญญาณ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="4">และ​ได้​ดื่ม​น้ำ​สำหรับ​วิญญาณ​ทุก​คน ด้วย​ว่า​เขา​ได้​ดื่ม​นํ้า​ซึ่ง​ออก​มา​จาก​ศิลา​แห่ง​วิญญาณ​ที่​ตาม​เขา​ไป ศิลา​นั้น​คือ​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="5">แต่​ถึง​กระนั้น​ก็​ดี​ใน​พวก​เหล่านั้น​มี​คน​เป็น​อัน​มาก​ที่​พระ​เจ้า​ไม่​พอ​พระทัย, เพราะ​เขา​ล้ม​ตาย​กลาด​เกลื่อน​อยู่​ใน​ป่า</verse>
				<verse number="6">เหตุการณ์​เหล่านั้น​เป็น​ตัวอย่าง​แก่​เรา​ทั้ง​หลาย. ไม่ให้​เรา​มี​ใจ​โลภ​ปรารถนา​สิ่ง​ชั่ว​เหมือน​เขา​เหล่านั้น​ได้​ปรารถนา.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​ไหว้​รูป​เคารพ​เหมือน​บาง​คน​ใน​พวก​เขา​ได้​กระทำ, ดุจ​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, ไพร่​พล​ทั้ง​หลาย​ได้​นั่ง​ลง​กิน​และ​ดื่ม​แล้ว​ลุก​ขึ้น​เล่น​เต้นรำ.</verse>
				<verse number="8">อย่า​คบ​กับ​หญิง​ชั่ว​เหมือน​บาง​คน​ใน​พวก​เขา​ได้​กระทำ, แล้ว​ก็​ล้ม​ลง​ตาย​ใน​วัน​เดียว​สอง​หมื่น​สาม​พัน​คน.</verse>
				<verse number="9">อย่า​ให้​เรา​ลอง​ดี​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​เหมือน​บาง​คน​ใน​พวก​เขา​ได้​กระทำ, แล้ว​ตาย​ด้วย​งู​ร้าย.</verse>
				<verse number="10">อย่า​บ่น​เหมือน​บาง​คน​ใน​พวก​เขา​ได้​บ่น, แล้ว​ก็​พินาศ​ด้วย​เพ็ชฌ​ฆาต.</verse>
				<verse number="11">เหตุการณ์​เหล่านี้​ได้​บังเกิด​แก่​เขา​เป็น​ตัวอย่าง​สำหรับ​ผู้อื่น และ​ได้​บัน​ทีก​ไว้​แล้ว​เพื่อ​จะ​เตือนสติ​เรา​ทั้ง​หลาย​ผู้​อยู่​ใน​บัจ​จุ​บัน​นี้, ผู้​ซึ่ง​กำลัง​อยู่​ใน​กาล​สุด​ปลาย​ของ​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนั้น​คน​ที่​คิด​ว่า​ตัว​มั่นคง​ดี​อยู่​แล้ว​จง​ระวัง​ให้​ดี, กลัว​ว่า​จะ​หลง​ผิด​ไป.</verse>
				<verse number="13">ไม่​มี​การ​ทดลอง​อะไร​มาถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย เว้น​ไว้​แต่​การ​ทดลอง​ซึ่ง​เคย​มี​แก่​มนุษย์​ทั้ง​ปวง แต่​พระ​เจ้า​ทรง​สัตย์​ซื่อ, พระ​องค์​จะ​ไม่​ทรง​ยอม​ให้​ท่าน​ถูก​ทดลอง​เกิน​ที่​จะ​ทน​ได้ และ​เมื่อ​ทรง​ยอม​ให้​ท่าน​ถูก​ทดลอง​นั้น, จะ​ทรง​โปรด​ให้​มี​ทาง​ที่​จะ​หลีกเลี่ยง​ได้​ด้วย, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​มี​กำลัง​ทน​ได้</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนั้น​ดูก่อน พวก​ที่​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​หลีก​เลี่ยง​จาก​การ​ไหว้​รูป​เคารพ.</verse>
				<verse number="15">ข้าพ​เจ้า​พูด​เหมือน​อย่าง​พูด​กับ​คน​ที่​มี​สติปัญญา ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​พิจารณา​ตาม​คำ​ที่​ข้าพ​เจ้า​พูด​นั้น​เถิด.</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​จอก​แห่ง​ความสุข​ซึ่ง​เรา​ขอ​พระ​พร​นั้น เป็น​ที่​ให้​เรา​เข้า​ส่วน​ใน​พระ​โลหิต​ของ​พระ​คริสต์​มิ​ไช่​หรือ ฝ่าย​ขนม​ปัง​ซึ่ง​เรา​หัก​นั้น​เป็น​ที่​ให้​เรา​เข้า​ส่วน​ใน​พระ​กาย​ของ​พระ​คริสต์​มิใช่​หรือ</verse>
				<verse number="17">แม้​เรา​เป็น​บุคคล​หลาย​คน​ก็​ดี, เรา​ก็​ยัง​เป็น​ขนม​ก้อน​เดียว​และ​เป็น​กาย​อัน​เดียวกัน เพราะว่า​เรา​ได้​รับประทาน​ขนม​ก้อน​เดียว​ด้วยกัน​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="18">จง​พิจารณา​ดู​พวก​ยิศรา​เอล​ตาม​เนื้อ​หนัง​คน​เหล่านั้น​ซึ่ง​กิน​ของ​ซึ่ง​บูชา​แล้ว, เขา​ก็​กิน​เป็น​การ​เข้า​ส่วน​สักการบูชา​ต่อ​แท่น​นั้น​มิ​ไช่​หรือ</verse>
				<verse number="19">ถ้า​อย่าง​นั้น​แล้ว​จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ว่า​อย่างไร? เครื่อง​บูชา​ที่​ถวาย​รูป​เคารพ​นั้น​เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​หรือ​และ​รูป​เคารพ​นั้น​ศักดิ์สิทธิ์​หรือ</verse>
				<verse number="20">แต่​ข้าพ​เจ้า​ว่า​เครื่อง​บูชา​ซึ่ง​พวก​ต่างประเทศ​ถวาย​นั้น, เขา​ก็​ถวาย​บูชา​แก่​พวก​ปีศาจ, ไม่ได้​ถวาย​บูชา​แก่​พระ​เจ้า และ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ปรารถนา​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เข้า​ส่วน​สักการบูชา​กับ​พวก​ปีศาจ.</verse>
				<verse number="21">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ดื่ม​จาก​จอก​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​และ​จาก​จอก​ของ​ปีศาจ​ด้วย​ก็​ไม่ได้, จะ​รับประทาน​ที่​โต๊ะ​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​และ​ที่​โต๊ะ​ของ​ปีศาจ​ด้วย​ก็​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​อุสส่าห์​กระทำ​ให้​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​อิจฉา​หรือ เรา​มี​ฤทธิ์​มาก​กว่า​พระ​องค์​หรือ</verse>
				<verse number="23">เรา​ทำ​สิ่ง​สาร​พัตร​ได้​ไม่​มี​ใคร​ห้าม แต่​ไม่​สมควร​ที่​เรา​จะ​ทำ​ทุก​สิ่ง. เรา​ทำ​ทุก​สิ่ง​ได้​ไม่​มี​ใคร​ห้าม แต่​ไม่ใช่​ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​กระทำ​นั้น​จะ​ทำ​ให้​เรา​เจริญ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="24">อย่า​ให้​ผู้​ใด​กระทำ​อะไร​เพื่อ​ประ​โยชน์​ของ​ตน​เอง​เท่านั้น แต่​ให้​คิด​ถึง​ประ​โยชน์​ของ​คน​อื่น​ด้วย.</verse>
				<verse number="25">ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ขาย​ตาม​ตลาด​นั้น​กิน​ได้, ไม่​ต้อง​ถาม​อะไร​เลย​โดย​เห็น​แก่​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​นั้น</verse>
				<verse number="26">ด้วย​ว่า​แผ่น​ดิน​โลก​กับ​สิ่งของ​ทั้ง​มวล​ใน​โลก​นั้น​เป็น​ของๆ องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="27">ถ้า​คน​ที่​ไม่​เชื่อถือ​พระ​เยซู​จะ​เชิญ​ท่าน​ไป​ใน​การ​เลี้ยง, และ​ท่าน​มี​น้ำใจ​จะ​ไป, สิ่งของ​ใดๆ ที่​เขา​จัด​ตั้ง​ให้​กิน​จง​กิน​เถิด, ไม่​ต้อง​ถาม​อะไร​เลย​โดย​เห็น​แก่​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​นั้น.</verse>
				<verse number="28">แต่​ถ้า​มี​คน​ใด​มา​บอก​ท่าน​ว่า, “ของ​นี้​เขา​บูชา​รูป​เคารพ​แล้ว,” ท่าน​อย่า​กิน, เพราะ​เห็น​แก่​คน​ที่​บอก​นั้น และ​เพราะ​เกี่ยว​กับ​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​ของ​เขา​ด้วย. (ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ว่า​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​นั้น),</verse>
				<verse number="29">ข้าพ​เจ้า​มิได้​กล่าว​ถึง​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​ของ​ท่าน, แต่​กล่าว​ถึง​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​ของ​คน​ที่​บอก​นั้น เพราะ​ถ้า​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอง​ไม่​ตำหนิ​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, เป็น​ไฉน​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​ของ​ผู้​อื่น​จะ​มา​ขัดขวาง​ความ​อิส​สระ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เล่า?</verse>
				<verse number="30">ถ้า​ข้าพ​เจ้า​รับประทาน​ด้วย​ขอบ​พระ​คุณ, เป็น​ไฉน​เขา​จะ​ติ​เตียน​ข้าพ​เจ้า​เพราะ​สิ่ง​นั้น​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ขอบ​พระ​คุณ​แล้ว​เล่า?</verse>
				<verse number="31">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​กิน​จะ​ดื่ม​ก็​ดี, หรือ​จะ​ทำ​ประการ​ใด​ก็​ดี, จง​กระทำ​ทุก​สิ่ง​ให้​เป็น​ที่​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="32">อย่า​เป็น​ต้นเหตุ​ให้​พวก​ยู​ดาย หรือ​พวก​ต่างประเทศ หรือ​คริสตจักร​ของ​พระ​เจ้า​หลง​ผิด</verse>
				<verse number="33">เช่น​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​ทุก​สิ่ง​ให้​เป็น​ที่​พอใจ​แก่​คน​ทั้ง​ปวง, มิได้​เห็น​แต่​ประ​โยชน์​ของ​ตัว​เอง, แต่​เห็น​แก่​ประ​โยชน์​ของ​คน​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​เขา​จะ​รอด​ได้.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ประพฤติ​ตาม​อย่าง​ข้าพ​เจ้า, เหมือน​ข้าพ​เจ้า​ประพฤติ​ตาม​อย่าง​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​ขอ​ชม​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เพราะ​ท่าน​ได้​ระลึก​ถึง​กิจ​อัน​เกี่ยว​แก่​ข้าพ​เจ้า​ทุก​ประการ, และ​ได้​ถือ​กฎ​ของ​ธรรม​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​ตั้ง​ไว้​ให้​ท่าน.</verse>
				<verse number="3">แต่​ข้าพ​เจ้า​ใคร่​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เข้าใจ​ว่า, พระ​คริสต์​เป็น​ศีรษะ​ของ​ชาย​ทุก​คน, และ​ชาย​เป็น​ศีรษะ​ของ​หญิง, และ​พระ​เจ้า​เป็น​ศีรษะ​ของ​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="4">ชาย​ทุก​คน​ที่​กำลัง​อธิษฐาน​หรือ​เทศนา​ใช้​ถ้า​คลุม​ศีรษะ​ก็​ทำ​อัปยศ​แก่​ศีรษะ.</verse>
				<verse number="5">แต่​ผู้หญิง​คน​ใด​ที่​กำลัง​อธิษฐาน​หรือ​เทศนา ถ้า​ไม่​ใช้​ผ้า​คลุม​ศีรษะ​ก็​ทำ​อัปยศ​แก่​ศีรษะ เพราะ​เป็น​เหมือน​ว่า​ได้​โกน​ผม​เสีย​แล้ว.</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ผู้หญิง​ไม่ได้​คลุม​ศีรษะ​ก็​ให้​โกน​ผม​เสีย แต่​ถ้า​การ​ที่​หญิง​จะ​ตัด​ผม​หรือ​โกน​ผม​เป็น​การ​น่า​อาย​แก่​เขา, ก็​ให้​เอา​ผ้า​คลุม​ศีรษะ​เสีย​เถิด.</verse>
				<verse number="7">ซึ่ง​ผู้ชาย​จะ​คลุม​ศีรษะ​นั้น​ไม่​ควร​เลย. เพราะว่า​ผู้ชาย​เป็น​แบบ​พระ​ฉาย​และ​สง่า​ราศี​ของ​พระ​เจ้า. ฝ่าย​ผู้หญิง​นั้น​เป็น​สง่า​ราศี​ของ​ผู้ชาย.</verse>
				<verse number="8">ด้วย​ว่า​ไม่ได้​ทรง​สร้าง​ผู้ชาย​มา​จาก​ผู้หญิง แต่​ได้​ทรง​สร้าง​ผู้หญิง​มา​จาก​ผู้ชาย</verse>
				<verse number="9">และ​ไม่ได้​ทรง​สร้าง​ผู้ชาย​ไว้​สำหรับ​ผู้หญิง แต่​ได้​ทรง​สร้าง​ผู้หญิง​ไว้​สำหรับ​ผู้ชาย</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนั้น​ผู้หญิง​จึง​ควร​จะ​เอา​ผ้า​คลุม​ศีรษะ, เพื่อ​เป็น​เครื่อง​หมาย​เล็ง​ถึง​อำนาจ​นั้น, เพราะ​เห็น​แก่​พวก​ทูต​สวรรค์.</verse>
				<verse number="11">ถึง​กระนั้น​ก็​ดี​ตาม​กฎ​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า ผู้ชาย​ก็​ต้อง​พึ่ง​ผู้หญิง, และ​ผู้หญิง​ก็​ต้อง​พึ่ง​ผู้ชาย.</verse>
				<verse number="12">ด้วย​ว่า​ผู้หญิง​ได้​เกิด​มา​จาก​ผู้ชาย​ฉัน​ใด, ต่อ​มา​ผู้ชาย​ก็​เกิด​มา​จาก​ผู้หญิง​ฉัน​นั้น, แต่​สิ่ง​สาร​พัตร​ก็​ได้​กำเนิด​มา​จาก​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ตัดสิน​เอา​เอง​เถิด สมควร​แล้ว​หรือ​ที่​ผู้หญิง​ไม่​ใช้​ผ้า​คลุม​ศีรษะ​เมื่อ​มา​อธิษฐาน​ต่อ​พระ​เจ้า?</verse>
				<verse number="14">ประเพณี​นิยม​นั้น​เอง​มิได้​สอน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​หรือ​ว่า, ถ้า​ผู้ชาย​ไว้​ผม​ยาว​ก็​เป็น​ที่​น่า​อาย​แก่​ตัว?</verse>
				<verse number="15">แต่​ว่า​ถ้า​ผู้หญิง​ไว้​ผม​ยาว​ก็​เป็น​สง่า​แก่​ตัว ด้วย​ว่า​ผม​นั้น​ทรง​ประทาน​ให้​เขา​สำหรับ​ไว้​คลุม​ศีรษะ.</verse>
				<verse number="16">แต่​ถ้า​ผู้ใด​จะ​เถียง​ไม่​ยอม​เห็น​ข้อ​นี้, ข้าพ​เจ้า​ก็​กล่าว​แต่​ว่า. ฝ่าย​เรา​ก็​ดี ฝ่าย​คริสตจักร​ของ​พระ​เจ้า​ก็​ดี ใช้​แต่​ธรรม​เนียม​อย่าง​นี้</verse>
				<verse number="17">แต่​เมื่อ​จะ​มี​คำสั่ง​ต่อไปนี้, มี​สิ่ง​หนึ่ง​ที่​ข้าพ​เจ้า​ชม​ท่าน​ไม่​ได้, คือ​ว่า​การ​ประชุม​นมัสการ​ของ​ท่าน​นั้น มัก​จะ​ได้​ผล​ไม่​ดี​มากกว่า​จะ​ได้ผลดี.</verse>
				<verse number="18">ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​เป็น​ต้น​ว่า. เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ประชุม​กัน​ใน​คริสตจักร, ก็​มี​การ​แตก​เป็น​ก๊ก​เป็น​เหล่า​ใน​พวก​ท่าน และ​ข้าพ​เจ้า​เชื่อ​ว่า​ตาม​ซึ่ง​ได้​ยิน​นั้น​คง​มี​ความ​จริง​อยู่​บ้าง.</verse>
				<verse number="19">เพราะ​จำเป็น​อยู่​เอง​ที่​จะ​มี​การ​โต้แย้ง​กัน​บ้าง​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน, เพื่อ​คน​เหล่านั้น​ซึ่ง​เป็น​ฝ่าย​ถูก​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน​จะ​ได้​ปรากฏ​เด่น​ขึ้น.</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ประชุม​พร้อม​กัน​ดังนั้น, ท่าน​จึง​ประชุม​รับประทาน​เป็น​ที่​ระลึก​ถึง​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ไม่ได้</verse>
				<verse number="21">เพราะว่า​เมื่อ​ท่าน​รับประทาน​กัน​นั้น, บ้าง​ก็​รับประทาน​อาหาร​ที่​ตน​นำ​มา​ก่อน​คน​อื่น บ้าง​ก็​หิว​จน​แสบ​ท้อง และ​บ้าง​ก็​ดื่ม​จน​เมา​ไป.</verse>
				<verse number="22">นี่​อย่างไร​กัน, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​มี​เรือน​ที่​จะ​กิน​และ​ดื่ม​หรือ ท่าน​จะ​ดู​หมิ่น​คริสตจักร​ของ​พระ​เจ้า, และ​ทำ​ให้​คน​เหล่านั้น​ที่​ขัด​สน​ได้รับ​ความ​อับ​อาย หรือ​ถ้า​อย่าง​นั้น​จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ว่า​อย่างไร? จะ​ให้​ชม​ท่าน​หรือ ใน​เรื่อง​นี้​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ขอ​ชม​ท่าน​เลย</verse>
				<verse number="23">ด้วย​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับ​เรื่อง​พิธี​ศีล​ระลึก​จาก​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​มอบ​เรื่อง​นี้​ไว้​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว​คือ​ใน​กลางคืน​วัน​นั้น เมื่อ​เขา​ทรยศ​ขาย​พระ​เยซู​เจ้า, พระ​องค์​ทรง​ทรง​หยิบ​ขนน​ปัง</verse>
				<verse number="24">ครั้น​ขอบ​พระ​คุณ​แล้ว, จึง​ทรง​หัก​เสีย ตรัส​ว่า, “นี่​เป็น​กาย​ของ​เรา, ซึ่ง​ทรง​ประทาน​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย จง​กระทำ​อย่าง​นี้​ให้​เป็น​ที่​ระลึก​ถึง​เรา.”</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​รับประทาน​ขนม​ปัง​แล้ว, พระ​องค์​จึง​ทรง​หยิบ​จอก​ด้วย​อาการ​อย่าง​เดียว​กัน ตรัส​ว่า, “จอก​นี้​คือ​คำ​สัญญา​ใหม่ ด้วย​โลหิต​ของ​เรา เมื่อ​ท่าน​ดื่ม​จาก​จอก​นี้​เวลา​ใด, จง​ดื่ม​เป็น​ที่​ระลึก​ถึง​เรา.”</verse>
				<verse number="26">เพราะว่า​เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กิน​ขนม​ปัง​นี้​และ​ดื่ม​จาก​จอก​นี้​เวลา​ใด, ท่าน​ก็​ประกาศ​การ​วาย​พระ​ชนม์​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า กว่า​พระ​องค์​จะ​เสด็จ​มา</verse>
				<verse number="27">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​คน​หนึ่ง​คน​ใด​มา​กิน​ขนม​ปัง​นี้ และ​ดื่ม​จาก​จอก​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ตาม​อย่าง​ไม่​สมควร, คน​นั้น​ก็​ผิด​ต่อ​พระ​กาย​และ​ต่อ​พระ​โลหิต​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="28">จง​ให้​ทุก​คน​พินิจ​ดู​ใจ​ของ​ตน​เสีย​ก่อน, แล้ว​จึง​กิน​ขนม​ปัง​นี้​และ​ดื่ม​จาก​จอก​นี้.</verse>
				<verse number="29">ด้วย​ว่า​คน​ที่​กิน​และ​ดื่ม​ตาม​อย่าง​ไม่​สมควร ก็​กิน​และ​ดื่ม​ให้​เป็น​ที่​ปรับ​โทษ​แก่​ตนเอง, เพราะ​มิได้​สังเกต​พระ​กาย​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="30">เหตุ​ฉะนั้น​ใน​พวก​ท่าน​จึง​มี​หลาย​คน​อ่อน​กำลัง​และ​ป่วย​อยู่, และ​ที่​ล่วง​หลับ​ไป​แล้ว​ก็​มี​มาก.</verse>
				<verse number="31">ถ้า​เรา​พิจารณา​ดู​และ​เห็น​ความ​บกพร่อง​ของ​ตัว​เรา​เอง, เรา​คง​ไม่​ต้อง​ถูก​ตำหนิ​อย่าง​นี้.</verse>
				<verse number="32">แต่​เมื่อ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​ตำหนิ​เรา​นั้น, พระ​องค์​ได้​ทรง​ตี​สอน​เรา, เพื่อ​มิ​ให้​เรา​ถูก​ปรับ​โทษ​ด้วยกัน​กับ​โลก</verse>
				<verse number="33">เหตุ​ฉะนั้น​ดูก่อน​พี่​น้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า, เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ประชุม​กัน​รับประทาน​อาหาร​นั้น, จง​คอย​ซึ่ง​กัน​และ​กัน.</verse>
				<verse number="34">ถ้า​มี​คน​ใด​หิว​แสบ​ท้อง, ก็​ให้​เขา​กิน​มา​เสีย​จาก​บ้าน เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​ถูก​ปรับ​โทษ​เมื่อ​มา​ประชุม​กัน. และ​การ​อื่น​นอก​นั้น, เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​มา ข้าพ​เจ้า​จะ​จัดแจง​ให้​เรียบร้อย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ดูก่อน​ท่าน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​อยาก​ให้​ท่าน​เข้าใจ​ใน​เรื่อง​ของ​ประทาน​ฝ่าย​วิญญาณ​จิตต์​นั้น.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​แล้ว​ว่า, แต่​ก่อน​เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​เป็น​คน​นอก​ศาสนา, ท่าน​ย่อม​หลง​ไหว้​รูป​เคารพ​ซึ่ง​พูด​ไม่ได้, ตามแต่​ท่าน​จะ​ถูก​นำไป.</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​ทราบ​ว่า, ไม่​มี​ผู้ใด​ซึ่ง​พูด​โดย​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​เจ้า​เคย​พูด​ให้​แช่ง​ด่า​ว่า​พระ​เยซู​และ​ไม่​มี​ผู้ใด​อาจ​เรียก​พระ​เยซู​ว่า​เป็น​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​เว้น​ไว้​โดย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="4">ของ​ประทาน​นั้น​มี​ต่างๆ แต่​พระ​วิญญาณ​นั้น​มี​องค์​เดียว.</verse>
				<verse number="5">การ​ปรนนิบัติ​มี​ต่างๆ แต่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​มี​องค์​เดียว.</verse>
				<verse number="6">อาการ​ที่​กระทำ​ไป​นั้น​มี​ต่างๆ, แต่​เนื่องมาจาก​พระ​เจ้า​องค์​เดียว​ที่​ทรง​กระทำ​สาร​พัตร​ใน​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="7">การ​ปรากฏ​ของ​พระ​วิญญาณ​นั้น​มี​แก่​ทุก​คน​เพื่อ​เป็น​ประ​โย​ซน​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="8">ด้วย​พระ​วิญญาณ​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​คน​หนึ่ง​ให้​มี​ถ้อยคำ​ประกอบด้วย​สติปัญญา และ​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​อีก​คน​หนึ่ง​ให้​มี​ถ้อยคำ​ประกอบด้วย​วิชชา​ความรู้, แต่​เป็น​พระ​วิญญาณ​องค์​เดียว</verse>
				<verse number="9">และ​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​อีก​คน​หนึ่ง​ให้​มี​ความ​เชื่อ, แต่​เป็น​พระ​วิญญาณ​องค์​เดียว และ​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​อีก​คน​หนึ่ง​ให้​มี​ความสามารถ​รักษา​คน​ป่วย, แต่​เป็น​พระ​วิญญาณ​องค์​เดียว.</verse>
				<verse number="10">และ​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​อีก​คน​หนึ่ง​ให้​ทำ​การ​เป็น​อิทธิฤทธิ์​ต่างๆ, และ​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​อีก​คน​หนึ่ง​ให้พ​ยา​กร​ได้, และ​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​อีก​คน​หนึ่ง​ให้​รู้จัก​สังเกต​วิญญาณ​ต่างๆ, และ​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​อีก​คน​หนึ่ง​ให้​พูด​ภาษา​แปลกๆ, และ​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​อีก​คน​หนึ่ง​ให้​แปล​ภาษา​นั้นๆ ได้</verse>
				<verse number="11">แต่​ว่า​สาร​พัตร​การณ์​เหล่านั้น​พระ​วิญญาณ​องค์​เดียว​ได้​ทรง​ประทาน​แก่​ทุก​คน​ให้​กระทำ​ตาม​ชอบ​พระทัย​พระ​องค์</verse>
				<verse number="12">ด้วย​กาย​นั้น​เป็น​กาย​เดียว, แต่​ยัง​มี​อวัยวะ​หลาย​ส่วน, และ​อวัยวะ​ทั้ง​ปวง​นั้น​หาก​มี​หลาย​ส่วน​ยัง​เป็น​กาย​อัน​เดียว​ฉัน​ใด, พระ​คริสต์​ก็​เป็น​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="13">เพราะว่า​ถึง​เรา​เป็น​พวก​ยู​ดาย​ก็​ดี, เป็น​พวก​เฮ​เลน​ก็​ดี, เป็น​ทาส​ก็​ดี​หรือ​มิใช่​ทาส​ก็​ดี, เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​รับ​บัพ​ติศ​มา​แต่​พระ​วิญญาณ​องค์​เดียว​เข้า​เป็น​กาย​อัน​เดียว, และ​พระ​วิญญาณ​องค์​เดียว​นั้น​ซา​มซ่าน​อยู่</verse>
				<verse number="14">ด้วย​ว่า​กาย​นั้น​จะ​เป็น​อวัยวะ​อัน​เดียว​หา​มิได้, แต่​เป็น​หลาย​อวัยวะ.</verse>
				<verse number="15">ถ้า​เท้า​จะ​ว่า, “เพราะ​ข้าพ​เจ้า​มิได้​เป็น​มือ, ข้าพ​เจ้า​จึง​ไม่ได้​เป็น​อวัยวะ​ของ​กาย​นั้น,” เท้า​จะ​มิ​เป็น​อวัยวะ​ของ​กาย​เพราะ​เหตุ​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="16">ถ้า​หู​จะ​ว่า, “เพราะ​ข้าพ​เจ้า​มิได้​เป็น​ตา, ข้าพ​เจ้า​จึง​มิได้​เป็น​อวัยวะ​ของ​กาย​นั้น,” หู​จะ​ไม่​เป็น​อวัยวะ​ของ​กาย​เพราะ​เหตุ​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ทั้ง​กาย​เป็น​ตา, อาการ​ยิน​จะ​อยู่​ที่​ไหน? ถ้า​ทั้ง​กาย​เป็น​หู, อาการ​ดม​กลิ่น​จะ​อยู่​ที่​ไหน?</verse>
				<verse number="18">แต่​บัดนี้​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ตั้ง​อวัยวะ​ไว้​ใน​กาย​ตาม​ชอบ​พระทัย​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="19">ถ้า​อวัยวะ​ทั้งสิ้น​เป็น​อวัยวะ​อย่าง​เดียว. กาย​จะ​มี​ที่​ไหน?</verse>
				<verse number="20">แต่​บัดนี้​มี​หลาย​อวัยวะ, แต่​ยัง​เป็น​กาย​เดียว.</verse>
				<verse number="21">และ​ตา​จะ​ว่า​แก่​มือ​ว่า. “ข้าพ​เจ้า​ไม่​ต้องการ​เจ้า” ก็​ไม่ได้​หรือ​ศีรษะ​จะ​ว่า​แก่​เท้า​ว่า, “ข้าพ​เจ้า​ไม่​ต้องการ​เจ้า” ก็​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="22">ที่​จริง​อวัยวะ​ที่​เรา​เห็น​ว่า​อ่อน, เรา​กลับ​ต้องการ​มาก​ที่สุด.</verse>
				<verse number="23">และ​อวัยวะ​ที่​เรา​ถือ​ว่า​อัปยศ, เรา​ยัง​กระทำ​ให้​มี​ยศ​ยิ่งขึ้น และ​อวัยวะ​ที่​ไม่​น่า​ชม​นั้น​ก็​ยัง​กลับ​น่า​ชม​ยิ่งขึ้น.</verse>
				<verse number="24">ด้วย​ว่า​อวัยวะ​ที่​น่า​ชม​แล้ว​ไม่​ต้องการ​ที่​จะ​ตกแต่ง​อีก แต่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เฉลี่ย​อวัยวะ​ทั้ง​หลาย​ของ​กาย​ให้​เสมอ​ภาค โดย​ให้​อวัยวะ​ที่​ขาด​ยศ​นั้น​เป็น​ที่​นับ​ถือ​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="25">เพื่อ​ไม่ให้​มี​การ​แก่งแย่ง​กัน​ใน​กาย, แต่​ให้​อวัยวะ​ทั้ง​สิ้น​มี​ความ​เอื้อเฟื้อ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน.</verse>
				<verse number="26">ถ้า​อวัยวะ​อันหนึ่ง​เจ็บ, อวัยวะ​ทั้ง​ปวง​ก็​พลอย​เจ็บ​ด้วยกัน ถ้า​อวัยวะ​อันหนึ่ง​ได้รับ​เกียรติยศ, อวัยวะ​ทั้ง​ปวง​ก็​พลอย​ชื่น​ชม​ยินดี​ด้วย</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​กาย​ของ​พระ​คริสต์, และ​ต่าง​ก็​เป็น​อวัยวะ​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="28">ฝ่าย​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ตั้ง​บาง​คน​ไว้​ใน​คริสตจักร, คือ​อัคร​สาวก​เป็น​ชั้น​เอก, ศาสดา​พยากรณ์​เป็น​ชั้น​โท, อาจารย์​เป็น​ชั้น​ตรี, แล้ว​ต่อ​นั้น​มา​ก็​มี​ผู้กระทำ​อิทธิฤทธิ์​ต่างๆ, ผู้รักษา​โรค​ต่างๆ, ผู้​อุป​การ, และ​ผู้​ครอบ​ครอง. และ​ผู้รู้​ภาษา​แปลกๆ.</verse>
				<verse number="29">คน​เหล่านั้น​เป็น​อัคร​สาวก​ทุก​คน​หรือ เป็น​ศาสดา​พยากรณ์​ทุก​คน​หรือ เป็น​ครู​ทุก​คน​หรือ กระทำ​การ​อิทธิฤทธิ์​ได้​ทุก​คน​หรือ</verse>
				<verse number="30">รักษา​โรค​ต่างๆ ได้​ทุก​คน​หรือ พูด​ภาษา​แปลกๆ ได้​ทุก​คน​หรือ แปลภาษา​แปลกๆ ได้​ทุก​คน​หรือ</verse>
				<verse number="31">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​แสวงหา​ของ​ประทาน​อัน​ใหญ่​ยิ่ง. แต่​ข้าพ​เจ้า​ยัง​จะ​สำแดง​ทาง​ดี​ใหญ่​ยิ่ง​กว่า​นั้น​ให้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">แม้​ข้าพ​เจ้า​พูด​ภาษา​แปลกๆ ได้, เป็น​ภาษา​มนุษย์​ก็​ดี, เป็น​ภาษา​ทูต​สวรรค์​ก็​ดี. แต่​ไม่​มี​ความ​รัก. ข้าพ​เจ้า​เป็น​เหมือน​ฉาบ​หรือ​ฉิ่ง​ที่​กำลัง​ส่ง​เสียง.</verse>
				<verse number="2">แม้​ข้าพ​เจ้า​จะพ​ยา​กร​ได้, และ​เข้าใจ​ใน​ข้อ​ลับ​ลึก​ทั้ง​ปวง. และ​มี​ความรู้​ทั้ง​สิ้น. และ​มี​ความ​เชื่อ​มาก​ยิ่ง​ที่​สุด​พอ​จะ​ยก​ภูเขา​ไป​ได้, แต่​ไม่​มี​ความ​รัก, ข้าพ​เจ้า​ก็​ไม่​มี​ค่า​อะไร​เลย.</verse>
				<verse number="3">แม้​ข้าพ​เจ้า​จะบริจ​จาค​ของ​สาร​พัตร​เพื่อ​เลี้ยง​คน​จน. หรือ​ยอม​เอา​ตัว​เพา​ไฟ​เสีย. แต่​ไม่​มี​ความ​รัก, จะ​หา​เป็น​ประ​โย​ชน​แก่​ข้าพ​เจ้า​ไม่.</verse>
				<verse number="4">ความ​รัก​นั้น​ก็​อดทน​นาน, และ​กระทำ​คุณ​ให้ ความ​รัก​ไม่​อิจฉา ไม่​อวด​ตัว ไม่​จองหอง,</verse>
				<verse number="5">ไม่ได้​กระทำ​สิ่ง​อัน​เป็น​ที่​น่า​อาย​กะ​ดาก, ไม่​คิดเห็น​แก่​ตนเอง​ฝ่าย​เดียว, ไม่​มี​ใจ​หงุดหงิด, ไม่​ช่าง​จดจำ​ความผิด,</verse>
				<verse number="6">ไม่​ยินดี​ใน​การ​ประพฤติ​ผิด แต่​มี​ความ​ยินดี​ใน​การ​ประพฤติ​ชอบ</verse>
				<verse number="7">ไม่​แคะ​ไค้​คุ้ย​เขี่ย​ความผิด​ของ​เขา, และ​เชื่อ​ใน​ส่วน​ดี​ของ​เขา​อยู่​เสมอ, และ​มี​ความหวัง​อยู่​เสมอ, และ​เพียร​ทน​เอา​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="8">ความ​รัก​นั้น​จะ​ศูนย์​ไป​ก็​หา​มิได้ แม้​จะ​มี​คำ​พยากรณ์​ก็​จะ​เสื่อม​ศูนย์​ไป, แม้​จะ​พูด​ภาษา​แปลกๆ ได้ การ​พูด​ภาษา​นั้น​ก็​จะ​มี​เวลา​เลิก​กัน, แม้​มี​วิชชา​ความรู้​ก็​มี​วัน​เสื่อม​ทราม​ไป.</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ที่​เรา​รู้​นั้น​ก็​รู้​แต่​ส่วน​หนึ่ง, และ​ที่​เราพ​ยา​กร​นั้น​ก็พยากร​แต่​ส่วน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="10">แต่​เมื่อ​ถึง​ความสำเร็จ​เสร็จ​ครบ, ความ​บกพร่อง​นั้น​ก็​จะ​เสื่อม​ศูนย์​ไป,</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​เป็น​เด็ก ข้าพ​เจ้า​ได้​พูด​อย่าง​เด็ก, ได้​คิด​อย่าง​เด็ก, ได้​ใคร่​ครวญหา​เหตุผล​อย่าง​เด็ก แต่​ครั้น​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ผู้ใหญ่​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​จึง​เลิก​ธรรม​เนียม​อย่าง​เด็ก​เสีย.</verse>
				<verse number="12">เพราะว่า​บัดนี้​เรา​ทั้ง​หลาย​ยัง​เห็น​มัวๆ เหมือน​ดู​ใน​กะ​จก, แต่​เวลา​นั้น​จะ​ได้​เห็น​หน้า​กัน​ชัด​เจน เดี๋ยวนี้​ข้าพ​เจ้า​รู้​แต่​ส่วน​หนึ่ง, เวลา​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​รู้​อะไรๆ หมด​เหมือน​พระ​องค์​ทรง​รู้จัก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​ยัง​ตั้ง​อยู่​สาม​สิ่ง คือ​ความ​เชื่อ, ความหวัง​ใจ, และ​ความ​รัก แต่​ความ​รัก​นั้น​เป็น​ใหญ่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">จง​พยายาม​แสวง​หา​ความ​รัก แต่​ก็​จง​ยัง​ปรารถนา​ของ​ประทาน​ฝ่าย​วิญญาณ​จิตต์, เช่น​การ​พยากรณ์​ซึ่ง​เป็น​การ​สำคัญ.</verse>
				<verse number="2">เพราะว่า​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ที่​พูด​ภาษา​แปลกๆ ได้​ไม่ได้​พูด​แก่​มนุษย์ แต่​พูด​แก่​พระ​เจ้า, เหตุ​ว่า​ไม่​มี​มนุษย์​คน​ใด​เข้าใจ​ได้, แต่​เขา​พูด​เป็น​ความลับ​ลึก​ฝ่าย​วิญญาณ​จิตต์.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​ผู้​ที่​พยากร​นั้น​พูด​แก่​มนุษย์ ทำ​ให้​เขา​จำเริญ​ขึ้น, เป็น​ที่​เตือนสติ และ​เป็น​ที่​ให้​เกิด​ความสุข.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​คน​ที่​พูด​ภาษา​แปลกๆ นั้น​ก็​เป็น​ที่​เจริญ​แก่​ตน​เอง​ฝ่าย​เดียว, แต่​ผู้​ที่​พยากร​นั้น​ย่อม​ทำ​ให้​คริสตจักร​จำเริญ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="5">ข้าพ​เจ้า​ใคร่​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​พูด​ภาษา​แปลกๆ ได้, แต่​ยิ่ง​กว่า​นั้น​อีก ข้าพ​เจ้า​ปรารถนา​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​พยากร​ได้, เพราะว่า​คน​ที่พ​ยา​กร​ได้​นั้น​ก็​ใหญ่​กว่า​คน​ที่​พูด​ภาษา​แปลกๆ ได้, เว้น​แต่​เขา​อาจ​แปลภาษา​นั้นๆ ออก​เพื่อ​คริสตจักร​จะ​ได้​รับ​ความ​เจริญ​ขึ้น</verse>
				<verse number="6">นี่​แหละ​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ถ้า​ข้าพ​เจ้า​จะ​มา​หา​ท่าน​และ​พูด​ภาษา​แปลกๆ, จะ​เป็น​ประ​โยชน์​อะไร​แก่​ท่าน​เล่า, เว้นเสียแต่​ข้าพ​เจ้า​จะ​พูด​ให้​ท่าน​เข้าใจ​ใน​ข้อ​ลึก​ซึ้ง, หรือ​ให้​เกิด​ความรู้ หรือ​จะ​สำแดง​คำ​พยากรณ์ หรือ​คำสั่ง​สอน?</verse>
				<verse number="7">แม้​เป็น​สิ่ง​ที่​ไม่​มี​ชีวิต​ก็​ยัง​กระทำ​เสียง​ได้, คือ​ปี่​หรือ​พิณ​เป็น​ต้น แต่​ถ้า​เสียง​นั้น​ไม่​ต่าง​กัน, ซึ่ง​เขา​เป่า​อะไร​หรือ ดีด​อะไร​จะ​รู้​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="8">ถ้า​แตร​เดี่ยว​นั้น​เปล่ง​เสียง​ไม่​ชัดเจน, ใคร​เล่า​จะ​เตรียม​ตัว​เข้า​ประจัญบาน​ข้าศึก?</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​เช่นนั้น ถ้า​ท่าน​ไม่​ใช้​ภาษา​คำ​พูด​ที่​เข้าใจ​ได้​ง่าย, เขา​จะ​เข้าใจ​คำ​พูด​นั้น​อย่างไร​ได้? ท่าน​ก็​จะ​พูด​เพ้อ​ตาม​ลม​ไป.</verse>
				<verse number="10">ใน​โลก​นี้​มี​ภาษา​เป็น​อัน​มาก, แต่​ว่า​ไม่​มี​ภาษา​อะไร​ซึ่ง​ปราศ​จาก​เนื้อความ.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ไม่​เข้าใจ​เนื้อความ​ของ​ภาษา​นั้น, ข้าพ​เจ้า​จะ​เป็น​คน​ต่าง​ภาษา​คับ​คน​ที่​พูด, และ​คน​ที่​พูด​นั้น​ก็​จะ​เป็น​คน​ต่าง​ภาษา​กับ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กำลัง​ร้อน​ใจ​แสวง​หา​ของ​ประทาน​ฝ่าย​พระ​วิญญาณ​แล้ว, ก็​จง​อุสส่าห์​กระทำ​ตัว​ของ​ตน​ให้​สามารถ​ที่​จะ​กระทำ​ให้​คริสตจักร​จำเริญ​ขึ้น</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนั้น​คน​ที่​พูด​ภาษา​แปลกๆ ได้​นั้น​ควร​จะ​อธิษฐาน​ขอ​ให้​แปล​ได้​ด้วย.</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ถ้า​ข้าพ​เจ้า​อธิษฐาน​เป็น​ภาษา​แปลกๆ นั้น, จิตต์​วิญญาณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​อธิษฐาน​ก็​จริง, แต่​ไม่​มี​ใคร​เข้าใจ​ได้</verse>
				<verse number="15">ถ้า​เช่นนั้น​แล้ว​จะ​เป็น​อย่างไร? ข้าพ​เจ้า​จะ​อธิษฐาน​ด้วย​จิตต์​วิญญาณ, และ​จะ​อธิษฐาน​ให้​เป็น​ที่​เข้าใจ​ได้​ด้วย ถ้า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ร้อง​เพลง​ด้วย​จิตต์​วิญญาณ, จะ​ร้อง​เพลง​ให้​เป็น​ที่​เข้าใจ​ได้​ด้วย.</verse>
				<verse number="16">มิฉะนั้น​เมื่อ​ท่าน​ขอ​พร​ด้วย​จิตต์​วิญญาณ​แล้ว, คน​ซึ่ง​อยู่​ใน​พวก​ที่​มิได้​เรียน​รู้​จะ​ว่า “อา​เมน” เมื่อ​ท่าน​ขอ​พร​นั้น​อย่างไร​ได้? ด้วย​ว่า​ซึ่ง​ท่าน​ว่า​นั้น​เขา​ไม่​เข้าใจ.</verse>
				<verse number="17">ที่​ท่าน​ขอ​พร​เช่น​นั้น​ก็​ดี​อยู่, แต่​คน​อื่น​นั้น​จะ​ไม่ได้​รับ​ผล​ซึ่ง​จะ​นำ​ให้​ใจ​จำเริญ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="18">ข้าพ​เจ้า​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​พูด​เป็น​ภาษา​แปลกๆ มากกว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อีก</verse>
				<verse number="19">แต่​ว่า​เมื่อ​จะ​พูด​ใน​คริสตจักร​ข้าพ​เจ้า​ชอบ​ที่​จะ​พูด​สัก​ห้า​คำ​ที่​เข้าใจ​ได้, เพื่อ​เป็น​คติ​แก่​คน​อื่น​ได้​ด้วย, ดี​กว่า​ที่​จะ​พูด​หมื่น​คำ​เป็น​ภาษา​แปลกๆ</verse>
				<verse number="20">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ความ​เข้าใจ​ของ​ท่าน​นั้น​อย่า​ให้​เป็น​อย่าง​เด็ก ส่วน​การ​คิด​มุ่ง​ร้าย​จง​เป็น​อย่าง​เด็ก, แต่​ฝ่าย​การ​เข้าใจ​จง​เป็น​อย่าง​ผู้ใหญ่.</verse>
				<verse number="21">ใน​พระ​คัมภีร์​หมวด​พระ​บัญญัติ​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ตรัส​ว่า, “เรา​จะ​พูด​กับ​พล​เมือง​นี้​ด้วย​ภาษา​อื่น, และ​ด้วย​ริม​ผี​ปาก​คน​อื่น ถึง​กระนั้น​แล้ว​เขา​ก็​จะ​มิได้​ฟัง​เรา.”</verse>
				<verse number="22">เหตุ​ฉะนั้น​การ​พูด​ภาษา​แปลกๆ นั้น​ไม่​เป็น​เครื่อง​หมาย​บอก​เหตุ​แก่​คน​ที่​เชื่อ, แต่​เป็น​เครื่อง​หมาย​บอก​เหตุ​แก่​คน​ที่​ไม่​เชื่อ แต่​การ​พยากรณ์​นั้น​ไม่​เป็น​เครื่อง​หมาย​บอก​เหตุ​แก่​ดน​ที่​ไม่​เชื่อ, แต่​เป็น​เครื่อง​หมาย​บอก​เหตุ​แก่​คน​ที่​เชื่อ​แล้ว.</verse>
				<verse number="23">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้าค​ริ​สต​สมาชิก​ประชุม​พร้อม​กัน, แล้ว​คน​ทั้ง​ปวง​ต่าง​ก็​พูด​ภาษา​แปลกๆ, และ​มี​ลาง​คน​ที่​ยัง​ไม่​รู้​ยัง​ไม่​เชื่อ​เข้า​มา, เขา​จะ​มิ​เห็น​ไป​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​คลั่ง​ไป​แล้ว​หรือ</verse>
				<verse number="24">แต่​ถ้า​จะ​พยากร​ทุก​คน, หาก​คน​ที่​ไม่​เชื่อ​หรือ​ยัง​ไม่​เข้าใจ​จะ​เข้า​มา, คำ​ที่​ทุก​คน​พูด​นั้น​จะ​เป็น​คติ​ให้​เขา​รู้​สำนึก​ตัว, และ​เป็น​เหตุ​ให้​เขา​เกิด​ความ​สังเกต​ใน​ใจ​ของ​ตัว</verse>
				<verse number="25">ความลับ​ที่​ปิด​ซ่อน​ไว้​ใน​ใจ​ของ​เขา​ก็​จะ​เด่นชัด​ขึ้น, เขา​ก็​จะ​ก้ม​หน้า​ลง​นมัสการ​พระ​เจ้า​รับ​ว่า พระ​เจ้า​สถิต​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน​เป็น​แน่</verse>
				<verse number="26">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, จะ​ตก​ลง​อย่างไร​กัน? เมื่อ​ท่าน​ประชุม​กัน​บาง​คน​ก็​มี​เพลง​สดุดี, บาง​คน​ก็​มี​คำ​สั่ง​สอน. บาง​คน​ก็​มี​คำ​แถลงการณ์​ถึง​พระ​เจ้า, บาง​คน​ก็​พูด​ภาษา​แปลกๆ. บาง​คน​ก็​แปล​ข้อความ. แต่​จง​กระทำ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​เป็น​ที่​ให้​เขา​จำเริญ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="27">ถ้า​ผู้ใด​จะ​พูด​ภาษา​แปลกๆ. จง​ให้​พูด​เพียงแต่​สอง​คน หรือ​อย่าง​มาก​ที่สุด​เพียง​สาม​คน, และ​ให้​พูด​ที​ละ​คน, และ​ให้​คน​หนึ่ง​แปล.</verse>
				<verse number="28">แต่​ถ้า​ไม่​มี​ผู้ใด​แปล​ได้​ก็​ให้​คน​เหล่านั้น​นิ่ง​อยู่​ใน​ที่​ประชุม, และ​ให้​พูด​กับ​ตัว​เอง​และ​ทูล​แก่​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="29">ฝ่าย​พวก​ผู้​พยากรณ์​นั้น​ให้​พูด​สอง​คน​หรือ​สาม​คน. และ​ให้​คน​อื่น​พิจารณา​ข้อความ​นั้น</verse>
				<verse number="30">ถ้า​มี​สิ่ง​ใด​ทรง​สำแดง​แก่​คน​อื่น​ที่​นั่ง​อยู่​ด้วยกัน. ให้​คน​เดิม​นั้น​นิ่ง​เสีย​ก่อน.</verse>
				<verse number="31">เพราะว่า​ท่าน​ทั้ง​ปวง​พยากร​ได้. แต่​จง​ให้​กล่าว​เป็น​ลำดับ​กัน​ที​ละ​คน, เพื่อ​คน​ทั้ง​ปวง​จะ​ได้​ความรู้, และ​ได้​รับ​ความ​หนุน​ใจ​สิ้น​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="32">วิญญาณ​ของ​พวก​ผู้​พยากรณ์​นั้น​ย่อม​อยู่​ใน​บังคับ​พวก​ผู้​พยากรณ์</verse>
				<verse number="33">เพราะว่า​พระ​เจ้า​ไม่​เป็น​เหตุ​ให้​เกิด​การ​วุ่นวาย. แต่​เป็น​เหตุ​ให้​เกิด​สันติ​สุข ดังที่​ปฏิบัติ​กัน​อยู่​ใน​บรรดา​คริสตจักร​แห่ง​สิทธิ​ชน​นั้น.</verse>
				<verse number="34">จง​ให้​พวก​ผู้หญิง​นิ่ง​เสีย​ใน​ที่​ประชุม เพราะ​ไม่​ทรง​ยอม​ให้​เขา​พูด แต่​จง​ให้​เขา​อยู่​ใต้​บังคับ​บัญชา​เหมือน​ที่​มี​คำ​ทรง​บัญญัติ​ไว้​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="35">ถ้า​เขา​อยาก​รู้​สิ่ง​ใด​ก็​ให้​ถาม​สามี​ที่​บ้าน เพราะว่า​ที่​ผู้หญิง​จะ​พูด​ใน​ที่​ประชุม​นั้น​ก็​น่า​อาย.</verse>
				<verse number="36">พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ได้​แพร่​หลาย​ออก​มา​จาก​พวก​ท่าน​หรือ ได้​ประทาน​มา​ถึง​ท่าน​แต่​พวก​เดียว​หรือ</verse>
				<verse number="37">ถ้า​ผู้ใด​ผู้​หนึ่ง​ถือ​ว่า​ตัว​เป็น​ผู้​พยากรณ์ หรือ​อยู่​ฝ่าย​วิญญาณ​จิตต์, จง​ให้​ผู้​นั้น​เข้าใจ​ว่า ข้อความ​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​เขียน​ฝาก​มา​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​นั้น​เป็น​พระ​บัญญัติ​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="38">แต่​ถ้า​ผู้ใด​เฉย​เมย​ต่อ​ข้อความ​นี้, ก็​ให้​ผู้อื่น​เฉย​เมย​ต่อ​คำ​สอน​ของ​เขา​ดุจ​กัน.</verse>
				<verse number="39">เหตุ​ฉะนั้น​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, จง​ตั้งใจ​ปรารถนา​ที่​จะ​เป็น​ผู้​พยากรณ์, แต่​ที่​เขา​พูด​ภาษา​แปลกๆ นั้น​อย่า​ห้าม​เลย.</verse>
				<verse number="40">แต่​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​จะ​กระทำ​นั้น, จง​กระทำ​ตาม​สมควร​และ​ให้​เป็น​ระเบียบ​เรียบร้อย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​ใคร่​ให้​ท่าน​ระลึก​ถึง​กิตติ​คุณ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เคย​ประกาศ​ไว้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว, ซึ่ง​ท่าน​ได้​ยอม​รับ​ไว้​แล้ว​ด้วย, อัน​จะ​เป็น​ฐาน​ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยืน​อยู่,</verse>
				<verse number="2">และ​โดย​กิตติ​คุณ​นั้น​ท่าน​กำลัง​จะ​รอด​ด้วย, ถ้า​ท่าน​ยัง​ยึด​ข้อความ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประกาศ​ไว้​นั้น, เว้น​เสีย​แต่​ท่าน​ไม่​เชื่อ​จริง</verse>
				<verse number="3">ด้วย​ว่า​ข้อความ​อัน​สำคัญ​ที่​สุด​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​รับ​ไว้​แล้ว​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประกาศ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, คือ​ว่า​พระ​คริสต์​ได้​วาย​พระ​ชนม์​เพราะ​ความผิด​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย ตาม​คัมภีร์​ที่​เขียน​ไว้​แล้ว​นั้น,</verse>
				<verse number="4">และ​ทรง​ถูก​ฝัง​ไว้, แล้ว​วันที่​สาม​พระ​องค์​ทรง​เป็น​ขึ้นมา​ใหม่​ตาม​คัมภีร์​ที่​เขียน​ไว้​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พระ​องค์​ทรง​ปรากฏ​แก่​เกฟา ภาย​หลัง​ทรง​ปรากฏ​แก่​อัคร​สาวก​สิบ​สอง​คน​นั้น.</verse>
				<verse number="6">ภาย​หลัง​พระ​องค์​ทรง​ปรากฏ​แก่​พวก​พี่​น้อง​กว่า​ห้า​ร้อย​คน​ใน​คราว​เดียว, ซึ่ง​ส่วน​มาก​ยัง​อยู่​จน​ถึง​ทุก​วันนี้, แต่​บาง​คน​ก็​ล่วง​หลับ​ไป​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">ภาย​หลัง​พระ​องค์​ทรง​ปรากฏ​แก่​ยา​โก​โบ​อีก, แล้ว​ทรง​ปรากฏ​แก่​อัคร​สาวก​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="8">ภาย​หลัง​ที่สุด​พระ​องค์​ทรง​ปรากฏ​แก่​ข้าพ​เจ้า​ด้วย, เหมือน​อย่าง​เด็ก​คลอด​ก่อน​กำหนด.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​ว่า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ผู้น้อย​ที่สุด​ใน​พวก​อัคร​สาวก, และ​ไม่​สมควร​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​อัคร​สาวก, เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​เคี่ยวเข็ญ​คริสตจักร​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">แต่​ว่า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​อยู่​อย่าง​นี้, เนื่อง​ด้วย​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​และ​พระ​คุณ​ของ​พระ​องค์​ซึ่ง​ได้​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า​นั้น​มิได้​ไร์​ประ​โยชน์, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​การ​มากกว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​อีก แต่​ความ​จริง​มิใช่​จะ​เป็น​ตัว​ข้าพ​เจ้า​เอง, แต่​เป็น​ด้วย​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​ซึ่ง​ดำรง​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนั้น​แม้​ข้าพ​เจ้า​ก็​ดี, หรือ​พวก​เขา​ก็​ดี. เรา​ทั้ง​หลาย​ก็​ได้​ประกาศ​อย่าง​ที่​กล่าว​มา​นั้น, และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​ได้​เชื่อ​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เทศนา​ว่า​พระ​คริสต์​ได้​ทรง​คืน​พระ​ชนม์​แล้ว, เป็น​ไฉน​บาง​คน​ใน​พวก​ท่าน​ยัง​กล่าว​ว่า การ​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย​ไม่​มี?</verse>
				<verse number="13">ถ้า​การ​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ตาย​ไม่​มี​แล้ว, พระ​คริสต์​ก็​หา​ได้​ทรง​คืน​พระ​ชนม์​ไม่.</verse>
				<verse number="14">ถ้า​พระ​คริสต์​มิได้​ทรง​คืน​พระ​ชนม์, การ​เทศนา​ของ​เรา​นั้น​ก็​ไม่​มี​หลัก, ทั้ง​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​ไม่​มี​หลัก​ด้วย.</verse>
				<verse number="15">และ​ที่​จะ​ปรากฏ​ว่า​เรา​อ้าง​พะยาน​เท็จ​ใน​กิจ​ของ​พระ​เจ้า, เพราะ​เรา​อ้าง​พะยาน​ว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​พระ​คริสต์​คืน​พระ​ชนม์ แต่​ถ้า​การ​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ตาย​ไม่​มี​แล้ว, พระ​องค์​ก็​หา​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​พระ​คริสต์​คืน​พระ​ชนม์​ไม่.</verse>
				<verse number="16">ด้วย​ว่า​ถ้า​การ​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย​ไม่​มี, พระ​คริสต์​ก็​ไม่ได้​ทรง​คืน​พระ​ชนม์</verse>
				<verse number="17">และ​ถ้า​พระ​คริสต์​ไม่ได้​ทรง​คืน​พระ​ชนม์, ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​นั้น​ก็​ไร้​ประ​โยชน์ ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​ยัง​คง​อยู่​ใน​ความ​บาป​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="18">และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​วางใจ​ใน​พระ​คริสต์​และ​ตาย​ไป​แล้ว​ก็​พินาศ​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">ถ้า​แม้​เรา​ทั้ง​หลาย​มี​ความ​ไว้ใจ​ใน​พระ​คริสต์​ได้​แต่​ใน​ชีวิต​นี้​เท่านั้น, เรา​ก็​เป็น​พวก​ที่​น่า​สังเวช​ที่​สุด​ใน​หมู่​คน​ทั้ง​ปวง</verse>
				<verse number="20">แต่​ว่า​บัดนี้​พระ​คริสต์​ทรง​คืน​พระ​ชนม์​แล้ว, และ​ทรง​เป็น​ผล​แรก​ใน​พวก​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​ล่วง​หลับ​ไป​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="21">เพราะว่า​ความ​ตาย​ได้​อุบัติ​ขึ้น​เนื่อง​ด้วย​มนุษย์​เป็น​เหตุ​ฉัน​ใด, การ​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย​นั้น​ก็​ได้​อุบัติ​ขึ้น​เนื่อง​ด้วย​มนุษย์​เป็น​เหตุ​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="22">ด้วย​ว่า​คน​ทั้ง​ปวง​ได้​ตาย​เพราะ​เกี่ยวเนื่อง​กับ​อา​ดาม​ฉัน​ใด. คน​ทั้ง​ปวง​ก็​จะ​กลับ​ได้​ชีวิต​คืน​ใหม่​เพราะ​เกี่ยว​เนื่อง​กับ​พระ​คริสต์​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="23">แต่​ว่า​จะ​เป็น​ลำดับ​กัน​ไป​คือ​พระ​คริสต์​ทรง​เป็น​ผล​แรก, แล้ว​ภาย​หลัง​ก็​คือ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​ของ​พระ​คริสต์, ใน​เวลา​เมื่อ​พระ​องค์​จะ​เสด็จ​กลับ​มา.</verse>
				<verse number="24">ต่อ​จาก​นั้น​จะ​เป็น​วาระ​ที่สุด​บัด​นั้น​พระ​คริสต์​จะ​ทรง​มอบ​แผ่น​ดิน​ไว้​แก่​พระ​บิดา​พระ​เจ้า. เมื่อ​พระ​องค์​จะ​ได้​ทรง​ทำลาย​การ​ปกครอง, อานุภาพ​และ​อำนาจ​อื่นๆ หมดแล้ว.</verse>
				<verse number="25">ด้วย​ว่า​จำเป็น​ที่​พระ​องค์​จะ​ทรง​ปกครอง​อยู่​ก่อน จนกว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​ปราบ​ศัตรู​ทั้งสิ้น​ให้​อยู่​ใต้​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="26">ศัตรู​ตัว​ที่​สุด​ซึ่ง​พระ​องค์​จะ​ทรง​ปราบ​นั้น​คือ​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="27">ด้วย​ว่า​พระ​องค์​ทรง​ปราบ​สิ่ง​สาร​พัตร​ลง​ใต้​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์​แล้ว. แต่​เมื่อ​พระ​องค์​ตรัส​ว่า​สิ่ง​สาร​พัตร​อยู่​ใต้​พระ​องค์​นั้น. ก็​แจ้ง​ชัด​อยู่​ว่า ยก​เว้น​เสีย​แต่​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​ปราบ​สิ่ง​สาร​พัตร​ให้​อยู่​ใต้​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="28">ครั้น​เมื่อ​สิ่ง​สาร​พัตร​ถูก​ปราบ​ลง​ให้​อยู่​ใต้​พระ​องค์​แล้ว, เมื่อ​นั้น​พระ​บุตร​ก็​จะ​อยู่​ใต้​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​ปราบ​สิ่ง​สาร​พัตร​ให้​อยู่​ใต้​พระ​องค์​นั้น, เพื่อ​พระ​เจ้า​จะ​ได้​ทรง​เป็น​เอก​เป็น​ใหญ่​ใน​สิ่ง​สาร​พัตร​ทั้ง​ปวง</verse>
				<verse number="29">ถ้า​แม้​คน​ตาย​แล้ว​จะ​ไม่ได้​เป็น​ขึ้น​มา​อีก, คน​เหล่านั้น​ที่​ได้รับ​บัพ​ติศ​มา​สำหรับ​คน​ตาย​จะ​ทำ​อย่างไร?</verse>
				<verse number="30">เหตุ​ไฉน​เขา​จึง​ได้​รับ​บัพ​ติศ​มา​เล่า? และ​ฝ่าย​เรา​เหตุ​อะไร​เรา​จึง​ได้​กล้า​เผชิญ​ภัย​อันตราย​ทุก​เวลา?</verse>
				<verse number="31">ข้าพ​เจ้า​ขอ​ยืนยัน​ว่า ข้าพ​เจ้า​กล้า​เผชิญ​ความ​ตาย​อยู่​ทุก​วัน เพราะ​ความ​ภูมิใจ​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​มี​อยู่​ใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย โดย​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา,</verse>
				<verse number="32">ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​สู้​กับ​สัตว์​ร้าย​ใน​เมือง​เอเฟ​โซ, ตาม​ความเห็น​ของ​มนุษย์​จะ​มี​ประ​โยชน์​อะไร​แก่​ข้าพ​เจ้า? ถ้า​คน​ที่​ตาย​ไป​นั้น​ไม่​ได้​เป็น​ขึ้นมา​อีก​แล้ว, ก็​ให้​เรา​กิน​และ​ดื่ม​เถิด. เพราะว่า​พรุ่งนี้​เรา​ก็​จะ​ตาย.</verse>
				<verse number="33">ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​ลวง​ตนเอง​เลย การ​คบ​ค้า​สมาคม​คับ​คน​ชั่ว​นั้น​ย่อม​ทำ​ให้​นิ​สสัยดี​กลับ​ชั่ว​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="34">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ตื่น​ขึ้น​สู่​นิสสัย​อัน​ชอบ​และ​อย่า​กระทำ​ผิด​เลย เพราะว่า​ลาง​คน​ยัง​โง่​ไม่​รู้จัก​พระ​เจ้า​เสีย​จริงๆ. ที่​ข้าพ​เจ้า​ว่า​มา​นี้​ก็​น่า​อาย​แท้ๆ</verse>
				<verse number="35">แต่​บาง​คน​จะ​ถาม​ว่า, “คน​เหล่านั้น​ที่​ตาย​แล้ว​จะ​เป็น​ขึ้น​อย่างไร​ได้? เขา​จะ​เป็น​ขึ้นมา​มี​รูป​กาย​อย่างไร?”</verse>
				<verse number="36">โอ​คน​เขลา! เมล็ด​ที่​ท่าน​หว่าน​ลง​นั้น, ถ้า​มิได้​ตาย​เสีย​ก่อน​จะ​หา​งอก​เป็น​ขึ้น​ไม่.</verse>
				<verse number="37">รูป​แห่ง​เมล็ด​ที่​ท่าน​หว่าน​นั้น, จะ​เป็น​ข้าว​สาลี​ก็​ดี​หรือ​พืช​อื่นๆ ก็​ดี, ท่าน​มิได้​หว่าน​เป็น​รูป​ต้น​ที่​จะ​งอก​ขึ้นมา, แต่​ได้​หว่าน​เมล็ด​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="38">ฝ่าย​พระ​เจ้า​ประทาน​รูปร่าง​แก่​เมล็ด​นั้น​ตามที่​พระ​องค์​ทรง​เห็นชอบ. และ​ประทาน​รูป​แก่​พืช​ทุก​พรรณ​ตาม​ชะนิด​ของ​มัน​เอง.</verse>
				<verse number="39">ฝ่าย​เนื้อ​นั้น​ไม่​เหมือน​กัน​หมด เนื้อ​มนุษย์​ก็​มี​อย่าง​หนึ่ง, เนื้อ​สตว์​จตุ​บาท​ก็​มี​อย่าง​หนึ่ง, เนื้อ​ปลา​ก็​มี​อย่าง​หนึ่ง, เนื้อ​นก​ก็​มี​อย่าง​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="40">กาย​สำหรับ​สวรรค์​ก็​มี, และ​กาย​สำหรับ​แผ่น​ดิน​โลก​ก็​มี แต่​ว่า​สง่า​ราศี​ของ​กาย​สำหรับ​สวรรค์​ก็​เป็น​อย่าง​หนึ่ง, และ​สง่า​ราศี​ของ​กาย​สำหรับ​โลก​ก็​เป็น​อย่าง​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="41">สง่า​ราศี​ของ​ดวง​อาทิตย์​ก็​เป็น​อย่าง​หนึ่ง, สง่า​ราศี​ของ​ดวง​จันทร์​ก็​เป็น​อย่าง​หนึ่ง, สง่า​ราศี​ของ​ดวง​ดาว​ก็​เป็น​อย่าง​หนึ่ง แท้​ที่​จริง​สง่า​ราศี​ของ​ดาว​ดวง​หนึ่ง​ก็​ต่าง​กัน​กับ​สง่า​ราศี​ของ​ดาว​ดวง​อื่นๆ</verse>
				<verse number="42">ฝ่าย​การ​ซึ่ง​จะ​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ตาย​นั้น​ก็​เหมือน​กัน. เมื่อ​หว่าน​ลง​ก็​เป็น​ของ​ที่​จะ​เปื่อย​เน่า ครั้น​เมื่อ​เป็น​ขึ้นมา​แล้ว​ก็​จะ​หา​รู้​เปื่อย​เน่า​ไม่</verse>
				<verse number="43">เมื่อ​หว่าน​ลง​นั้น​ก็​เป็น​ที่​ไร้​ยศ ครั้น​เมื่อ​เป็น​ขึ้น​มาแล้ว​ก็​จะ​มี​ยศ</verse>
				<verse number="44">เมื่อ​หว่าน​ลง​นั้น​ก็​อ่อน​กำลัง ครั้น​เมื่อ​เป็น​ขึ้น​มา​แล้ว​ก็​จะ​มี​กำลัง​มาก. เมื่อ​หว่าน​ลง​นั้น​ก็​เป็น​กาย​ธรรมดา ครั้น​เมื่อ​เป็น​ขึ้นมา​แล้ว​ก็​จะ​เป็น​กาย​วิญญาณ. ถ้า​กาย​ธรรมดา​มี, กาย​วิญญาณ​ก็​คง​มี​ด้วย.</verse>
				<verse number="45">เหมือน​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, ทรง​สร้าง​มนุษย์​คน​เดิม​คือ​อา​ดาม​เป็น​ผู้​มี​ชีวิต, แต่​อา​ดาม​ผู้​ซึ่ง​มา​ภาย​หลัง​นั้น​เป็น​วิญญาณ​ผู้​ประสาท​ชีวิต​ให้.</verse>
				<verse number="46">แต่​กาย​ซึ่ง​เกิด​ก่อน​นั้น​หา​ใช่​เป็น​กาย​วิญญาณ​ไม่, แต่​เป็น​กาย​ธรรมดา​แล้ว​ภาย​หลัง​จึง​เกิด​มี​กาย​วิญญาณ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="47">มนุษย์​เดิม​นั้น​กำเนิด​จาก​ดิน​และ​เป็น​ดิน, มนุษย์​ที่​สอง​เสด็จ​มา​จาก​สวรรค์.</verse>
				<verse number="48">ผู้​ซึ่ง​เกิด​มา​จาก​ดิน​เป็น​อย่างไร, มนุษย์​อย่าง​ที่​เกิด​จาก​ดิน​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น ผู้​ซึ่ง​เสด็จ​มา​จาก​สวรรค์​เป็น​อย่างไร, มนุษย์​อย่าง​ที่​เกิด​จาก​สวรรค์​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="49">และ​เมื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​มี​ลักษณะ​สม​กับ​ดิน​มา​แล้ว, เรา​ก็​จะ​มี​ลักษณะ​สม​กับ​สวรรค์​เหมือนกัน​ด้วย.</verse>
				<verse number="50">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​กล่าว​ดังนี้​ว่า, เนื้อ​และ​เลือด​จะ​มี​ส่วน​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ไม่ได้. และ​สิ่ง​ซึ่ง​เปื่อย​เน่า​จะ​มี​ส่วน​ใน​สิ่ง​ซึ่ง​ไม่​รู้​เปื่อย​เน่า​ก็​ไม่ได้</verse>
				<verse number="51">ดูก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​มี​ข้อ​ลับ​ลึก​ที่​จะ​บอก​ท่าน คือ​ว่า​เรา​จะ​ไม่​ล่วง​หลับ​หมด​ทุก​คน, แต่​เรา​จะ​ถูก​เปลี่ยนแปลง​ใหม่​หมด.</verse>
				<verse number="52">ใน​ขณะ​เดียว, ใน​กะพริบ​ตาเดียว, เมื่อ​เป่า​แตร​ครั้ง​ที่สุด​นั้น. เพราะว่า​จะ​มี​เสียง​แตร, และ​คน​ที่​ตาย​แล้ว​จะ​เป็น​ขึ้น​มา​ปราศ​จาก​เปื่อย​เน่า, แล้ว​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ถูก​เปลี่ยนแปลง​ใหม่.</verse>
				<verse number="53">ด้วย​ว่า​ซึ่ง​จะ​เปื่อย​เน่า​นี้​ต้อง​สวม​ซึ่ง​จะ​เปื่อย​เน่า​ไม่ได้, และ​ซึ่ง​จะ​ตาย​นี้​ต้อง​สวม​ซึ่ง​จะ​ไม่​รู้​ตาย.</verse>
				<verse number="54">เมื่อ​ความ​ซึ่ง​อาจ​เปื่อย​เน่า​นี้​จะ​สวม​ความ​ซึ่ง​ไม่​อาจ​เปื่อย​เน่า, และ​มฤตยู​นี้​จะ​สวม​อมฤตยู เมื่อ​นั้น​คำ​ซึ่ง​เขียน​ไว้​แล้ว​จะ​สำเร็จ​คือ​ว่า, ความ​ตาย​ก็​ถึง​ปราชัย​แล้ว.</verse>
				<verse number="55">โอ ความ​ตาย. ชัย​ชะ​นะ​ของ​เจ้า​อยู่​ที่​ไหน? โอ​ความ​ตาย,</verse>
				<verse number="56">เหล็กไน​ของ​เจ้า​อยู่​ที่​ไหน? เหล็กไน​ของ​ความ​ตาย​นั้น​คือ​ความ​บาป, และ​ฤทธิ์​ของ​ความ​บาป​นั้น​คือ​พระ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="57">แต่​จง​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​ประทาน​ชัย​ชะ​นะ​แก่​เรา​ทั้ง​หลาย โดย​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="58">เหตุ​ฉะนั้น​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ที่​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ตั้ง​มั่นคง​อยู่, อย่า​สะเทือน​สะท้าน จง​กระทำ​การ​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ให้​บริบูรณ์​ทุก​เวลา. ด้วย​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​ว่า, โดย​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​นั้น การ​ของ​ท่าน​จะ​ไร้​ประ​โยชน์​ก็​หา​มิได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">เรื่อง​การ​เรี่ยไร​สำหรับ​สิทธิ​ชน​นั้น, ข้าพ​เจ้า​ได้​สั่ง​คริสตจักร​ที่​มณฑล​ฆะ​ลา​เตีย​อย่างไร, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​กระทำ​เหมือน​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="2">ทุก​วัน​อาทิตย์​ให้​พาก​ท่าน​ทุก​คน​เก็บ​เงิน​ผล​ประ​โยชน์​ที่​ได้​ไว้​บ้าง, เพื่อ​จะ​ไม่​ต้อง​เก็บ​เรี่ยไร​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​มา.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​มา​แล้ว, พวก​ท่าน​จะ​เห็น​ชอบ​เลือก​ผู้ใด​ไป​แทน, ข้าพ​เจ้า​จะ​ใช้​ผู้​นั้น​ถือ​หนังสือ​และ​เงิน​ถวาย​ของ​ท่าน​ส่งไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม.</verse>
				<verse number="4">ถ้า​สมควร​ข้าพ​เจ้า​เอง​จะ​ไป, คน​เหล่านั้น​จะ​ไป​กับ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​ก็​ได้</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ข้าม​มณฑล​มา​กะ​โด​เนีย​นั้น, ข้าพ​เจ้า​จะ​มา​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ด้วย​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ต้อง​เดิน​ข้าม​มา​กะ​โด​เนีย.</verse>
				<verse number="6">และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​พัก​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, บาง​ที​จะ​อยู่​จน​สิ้น​ฤดู​หนาว​ก็​เป็น​ได้​แล้ว ข้าพ​เจ้า​จะ​ไป​ทาง​ไหน​พวก​ท่าน​จะ​ได้​ส่ง​ข้าพ​เจ้า​ไป​ทาง​นั้น.</verse>
				<verse number="7">ด้วย​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ไม่​อยาก​พบ​ท่าน​เมื่อ​ผ่าน​ไป​เท่านั้น, แต่​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ใจ​ว่า, ถ้า​พระ​เจ้า​จะ​ทรง​โปรด, ข้าพ​เจ้า​จะ​ค้าง​อยู่​กับ​ท่าน​นานๆ หน่อย​หนึ่ง</verse>
				<verse number="8">แต่​ข้าพ​เจ้า​จะ​คอย​อยู่​ใน​เมือง​เอเฟ​โซ​จน​ถึง​เทศกาล​เพน​เทคศ​เต.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​ว่า​มี​ประตู​เปิด​ไว้​กว้าง​ขวาง​และ​มี​การ​ซึ่ง​น่า​จะ​เกิด​ผล​สำหรับ​ข้าพ​เจ้า​ที่นี่, และ​ทั้ง​มี​คน​ขัดขวาง​เป็น​อัน​มาก</verse>
				<verse number="10">ถ้า​แม้​ติ​โมเธีย​วจะ​มา​หา​ท่าน, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ให้​เขา​อยู่​กับ​ท่าน​โดย​มิ​ให้​เขา​เกิด​ความ​กะ​ดาก, เพราะว่า​เขา​กระทำ​การ​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​เหมือน​ข้าพ​เจ้า​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนั้น​อย่า​ให้​ผู้ใด​ประมาท​เขา, แต่​จง​ส่ง​เขา​ให้​มา​โดย​ความ​สันติ​สุข​เพื่อ​จะ​มาถึง​ข้าพ​เจ้า​ได้ เพราะ​ข้าพ​เจ้า​คอย​เขา​มา​พร้อม​กับ​พวก​พี่​น้อง​นั้น</verse>
				<verse number="12">ฝ่ายอะ​โปโล, ซึ่ง​เป็น​พี่​และ​น้อง​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​ได้​ชัก​ชวน​ท่าน​เป็น​อัน​มาก​ให้​ไป​เยี่ยม​ท่าน​ทั้ง​หลาย​พร้อม​กับ​พวก​พี่​น้อง, แต่​ท่าน​ไม่​จุ​ใจ​ที่​จะ​ไป​เดี๋ยวนี้​ครั้น​เมื่อ​มี​โอกาส​ท่าน​จึง​จะ​ไป</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ให้​ดี, จง​ตั้ง​มั่นคง​ใน​ความ​เชื่อ จง​ประพฤติ​อย่าง​เป็น​ผู้ใหญ่​แล้ว, จง​เข้ม​แข้ง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="14">ทุก​สิ่ง​ซึ่ง​จะ​กระทำ​นั้น, จง​กระทำ​ด้วย​ความ​รัก</verse>
				<verse number="15">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ท่าน​ก็​รู้จัก​ครอบ​ครัว​ของ​ซะ​เตฟา​โน และ​ทราบ​ว่า​เขา​เป็น​คริส​เตียน​คน​แรก​ใน​มณฑล​อะฆา​ยะ, และ​ได้​ถวาย​ตัว​ไว้​ใน​การ​ปรนนิบัติ​สิทธิ​ชน​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="16">ข้าพ​เจ้า​ขอให้​คน​ทั้ง​หลาย​อยู่​ใต้​บังคับ​คน​เช่นนั้น, และ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ช่วย​ทำ​การ​ด้วยกัน​นั้น.</verse>
				<verse number="17">ที่​ซะ​เตฟา​นา​และโฟ​ระตู​โน และ​อะฆา​ยะ​โก​มาแล้ว​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ก็​ยินดี, เพราะว่า​สิ่ง​ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ขาด​อยู่​นั้น, เขา​เหล่านั้น​ได้​มา​ทำ​ให้​ครบ.</verse>
				<verse number="18">เขา​ได้​กระทำ​ให้​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​และ​ใจ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ชื่น​ชม​ยินดี, เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​นับ​ถือ​คน​เช่นนั้น</verse>
				<verse number="19">คริสตจักร​ทั้ง​หลาย​ใน​มณฑล​อาเซีย​ฝาก​คำ​คำนับ​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย ฝ่ายอะ​กู​ลา​และ​ปริศกี​ลา​กับ​คริสตจักร​ที่​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​เขา ฝาก​คำ​คำนับ​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="20">พวก​พี่​น้อง​ทั้ง​ปวง​ฝาก​คำ​คำนับ​มายัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย. ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ทักทาย​ปราศรัย​กัน​ด้วย​ธรรม​เนียม​จุบ​อัน​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="21">คำ​คำนับ​ของ​ข้าพ​เจ้า​คือ เปา​โล ตอนนี้​เป็น​โดย​ฝีมือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอง.</verse>
				<verse number="22">ถ้า​คน​หนึ่ง​คน​ใด​มิได้​รัก​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า, ให้​คน​นั้น​ถูก​แช่ง องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​จะ​เสด็จ​มา.</verse>
				<verse number="23">ขอให้​พระ​คุณ​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด.</verse>
				<verse number="24">จง​ให้​ความ​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​พระ​เยซู​คริสต์</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="47">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปา​โล​ผู้​เป็น​อัคร​สาวก​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​ตาม​น้ำ​พระทัย​ของ​พระ​เจ้า กับ​ติ​โม​เธียว​ผู้​น้อง​ฝาก​มายัง​คริสตจักร​ของ​พระ​เจ้า​ที่​เมือง​โก​ริน​โธ และ​บรรดา​สิทธิ​ชน​ที่​อยู่​ทั่ว​มณฑลอะฆา​ยะ</verse>
				<verse number="2">ขอ​ให้​พระ​คุณ​และ​สันติ​สุข​ซึ่ง​มา​จาก​พระ​เจ้า คือ​พระ​บิดา​ของ​เรา​และ​จาก​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า จง​มี​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เทอญ</verse>
				<verse number="3">จง​สรรเสริญ​พระ​เจ้า, พระ​บิดา​แห่ง​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้าของ​เรา, คือ​พระ​บิดา​ผู้​ทรง​ความ​เมตตา​และ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​ชู​ใจ​ทุก​อย่าง,</verse>
				<verse number="4">พระ​องค์​ผู้​ทรง​โปรด​ให้​เรา​ได้รับ​ความ​ชู​ใจ​ใน​การ​ทุกข์​ยาก​ทั้งสิ้น​ของ​เรา, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ชู​ใจ​คน​เหล่านั้น​ที่​มี​ความ​ทุกข์​ยาก​อย่าง​หนึ่ง​อย่าง​ใด​ด้วย​ความ​ชู​ใจ ซึ่ง​ตัว​เรา​เอง​ได้​รับ​จาก​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">ด้วย​เรา​ได้​มี​ส่วน​ทน​ทุกข์​ด้วยกัน​กับ​พระ​คริสต์​มาก​เท่าใด, ความ​ชู​ใจ​ของ​เรา​เนื่อง​จาก​พระ​คริสต์​ก็​มาก​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="6">ที่​เรา​ทน​ความ​ทุกข์​ยาก​นั้น​ก็​เพื่อให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ความ​ชู​ใจ​และ​ความ​รอด หรือ​ที่​เรา​ได้​รับ​ความ​ชู​ใจ​นั้น​ก็​เพื่อให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้รับ​ความ​ชู​ใจ​ด้วย, ซึ่ง​ทำ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เพียร​สู้​ทน​ความ​ทุกข์​เหมือน​อย่าง​เรา​ได้​ทน​นั้น</verse>
				<verse number="7">เรา​จึง​มี​ความหวัง​แน่นอน​ใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย เพราะ​เรา​รู้​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​มี​ส่วน​ใน​ความ​ทุกข์​ยาก​ฉัน​ใด, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​มี​ส่วน​ใน​ความ​ชู​ใจ​ฉัน​นั้น</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนั้น​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, เรา​ใคร่​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทราบ​ถึง​ความ​ทุกข์​ลำบาก​ที่​บังเกิด​แก่​เรา​ใน​มณฑล​อาเซีย ซึ่ง​หนักใจ​เหลือ​กำลัง, จน​ถึง​กับ​ทำ​ให้​เรา​หมด​หวัง​ที่​จะ​เอา​ชีวิต​รอด​ได้.</verse>
				<verse number="9">ที่​จริง​เรา​คาด​ว่า​ถึง​ที่​ตาย​แล้ว, แต่​ที่​เป็น​เช่นนี้​ก็​เพื่อ​มิ​ให้​ไว้ใจ​ตน​เอง, ให้​ไว้ใจ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​บันดาล​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="10">พระ​องค์​นั้น​ทรง​ช่วย​ให้​เรา​พ้น​จาก​ความ​ตาย​อัน​ใหญ่​หลวง, และ​พระ​องค์​จะ​ทรง​ช่วย​เรา​อีก. เรา​ไว้ใจ​พระ​องค์​ว่า พระ​องค์​ยัง​จะ​ทรง​ช่วย​เรา​ต่อไป</verse>
				<verse number="11">และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ช่วย​เรา​ได้​ด้วย​คำ​อธิษฐาน เพราะว่า​พระ​คุณ​นั้น​ทรง​ประทาน​แก่​เรา​โดย​เหตุ​คน​เป็น​อัน​มาก​ได้​ทูล​ขอ​ฉัน​ใด, คน​เป็น​อัน​มาก​จะ​ได้​ขอบ​พระ​คุณ​เพราะ​เรา​ด้วย​ฉัน​นั้น</verse>
				<verse number="12">ด้วย​ว่า​นี่​เป็น​สิ่ง​ที่​เรา​อวด​ได้, คือ​ใจ​เรา​ที่​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​นั้น​เป็น​พะยาน​ว่า เรา​ได้​ประพฤติ​ต่อ​ตา​โลก, และ​ยิ่ง​กว่า​นั้น​อีก​คือ​ต่อ​หน้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ด้วย​น้ำใจ​บริสุทธิ์​และ​สัตย์​จริง​ต่อ​พระ​เจ้า. และ​มิใช่​ตาม​ปัญญา​แห่ง​เนื้อ​หนัง แต่​ตาม​พระ​คุณ​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน.</verse>
				<verse number="13">เพราะว่า​เรา​ไม่ได้​เขียน​เรื่อง​อื่น​ฝาก​มา​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย นอกจาก​เรื่อง​ซึ่ง​ท่าน​ได้​อ่าน​และ​รับ​เห็น​ด้วย​แล้ว,</verse>
				<verse number="14">และ​ข้าพ​เจ้า​หวัง​ใจ​ว่า​ท่าน​จะ​รับ​เห็น​ด้วย​โดย​ถ้วน​ถี่, เหมือน​พวก​ท่าน​บาง​คน​ได้​ยอม​รับ​เห็น​ด้วย​แล้ว​ว่า​เรา​เป็น​คน​ที่​ท่าน​อวด​ได้ และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​ที่​เรา​จะ​อวด​ได้​ใน​วัน​ของ​พระ​เยซู​เจ้า​ของ​เรา​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="15">และ​โดย​ความ​ไว้ใจ​นั้น ข้าพ​เจ้า​ได้​ประสงค์​ว่า​จะ​ไป​เยี่ยม​พวก​ท่าน​ก่อน, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ประ​โยชน์​สอง​เท่า​คือ</verse>
				<verse number="16">ข้าพ​เจ้า​หมาย​ว่า​จะ​แวะ​เยี่ยม​พวก​ท่าน​ขณะ​เมื่อ​เดินทาง​ไป​ยัง​มณฑล​มา​กะ​โด​เนีย และ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​กลับ​มา​จาก​มณฑล​มา​กะ​โดเนีย​ก็​จะ​แวะ​เยี่ยม​ท่าน​อีก, ท่าน​ก็​จะ​ได้​ส่ง​ให้​ข้าพ​เจ้า​ออก​เดินทาง​ไป​ยัง​มณฑล​ยู​ดาย.</verse>
				<verse number="17">และ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​มุ่ง​หมาย​อย่าง​นั้น, ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​โลเล​หรือ และ​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​มุ่ง​หมาย​นั้น ข้าพ​เจ้า​ได้​พูด​เออๆ ค่ะๆ ส่งๆ ไป​ตาม​อย่าง​ชาวโลก​พูด​กัน​หรือ</verse>
				<verse number="18">แต่​เมื่อ​พระ​เจ้า​สัตย์​จริง, คำ​ของ​เรา​ที่​กล่าว​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​มิได้​เป็น​คำ​เออๆ ค่ะๆ ส่งๆ ไป.</verse>
				<verse number="19">ด้วย​ว่า​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​คือ​พระ​เยซู​คริสต์, ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​กับ​ซี​ละ​วา​โน​และ​ติ​โม​เธียว​ได้​ประกาศ​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิได้​เป็น​คำ​เออๆ ค่ะๆ ส่งๆ ไป, แต่​ใน​พระ​องค์​นั้น​มี​ล้วน​แต่​ความ​จริง.</verse>
				<verse number="20">บรรดา​คำ​ของ​พระ​เจ้า​เป็น​ความ​จริง​โดย​ที่​พระ​เยซู​เป็น​ผู้รับ​ประกัน​ไว้, และ​ที่​เรา​พูด​ว่า​อา​เมน​ใน​เวลา​ที่​เรา​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​เจ้า​นั้น​ก็​เนื่อง​ด้วย​พระ​เยซู.</verse>
				<verse number="21">และ​ผู้​ซึ่ง​ได้​ทรง​ตั้ง​เรา​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​พระ​คริสต์, และ​ได้​ทรง​ชะโลม​เรา​ไว้​นั้น​ก็​คือ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="22">และ​พระ​องค์​ทรง​ประทับตรา​เรา​ไว้, และ​ประทาน​พระ​วิญญาณ​เป็น​มัด​จำ​ไว้​ใน​ใจ​ของ​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="23">ขอ​พระ​เจ้า​เป็น​ทิพย์​พะยาน​ฝ่าย​จิตต์​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ยัง​ไม่ได้​ไป​ถึง​เมือง​โก​ริน​โธ​นั้น, ก็​เพื่อ​จะ​งด​ติ​โทษ​พวก​ท่าน​ไว้​ก่อน.</verse>
				<verse number="24">ใช่​ว่า​เรา​เป็น​นาย​บังคับ​ความ​เชื่อ​ของ​พวก​ท่าน​เมื่อไร, แต่​ว่า​เรา​เป็น​ผู้​อุป​การ​ให้​ความ​ยินดี​แก่​ท่าน เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​ยั่ง​ยืน​อยู่​แล้ว​ใน​ความ​เชื่อ.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​ได้​ตั้งใจ​ไว้​ว่า เมื่อ​มี​ความ​ทุกข์​อยู่​จะ​ไม่​มา​หา​พวก​ท่าน​อีก.</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ทำ​ให้​พวก​ท่าน​เป็น​ทุกข์, จะ​มี​ใคร​ให้​ข้าพ​เจ้า​ได้​ความ​ยินดี? ก็​เป็น​คน​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ให้​มี​ความ​ทุกข์​นั้น​แหละ.</verse>
				<verse number="3">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เขียน​ข้อความ​นั้น​ฝาก​มา​ถึง​พวก​ท่าน กลัว​ว่า​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​มา​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ความ​ทุกข์​จาก​คน​เหล่านั้น​ที่​ควร​จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ยินดี และ​ข้าพ​เจ้า​ไว้ใจ​ใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า ความ​ยินดี​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​เป็น​ความ​ยินดี​ของ​ท่าน​ด้วย.</verse>
				<verse number="4">เหตุ​ว่า​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เขียน​หนังสือ​ฝาก​มา​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​นั้น, ข้าพ​เจ้า​ได้​มี​ความ​ทุกข์​ร้อน​ใจ​เป็น​อัน​มาก​และ​น้ำตา​ไหล, มิใช่​เพื่อ​จะ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ทุกข์, แต่​เพื่อ​จะ​ให้​ท่าน​รู้จัก​ความ​รัก​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​มี​ต่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="5">ถ้า​มี​ผู้ใด​เป็น​เหตุ​ให้​เกิด​ความ​ทุกข์, ผู้​นั้น​มิได้​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ทุกข์​แต่​คน​เดียว, แต่​ได้​กระทำ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ทุกข์​เกือบ​ทั้งหมด (ที่​ว่า​เกือบ​ก็​คือ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​อยาก​จะ​ปรักปรำ​ผู้​นั้น​จน​เหลือเกิน).</verse>
				<verse number="6">ซึ่ง​คน​ส่วนมาก​ได้​ลงโทษ​คน​นั้น​ก็​พอสมควร​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนั้น​ควร​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ยก​โทษ​คน​นั้น​ต่าง​หาก, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ความ​บรรเทา กลัว​ว่า​เขา​จะ​จม​ลง​ใน​ความ​ทุกข์​เหลือ​ล้น.</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​ขอ​หนุน​ใจ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​รับ​คน​นั้น​กลับ​เข้า​ม​า​ใหม่​ด้วย​ความ​รัก.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ฉะนี้​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​เขียน​หนังสือ​ฝาก​มา​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ด้วย, คือ​ว่า​หวัง​จะ​ลอง​ใจ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ดู​ว่า ท่าน​จะ​ยอม​เชื่อ​ฟัง​ทุก​ประการ​หรือไม่.</verse>
				<verse number="10">ถ้า​พวก​ท่าน​จะ​ยก​โทษ​ของ​ผู้ใด, ข้าพ​เจ้า​ก็​ยก​โทษ​ของ​ผู้​นั้น​ด้วย แม้​ข้าพ​เจ้า​ยก​โทษ​ของ​คน​ใด, ข้าพ​เจ้า​ได้​ยก​โทษ​ของ​คน​นั้น​เพราะ​เห็น​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="11">เพื่อ​ซาตาน​จะ​มิได้​ชัย​ชะ​นะ​แก่​เรา​ด้วย​เรา​รู้​อุบาย​ของ​มัน​แล้ว</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ไป​ถึง​เมือง​โตร​อา​เพื่อ​จะ​ประกาศ​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​คริสต์. และ​พระ​องค์​ได้​ทรง​โปรด​เปิด​ช่อง​ให้​แก่​ข้าพ​เจ้า,</verse>
				<verse number="13">ข้าพ​เจ้า​ยังไม่​มี​ความ​สบาย​ใจ​เลย, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​มิได้​พบ​ติ​โต​น้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​จึง​ลา​พวก​นั้น​ไป​ยัง​มณฑล​มา​กะ​โด​เนีย</verse>
				<verse number="14">แต่​จง​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​เจ้า, ผู้​ทรง​โปรด​ให้​เรา​มี​ชัย​โดย​พระ​คริสต์​ทุก​เวลา, และ​ผู้​ทรง​โปรด​ประทาน​สุ​คน​ธรส​แห่ง​ความรู้​ของ​พระ​องค์​ให้​ปรากฏ​ด้วย​ตัว​เรา​ทุก​แห่ง.</verse>
				<verse number="15">ด้วย​ว่า​เรา​เป็น​สุ​คน​ธรส​อัน​หวาน​ของ​พระ​คริสต์​แก่​พระ​เจ้า​ใน​ท่ามกลาง​คน​ที่​กำลัง​รอด และ​คน​ที่​กำลัง​พินาศ</verse>
				<verse number="16">แก่​ฝ่าย​หนึ่ง​เรา​เป็น​กลิ่น​รส​แห่ง​ความ​ตาย​นำไป​ถึง​ความ​ตาย, และ​แก่​อีก​ฝ่าย​หนึ่ง​เรา​เป็น​สุ​คน​ธรส​แห่ง​ชีวิต​นำไป​ถึง​ชีวิต. เพราะ​ฉะนั้น​ใคร​เล่า​จะ​มี​ความสามารถ​เหมาะ​กับ​กิจ​เหล่านี้? (เรา​เอง​นั้น​แหละ).</verse>
				<verse number="17">ด้วย​ว่า​เรา​ไม่​เหมือน​คน​โดย​มาก​ที่​เอา​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ไป​ขาย​กิน แต่​ว่า​เรา​ประกาศ​ด้วย​อาศัย​พระ​คริสต์​อย่าง​คน​สัตย์​ซื่อ, อย่าง​คน​ที่​มา​จาก​พระ​เจ้า, และ​อย่าง​คน​ที่​อยู่​จำเพาะ​พระ​พักตร​พระ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เรา​จะ​ยก​ย่อง​ตัว​เรา​เอง​อีก​หรือ เรา​ต้องการ​หนังสือ​ยก​ย่อง​ตัวเอง​นำมา​ให้แก่​พวก​ท่าน​เหมือน​อย่าง​คน​อื่น​บาง​คน​หรือ เรา​ต้องการ​หนังสือ​ยก​ย่อง​จาก​พวก​ท่าน​หรือ</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​เป็น​หนังสือ​ของ​เรา​จารึก​ไว้​ที่​หัวใจ​ของ​เรา. ซึ่ง​คน​ทั้ง​ปวง​รู้จัก​และ​ได้​อ่าน.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ปรากฏ​เป็น​หนังสือ​ของ​พระ​คริสต์​แล้ว ซึ่ง​เรา​ได้​แต่ง​ไว้, มิได้​เขียน​ด้วย​น้ำ​หมืก. แต่​ได้​เขียน​ด้วย​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่ และ​มิได้​เขียน​ที่​แผ่น​ศิลา, แต่​ได้​เขียน​ที่​แผ่น​เนื้อ​ซึ่ง​เป็น​หัวใจ</verse>
				<verse number="4">เรา​มี​ความ​ไว้ใจ​ใน​พระ​เจ้า​โดย​พระ​คริสต์​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="5">มิใช่​เรา​จะ​คิด​ถือ​ว่า​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​เกิด​จาก​ความสามารถ​ของ​เรา​เอง แต่​ว่า​ความสามารถ​ของ​เรา​นั้น​มา​จาก​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">พระ​องค์​จึง​ทรง​โปรด​ประทาน​ให้​เรา​สามารถ​เป็น​ผู้​ปฏิบัติ​ได้​ตาม​คำ​สัญญา​ใหม่, มิใช่​ตาม​ตัวอักษร, แต่​ตาม​พระ​วิญญาณ ด้วย​ว่า​ตัวอักษร​นั้น​ประหาร​ให้​ตาย, แต่​พระ​วิญญาณ​นั้น​ประทาน​ชีวิต</verse>
				<verse number="7">แต่​ถ้า​การ​ปฏิบัติ​ที่​ประหาร​ให้​ตาย, คือ​ตาม​ตัวอักษร​ที่​จารึก​ไว้​ที​แผ่น​ศิลา​นั้น. ยัง​เป็น​เหตุ​ให้​ได้​รับ​รัศมี, จนถึง​พวกยิศรา​เอล​จะ​แลดู​หน้า​ของ​โม​เซ​ไม่ได้​เพราะ​รัศมี​ของ​ท่าน, คือ​เป็น​รัศมี​ซึ่ง​กำลัง​เสื่อม​ศูนย์​ไป.</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​การ​ปฏิบัติ​ตาม​พระ​วิญญาณ​จะ​ไม่​มี​รัศมี​ยิ่งกว่านั้น​อีก​หรือ</verse>
				<verse number="9">ด้วย​ว่า​ถ้า​การ​ปฏิบัติ​สำหรับ​ปรับ​โทษ​ยัง​มี​รัศมี, การ​ปฏิบัติ​สำหรับ​การ​ชอบ​ธรรม​ก็​ยิ่ง​มี​รัศมี​มาก​กว่า​นั้น​อีก.</verse>
				<verse number="10">อัน​ที่​จริง​รัศมี​ซึ่ง​ได้​ทรง​ประทาน​ให้​นั้น​ก็​อับ​แสง​ไป​แล้ว, เพราะ​ถูก​รัศมี​อัน​เลิศ​ประเสริฐ​นั้น​ได้​ส่อง​แสง​ข่ม​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="11">ด้วย​ว่า​ถ้า​สิ่ง​ที่​กำลัง​เสื่อม​ศูนย์​ไป​นั้น​ยัง​มี​รัศมี​ถึง​เพียง​นั้น, สิ่ง​ซึ่ง​จะ​ตั้ง​ดำรง​อยู่​ก็​จะ​มี​รัศมี​มาก​ยิ่ง​กว่า​นั้น​อีก</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เรา​มี​ความหวัง​ใจ​อย่าง​นั้น​แล้ว, เรา​จึง​กล้า​มาก​ขึ้น​ใน​การ​ที่​จะ​พูด</verse>
				<verse number="13">และ​ไม่​เหมือน​อย่าง​โม​เซ​ที่​เอา​ผ้า​คลุม​หน้า​ไว้, เพื่อ​พวกยิศรา​เอล​จะ​มิได้​เห็น​ความ​เสื่อม​ของ​รัศมี​ที​ค่อยๆ จาง​ไป​นั้น</verse>
				<verse number="14">แต่​ใจ​ของ​เขา​ก็​แข็ง​กะด้าง​ไป ด้วย​ว่า​ตลอด​ลง​มา​จน​ถึง​ทุก​วันนี้​เมื่อ​เขา​อ่าน​คำ​สัญญา​เก่า, ผ้า​คลุม​หน้า​นั้น​ยังคง​อยู่​ไม่ได้​เปิด​ออก. แต่​ถ้า​คลุม​หน้า​ผืน​นั้น​เอง​พระ​คริสต์​ได้​ทรง​เปิด​ออก​แล้ว.</verse>
				<verse number="15">แต่​ว่า​ตลอด​ลง​มาถึง​ทุก​วันนี้, เมื่อ​เขา​อ่าน​คำ​ของ​โม​เซ​เวลา​ไร, ผ้า​คลุม​นั้น​ก็​ยัง​ปิดบัง​ใจ​ของ​เขา​ไว้.</verse>
				<verse number="16">แต่​เมื่อ​คน​ใด​จะ​กลับมา​หา​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, ผ้า​คลุม​นั้น​จะ​เปิด​ออก.</verse>
				<verse number="17">องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​นั้น​เป็น​พระ​วิญญาณ, และ​พระ​วิญญาณ​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​อยู่​ที่​ไหน, ความ​อิส​สระ​ก็​อยู่​ที่​นั้น.</verse>
				<verse number="18">แต่​เรา​ทั้ง​หลาย​ไม่​มี​ผ้า​คลุม​หน้า​แล้ว, จึง​แล​ดู​สง่า​ราศี​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​เหมือน​เห็น​เงา​ที่​กะ​จก, และ​ตัว​เรา​ก็​ถูก​เปลี่ยนไป​เป็น​เหมือน​กับ​พระ​ฉาย​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, คือ​มี​สง่า​ราศี​เป็น​ลำดับ​ขึ้น​ไป, เช่น​อย่าง​สง่า​ราศี​ที่​มา​จาก​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ซึ่ง​เป็น​พระ​วิญญาณ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​เรา​ถูก​รับ​ใช้​ใน​การ​ปฏิบัติ​นี้​แล้ว​โดย​ที่​ได้​รับ​พระ​กรุณา, เรา​จึง​ไม่​ย่อ​ท้อ</verse>
				<verse number="2">แต่​ว่า​วิธี​เล่ห์​เหลี่ยม​ซึ่ง​เป็น​ที่​น่า​อาย​เรา​ก็​ได้​สละ​ทิ้ง​เสีย​แล้ว, คือ​ไม่ได้​ดำเนิน​ใน​ทาง​อุบาย, และ​ไม่ได้​พลิก​แพลง​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า แต่​เรา​กระทำ​ให้​ตัว​เรา​ถูก​กับ​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​ของ​คน​ทั้ง​ปวง โดย​สำแดง​ความ​สัตย์​จริง​จำเพาะ​พระ​พักตร​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">แต่​ถ้า​มี​ท่าน​บัง​กิตติ​คุณ​ของ​เรา​ไว้​จาก​ใคร, ก็​คือ​คน​เหล่านั้น​ที่​จะ​ถึง​ความ​พินาศ</verse>
				<verse number="4">คือ​ใน​คน​จำพวก​นั้น​พระ​ของ​สมัย​นี้​ได้​กระทำ​ใจ​ของ​คน​ที่​ไม่​เชื่อ​ให้​มืด​ไป, เพื่อ​ไม่ให้​เขา​เห็น​แสง​สว่าง​ของ​กิตติ​คุณ​อัน​ประกอบ​ด้วย​สง่า​ราศี, คือ​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​คริสต์​ผู้​เป็น​แบบ​พระ​ฉาย​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">ด้วย​เรา​ไม่ได้​ประกาศ​ตัว​เรา​เอง. แต่​ได้​ประกาศ​พระ​เยซู​คริสต์​ว่า​เป็น​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, และ​ได้​ประกาศ​ตัว​เรา​เอง​ว่า​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เพราะ​เห็น​แก่​พระ​เยซู​นั้น</verse>
				<verse number="6">เพราะว่า​พระ​เจ้า​องค์​นั้น​ผู้​ได้​ตรัส​สั่ง​ให้​ความ​สว่าง​ออก​มา​จาก​ความ​มืด ได้​ทรง​ส่อง​สว่าง​เข้า​ใน​ใจ​ของ​เรา, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​มี​ความ​สว่าง​แห่ง​ความรู้​ถึง​สง่า​ราศี​ของ​พระ​เจ้า​ปรากฏ​ใน​พระ​พักตร​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="7">แต่​ว่า​เรา​เก็บ​ทรัพย์​นั้น​ไว้​ใน​ภาชนะ​ดิน เพื่อ​ฤทธิ์​เดช​อัน​เลิศ​จะ​มา​จาก​พระ​เจ้า, ไม่ได้​มา​จาก​ตัว​เรา​เอง.</verse>
				<verse number="8">เรา​ถูก​ขนาบ​รอบ​ข้าง, แต่​ก็​ยัง​ไม่​ถึง​กะ​ดิก​ไม่​ไหว. เรา​จน​ปัญญา, แต่​ก็​ยัง​ไม่​ถึงกับ​หมด​มานะ</verse>
				<verse number="9">เรา​ถูก​เขา​รุก​ไล่, แต่​ก็​ยัง​ไม่​ตก​อยู่​ใน​เงื้อม​มือ​เขา เรา​ถูก​ตี​ลง​แล้ว, แต่​ก็​ยัง​ไม่​ตาย.</verse>
				<verse number="10">เรา​รับ​การ​หวุดหวิด​ต่อ​ความ​ตาย​อย่าง​พระ​เยซู​อยู่​เสมอ. เพื่อ​ชีวิต​ของ​พระ​เยซู​จะ​ได้​ปรากฏ​ใน​ตัว​เรา​ด้วย.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ว่า​พวก​เรา​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​นั้น​ต้อง​ถูก​มอบ​ไว้​แก่​ความ​ตาย​เสมอ​เพราะ​เห็น​แก่​พระ​เยซู. เพื่อ​ชีวิต​ของ​พระ​เยซู​จะ​ได้​ปรากฏ​ใน​เนื้อ​หนัง​ของ​เรา​ซึ่ง​ต้อง​ตาย​นั้น.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนั้น​ความ​ตาย​จึง​กำลัง​บั่น​ทอน​อยู่​ใน​เรา, แต่​ชีวิต​กำลัง​เพิ่ม​ขึ้น​ใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="13">แต่​ว่า​เรา​มี​ใจ​เชื่อ​เหมือน​กัน, ตาม​ซึ่ง​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, ข้าพ​เจ้า​เชื่อ, เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​บอก​เล่า. เรา​ก็​เชื่อ​ด้วย, เพราะ​ฉะนั้น​เรา​จึง​บอก​เล่า.</verse>
				<verse number="14">ด้วย​เรา​รู้​ว่า​พระ​องค์​ผู้​ทรง​บันดาล​ให้​พระ​เยซู​เจ้า​คืน​พระ​ชนม์, ยัง​จะ​ทรง​โปรด​ให้​เรา​เป็น​ขึ้นมา​โดย​พระ​เยซู​นั้น, และ​จะ​ทรง​พา​เรา​เข้า​มา​เฝ้า​พร้อม​กัน​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="15">เพราะว่า​สิ่ง​สาร​พัตร​ทั้งนั้น​เป็นไป​เพื่อ​ประ​โยชน์​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​ว่า​พระ​คุณ​ได้​ทวี​ขึ้น​เป็น​เกียรติยศ​แก่​พระ​เจ้า​ใน​คน​เป็น​คัน​มาก​ฉัน​ใด, คน​เป็น​อัน​มาก​จะ​ได้​ขอบ​พระ​คุณ​ฉัน​นั้น</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จึง​ไม่​ย่อ​ท้อ, ถึงแม้ว่า​กาย​ภายนอก​ของ​เรา​กำลัง​ทรุด​โทรม​ไป, ใจ​ภายใน​นั้น​ก็​ยัง​จำเริญ​ขึ้น​ใหม่​ทุก​วันๆ.</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ว่า​การ​ทุกข์​ยาก​ที่​เบา​บาง​ของ​เรา​นั้น​ซึ่ง​รับ​อยู่​แต่​ประเดี๋ยว​เดียว​จะ​กระทำ​ให้​เรา​มี​สง่า​ราศี​ใหญ่​ยิ่ง​นิ​รันดร์.</verse>
				<verse number="18">ด้วย​ว่า​เรา​ไม่ได้​เห็น​แก่​สิ่งของ​ที่​แล​เห็น​อยู่, แต่​เห็น​แก่​สิ่งของ​ที่​แล​ไม่​เห็น. เพราะ​ว่า​สิ่งของ​ซึ่ง​แล​เห็น​อยู่​นั้น​เป็น​ของ​ไม่​ยั่งยืน แต่​สิ่ง​ซึ่ง​แล​ไม่​เห็น​นั้น​ก็​ถาวร​อยู่​นิ​รันดร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เพราะ​เรา​รู้อยู่​ว่า, แม้​เรือน​ดิน​คือ​ร่างกาย​ของ​เรา​นี้​จะ​พัง​ทำลาย​เสีย, เรา​ก็​ยัง​มี​ที่​อาศัย​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ทรง​โปรด​ประทาน​ให้, ที่​มิได้​สร้าง​ด้วย​มือ​มนุษย์, และ​ซึ่ง​ตั้งอยู่​เป็น​นิตย์​ใน​สวรรค์.</verse>
				<verse number="2">เพราะว่า​ใน​ร่างกาย​นี้​เรา​ยัง​ครวญ​คร่ำ​อยู่ มี​ความ​อาลัย​ที่​จะ​สวม​ที่​อาศัย​ของ​เรา​ที่มา​จาก​สวรรค์​เหมือน​อย่าง​เสื้อ.</verse>
				<verse number="3">หาก​ว่า​เมื่อ​เรา​สวม​แล้ว, เรา​จะ​มิได้​ขาด​เสื้อ​สำหรับ​สวม.</verse>
				<verse number="4">เพราะว่า​เรา​ผู้​อาศัย​ใน​ร่างกาย​นี้​จึง​ครวญ​คร่ำ​เป็น​ทุกข์​อยู่ มิใช่​เพราะ​ปรารถนา​จะ​อยู่​ตัว​เปล่า, แต่​ปรารถนา​จะ​สวม​เสื้อ​ใหม่​นั้น​ต่างหาก เพื่อ​ชีวิต​จะ​ได้​กลืน​ร่างกาย​ของ​เรา​ซึ่ง​จะ​ตาย​นั้น​เสีย​หมด.</verse>
				<verse number="5">แต่​พระ​เจ้า​เอง​เป็น​ผู้​ที่​ทรง​เตรียม​เรา​ไว้​สำหรับ​การ​เปลี่ยนแปลง​นี้, และ​พระ​องค์​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​พระ​วิญญาณ​เป็น​ทัด​จำ​ไว้​กับ​เรา</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​มั่นใจ​อยู่​เสมอ​โดย​รู้​แล้ว​ว่า, ขณะ​เมื่อ​เรา​อยู่​ใน​ร่างกาย​นี้ เรา​อยู่​ปราศ​จาก​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">ด้วย​ว่า​เรา​ดำเนิน​โดย​ความ​เชื่อ, มิใช่​ตามที่​เรา​ได้​เห็น</verse>
				<verse number="8">คือ​เรา​มี​ความ​มั่นใจ​อยากจะ​อยู่​กับ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​มากกว่า​อยู่​ใน​ร่างกาย​นี้.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​ตั้ง​เป้า​ของ​เรา​ว่า, จะ​อยู่​ใน​กาย​นี้​ก็​ดี, หรือไม่​อยู่​ก็​ดี, เรา​ก็​จะ​เป็น​ที่​พอ​พระทัย​พระ​องค์​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​จำเป็น​เรา​ทั้ง​หลาย​ทุก​คน​ต้อง​ปรากฏ​ตัว​ที่​หน้า​บัลลังก์​ของ​พระ​คริสต์, เพื่อ​ทุก​คน​จะ​ได้รับ​สม​กับ​การ​ที่​ได้​ประพฤติ​ใน​ร่างกาย​นี้, แล้ว​แต่​จะ​ดี​หรือ​ชั่ว</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​เรา​รู้จัก​ความ​เกรง​กลัว​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​แล้ว, เรา​ก็​จะ​ชวน​คน​ทั้ง​หลาย​ให้​เห็น​จริง​ได้. แต่​ตัว​ปรากฏ​แก่​พระ​เจ้า​แจ้ง​ชัด​แล้ว, และ​ข้าพ​เจ้า​หวัง​ว่า​เรา​ปรากฏ​แจ้ง​ชัด​แก่​ใจ​วินิจ​นัย​ผิด​และ​ชอบ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="12">นี่​ไม่ใช่​การ​อวด​ตัว​ต่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อีก, แต่​เรา​ให้​ท่าน​มี​โอกาส​ที่​จะ​นำ​เรา​ออก​อวด​ได้, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​มี​ข้อ​สำหรับ​ตอบ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ชอบ​อวด​ใน​สิ่ง​ซึ่ง​ปรากฏ แต่​มิได้​อวด​ใน​สิ่ง​ซึ่ง​อยู่​ใน​ใจ.</verse>
				<verse number="13">ด้วย​ว่า​ถ้า​เรา​ได้​ประพฤติ​อย่าง​คน​เสีย​จริต, เรา​ก็​ได้​ประพฤติ​เพราะ​เห็น​แก่​พระ​เจ้า, หรือ​ถ้า​เรา​ประพฤติ​อย่าง​คน​ปกติ, ก็​เป็น​เพื่อ​ประ​โยชน์​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ว่า​ความ​รัก​ของ​พระ​คริสต์​ได้​บังคับ​เรา​อยู่, เพราะ​เรา​ได้​คิดเห็น​อย่าง​นี้, คือ​ว่า​มี​ผู้​หนึ่ง​ได้​ตาย​เพื่อ​คน​ทั้ง​ปวง, เหตุ​ฉะนั้น​คน​ทั้ง​ปวง​นั้น​จึง​ตาย​เสีย​แล้ว</verse>
				<verse number="15">และ​พระ​องค์​ได้​ทรง​วาย​พระ​ชนม์​เพื่อ​คน​ทั้ง​ปวง, เพื่อ​คน​เหล่านั้น​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​จะ​มิได้​เป็น​อยู่​เพื่อ​ประ​โยชน์​แก่​ตัว​เอง​ต่อไป, แต่​จะ​เป็น​อยู่​เพื่อ​ประ​โยชน์​แก่​พระ​องค์​นั้น​ผู้​ทรง​วาย​พระ​ชนม์ และ​ทรง​เป็น​ขึ้น​มา​ใหม่​เพราะ​เห็น​แก่​เขา</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนั้น​ตั้งแต่​นี้​ไป​เรา​จะ​ไม่​รู้จัก​คน​ใด​ตาม​เนื้อ​หนัง แม้​ว่า​เมื่อ​ก่อน​เรา​ได้​รู้จัก​พระ​คริสต์​ตาม​เนื้อ​หนัง​ก็​จริง, แต่​เดี๋ยวนี้​เรา​จะ​ไม่​รู้​จัก​พระ​องค์​เช่น​นั้น​อีก.</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​แม้​คน​หนึ่ง​คน​ใด​อยู่​ใน​พระ​คริสต์, คน​นั้น​เป็น​คน​ถูก​สร้างใหม่​แล้ว สิ่ง​สาร​พัตร​ที่​เก่าๆ ก็​ได้​ล่วง​ไป นี่​แน่ะ กลายเป็น​สิ่ง​ใหม่​ทั้งนั้น.</verse>
				<verse number="18">อีก​ประการ​หนึ่ง สิ่ง​สาร​พัตร​ทั้ง​ปวง​นั้น​บังเกิด​มา​จาก​พระ​เจ้า ผู้​ทรง​บันดาล​ให้​เรา​คืน​ดี​กัน​กับ​พระ​องค์​โดย​พระ​เยซู​คริสต์, และ​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​ให้​เรา​รับ​ใช้​ใน​การ​ประกาศ​เรื่อง​การ​คืน​ดี​กัน​นั้น</verse>
				<verse number="19">คือ​ว่า​พระ​เจ้า​ผู้​สถิต​ใน​องค์​พระ​คริสต์​ทรง​กระทำ​ให้​โลก​นี้​คืน​ดี​กัน​กับ​พระ​องค์, ไม่ได้​คอย​นับ​การ​ผิด​ของ​เขา, และ​พระ​องค์​ได้​ทรง​มอบ​เรื่อง​การ​ที่​จะ​ให้​คืน​ดี​กัน​นั้น​ไว้​กับ​เรา.</verse>
				<verse number="20">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จึง​เป็น​ราชทูต​ของ​พระ​คริสต์, เหมือน​หนึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​อ้อน​วอน​ขอ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​โดย​เรา เรา​ผู้แทน​พระ​คริสต์​จึง​วิงวอน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​คืน​ดี​กัน​กับ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="21">เพราะว่า​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​พระ​องค์​นั้น​ผู้​ไม่​มี​ความผิด​เป็น​ความผิด​เพราะ​เห็น​แก่​เรา, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​เป็น​ความชอบ​ธรรม​ของ​พระ​เจ้า​โดย​พระ​องค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">เรา​เป็น​คน​ทำ​การ​ด้วยกัน​กับ​พระ​องค์, เรา​จึง​ขอ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, อย่า​รับ​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​เป็น​การ​หา​ประ​โยชน์​มิได้.</verse>
				<verse number="2">เพราะว่า​พระ​องค์​ตรัส​แล้ว​ว่า, เรา​ได้​ฟัง​ท่าน​ใน​เวลา​อัน​ชอบ, และ​เรา​ได้​สงเคราะห์​ท่าน​ใน​วัน​แห่ง​ความ​รอด. นี่​แน่ะ บัดนี้​เป็น​เวลา​อัน​ชอบ นี่​แน่ะ บัดนี้​เป็น​วัน​แห่ง​ความ​รอด,</verse>
				<verse number="3">เรา​มิได้​ให้​เขา​มี​เหตุ​สะดุด​ใน​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​เลย. เพื่อ​มิ​ให้​การ​ที่​เรา​รับ​ใช้​ปฏิบัติ​นั้น​เป็น​ที่​เขา​จะ​ติ​เตียน​ได้.</verse>
				<verse number="4">แต่​ว่า​ใน​การ​ทั้ง​ปวง​เรา​ได้​กระทำ​ตัว​ให้​เป็น​ที่​ชอบ, เหมือน​คน​รับ​ใช้​ของ​พระ​เจ้า, โดย​ความ​เพียร​อดทน​เป็น​อัน​มาก​ใน​ความ​ทุกข์, ใน​ความ​ขัด​สน, ใน​เหตุ​วิบัติ,</verse>
				<verse number="5">ใน​การ​ถูก​เฆี่ยน, ใน​การ​ที่​ถูก​จำคุก, ใน​การ​วุ่นวาย, ใน​การ​งาน​ต่างๆ, ใน​กา​รอด​หลับ​อด​นอน, ใน​กา​รอด​อาหาร</verse>
				<verse number="6">โดย​ความ​บริสุทธิ์, โดย​ความรู้, โดย​การ​ไม่​โกรธ​เร็ว, โดย​ความ​เผื่อ​แผ่, โดย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์, โดย​ความ​รัก​แท้,</verse>
				<verse number="7">โดย​ถ้อยคำ​สัตย์​จริง, โดย​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​เจ้า, ใช้​เครื่อง​อาวุธ​แห่ง​ความชอบ​ธรรม​ที่​มือ​ขวา​และ​มือ​ข้าย,</verse>
				<verse number="8">ทั้ง​เวลา​มี​ยศ​และ​เวลา​อัปยศ, ทั้ง​เวลา​ลือ​กัน​ว่า​ชั่ว​และ​เวลา​ลือ​กัน​ว่า​ดี ถูก​เขา​หา​ว่า​เป็น​คน​ที่​ล่อลวง​เขา​ให้​หลง, แต่​ยัง​เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ</verse>
				<verse number="9">ถูก​เขา​หา​ว่า​เป็น​คน​ไม่​มี​ใคร​รู้จัก, แต่​ยัง​เป็น​คน​ที่​เขา​ทั้ง​หลาย​รู้จัก​ดี เหมือน​คน​ตาย​แล้ว, แต่​นี่​แน่ะ เรา​ยัง​เป็นอยู่​เหมือน​คน​ถูก​เฆี่ยน, แต่​ยัง​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="10">เหมือน​คน​ที่​เป็น​ทุกข์​อยู่, แต่​ยัง​มี​ความ​ยินดี​เสมอ เหมือน​คน​ยากจน, แต่​ยัง​ทำ​ให้​คน​เป็น​อัน​มาก​มั่ง​มี​เหมือน​คน​ไม่​มี​อะไร​เลย, แต่​ยัง​มี​สิ่ง​สาร​พัตร​บริบูรณ์</verse>
				<verse number="11">ดูก่อน​ท่าน​ชาว​โก​ริน​โธ, เรา​พูด​กับ​ท่าน​อย่าง​ไม่​ปิดบัง​เลย, และ​ใจ​ของ​เรา​ตี​แผ่​ให้​ท่าน​เห็น​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">ใจ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​ได้​อัด​แน่น​เพราะ​เรา, แต่​อัด​แน่น​เพราะ​ตัว​เอง.</verse>
				<verse number="13">ข้าพ​เจ้า​พูด​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เหมือน​พูด​กับ​บุตร จง​ทำ​กับ​เรา​อย่าง​ที่​เรา​ทำ​กับ​ท่าน, คือ​จง​ตี​แผ่​ใจ​ของ​ท่าน​ด้วย​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="14">อย่า​เข้า​เทียม​แอก​ด้วยกัน​กับ​คน​ที่​ไม่​เชื่อ เพราะว่า​ความชอบ​ธรรม​จะ​มี​หุ้นส่วน​อะไร​กับ​ความ​ชั่ว? และ​ความ​สว่าง​จะ​เข้า​สนิท​กัน​กับ​ความ​มืด​ได้​อย่างไร?</verse>
				<verse number="15">พระ​คริสต์​กับเบ​ลี​อาล​จะ​มี​เสียง​เข้า​กัน​อย่างไร​ได้? หรือ​คน​ที่​เชื่อ​จะ​มี​ส่วน​อะไร​กับ​คน​ที่​ไม่​เชื่อ?</verse>
				<verse number="16">วิหาร​ของ​พระ​เจ้า​จะ​ทำ​สัญญา​อะไร​กับ​รูป​เคารพ​ได้? เพราะว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​วิหาร​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่ เหมือน​พระ​เจ้า​ได้​ตรัส​ไว้​แล้ว​ว่า, “เรา​จะ​สถิต​อยู่​ใน​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​จะ​ดำเนิน​ท่ามกลาง​เขา และ​เรา​จะ​เป็น​พระ​เจ้าของ​เขา, และ​เขา​จะ​เป็น​พล​ไพร่​ของ​เรา.”</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​เจ้า​จึง​ตรัส​ว่า, “เจ้า​จง​ออกมา​จาก​ท่ามกลาง​เขา​เหล่านั้น, และ​จง​อยู่​ต่างหาก อย่า​ถูกต้อง​สิ่ง​ซึ่ง​มลทิน และ​เรา​จะ​รับ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้.</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​เป็น​บิดา​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, และ​เจ้า​ตั้ง​หลาย​จะ​เป็น​บุตรชาย​บุตร​หญิง​ของ​เรา.” พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​เดช​ทุก​ประการ​ได้​ตรัส​ดังนั้น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ดูก่อน​ท่าน​ผู้​เป็น​ที่​รัก, เมื่อ​เรา​มี​คำ​สัญญา​เช่นนั้น​แล้ว. ให้​เรา​ชำระ​ตัว​ของ​เรา​ให้​ปราศ​จาก​มลทิน​ทุก​อย่าง​แห่ง​เนื้อ​หนัง​และ​วิญญาณ​จิตต์, และ​ให้​เรา​กระทำ​ความ​บริสุทธิ์​ให้​สำเร็จ​โดย​ความ​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="2">พึง​รับ​เรา​เถิด เรา​มิได้​ทำ​ร้าย​แก่​คน​ใด. เรา​มิได้​ชวน​คน​ใด​ให้​ทำ​การ​ชั่ว, เรา​มิได้​เอา​เปรียบ​คน​ใด​เลย.</verse>
				<verse number="3">ข้าพ​เจ้า​ไม่​พูด​อย่าง​นั้น​เพื่อ​จะ​ปรักปรำ​ท่าน​ทั้ง​หลาย เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​บอก​ไว้​แล้ว​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​อยู่​ใน​ใจ​ของ​เรา​ทีเดียว, จะ​ตาย​หรือ​จะ​เป็น​ก็​คง​อยู่​ด้วยกัน.</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​พูด​อย่าง​ไว้ใจ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มาก, และ​ข้าพ​เจ้า​ภูมิใจ​เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จริงๆ ข้าพ​เจ้า​ได้​รับ​ความ​ชู​ใจ​อย่าง​บริบูรณ์, และ​ใน​ความ​ยากลำบาก​ของ​เรา​ทุก​อย่าง ข้าพ​เจ้า​ก็​ยัง​มี​ความ​ปิติ​ยินดี​อย่าง​เหลือล้น</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​เมื่อ​เรา​มาถึง​มณฑล​มา​กะ​โด​เนีย​แล้ว, ฝ่าย​เนื้อ​หนัง​ของ​เรา​ก็​ไม่​มี​การ​พักผ่อน​เลย, แต่​เรา​มี​ความ​ลำบาก​อยู่​รอบ​ข้าง ภาย​นอก​ก็​มี​การ​ต่อสู้, ทั้ง​ภายใน​ก็​มี​ความ​กลัว.</verse>
				<verse number="6">แต่​ถึง​กระนั้น​ก็​ดี, พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​หนุน​น้ำ​ใจ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ท้อ​ใจ. ได้​ทรง​หนุน​น้ำ​ใจ​ของ​เรา โดย​ที่​ได้​ทรง​ให้​ติ​โต​มา</verse>
				<verse number="7">มิใช่​โดย​ที่​ติ​โต​ได้​มา​เท่านั้น, แต่​โดย​ที่​ท่าน​ได้​หนุน​น้ำใจ​ของ​ติ​โต​ด้วย, ตามที่​ติ​โต​ได้​มา​บอก​เรา​ถึง​ความ​อาลัย​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​และ​ความ​โศกเศร้า​ของ​ท่าน และ​ใจ​ร้อน​รน​ของ​ท่าน​ที่​มี​แก่​เรา, จึง​ทำ​ให้​เรา​มี​ความ​ยินดี​มาก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="8">ด้วย​ว่า​ถึงแม้​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เกิด​มี​ความ​เสียใจ​เพราะ​จดหมาย​ฉะบับ​นั้น, ข้าพ​เจ้า​ก็​ไม่​เสียดาย ถึง​เมื่อก่อน​ข้าพ​เจ้า​ได้​เสียดาย​บ้าง, เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​เห็น​แล้ว​ว่า จดหมาย​นั้น​ได้​ทำ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เกิด​มี​ความ​เสียใจ​ชั่วคราว</verse>
				<verse number="9">แต่​บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ยินดี, มิใช่​เพราะ​ท่าน​ได้รับ​ความ​เสียใจ, แต่​เพราะ​ที่​ท่าน​ได้รับ​ความ​เสียใจ​นั้น​จึง​เป็น​เหตุ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่ เพราะว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้รับ​ความ​เสียใจ​อย่าง​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า, เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่ได้​ผลร้าย​สิ่ง​ใด​จาก​เรา​เลย.</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​ความ​เสียใจ​อย่าง​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า​ย่อม​กระทำ​ให้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่ และ​นำไป​ถึง​ความ​รอด, และ​การ​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​นั้น​จะ​ไม่​เป็น​ที่​น่า​เสียดาย แต่​ความ​เสียใจ​อย่าง​โลก​ย่อม​นำไป​ถึง​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="11">จง​พิจารณา​ความ​เป็นไป​นี้​เถิด, คือ​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​มี​ความ​เสียใจ​อย่าง​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า, ว่า​ความ​นั้น​ได้​กระทำ​ให้​ท่าน​มี​ความ​สนใจ​มาก​เท่าใด, และ​การ​แก้​ตัว​ใหม่​มาก​เท่าใด, และ​การ​โกรธ​แทน​มาก​เท่าใด, และ​ความ​กลัว​มาก​เท่าใด, และ​เกิด​ความ​อาลัย​มาก​เท่าใด, และ​การ​กะ​ตอรือ​ร้น​มาก​เท่าใด, ทั้ง​รู้สึก​อยาก​จะ​ลงโทษ​ตอบ​แทน​มาก​เท่าใด​ใน​ทุก​สิ่ง​เหล่านั้น ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​แสดง​ว่า​ท่าน​ก็​หมด​จด​ใน​การ​นั้น​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนั้น ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​เขียน​จดหมาย​ฝาก​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย มิใช่​เพราะ​เห็น​แก่​คน​นั้น​ที่​ได้​ทำ​ผิด, หรือ​เพราะ​เห็น​แก่​คน​นั้น​ที่​ต้อง​ทน​เอา​การ​ร้าย, แต่​เพื่อ​ความ​ที่​ท่าน​ได้​สนใจ​เรา​จะ​ได้​ปรากฏ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จำเพาะ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">โดย​เหตุ​นั้น​เรา​จึง​มี​ความ​ชู​ใจ ใน​ความ​ชู​ใจ​ของ​เรา​นั้น​เรา​มี​ความ​ยินดี​มาก​ยิ่ง​ขึ้น เพราะ​ความ​ยินดี​ของ​ติ​โต, เหตุ​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​ให้​ใจ​ของ​ติ​โต​ชื่น​บาน.</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ได้​อวด​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แก่​ติ​โต​อย่าง​หนึ่ง​อย่าง​ใด, ข้าพ​เจ้า​ก็​ไม่​มี​ความ​ละอาย, แต่​สิ่ง​สาร​พัตร​ที่​เรา​ได้​กล่าว​แก่​ท่าน​ย่อม​เป็น​ความ​จริง​ฉัน​ใด, สิ่ง​ซึ่ง​เรา​ได้​อวด​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แก่​ติ​โต​เมื่อก่อน​นั้น ก็​ปรากฏ​เป็น​จริง​เหมือน​กัน​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="15">และ​เมื่อ​ติ​โต​ระลึก​ได้​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เชื่อ​ฟัง และ​ต้อนรับ​เขา​ด้วย​ความ​ยำ​เกรง​จน​ตัว​สั่น, เขา​จึง​มี​ความ​รัก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มาก​ยิ่งขึ้น.</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ยินดี, เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​ไว้ใจ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ทุก​สิ่ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, เรา​แจ้ง​ให้​ท่าน​ทราบ​ถึง​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า ซึ่ง​พระ​องค์​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​คริสตจักร​ที่​มณฑล​มา​กะ​โด​เนีย,</verse>
				<verse number="2">ว่า​เมื่อ​คราว​เขา​รับ​ความ​ทุกข์​ลำบาก​เป็น​อัน​มาก, ความ​ยินดี​อัน​อุดม​ของ​เขา​พร้อม​ด้วย​ความ​ยากจน​แสน​เข็ญ​ของ​เขา ก็​ล้น​ปรากฏ​ออก​เป็น​ใจ​ศรัทธา​อย่าง​ยิ่ง.</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​พะยาน​ได้​ว่า, เขา​ได้​ศรัทธา​ถวาย​โดย​สุด​ความสามารถ​ของ​เขา, แท้จริง​ก็​เกิน​ความสามารถ​ของ​เขา​เสีย​อีก.</verse>
				<verse number="4">และ​ยัง​ได้​วิงวอน​เรา​มากมาย ขอให้​เขา​เข้า​ส่วน​ใน​การ​กุศล​ที่​จะ​ช่วย​สิทธิ​ชน</verse>
				<verse number="5">ไม่​เหมือน​เรา​ได้​คาด​หมาย​ไว้, แต่​ข้อ​สำคัญ​ที่สุด ได้​ถวาย​ตัว​เขา​เอง​แก่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, แล้ว​ได้​ยอม​ตัว​ให้แก่​เรา​ตาม​พระทัย​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">จนถึง​กับ​เรา​ได้​เตือน​ติ​โต​ให้​ไป​ช่วย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กระทำ​การ​กุศล​นั้น จน​สำเร็จ​ตาม​ที่​ท่าน​ได้​ลง​มือ​ไว้​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">ฉะนั้น​เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​ใจ​ประกอบ​บริบูรณ์​ด้วย​ทุก​สิ่ง, คือ​ความ​เชื่อ และ​ถ้อยคำ และ​ความรู้ และ​ความ​กะตือรือร้น และ​ความ​รัก​ต่อ​เรา, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​จง​มี​ใจ​ประกอบ​ด้วย​การ​กุศล​นี้​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​ว่า​อย่าง​นี้​มิได้​หมาย​ว่า​เป็น​บัญชา, แต่​ได้​นำ​เรื่อง​ที่​คน​อื่น​มี​ใจ​กะตือรือร้น​มา​ลอง​เทียบ​ดู​กับ​ความ​รัก​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า​แท้​หรือไม่.</verse>
				<verse number="9">เพราะว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้จัก​พระ​กรุณา​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา​ว่า, ครั้น​พระ​องค์​มั่ง​คง​อยู่​แล้ว, พระ​องค์​ยัง​ทรง​ยอม​เป็น​คน​ยากจน​เพราะ​เห็น​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เป็น​คน​มั่ง​มี​เนื่องจาก​ความ​ยากจน​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="10">และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ออก​ความเห็น​ใน​เรื่อง​นี้​เพราะ​เป็น​การ​สมควร​แก่​ท่าน, เหตุ​ที่​ท่าน​ได้​ตั้ง​ต้น​ก่อน​เขา​เมื่อ​ปี​กลาย​แล้ว, และ​มิใช่​ตั้ง​ตน​จะ​กระทำ​เท่านั้น, แต่​ว่า​มี​น้ำใจ​จะ​กระทำ​ด้วย. เหตุ​ฉะนั้น​บัดนี้​จง​กระทำ​การ​นั้น​ให้​สำเร็จ,</verse>
				<verse number="11">เพื่อ​ท่าน​เคย​ได้​มี​ใจ​พร้อม​อยู่​แล้ว​ฉัน​ใด, ท่าน​จะ​ได้​ให้​สำเร็จ​ตาม​ความสามารถ​ของ​ท่าน​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="12">เพราะว่า​ถ้า​มี​น้ำใจ​พร้อม​อยู่​ก่อน​แล้ว, พระ​เจ้า​ก็​พอ​พระทัย​ที่​จะ​ทรง​โปรด​รับ​ไว้​ตาม​ซึ่ง​ทุก​คน​มี​อยู่, มิใช่​ตาม​ซึ่ง​เขา​ไม่​มี.</verse>
				<verse number="13">ข้าพ​เจ้า​ไม่​หมาย​จะ​ให้​การ​ของ​คน​อื่น​เบา​ลง​และ​ให้​การ​ของ​พวก​ท่าน​หนัก​ขึ้น</verse>
				<verse number="14">แต่​เป็น​การ​ให้​กัน​ไป​ให้​กัน​มา, คือ​ยาม​พวก​ท่าน​มี​บริบูรณ์​เช่น​เวลา​นี้, ท่าน​จะ​ช่วย​คน​เหล่านั้น​ที่​ขัด​สน และ​ยาม​เขา​มี​บริบูรณ์, เขา​จะ​ได้​ช่วย​พวก​ท่าน​เมื่อ​ขัด​สน​อยู่.</verse>
				<verse number="15">เหมือน​มี​คำ​เขียน​แล้ว​ว่า, เขา​เหล่านั้น​ที่​ได้​เก็บ​สะสม​ไว้​มาก ก็​ไม่​มี​เหลือ, และ​เขา​เหล่านั้น​ที่​ได้​เก็บ​สะสม​ไว้​น้อย​ไม่ได้​ขัด​สน</verse>
				<verse number="16">แต่​จง​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​โปรด​ให้​ติ​โต​มี​ใจ​กะตือรือร้น​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="17">เพราะว่า​เขา​ได้​รับ​คำ​เตือน​ของ​ข้าพ​เจัา​ก็​จริง​อยู่, แต่​ที่​เขา​ได้​ไป​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย​นั้น​ก็​เพราะ​เขา​เอง​มี​ใจ​พร้อม​อยู่​ด้วย.</verse>
				<verse number="18">เรา​จึง​ใช้​พี่​น้อง​คน​หนึ่ง​ผู้​ที่​มี​ชื่อเสียง​ใน​การ​ประกาศ​กิตติ​คุณ​ตาม​คริสตจักร​ทั้ง​ปวง​ให้​ไป​กับ​ติ​โต</verse>
				<verse number="19">และ​มิใช่​เท่านั้น. แต่​คริสตจักร​ได้​ตั้ง​คน​นั้น​ไว้​ให้​เป็น​เพื่อน​เดินทาง​ด้วยกัน​กับ​เรา​ใน​การ​กุศล​ซึ่ง​เรา​ได้​รับ​ธุระ, เพื่อให้​เป็น​ที่​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า. และ​เป็น​ที่​สำแดง​นํ้า​ใจ​พร้อม​ของ​เรา,</verse>
				<verse number="20">ทั้ง​จะ​ได้​ระวัง​ไม่ให้​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ติ​เตียน​เรา​ได้ ใน​การ​ที่​เรา​ได้​รับ​สิ่งของ​เป็น​อัน​มาก​มา​แจก​ทาน​นั้น</verse>
				<verse number="21">เพราะ​เรา​คิด​ปรารถนา​เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ, มิใช่​ฉะเพาะ​พระ​พักตร​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​เท่านั้น, แต่​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​ปวง​ด้วย.</verse>
				<verse number="22">ได้​ส่ง​พี่​น้อง​อีก​คน​หนึ่ง​ไป​กับ​เขา​ทั้ง​สอง​คน​นั้น. เขา​เป็น​คน​ที่​เรา​ได้​ลอง​ใจ​เห็น​แล้ว​ว่า มี​ความ​กะตือรือร้น​ใน​การ​หลาย​สิ่ง, แต่​เดี๋ยวนี้​มี​ความ​กะตือรือร้น​มาก​ยิ่ง​ขึ้น, โดย​ที่​เขา​มี​ความ​ไว้ใจ​ใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มาก.</verse>
				<verse number="23">ถ้า​มี​คน​ใด​ถาม​ถึง​ติ​โต, จง​ตอบ​ว่า​เขา​เป็น​เพื่อน​ร่วมงาน​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​เป็น​ผู้ช่วย​ใน​การ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย หรือ​ถ้า​มี​คน​ใด​ถาม​ถึง​พี่​น้อง​สอง​คน​นั้น, จง​ตอบ​ว่า​เขา​เป็น​คน​รับ​ใช้​ของ​คริสตจักร​ทั้ง​ปวง และ​เป็น​สง่า​ราศี​ของ​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="24">เหตุ​ฉะนั้น​จง​สำแดง​ความ​รัก​ของ​ท่าน​ให้​คริสตจักร​ทั้ง​หลาย​เห็น, และ​ให้​สม​กับ​การ​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​อวด​มา​นั้น.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ด้วย​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ไม่​จำเป็นต้อง​เขียน​หนังสือ​ฝาก​ไป​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อีก เรื่อง​การ​สงเคราะห์​สิทธิ​ชน</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​รู้​แล้ว​ว่า​ใจ​ของ​ท่าน​พร้อม​อยู่​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​จึง​พูด​อวด​ท่าน​แก่​พวก​มา​กะ​โด​เนีย​ว่า, พวก​อะฆา​ยะ​ได้​จัดแจง​พร้อม​แล้ว​ตั้ง​แต่​ปีก​ลาย และ​ใจ​ร้อน​รน​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ที่​เร้า​ใจ​คน​เป็น​อัน​มาก​ใน​พวก​เขา.</verse>
				<verse number="3">แต่​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​ใช้​พี่​น้อง​เหล่านั้น​ไป, เพื่อ​มิ​ให้​การ​อวด​ของ​เรา​ถึง​ท่าน​ด้วย​ข้อ​นั้น​เป็น​การ​เปล่า, และ​เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​จัด​เตรียม​ไว้​เหมือน​ข้าพ​เจ้า​ได้​กล่าว​ไว้​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="4">กลัว​ว่า, ถ้า​ชาว​มา​กะ​โดเนีย​บาง​คน​จะ​มา​กับ​ข้าพ​เจ้า และ​เห็น​ว่า​ท่าน​มิได้​เตรียม​ไว้​พร้อม​ตาม​ที่​เรา​ได้​อวด​นั้น, อย่า​ว่า​ท่าน​เลย. เรา​เอง​จะ​มี​ความ​ละอาย.</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​คิด​เห็น​ว่า, สมควร​จะ​วิงวอน​ให้​พี่​น้อง​เหล่านั้น​ไป​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก่อน, และ​ตระเตรียม​ทาน​ของ​ท่าน​ไว้​ตาม​ที่​ท่าน​สัญญา​แล้ว, เพื่อ​ทาน​นั่น​จะ​มี​อยู่​พร้อม, และ​จะ​เป็น​ทาน​ที่​ให้​ด้วย​ใจ​ศรัทธา มิใช่​ด้วย​ฝืน​ใจ​ให้</verse>
				<verse number="6">แต่​นี่​แหละ. คน​ที่​หวาน​เล็กน้อย​จะ​เกี่ยว​เก็บ​เล็กน้อย. แต่​คน​ที่​หว่าน​มาก​จะ​เกี่ยว​เก็บ​มาก.</verse>
				<verse number="7">ทุก​คน​จง​ให้​ตาม​ซึ่ง​เขา​ได้​คิด​หมาย​ไว้​ใน​ใจ มิใช่​ด้วย​นึก​เสียดาย, มิใช่​ด้วย​ขืน​ใจ​ให้ เพราะ​ว่า​พระ​เจ้า​ทรง​รัก​คน​นั้น​ที่​ให้​ด้วย​ใจ​ยินดี.</verse>
				<verse number="8">และ​พระ​เจ้า​ทรง​ฤทธิ์​อาจ​ประทาน​สรรพคุณ​อัน​อุดม​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​ท่าน​จะ​มี​สิ่งของ​ทุก​อย่าง​พอ​สำหรับ​ตัว​เสมอ, ทั้ง​จะ​มี​สิ่งของ​บริบูรณ์​สำหรับ​การ​ดี​ทุก​อย่าง​ด้วย</verse>
				<verse number="9">เหมือน​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, เขา​ได้​จ่าย​แจก​และ​ได้​บริจ​จาค​ทาน​แก่​คน​ยากจน ความชอบ​ธรรม​ของ​เขา​จะ​ยั่งยืน​เป็น​นิตย์.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​พระ​องค์​ผู้​ทรง​ประทาน​พืช​แก่​คน​ที่​หว่าน และ​ประทาน​อาหาร​แก่​คน​ที่​กิน จะ​ทรง​โปรด​บันดาล​ให้​พืช​ของ​ท่าน​ที่​หว่าน​แล้ว​ทวี​เป็น​อัน​มาก, และ​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​ผล​แห่ง​ความชอบ​ธรรม​ของ​ท่าน​เจริญ​มาก​ยิ่งขึ้น.</verse>
				<verse number="11">โดย​เหตุ​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​สิ่ง​สาร​พัตร​มั่ง​คั่ง​บริบูรณ์​ขึ้น, ท่าน​จึง​ให้​เรา​นำ​ของ​บริบูรณ์​ของ​ท่าน​ไป​จ่าย​แจก​คน​ทั้ง​หลาย, ซึ่ง​เป็น​เหตุ​ให้​เขา​ขอบ​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">เพราะว่า​การ​รับ​ใช้​ใน​การ​ปรนนิบัติ​นั้น ไม่ได้​เป็น​ที่​ช่วย​สิทธิ​ชน​ซึ่ง​ขัด​สน​เท่านั้น, แต่​ยัง​เป็น​เหตุ​ให้​ขอบ​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="13">และ​เพราะ​เห็น​แก่​ลักษณะ​แห่ง​การ​ปรนนิบัติ​นั้น เขา​จึง​จะ​สรรเสริญ​พระ​เจ้า, โดย​เหตุ​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยอม​ฟัง และ​ตั้งใจ​อยู่​ใน​อำนาจ​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​คริสต์, และ​เพราะ​เหตุ​ท่าน​ได้​จ่าย​แจก​ให้​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ด้วย​ใจ​กว้างขวาง.</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​เขา​ก็​จะ​วิงวอน​ขอ​พระ​พร​ให้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​และ​รัก​ท่าน​เป็น​อัน​มาก, เพราะ​เหตุ​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​ซึ่ง​สถิต​อยู่​ใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่าง​เหลือล้น.</verse>
				<verse number="15">จง​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​เจ้า เพราะ​ของ​ประทาน​ซึ่ง​พระ​องค์​ทรง​ประทาน​นั้น​ที่​เหลือ​จะ​พรรณนา​ให้​สิ้นสุด​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​ขอ​วิงวอน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ส่วนตัว โดย​เห็น​แก่​ความ​อ่อน​สุภาพ​และ​ความ​หงิม​เสงี่ยม​ของ​พระ​คริสต์ ข้าพ​เจ้า​คือ​เปา​โล, ซึ่ง (ท่าน​พูด​ว่า) เป็น​คน​สุภาพ​ถ่อม​ตน​เมื่อ​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, แต่​เมื่อ​อยู่​ต่างหาก​ก็​เป็น​คน​ใจ​กล้า.</verse>
				<verse number="2">คือ​ข้าพ​เจ้า​ขอ​ว่า, อย่า​ให้​ข้าพ​เจ้า​แสดง​ความ​กล้า​หาญ​โดย​ความ​แน่ใจ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​มา​อยู่​กับ​ท่าน, อย่าง​ที่​ข้าพ​เจ้า​คิด​บังอาจ​จะ​กระทำ​ต่อ​ลาง​คน​ที่​นึก​เห็น​ว่า​เรา​ยัง​ประพฤติ​ตาม​เนื้อ​หนัง.</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า, ถึง​เรา​ยัง​ดำเนิน​อยู่​ใน​เนื้อ​หนัง​ก็​จริง, แต่​เรา​ไม่ได้​สู้​รบ​ฝ่าย​เนื้อ​หนัง</verse>
				<verse number="4">เหตุ​ว่า​เครื่อง​อาวุธ​ของ​เรา​ไม่​เป็น​ฝ่าย​เนื้อ​หนัง, แต่​ยัง​มี​กำลัง​มาก​โดย​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​เจ้า อาจ​ทำลาย​ค่าย​อัน​แข็งแรง​ได้</verse>
				<verse number="5">คือ​ทำลาย​ความคิด​คาดคะเน​และ​สิ่ง​สาร​พัตร​อัน​สูง ที่​ตั้ง​ตัว​ขึ้น​ขัดขวาง​ความรู้​ของ​พระ​เจ้า, และ​น้อม​นำ​ความคิด​ทุก​ประการ​ให้​เข้า​อยู่​ไต้​บังคับ​จนถึง​รับ​ฟัง​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="6">และ​มี​ใจ​พร้อม​จะ​ลงโทษ​แก่​บรรดา​คน​ที่​ขัด​ขืน​และ​ไม่​ฟัง ใน​เวลา​เมื่อ​ความ​เชื่อ​ฟัง​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​เต็ม​บริบูรณ์​แล้ว</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล​ดู​สิ่ง​ที่​ปรากฏ​ภายนอก. ถ้า​ผู้ใด​คิด​เห็น​เป็น​แน่​ว่า​ตัว​เป็น​ของ​พระ​คริสต์, ก็​ให้​ผู้​นั้น​พิจารณา​อีก​ว่า​เมื่อ​เขา​เป็น​ของ​พระ​คริสต์ เรา​ก็​เป็น​ของ​พระ​คริสต์​ด้วย​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="8">ถึง​แม้​ข้าพ​เจ้า​ได้​อวด​มาก​ไป​หน่อย​หนึ่ง เรื่อง​อำนาจ​ซึ่ง​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​ประทาน​ให้​ไว้​เพื่อ​ก่อ​ร่าง​สร้าง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ขึ้น มิใช่​ทำลาย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ลง, ข้าพ​เจ้า​ก็​ไม่​ละอาย.</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​พูด​อย่าง​นั้น​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​คิด​เห็น​ว่า ข้าพ​เจ้า​อยาก​ให้​ท่าน​กลัว​หนังสือ​ฝาก​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​มี​บาง​คน​พูด​ว่า, “หนังสือ​ของ​เปา​โล​นั้น​มี​น้ำหนัก​มาก​และ​มี​อำนาจ​แข็งแรง​นัก​ก็​จริง. แต่​ว่า​ตัว​เขา​ดู​อ่อน​กำลัง, และ​คำ​พูด​ของ​เขา​ก็​ใช้​ไม่ได้.”</verse>
				<verse number="11">จง​ให้​คน​เหล่านั้น​คิด​ตริ​ตรอง​อย่าง​นี้​เถิด​ว่า, เมื่อ​เรา​ไม่​อยู่ เรา​พูด​ไว้​ใน​หนังสือ​ของ​เรา​อย่างไร, เมื่อ​เรา​มา​แล้ว เรา​ก็​จะ​กระทำ​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="12">เพราะว่า​เรา​ไม่​อาจ​เปรียบ​หรือ​เทียบ​ตัว​เรา​เอง​กับ​คน​อื่น​บาง​คน​ที่​ยก​ย่อง​ตัว​เขา​เอง, เพราะ​ว่า​เขา​เอา​ตัว​ของ​เขา​เอง​เป็น​ขนาด​วัด​ซึ่ง​กัน​และ​กัน, และ​เอา​ตัว​เข้า​เปรียบเทียบ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน, เขา​จึง​เป็น​คน​ขาด​ปัญญา</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​เรา​จะ​ไม่​อวด​ใน​สิ่ง​ใด​เกิน​ขนาด​อัน​สมควร​ของ​เรา, แต่​ว่า​จะ​อวด​ตาม​ขนาด​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ทรง​โปรด​จำกัด​ไว้​ให้​เรา, และ​พวก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​อยู่​ใน​เขตต์​นั้น.</verse>
				<verse number="14">เพราะ​การ​ที่มา​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​นั้น มิ​ไช่​โดย​การ​ต้อง​ยืด​ตัว​กว่า​จะ​ถึง​ท่าน​ได้, ด้วย​ว่า​เรา​เป็น​คน​แรก​ที่​ได้​นำ​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​คริสต์​มา​ประกาศ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="15">เรา​มิได้​อวด​ใน​สิ่ง​ใด​เถิน​ขนาด​ของ​เรา, คือ​ไม่ได้​อวด​ใน​การ​ซึ่ง​คน​อื่น​ได้​กระทำ​แต่ เรา​หวัง​ใจ​ว่า. เมื่อ​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จำเริญ​มาก​ขึ้น​แล้ว. ท่าน​จะ​ช่วย​เรา​ให้​ขยาย​เขตต์​กว้างขวาง​ออกไป​อีก​เป็น​อัน​มาก​ตาม​ขนาด​ของ​เรา</verse>
				<verse number="16">เพื่อ​จะ​ได้​ประกาศ​กิตติ​คุณ​ใน​ตำบล​เหล่านั้น​ที่​อยู่​พ้น​พวก​ท่าน​ไป, และ​จะ​ไม่​อวด​ใน​การ​ซึ่ง​คน​อื่น​ได้​กระทำ​และ​จัด​เตรียม​ไว้​พร้อม​แล้ว.</verse>
				<verse number="17">แต่​ถ้า​คน​ใด​จะ​อวด. ก็​จง​เอา​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​มา​อวด​เถิด.</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ว่า​คน​นั้น​ที่​ยก​ย่อง​ตัว​เอง​จะ​เป็น​คน​ที่​เขา​นับ​ถือ​ก็​หา​มิได้ แต่​คน​ที่​น่า​นับ​ถือ​นั้น​เป็น​คน​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ทรง​ยก​ย่อง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​อยากจะ​ขอให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทน​ฟัง​ความ​เขลา​ของ​ข้าพ​เจ้า​สัก​หน่อย​หนึ่ง แต่​ที่​จริง​ท่าน​ก็​ทน​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​หวง​แหน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​อย่าง​ความ​หวง​แหน​ของ​พระ​เจ้า เหตุ​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​มั่น​พวก​ท่าน​ไว้​สำหรับ​สามี​ผู้​เดียว, เพื่อ​จะ​ได้​ถวาย​พวก​ท่าน​ให้แก่​พระ​คริสต์​เป็น​พรหมจารี​อัน​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="3">แต่​ข้าพ​เจ้า​เกรง​ว่า, งู​นั้น​ได้​ล่อลวง​นาง​ฮา​วา​ด้วย​อุบาย​ของ​มัน​ฉัน​ใด จะ​มี​เหตุ​อันหนึ่ง​อัน​ใด​ล่อลวง​จิตต์​ใจ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​หลง​จาก​ความ​สัตย์​ซื่อ และ​ความ​บริสุทธิ์​ต่อ​พระ​คริสต์​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ถ้า​คน​ใด​จะ​มา​เทศนา​สั่ง​สอน​ถึง​พระ​เยซู​ซึ่ง​แตกต่าง​กับ​ที่​เรา​ได้​เทศนา​สั่ง​สอน​นั้น. หรือ​ถ้า​ท่าน​จะ​รับ​พระ​วิญญาณ​ซึ่ง​แตกต่าง​กับ​ที่​ท่าน​ได้​รับ​แต่​ก่อน. หรือ​กิตติ​คุณ​ซึ่ง​แตกต่าง​กับ​ที่​ท่าน​ได้​รับ​ไว้​แล้ว. แหม. ท่าน​ทั้ง​หลาย​ช่าง​อดทน​สนใจ​ฟัง​เขา​เสีย​จริงๆ</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ข้าพ​เจ้า​คิดเห็น​ว่า. ข้าพ​เจ้า​ไม่​ต่ำ​ต้อย​กว่า​อัคร​สาวก​เขื่องๆ เหล่านั้น​ใน​ประการ​หนึ่ง​ประการ​ใด​เลย.</verse>
				<verse number="6">แม้​ถ้อยคำ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ไพเราะ, แต่​ข้าพ​เจ้า​ก็​ยัง​มี​ความรู้ ที่​จริง​เรา​ก็​ได้​แสดง​ข้อ​นี้​ให้​ประจักษ์​แจ้ง​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​กิจการ​ทุก​สิ่ง​แล้ว</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​ผิด​ใน​การ​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​ถ่อม​ใจ​ลง​เพื่อ​ยก​ชู​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ขึ้น, คือ​เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประกาศ​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​แก่​พวก​ท่าน​โดย​ไม่ได้​รับ​ค่าจ้าง​หรือ</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​ได้​ปล้น​คริสตจักร​อื่น​ใน​การ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้รับ​เงิน​บำรุง​จาก​เขา, เพื่อ​จะ​ได้​ปฏิบัติ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="9">และ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​อยู่​กับ​พวก​ท่าน และ​กำลัง​ขาด​แคลน, ข้าพ​เจ้า​ก็​มิได้​เป็น​ภาระ​แก่​ผู้ใด, เพราะว่า​พี่​น้อง​ที่​มา​จาก​มณฑล​มา​กะ​โดเนีย​ได้​เจือ​จาน​ให้​พอ​แก่​ความ​ต้องการ​ของ​ข้าพ​เจ้า. ข้าพ​เจ้า​ได้​ระวัง​ไม่ให้​ตัว​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ภาระ​แก่​พวก​ท่าน, และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ระวัง​ตัว​เช่นนั้น​ต่อไป.</verse>
				<verse number="10">โดย​เหตุ​ที่​ความ​จริง​ของ​พระ​คริสต์​อยู่​ใน​ข้าพ​เจ้า, ไม่​มี​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ใน​มณฑล​อะฆา​ยะ​จะ​ห้าม​ข้าพ​เจ้า​ไม่ให้​อวด​การ​นั้น​ได้.</verse>
				<verse number="11">เพราะ​เหตุ​อะไร? เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​รัก​พวก​ท่าน​หรือ พระ​เจ้า​ทรง​ทราบ​ว่า​รัก</verse>
				<verse number="12">แต่​การ​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​กระทำ​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​กระทำ​ต่อไป, เพื่อ​ไม่​ให้​คน​เหล่านั้น​ที่​หา​โอกาส​มี​ช่อง​ที่​จะ​พูด​ได้​ว่า ใน​ข้อ​ที่​เขา​อวด​นั้น​เขา​จะ​ได้​ปรากฏ​ว่า​มี​สภาพ​เหมือน​กับ​เรา.</verse>
				<verse number="13">เพราะว่า​คน​อย่าง​นั้น​เป็น​อัคร​สาวก​เท็จ, เป็น​คนงาน​ไม่​สัตย์​ซื่อ, ปลอม​ตัว​เป็น​อัคร​สาวก​ของ​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="14">แต่​การ​นั้น​ไม่​แปลก​ประหลาด​เลย​ถึง​ซาตาน​เอง​ก็​ยัง​ปลอม​ตัว​เป็น​ทูต​แห่ง​ความ​สว่าง​ได้.</verse>
				<verse number="15">เหตุ​ฉะนั้น​ไม่​เป็น​การ​สำคัญ​อะไร​ซึ่ง​ผู้รับ​ใช้​ของ​ซาตาน​นั้น​จะ​ปลอม​ตัว​เป็น​คน​รับ​ใช้​ของ​ความชอบ​ธรรม​ที่​สุด​ปลาย​ของ​คน​เหล่านั้น​จะ​เป็น​ไป​ตาม​กิจการ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">ข้าพ​เจ้า​ขอ​ซ้ำ​กล่าว​อีก​ว่า, อย่า​ให้​ใคร​เห็น​ไป​ว่า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​เขลา, แต่​ถ้า​มี, ก็​ให้​เขา​รับรอง​ข้าพ​เจ้า​อย่าง​รับรอง​คน​เขลา​เถิด, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​อวด​ตัว​ได้​บ้าง.</verse>
				<verse number="17">ที่​ข้าพ​เจ้า​พูด​อย่าง​นั้น​ข้าพ​เจ้า​มิได้​พูด​อย่าง​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, แต่​พูด​อย่าง​คน​เขลา​ด้วย​ไว้ใจ​ตัว​ใน​การ​อวด​นั้น.</verse>
				<verse number="18">เพราะ​เมื่อ​หลาย​คน​เคย​อวด​อย่าง​เนื้อ​หนัง, ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​อวด​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">เพราะว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยอม​อดทน​ฟัง​คน​เขลา​ด้วย​ความ​ยินดี​เสีย​จริงๆ น่า​จะ​เป็น​เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​มี​ปัญญา​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="20">เพราะว่า​ถ้า​มี​ผู้ใด​จูง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไป​เป็น​ทาส, ถ้า​ผู้ใด​มา​กิน​เลือด​กิน​เนื้อ​ของ​ท่าน, ถ้า​ผู้ใด​มา​จับ​ตัว​ท่าน​ไป​หลอก​ใช้, ถ้า​ผู้ใด​ยก​ตัวเอง​เป็น​ใหญ่, ถ้า​ผู้ใด​ตบ​หน้า​ท่าน. ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​ยอม​ทน​เอา</verse>
				<verse number="21">ข้าพ​เจ้า​พูด​โดย​ความ​อาย​ว่า, ฝ่าย​เรา​อ่อน​กำลัง​สู้​เขา​ไม่​ไหว​เลย แต่​ถ้า​คน​ใด​มี​ใจ​กล้า​ใน​ประการ​ใด, (ข้าพ​เจ้า​พูด​ตาม​ภาษา​คน​เขลา) ข้าพ​เจ้า​ก็​มี​ใจ​กล้า​ด้วย.</verse>
				<verse number="22">เขา​เป็น​ชาต​เฮ็บ​ราฆ​หรือ ข้าพ​เจ้า​ก็​เป็น​ด้วย. เขา​เป็น​ชาติ​ยิศรา​เอล​หรือ ข้าพ​เจ้า​ก็​เป็น​ด้วย. เขา​เป็น​เผ่าพันธุ์​ของ​อับ​รา​อาม​หรือ ข้าพ​เจ้า​ก็​เป็น​ด้วย.</verse>
				<verse number="23">เขา​เป็น​คน​รับ​ใช้​ของ​พระ​คริสต์​หรือ ข้าพ​เจ้า​พูด​อย่าง​คน​บ้า ข้าพ​เจ้า​ทำ​เกิน​กว่า​เขา​อีก คือ​ใน​กิจการ​ต่างๆ ข้าพ​เจ้า​ทำ​มาก​กว่า​เขา. ใน​การ​ถูก​ติด​คุก ข้าพ​เจ้า​ก็​ติด​มา​มากกว่า​เขา, ใน​การ​ถูก​โบย​ตี ข้าพ​เจ้า​ก็​ถูก​เกิน​ขนาด, ใน​การ​เผชิญ​ภัย​น่า​กลัว​ตาย ข้าพ​เจ้า​ก็​ถูก​บ่อยๆ.</verse>
				<verse number="24">พวก​ยู​ดาย​ได้​เฆี่ยน​ข้าพ​เจ้า​ห้า​ครั้งๆ ละ​สามสิบ​เก้า​ที.</verse>
				<verse number="25">เขา​เฆี่ยน​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​หวาย​สาม​ครั้ง, เขา​เอา​ก้อน​หิน​ขว้าง​ข้าพ​เจ้า​ครั้ง​หนึ่ง, ข้าพ​เจ้า​เผชิญ​ภัย​เรือ​แตก​สาม​ครั้ง, ข้าพ​เจ้า​อยู่​ใน​ทะเล​วัน​หนึ่ง​กับ​คืน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="26">ข้าพ​เจ้า​ได้​เที่ยว​ไป​บ่อยๆ, เผชิญ​ภัย​อัน​น่า​กลัว​ใน​แม่น้ำ, เผชิญ​โจร​ภัย, เผชิญ​ภัย​ใน​พวก​พี่​น้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอง, เผชิญ​ภัย​กับ​คน​ต่างชาติ, เผชิญ​ภัย​ใน​เมือง, เผชิญ​ภัย​ใน​ป่า, เผชิญ​ภัย​ใน​ทะเล, เผชิญ​ภัย​ท่ามกลาง​พี่​น้อง​ทรยศ.</verse>
				<verse number="27">ด้วย​ทำ​การ​เหน็ด​เหนื่อย​และ​ยาก​ลำบาก, ด้วย​กา​รอด​หลับ​อด​นอน​บ่อยๆ ด้วย​อด​ข้า​วอด​น้ำ ด้วย​ทน​หนาว​และ​เปลือย​กาย.</verse>
				<verse number="28">และ​นอก​จาก​นั้น​ยัง​มี​การ​อื่น​ที่​บีบ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ทุก​วันๆ, คือ​ความ​ปรารภ​ปรารมภ์​ถึง​คริสตจักร​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="29">มี​ใคร​บ้าง​เป็น​คน​อ่อน​กำลัง​และ​ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​แสดง​ตัว​เป็น​คน​อ่อน​กำลัง? มี​ใคร​บ้าง​ที่​ถูก​นำ​ให้​สะดุด​และ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​เป็น​ทุกข์​เป็น​ร้อน​ด้วย?</verse>
				<verse number="30">ถ้า​ข้าพ​เจ้า​จำเป็นต้อง​อวด, ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​อวด​การ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ทำ​เป็น​คน​อ่อน​กำลัง.</verse>
				<verse number="31">พระ​เจ้า​คือ​พระ​บิดา​แห่ง​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้าของ​เรา, คือ​พระ​องค์​ผู้​ทรง​ไว้​ซึ่ง​ความ​บรม​สุข​เป็น​นิตย์, ทรง​ทราบ​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​พูด​มุสา.</verse>
				<verse number="32">ผู้สำเร็จ​ราชการ​ของ​กษัตริย์​อา​ริ​ตา​ใน​เมือง​ดา​เม​เซ็ก​จึง​ให้​ทหาร​เฝ้า​เมือง​ดา​เม​เซ็ก​ไว้​เพื่อ​จะ​จับ​ตัว​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="33">แต่​เขา​เอา​ตัว​ข้าพ​เจ้า​ใส่​กะ​บุง​ใหญ่ หย่อน​ลง​จาก​ช่อง​ที่​กำแพง​เมือง, ข้าพ​เจ้า​จึง​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​จำ​จะ​ต้อง​อวด ถึง​จะ​ไม่​มี​ประ​โยชน์​อะไร, แต่​ข้าพ​เจ้า​จะ​ดำเนิน​ความ​ต่อไป​ถึง​นิมิตต์​และ​การ​สำแดง​ซึ่ง​มา​จาก​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">สิบ​สี่​ปี​มาแล้ว​ข้าพ​เจ้า​ได้​รู้จัก​คน​หนึ่ง​ผู้​เลื่อมใส​ใน​พระ​คริสต์ เขา​ถูก​รับ​ขึ้น​ไป​ยัง​สวรรค์​ชั้น​ที่​สาม (แต่​จะ​ไป​ด้วย​กาย​หรือ​ไป​ด้วย​ปราศ​จาก​กาย​ข้าพ​เจ้า​ไม่​รู้ พระ​เจ้า​ทรง​ทราบ).</verse>
				<verse number="3">ข้าพ​เจ้า​ได้​รู้จัก​คน​เช่นนั้น (แต่​จะ​ไป​ด้วย​กาย​หรือ​ด้วย​ปราศ​จาก​กาย​ข้าพ​เจ้า​ไม่​รู้ พระ​เจ้า​ทรง​ทราบ) ว่า​เขา​ถูก​รับ​ขึ้น​ไป​ยัง​เทพ​อุทยาน,</verse>
				<verse number="4">และ​ได้​ยิน​สำเนียง​ซึ่ง​จะ​พูด​เป็น​คำ​ไม่ได้. และ​มนุษย์​จะ​บรรยาย​ไม่ได้​เลย.</verse>
				<verse number="5">สำหรับ​คน​เช่นนั้น​ข้าพ​เจ้า​จะ​อวด​ได้, แต่​สำหรับ​ตัว​ข้าพ​เจ้า​เอง ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​อวด​เลย, นอก​จาก​ใน​การ​อ่อนแอ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">เพราะว่า​ถึงแม้​ข้าพ​เจ้า​จะ​ใคร่​อวด. ข้าพ​เจ้า​ก็​ไม่​ใช่​คน​เขลา เพราะ​ข้าพ​เจ้า​พูด​ตาม​ความ​จริง. แต่​ข้าพ​เจ้า​งด​ไว้ ก็​เพราะ​เกรง​ว่า​บาง​คน​จะ​ยก​ย่อง​ข้าพ​เจ้า​เกิน​กว่า​ที่​เขา​ได้​รู้​ได้​เห็น​จาก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="7">และ​เพื่อ​ไม่ให้​ข้าพ​เจ้า​ยก​ย่อง​ตัว​ขึ้น​เกิน​ขนาด, เนื่องจาก​ที่​ได้​เห็น​การ​สำแดง​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​นั้น. ก็​ทรง​บันดาล​ให้​มี​เสี้ยน​หนาม​ใน​เนื้อ​หนัง​ของ​ข้าพ​เจ้า ซึ่ง​เป็น​ทูต​ของ​ซาตาน​คอย​ทุบ​ตี​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ให้​ข้าพ​เจ้า​ถือ​ตัว​เกิน​ขนาด.</verse>
				<verse number="8">เรื่อง​หนาม​นั้น ข้าพ​เจ้า​ได้​อธิษฐาน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ถึง​สาม​ครั้ง​ให้​มัน​หลุด​ออกไป​จาก​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="9">พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “ความ​กรุณา​คุณ​ของ​เรา​มี​พอ​สำหรับ​เจ้า​แล้ว เพราะ​โดย​ความ​อ่อนแอ​ของ​เจ้า เดช​ของ​เรา​จึง​ปรากฏ​มี​ฤทธิ์​ขึ้น​เต็ม​ขนาด.” เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​ภูมิใจ​ใน​ความ​อ่อนแอ​ของ​ข้าพ​เจ้า. เพื่อ​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​คริสต์​จะ​ได้​สถิต​อยู่​ใน​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนั้น ข้าพ​เจ้า​จึง​ชื่น​ใจ​ใน​ความ​อ่อนแอ​ของ​ข้าพ​เจ้า. ใน​เหตุร้าย​ต่างๆ, ใน​การ​ยากลำบาก. ใน​การ​ถูก​ข่ม​เหง, ใน​ความ​อับ​จน, เพราะ​เห็น​แก่​พระ​คริสต์ ด้วย​ว่า​ข้าพ​เจ้า​อ่อนแอ​เมื่อใด, ข้าพ​เจ้า​จึง​แข็ง​แรง​มาก​เมื่อ​นั้น</verse>
				<verse number="11">ใน​การ​อวด​นั้น ข้าพ​เจ้า​ก็​เป็น​คน​เขลา​แล้ว แต่​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​บังคับ​ข้าพ​เจ้า​ให้​ทำ เพราะว่า​สมควร​แล้ว​ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ยก​ย่อง​ข้าพ​เจ้า เหตุ​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ต่ำ​ต้อย​กว่า​อัคร​สาวก​เขื่องๆ เหล่านั้น​ใน​ประการ​ใด​เลย, ถึง​ข้าพ​เจ้า​ไม่​วิเศษ​อะไร​นัก​ก็​จริง.</verse>
				<verse number="12">แท้จริง​ลักษณะ​ของ​อัคร​สาวก​ก็​ได้​สำแดง​ให้​ประจักษ์​แจ้ง​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว​ด้วย​ความ​เพียร​โดย​นิมิตต์, โดย​การ​อัศจรรย์​และ​โดย​การ​อิทธิฤทธิ์.</verse>
				<verse number="13">ด้วย​ว่า​พวก​ท่าน​เสีย​เปรียบ​คริสตจักร​อื่นๆ ใน​ประการ​ใด​เล่า. เว้น​ไว้​ใน​ข้อ​นี้ คือ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​เป็น​ภาระ​แก่​พวก​ท่าน? การ​ผิด​นั้น​ขอ​ท่าน​ให้​อภัย​แก่​ข้าพ​เจ้า​เถิด</verse>
				<verse number="14">นี่​แน่ะ, ข้าพ​เจ้า​เตรียม​พร้อม​ที่​จะ​มา​เยี่ยม​พวก​ท่าน​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม. และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​เป็น​ภาระ​แก่​พวก​ท่าน เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ต้องการ​ทรัพย์​สม​บิต​ของ​ท่าน, แต่​ต้องการ​ตัว​ท่าน เพราะว่า​ที่​ลูก​จะ​ส่ำ​สม​ไว้​สำหรับ​พ่อ​แม่​ก็​ไม่​สมควร, แต่​พ่อ​แม่​ควร​ส่ำ​สม​ไว้​สำหรับ​ลูก.</verse>
				<verse number="15">และ​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ยินดี​ที่​จะ​สละ​แรง​หมด​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย. เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​รัก​ท่าน​มาก​ถึง​เพียง​นี้, ท่าน​จะ​กลับ​รัก​ข้าพ​เจ้า​น้อย​ลง​หรือ</verse>
				<verse number="16">ถูก​ละ​ข้าพ​เจ้า​เอง​มิได้​เป็น​ภาระ​แก่​พวก​ท่าน. แต่ (ท่าน​คง​พูด​ว่า) ข้าพ​เจ้า​ใช้​กุศ​โล​บาย​ดัก​จับ​ท่าน.</verse>
				<verse number="17">ข้าพ​เจ้า​ได้​ผลประ​โยชน์​อะไร​จาก​พวก​ท่าน​ใน​การ​ที่​ส่ง​คน​เหล่านั้น​ไป​เยิ่ยม​พวก​ท่าน​หรือ</verse>
				<verse number="18">ข้าพ​เจ้า​ได้​ขอให้​ติ​โต​ไป, และ​ใช้​พี่​น้อง​อีก​คน​หนึ่ง​ให้​ไป​ด้วย. ติ​โต​ได้​ผลประ​โยชน์​อะไร​จาก​พวก​ท่าน​บ้าง​หรือ เรา​ทั้ง​สอง​มิได้​ดำเนิน​การ​ด้วย​น้ำใจ​อย่าง​เดียวกัน​หรือ เรา​มิได้​เดิน​ใน​รอย​อัน​เดียว​กัน​หรือ</verse>
				<verse number="19">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​คิด​ว่า​เรา​กำลัง​กล่าว​แก้​ตัว​ต่อ​ท่าน​หรือ เรา​พูด​อย่าง​คน​ที่​อยู่​ใน​พระ​คริสต์​จำเพาะ​พระ​พักตร​พระ​เจ้า ดูก่อน​ท่าน​ที่​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า, สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​เรา​ได้​กระทำ​นั้น, เรา​ได้​กระทำ​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​จำเริญ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="20">ด้วย​ว่า​ข้าพ​เจ้า​เกรง​ว่า, เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​มาถึง, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​เห็น​พวก​ท่าน​เหมือน​อย่าง​ที่​ข้าพ​เจ้า​อยาก​เห็น, และ​ท่าน​จะ​ไม่​เห็น​ข้าพ​เจ้า​เหมือน​อย่าง​ที่​ท่าน​อยาก​เห็น คือ​เกรง​ว่า​ไม่​เหตุ​ใด​ก็​เหตุ​หนึ่ง จะ​มี​การ​วิวาท​กัน, ริษยา​กัน, โกรธ​กัน, ถือ​ก๊ก​ถือ​หมู่​กัน, นินทา​กัน, ซุบซิบ​ส่อเสียด​กัน, จองหอง​พอง​ตัว, และ​เกะกะ​วุ่นวาย​กัน.</verse>
				<verse number="21">และ​เกรง​ว่า, เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​กลับมา, พระ​เจ้า​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​ข้าพ​เจ้า​ขาย​หน้า​เพราะ​เหตุ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​เศร้า​ใจ เพราะ​เหตุ​หลาย​คน​ที่​ได้​ทำ​ผิด​มา​ก่อน​แล้ว, และ​มิได้​กลับ​ใจ​ทิ้ง​การ​โสโครก และ​การ​ผิด​ประเวณี และ​การ​ลามก​ซึ่ง​เขา​ได้​กระทำ​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ครั้ง​นี้ จะ​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม​ที่​ข้าพ​เจ้า​มา​เยี่ยม​พวก​ท่าน ด้วย​คำพูด​ทุกๆ คำ​ต้อง​ประกอบด้วย​พะยาน​สอง​สาม​ปาก​จึง​จะ​เป็น​หลักฐาน​ได้.</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​ได้​บอก​ท่าน​แต่​ก่อน​และ​บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​จึง​บอก​ท่าน​อีก, เหมือน​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​อยู่​กับ​ท่าน​ครั้ง​ที่​สอง​นั้น, เดี๋ยวนี้​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​อยู่​กับ​ท่าน, ข้าพ​เจ้า​ก็​ยัง​เขียน​ฝาก​ถึง​เขา​เหล่านั้น​ซึ่ง​ได้​กระทำ​ผิด​แต่​ก่อน และ​ถึง​คน​อื่น​ทั้ง​ปวง​ว่า. ถ้า​ข้าพ​เจ้า​มา​อีก​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​เว้น​การ​ติ​โทษ​ใคร​เลย</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใคร่​เห็น​พะยาน​หลักฐาน​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้รับ​บัญชา​จาก​พระ​คริสต์ พระ​องค์​มิได้​ทรง​มี​พระทัย​อ่อน​ต่อ​ท่าน, แต่​ทรง​ฤทธิ์​มาก​ท่ามกลาง​ท่าน</verse>
				<verse number="4">เพราะว่า​ถึง​พระ​องค์​ต้อง​ถูก​ตรึง​เพราะ​มี​พระทัย​อ่อน, พระ​องค์​ยัง​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่​เพราะ​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​เจ้า. ด้วย​ว่า​เรา​ก็​ใจ​อ่อน​ไป​กับ​พระ​องค์​ด้วย แต่​เรา​ยัง​จะ​มี​ชีวิต​เป็น​อยู่​กับ​พระ​องค์​เพราะ​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​เจ้า​ซึ่ง​ปรากฏ​ต่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​พิจารณา​ดู​ตัว​ของ​ท่าน​เอง​ว่า​ท่าน​ตั้ง​อยู่​ใน​ความ​เชื่อ​หรือไม่ จง​ชันสูตร​ดู​ตัว​ของ​ท่าน​เอง​เถิด. ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​หรือ​ว่า พระ​เยซู​คริสต์​สถิต​อยู่​ใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย? เว้น​ไว้​ท่าน​จะ​ทาน​การ​ชันสูตร​ไม่ได้</verse>
				<verse number="6">แต่​ข้าพ​เจ้า​หวัง​ใจ​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​คง​รู้​ว่า​เรา​มิได้​เป็น​คน​ซึ่ง​จะ​ทาน​การ​ชันสูตร​ไม่​ไหว.</verse>
				<verse number="7">เรา​อธิษฐาน​ขอ​พระ​เจ้า​ทรง​โปรด​อย่า​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กระทำ​ชั่ว​ประการ​ใด มิใช่​ขอ​เพื่อ​จะ​ให้​ปรากฏ​ว่า​เรา​ทาน​การ​ชันสูตร​ได้, แต่​ขอ​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ประพฤติ​เป็น​ที่​น่า​นับ​ถือ, ถึง​ส่วน​เรา​เอง​นั้น​จะ​ทาน​การ​ชันสูตร​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="8">ด้วย​ว่า​เรา​จะ​ทำ​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​ต่อสู้​ความ​จริง​ไม่ได้ ได้​แต่​ทำ​ให้​ความ​จริง​ดำรง​อยู่​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="9">เพราะว่า​เมื่อ​เรา​ใจ​อ่อน, และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​ใจ​หนัก​แน่น, เรา​ก็​ยินดี​เรา​อธิษฐาน​ขอ​สิ่ง​นี้​ด้วย, คือ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ปรับปรุง​ตัว​ท่าน​ให้​ดี​รอบคอบ.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​เขียน​ข้อความ​นี้​เมื่อ​ข้าพเ​จ้า​ไม่​อยู่. เพื่อ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​มาแล้ว​จะ​ไม่​ต้อง​กวดขัน​ท่าน ตาม​อำนาจ​ซึ่ง​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​โปรด​ประทาน​ให้​ข้าพ​เจ้า​ไว้​เพื่อ​ก่อ​ร่าง​สร้าง​ขึ้น มิ​ไช่​ให้​ทำลาย​ลง</verse>
				<verse number="11">ใน​โอกาส​สุดท้าย​นี้. พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย. ข้าพ​เจ้า​ขอ​ลา​ท่าน. จง​ปรับปรุง​ตัว​ให้​ดี จง​เตือนสติ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน. จง​เป็น​น้ำ​หนึ่ง​ใจ​เดียว​กัน. จง​อยู่​เป็น​สันติ​สุข​ด้วยกัน และ​พระ​เจ้า​แห่ง​ความ​รัก​และ​ความ​สันติ​สุข​จะ​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="12">จง​ทักทาย​ปราศรัย​กัน​ด้วย​ธรรม​เนียม​จุบ​อัน​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="13">สิทธิ​ชน​ทั้ง​ปวง​ฝาก​คำ​คำนับ​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="14">ขอให้​พระ​คุณ​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า. ความ​รัก​แห่ง​พระ​เจ้า. และ​ความ​สนิท​สนม​กับ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์. ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="48">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปาโล​ผู้​เป็น​อัคร​สาวก (มิใช่​มา​จาก​มนุษย์. หรือ​มนุษย์​แต่ง​ตั้ง, แต่​พระ​เยซู​คริสต์​และ​พระ​บิดา​เจ้า​ผู้​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​พระ​เยซู​นั้น​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย​ได้​แต่งตั้ง),</verse>
				<verse number="2">และ​พวก​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า ฝาก​จดหมาย​มา​ยังคริสต​วักร​ทั้ง​หลาย​แห่ง​มณฑล​ฆะ​ลา​เตีย</verse>
				<verse number="3">ขอให้​พระ​คุณ​และ​สันติ​สุข​ซึ่ง​มา​แต่​พระ​บิดา​เจ้า​และ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้าของ​เรา​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด.</verse>
				<verse number="4">พระ​เยซู​นั้น​ได้​ทรง​ประทาน​พระ​องค์​เอง​เพราะ​ความ​บาป​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​จะ​ช่วย​เรา​ให้​พ้น​จาก​โลก​ปัจจุบัน​อัน​ชั่ว​นี้. ตาม​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า​พระ​บิดา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="5">สง่า​ราศี​จง​ได้แก่​พระ​องค์​นั้น​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์. อา​เมน</verse>
				<verse number="6">ข้าพ​เจ้า​ประหลาด​ใจ​นัก​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​มี​ใจ​รวนเร​ผิน​หน้า​หนี​โดยเร็ว​จาก​พระ​องค์​ผู้​ได้​ทรง​เรียก​ท่าน​ให้​เข้า​ใน​พระ​คุณ​ของ​พระ​คริสต์, และ​ได้​ไป​หา​กิตติ​คุณ​อื่น,</verse>
				<verse number="7">ซึ่ง​มิใช่​อย่าง​อื่น​ดอก, แต่​ว่า​มี​ลาง​คน​ที่​รบกวน​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​ปรารถนา​จะ​ยัก​ย้าย​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="8">แต่​ว่า​มาตร​แม้น​เรา​ก็​ดี, หรือ​ทูต​สวรรค์​ก็​ดี, จะ​มา​ประกาศ​กิตติ​คุณ​อื่น​แก่​ท่าน, นอก​จาก​ที่​เรา​ได้​ประกาศ​แก่​ท่าน​แล้ว, ก็​ให้​ผู้​นั้น​ถูก​แช่ง​สาป.</verse>
				<verse number="9">ตาม​ที่​เรา​ได้​พูด​ไว้​ก่อน​แล้ว ข้าพ​เจ้า​จึง​พูด​เดี๋ยวนี้​อีก​ว่า, ถ้า​ผู้ใด​จะ​มา​ประกาศ​กิตติ​คุณ​อื่น​แก่​ท่าน, ที่​ผิด​กับ​ซึ่ง​ท่าน​ได้รับ​แล้ว​นั้น, ก็​ให้​ผู้​นั้น​ถูก​แช่ง​สาป</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​กำลัง​พูด​เอา​ใจ​มนุษย์​หรือๆ ทำ​ให้​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า? ข้าพ​เจ้า​อุสส่าห์​ประจบ​ประ​แจง​มนุษย์​หรือ ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ยัง​กำลัง​ประจบประแจง​มนุษย์​อยู่, ข้าพ​เจ้า​ก็​ไม่ใช่​ทาส​ใช้​ของ​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="11">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​ขอ​กล่าว​ให้​ท่าน​ทราบ​ว่า กิตติ​คุณ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประกาศ​แล้ว​นั้น​ไม่ใช่​เป็น​ของ​มนุษย์.</verse>
				<verse number="12">เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​รับ​กิตติ​คุณ​นั้น​จาก​มนุษย์, หรือไม่​มี​มนุษย์​คน​ใด​ได้​สอน​ให้​ข้าพ​เจ้า แต่​ข้าพ​เจ้า​ได้รับ​กิตติ​คุณ​นั้น​โดย​ที่​พระ​เยซู​คริสต์​ได้​ทรง​สำแดง​แก่​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">ด้วย​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​ถึง​กิริยา​การ​ประพฤติ​ของ​ข้าพ​เจ้า​แต่​ก่อน​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ใน​ลัทธิ​พวก​ยู​ดาย​ว่า ข้าพ​เจ้า​ได้​ข่ม​เหง​คริสตจักร​ของ​พระ​เจ้า​มาก​เหลือเกิน, และ​ได้​ทำ​ร้าย​พวก​นั้น.</verse>
				<verse number="14">และ​ใน​ลัทธิ​พวก​ยู​ดาย​ข้าพ​เจ้า​ได้​ก้าวหน้า​เกิน​กว่า​เพื่อน​ที่​มี​อายุ​รุ่น​ราว​คราว​เดียว​กัน​และ​เป็น​ชาติ​เดียวกัน, โดย​เหตุ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​มี​ใจ​ร้อน​รน​มาก​ยิ่ง​กว่า​เขา​ใน​เรื่องราว​ของ​บรรพ​บุรุษ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">แต่​เมื่อ​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า​ผู้​ได้​ทรง​สรร​ข้าพ​เจ้า​ไว้​แต่​ครรภ์​มารดา​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​ได้​ทรง​เรียก​ข้าพ​เจ้า​โดย​พระ​คุณ​ของ​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="16">เพื่อ​เอา​ตัว​ของ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ที่​สำแดง​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์, เพื่อ​จะ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ประกาศ​พระ​บุตร​นั้น​แก่​ชน​ต่างชาติ ใน​ทันใด​นั้น​ข้าพ​เจ้า​มิได้​ปรึกษา​กัน​กับ​เลือด​เนื้อ.</verse>
				<verse number="17">และ​ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม หา​เขา​ที่​เป็น​อัคร​สาวก​ก่อน​ข้าพ​เจ้า แต่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ออกไป​ถึง​ประเทศอะ​รา​เบีย, แล้ว​ได้​กลับมา​ยัง​เมือง​ดา​เม​เซ็ก​อีก</verse>
				<verse number="18">ครั้น​ล่วง​ไป​สาม​ปี​แล้ว ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​หา​เกฟา, และ​ได้​ยับยั้ง​อยู่​กับ​ท่าน​สิบ​ห้า​วัน.</verse>
				<verse number="19">แต่​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​เห็น​อัคร​สาวก​คน​อื่น​เลย, เว้น​แต่​ยา​โก​โบ​น้อง​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="20">เรื่อง​ข้อความ​เหล่านี้​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​เขียน​ฝาก​มา​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย, นี่​แน่ะ, ข้าพ​เจ้า​ไม่​มุสา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="21">ภาย​หลัง​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้มา​ยัง​เขตต์​แดน​มณฑล​ซุ​เรีย​กับ​มณฑล​กิ​ลิ​เกีย.</verse>
				<verse number="22">คริสตจักร​ทั้ง​หลาย​ที่​มณฑล​ยู​ดาย​ซึ่ง​อยู่​ใน​พระ​คริสต์​ก็​ยัง​ไม่ได้​รู้จัก​ข้าพ​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="23">แต่​เขา​ได้​ยิน​เพียง​นี้​ว่า, “ผู้​ที่​แต่​ก่อน​ได้​ข่ม​เหง​เรา, เดี๋ยวนี้​ก็​ประกาศ​ความ​เชื่อ​นั้น ซึ่ง​แต่​ก่อน​เขา​ได้​ทำลาย​เสีย.”</verse>
				<verse number="24">เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​เจ้า​เพราะ​เหตุ​ข้าพ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ครั้น​ภาย​หลัง​ล่วง​ไป​ได้​สิบ​สี่​ปี, ข้าพ​เจ้า​กับ​บา​ระ​นา​บา​ได้​ขึ้น​ไป​ยัง​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​อีก, และ​พา​ติ​โต​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​ได้​ขึ้น​ไป​ตามที่​ได้​ทรง​แนะ​ทำ​ข้าพ​เจ้า, และ​ได้​เล่า​กิตติ​คุณ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ประกาศ​อยู่​แก่​พวก​ชน​ต่างชาติ​นั้น​ให้​เขา​ฟัง, แต่​ได้​เล่า​ให้​คน​สำคัญ​ฟัง​เป็น​ความลับ, เกรง​ว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​วิ่ง​แข่ง​กัน​หรือวิ่ง​แข่ง​กัน​แล้ว​ไม่​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="3">แต่​ถึง​ติ​โต, ผู้​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า, และ​เป็น​ชาติ​เฮ​เลน. ก็​ไม่​ต้อง​ถูก​ขืน​ใจ​ให้​รับ​พิธี​สุ​นัด,</verse>
				<verse number="4">เพราะ​เห็น​แก่​พี่​น้อง​เทียม​เท็จ​ที่​ได้​ลอบ​แซก​เข้า​มา เพื่อ​จะ​สอด​แนม​ดู​เสรีภาพ​ซึ่ง​เรา​ได้​เพราะ​พระ​เยซู​คริสต์​นั้น, และ​หวัง​จะ​พา​เรา​กลับคืน​ไม่​เป็น​ทาส​อีก.</verse>
				<verse number="5">แต่​เรา​ไม่ได้​ยอม​ลง​กับ​เขา​แม้​แต่​ชั่วโมง​เดียว, เพื่อ​ความ​จริง​ของ​กิตติ​คุณ​นั้น​จะ​ได้​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ต่อไป.</verse>
				<verse number="6">แต่​พวก​เหล่านั้น​ที่​เขา​ถือ​ว่า​เป็น​คน​สำคัญ​ถึง เขา​เคย​ได้​เป็น​คน​อย่างไร​มา​แล้ว​ก็​ตาม. ก็​ไม่​เห็น​เป็น​ข้อ​สำคัญ​อะไร​กับ​ข้าพ​เจ้า​เลย พระ​เจ้า​มิได้​ทรง​เห็น​แก่​หน้า​คน คน​เหล่านั้น​ที่​เขา​ถือ​ว่า​เป็น​คน​สำคัญ ไม่ได้​เพิ่มเติม​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​ให้แก่​ข้าพ​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="7">แต่​เมื่อ​เขา​เห็น​แล้ว​ว่า การ​ประกาศ​กิตติ​คุณ​กับ​คน​เหล่านั้น​ที่​ไม่​ถือ​พิธี​สุ​นัด​ทรง​มอบ​ไว้​แก่​ข้าพ​เจ้า. เหมือน​การ​ประกาศ​กิตติ​คุณ​กับ​คน​เหล่านั้น​ที่​ถือ​พิธี​สุ​นัด​ได้​ทรง​มอบ​ไว้​แก่​เป​โตร.</verse>
				<verse number="8">เพราะว่า​พระ​องค์​ผู้​ได้​ทรง​ดล​ใจเป​โตร​ให้​เป็น​ทูต​ไป​หา​พวก​ที่​ถือ​พิธี​สุ​นัด ก็​ได้​ทรง​ดล​ใจ​ข้าพ​เจ้า​ให้​เป็น​ทูต​ไป​หา​ชน​ต่างชาติ​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="9">และ​เมื่อ​ยา​โก​โบ​กับ​เกฟา​และ​โย​ฮัน. ผู้​ที่​เขา​นับ​ถือ​ว่า​เป็น​หลัก. ได้​เห็น​พระ​คุณ​ซึ่ง​ทรง​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า, ท่าน​ทั้ง​สาม​จึง​ได้​ยื่น​มือ​ขวา​ให้​ข้าพ​เจ้า​กับ​บา​ระ​นา​บา​จับ เป็น​เครื่อง​หมาย​ว่า​มี​ความ​สามัคคี​ต่อ​กัน. เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ไป​หา​ชน​ต่างชาติ, และ​ท่าน​เหล่านั้น​จะ​ได้​ไม่​หา​พวก​ที่​ถือ​พิธี​สุ​นัด.</verse>
				<verse number="10">แต่​เขา​ขอ​อย่าง​เดียว​ว่า​ไม่ให้​เรา​ลืม​คน​จน, ซึ่ง​เป็น​สิ่ง​ที่​ข้าพ​เจ้า​กะตือรือร้น​ที่​จะ​กระทำ​อยู่​แล้ว​ด้วย</verse>
				<verse number="11">แต่​เมื่อ​เกฟา​มาถึง​เมือง​อัน​ติ​โอ​เกีย​แล้ว. ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​คัดค้าน​ท่าน​ต่อ​หน้า, เพราะว่า​การ​ประพฤติ​ของ​ท่าน​ได้​ส่อ​ให้​เห็น​ความผิด​ใน​ตัว.</verse>
				<verse number="12">ด้วย​ว่า​เมื่อ​ก่อน​บาง​คน​ยัง​ไม่ได้​มา​จาก​ยา​โก​โบ​นั้น, ท่าน​ได้​กิน​อยู่​ด้วยกัน​กับ​ชน​ต่างชาติ แต่​ครั้น​พวก​นั้น​มาแล้ว. ท่าน​จึง​ปลีก​ตัว​ออกไป​อยู่​เสีย​ต่างหาก, เพราะ​เกรงใจ​พวก​ที่​ถือ​พิธี​สุ​นัด.</verse>
				<verse number="13">และ​พวก​ยู​ดาย​คน​อื่น​ก็​ได้​แกล้ง​ทำ​ไป​ตาม​ท่าน, ถึง​บา​ระ​นา​บา​ก็​พลอย​หลง​ไป​เพราะ​การ​ที่​เขา​ลวง​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="14">แต่​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ว่า เขา​ไม่ได้​ประ​พฤต​ตรง​ตาม​ความ​จริง​ของ​กิตติ​คุณ​นั้น, ข้าพ​เจ้า​จึง​ว่า​แก่​เกฟา​ต่อ​หน้า​คน​ทั้ง​ปวง​ว่า, “ถ้า​ท่าน​ที่​เป็น​ชาติ​ยู​ดาย​อยู่​แล้ว ประพฤติ​ตาม​ชน​ต่างชาติ, และ​มิใช่​ตาม​อย่าง​พวก​ยู​ดาย, เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​ขืน​ใจ​ชน​ต่างชาติ​ให้​ประพฤติ​ตาม​อย่าง​พวก​ยู​ดาย​เล่า?”</verse>
				<verse number="15">เรา​ผู้​มี​สัญชาติ​เป็น​ชาต​ยู​ดาย, และ​ไม่ใช่​คน​บาป​ใน​พวก​ชน​ต่างชาติ,</verse>
				<verse number="16">ก็​ยัง​รู้​ว่า​ไม่​มี​มนุษย์​ผู้ใด​จะ​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​ได้​โดย​การ​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ, แต่​โดย​ศรัทธา​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​เท่านั้น, ถึง​เรา​เอง​ก็​ได้​ศรัทธา​ใน​พระ​เยซู​คริสต์, เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​โดย​ศรัทธา​ใน​พระ​คริสต์, และ​ไม่ใช่​โดย​การ​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ เพราะว่า​โดย​การ​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​นั้น ไม่​มี​มนุษย์​สัก​คน​เดียว​ที่​อยู่​ใน​เนื้อ​หนัง​จะ​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​ได้.</verse>
				<verse number="17">แต่​เมื่อ​เรา​กำลัง​ขวนขวาย​จะ​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​โดย​พระ​คริสต์, ถ้า​เรา​เอง​ยัง​ปรากฏ​เป็น​คน​บาป​อยู่, พระ​คริสต์​จะ​เป็น​ผู้​ส่งเสริม​ความ​บาป​หรือ ก็​หา​มิได้,</verse>
				<verse number="18">เพราะว่า​ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ก่อ​สิ่ง​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำลาย​ลง​แล้ว​ขึ้น​อีก, ข้าพ​เจ้า​ก็​ส่อ​ตัว​เอง​ว่า​เป็น​คน​ผิด.</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ว่า​โดย​พระ​บัญญัติ​นั้น ข้าพ​เจ้า​ก็​ได้​ตาย​แก่​พระ​บัญญัติ​แล้ว (คือ​ไม่​พึ่ง​พระ​บัญญัติ​อีก), เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​มี​ชีวิต​อยู่​ฝ่าย​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="20">ข้าพ​เจ้า​ถูก​ตรึง​ไว้​กับ​พระ​คริสต์​แล้ว และ​ไม่ใช่​ข้าพ​เจ้า​เอง​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​เป็น​อยู่, แต่​พระ​คริสต์​ต่างหาก​ทรง​มี​ชีวิต​เป็นอยู่​ใน​ข้าพ​เจ้า และ​ชีวิต​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​มี​อยู่​ใน​เนื้อ​หนัง​เดี๋ยวนี้, ข้าพ​เจ้า​มี​อยู่​โดย​ศรัทธา, คือ​ศรัทธา​ใน​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า, ผู้​ได้​ทรง​รัก​ข้าพ​เจ้า, และ​ได้​ประทาน​พระ​องค์​เอง​เพื่อ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="21">ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​กระทำ​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​ให้​เสีย​ประ​โยชน์. เพราะว่า​ถ้า​ความชอบ​ธรรม​ได้​มา​โดย​พระ​บัญญัติ​แล้ว, การ​ที่​พระ​คริสต์​ได้​ปลง​พระ​ชนม์​ก็​เป็น​การ​หา​ประ​โยชน์​มิได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">โอ​ชาว​ฆะ​ลา​เตีย​คน​เขลา ใคร​ได้​สะกด​ดวง​จิตต์​ของ​ท่าน​ให้​เห็น​ผิด​ไป, เมื่อ​พระ​เยซู​คริสต์​ถูก​ตรึง​ไว้​ประจักษ์​แก่​ตา​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ชัดๆ แล้ว?</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​ใคร่​รู้​สิ่ง​นี้​สิ่ง​เดียว​จาก​ท่าน​ว่า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​รับ​พระ​วิญญาณ​นั้น​โดย​การ​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​หรือๆ ได้รับ​โดย​ความ​เชื่อ?</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ขาด​ความคิด​อย่าง​นั้น​ทีเดียว​หรือ เมื่อ​เริ่ม​ขึ้นมา​ด้วย​พระ​วิญญาณ​แล้ว, บัดนี้​ท่าน​จะ​อาศัย​เนื้อ​หนัง​เพื่อ​ทำ​ให้​สำเร็จ​การ​หรือ</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​อดทน​มา​มากมาย​เป็น​การ​เปล่า​ประ​โยชน์​หรือ คือ​ถ้า​เป็น​การ​เปล่า​ประ​โยชน์​จริงๆ.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​พระ​องค์​ผู้​ทรง​ประทาน​พระ​วิญญาณ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​สำแดง​อิทธิฤทธิ์​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย, พระ​องค์​ทรง​กระทำ​การ​นั้น​โดย​การ​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​หรือๆ โดย​การ​ฟัง​เพราะ​ความ​เชื่อ?</verse>
				<verse number="6">ดั่ง อับ​รา​ฮาม​ได้​เชื่อ​พระ​เจ้า, และ​ความ​เชื่อ​นั้น​ทรง​ถือ​ว่า​เป็น​ความ​ชอบร​รรม​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​รู้​เถิด​ว่า, คน​ทั้ง​ปวง​ที่​เชื่อ​ก็​เป็น​บุตร​ของ​อับ​รา​ฮาม.</verse>
				<verse number="8">และ​พระ​คัมภีร์​นั้น​รู้​ล่วงหน้า​ว่า พระ​เจ้า​จะ​ทรง​ให้​ชน​ต่างชาติ​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​โดย​ความ​เชื่อ, จึง​ได้​ประกาศ​กิตติ​คุณ​ไว้​แก่​อับ​รา​ฮาม​ก่อน​ว่า, ชน​ต่างชาติ​ทั้ง​ปวง​จะ​ได้​ความสุข​เพราะ​ท่าน.</verse>
				<verse number="9">เหตุ​ฉะนั้น​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เชื่อ​จึง​ได้​ความสุข​ด้วยกัน​กับ​อับ​รา​ฮาม​ผู้​ที่​ได้​เชื่อ​นั้น</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​พึ่ง​การ​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ก็​ถูก​แช่ง​สาป​แล้ว, เพราะ​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, ทุก​คน​ที่​มิได้​ประพฤติ​ตาม​ทุก​ข้อ​ซึ่ง​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​พระ​บัญญัติ​นั้น ก็​ถูก​แช่ง​สาป​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">แต่​ก็​เห็น​แจ้ง​อยู่​แล้ว​ว่า, ไม่​มี​มนุษย์​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​จำเพาะ​พระ​พักตร​พระ​เจ้า​ด้วย​การ​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ได้, เพราะว่า คน​ชอบร​รรม​จะ​มี​ชีวิต​ดำรง​อยู่​โดย​ความ​เชื่อ.</verse>
				<verse number="12">และ​พระ​บัญญัติ​นั้น​ไม่ได้​อาศัย​ความ​เชื่อ, แต่​ผู้​ที่​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ก็​จะ​ได้​ชีวิต​ดำรง​อยู่​โดย​พระ​บัญญัติ​นั้น.</verse>
				<verse number="13">พระ​คริสต์​ได้​ทรง​ไถ่​เรา​ให้​พ้น​ความ​แช่ง​สาป​แห่ง​พระ​บัญญัติ, โดย​ที่​พระ​องค์​ทรง​ยอม​ถูก​แช่ง​สาป​เพื่อ​เรา เพราะ​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, ทุก​คน​ที่​ต้อง​ถูก​แขวน​ไว้​บน​ต้นไม้​ก็​ถูก​แช่ง​สาป​แล้ว</verse>
				<verse number="14">เพื่อ​ความสุข​ของ​อับ​รา​ฮาม​จะ​ได้​มาถึง​ชน​ต่างชาติ​ทั้ง​หลาย​เพราะ​พระ​เยซู​คริสต์ เพื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รับ​พระ​วิญญาณ​ซึ่ง​ทรง​สัญญา​ไว้​แล้ว​โดย​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="15">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​พูด​ตาม​อย่าง​มนุษย์ ถึงแม้​คำ​สัญญา​นั้น​เป็น​คำ​สัญญา​ของ​มนุษย์, เมื่อ​ได้​รับรอง​กัน​แล้ว, ไม่​มี​ผู้ใด​จะ​ให้​ล้มเลิก​หรือ​เพิ่มเติม​ขึ้น​อีก​ได้.</verse>
				<verse number="16">คำ​สัญญา​นั้น​ได้​ทรง​กล่าว​ไว้​แก่​อับ​รา​ฮาม​และ​แก่​พงศ์พันธุ์​ของ​ท่าน. และ​มิได้​ทรง​กล่าว​ว่า, แก่​พงศ์พันธุ์​ทั้ง​หลาย เหมือน​อย่าง​กับ​ว่า​แก่​คน​มาก​คน, แต่​เหมือน​ว่า​คับ​คน​ผู้​เดียว คือ แก่​พงศ์พันธุ์​ของ​ท่าน ซึ่ง​เป็น​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="17">แต่​ข้าพ​เจ้า​ว่า​อย่าง​นี้​ว่า, คำ​สัญญา​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ตั้ง​ไว้​เมื่อ​ก่อน​นั้น, พระ​บัญญัติ​ซึ่ง​มา​ภาย​หลัง​ถึง​สี่​ร้อย​สามสิบ​ปี จะ​ทำลาย​คำ​สัญญา​นั้น​ให้​ขาด​จาก​ประ​โยชน์​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="18">เพราะว่า​ถ้า​จะ​ได้​มฤดก​นั้น​โดย​พระ​บัญญัติ, ก็​ไม่ใช่​ได้​โดย​คำ​สัญญา แต่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​มฤดก​นั้น​ให้​แก่​อับ​รา​ฮาม​โดย​คำ​สัญญา</verse>
				<verse number="19">ถ้า​เช่นนั้น​แล้ว​ก็​มี​พระ​บัญญัติ​ไว้​ทำไม​เล่า? พระ​บัญญัติ​นั้น​ทรง​เพิ่ม​ให้​เพราะ​ความผิด, จน​กว่า​พงศ์พันธุ์​ที่​ได้​รับ​คำ​สัญญา​นั้น​จะ​มา จึง​ทรง​ตั้ง​ไว้​โดย​พวก​ทูต​สวรรค์, คือ​โดย​มือ​ของ​คน​กลาง.</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พูด​ถึง​คน​กลาง​นั้น​ไม่​หมายความ​ว่า​มี​มากกว่า​ฝ่าย​เดียว แต่​พระ​เจ้า​นั้น​ทรง​เป็น​เอก​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="21">ฉะนั้น​พระ​บัญญัติ​ได้​ขัดขวาง​คำ​สัญญา​ของ​พระ​เจ้า​หรือ ก็​หา​มิได้ เพราะว่า​ถ้า​พระ​บัญญัติ​ที่​ได้​ประทาน​ให้​นั้น​อาจ​ทำ​ให้​มี​ชีวิต​อยู่​ได้, ความชอบ​ธรรม​ก็​จะ​ได้​เป็น​โดย​พระ​บัญญัติ​นั้น​จริงๆ</verse>
				<verse number="22">แต่​พระ​คัมภีร์​ได้​กั้น​เขตต์​คน​ทั้ง​ปวง​ไว้​ใน​ความผิด, เพื่อ​จะ​ทรง​ประทาน​คำ​สัญญา ซึ่ง​มี​โดย​ศรัทธา​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​นั้น​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​เชื่อ</verse>
				<verse number="23">แต่​เมื่อ​ความ​เชื่อ​ยัง​ไม่​มา, เรา​ทั้ง​หลาย​ถูก​พระ​บัญญัติ​กัก​ตัว​เรา​ไว้, จน​ความ​เชื่อ​ที่​จะ​สำแดง​ให้​ปรากฏ​ภาย​หลัง​นั้น​มา​ถึง​แล้ว.</verse>
				<verse number="24">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​บัญญัติ​จึง​เป็น​ครู​สอน​ซึ่ง​นำ​เรา​ให้​มา​ถึง​พระ​คริสต์, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ความชอบ​ธรรม​โดย​ความ​เชื่อ.</verse>
				<verse number="25">แต่​ครั้น​ความ​เชื่อ​มา​แล้ว, เรา​หา​ได้​อยู่​ใต้​บังคับ​ครู​สอน​ต่อไป​ไม่.</verse>
				<verse number="26">เพราะว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​โดย​ศรัทธา​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​แล้ว</verse>
				<verse number="27">เหตุ​ว่า​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​รับ​บัพ​ติศ​มา​เข้า​สนิท​กับ​พระ​คริสต์​แล้ว, ก็​ได้​ตกแต่ง​ตัว​ด้วย​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="28">เพราะว่า​เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​อัน​หนึ่ง​อัน​เดียว​กัน​กัน​พระ​คริสต์​นั้น, จะ​เป็น​พวก​ยู​ดาย​หรือ​พวก​เฮ​เลน​ก็​ไม่ได้, จะ​เป็น​ทาส​หรือ​เป็น​ไทย​ก็​ไม่ได้, จะ​เป็น​ชาย​หรือ​เป็น​หญิง​ก็​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="29">และ​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ของ​พระ​คริสต์​แล้ว, ท่าน​จึง​เป็น​พงศ์​พันธุ์​ของ​อับ​รา​ฮาม, และ​ผู้​รับ​มฤดก​ตาม​คำ​สัญญา​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​จึง​พูด​ดังนี้​ว่า, ตราบ​ใด​เมื่อ​ทายาท​ยัง​เป็น​เด็ก​อยู่. ถึง​เขา​เป็น​เจ้าของ​สิ่ง​สาร​พัตร.</verse>
				<verse number="2">แต่​เขา​ก็​ไม่​ต่าง​อะไร​กัน​กับ​ทาส​คน​หนึ่ง​เลย. แต่​เขา​อยู่​ใต้​บังคับ​ผู้ปกครอง​และ​ผู้ดูแล​ทรัพย์ จนถึง​เวลา​ที่​บิดา​ได้​กำหนด​ไว้.</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​เรา​ก็​เหมือน​กัน เมื่อ​เป็น​เด็ก​อยู่. เรา​ก็​เป็น​ทาส​อยู่​ใต้​บังคับ​โลก​ธรรม</verse>
				<verse number="4">แต่​เมื่อ​ครบ​กำหนด​แล้ว, พระ​เจ้า​จึง​ทรง​ใช้​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์​มา. ให้​ประสูติ​แต่​สตรี​และ​บังเกิด​ใต้​พระ​บัญญัติ,</verse>
				<verse number="5">เพื่อ​จะ​ทรง​ไถ่​คน​เหล่านั้น​ซึ่ง​อยู่​ใต้​พระ​บัญญัติ เพื่อ​เรา​จะ​ได้​กลับคืน​เข้า​ตำแหน่ง​เป็น​บุตร.</verse>
				<verse number="6">และ​เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​บุตร​แล้ว. พระ​เจ้า​จึง​ทรง​ใช้​พระ​วิญญาณ​แห่ง​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์​เข้า​มา​ใน​ใจ​ท่าน​ทั้ง​หลาย ร้อง​ว่า, “อา​บา” คือ​พระ​บิดา.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​ไม่ได้​เป็น​ทาส​ต่อไป. แต่​เป็น​บุตร. ถ้า​เป็น​บุตร​แล้ว, ท่าน​จึง​เป็น​ทายาท​โดย​อาศัย​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="8">แต่​ครั้ง​เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​ไม่​รู้จัก​พระ​เจ้า, ท่าน​จึง​ได้​เป็น​ทาส​ของ​อะไรๆ ซึ่ง​ตาม​ธรรมดา​ไม่ใช่​เป็น​พระ​เลย.</verse>
				<verse number="9">แต่​บัดนี้​ครั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้จัก​พระ​เจ้า​แล้ว. หรือ​พูด​ให้​ถูก​กว่า ก็​ว่า​พระ​เจ้า​ทรง​รู้จัก​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เป็น​ไฉน​ท่าน​จึง​จะ​กลับไป​หา​โลก​ธรรม​อัน​อ่อนแอ​และ​อนาถา, และ​อยาก​เป็น​ทาส​สิ่ง​เหล่านั้น​อีก?</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ก็​ถือ​วัน เดือน ฤดู และ​ปี.</verse>
				<verse number="11">ข้าพ​เจ้า​วิตก​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เกรง​ว่า​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​การ​ให้​ท่าน​แล้ว​นั้น​จะ​ไร้​ประ​โยชน์</verse>
				<verse number="12">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย. ข้าพ​เจ้า​ขอให้​ท่าน​เป็น​อย่าง​ข้าพ​เจ้า, เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​ก็​เคย​เป็น​อย่าง​ท่าน, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่ได้​ทำ​ผิด​สิ่ง​ใด​ต่อ​ข้าพ​เจ้า​เลย.</verse>
				<verse number="13">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​แล้ว​ว่า ครั้ง​ก่อน​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประกาศ​กิตติ​คุณ​แก่​ท่าน​เพราะ​อ่อน​กาย​อ่อน​กำลัง</verse>
				<verse number="14">และ​การ​ที่​น่าจะ​เป็น​ที่​ลอง​ใจ​แก่​ท่าน​เนื่องจาก​เนื้อ​หนัง​ของ​ข้าพ​เจ้า, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่ได้​ประมาท​หมิ่น​หรือไม่​ได้​รังเกียจ แต่​ได้​ต้อนรับ​ข้าพ​เจ้า​ไว้​เหมือน​เป็น​เทว​ทูต​ของ​พระ​เจ้า, หรือ​เทียม​องค์​พระ​เยซู​คริสต์​ทีเดียว.</verse>
				<verse number="15">เหตุ​ฉะนั้น​ความ​ปลื้ม​ใจ​ของ​ท่าน​ไป​ไหน​เสีย? เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​พะยาน​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ว่า, ถ้า​ทำ​ได้, ท่าน​ก็​คง​ได้​ควัก​ตา​ของ​ท่าน​เอง​ออก​ให้แก่​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ดังนั้น​ข้าพ​เจ้า​กลับ​เป็น​ศัตรู​ของ​ท่าน เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทำ​ตรง​ไป​ตรง​มา​กับ​ท่าน​หรือ</verse>
				<verse number="17">คน​เหล่านั้น​มี​ใจ​ร้อน​รน​ไป​มา​หา​สู่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มิใช่​อย่าง​สุจริต, แต่​เขา​อยากจะ​กด​กัน​พวก​ท่าน​เสีย​ต่างหาก, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ไป​มา​หา​สู่​พวก​เขา.</verse>
				<verse number="18">การ​ที่​เขา​มี​ใจ​ร้อน​รน​ไป​มา​หา​สู่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ในทาง​ดี​ทุก​เวลา​ก็​ดี​อยู่​แล้ว, ไม่ใช่​แต่​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​กับ​พวก​ท่าน​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="19">ดูก่อน​ลูก​เล็กๆ ที่​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​ก็​เจ็บปวด​เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อีก, จนกว่า​พระ​คริสต์​จะ​ได้​ก่อกำเนิด​ขึ้น​ในทัว​ท่าน.</verse>
				<verse number="20">แต่​ข้าพ​เจ้า​กำลัง​ใคร่​จะ​อยู่​กับ​พวก​ท่าน​เดี๋ยวนี้. ‘และ​เปลี่ยน​เสียงพูด​ของ​ข้าพ​เจ้า เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​คิด​ฉงน​พวก​ท่าน​นัก</verse>
				<verse number="21">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​ใคร่​อยู่​ใต้​พระ​บัญญัติ, ท่าน​ไม่ได้​ฟัง​พระ​บัญญัติ​หรือ จง​บอก​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="22">เพราะ​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, อับ​รา​ฮาม​มี​บุตร​สอง​คน, คน​หนึ่ง​บังเกิด​แต่​หญิง​ทาสี, คน​หนึ่ง​บังเกิด​แต่​หญิง​ที่​เป็น​ไทย.</verse>
				<verse number="23">แต่​บุตร​ที่​เกิด​แต่​หญิง​ทาสี​นั้น​ก็​บังเกิด​ตาม​เนื้อ​หนัง ฝ่าย​บุตร​ที่​เกิด​แต่​หญิง​ที่​เป็น​ไทย​นั้น​บังเกิด​ตาม​คำ​สัญญา.</verse>
				<verse number="24">ข้อความ​นั้น​เป็น​ปริศนา เพราะ​ผู้หญิง​ทั้ง​สอง​นั้น​ได้​แก่​คำ​สัญญา​สอง​อย่าง อย่าง​หนึ่ง​มี​มา​แต่​ภูเขา​ซี​นาย, ซึ่ง​เกิด​ลูก​เป็น​ทาส, คือ​นาง​ฮาฆาร.</verse>
				<verse number="25">นาง​ฮาฆาร​นั้น​ได้แก่​ภูเขา​ซี​นาย​ใน​ประเทศอะ​รา​เบีย, ตรง​กับ​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ซึ่ง​มี​อยู่​เดี๋ยวนี้ เพราะ​กรุง​นี้​กับ​พล​เมือง​เป็น​ทาส​อยู่.</verse>
				<verse number="26">แต่​ว่า​ฆะ​รู​ซาเลม​ซึ่ง​อยู่​เมือง​บน​นั้น​เป็น​ไทย, คือ​เป็น​มารดา​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="27">เพราะ​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า, โอ​หญิง​หมัน​ผู้​ไม่​บังเกิด​ลูก, จง​ยินดี​เถิด​หญิง​ที่​ไม่​เจ็บปวด​คลอด​ลูก, “จง​เปล่ง​สำเนียง. เพราะว่า​ลูก​ของ​หญิง​ซึ่ง​ผัว​ร้าง​นั้น มากกว่า​ลูก​ของ​หญิง​ที่​อยู่​กับ​ผัว.</verse>
				<verse number="28">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, เรา​เป็น​บุตร​แห่ง​คำ​สัญญา​เหมือน​อย่าง​ยิศ​ฮาค.</verse>
				<verse number="29">แต่​ผู้​ที่​บังเกิด​ตาม​เนื้อ​หนัง​ได้​ข่ม​เหง​ผู้​ที่​บังเกิด​ตาม​พระ​วิญญาณ​ครั้ง​นั้น​ฉัน​ใด, บัจ​จุ​บัน​นี้​ก็​เหมือน​กัน​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="30">แต่​พระคัมภร์​ว่า​อย่างไร? ก็​ว่า, “จง​ไล่​หญิง​ทาสี​นั้น​ทั้ง​บุตรชาย​ของ​เขา​ไป​เสีย เพราะว่า​บุตร​ของ​หญิง​ทาสี​นั้น จะ​แบ่ง​มฤดก​กับ​บุตร​ของ​หญิง​ที่​เป็น​ไทย​ไม่ได้.”</verse>
				<verse number="31">เหตุ​ฉะนั้น​ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, เรา​ไม่​เป็น​บุตร​ของ​หญิง​ทาสี, แต่​เป็น​บุตร​ของ​หญิง​ที่​เป็น​ไทย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เพื่อ​เสรีภาพ​นั้น​เอง พระ​คริสต์​ได้​ทรง​โปรด​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​ไทย. เพราะ​ฉะนั้น​จง​ดำรง​มั่นคง​อยู่​อย่าง​นั้น, และ​อย่า​เข้า​เทียม​แอก​เป็น​ทาส​อีก​เลย</verse>
				<verse number="2">นี่​แน่ะ ข้าพ​เจ้า​คือ​เปาโล​ว่า​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รับ​พิธี​สุ​นัด พระ​คริสต์​จะ​ทำ​ประ​โยชน์​ให้​แก่​ท่าน​ไม​ได้.</verse>
				<verse number="3">จริง​ทีเดียว​ข้าพ​เจ้า​เป็น​พะยาน​ให้​ทุก​คน​ที่​รับ​พิธี​สุ​นัด​ทราบ​อีก​ว่า, เขา​เป็น​ลูกหนี้​ต้อง​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​ปรารถนา​จะ​ได้​ความชอบ​ธรรม​โดย​พระ​บัญญัติ ก็​ขาด​จาก​พระ​คริสต์, และ​ได้​ทำ​ให้​พระ​คุณ​หลุด​หายไป​เสีย​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​ฝ่าย​เรา​นั้น​ก็​เป็น​โดย​พระ​วิญญาณ​และ​ความ​เชื่อ​นั้น​เอง ที่​เรา​คอย​ทำ​ความชอบ​ธรรม​ที่​เรา​หวัง​จะ​ได้​นั้น</verse>
				<verse number="6">ด้วย​ว่า​ใน​พระ​เยซู​คริสต์ การ​ที่​รับ​พิธี​สุ​นัด​หรือไม่​รับ​พิธี​สุ​นัด​ก็​หา​ทำ​ประ​โยชน์​อัน​ใด​ให้​ไม่, แต่​ความ​เชื่อ​ต่างหาก​ซึ่ง​กระทำ​กิจ​ด้วย​ความ​รัก.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ทั้ง​หลาย​กำลัง​วิ่ง​แข่ง​ดี​อยู่​แล้ว ใคร​เล่า​ได้​ขัดขวาง​ท่าน​ไม่ให้​เชื่อ​ฟัง​ความ​จริง?</verse>
				<verse number="8">การ​เกลี้ย​กล่อม​อัน​นั้น​ไม่​ได้มา​จาก​พระ​องค์​ผู้​ทรง​เรียก​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="9">เชื้อ​ขนม​นิด​หน่อย​ย่อม​ทำ​ให้​ฟู​ทั้ง​ก้อน.</verse>
				<verse number="10">ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ไว้ใจ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ว่า ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​เชื่อถือ​อย่าง​อื่น​เลย แต่​ฝ่าย​ผู้​ที่มา​รบกวน​ท่าน​นั้น, จะ​เป็น​ใคร​ก็​ตาม, ก็​จะต้อง​รับ​โทษ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="11">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ยัง​เทศนา​เรื่อง​พิธี​สุ​นัด, ก็​ทำไม​ข้าพ​เจ้า​ยัง​ถูก​ข่ม​เหง​อยู่​เล่า? ถ้า​เช่นนั้น​กางเขน​ก็​ไม่​เป็น​เครื่อง​สะดุด​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">ข้าพ​เจ้า​ใคร่​ให้​คน​เหล่านั้น​ที่​ทำ​ให้​ท่าน​ยุ่ง​เหยิง​ถูก​ตอน​เสีย​เลย</verse>
				<verse number="13">ดูก่อน​พวก​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ที่​ทรง​เรียก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​นั้น​ก็​เพื่อ​จะ​ให้​มี​เสรีภาพ แต่​อย่า​เอา​เสรีภาพ​ของ​ท่าน​เป็น​ช่อง​สำหรับ​ปล่อย​ตัว​ไป​ตาม​เนื้อ​หนัง จง​ปรนนิบัติ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​โดย​ความ​รัก​เถิด.</verse>
				<verse number="14">เพราะว่า​พระ​บัญญัติ​ทั้งสิ้น​นั้น​สำเร็จ​ครบถ้วน​ใน​คำ​เดียว, คือ​ว่า จง​รัก​เพื่อน​บ้าน​เหมือน​รัก​ตัวเอง.</verse>
				<verse number="15">แต่​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กัด​กัน​และ​กิน​เนื้อ​กัน, จง​ระวัง​ให้​ดี, เกรง​ว่า​จะ​ทำ​ให้​กัน​และ​กัน​ย่อย​ยับ​ไป</verse>
				<verse number="16">แต่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, จง​ดำเนิน​ตาม​พระ​วิญญาณ และ​ท่าน​จะ​ไม่​ได้​ประพฤติ​ตาม​ราคะ​ตัณหา​ของ​เนื้อ​หนัง.</verse>
				<verse number="17">เพราะว่า​ราคะ​ตัณหา​ของ​เนื้อ​หนัง​ย่อม​ต่อสู้​พระ​วิญญาณ, และ​พระ​วิญญาณ​ก็​ต่อสู้​เนื้อ​หนัง ด้วย​ว่า​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​เป็น​ปฏิ​ปักข์​กัน ดังนั้น​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ปรารถนา​กระทำ​จึง​กระทำ​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="18">แต่​ถ้า​พระ​วิญญาณ​ทรง​นำ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว, ท่าน​ไม่​อยู่​ใต้​พระ​บัญญัติ.</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​การ​ของ​เนื้อ​หนัง​ก็​ปรากฏ​แล้ว​คือ​การ​ล่วง​ประเวณี, การ​โสโครก, การ​อุลามก.</verse>
				<verse number="20">การ​ไหว้​รูป​เคารพ, การ​ดู​ดวง​ชาตา​ราศี, การ​เป็น​ศัตรู​กัน, การ​วิวาท​กัน, การ​ริษยา​กัน, การ​โกรธ​กัน, การ​ทุ่ม​เถียง​กัน, การ​แตก​ก๊ก​กัน, การ​ถือ​ลัทธิ​ต่างๆ กัน,</verse>
				<verse number="21">การ​อิจฉา​กัน, การ​เมา​เหล้า, การ​เล่น​เป็น​พาล​เกเร​ต่างๆ, และ​การ​อื่นๆ เช่นนั้น​อีก​เหมือน​ข้าพ​เจ้า​ได้​ว่า​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แต่​ก่อน, บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​จึง​ว่า​แก่​ท่าน​อีก​เหมือน​กัน​ว่า, คน​เหล่านั้น​ที่​กระทำ​การ​เช่นนั้น​จะ​รับ​ส่วน​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​ผล​ของ​พระ​วิญญาณ​นั้น​คือ​ความ​รัก, ความ​ยินดี, สันติ​สุข, ความ​อด​กลั้น​ไว้​นาน, ความ​ปราณี, ความ​ดี, ความ​สัตย์​ซื่อ,</verse>
				<verse number="23">ความ​อ่อน​สุภาพ, การ​รู้จัก​บังคับ​ตน, การ​เช่นนั้น​ไม่​มี​พระ​บัญญัติ​ห้าม​เลย.</verse>
				<verse number="24">เขา​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ฝ่าย​พระ​เยซู​คริสต์​ได้​เอา​เนื้อ​หนัง​กับ​ความ​ปรารถนา และ​ราคะ​ตัณหา​ของ​เนื้อ​หนัง​นั้น​ตรึง​ไว้​ที่​กางเขน​เสีย​แล้ว</verse>
				<verse number="25">ถ้า​เรา​มี​ชีวิต​อยู่​โดย​พระ​วิญญาณ ก็​ให้​เรา​ดำเนิน​ตาม​พระ​วิญญาณ​ด้วย.</verse>
				<verse number="26">อย่า​ให้​เรา​ถือ​ตัว​กัน, ยั่ว​โทสะ​กัน, และ​อิจฉา​กัน​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, แม้​จับ​คน​ใด​ที่​พลาด​พลั้ง​กระทำ​ผิด​ประการ​ใด​ได้, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ฝ่าย​วิญญาณ​จิตต์ จง​ช่วย​คน​นั้น​ด้วย​ใจ​อ่อน​สุภาพ​ให้​กลับ​ตั้ง​ดัว​ใหม่​ได้​อีก โดย​คิด​ถึง​ตัว​เอง, เกรง​ว่า​ท่าน​จะ​ถูก​ชัก​ชวน​ให้​หลง​กระทำ​ผิด​ด้วย.</verse>
				<verse number="2">จง​ช่วย​แบก​ภาระ (ร่วม​ทุกข์​ร่วม​สุข) ซึ่ง​กัน​และ​กัน​เถิด, ดังนั้น​จึง​เป็น​ที่​ให้​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​คริสต์​สำเร็จ.</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​ถ้า​คน​ใด​ถือ​ตัว​ว่า​เป็น​ใหญ่, แต่​ยัง​ไม่​เป็น​อะไร​เลย, คน​นั้น​ก็​ลวง​ตน​เอง.</verse>
				<verse number="4">แต่​ว่า​ให้​ทุก​คน​ชันสูตร​กิจการ​ของ​ตน​เถิด, จึง​จะ​มี​ที่​อวด​ได้​ใน​ตนเอง​ผู้​เดียว, ไม่ใช่​ใน​ผู้อื่น.</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​ทุก​คน​ต้อง​แบก​ภาระ​ของ​ตน​เอง</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​คน​ที่​รับคำ​สอน​แล้ว, จง​นำ​ของ​ดี​ทุก​อย่าง​มา​แบ่ง​ให้​แก่​ผู้สอน​เถิด</verse>
				<verse number="7">อย่า​หลง​เลย จะ​หลอก​พระ​เจ้า​เล่น​ไม่ได้ เพราะว่า​คน​ใด​หว่าน​พืช​อย่าง​ใด​ลง, ก็​จะ​เกี่ยว​เก็บ​ผล​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="8">ด้วย​ว่าผ้​ใด​ที่​หว่าน​สำหรับ​เนื้อ​หนัง​ของ​ตน​เอง, จะ​เกี่ยว​เก็บ​ผล​อนิจจัง​จาก​เนื้อ​หนัง​นั้น แต่​ผู้ใด​ที่​หว่าน​สำหรับ​พระ​วิญญาณ, จะ​เกี่ยว​เก็บ​ชีวิต​นิ​รันดร์​จาก​พระ​วิญญาณ​นั้น.</verse>
				<verse number="9">อย่า​ให้​เรา​เลื่อยล้า​ใน​การ​กระทำ​ดี, เพราะว่า​ถ้า​เรา​ไม่​ท้อถอย​เลื่อยล้า, เรา​จะ​เกี่ยว​เก็บ​ผล​ใน​เวลา​อัน​ควร.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนั้น, ตามที่​เรา​มี​โอกาส​อยู่, ให้​เรา​กระทำ​การ​ดี​แก่​คน​ทั้ง​ปวง, และ​ที่​สำคัญ​นั้น​จง​กระทำ​แก่​ครอบครว​ของ​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="11">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​สังเกต​ดู​ที่​อักษร​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เขียน​ด้วย​มือ​ข้าพ​เจ้า​เอง​ฝาก​มา​ให้​ท่าน​นั้น​ว่า​ตัว​โต​เท่าใด.</verse>
				<verse number="12">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ปรารถนา​ได้​หน้า​ตาม​เนื้อ​หนัง เขา​ขืน​ท่าน​ให้​รับ​พิธี​สุหนัด, เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​ต้อง​ถูก​ข่ม​เหง​เพราะ​เหตุ​กางเขน​ของ​พระ​คริสต์​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="13">เพราะ​ถึง​คน​เหล่านั้น​ที่​ริบ​พิธี​สุ​นัด​แล้ว ก็​ไม่​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ, แต่​เขา​ปรารถนา​ให้​ท่าน​รับ​พิธี​สุ​นัด เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เอา​เนื้อ​หนัง​ของ​ท่าน​ไป​อวด.</verse>
				<verse number="14">แต่​ขอให้​การ​อวด​นั้น​อยู่​ห่างไกล​จาก​ข้าพ​เจ้า, เว้น​เสีย​แต่​การ​อวด​เรื่อง​กางเขน​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา โดย​กางเขน​นั้น​โลก​นี้​ตรึง​ไว้​แล้ว​สำหรับ​ข้าพ​เจ้า, และ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ตรึง​ไว้​แล้ว​สำหรับ​โลก.</verse>
				<verse number="15">เพราะว่า​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​การ​ที่​ถือ​พิธี​สุ​นัด​หรือ​ไม่​ถือ​พิธี​สุ​นัด หา​เป็น​ข้อ​สำคัญ​อะไร​ไม่, แต่​การ​ที่​เป็น​คน​ใหม่​เป็น​ข้อ​สำคัญ.</verse>
				<verse number="16">และ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ประพฤติ​ตาม​กฎ​นี้, สันติ​สุข​และ​พระ​กรุณา​คุณ​จง​มี​แก่​เขา​คือ​แก่​พวก​ยิศรา​เอล​ของ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="17">ตั้ง​แต่​นี้​ไป​อย่า​ให้​ผู้ใด​มา​รบกวน​ข้าพ​เจ้า​เลย, เพราะ​ว่า​ข้าพ​เจ้า​มี​รอย​ประทับตรา​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​ติด​อยู่​ที่​กาย​ข้าพ​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="18">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ขอให้​พระ​คุณ​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา​สถิต​อยู่​กับ​วิญญาณ​จิตต์​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด. อา​เมน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="49">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปา​โล​ผู้​เป็น​อัคร​สาวก​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​ตาม​น้ำ​พระทัย​ของ​พระ​เจ้า ฝาก​จดหมาย​มายัง​สิทธิ​ชน​และ​ผู้​ที่​เลื่อมใส​ศรัทธา ใน​พระ​เยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="2">ขอให้​พระ​คุณ​และ​สันติ​สุข​ซึ่ง​มา​แต่​พระ​เจ้า​พระ​บิดา​ของ​เรา และ​แต่​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เทอญ</verse>
				<verse number="3">จง​ถวาย​สรรเสริญ​แก่​พระ​เจ้า​ผู้​เป็น​พระ​บิดา​แห่ง​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา, ผู้​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​พร​ฝ่าย​วิญญาณ​แก่​เรา​ทั้ง​หลาย​ทุก​ประการ​อย่าง​ใน​สวรรค์​สถาน​โดย​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="4">ใน​พระ​เยซู​คริสต์​นั้น​พระ​องค์​ได้​ทรง​เลือก​เรา​ไว้​ตั้ง​แต่​ก่อน​ทรง​วาง​ราก​สร้าง​โลก, เพื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​ผู้​ถูก​ยก​ถวาย​ไว้ และ​ปราศ​จาก​ตำหนิ​ใน​ความ​รัก​จำเพาะ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="5">พระ​องค์​ได้​ทรง​แต่ง​ตั้ง​เรา​ไว้​ก่อน​ตามที่​ชอบ​พระทัย​ของ​พระ​องค์ ให้​เป็น​บุตร​โดย​พระ​เยซู​คริสต์,</verse>
				<verse number="6">เพื่อ​จะ​ให้​เป็น​ที่​สรรเสริญ​สง่า​ราศี​แห่ง​พระ​คุณ​ของ​พระ​องค์, ซึ่ง​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​เรา​ใน​พระ​เยซู​ผู้​เป็น​ที่​รัก​ใคร่ (ของ​พระ​เจ้า)</verse>
				<verse number="7">ใน​พระ​องค์​นั้น​เรา​ได้​รับ​การ​ไถ่​โดย​พระ​โลหิต​ของ​พระ​องค์, และ​ได้รับ​อภัย​โทษ​ใน​ความผิด​ของ​เรา​โดย​พระ​กรุณา​อัน​อุดม​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="8">ซึ่ง​ได้​ประทาน​แก่​เรา​อย่าง​เหลือล้น​ให้​มี​ปัญญา​สุขุม​และ​ความรู้​รอบคอบ.</verse>
				<verse number="9">พระ​องค์​ได้​ทรง​โปรด​ให้​เรา​รู้​ความลับ​ลึก​ใน​พระทัย​ของ​พระ​องค์ ตาม​ซึ่ง​ชอบ​อารมณ์​ของ​พระ​องค์​ที่​พระ​องค์​ทรง​ดำริ​ไว้,</verse>
				<verse number="10">ประสงค์​เมื่อ​เวลา​กำหนด​ครบ​บริบูรณ์​แล้ว พระ​องค์​จะ​ทรง​รวบรวม​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​สวรรค์​ก็​ดี​และ​ที่​แผ่น​ดิน​โลก​ก็​ดี​ไว้​ให้​พระ​คริสต์​เป็น​ประมุข</verse>
				<verse number="11">ใน​พระ​องค์​นั้น เรา​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​เลือก​ไว้​จึง​ได้​เป็น​ผู้รับ​มฤดก​ตาม​พระ​ดำริ​ของ​พระ​องค์ ผู้​ทรง​กระทำ​สิ่ง​สาร​พัตร​ตาม​ที่​ได้​ทรง​ตริ​ตรอง​ไว้​สม​กับ​นํ้า​พระทัย​ของ​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​เรา​ผู้​ได้​หวัง​ใจ​ใน​พระ​คริสต์​เมื่อ​เดิม จะ​ได้​เป็น​ที่​สรรเสริญ​สง่า​ราศี​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="13">และ​ครั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ฟัง​คำ​อัน​สัตย์​จริง​นั้น, คือ​กิตติ​คุณ​ซึ่ง​เป็น​ความ​รอด​ของ​ท่าน, และ​เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​วางใจ​ใน​พระ​องค์​แล้ว​ด้วย, พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​แห่ง​คำ​สัญญา จึง​ได้​ทรง​ประทับตรา​หมาย​ท่าน​ไว้,</verse>
				<verse number="14">เป็น​เครื่อง​มัด​จำ​เกี่ยว​กับ​มฤดก​ของ​เรา, จน​กว่า​เรา​จะ​ได้​รับ​การ​ที่​พระ​องค์​ทรง​ไถ่​ไว้​แล้ว​นั้น​มา​เป็น​กรรมสิทธิ์, เป็น​ที่​ถวาย​สรรเสริญ​แก่​สง่า​ราศี​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="15">เหตุ​ฉะนั้น​ครั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ศรัทธา​ใน​พระ​เยซู​เจ้า​และ​รัก​ใคร่​สิทธิ​ชน​ทั้ง​ปวง,</verse>
				<verse number="16">ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ขอบ​พระ​คุณ​เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​หยุด​เลย, และ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​อธิษฐาน​ก็​ได้​ระลึก​ถึง​ท่าน,</verse>
				<verse number="17">เพื่อ​พระ​เจ้า​แห่ง​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้าของ​เรา, คือ​พระ​บิดา​แห่ง​สง่า​ราศี, จะ​ทรง​โปรด​ประทาน​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​วิญญาณ​จิตต์​ประกอบด้วย​สติปัญญา​และ​ให้​ความรู้​ถึง​พระ​องค์​ปรากฎ​แจ้ง,</verse>
				<verse number="18">และ​ทรง​บันดาล​ให้​ตา​ใจ​ของ​ท่าน​เกิด​สว่าง​ขึ้น. เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า ความหวัง​ใจ​แห่ง​การ​ทรง​เลือก​ของ​พระ​องค์​นั้น​เป็น​อย่างไร. และ​ว่า มฤดก​ของ​พระ​องค์​สำหรับ​สิทธิ​ชน​มี​สง่า​ราศี​อัน​อุดม​บริบูรณ์​เพียงไร.</verse>
				<verse number="19">และ​ว่า ฤทธา​นุ​ภาพ​อัน​ใหญ่​หลวง​ของ​พระ​องค์​สำหรับ​เรา​ทั้ง​หลาย​ที่​เชื่อ​มี​เพียงไร. ตาม​พระ​กำลัง​และ​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="20">ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​กระทำ​ใน​พระ​คริสต์. ครั้ง​เมื่อ​ทรง​บันดาล​ให้​พระ​องค์​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย, และ​ให้​สถิต​เบื้อง​ขวา​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​องค์​ใน​สวรรค์​สถาน,</verse>
				<verse number="21">ซึ่ง​สูง​ยิ่ง​เหนือ​การ​ปกครอง, เหนือ​อำนาจ, เหนือ​ฤทธิ์, เหนือ​อานุภาพ, และ​เหนือ​นาม​ชื่อ​ทั้ง​ปวง​ที่​เขา​เอ่ย​ขึ้น. มิใช่​ใน​สมัย​นี้​เท่านั้น, แต่​ใน​อนาคต​ด้วย.</verse>
				<verse number="22">พระ​องค์​ได้​ทรง​ปราบ​สิ่ง​สาร​พัตร​ทั้ง​ปวง​ลง​ไว้​ใต้​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์, และ​ได้​ทรง​ตั้ง​พระ​องค์​ไว้​เป็น​ประมุข​เหนือ​สิ่ง​สาร​พัตร​แห่ง​คริสตจักร</verse>
				<verse number="23">ซึ่ง​เป็น​พระ​กาย​ของ​พระ​องค์, คือ​ซึ่ง​เต็ม​บริบูรณ์​ด้วย​พระ​องค์​ผู้​สถิต​อยู่​ทั่ว​ทุก​แห่ง​ทุก​ตำบล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระ​องค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​ชีวิต​อยู่​แม้ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เคย​ตาย​แล้ว​ใน​การ​ผิด​การ​บาป,</verse>
				<verse number="2">ครั้ง​เมื่อ​ก่อน ท่าน​ทั้ง​หลาย​เคย​ประพฤติ​ใน​การ​บาป​นั้น​ตาม​อย่าง​โลก, ตาม​ผู้​มี​อำนาจ​ครอบ​ครอง​ใน​อากาศ, คือ​วิญญาณ​ที่​ครอบ​ครอง​อยู่​ใน​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ไม่​เชื่อ​ฟัง.</verse>
				<verse number="3">ครั้ง​ก่อน เรา​ทั้ง​ปวง​เคย​ประพฤติ​เป็น​พรรค​พวก​กับ​คน​เหล่านั้น​ที่​ประพฤติ​ตาม​ความ​ปรารถนา​ของ​เนื้อ​หนัง, คือ​กระทำ​ให้​ความ​ปรารถนา​ของ​เนื้อ​หนัง​และ​ความคิด​ใน​ใจ​สำเร็จ, และ​ตาม​สันดาน​เรา​จึง​เป็น​ลูก​แห่ง​ความ​พิโรธ​เหมือน​อย่าง​คน​อื่น.</verse>
				<verse number="4">แต่​พระ​เจ้า​ผู้​ประกอบ​ด้วย​พระ​กรุณา​อัน​อุดม เพราะ​เหตุ​ความ​รัก​อัน​ใหญ่​หลวง​ซึ่ง​พระ​องค์​ทรง​รัก​เรา​นั้น,</verse>
				<verse number="5">ถึง​แม้​เรา​ตาย​แล้ว​ใน​การ​บาป, พระ​องค์​ยัง​ทรง​บันดาล​ให้​เรา​มี​ชีวิต​เป็น​ขึ้น​มา​กับ​พระ​คริสต์ (ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รอด​นั้น​ก็​รอด​โดย​พระ​คุณ),</verse>
				<verse number="6">และ​พระ​องค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​เป็น​ขึ้น​มา​กับ​พระ​องค์. และ​ได้​ทรง​โปรด​ให้​เรา​นั่ง​ใน​สวรรค์​สถาน​กับ​พระ​เยซู​คริสต์,</verse>
				<verse number="7">เพื่อ​ใน​อนาคต​นั้น พระ​องค์​จะ​ได้​ทรง​สำแดง​พระ​คุณ​ของ​พระ​องค์​อัน​อุดม​เหลือ​ล้น​ใน​การ​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​เมตตา​เรา​ใน​พระ​เยซู​คริสต์.</verse>
				<verse number="8">ด้วย​ว่า​ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รอด​นั้น​ก็​รอด​โดย​พระ​คุณ​เพราะ​ความ​เชื่อ, และ​มิใช่​แต่​ตัว​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เอง แต่​พระ​เจ้า​ทรง​ประทาน​ให้.</verse>
				<verse number="9">ความ​รอด​นั้น​เป็น​ด้วย​การ​ประพฤติ​ก็​หา​มิได้, เพื่อ​มิ​ให้​คน​หนึ่ง​คน​ใด​อวด​ได้.</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​กิจการ​ของ​พระ​องค์, ที่​ทรง​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​เพื่อ​จะ​ให้​กระทำ​การ​ดี, ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ดำริ​ไว้​ก่อน​ให้​เรา​ประพฤติ​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ระลึก​ว่า เมื่อ​ก่อน​ท่าน​เป็น​พวก​ต่างชาติ​ตาม​เนื้อ​หนัง, และ​พวก​ที่​รับ​พิธี​สุ​นัด​ใน​เนื้อ​หนัง​ซึ่ง​กระทำ​ด้วย​มือ เคย​เรียก​ท่าน​ว่า เป็น​พวก​ที่​มิได้​รับ​พิธี​สุ​นัด.</verse>
				<verse number="12">จง​ระลึก​ว่า ครั้ง​นั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​อยู่​ห่าง​จาก​พระ​คริสต์, ขาด​จาก​การ​เป็น​พล​เมือง​ของ​ชาติ​ยิศรา​เอล, และ​ไม่​มี​ส่วน​ใน​คำ​สัญญา​ซึ่ง​ทรง​สัญญา​ไว้​นั้น, ไม่​มี​ที่​หวัง และ​อยู่​ใน​โลก​ปราศ​จาก​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="13">แต่​บัดนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อยู่​ใน​พระ​เยซู​คริสต์, ซึ่ง​เมื่อก่อน​อยู่​ไกล แต่​ได้​เข้า​มา​ใกล้​แล้ว​โดย​พระ​โลหิต​ของ​พระ​คริสต์​นั้น,</verse>
				<verse number="14">เพราะว่า​พระ​องค์​นั้น​เป็น​สันติ​สุข​ของ​เรา, ผู้​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​เป็น​อัน​หนึ่ง​อัน​เดียว​กัน, และ​ทรง​รื้อ​ฝา​กั้น​ซึ่ง​อยู่​ระหว่าง​เขา​เสีย​แล้ว.</verse>
				<verse number="15">และ​ได้​ทรง​กำจัด​การ​ซึ่ง​เป็น​ปฏิปักข์​กัน​ใน​เนื้อ​หนัง​ของ​พระ​องค์, คือ​กฎ​ของ​พระ​บัญญัติ​ซึ่ง​ให้​ถือ​ศีล​ต่างๆ นั้น, เพื่อ​จะ​กระทำ​ให้​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​เป็น​คน​ใหม่​คน​เดียว​ใน​พระ​องค์, เช่นนั้น​แหละ​จึง​ทรง​กระทำ​ให้​เกิด​สันติ​สุข</verse>
				<verse number="16">และ​เพื่อ​พระ​องค์​จะ​ทรง​กระทำ​ให้​ทั้ง​สอง​พวก​เป็น​ไมตรี​กับ​พระ​เจ้า​ใน​กาย​อัน​เดียว​โดย​กางเขน​นั้น ด้วย​ว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​ทำลาย​การ​ซึ่ง​เป็น​ปฏิ​ปักข์​กัน​โดย​กางเขน​นั้น</verse>
				<verse number="17">และ​พระ​องค์​ได้​เสด็จ​มา​ประกาศ​สันติ​สุข​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ไกล, และ​ประกาศ​สันติ​สุข​แก่​เขา​เหล่านั้น​ที่​อยู่​ใกล้</verse>
				<verse number="18">เพราะว่า​โดย​พระ​องค์​เรา​ทั้ง​สอง​พวก​จึง​มี​โอกาส​เข้า​เฝ้า​พระ​บิดา​ได้​โดย​พระ​วิญญาณ​องค์​เดียว.</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่ได้​เป็น​แขก​บ้าน​แขก​เมือง​ต่อไป, แต่​ว่า​เป็น​พล​เมือง​เดียว​กัน​กับ​สิทธิ​ชน, และ​เป็น​เชื้อ​พระ​วงศ์​ของ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="20">คือ​ถูก​ประดิษฐาน​ขึ้น​บน​ราก​ของ​พวก​อัคร​สาวก​และ​พวก​ศาสดา​พยากรณ์, และ​พระ​เยซู​คริสต์​เอง​ทรง​เป็น​หัว​มุม.</verse>
				<verse number="21">ใน​พระ​องค์​นั้น​ทุก​ส่วน​ของ​โครง​ร่าง​จึง​ต่อ​ติด​สนิท​กัน​ขึ้น​กลาย​เป็น​โบสถ์​อันบริสุทธิ์​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า,</verse>
				<verse number="22">และ​ใน​พระ​องค์​นั้น ท่าน​ทั้ง​หลาย​กำลัง​จะ​ถูก​ก่อ​ขึ้น​ด้วยกัน​ให้​เป็น​ที่​สถิต​ของ​พระ​เจ้า​ฝ่าย​พระ​วิญญาณ​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เพราะ​เหตุ​นั้น​ข้าพ​เจ้า, คือ​เปา​โล, ผู้​ที่​ถูก​จำ​จอง​เพราะ​เห็น​แก่​พระ​เยซู​คริสต์​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​เป็น​พวก​ต่างชาติ</verse>
				<verse number="2">ถ้า​แม้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​ถึง​ตำแหน่ง​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า, ซึ่ง​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="3">คือ​ว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​สำแดง​ให้​ข้าพ​เจ้า​รู้​ข้อ​ลับ​ลึก, ตาม​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เขียน​ไว้​แต่​ก่อน​สอง​สาม​คำ,</verse>
				<verse number="4">และ​โดย​คำ​เหล่านั้น เมื่อ​ท่าน​อ่าน​แล้ว​จึง​จะ​เข้าใจ​ถึง​ความรู้​ของ​ข้าพ​เจ้า​ใน​ข้อ​ลับ​ลึก​ของ​พระ​คริสต์​ได้</verse>
				<verse number="5">ซึ่ง​ใน​สมัยก่อนๆ ไม่ได้​ทรง​โปรด​สำแดง​แก่​มนุษย์​เหมือน​อย่าง​บัดนี้ ทรง​โปรด​สำแดง​แก่​พวก​อัคร​สาวก​อัน​บริสุทธิ์​และ​แก่​พวก​ศาสดา​พยากรณ์​ทาง​พระ​วิญญาณ</verse>
				<verse number="6">คือ​ว่า​พวก​ต่างชาติ​นั้น​จะ​เป็น​ผู้รับ​มฤดก​ร่วม​กัน, และ​เป็น​อวัยวะ​ของ​กาย​อัน​เดียว​กัน, และ​เข้า​ส่วน​รับ​คำ​สัญญา​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​โดย​กิตติ​คุณ​นั้น</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า​ได้​ถูก​ตั้ง​เป็น​ผู้ปฏ​บิ​ติ​ใน​กิตติ​คุณ​นั้น ตาม​พระ​คุณ​ซึ่ง​เป็น​ของ​ประทาน​ของ​พระ​เจ้า, ซึ่ง​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า​โดย​ฤทธิ์​ของ​พระ​องค์​ที่​ได้​ทรง​กระทำ​นั้น.</verse>
				<verse number="8">พระ​คุณ​นี้​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า ผู้​เป็น​คน​เล็ก​กว่า​คน​เล็ก​ที่สุด​ใน​สิทธิ​ชน​ทั้งหมด, ให้​ประกาศ​ความ​มั่ง​คั่ง​อัน​สมบูรณ์​ของ​พระ​คริสต์​ซึ่ง​จะ​หา​ที่สุด​ไม่ได้​แก่​พวก​ต่างชาติ</verse>
				<verse number="9">และ​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​เห็น​ชัด​ถึง​ข้อ​ลับ​ลึก ซึ่ง​ตั้งแต่​แรก​สร้าง​โลก​ทรง​ปิด​บัง​ไว้​กับ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​สร้าง​สาร​พัตร​ทั้ง​ปวง,</verse>
				<verse number="10">บัดนี้ ประสงค์​จะ​ให้​ผู้​มี​บรรดาศักดิ์​และ​ผู้​มี​อำนาจ​ใน​สวรรค์​สถาน รู้จัก​ปัญญา​อัน​ซับซ้อน​ของ​พระ​เจ้า​โดย​คริสตจักร.</verse>
				<verse number="11">ตาม​พระ​ดำริ​ของ​พระ​องค์ ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​ดำริ​ไว้​ก่อน​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="12">ใน​พระ​องค์​นั้น​เรา​จึง​มี​ใจ​กล้า, และ​มี​โอกาส​จะ​เข้า​ไป​ถึง​พระ​องค์​ได้​โดย​ความ​ไว้ใจ​เพราะ​ความ​ศรัทธา​ใน​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​ขอ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, อย่า​ท้อถอย​เพราะ​ความ​ยากลำบาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​เพราะ​เห็น​แก่​ท่าน, ซึ่ง​เป็น​เกียรติยศ​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="14">เพราะ​เหตุ​นี้​ข้าพ​เจ้า​จึง​คุกเข่า​ลง​คำนับ​พระ​บิดา</verse>
				<verse number="15">คำ​ว่า บิดา ของ​ทุก​ครอบ​ครัว​ใน​สวรรค์​ก็​ดี ที่​แผ่น​ดิน​โลก​นี้​ก็​ดี​ได้​ชื่อ​มา​จาก​คำ​ว่า พระ​บิดา,</verse>
				<verse number="16">ขอ​พระ​องค์​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ตาม​ความ​มั่ง​คั่ง​แห่ง​สง่า​ราศี​ของ​พระ​องค์, ให้​ได้​กำลัง​เรี่ยวแรง​มาก​ฝ่าย​จิตต์​ใจ​โดย​เดช​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="17">เพื่อ​พระ​คริสต์​จะ​ได้​สถิต​ใน​ใจ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​โดย​ความ​เชื่อ เพื่อ​เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​วาง​ราก​ลง​มั่นคง​แล้ว​ใน​ความ​รัก,</verse>
				<verse number="18">ท่าน​จะ​ได้​มี​ความสามารถ​ที่​จะ​รู้​พร้อม​กับ​สิทธิ​ชน​ทั้งหมด​ว่า, อะไร​เป็น​ความ​กว้าง, อะไร​เป็น​ความ​ยาว, อะไร​เป็น​ความ​สูง, อะไร​เป็น​ความ​ลึก,</verse>
				<verse number="19">และ​ให้​รู้จัก​ความ​รัก​ของ​พระ​คริสต์​ซึ่ง​เกิน​ความรู้, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รับ​ความ​บริบูรณ์​ของ​พระ​เจ้า​เต็ม​เปี่ยม</verse>
				<verse number="20">จง​ถวาย​สรรเสริญ​แด่​พระ​องค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​อาจจะ​กระทำ​สาร​พัตร​มาก​ยิ่ง​กว่า​ที่​เรา​จะ​ขอ​หรือ​คิด​ได้, ตาม​ฤทธิ์​เดช​ที่​ทรง​กระทำ​ภาย​ใน​ตัว​เรา,</verse>
				<verse number="21">จง​ถวาย​เกียรติยศ​แด่​พระ​องค์​ใน​คริสตจักร​และ​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​ทุก​สมัย​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์. อา​เมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า, ผู้​ที่​ถูก​จำ​จอง​เพราะ​เห็น​แก่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, จึง​วิงวอน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​ประพฤติ​สม​กับ​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทรง​ถูก​เรียก​แล้ว​นั้น,</verse>
				<verse number="2">คือ​ด้วย​ใจ​ถ่อม​ลง​ทุก​อย่าง และ​ด้วย​ใจ​อ่อน​สุภาพ, ด้วย​อด​กลั้น​ใจ, และ​ผ่อน​หนัก​ผ่อน​เบา​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ด้วย​ความ​รัก.</verse>
				<verse number="3">จง​เพียร​พยายาม​เอา​สันติ​สุข​ผูกมัด​ความ​เป็น​น้ำ​หนึ่ง​ใจ​เดียว ซึ่ง​พระ​วิญญาณ​ทรง​ประทาน​ให้​นั้น.</verse>
				<verse number="4">มี​กาย​อัน​เดียว​และ​มี​พระ​วิญญาณ​องค์​เดียว, เหมือน​มี​ความหวัง​ใจ​อัน​เดียว​ซึ่ง​เกี่ยว​กับ​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทรง​ถูก​เรียก​นั้น</verse>
				<verse number="5">มี​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​องค์​เดียว, ความ​เชื่อ​อย่าง​เดียว, บัพ​ติศ​มา​อัน​เดียว</verse>
				<verse number="6">พระ​เจ้า​องค์​เดียว​ผู้​เป็น​พระ​บิดา​ของ​คน​ทั้ง​ปวง, ผู้​อยู่​เหนือ​คน​ทั้ง​ปวง, และ​ทั่ว​คน​ทั้ง​ปวง, และ​ใน​คน​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="7">แต่​ว่า​พระ​คุณ​นั้น​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​เรา​ทุกๆ คน​ตาม​ขนาด​ซึ่ง​พระ​คริสต์​ประทาน</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​องค์​ได้​ตรัส​ไว้​แล้ว​ว่า, ครั้น​พระ​องค์​ได้​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ที่​สูง, พระ​องค์​จึง​ทรง​พา​เอา​ชะเลย​นั้น​ไป​เป็น​ชะเลย​อีก, และ​ได้​ประทาน​ของ​ประทาน​แก่​มนุษย์.</verse>
				<verse number="9">ที่ว่า พระ​องค์​ได้​เสด็จ​ขึ้น​ไป นั้น จะ​หมายความ​อย่าง​อื่น​ประการ​ใด​เล่า. นอกจาก​ว่า​พระ​องค์​ได้​เสด็จ​ลง​ไปสู่​เบื้อง​ต่ำ​ของ​แผ่น​ดิน​โลก​ก่อน​ด้วย?</verse>
				<verse number="10">พระ​องค์​ผู้​ได้​เสด็จ​ลง​ไป​นั้น​ก็​คือ​องค์​เดียวกัน​กับ​ผู้​ที่​ได้​เสด็จ​ขึ้น​ไป​ยัง​ที่​สูง​เหนือ​ฟ้า​สวรรค์​ทั้ง​ปวง, เพื่อ​จะ​ได้​ดำรง​อยู่​ทั่ว​ใน​สิ่ง​สาร​พัตร.</verse>
				<verse number="11">พระ​องค์​จึง​ได้​ประทาน​ให้​บาง​คน​เป็น​อัคร​สาวก, และ​ให้​บาง​คน​เป็น​ศาสดา​พยากรณ์, และ​ให้​บาง​คน​เป็น​ผู้​เผย​แพร่​กิตติ​คุณ, และ​ให้​บาง​คน​เป็นศิษ​ยาภิ​บาล​และ​อาจารย์</verse>
				<verse number="12">สำหรับ​ให้​สิทธิ​ชน​เป็น​คน​ดี​รอบคอบ, และ​สำหรับ​ใช้​เพื่อ​ปฎิบ้ติ​การ​งาน, และ​สำหรับ​บำรุง​ให้​พระ​กาย​ของ​พระ​คริสต์​จำเริญ​ขึ้น</verse>
				<verse number="13">คือ​จน​เรา​ทั้ง​ปวง​จะ​มี​ความ​เชื่อ และ​มี​ความรู้​ถึง​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​อย่าง​เดียว​กัน. จน​ถึง​โต​ขึ้น​เป็น​ผู้ใหญ่​เต็มที่ คือ​เต็ม​ถึง​ขนาด​ความ​บริบูรณ์​ของ​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="14">เพื่อ​เรา​จะ​ไม่​เป็น​เด็ก​ต่อไป, ถูก​ชัด​ไป​ชัด​มา​และ​หัน​ไป​เหมา​ด้วย​ลมปาก​แห่ง​คำสั่ง​สอน​ทุก​อย่าง, และ​ด้วย​เล่ห์​กล​ของ​มนุษย์​ตาม​อุบาย​ฉลาด​อัน​เป็น​การ​ล่อลวง</verse>
				<verse number="15">แต่​ให้​เรา​ยึด​เอา​ความ​จริง​ด้วย​ใจ​รัก, เพื่อ​จะ​จำเริญ​ใหญ่​ขึ้น​ทุก​อย่าง​ใน​พระ​องค์​ผู้​เป็น​ศีรษะ, คือ​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="16">คือ​เนื่อง​จาก​พระ​องค์​นั้น ร่างกาย​ทั้งสิ้น​ที่​ติด​ต่อ​สนิท​และ​ผูกพัน​กัน​โดย​ที่​ทุกๆ ข้อ​ต่อ​ได้​ช่วย​ชู​กำลัง​ตาม​ขนาด​แห่ง​อวัยวะ​ทุก​ส่วน, จึง​ได้​จำเริญ​เติบโต​ขึ้น​เอง​ด้วย​ความ​รัก</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​พูด​และ​เป็น​พะยาน​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ว่า, ตั้งแต่​นี้​ไป​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​ประพฤติ​ตาม​อย่าง​คน​ต่างชาติ​ที่​เขา​ประพฤติ​นั้น, คือ​ด้วย​ใจ​โง่​แกม​หยิ่ง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">โดย​ที่​ความคิด​ของ​เขา​มืด​ไป, และ​เขา​อยู่​ห่าง​จาก​ชีวิต​ซึ่ง​มา​จาก​พระ​เจ้า เพราะ​เหตุ​ความ​โง่​ซึ่ง​อยู่​ใน​ตัว​เขา, เพราะ​ใจ​เขา​แข็ง​กะด้าง​ไป.</verse>
				<verse number="19">เขา​มี​ใจ​ปราศ​จาก​ความ​สะดุ้ง​ต่อ​บาป, จึง​ได้​ปล่อย​ตัว​ทำ​การ​ลามก​และ​ละโมภ ทำ​การ​โสโครก​ทุก​อย่าง.</verse>
				<verse number="20">แต่​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่ได้​เรียน​รู้จัก​พระ​คริสต์​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="21">ถ้า​แม้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​พระ​องค์, และ​ได้​เรียน​รู้​ใน​พระ​องค์​ตาม​ความ​สัตย์​จริง​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​พระ​เยซู​ว่า</verse>
				<verse number="22">เนื่อง​ด้วย​การ​ที่​เคย​ประพฤติ​เมื่อ​ก่อน​นั้น ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทอดทิ้ง​มนุษย​เก่า​เสีย, ซึ่ง​ทำ​ให้​เน่า​เสีย​ไป​ตาม​ความ​ปรารถนา​อัน​เป็น​ที่​ล่อลวง,</verse>
				<verse number="23">และ​ให้​วิญญาณ​จิตต์​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตั้ง​ขึ้น​ใหม่,</verse>
				<verse number="24">และ​ให้​ท่าน​สวม​มนุษย์​ใหม่ ซึ่ง​ทรง​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ตาม​แบบอย่าง​พระ​เจ้า ใน​ความชอบ​ธรรม​และ​ความ​บริสุทธิ์​แห่ง​ความ​จริง.</verse>
				<verse number="25">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เลิก​การ​พูด​มุสา​เสีย, และ​จง​ต่าง​คน​ต่าง​พูด​ตาม​ความ​จริง​กับ​เพื่อน​บ้าน เพราะว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​อวัยวะ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน.</verse>
				<verse number="26">โกรธ​เถิด, แต่​อย่า​ให้​เป็น​การ​บาป อย่า​ให้​ถึง​ตะวันตก​ท่าน​ยัง​โกรธ​อยู่</verse>
				<verse number="27">และ​อย่า​ให้​มาร​มี​โอกาส​ได้.</verse>
				<verse number="28">ฝ่าย​คน​ที่​เคย​ลัก​ขะโมย​ก็​อย่า​ให้​ลัก​ขะโมย​อีก​ต่อไป แต่​ให้​ใช้​มือ​กระทำ​การ​งาน​ที​ดี​ดีกว่า, เพื่อ​จะ​ได้​มี​อะไรๆ แจก​ให้แก่​คน​เหล่านั้น​ที่​ขัด​สน.</verse>
				<verse number="29">อย่า​ให้​คำ​หยาบ​คาย​ออกมา​จาก​ปาก​ท่าน​เลย, แต่​ให้​ใช้​คำ​ดี​ตามแต่​จะ​ต้องการ​ซึ่ง​จะ​เป็น​ที่​ให้​เกิด​ความ​จำเริญ​ขึ้น. เพื่อ​จะ​เป็น​คุณ​แก่​คน​เหล่านั้น​ที่​ได้​ยิน.</verse>
				<verse number="30">และ​อย่า​กระทำ​ให้​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ของ​พระ​เจ้า​เสีย​พระทัย พระ​วิญญาณ​นั้น​ได้​ทรง​ประทับุ​ตรา​หมาย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไว้ จนถึง​วันที่​ทรง​ไถ่​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="31">ใจ​ขม​ขื่น, และ​ใจ​ขัด​เคือง, และ​ใจ​โกรธ, และ​การ​ทะเลาะ​เถียง​กัน, และ​การ​พูด​เสียด​สี​กัน, กับ​การ​คิด​ปอง​ร้าย​ทุก​อย่าง, จง​ให้​อยู่​ห่าง​จาก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด</verse>
				<verse number="32">และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เมตตา​ซึ่ง​กัน​และ​กัน, มี​ใจ​เอ็นดู​ซึ่ง​กัน​และ​กัน, และ​อภัย​โทษ​ให้​กัน​และ​กัน, เหมือน​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​อภัย​โทษ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​พระ​คริสต์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ประพฤติ​อย่าง​พระ​เจ้า, เหมือน​เป็น​บุตร​ที่​รัก</verse>
				<verse number="2">และ​จง​ประพฤติ​ใน​ความ​รัก​เหมือน​พระ​คริสต์​ได้​ทรง​รัก​ท่าน, และ​ทรง​ประทาน​พระ​องค์​เอง​เพื่อ​ท่าน, เป็น​เครื่อง​บรรณาการ​และ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ถวาย​แก่​พระ​เจ้า​เป็น​สุ​คน​ธรส​อัน​หอม​หวาน</verse>
				<verse number="3">แต่​ว่า​การ​ล่วง​ประเวณี, การ​ลามก​ต่างๆ, และ​ความ​โลภ, อย่า​ให้​เอ่ย​ชื่อ​ท่ามกลาง​ท่าน​เลย, จะ​ได้​สม​กัน​ท่าน​ที่​เป็น​สิทธิ​ชน.</verse>
				<verse number="4">ทั้ง​อย่า​ให้​มี​การ​น่า​อัปยศ​อด​สู, และ​การ​พูด​เล่น​ไม่​เข้า​เรื่อง, และ​การ​พูด​ตลก​โลน​เกเร, ซึ่ง​เป็น​การ​ไม่​สมควร. แต่​ให้​ขอบ​พระ​คุณ​ดี​กว่า.</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​แน่​ว่า, คน​ล่วง​ประเวณี, หรือ​คน​ทำ​การ​ลามก​ต่างๆ, หรือ​คน​โลภ, ที่​เป็น​คน​ไหว้​รูป​เคารพ, จะ​ได้​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​คริสต์​และ​พระ​เจ้า​เป็น​มฤดก​ก็​หา​มิได้.</verse>
				<verse number="6">อย่า​ให้​คน​ใด​ล่อลวง​ท่าน​ด้วย​คำ​เหลว​ใหล, เพราะ​เหตุการณ์​เหล่านั้น พระ​เจ้า​จึง​ทรง​ลง​อาชญา​แก่​บุตร​ทั้ง​หลาย​ที่​ไม่​เชื่อ​ฟัง.</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่า​เข้า​ส่วน​ด้วยกัน​กับ​คน​เหล่านั้น​เลย,</verse>
				<verse number="8">เพราะว่า​เมื่อ​ก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ความ​มืด, แต่​บัดนี้​ท่าน​เป็น​ความ​สว่าง​แล้ว​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า จง​ประพฤติ​อย่าง​ลูก​ของ​ความ​สว่าง.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​ว่า​ผล​ของ​ความ​สว่าง​นั้น คือ​ความ​ดี​ทุก​อย่าง​และ​ความชอบ​ธรรม​และ​ความ​จริง.</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​พิสูจน์​ดู​ว่า ทำ​ประการ​ใด​จึง​จะ​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า</verse>
				<verse number="11">และ​อย่า​เข้า​ส่วน​กับ​กิจการ​ของ​ความ​มืด​ที่​ไร้​ผล, แต่​จง​ให้​กิจการ​นั้น​ปรากฏ​เปิดเผย​ดีกว่า.</verse>
				<verse number="12">เพราะว่า​การ​ที่​จะ​พูด​ถึง​การ​เหล่านั้น ซึ่ง​เขา​กระทำ​ใน​ที​ลับ​ก็​น่า​อาย.</verse>
				<verse number="13">แต่​ว่า​สิ่ง​สาร​พัตร​ที่​ได้​แสดง​เปิดเผย​อยู่​แล้ว, ก็​ปรากฏ​แจ้ง​โดย​ความ​สว่าง เพราะว่า​ทุกๆ สั่ง​ที่​ปรากฏ​แจ้ง​ก็​คือ​ความ​สว่าง.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนั้น​จึง​มี​คำ​กล่าว​ว่า, แน่ะ คน​ที่​นอน​หลับ​อยู่, จง​ฟื้น​ขึ้น, และ​จง​ฟื้น​ขึ้นมา​จาก​ตาย, และ​พระ​คริสต์​จะ​ทรง​ส่อง​สว่าง​ให้แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="15">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ให้​ดี​ใน​การ​ประพฤติ, อย่า​ให้​เหมือน​คนอ​ปัญญา, แต่​ให้​เหมือน​คน​มี​ปัญญา</verse>
				<verse number="16">จง​ซื้อ​โอกาส​มา​ใช้, เพราะว่า​บัดนี้​เป็น​กาล​ที่​ชั่ว.</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนั้น​อย่า​เป็น​คน​เขลา, แต่​จง​เข้าใจ​ว่า​น้ำ​พระทัย​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​นั้น​เป็น​อย่าง​ไร.</verse>
				<verse number="18">และ​อย่า​เมา​เหล้า​องุ่น​อัน​เป็น​เหตุ​ให้​เสีย​คน​ไป, แต่​จง​ประกอบ​ด้วย​พระ​วิญญาณ</verse>
				<verse number="19">จง​สนทนา​กัน​ด้วย​คำ​ไพเราะ​อย่าง​เพลง​สดุดี เพลง​นมัสการ, และ​เพลง​สรรเสริญ, คือ​ร้อง​เพลง​และ​กล่าว​คำ​สรรเสริญ​ใน​ใจ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ถวาย​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="20">จง​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​เจ้า​คือ​พระ​บิดา​สำหรับ​สิ่ง​สาร​พัตร​เสมอ​ใน​พระ​นาม​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="21">จง​ยอม​ฟัง​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ด้วย​เกรง​กลัว​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​ภรรยา​จง​ยอม​ฟัง​สามี​ของ​ตน, เหมือน​ยอม​ฟัง​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="23">เพราะว่า​สามี​นั้น​เป็น​ศีรษะ​ของ​ภรรยา, เหมือน​พระ​คริสต์​เป็น​ศีรษะ​ของ​คริสตจักร, โดย​ที่​พระ​องค์​เป็น​ผู้​ทรง​ช่วย (คริสตจักร คือ) ร่างกาย (ของ​พระ​องค์) ให้​รอด.</verse>
				<verse number="24">แต่​คริสตจักร​ยอม​ฟัง​พระ​คริสต์​ฉัน​ใด, ภรรยา​ก็​ควร​ยอม​ฟัง​สามี​ทุก​ประการ​กัน​นั้น.</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​สามี​จง​รัก​ภรรยา​ของ​ตน, เหมือน​อย่าง​พระ​คริสต์​ได้​ทรง​รัก​คริสตจักร​ด้วย, และ​ได้​ทรง​ประทาน​พระ​องค์​เอง​เพื่อ​คริสตจักร​นั้น</verse>
				<verse number="26">เพื่อ​จะ​ได้​ทรง​กัน​คริสตจักร​นั้น​ไว้​โดย​ที่​ได้​ทรง​ชำระ​ด้วย​น้ำ​และ​พระ​คำ,</verse>
				<verse number="27">เพื่อ​พระ​องค์​จะ​ได้​คริสตจักร​ซึ่ง​มี​สง่า​ราศี, ไม่​มี​ตำหนิ, รอย​ย่น, หรือ​มลทิน​อื่นๆ อย่าง​หนึ่ง​อย่าง​ใด​เลย, แต่​บริสุทธิ์​และ​ปราศ​จาก​ตำหนิ.</verse>
				<verse number="28">เช่นนั้น​แหละ สามี​ควร​จะ​รัก​ภรรยา​ของ​ตน​เหมือน​รัก​กาย​ของ​ตนเอง​ด้วย. ผู้​ที่​รัก​ภรรยา​ของ​ตนเอง​ก็​รัก​ตัวเอง</verse>
				<verse number="29">ด้วย​ว่า​ไม่​มี​ผู้​ที่​เกลียด​ชัง​เนื้อ​หนัง​ของ​ตน​เอง, แต่​ย่อม​เลี้ยง​บำรุง​ไว้, เหมือน​พระ​คริสต์​ทรง​เลี้ยง​บำรุง​คริสตจักร</verse>
				<verse number="30">เพราะว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​อวัยวะ​แห่ง​พระ​กาย​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="31">เพราะ​เหตุ​นี้​ผู้ชาย​จึง​จะ​ละ​บิดา​มารดา​ของ​ตน​ไป​ผูกพัน​อยู่​กับ​ภรรยา​ของ​ตน และ​เขา​ทั้ง​สอง​จะ​เป็น​เนื้อ​อันหนึ่ง​อัน​เดียว​กัน.</verse>
				<verse number="32">ข้อ​นี้​ก็​เป็น​ข้อ​ลับ​ลึก​มาก. แต่​ว่า​ข้าพ​เจ้า​พูด​ถึง​พระ​คริสต์​และ​คริสตจักร.</verse>
				<verse number="33">ถึง​อย่างไร​ก็​ดี ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทุก​คน​จง​ต่าง​คน​ต่าง​รัก​ภรรยา​ของ​ตน​เหมือน​รัก​ตัวเอง และ​ภรรยา​นั้น​ก็​จง​ยำ​เกรง​สามี​ของ​ตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ฝ่าย​บุตร​ทั้ง​หลาย​จง​นบ​นอบ​เชื่อ​ฟัง​บิดา​มารดา​ของ​ตัว​ด้วย​เห็น​แก่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า เพราะ​กระทำ​อย่าง​นั้น​เป็น​การ​ถูก.</verse>
				<verse number="2">จง​นับ​ถือ​บิดา​มารดา​ของ​ตน, ซึ่ง​เป็น​พระ​บัญญัติ​แรก​ที่​มี​คำ​ทรง​สัญญา​ไว้​ด้วย,</verse>
				<verse number="3">เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​อยู่​เย็น​เป็น​สุข. และ​มี​ชีวิต​ยืน​ยาว​ที่​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​บิดา อย่า​ยั่ว​บุตร​ของ​ตน​ให้​ขัด​เคือง​ใจ แต่​จง​อบรม​ด้วย​การ​ตี​สอน​และ​การ​เตือนสติ​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​พวก​ทาส จง​เชื่อ​ฟัง​ผู้​ที่​เป็น​นาย​ตาม​เนื้อ​หนัง​ด้วย​ใจ​เกรง​กลัว​จน​ตัว​สั่น, ด้วย​น้ำ​ใส​ใจ​จริง, เหมือน​กระทำ​แก่​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="6">ไม่ใช่​อย่าง​คน​ที่​ทำ​ต่อ​หน้า, เช่น​ผู้​ที่​ทำ​ให้​ชอบ​ใจ​คน แต่​อย่าง​ทาส​ของ​พระ​คริสต์, คือ​มี​น้ำ​ใจ​กระทำ​ตาม​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="7">จง​ปรนนิบัติ​นาย​ด้วย​เต็ม​ใจ, เหมือน​อย่าง​ปรนนิบัติ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, ไม่ใช่​ปรนนิบัติ​มนุษย์.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​แล้ว​ว่า, ถ้า​ผู้ใด​กระทำ​การ​ดี​ประการ​ใด, ผู้​นั้น​จะ​ได้​รับ​บำเหน็จ​จาก​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, ไม่​ว่า​เขา​เป็น​ทาส​หรือ​เป็น​ไทย.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​นาย​จง​ประพฤติ​ต่อ​ทาส​อย่าง​เดียวกัน, คือ​อย่า​ขู่​เข็ญ​เขา​ด้วย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทราบ​แล้ว​ว่า พระ​องค์​ผู้​เป็น​นาย​ของ​เขา​และ​ของ​ท่าน​อยู่​ใน​สวรรค์, และ​พระ​องค์​นั้น​ไม่​ทรง​เลือก​หน้า​ผู้ใด​เลย</verse>
				<verse number="10">ใน​ที่​สุด​นี้​ท่าน​จง​มี​กำลัง​ขึ้น​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า. และ​ใน​เรี่ยว​แรง​แห่ง​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="11">จง​สวม​ยุทธภัณฑ์​ทั้ง​สิ้น​ของ​พระ​เจ้า, เพื่อ​จะ​ต่อต้าน​ยุทธ​อุบาย​ของ​พญา​มาร​ได้</verse>
				<verse number="12">เพราะว่า​เรา​ไม่ได้​ต่อสู้​กับ​เนื้อ​หนัง​และ​เลือด, แต่​ต่อสู้​กับ​ผู้​มี​บรรดาศักดิ์. และ​ต่อสู้​กับ​ผู้​มี​อำนาจ, และ​ต่อสู้​กับ​ผู้​ครอบ​ครอง​ใน​โมหะ​ความ​มืด​แห่ง​โลก​นี้. และ​ต่อสู้​กับ​บรรดา​วิญญาณ​อัน​ชั่ว​ใน​สถาน​อากาศ.</verse>
				<verse number="13">เหตุ​ฉะนั้น​จง​รับ​ยุทธภัณฑ์​ทั้ง​สิ้น​ของ​พระ​เจ้า, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ต่อต้าน​ได้​ใน​วัน​ชั่ว​ร้าย. และ​เมื่อ​เสร็จ​แล้ว​จะ​ยืน​มั่น​ได้.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ยืน​มั่น, เอา​ความ​จริง​คาด​เอว​ไว้. เอา​ความชอบ​ธรรม​เป็น​เครื่อง​ทับ​ทรวง​ป้องกัน​อก​ไว้.</verse>
				<verse number="15">และ​เอา​กิตติ​คุณ​แห่ง​สันติ​สุข​ซึ่ง​เป็น​เหตุ​ให้​เกิด​ความ​พร้อม​เพรียง​มา​สวม​เป็น​รองเท้า</verse>
				<verse number="16">และ​นอก​นั้น​จง​เอา​ความ​เชื่อ​เป็น​โล่ห์. ด้วย​โล่ห์​นั้น​จะ​ได้​ดับ​ลูกศร​เพลง​ของ​พญา​มาร​เสีย.</verse>
				<verse number="17">และ​จง​เอา​ความ​รอด​เป็น​เครื่อง​ป้องกัน​ศีรษะ​ไว้, และ​จง​ถือ​พระ​แสง​ของ​พระ​วิญญาณ คือ พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="18">และ​โดย​คำ​อธิษฐาน​วิงวอน​ทุก​อย่าง จง​ขอ​ใดย​พระ​วิญญาณ​ทุก​เวลา จง​ระวัง​ตัว​ด้วย​ความ​เพียร​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="19">และ​อธิษฐาน​เพื่อ​สิทธิ​ชน​ทั้งหมด, และ​อธิษฐาน​เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย. เพื่อ​จะ​ทรง​ประทาน​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​คำ​พูด​และ​เกิด​ใจ​กล้า​ออก​ปาก​สำแดง​ข้อ​ลับ​ลึก​แห่ง​กิตติ​คุณ</verse>
				<verse number="20">เพราะ​กิตติ​คุณ​นั้น​แหละ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ทูต​แต่​ต้อง​ติด​โซ่​อยู่ เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​เล่า​กิตติ​คุณ​นั้น​ด้วย​ใจ​กล้า​ตาม​ที่​ข้าพ​เจ้า​ควร​จะ​กล่าว</verse>
				<verse number="21">แต่​ว่า​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​ของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​อย่างไร​ตุคิ​โก​น้อง​ที่​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า, ซึ่ง​เป็น​ผู้รับ​ใช้​อัน​สัตย์​ซื่อ​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, จะ​ได้​สำแดง​ให้​ท่าน​ทราบ​สาร​พัตร​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="22">เพราะ​เหตุ​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​ใช้​เขา​ไป​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เพื่อให้​ท่าน​ทราบ​ถึง​เหตุการณ์​ของ​เรา, และ​ให้​เป็น​ที่​ชู​ใจ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="23">ขอให้​พวก​พี่​น้อง​ได้​รับ​สันติ​สุข​และ​ความ​รัก​โดย​ความ​เชื่อ​มา​จาก​พระ​เจ้า​พระ​บิดา​และ​มา​จาก​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า.</verse>
				<verse number="24">ขอ​ให้​พระ​คุณ​ดำรง​อยู่​กับ​บรรดา​คน​ที่​รัก​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา​ด้วย​ความ​รัก​อัน​ไม่​รู้​แปรปรวน.</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="50">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปา​โล​และ​ติ​โม​เธียว, ผู้​เป็น​ทาส​แห่ง​พระ​เยซู​คริสต์. คำนับ​มายัง​บรรดา​สิทธิ​ชน​ใน​พระ​เยซู​คริสต์, ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​ฟิลิป​ปอย, ทั้ง​เจ้า​อธิการ​และมัคค​นายก​ด้วย.</verse>
				<verse number="2">ขอให้​พระ​คุณ​และ​สันติ​สุข​ซึ่ง​มา​แต่​พระ​เจ้า​พระ​บิดา​ของ​เรา​และ​แต่​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เทอญ</verse>
				<verse number="3">ข้าพ​เจ้า​ได้​ระลึก​ถึง​ท่าน​เมื่อใด, ก็​ได้​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​เจ้า​เมื่อ​นั้น​ทุก​ครั้ง</verse>
				<verse number="4">และ​ทุก​เวลา​ที่​ข้าพ​เจ้า​อธิษฐาน​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​ได้​ทูล​ขอ​ด้วย​ใจ​ยินดี</verse>
				<verse number="5">เพราะ​เหตุ​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เข้า​รับ​ส่วน​ใน​กิตติ​คุณ​ด้วยกัน ตั้งแต่​วัน​แรก​นั้น​มา​จน​ถึง​เวลา​บัดนี้.</verse>
				<verse number="6">ข้าพ​เจ้า​ไว้ใจ​ใน​สิ่ง​นี้​ทีเดียว​ว่า. พระ​องค์​ผู้​ทรง​ตั้ง​ต้น​การ​ดี​ไว้​ใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว. คง​จะ​กระทำ​ให้​สำเร็จ​จนถึง​กาล​วัน​แห่ง​พระ​เยซู​คริสต์.</verse>
				<verse number="7">ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​คิด​อย่าง​นั้น​เนื่อง​ด้วย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​สมควร​แล้ว. เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​ระลึก​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า. ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​รับ​ส่วน​พระ​คุณ​ด้วย​กัน​กับ​ข้าพ​เจ้า​ใน​การ​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ถูก​จำ​จอง. ทั้ง​ได้​กล่าว​ป้องกัน​ให้​กิตติ​คุณ​นั้น​ตั้ง​มั่นคง​อยู่</verse>
				<verse number="8">เพราะว่า​พระ​เจ้า​ทรง​เป็น​พะยาน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, ข้าพ​เจ้า​เป็น​ห่วง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เพียงไร​ตาม​พระทัย​เมตตา​ของ​พระ​เยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="9">และ​ข้าพ​เจ้า​อธิษฐาน​ขอ​ดังนี้​ว่า, ให้​ความ​รัก​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จำเริญ​ยิ่งๆ ขึ้น​ใน​ความรู้, และ​ใน​การ​สังเกต​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="10">เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​พิจารณา​ได้​ว่า​ไหน​ประเสริฐ และ​เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ และ​ไม่​เป็น​ที่​ติ​ได้​จน​ถึง​กาล​วัน​แห่ง​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="11">คือ​เป็น​ผู้​ประกอบ​ด้วย​ผล​แห่ง​ความชอบ​ธรรม. ซึ่ง​มี​มา​โดย​พระ​เยซู​คริสต์ ให้​เกิด​สง่า​ราศี​และ​ความ​สรรเสริญ​แก่​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​ปรารถนา​ให้​ท่าน​ทราบ​ว่า. การ​ทั้ง​ปวง​ที่​อุบัติ​แก่​ข้าพ​เจ้า​นั้น ได้​กลับ​เป็น​เหตุ​ให้​กิตติ​คุณ​แผ่​แพร่หลาย​ออกไป.</verse>
				<verse number="13">จน​การ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ถูก​จำ​จอง​เพราะ​พระ​คริสต์​นั้น ก็​ปรากฏ​ทั่ว​ตลอด​กอง​ผู้​คุม​และ​แก่​คน​อื่นๆ ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="14">และ​เพราะ​เหตุ​ความ​ไว้ใจ​เนื่อง​ด้วย​การ​จำ​จอง​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น. พี่​น้อง​ใน​พระ​องค์​ส่วน​มาก​จึง​มี​ใจ​กล้า​ขึ้น​ที่​จะ​กล่าว​คำ​ของ​พระ​เจ้า​โดย​ปราศ​จาก​ความ​กลัว</verse>
				<verse number="15">แท้จริง​มี​บาง​คน​ประกาศ​พระ​คริสต์​ด้วย​ใจ​อิจฉา​และ​ทุ่ม​เถียง​กัน. และ​บาง​คน​ประกาศ​ด้วย​ใจ​หวัง​ดี</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​หนึ่ง​ประกาศ​พระ​คริสต์​ด้วย​ใจ​รัก. โดย​ที่​รู้​แล้ว​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ตั้งใจ​มั่นคง​ที่​จะ​กล่าว​ป้องกัน​กิตติ​คุณ​นั้น​ไว้</verse>
				<verse number="17">แต่​ฝ่าย​หนึ่ง​ประกาศ​ด้วย​การ​ทุ่ม​เถียง​กัน. ไม่ใช่​ด้วย​ใจ​สุจริต. จง​ใจ​จะ​เพิ่ม​ความ​ทุกข์​ลำบาก​แก่​ข้าพ​เจ้า​ผู้​ถูก​จำ​จอง​อยู่.</verse>
				<verse number="18">ถ้า​อย่าง​นั้น​แล้ว​จะ​แปลก​อะไร? แม้​เขา​จะ​ประกาศ​พระ​คริสต์​โดย​ประการ​ใด​ก็​ตาม. จะ​เป็น​ด้วย​การ​แกล้ง​ทำ​ก็​ดี​หรือ​ด้วย​ใจ​จริง​ก็​ดี. แต่​ให้​ได้​ประกาศ​พระ​คริสต์​ใน​ทาง​หนึ่ง​ทาง​ใด​ก็​แล้ว​กัน ใน​การ​นี้​แหละ​ข้าพ​เจ้า​ก็​มี​ความ​ยินดี,</verse>
				<verse number="19">และ​คง​จะ​มี​ความ​ยินดี​ต่อไป. เพราะ​ข้าพ​เจ้า​รู้​แล้ว​ว่า การ​นี้​จะ​เป็น​เหตุ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ถึง​ความ​รอด​โดย​คำ​อธิษฐาน​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​โดย​การ​ประทาน​พระ​วิญญาณ​แห่ง​พระ​เยซู​คริสต์.</verse>
				<verse number="20">ตาม​ความ​มุ่ง​หมาย​อย่าง​ยิ่ง​และ​ความหวัง​ของ​ข้าพ​เจ้า ว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​มี​ความ​ละอาย​ใน​สิ่ง​ใดๆ เลย แต่​เมื่อ​ก่อน​ทุก​ครั้ง​มี​ใจ​กล้า​เสมอ​ฉัน​ใด, บัดนี้​ก็​ขอ​ให้​เป็น​เช่น​เดียวกัน​ฉัน​นั้น. แม้​จะ​เป็น​ก็​ดี​หรือ​จะ​ตาย​ก็​ดี. พระ​คริสต์​ก็​จะ​ได้รับ​เกียรติยศ​ใน​ร่างกาย​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="21">เพราะว่า​สำหรับ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​การ​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​ก็​ได้​พระ​คริสต์. และ​การ​ที่​ตาย​ก็​ได้​ดีกว่า​นั้น.</verse>
				<verse number="22">แต่​ว่า​ถ้า​การ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​เนื้อ​หนัง​นั้น​หมาย​ว่า​ผล​จะ​เกิด​จาก​การ​ของ​ข้าพ​เจ้า, ถ้า​อย่าง​นั้น​แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ทราบ​ว่า​จะ​เลือก​เอา​ฝ่าย​ไหน​ดี.</verse>
				<verse number="23">แต่​ข้าพ​เจ้า​คิด​ลังเล​อยู่​ใน​ระหว่าง​สอง​ฝ่าย​นี้ คือ​ว่า ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ปรารถนา​จะ​ลา​ไป​อยู่​กับ​พระ​คริสต์. ซึ่ง​ประเสริฐ​กว่า​มาก​นัก,</verse>
				<verse number="24">แต่​ว่า​ที่​ข้าพ​เจ้า​จะ​ยัง​อยู่​ใน​เนื้อ​หนัง​นี้​ก็​มี​ประ​โยชน์​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มาก​กว่า.</verse>
				<verse number="25">ครั้น​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ไว้ใจ​อย่าง​นี้​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ทราบ​ว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ยัง​อยู่. คือ​คง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​จะ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จำเริญ​ขึ้น​และ​มี​ความ​ยินดี​ใน​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="26">เพื่อ​ความ​ปลาบ​ปลื้ม​ของ​ท่าน​จะ​มาก​ยิ่งขึ้น​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​เนื่อง​ด้วย​ข้าพ​เจ้า เพราะ​ข้าพ​เจ้า​จะ​มา​หา​ท่าน​อีก</verse>
				<verse number="27">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ประพฤติ​ให้​สม​กับ​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​คริสต์, เพื่อ​ว่า, ข้าพ​เจ้า​จะ​มา​หา​ท่าน​ก็​ดี หรือ​จะ​ไม่​มา​หา​ก็​ดี, ข้าพ​เจ้า​ยัง​จะ​ได้​ยิน​ถึง​เหตุการณ์​ของ​ท่าน​ว่า ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตั้ง​มั่นคง​อยู่, เป็น​น้ำ​หนึ่ง​ใจ​เดียวกัน, กับ​ต่อสู้​เหมือน​อย่าง​เป็น​คน​เดียว เพื่อ​ความ​เชื่อ​ใน​กิตติ​คุณ​นั้น</verse>
				<verse number="28">และ​ไม่​เกรง​กลัว​ต่อ​ผู้​มา​ขัดขวาง​ประการ​ใด​เลย เมื่อ​ทำ​เช่นนั้น​ก็​จะ​ปรากฏ​ชัด​แจ้ง​ว่า, ฝ่าย​เขา​คง​จะ​ถึง​ความ​พินาศ, แต่​ฝ่าย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​คง​จะ​ถึง​ความ​รอด, และ​การ​นั้น​มา​จาก​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="29">เพราะว่า​ได้​ทรง​โปรด​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เพราะ​เห็น​แก่​พระ​คริสต์, มิใช่​ให้​เชื่อถือ​ใน​พระ​องค์​อย่าง​เดียว, แต่​ให้​อดทน​ต่อ​ความ​ยากลำบาก​เพราะ​เห็น​แก่​พระ​องค์​ด้วย</verse>
				<verse number="30">คือ​คง​ต้อง​อดทน​ความ​ยากลำบาก​เช่น​อย่าง​ที่​ท่าน​ได้​เห็น​ข้าพ​เจ้า​อดทน​นั้น, และ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​ยิน​ว่า​ข้าพ​เจ้า​กำลัง​ทน​อยู่​เดี๋ยว​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​ได้​รับ​การ​เร้า​ใจ​ประการ​ใด​ใน​พระ​คริสต์, ถ้า​มี​การ​ชัก​ชวน​ประการ​ใด​ใน​ความ​รัก, ถ้า​มี​การ​สนิท​สนม​ประการ​ใด​กับ​พระ​วิญญาณ. ถ้า​มี​การ​เอ็นดู​และ​สงสาร​ประการ​ใด,</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​จง​กระทำ​ให้​ความ​ยินดี​ของ​ข้าพ​เจ้า​เต็ม​เปี่ยม, โดย​ที่​ท่าน​มี​ใจ​คิด​อย่าง​เดียว​กัน, มี​ความ​รัก​อย่าง​เดียว​กัน, มี​ใจ​รู้สึก​และ​คิด​พร้อม​เพรียง​กัน.</verse>
				<verse number="3">คือ​ไม่​ทำ​ประการ​ใด​ใน​ทาง​ทุ่ม​เถียง​กัน​หรือ​อวด​ดี​ไป​เปล่าๆ, แต่​ให้​ทุก​คน​มี​ใจ​ถ่อม​ลง​ถือ​ว่า​คน​อื่น​ดีกว่า​ตัว</verse>
				<verse number="4">อย่า​ให้​ต่าง​คน​ต่าง​คิด​แต่​การ​งาน​ของ​ตน​ฝ่าย​เดียว, แต่​ให้​คิด​ถึง​การ​งาน​ของ​คน​อื่นๆ ด้วย.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​มี​น้ำใจ​อย่าง​นี้, เหมือน​อย่าง​ที่​พระ​เยซู​คริสต์​ได้​ทรง​มี​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">พระ​องค์​นั้น​ทรง​สภาพ​ของ​พระ​เจ้า, แต่​มิได้​ทรง​ถือ​ว่า​การ​ที่​เท่า​เทียม​กับ​พระ​เจ้า​นั้น​เป็น​การ​ที่​ต้อง​สงวน​ไว้,</verse>
				<verse number="7">แต่​ได้​ยอม​สละ​แล้ว​รับ​สภาพ​อย่าง​ทาส, อุบัติ​มี​รูป​กาย​เหมือน​มนุษย์</verse>
				<verse number="8">และ​ครั้น​ทรง​ปรากฏ​เป็น​รูป​กาย​มนุษย์​แล้ว, พระ​องค์​ได้​ทรง​ถ่อม​พระ​องค์​ลง, ยอม​เชื่อ​ฟัง​จน​ถึง​ความ​มรณา, กะ​ทั่ง​ความ​มรณา​ที่​กางเขน​นั้น.</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เหตุ​นั้น​พระ​เจ้า​จึง​ได้​ทรง​ยก​พระ​องค์​ขึ้น​ถึง​ที่สุด​ด้วย, และ​ได้​ทรง​ประทาน​พระ​นาม​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​เหนือ​นาม​ชื่อ​ทั้ง​ปวง​ให้​แก่​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="10">เพื่อ​ทุก​หัว​เข่า​ใน​สวรรค์​ก็​ดี​ที่​แผ่น​ดิน​โลก​ก็​ดี ใต้​พื้น​แผ่น​ดิน​โลก​ก็​ดี จะ​ได้​คุก​กราบ​ลง​นมัสการ​ใน​พระ​นาม​แห่ง​พระ​เยซู​นั้น</verse>
				<verse number="11">และ​เพื่อ​ลิ้น​ทุก​ลิ้น​จะ​ยอม​รับ​ว่า​พระ​เยซู​คริสต์​เป็น​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า. คือ​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​เจ้า​พระ​บิดา</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนี้​พวก​ที่​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า, เหมือน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยอม​ฟัง​ทุก​เวลา, และ​ไม่ใช่​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​อยู่​ด้วย​เท่านั้น. เดี๋ยวนี้​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​อยู่​ด้วย ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​อุสส่าห์​ประพฤติ​ให้​ความ​รอด​ของ​ตน​บริบูรณ์​ด้วย​ความ​เกรง​กลัว​ตัว​สั่น,</verse>
				<verse number="13">เพราะว่า​พระ​เจ้า​เป็น​ผู้​ทรง​กระทำ​กิจ​อยู่​ภายใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย ทั้ง​ให้​ท่าน​มี​ใจ​ปรารถนา และ​ให้​ประพฤติ​ตาม​ชอบ​พระทัย​พระ​องค์</verse>
				<verse number="14">จง​กระทำ​สิ่ง​สาร​พัตร​ให้​ปราศ​จาก​การ​บ่น​และ​การ​ทุ่ม​เถียง​กัน</verse>
				<verse number="15">เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​กลายเป็น​คน​ปราศ​จาก​ตำหนิ​ติ​เตียน, เป็น บุตร​ของ​พระ​เจ้า​ปราศ​จาก​ติ​เตียน ใน​ท่ามกลาง คน​ชาติ​คด​โกง​และ​ดื้อ​ด้าน ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​ปรากฏ​ดุจ​ดวง​สว่าง​ต่างๆ ใน​โลก,</verse>
				<verse number="16">คือ​สำแดง​พระ​คำ​แห่ง​ชีวิต เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​มี​ที่​อวด​ใน​กาล​วัน​ของ​พระ​คริสต์​ว่า ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​วิ่ง​เปล่าๆ และ​ไม่ได้​กระทำ​การ​เปล่าๆ.</verse>
				<verse number="17">แท้จริง​ถ้า​แม้​ข้าพ​เจ้า​ต้อง​ถวาย​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา และ​เป็น​การ​ปรนนิบัติ​เพราะ​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​ยัง​จะ​มี​ความ​ชื่น​ชม​ยินดี​ด้วยกัน​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="18">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​คง​มี​ความ​ชื่น​ชม​ยินดี​ด้วยกัน​กับ​ข้าพ​เจ้า​เช่น​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="19">แต่​ข้าพ​เจ้า​หวัง​ใจ​ใน​พระ​เยซู​เจ้า​ว่า ไม่​ช้า​ไม่​นาน​ข้าพ​เจ้า​จะ​ใช้​ติ​โม​เธียว​ไป​หา​พวก​ท่าน, เพื่อ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​ถึง​สภาพ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย. ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ความ​ชื่น​ชู​ใจ.</verse>
				<verse number="20">เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​ไม่​มี​ผู้ใด​ที่​มี​น้ำใจ​เหมือน​ติ​โม​เธียว​นั้น. ซึ่ง​จะ​เอา​ใจ​ใส่​ใน​การ​งาน​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​โดย​แท้.</verse>
				<verse number="21">เพราะว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​ย่อม​แสวง​หา​สิ่งของๆ เขา​เอง. ไม่ได้​แสวงหา​สิ่งของๆ พระ​เยซู​คริสต์.</verse>
				<verse number="22">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทราบ​คำ​พะยาน​กล่าว​ถึง​เขา​ว่า, บุตร​ย่อม​ปรนนิบัติ​บิดา​ฉัน​ใด. เขา​ได้​ปรนนิบัติ​ด้วยกัน​กับ​ข้าพ​เจ้า​ใน​การ​ประกาศ​กิตติ​คุณ​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="23">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​หวัง​ใจ​ว่า, พอจะ​เห็น​ได้​ว่า​จะ​เกิด​การ​อย่างไร​แก่​ข้าพ​เจ้า. ข้าพ​เจ้า​จะ​ใช้​เขา​ไป​โดยเร็ว.</verse>
				<verse number="24">แต่​ข้าพ​เจ้า​ไว้วางใจ​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ว่า ไม่​ช้า​ไม่​นาน​ข้าพ​เจ้า​เอง​จะ​มา​หา​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="25">แต่​ข้าพ​เจ้า​ได้​คิดเห็น​ว่า ต้องการ​จะ​ใช้​เอ​ปาฟะ​โร​ดี​โต​น้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า, ผู้​เป็น​เพื่อน​ทำ​การ​ด้วยกัน​และ​เพื่อน​ทหาร​ด้วยกัน, และ​เป็น​ผู้รับ​ใช้​ของ​พวก​ท่าน​และ​ได้​ปรนนิบัติ​ข้าพ​เจ้า​ใน​ยาม​ขัด​สน​นั้น, ให้​ไป​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="26">ด้วย​ว่า​เขา​มี​ใจ​คิดถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​และ​เป็น​ทุกข์​มาก. เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​ว่า​เขา​ป่วย.</verse>
				<verse number="27">จริง​อยู่ เขา​ได้​ป่วย​เกือบ​จะ​ตาย แต่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​เขา. และ​ไม่ใช่​โปรด​เขา​คน​เดียว. แต่​โปรด​ข้าพ​เจ้า​ด้วย. เพื่อ​ไม่ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ทุกข์​ซ้อน​ทุกข์.</verse>
				<verse number="28">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​รีบ​ร้อน​ใช้​เขา​ไป, หวัง​ว่า​เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​เขา​อีก. ท่าน​จะ​ได้​ชื่น​ชม​ยินดี, และ​ความ​ทุกข์​ของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​เบา​บาง​ไป​สัก​หน่อย.</verse>
				<verse number="29">เหตุ​ฉะนั้น จง​ต้อนรับ​เขา​ไว้​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ด้วย​ใจ​โสมนัส​ยินดี​ทุก​อย่าง, และ​จง​นับ​ถือ​คน​เช่นนั้น</verse>
				<verse number="30">ด้วย​ว่า​เขา​เกือบ​จะ​ตาย​เสีย​แล้ว เพราะ​เห็น​แก่​การ​ของ​พระ​คริสต์. คือ​ได้​เสี่ยง​ชีวิต​ของ​ตน, เพื่อ​การ​ปรนนิบัติ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​บกพร่อง​อยู่​นั้น​จะ​ได้​เต็ม​บริบูรณ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ใน​ที่​สุด​พวก​พี่​น้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า, จง​โสมนัส​ยินดี​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​เถิด. ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ซํ้า​เขียน​ข้อความ​เหล่านี้​ให้​ท่าน ก็​หา​เป็น​การ​ลำบาก​แก่​ข้าพ​เจ้า​ไม่, แต่​เป็น​การ​ปลอดภัย​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="2">จง​ระวัง​หมู่​สุนัข, จง​ระวัง​บรรดา​คน​ทำ​ชั่ว. จง​ระวัง​พวก​ถือ​พิธี​ตอน</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​พวก​ถือ​พิธี​สุ​นัด. คือ​เรา​นมัสการ​โดย​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​เจ้า, และ​มี​ความ​ยินดี​ใน​พระ​เยซู​คริสต์, และ​ไม่ได้​ไว้ใจ​ใน​เนื้อ​หนัง</verse>
				<verse number="4">เว้น​แต่​ข้าพ​เจ้า​มี​เหตุ​ที่​จะ​ไว้ใจ​ใน​เนื้อ​หนัง​ได้ คือ​ถ้า​ผู้​อื่น​คิด​เห็น​ว่า​เขา​มี​ที่​จะ​ไว้ใจ​ใน​เนื้อ​หนัง, ข้าพ​เจ้า​ยัง​มี​มากกว่า​เขา</verse>
				<verse number="5">คือ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​เกิด​มา​ได้​แปด​วัน​ก็​ได้​รับ​พิธี​สุ​นัด, ข้าพ​เจ้า​เป็น​วงศ์​ยิศรา​เอล, อยู่​ใน​ตระกูล​เบน​ยา​มิน, เป็น​ชาติ​เฮ็บ​ราย เกิด​จาก​ชาว​เฮ็บ​ราย ถ้า​ว่า​ด้วย​พระ​บัญญัติ​ก็​อยู่​ใน​คณะ​ฟา​ริ​ซาย</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ว่า​ด้วย​การ​ร้อน​รน​ก็​ได้​ข่ม​เหง​คริสตจักร ถ้า​ว่า​ด้วย​การ​ชอบ​ธรรม​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​พระ​บัญญัติ, ข้าพ​เจ้า​ก็​ไม่​มี​ที่​ติ​ได้</verse>
				<verse number="7">แต่​ว่า​สิ่ง​ใดๆ ที่​เป็น​คุณประ​โยชน์​แก่​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​ถือ​ว่า​สิ่ง​เหล่านั้น​เป็น​ที่​ไร้​ประ​โยชน์​แล้ว เพราะ​เห็น​แก่​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="8">แท้จริง​ข้าพ​เจ้า​ถือ​ว่า​สิ่ง​สาร​พัตร​เป็น​ที่​ไร้​ประ​โยชน์ เพราะ​เห็น​แก่​ความ​ประเสริฐ​แห่ง​ความรู้​ถึง​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า. เพราะ​เหตุ​พระ​องค์​นั้น ข้าพ​เจ้า​ได้​ยอม​สละ​สิ่ง​สาร​พัตร, และ​ถือ​ว่า​สิ่ง​เหล่านั้น​เป็น​เหมือน​หยาก​เยื่อ​เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​พระ​คริสต์,</verse>
				<verse number="9">และ​จะ​ได้​ปรากฏ​อยู่​ใน​พระ​องค์, คือ​ความชอบ​ธรรม​ที่​ข้าพ​เจ้า​มี​อยู่​นั้น​มิได้​มี​โดย​พระ​บัญญัติ, แต่​มี​โดย​ความ​เชื่อ​ใน​พระ​คริสต์, คือ​เป็น​ความชอบ​ธรรม​ซึ่ง​มา​แต่​พระ​เจ้า​โดย​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="10">เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​รู้จัก​พระ​องค์, และ​ฤทธิ์​เดช​ซึ่ง​เนื่อง​ด้วย​การ​ที่​พระ​องค์​ทรง​คืน​พระ​ชนม์​นั้น, และ​การ​ร่วม​ทุกข์​กับ​พระ​องค์, คือ​ยอม​ตั้ง​อารมณ์​ตาย​เหมือน​พระ​องค์</verse>
				<verse number="11">เพื่อ​ไม่​อย่าง​หนึ่ง​ก็​อย่าง​ใด​ข้าพ​เจ้า​ก็​จะ​ได้​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย​ด้วย</verse>
				<verse number="12">มิใช่​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​แล้ว, หรือ​ลุ​โสดา​แล้ว แต่​ข้าพ​เจ้า​บาก​มั่น​มุ่ง​ไป เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​ฉวย​เอา​ตาม​อย่าง​ที่​พระ​เยซู​คริสต์​ได้​ทรง​ฉวย​เอา​ข้าพ​เจ้า​ไว้​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​ไม่​ถือ​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​ฉวย​ไว้​ได้​แล้ว แต่​มี​อย่าง​เดียว คือ​ว่า​สิ่ง​เหล่านั้น​ที่​ผ่าน​พ้น​มา​แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ก็​ลืม​เสีย, และ​โน้ม​ตัว​ออก​ไป​หา​สิ่ง​เหล่านั้น​ที่​อยู่​ข้างหน้า,</verse>
				<verse number="14">คือ​ข้าพ​เจ้า​กำลัง​บาก​มั่น​มุ่ง​ไป​กว่า​จะ​ถึง​ธง​ชัย, และ​ได้​รางวัล ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เรียก​เรา​ให้​ตะ​เกียก​ตะกาย​ไป​รับ​โดย​พระ​เยซู​คริสต์.</verse>
				<verse number="15">เหตุ​ฉะนั้น​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​ผู้ใหญ่​แล้ว​มี​ใจ​คิด​อย่าง​นั้น และ​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​คิด​อย่าง​อื่น​ใน​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด, พระ​เจ้า​จะ​ทรง​โปรด​สำแดง​สิ่ง​นั้น​ให้​แก่​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="16">แต่​ว่า​เรา​ถึง​แค่​ไหน​แล้ว, ก็​ให้​เรา​ดำเนิน​จาก​แค่​นั้น​ต่อไป</verse>
				<verse number="17">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ท่าน​จง​ประพฤติ​ตาม​แบบ​ข้าพ​เจ้า, และ​คอย​ดู​คน​ทั้ง​หลาย​เหล่านั้น​ที่​ประพฤติ​ตาม​แบบ​เดียวกัน, เหมือน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​พวก​เรา​เป็น​ตัวอย่าง.</verse>
				<verse number="18">เพราะว่า​มี​หลาย​คน​ประพฤติ​ตาม​แบบ​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​บอก​ท่าน​หลาย​ครั้ง​แล้ว, และ​บัดนี้​ยัง​บอก​ท่าน​อีก​ด้วย​น้ำ​ตา​ไหล, ว่า​เขา​เป็น​ศัตรู​ต่อ​กางเขน​แห่ง​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="19">ปลาย​ทาง​ของ​คน​เหล่านั้น​คือ​ความ​พินาศ, พระ​ของ​เขา​ก็​คือ​กะเพาะ​ของ​เขา​เอง, เขา​เอา​ความ​ที่​น่า​อาย​ขึ้น​มา​อวด, เขา​เอา​ใจ​ใส่​ใน​สิ่งของ​โลก​นี้.</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​เรา​เป็น​ชาว​แผ่น​ดิน​สวรรค์ เรา​คอย​ท่า​ผู้ช่วย​ให้​รอด​จะ​เสด็จ​มา​จาก​สวรรค์, คือ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า</verse>
				<verse number="21">พระ​องค์​จะ​ทรง​เปลี่ยนแปลง​กาย​อัน​ต่ำ​ต้อย​ของ​เรา​ให้​ใหม่​ขึ้น, ให้​เป็น​เหมือน​อย่าง​กาย​ของ​พระ​องค์​อัน​ทรง​สง่า​ราศี ด้วย​ฤทธิ์​ซึ่ง​พระ​องค์​ทรง​อาจ​ปราบ​สิ่ง​สาร​พัตร​ลง​ใต้​อำนาจ​ของ​พระ​องค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น​ดูก่อน​พวก​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ของ​ข้าพ​เจ้า, ผู้​เป็น​ที่​รัก ที่​ปรารถนา ที่​ยินดี และ​เป็น​มงกุฎ​ของ​ข้าพ​เจ้า พวก​ที่​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า, จง​ยั่งยืน​มั่นคง​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​เถิด</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​ขอ​ตักเตือน​นาง​ยุ​โอ​เดีย และ​ข้าพ​เจ้า​ขอ​ตักเตือน​นาง​ซุน​ตุเค​ให้​มี​จิตต์​ใจ​ปรองดอง​กัน​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">แท้จริง​ข้าพ​เจ้า​อ้อน​วอน​ท่าน​ผู้​เป็น​เพื่อน​ร่วม​แอก​ด้วยกัน​จริงๆ ให้​ช่วย​ผู้หญิง​เหล่านั้น, เพราะว่า​เขา​ได้​ทำ​การ​ใน​กิตติ​คุณ​ด้วยกัน​กับ​ข้าพ​เจ้า​และ​กับ​เกล​เม​ด้วย, ทั้ง​คน​อื่น​ที่​เป็น​เพื่อน​ร่วม​การ​ด้วยกัน​กับ​ข้าพ​เจ้า, ซึ่ง​มี​ชื่อ​อยู่​ใน​หนังสือ​สำหรับ​ชีวิต​นั้น</verse>
				<verse number="4">จง​โสมนัส​ยินดี​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทุก​เวลา ข้าพ​เจ้า​ขอ​ย้ำ​อีก​ที​ว่า, จง​โสมนัส​ยินดี​เถิด.</verse>
				<verse number="5">จง​ให้​ใจ​อ่อน​สุภาพ​ของ​ท่าน​ปรากฏ​แก่​คน​ทั้ง​ปวง. องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​อยู่​ใกล้​แล้ว.</verse>
				<verse number="6">อย่า​กะ​วน​กะ​วาย​ด้วย​สิ่ง​ใด​เลย, แต่​จง​เสนอ​ความ​ปรารถนา​ของ​ท่าน​ทุก​อย่าง​ต่อ​พระ​เจ้า โดย​การ​อธิษฐาน กับ​การ​ขอบ​พระ​คุณ.</verse>
				<verse number="7">และ​สันติ​สุข​แห่ง​พระ​เจ้า, ซึ่ง​เหลือ​ที่​จะ​เข้าใจ​ได้, จะ​คุ้มครอง​ใจ​และ​ความคิด​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​พระ​เยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="8">ที่สุด​นี้, ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, สิ่ง​ใด​ที่​จริง, สิ่ง​ใด​ที่​น่า​นับ​ถือ, สิ่ง​ใด​ที่​ยุตติธรรม, สิ่ง​ใด​ที่บริสุทธิ์, สิ่ง​ใด​ที่​น่ารัก, สิ่ง​ใด​ที่​น่า​ฟัง. คือ​ถ้า​มี​ความ​ดี​ประการ​ใด, ถ้า​มี​การ​น่า​สรรเสริญ​ประการ​ใด, ก็​จง​ใคร่ครวญ​สิ่ง​เหล่านี้.</verse>
				<verse number="9">สิ่ง​สาร​พัตร​ที่​ท่าน​ได้​เรียน​และ​ได้​รับ​ไว้​และ​ได้​ยิน​และ​ได้​เห็น​ใน​ข้าพ​เจ้า​แล้ว, จง​กระทำ​สิ่ง​เหล่านั้น และ​พระ​เจ้า​แห่ง​สันติ​สุข​จะ​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="10">แต่​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​โสมนัส​ยินดี​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​อย่าง​ยิ่ง, เพราะว่า​บัดนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ฟื้น​การ​ระลึก​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ขึ้น​อีก, ใน​การ​นี้​ท่าน​ได้​คิด​ถึง​ข้าพ​เจ้า​ก็​จริง, แต่​หา​โอกาส​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="11">มิใช่​ว่า​ข้าพ​เจ้า​กล่าว​ถึง​ความ​ยากจน ด้วย​ว่า​ข้าพ​เจ้า​เรียน​รู้​มา​แล้ว​ว่า​ข้าพ​เจ้า​มี​ฐานะ​อย่างไร, ข้าพ​เจ้า​ก็​อิ่ม​ใจ​อยู่​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="12">ข้าพ​เจ้า​รู้จัก​ที่​จะ​เจียม​ตัว, และ​รู้จัก​ที่​จะ​ฟุ่มเฟือย​ด้วย. ข้าพ​เจ้า​รู้จัก​อาณัติ​สัญญา​ของ​การ​อิ่ม​ท้อง, และ​ของ​กา​รอด​อยาก ของ​การ​ฟุ่มเฟือย และ​ของ​การ​ขัด​สน​ใน​สิ่ง​สาร​พัตร​ทุก​อย่าง.</verse>
				<verse number="13">ข้าพ​เจ้า​กระทำ​ทุก​สิ่ง​ได้​โดย​พระ​เยซู​คริสต์​ผู้​ทรง​ชู​กำลัง​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="14">ถึง​กระนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​ดี​อยู่​แล้ว ที่​ท่าน​ได้​ร่วม​ความ​ทุกข์​ด้วยกัน​กับ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ชาวฟิ​ลิปปอย, ท่าน​ก็​ทราบ​อยู่​แล้ว​ว่า, แรก​เริ่ม​การ​ประกาศ​กิตติ​คุณ​นั้น, เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ไป​จาก​มณฑล​มา​กะ​โด​เนีย, ไม่​มี​คริสตจักร​อื่น​ที่​ได้​เข้า​ส่วน​ร่วม​มือ​กับ​ข้าพ​เจ้า​ใน​การ​ให้​ทาน​และ​รับ​ทาน​นั้น เว้น​ไว้​พวก​ท่าน​พวก​เดียว,</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ขัด​สน​อยู่​ใน​เมือง​เธ​ซะโล​นิ​เก, พวก​ท่าน​ได้​ฝาก​ของ​มา​ช่วย​มากกว่า​หนึ่ง​ครั้ง.</verse>
				<verse number="17">มิใช่​ว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ปรารถนา​ของ​ให้​ของ​ท่าน​นั้น, แต่​ว่า​ข้าพ​เจ้า​อยาก​ให้​ท่าน​ได้​รับ​ผล​กำไร​ใน​บัญชี​ของ​ท่าน​มาก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="18">แต่​ข้าพ​เจ้า​มี​ของ​สาร​พัตร, และ​มี​บริบูรณ์​อยู่​แล้ว ข้าพ​เจ้า​ก็​อิ่ม​อยู่​เพราะ​ได้​รับ​ของ​ซึ่ง​เอ​ปาฟะ​โร​ดี​โต​ได้​นำมา​จาก​พวก​ท่าน, เป็น​สุ​คน​ธรส​อัน​หอม​หวาน, เป็น​เครื่อง​บูชา​ที่​ทรง​โปรด​และ​พอ​พระทัย​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="19">และ​พระ​เจ้าของ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ประทาน​สิ่ง​สาร​พัตร​ตามที่​พวก​ท่าน​ต้องการ​นั้น จาก​ทรัพย์​อัน​รุ่ง​เรือง​ของ​พระ​องค์​ใน​พระ​เยซู​คริสต์.</verse>
				<verse number="20">ขอให้​สง่า​ราศี​จง​มี​แก่​พระ​เจ้า​พระ​บิดา​ของ​เรา​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์. อา​เมน</verse>
				<verse number="21">จง​คำนับ​สิทธิ​ชน​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​ทุก​คน. พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ฝาก​คำ​คำนับ​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="22">สิทธิ​ชน​ทั้ง​ปวง​ฝาก​คำ​คำนับ​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย. มี​ชาว​วัง​กษัตริย์​กาย​ซา​เป็น​ต้น</verse>
				<verse number="23">ขอให้​พระ​คุณ​แห่ง​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​สถิต​อยู่​กับ​วิญญาณ​จิตต์​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด, อา​เมน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="51">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปาโล​ผู้​เป็น​อัคร​สาวก​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​ตาม​น้ำ​พระทัย​ของ​พระ​เจ้า​กับ​ติ​โม​เธียว​น้องชาย​นั้น</verse>
				<verse number="2">ฝาก​จดหมาย​มายัง​สิทธิ​ชน​ทั้ง​หลาย​และ​พวก​พี่​น้อง​ที่​เลื่อมใส​ศรัทธา​ใน​พระ​คริสต์​ที่​เมือง​โกโล​ซาย. ขอให้​พระ​คุณ​และ​สันติ​สุข​มา​แต่​พระ​เจ้า​พระ​บิดา​ของ​เรา​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เทอญ</verse>
				<verse number="3">เรา​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​เจ้า​พระ​บิดา​แห่ง​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา, และ​อธิษฐาน​เสมอ​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="4">เพราะ​เรา​ได้​ยิน​ถึง​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ใน​พระ​เยซู​คริสต์, และ​ถึง​ความ​รัก​ซึ่ง​ท่าน​มี​ต่อ​สิทธิ​ชน​ทั้ง​ปวง,</verse>
				<verse number="5">โดย​เหตุ​ที่​มี​ความหวัง​ซึ่ง​สะสม​ไว้​สำหรับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​สวรรค์, ซึ่ง​เมื่อ​ก่อน​ท่าน​ได้​ยิน​มา​แล้ว​ใน​คำ​แห่ง​ความ​จริง​ของ​กิตติ​คุณ,</verse>
				<verse number="6">ซึ่ง​แผ่​มาถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ดัง​ได้​แผ่​ไป​ทั่ว​โลก​เกิด​ผล​และ​ทวี​ขึ้น​เช่น​เดียว​กัน​กับ​ที่​ได้​บังเกิด​ใน​ตัว​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ด้วย, ตั้งแต่​วัน​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​และ​ได้​รู้จัก​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​จริงๆ</verse>
				<verse number="7">เช่น​ท่าน​ได้​เรียน​แต่​เอ​ปาฟรัศ​ผู้​เป็น​เพื่อน​ร่วม​การ​ที่​รัก​ของ​เรา, ผู้​เอา​ใจ​ใส่​ปรนนิบัติ​ต่อ​พระ​คริสต์​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จริงๆ,</verse>
				<verse number="8">ผู้​ได้​เล่า​ให้​เรา​ฟัง​ถึง​ความ​รัก​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​อยู่​ใน​พระ​วิญญาณ​ด้วย</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เหตุ​นี้​พวก​เรา​เหมือนกัน, ตั้งแต่​วัน​นั้น​ที่​เรา​ได้​ยิน, ก็​ไม่ได้​หยุด​ใน​การ​ที่​จะ​อธิษฐาน​ทูล​ขอ​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย ให้​ท่าน​ประกอบ​เต็ม​ด้วย​ความรู้​ถึง​พระทัย​ของ​พระ​องค์ ใน​สรรพ​ปัญญา​และ​ความ​เข้าใจ​ฝ่าย​วิญญาณ,</verse>
				<verse number="10">เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ประพฤติ​อย่าง​ที่​สมควร​แก่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, ตาม​บรรดา​ความชอบ, ให้​เกิดผล​ใน​การ​ดี​ทุก​อย่าง, และ​จำเริญ​ใน​ความรู้​ถึง​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="11">มี​กำลัง​มาก​ขึ้น​ทุก​อย่าง​โดย​เดช​แห่ง​สง่า​ราศี​ของ​พระ​องค์, ให้​มี​ความ​เพียร​ที่​สุด และ​ความ​อดทน​ไว้​นาน​ด้วย​ความ​ยินดี.</verse>
				<verse number="12">ให้​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​บิดา​ผู้​ทรง​บันดาล​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​สม​ที่​จะ​เข้า​ส่วน​ได้​รับ​มฤดก​ด้วยกัน​กับ​สิทธิ​ชน​ใน​ความ​สว่าง</verse>
				<verse number="13">ผู้​ได้​ทรง​ช่วย​เรา​ทั้ง​หลาย​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​แห่ง​ความ​มืด, และ​ได้​ทรง​ย้าย​เรา​มา​ตั้ง​ไว้​ใน​แผ่น​ดิน​แห่ง​พระ​บุตร​ที่​รัก​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="14">ใน​พระ​องค์​นั้น​เรา​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​รับ​การ​ไถ่, คือ​ทรง​โปรด​ยก​ความผิด​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา</verse>
				<verse number="15">พระ​องค์​เป็น​แบบ​พระ​ฉาย​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​ซึ่ง​ไม่​ประจักษ์​แก่​ตา​นั้น, ได้​ทรง​บังเกิด​ก่อน​สรรพ​สัตว์​ทั้ง​ปวง</verse>
				<verse number="16">เพราะว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​สร้าง​สรรพ​สิ่ง, ใน​ท้อง​ฟ้า​ก็​ดี, ที่​แผ่น​ดิน​โลก​ก็​ดี, สิ่ง​ซึ่ง​ประจักษ์​แก่​ตา​และ​ซึ่ง​ไม่​ประจักษ์​แก่​ตา, จะ​เป็น​พระ​ที่​นั่ง หรือ​เป็น​อานุภาพ หรือ​เป็น​ผู้​มี​บรรดาศักดิ์ หรือ​ผู้​มี​ฤทธิ์​ก็​ดี พระ​องค์​ได้​ทรง​สร้าง​สรรพ​สิ่ง​นั้น, และ​ทรง​สร้าง​ไว้​สำหรับ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="17">และ​พระ​องค์​ทรง​เป็น​อยู่​ก่อน​สรรพ​สิ่ง​นั้น, สรรพ​สิ่ง​จึง​ดำรง​คง​อยู่​ได้​โดย​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="18">พระ​องค์​เป็น​ศีรษะ​ของ​กาย, คือ​คริสตจักร​นั้น, ด้วย​พระ​องค์​นั้น​เป็น​ปฐม เป็น​คน​แรก​ที่​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย เพื่อ​พระ​องค์​จะ​ได้​เป็น​เอก​ใน​สรรพ​สิ่ง​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="19">ด้วย​ว่า​เป็น​การ​ที่​ชอบ​พระทัย (พระ​บิดา) ให้​ความ​บริบูรณ์​ทั้งสิ้น​มี​อยู่​ใน​พระ​องค์</verse>
				<verse number="20">และ​โดย​พระ​องค์​นั้น ให้​สิ่ง​สาร​พัตร​กลับ​คืน​ดี​กับ​พระ​องค์, โดย​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​มี​มิตรภาพ ด้วย​พระ​โลหิต​แห่ง​กางเขน​ของ​พระ​องค์​แล้ว คือ​โดย​พระ​องค์​นั้น, แม้​เป็น​สิ่ง​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​ก็​ดี, หรือ​สิ่ง​ใน​ท้อง​ฟ้า​ก็​ดี</verse>
				<verse number="21">และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย ซึ่ง​เมื่อก่อน​ไม่​ถูก​กัน และ​เป็น​ศัตรู​กัน​ใน​ใจ​โดย​การ​ชั่ว​ต่างๆ,</verse>
				<verse number="22">บัดนี้​พระ​องค์​ทรง​โปรด​ให้​คืน​ดี​กับ​พระ​องค์ ใน​พระ​กาย​เนื้อ​หนัง​ของ​พระ​องค์​โดย​ความ​ตาย, เพื่อ​จะ​ได้​ถวาย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จำเพาะ​พระ​องค์​ให้​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์ พ้น​จาก​ตำหนิ​และ​ปราศ​จาก​ที่​จะ​ติ​ได้</verse>
				<verse number="23">คือ​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ดำรง​และ​ตั้ง​ยั่งยืน​มั่นคง​อยู่​ใน​ความ​เชื่อ, และ​ไม่​โยกย้าย​ไป​เสีย​จาก​ความ​ไว้ใจ​ใน​กิตติ​คุณ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​ยิน​แล้ว, ซึ่ง​ได้​ประกาศ​แล้ว​แก่​มนุษย์​ทุก​คน​ที่​อยู่​ได้​ฟ้า ข้าพ​เจ้า​เปาโล​เป็น​ผู้รับ​ใช้​ใน​กิตติ​คุณ​นั้น​แล้ว</verse>
				<verse number="24">บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ยินดี​ใน​การ​อดทน​ความ​ทุกข์​ของ​ข้าพ​เจ้า​เพราะ​เห็น​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​ส่วน​การ​ทน​ทุกข์​ของ​พระ​คริสต์​ที่​ยัง​ขาด​อยู่​นั้น, ข้าพ​เจ้า​ก็​รับ​ทน​จน​สำเร็จ​ใน​เนื้อ​หนัง​ของ​ข้าพ​เจ้า เพราะ​เห็น​แก่​พระ​กาย​ของ​พระ​องค์, คือ​คริสตจักร</verse>
				<verse number="25">ข้าพ​เจ้า​ได้​ถูก​ตั้ง​ให้​เป็น​ผู้​ปฏิบัติ​คริสตจักร​นั้น ตาม​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​มอบ​ธุระ​ให้​ข้าพ​เจ้า​เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย. เพื่อ​จะ​ได้​กล่าว​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ให้​สำเร็จ,</verse>
				<verse number="26">คือ​ข้อความ​ลับ​ลึก​ซึ่ง​ทรง​ปิด​ซ่อน​ไว้​มา​หลาย​ยุค​หลาย​ชั่ว​อายุ แต่​เดี๋ยวนี้​ได้​ทรง​โปรด​ให้​เห็น​ประจักษ์​แก่​สิทธิ​ชน​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="27">พระ​เจ้า​ทรง​ชอบ​พระทัย​ที่​จะ​สำแดง​ให้​คน​ต่างชาติ​รู้​ว่า อะไร​เป็น​ความ​มั่ง​คั่ง​แห่ง​ข้อ​ลับ​ลึก​นี้, คือ​ที่​พระ​คริสต์​สถิต​อยู่​ใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ที่​หวัง​ว่า​จะ​ได้​สง่า​ราศี.</verse>
				<verse number="28">พระ​องค์​นั้น​แหละ​เรา​ประกาศ​อยู่, โดย​เตือน​สติ​ทุก​คน​และ​สั่ง​สอน​ทุก​คน​ด้วย​ปัญญา​ทุก​อย่าง, เพื่อ​จะ​ได้​ถวาย​ทุก​คน​เป็น​คน​ดี​รอบคอบ​ใน​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="29">เพราะ​เหตุ​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​กระทำ​การ​งาน​ด้วย, โดย​ความ​อุสสาหะ​ตาม​การ​กระทำ​ของ​พระ​องค์​ผู้​ทรง​ออก​ฤทธิ์​กระทำ​อยู่​ใน​ตัว​ข้าพ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ด้วย​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ใคร่​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​ว่า, ข้าพ​เจ้า​สู้​อุสส่าห์​เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มาก​เท่าไร, และ​เพราะ​ชาว​เมือง​ละ​โอ​ดี​ไกอะ, และ​เพราะ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ยัง​ไม่ได้​เห็น​ใบ​หน้า​ของ​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ความ​ชู​ใจ, คือ​เข้า​ติด​สนิท​กัน​ใน​ความ​รัก, จน​ถึง​ความ​อุดม​บริบูรณ์​แห่ง​ความ​เข้าใจ, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​รู้​ข้อ​ลับ​ลึก​ของ​พระ​เจ้า, คือ​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="3">คลัง​สติปัญญา​และ​ความรู้​ทุก​อย่าง​ทรง​ปิด​ซ่อน​ไว้​ใน​พระ​องค์​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​กล่าว​เช่นนี้, เพื่อ​มิ​ให้​ผู้ใด​ล่อ​ล่วง​ท่าน​ด้วย​คำ​ชัก​ชวน​อัน​น่า​ฟัง.</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​มาตร​แม้น​ตัว​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไม่​อยู่​กับ​ท่าน, แต่​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​อยู่​กัน​ท่าน, และ​มี​ความ​ยินดี​ที่​แล​เห็น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อยู่​เรียบร้อย, และ​เห็น​ความ​เชื่อ​มั่นคง​ของ​ท่าน​ใน​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​รับ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​แล้ว​ฉัน​ใด, จง​ดำเนิน​ตาม​พระ​องค์​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="7">หยั่ง​ราก​และ​ก่อ​ร่าง​สร้าง​ขึ้น​ใน​พระ​องค์, และ​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ใน​ความ​เชื่อ, เหมือน​ที่​ท่าน​ได้​รับ​คำ​สอน​แล้ว, และ​บริบูรณ์​ด้วย​การ​ขอน​พระ​คุณ</verse>
				<verse number="8">จง​ระวัง​ให้​ดี, เกรง​ว่า​จะ​มี​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​นำ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​หลง​ด้วย​หลัก​ปรัชญา​และ​ด้วย​คำ​ล่อลวง​เหลว​ใหล, ตาม​เรื่อง​ซึ่ง​มนุษย์​สอน​กัน​ต่อๆ มา​นั้น, ตาม​โลก​ธรรม, และ​ไม่ใช่​ตาม​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="9">เพราะว่า​ใน​พระ​องค์​นั้น สภาพ​ของ​พระ​เจ้า​ทรง​ดำรง​อยู่​เต็ม​บริบูรณ์,</verse>
				<verse number="10">และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ความ​ครบ​บริบูรณ์​ใน​พระ​องค์​นั้น. ผู้​เป็น​ศีรษะ​แห่ง​สาร​พัตร​ที่​มี​บรรดาศักดิ์​และ​ที่​มี​ฤทธิ์.</verse>
				<verse number="11">ใน​พระ​องค์​นั้น ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้รับ​พิธี​สุ​นัด​ที่​มือ​มนุษย์​มิได้​ทำ, โดย​ที่​ท่าน​ได้​ทอดทิ้ง​กาย​แห่ง​เนื้อ​หนัง​เสีย​เพราะ​ได้​รับ​พิธี​สุ​นัด​แห่ง​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="12">และ​ได้​ถูก​ฝัง​ไว้​กับ​พระ​องค์​ใน​พิธี​บัพ​ติศ​มา​แล้ว, และ​ใน​พิธี​นั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เป็น​ขึ้นมา​กับ​พระ​องค์ โดย​เชื่อ​กิจการ​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​พระ​องค์​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ตาย.</verse>
				<verse number="13">และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​ตาย​แล้ว​ด้วย​การ​ล่วงเกิน​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน, และ​ด้วย​เหตุ​ที่​เนื้อ​หนัง​ของ​ท่าน​มิได้​รับ​พิธี​สุ​นัด,</verse>
				<verse number="14">พระ​องค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​ท่าน​มี​ชีวิต​ด้วยกัน​กับ​พระ​องค์, และ​ได้​ทรง​โปรด​ยก​การ​ผิด​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="15">พระ​องค์​ได้​ทรง​ฉีก​สาร​กรมธรรม์​ซึ่ง​ได้​แต่ง​ไว้​ใน​บัญญัติ​ต่างๆ, ซึ่ง​เป็น​ที่​ขัดขวาง​และ​ต่อสู้​เรา และ​ได้​ทรง​หยิบ​เอา​ไป​เสีย​ให้​พ้น, โดย​ทรง​ตรึง​ไว้​ที่​กางเขน​นั้น. พระ​องค์​ได้​ทรง​ทำลาย​ผู้​มี​บรรดาศักดิ์​และ​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระ​องค์​ได้​ทรง​ประ​จาร​เขา, และ​เอา​ชัย​ชะ​นะ​ต่อ​เขา​ได้​โดย​กางเขน​นั้น</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนั้น​อย่า​ให้​ผู้ใด​พิพากษา​ปรักปรำ​ท่าน​ใน​เรื่อง​การ​กิน​หรือ​การ​ดื่ม​หรือ​การ​ถือ​วัน​เลี้ยง​หรือ​วัน​ต้น​เดือน​หรือ​วัน​ซะ​บา​โต.</verse>
				<verse number="17">สิ่ง​เหล่านี้​เป็น​แต่​เงา​ของ​เหตุการณ์​ซึ่ง​จะ​มี​มา​ภาย​หลัง​แต่​กาย​นั้น​เป็น​ของ​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="18">อย่า​ให้​คน​ใด​ตัดสิน​ให้​ท่าน​แพ้​เสีย​บำเหน็จ​ของ​ท่าน​ด้วย​กิริยา​ที่​เขา​ทำ​ที​ถ่อม​ตัว​ลง, และ​ไหว้​ทูต​สวรรค์, และไฝ่​ฝัน​อยู่​ใน​สิ่ง​เหล่านั้น​ที่​เขา​ได้​เห็น, และ​พอง​ตัว​ขึ้น​เปล่าๆ ตาม​ความคิด​ของ​เนื้อ​หนัง, และ​ไม่ได้​ยึด​หน่วง​เอา​ท่าน​ผู้​เป็น​ศีรษะ.</verse>
				<verse number="19">ศีรษะ​นั้น​เป็น​เหตุ​ให้​กาย​ทั้งหมด​ได้​รับ​การ​บำรุง​เลี้ยง​และ​ติดต่อ​กัน​ด้วย​ข้อ​และ​เอ็น​ต่างๆ, จึง​ได้​วัฒนา​ขึ้น​ตาม​ที่​พระ​เจ้า​ทรง​โปรด​ให้​วัฒนา​นั้น</verse>
				<verse number="20">ถ้า​แม้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาย​กับ​พระ​คริสต์​พ้น​จาก​โลก​ธรรม​แล้ว, เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​ถือ​ศีล​บัญญัติ​เหมือน​หนึ่ง​ชีวิต​ของ​ท่าน​อยู่​ฝ่าย​โลก,</verse>
				<verse number="21">เช่น “อย่า​เอา​มือ​หยิบ,” “อย่า​ชิม,” “อย่า​ถูกต้อง” เป็น​ต้น, คือ​เป็น​คำ​บังคับ​และ​คำ​สอน​ของ​มนุษย์?</verse>
				<verse number="22">สิ่ง​เหล่านั้น​ทั้งหมด​จะ​เสีย​ไป​ด้วย​การ​ใช้​สอย.</verse>
				<verse number="23">การ​นมัสการ​ตาม​อำเภอใจ, และ​การ​ทำ​ที​ถ่อม​ตัว​ลง, และ​การ​ทรมาน​กาย, การ​เหล่านั้น​ดู​เป็น​ลักษณะ​มี​ปัญญา​ก็​จริง​แต่​ไม่​มี​ค่า​อะไร​สำหรับ​การ​ต่อสู้​กับ​เนื้อ​หนัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ถ้า​เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ถูก​ชุบ​ให้​เป็น​ขึ้น​มา​ด้วยกัน​กับ​พระ​คริสต์​แล้ว, ก็​จง​แสวง​หา​สิ่ง​เหล่านั้น​ซึ่ง​อยู่​เบื้อง​บน, ที่​พระ​คริสต์​สถิต, คือ​ประทับ​อยู่​เบื้อง​ขวา​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="2">จง​ฝัง​ความคิด​ของ​ท่าน​ไว้​กับ​สิ่ง​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​เบื้อง​บน, ไม่ใช่​กับ​สิ่ง​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​อยู่​ที่​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ตาย​แล้ว, และ​ชีวิต​ของ​ท่าน​ซ่อน​ไว้​กับ​พระ​คริสต์​ใน​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระ​คริสต์​ผู้​เป็น​ชีวิต​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ทรง​ปรากฏ, ขณะ​นั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​จะ​ปรากฏ​ด้วยกัน​กับ​พระ​องค์​ใน​สง่า​ราศี​ด้วย</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ฉะนั้น​จง​ประหาร​อวัยวะ​ของ​ท่าน​ซึ่ง​อยู่​ฝ่าย​โลก​นี้ คือ​การ​ล่วง​ประเวณี, การ​โสโครก, ราคะ​ตัณหา, ความ​ปรารถนา​การ​ชั่ว, และ​ความ​โลภ ซึ่ง​เป็น​การ​ไหว้​รูป​เคารพ.</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เหตุการณ์​เหล่านี้​พระ​อาชญา​แห่ง​พระ​เจ้า​ก็​ลง​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ไม่​เชื่อ​ฟัง.</verse>
				<verse number="7">ครั้ง​หนึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เคย​ได้​ประพฤติ​ใน​การ​เหล่านี้​ด้วย, เมื่อ​ท่าน​ยัง​อยู่​ปะปน​ใน​สิ่ง​เหล่านี้.</verse>
				<verse number="8">แต่​บัดนี้ สาร​พัตร​สิ่ง​เหล่านี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เปลื้อง​ทิ้ง​เสีย​อีก​ด้วย คือ​ความ​โกรธ, ความ​ขัด​เคือง​กัน, การ​คิด​ปอง​ร้าย, การ​พูด​เสียด​สี, คำพูด​โลน​ลามก​ที่​ออก​จาก​ปาก​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="9">อย่า​พูด​มุสา​ต่อ​กัน​และ​กัน เพราะว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ถอด​ทิ้ง​มนุษย์​เก่า กับ​การ​ทั้ง​หลาย​ของ​มนุษย์​นั้น​เสีย​แล้ว,</verse>
				<verse number="10">และ​ได้​สวม​มนุษย์​ใหม่, ที่​กำลัง​ทรง​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ใน​ความรู้​ตาม​แบบ​พระ​ฉาย​ของ​พระ​องค์​ผู้​ได้​ทรง​สร้าง​ขึ้น​นั้น.</verse>
				<verse number="11">ใน​การ​ซึ่ง​ทรง​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​นั้น​พวก​เฮ​เลน​ก็​ไม่​มี, พวก​ยู​ดาย​ก็​ไม่​มี, ผู้​ที่​รับ​พิธี​สุ​นัด​หรือไม่​ได้รับ​พิธี​สุ​นัด​ก็​ไม่​มี, พวก​คน​ต่างชาติ​หรือ​พวก​คน​สถุล​ชาติ​ก็​ไม่​มี, ทาส​หรือ​ไทย​ก็​ไม่​มี แต่​ว่า​พระ​คริสต์​เป็น​สาร​พัตร, และ​ดำรง​อยู่​ใน​สาร​พัตร</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนั้น​จง​สวม​ใจ​เมตตา, ใจ​ปราณี, ใจ​ถ่อม, ใจ​อ่อน​สุภาพ, ใจ​อดทน​ไว้​นาน, เหมือน​ดัง​พวก​ที่​พระ​เจ้า​ทรง​เลือก​ไว้, เป็น​พวก​ที่​บริสุทธิ์​และ​เป็น​พวก​ที่​ทรง​รัก.</verse>
				<verse number="13">จง​ผ่อน​หนัก​ผ่อน​เบา​ซึ่ง​กัน​และ​กัน, และ​ถ้า​แม้ว่า​ผู้ใด​มี​เรื่องราว​ต่อ​กัน, ก็​จง​ยก​โทษ​ให้​กัน​และ​กัน. พระ​คริสต์​ได้​ทรง​โปรด​ยก​โทษ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่างไร, ท่าน​จง​กระทำ​อย่าง​นั้น​เหมือนกัน.</verse>
				<verse number="14">แล้ว​จง​สวม​ความ​รัก​ทับ​สิ่ง​เหล่านี้​ทั้งหมด, เพราะ​ความ​รัก​ย่อม​ผูกพัน​สิ่ง​เหล่านี้​ไว้​ให้​ถึง​ซึ่ง​ความสำเร็จ.</verse>
				<verse number="15">และ​จง​ให้​สันติ​สุข​แห่ง​พระ​คริสต์​ครอบ​ครอง​อยู่​ใน​ใจ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย ใน​สันติ​สุข​นั้น​ทรง​เรียก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไว้​ให้​เป็น​กาย​อัน​เดียว​ด้วย และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ขอบ​พระ​คุณ.</verse>
				<verse number="16">จง​ให้​พระ​คำ​ของ​พระ​คริสต์​ดำรง​อยู่​ใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​บริบูรณ์​ด้วย​ปัญญา​ทั้ง​ปวง สั่ง​สอน​และ​เตือน​สติ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ด้วย​เพลง​สดุดี, เพลง​นมัสการ, และ​เพลง​สรรเสริญ, คือ​ร้อง​เพลง​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​ด้วย​ใจ​กรุณา​คุณ.</verse>
				<verse number="17">และ​ท่าน​จะ​ประกอบ​กิจ​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​ก็​ดี, จะ​เป็น​ด้วย​วาจา​หรือ​การ​ประพฤติ​ต่างๆ ก็​ดี, จง​กระทำ​ทุก​สิ่ง​ใน​พระ​นาม​พระ​เยซู​เจ้า, คือ​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​เจ้า​พระ​บิดา​โดย​พระ​องค์​นั้น</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​ภรรยา​จง​ยอม​ฟัง​สามี​ของ​ตน​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ซึ่ง​เป็น​การ​สมควร.</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​สามี​ก็​จง​รัก​ภรรยา​ของ​ตน, และ​อย่า​พูด​คำ​ขม​ขื่น​ต่อ​นาง.</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​บุตร​จง​นบ​นอบ​เชื่อ​ฟัง​บิดา​มารดา​ของ​ตน​ใน​ทุก​สิ่ง, เพราะ​การ​นี้​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​บิดา​ก็​อย่า​ยั่ว​บุตร​ของ​ตน​ให้​ขัด​เคือง​ใจ, เกรง​ว่า​เขา​จะ​ท้อ​ใจ.</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​พวก​ทาส​จง​เชื่อ​ฟัง​ผู้​ที่​เป็น​นาย​ของ​ตน​ตาม​เนื้อ​หนัง​ทุก​ข้อ, ไม่ใช่​อย่าง​คน​ที่​ทำ​ต่อ​หน้า, เช่น​ผู้​ที่​ทำ​ให้​ชอบ​ใจ​คน แต่​ทำ​ด้วย​น้ำ​ใส​ใจ​จริง​โดย​เกรง​กลัว​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="23">ท่าน​จะ​กระทำ​สิ่ง​ใด, ก็​จง​กระทำ​ด้วย​เต็ม​ใจ, เหมือน​กระทำ​ถวาย​พระ​เจ้า, ไม่ใช่​เหมือน​กระทำ​แก่​มนุษย์</verse>
				<verse number="24">ด้วย​รู้​แล้ว​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​คง​จะ​รับ​บำเหน็จ​จาก​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​เป็น​มฤดก, เพราะว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ปรนนิบัติ​พระ​คริสต์​เจ้า.</verse>
				<verse number="25">ด้วย​ว่า​ผู้​ที่​กระทำ​การ​ผิด​ก็​จะ​รับ​ผล​ตาม​การ​ผิด​ที่​เขา​ได้​กระทำ​นั้น และ​ไม่​มี​การ​ทรง​เห็น​แก่​หน้า​เลย.</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ฝ่าย​นาย​ก็​จง​กระทำ​แก่​เหล่า​ทาส​ของ​ตน​ตาม​ความ​ยุตติธรรม​และ​สม่ำเสมอ​กัน ด้วย​รู้​แล้ว​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​มี​นาย​องค์​หนึ่ง​ใน​สวรรค์​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="2">จง​สนใจ​อธิษฐาน​อยู่​เสมอ, คือ​เฝ้า​ระวัง​อยู่​ใน​การ​นั้น​ด้วย​ขอบ​พระ​คุณ</verse>
				<verse number="3">แล้ว​อธิษฐาน​เผื่อ​เรา​ด้วย, เพื่อ​พระ​เจ้า​จะ​ทรง​โปรด​เปิด​ช่อง​ไว้​สำหรับ​พระ​คำ​นั้น, ให้​เรา​กล่าว​ข้อ​ลับ​ลึก​แห่ง​พระ​คริสต์. ที่​ข้าพ​เจ้า​ถูก​จำ​จอง​อยู่​นี้​ก็​เพราะ​เหตุ​นั้น</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​กล่าว​ชี้แจง​ข้อความ​ตาม​สมควร​ที่​ข้าพ​เจ้า​ต้อง​กล่าว​นั้น</verse>
				<verse number="5">จง​ดำเนินการ​กับ​คน​ภายนอก​ด้วย​ใช้​สติปัญญา, ซึ่ง​เป็น​การ​ซื้อ​โอกาส​ไว้​ใช้.</verse>
				<verse number="6">จง​ให้​วาจา​ของ​ท่าน​ประกอบด้วย​เมตตา​คุณ​เสมอ, ปรุง​ด้วย​เกลือ​ให้​มี​รส, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้จัก​ตอบ​ให้​จุ​ใจ​แก่​ทุก​คน​อย่างไร</verse>
				<verse number="7">ตุคิ​โก, ผู้​เป็น​น้อง​ที่​รัก​และ​เป็น​ผู้​เอาใ​จใส่​ปรนนิบัติ และ​เป็น​เพื่อน​ร่วม​การ​กับ​ข้าพ​เจ้า​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, จะ​บอก​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทราบ​ถึง​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​ของ​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​ใช้​ผู้​นี้​ไป​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เพราะ​เหตุ​นี้​เอง, คือ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทราบ​ถึง​ความ​เป็นไป​ของ​เรา, และ​เพื่อ​ผู้​นี้​จะ​ได้​หนุน​น้ำใจ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="9">ให้​เขา​ไป​พร้อม​กับ​โอเน​สิ​โม​ผู้​เป็น​น้อง​ที่​รัก​และ​สัตย์​ซื่อ​ผู้​หนึ่ง​ใน​พวก​ท่าน. เขา​ทั้ง​สอง​นี้​จะ​กล่าว​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทราบ​ถึง​การ​ทั้ง​ปวง​ที่​นี่</verse>
				<verse number="10">อะ​ริศ​ตา​โค​เพื่อน​ร่วม​ใน​การ​ถูก​จำ​จอง​กับ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ฝาก​คำ​คำนับ​มายัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​มาระ​โก​ลูกพี่ลูกน้อง​ของ​บา​ระ​นา​บา​ก็​ฝาก​คำ​คำนับ​มา​ยัง​ท่าน​ด้วย. ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​รับ​คำสั่ง​ถึง​เรื่อง​มาระ​โก​แล้ว​ว่า, ถ้า​เขา​ม​า​หา​ท่าน, ท่าน​จง​รับรอง​เขา​เถิด. และ​เยซู​ซึ่ง​มี​ชื่อ​อีก​ว่า​ยู​ซะ​โต (ก็​ฝาก​คำ​คำนับ​มา​ยัง​ท่าน​ด้วย).</verse>
				<verse number="11">ใน​คณะ​ที่​รับ​พิธี​สุ​นัด​นี้, จำเพาะ​คน​เหล่านี้​เท่านั้น​เป็น​เพื่อน​ร่วม​การ​กับ​ข้าพ​เจ้า​ใน​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า, และ​เป็น​ที่​หนุน​น้ำ​ใจ​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">เอ​ปาฟรัศ, ผู้​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ท่าน​และ​เป็น​คน​รับ​ใช้​ของ​พระ​เยซู​คริสต์, ฝาก​คำ​คำนับ​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย. เขา​สู้​อธิษฐาน​เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อยู่​เสมอ, หวัง​จะ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยั่งยืน​จนถึง​ที่​สำเร็จ​และ​บริบูรณ์ ใน​การ​ซึ่ง​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า​ทุก​สิ่ง.</verse>
				<verse number="13">ด้วย​ข้าพ​เจ้า​เป็น​พะยาน​ฝ่าย​เขา​ว่า, เขา​ใส่​ใจ​ใน​การ​งาน​มาก​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​เพื่อ​คน​เหล่านั้น​ที่​อยู่​ใน​เมือง​ละ​โอ​ดี​ไกอะ, และ​เพื่อ​เขา​ที่​อยู่​ใน​เมือง​ฮิ​รา​โป​ลี.</verse>
				<verse number="14">ลู​กา​ผู้​เป็น​แพทย์​ที่​รัก​กับ​เด​มา​ฝาก​คำ​คำนับ​มา​ยัง​พวก​ท่าน.</verse>
				<verse number="15">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​คำนับ​พวก​พี่​น้อง​ที่​อยู่​เมือง​ละ​โอ​ดี​ไกอะ, กับ​นาง​นุม​ฟา, และ​คริสตจักร​ที่​อยู่​ใน​เรือน​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="16">และ​เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​อ่าน​จดหมาย​ฉะบับ​นี้​แล้ว, จง​ส่งไป​ให้​อ่าน​ใน​คริสตจักร​ที่​อยู่​เมือง​ละ​โอ​ดี​ไกอะ​ด้วย และ​จดหมาย​ที่มา​จาก​เมือง​ละ​โอ​ดี​ไกอะ​ฉะบับ​นั้น, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​จง​อ่าน​ด้วย.</verse>
				<verse number="17">และ​จง​บอกอะ​ระคี​โป​ว่า, “การ​ปรนนิบัติ​ซึ่ง​ท่าน​ได้รับ​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​นั้น, จง​ระวัง​กระทำ​ให้​สำเร็จ.”</verse>
				<verse number="18">นี่​แหละ​คือ​คำ​คำนับ​ของ​ข้าพ​เจ้า เปา​โล, ซึ่ง​ได้​เขียน​ไว้​ด้วย​มือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอง. ขอ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ระลึก​ถึง​การ​ถูก​จำ​จอง​ของ​ข้าพ​เจ้า. ขอให้​พระ​คุณ​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="52">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปา​โล​กับ​ซี​ละ​วา​โน​และ​ติ​โม​เธียว​ฝาก​จดหมาย​มา​ยัง​คริสตจักร​ของ​ชาว​เมือง​เธ​ซะโล​นิ​เก ใน​พระ​บิดา​เจ้า​และ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า ขอให้​พระ​คุณ​และ​สันติ​สุข​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด</verse>
				<verse number="2">เรา​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​เจ้า​เสมอ​เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​ใน​การ​อธิษฐาน​ของ​เรา​ก็​ได้​ระลึก​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="3">โดย​มิได้​หยุด​หย่อน​ใน​การ​จดจำ​กิจการ​ที่​เกิด​จาก​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน, และ​การ​งาน​ที่​เนื่อง​มา​จาก​ความ​รัก, และ​ความ​พากเพียร​ซึ่ง​เกิด​จาก​ความหวัง​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้าของ​เรา, จำเพาะ​พระ​พักตร​พระ​เจ้า​พระ​บิดา​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="4">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ท่าน​ผู้​เป็น​ที่​รัก​ของ​พระ​เจ้า, เรา​ทราบ​ถึง​การ​ที่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​สรร​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไว้​แล้ว,</verse>
				<verse number="5">คือ​ว่า​กิตติ​คุณ​ของ​เรา​มิได้​มา​ถึง​ท่าน​ด้วย​ถ้อยคำ​เท่านั้น, แต่​ได้มา​ด้วย​ฤทธิ์​เดช, และ​ด้วย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์, และ​ด้วย​ความ​ไว้ใจ​อัน​เต็ม​เปี่ยม, ตามที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​รู้​ว่า, เรา​เป็น​คน​อย่างไร​ท่ามกลาง​ท่าน​เพราะ​เห็น​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="6">และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เป็น​คน​เอา​เยี่ยงอย่าง​ของ​เรา, และ​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ด้วย, โดย​ที่​ท่าน​ได้​รับ​ถ้อยคำ​นั้น​ใน​ความ​ยาก​ลำบาก​เป็น​อัน​มาก, และ​ด้วย​ความ​ยินดี​ใน​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="7">เพราะ​เหตุ​นั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​เลย​เป็น​แบบอย่าง​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​เชื่อ​แล้ว ใน​มณฑล​มา​กะ​โดเนีย​และ​มณฑลอะฆา​ยะ.</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ว่า​คำ​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ได้​เลื่อง​ลือ​ก้อง​ออกไป​จาก​ท่าน​ทั้ง​หลาย. ไม่ใช่​แต่​เข้า​ใน​มณฑล​มา​กะ​โดเนีย​และ​ใน​มณฑล​อะฆา​ยะ​เท่านั้น, แต่​ว่า​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ใน​พระ​เจ้า​ได้​เลื่อง​ลือ​ไป​ทุก​แห่ง​ทุก​ตำบล, จน​เรา​ไม่​จำเป็น​จะ​ต้อง​พูด​อะไร​อีก.</verse>
				<verse number="9">เพราะว่า​คน​เหล่า​นั้นเอง​ก็​ได้​รายงาน​กล่าวถึง​เรา​ว่า, ที่​เรา​ได้​เข้า​มา​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย​นั้น​เป็น​อย่างไร และ​กล่าว​ถึง​การ​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ละ​ทิ้ง​รูป​เคารพ​กลับมา​หา​พระ​เจ้า, เพื่อ​ปฏิบัติ​พระ​เจ้า​เที่ยง​แท้​ผู้​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่,</verse>
				<verse number="10">และ​คอย​ท่า​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์​จาก​สวรรค์, ซึ่ง​พระ​เจ้า​ทรง​บันดาล​ให้​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย, คือ​พระ​เยซู​ผู้​ทรง​ช่วย​เรา​ให้​พ้น​จาก​พระ​อาชญา​ที่​จะ​มี​มา​ภาย​หน้า​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย. ท่าน​เอง​ก็​ทราบ​ว่า, การ​ที่​เรา​มา​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย​นั้น​หา​ได้มา​เปล่าๆ ไม่</verse>
				<verse number="2">แต่​ถึงแม้​เรา​ต้อง​ทน​การ​ยากลำบาก​มา​ก่อน​และ​ได้​รับ​การ​อัปยศ​ต่างๆ ที่​เมือง​ฟิลิป​ปอย, ตาม​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​ทราบ​อยู่​แล้ว, เรา​ก็​ยัง​มี​ใจ​กล้า​ใน​พระ​เจ้า​ของ​เรา ประกาศ​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​โดย​การ​ผจญ​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​คำ​เตือน​สติ​ของ​เรา​ไม่ใช่​เมื่อง​มา​จาก​ความ​เข้าใจ​ผิด, หรือ​การ​โสโครก, หรือ​การ​อุบาย.</verse>
				<verse number="4">แต่​ว่า​พระ​เจ้า​ทรง​เห็นชอบ​ที่​จะ​มอบ​กิตติ​คุณ​ไว้​กับ​เรา​ฉัน​ใด, เรา​จึง​กล่าว​ไป​ฉัน​นั้น ไม่ใช่​จะ​ให้​เป็น​ที่​ชอบ​ใจ​มนุษย์, แต่​จะ​ให้​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​ชันสูตร​ใจ​เรา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ว่า​เรา​ไม่ได้​ใช้​คำ​ขอ​เวลา​ใด​เลย, ตามที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​แล้ว, หรือ​มิได้​ใช้​คำ​เคลือบ​คลุม​หุ้ม​ห่อ​ความ​โลภ, พระ​เจ้า​ทรง​เป็น​พะยาน​ฝ่าย​เรา,</verse>
				<verse number="6">และ​ถึง​เรา​เป็น​อัคร​สาวก​ของ​พระ​คริสต์​และ​มี​อำนาจ​มาก, เรา​ไม่ได้​แสวงหา​เกียรติยศ​จาก​มนุษย์, จะ​เป็น​จาก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​หรือ​จาก​คน​อื่น​ก็​ดี</verse>
				<verse number="7">แต่​เรา​ได้​อยู่​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​โดย​ใจ​อ่อน​สุภาพ, และ​เหมือน​พี่​เลี้ยง​ที่​เลี้ยง​รักษา​ลูก​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="8">เรา​มี​ความ​รัก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่าง​นี้​แหละ, ไม่ใช่​ปรารถนา​จะ​ให้​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​แก่​ท่าน​เท่านั้น, แต่​มี​ใจ​พร้อม​ที่​จะ​พลี​ชีวิต​ของ​เรา​ให้แก่​ท่าน​ด้วย, เพราะ​ท่าน​เป็น​ที่​รัก​ของ​เรา​มาก​ยิ่ง</verse>
				<verse number="9">ด้วย​ว่า, ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ท่าน​คง​ระลึก​ได้​ถึง​การ​งาน​เหน็ด​เหนื่อย​และ​ยากลำบาก​ของ​เรา, เพราะว่า​เรา​ได้​ประกาศ​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​ให้​ท่าน​ฟัง, และ​กระทำ​การ​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน, เพื่อ​เรา​จะ​มิได้​เป็น​ภาระ​แก่​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ใน​พวก​ท่าน.</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​พะยาน​ฝ่าย​เรา, และ​พระ​เจ้า​ก็​ทรง​เป็น​พะยาน​ด้วย, ว่า​เรา​ได้​ประพฤติ​ตาม​อย่าง​ที่​บริสุทธิ์​และ​สุจริต และ​ปราศ​จาก​ตำหนิ​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เชื่อ</verse>
				<verse number="11">เหมือน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​แล้ว​ว่า, เรา​ได้​เตือนสติ​และ​หนุน​น้ำใจ​และ​กำชับ​ท่าน​ทุก​คน​ดุจ​ดัง​บิดา​กับ​บุตร​ของ​ตน,</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​จะ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ประพฤติ​อย่าง​ที่​สมควร​จะ​ประพฤติ​ต่อ​พระ​เจ้า, ผู้​ได้​ทรง​เรียก​ท่าน​ให้​เข้า​ใน​แผ่น​ดิน​และ​สง่า​ราศี​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="13">เพราะ​เหตุ​นี้​เรา​จึง​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​เจ้า​ไม่​หยุด​หย่อน เพราะ​ว่า​เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​รับคำ​ของ​พระ​เจ้า ซึ่ง​ท่าน​ได้​ยิน​จาก​เรา, ท่าน​ไม่ได้​รับ​ไว้​อย่าง​เป็น​คำ​ของ​มนุษย์, แต่​ได้​รับ​ไว้​อย่าง​เป็น​คำ​ของ​พระ​เจ้า, แล้ว​ก็​เป็น​คำ​อย่าง​นั้น​จริงๆ ด้วย, ซึ่ง​กำลัง​กระทำ​กิจ​อยู่​ภายใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เชื่อ.</verse>
				<verse number="14">ด้วย​ว่า, ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ท่าน​ได้​กระทำ​ตาม​เยี่ยงอย่าง​คริสตจักร​ของ​พระ​เจ้า​ใน​ประเทศ​ยู​ดาย​ที่​อยู่​ฝ่าย​พระ​เยซู​คริสต์ เพราะว่า​ท่าน​ได้​รับ​ทน​ลำบาก​จาก​พล​เมือง​ของ​ตน เหมือน​อย่าง​เขา​เหล่า​นั้น​ได้​ทน​ลำบาก​จาก​พวก​ยู​ดาย.</verse>
				<verse number="15">พวก​ยู​ดาย​นั้น​ได้​ปลง​พระ​ชนม์​พระ​เยซู​เจ้า, และ​ได้​ประหาร​ชีวิต​พวก​ศาสดา​พยากรณ์, และ​ได้​ขับ​ไล่​พวก​เรา​ออก และ​การ​นั้น​ไม่​เป็น​ที่​พอ​พระทัย​พระ​เจ้า, ทั้ง​เป็น​ปฏิปักข์​กับ​คน​ทั้ง​ปวง,</verse>
				<verse number="16">โดย​ที่​เขา​ได้​ห้าม​ไม่ให้​เรา​กล่าว​แสดง​แก่​คน​ต่างชาติ เพื่อ​จะ​ให้​พวก​นั้น​รอด​ได้ เพื่อ​ให้​การ​ผิด​ของ​เขา​เต็ม​เปี่ยม​ขึ้น​ทุก​ที่ แต่​พระ​อาชญา​ทรง​ลง​บน​เขา​จนถึง​ที่สุด</verse>
				<verse number="17">แต่​ว่า, ดูก่อน​พวก​พี่​น้อง, เมื่อ​เรา​กำลัง​ถูก​พราก​ไป​จาก​ท่าน​ชั่ว​เวลา​หนึ่ง, แต่​ก็​เป็น​แต่​กาย​เท่านั้น​ไม่ใช่​จิตต์​ใจ, เรา​จึง​มี​ความ​ปรารถนา​อย่าง​ยิ่ง​ที่​จะ​เห็น​หน้า​ท่าน​อีก</verse>
				<verse number="18">เพราะ​เหตุ​นั้น​เรา​อยาก​มา​หา​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​คือ​เปา​โล​ก็​อยาก​มา​หน​แล้ว​หน​เล่า, แต่​ซาตาน​ได้​ขัดขวาง​เรา​ไว้.</verse>
				<verse number="19">ด้วย​ว่า​อะไร​จะ​เป็น​ความหวัง หรือ​ความ​ชื่น​ชม หรือ​มงกุฏ​สำหรับ​มี​หน้า​มี​ตา​ของ​เรา? ก็​มิใช่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​หรือ, จำเพาะ​พระ​พักตร​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า เมื่อ​พระ​องค์​จะ​เสด็จ​มา?</verse>
				<verse number="20">เพราะว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​สง่า​ราศี​และ​ความ​ยินดี​ของ​เรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​เรา​ทน​อยู่​ต่อไป​ไม่ได้, เรา​จึง​เห็นชอบ​ที่​จะ​อยู่​เมือง​อะเธ​นาย​คน​เดียว,</verse>
				<verse number="2">และ​ได้​ใช้​ติ​โม​เธียว​น้อง​ของ​เรา ซึ่ง​เป็น​ผู้​ปฏิบัติ​ของ​พระ​เจ้า​ใน​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​คริสต์​ให้​ไป​หา​พวก​ท่าน, เพื่อ​จะ​ได้​ตั้ง​พวก​ท่าน​ไว้​ให้​มั่นคง, และ​เพื่อ​จะ​ได้​ชู​ใจ​พวก​ท่าน​ใน​เรื่อง​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="3">จะ​ได้​ไม่​มี​ใคร​ปั่นป่วน​ด้วย​เหตุการณ์​ลำบาก​เหล่านี้ เพราะว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​อยู่​เอง​ว่า เรา​ถูก​ทรง​จอง​ไว้​แล้ว​สำหรับ​การ​นั้น</verse>
				<verse number="4">ด้วย​ว่า​เมื่อ​เรา​ได้​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, จริง​ทีเดียว​เรา​ได้​บอก​ท่าน​ไว้​ก่อน​แล้ว​ว่า เรา​จะ​ต้อง​ทน​การ​ยากลำบาก และ​ได้​เกิด​ขึ้น​จริง​อย่าง​นั้น, ตาม​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​เหตุ​นี้, เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​อดทน​ต่อไป​อีก​ไม่ได้, ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ใช้​คน​ไป​เพื่อ​จะ​ได้​รู้​ถึง​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน, เกรง​ว่า​ผู้​ทดลอง​นั้น​ได้​ทดลอง​ท่าน​ด้วย​ประการ​หนึ่ง​ประการ​ใด, แล้ว​กิจการ​ของ​เรา​ก็​จะ​เป็น​การ​เสีย​เปล่า</verse>
				<verse number="6">แต่​บัดนี้​ติ​โม​เธียว​มา​จาก​พวก​ท่าน​ถึง​เรา​แล้ว, และ​ได้​นำ​ข่าว​เรื่อง​ความ​เชื่อ​และ​ความ​รัก​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มา​ให้​เรา​ทราบ, และ​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ระลึก​ถึง​เรา​อยู่​เสมอ​ด้วย​ความหวัง​ดี, และ​ใฝ่ฝัน​จะ​เห็น​เรา​เหมือน​อย่าง​เรา​ใฝ่ฝัน​จะ​เห็น​ท่าน​ดุจ​กัน</verse>
				<verse number="7">โดย​เหตุ​นี้ ดูก่อน​พวก​พี่​น้อง, ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ทำ​ให้​เรา​บรรเทา​จาก​ความ​ทุกข์​ยาก​และ​ความ​ลำบาก​ของ​เรา</verse>
				<verse number="8">เพราะว่า​เดี๋ยวนี้​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยั่งยืน​มั่นคง​อยู่​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, เรา​ก็​คง​จะ​ได้​มี​ชีวิต​ร่า​เริง​อยู่.</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​เจ้า​เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อย่างไร​อีก​จึง​จะ​เหมาะ, สำหรับ​บรรดา​ความ​ชื่น​ชม​ยินดี​ซึ่ง​เรา​มี​อยู่​เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จำเพาะ​พระ​พักตร​พระ​เจ้าของ​เรา,</verse>
				<verse number="10">คือ​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน เรา​ก็​ได้​อธิษฐาน​มากมาย​เพื่อ​จะ​ได้​เห็น​หน้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​จะ​ได้​เพิ่ม​เติม​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ซึ่ง​ยัง​บกพร่อง​อยู่​ให้​บริบูรณ์?</verse>
				<verse number="11">ขอ​องค์​พระ​บิดา​เจ้า​เอง​และ​พระ​เยซู​เจ้าของ​เรา ทรง​นำ​ทาง​เรา​ไป​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="12">และ​ขอ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​บันดาล​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จำเริญ และ​บริบูรณ์​ไป​ด้วย​ความ​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน, และ​แก่​คน​ทั้ง​ปวง, เหมือน​เรา​รัก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ดุจ​กัน</verse>
				<verse number="13">เพื่อ​พระ​องค์​จะ​ได้​ทรง​ชู​ใจ​ของ​ท่าน​ไว้​ให้​ดำรง​อยู่​ใน​ความ​บริสุทธิ์ ปราศ​จาก​ติ​เตียน​จำเพาะ​พระ​เจ้า​พระ​บิดา​ของ​เรา, ใน​คราว​เมื่อ​พระ​เยซู​เจ้าของ​เรา​จะ​เสด็จ​มา​กับ​สิทธิ​ชน​ทั้ง​ปวง​ของ​พระ​องค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ใน​ที่สุด​นี้, ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, เรา​วิงวอน​และ​เตือนสติ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใน​พระ​เยซู​เจ้า​ว่า, ท่าน​ได้รับ​จาก​เรา​ว่า​ควร​จะ​ประพฤติ​อย่างไร​จึง​จะ​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า. แล้ว​กำลัง​จะ​ประพฤติ​อยู่​ด้วย, ก็​จง​ประพฤติ​อย่าง​นั้น​ให้​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="2">ด้วย​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้จัก​คำ​กำชับ​ซึ่ง​เรา​ได้​ให้​ไว้​กับ​ท่าน​โดย​พระ​เยซู​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">เพราะ​นี่​แหละ​เป็น​น้ำ​พระทัย​ของ​พระ​เจ้า, คือ​ที่​จะ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์, คือ​ให้​ท่าน​เว้น​จาก​การ​ล่วง​ประเวณี</verse>
				<verse number="4">ให้​ท่าน​ทุก​คน​ได้​รู้จัก​มี​ภรรยา​ในทางบริสุทธิ์​และ​ในทาง​ที่​จะ​บังเกิด​เกียรติยศ,</verse>
				<verse number="5">ไม่ใช่​ด้วย​ราคะคัณ​หา​เหมือน​อย่าง​คน​ต่างชาติ​ที่​ยัง​ไม่​รู้จัก​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">และ​อย่า​ให้​ผู้ใด​ทำ​ล่วงเกิน​และ​ลักลอบ​กับ​พี่​น้อง​ใน​การ​นั้น​เลย, เพราะว่า​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​เป็น​ผู้​ทรง​สนอง​โทษ​แก่​บรรดา​คน​ที่​กระทำ​อย่าง​นั้น, เหมือน​อย่าง​เรา​ได้​ว่า​ไว้​ก่อน, และ​เป็น​พะยาน​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="7">ด้วย​ว่า​พระ​เจ้า​ไม่ได้​ทรง​เรียก​เรา​ให้​เป็น​คน​ลามก, แต่​ทรง​เรียก​เรา​ให้​เป็น​คนบริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนั้น​คน​ที่​ปัด​ทิ้ง​มิได้​ปัด​ทิ้ง​มนุษย์, แต่​ได้​ปัด​ทิ้ง​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​โปรด​ประทาน​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ของ​พระ​องค์​ให้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​เรื่อง​การ​รัก​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​นั้น ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​ต้องการ​ที่​จะ​ให้​ใคร​เขียน​ฝาก​ไป​ถึง​ท่าน เพราะว่า​ตัว​ท่าน​เอง​ก็​รับคำ​สอน​จาก​พระ​เจ้า​แล้ว​ว่า​ให้​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน</verse>
				<verse number="10">แท้​ที่​จริง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ประพฤติ​ต่อ​พวก​พี่​น้อง​ทั่ว​มณฑล​มา​กะ​โด​เนีย​เช่นนั้น แต่​ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, เรา​วิงวอน​ท่าน​ให้​มี​ความ​รัก​อย่าง​นั้น​มาก​ทวี​ขึ้น.</verse>
				<verse number="11">และ​จง​ตั้ง​เป้า​ว่า​จะ​เป็น​คน​มี​ใจ​สงบ​เงียบ, และ​จะ​ทำ​กิจ​ธุระ​ของ​ตนเอง, และ​ทำ​การ​งาน​ด้วย​มือ​ของ​ตัวเอง, เหมือน​อย่าง​เรา​กำชับ​ท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ประพฤติ​ตาม​อย่าง​ที่​สมควร​ต่อ​หน้า​คน​เหล่านั้น​ที่​อยู่​ภายนอก, และ​เพื่อ​ท่าน​จะ​เป็น​อิส​สระ​เลี้ยง​ตัว​ได้</verse>
				<verse number="13">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​อยาก​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทราบ​ถึง​คน​เหล่านั้น​ที่​ล่วง​หลับ​ไป​แล้ว, เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่​เป็น​ทุกข์​โศกเศร้า, เหมือน​อย่าง​คน​อื่น​ที​ไม่​มี​หวัง.</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ถ้า​เรา​เชื่อ​ว่า พระ​เยซู​วาย​พระ​ชนม์​และ​คืน​พระ​ชนม์​แล้ว​ฉัน​ใด, โดย​พระ​เยซู​นั้น พระ​เจ้า​จะ​ทรง​นำ​บรรดา​คน​ที่​ล่วง​หลับ​ไป​แล้ว​ให้​เข้า​มา​กับ​พระ​องค์​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เรา​จะ​บอก​ข้อ​นี้​ให้​ท่าน​ทราบ​ตาม​คำ​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, ว่า​เรา​ผู้​ยัง​เป็นอยู่​และ​คอย​ท่า​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​เสด็จ​มา จะ​ล่วง​หน้า​ไป​ก่อน​คน​เหล่านั้น​ที่​ล่วง​หลับ​ไป​แล้ว​ก็​หา​มิได้.</verse>
				<verse number="16">ด้วย​ว่า​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​จะ​เสด็จ​มา​จาก​สวรรค์​ด้วย​เสียง​กู่​ก้อง, ด้วย​สำเนียง​ของ​เทพบดี, และ​ด้วย​เสียง​แตร​สังข์​ของ​พระ​เจ้า​และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ตาย​แล้ว​ใน​พระ​คริสต์​จะ​เป็น​ขึ้น​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="17">ภาย​หลัง​นั้น​เรา​ผู้​ยัง​เป็น​อยู่ และ​คอย​อยู่​จะ​ถูก​รับ​ขึ้น​ไป​ใน​เมฆ​พร้อม​คับ​คน​เหล่านั้น, และ​จะ​ได้​พบ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ใน​ท้อง​ฟ้า อย่าง​นั้น​แหละ เรา​จึง​จะ​อยู่​กับ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="18">เหตุ​ฉะนั้น​จง​เล้าโลม​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ด้วย​คำ​เหล่านี้​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, เรื่อง​วัน​และ​เวลา​ที่​กำหนด​นั้น ไม่​จำเป็น​จะ​ต้อง​เขียน​บอก​ให้​ท่าน​รู้.</verse>
				<verse number="2">เพราะว่า​ท่าน​เอง​ก็​รู้​ละเอียดละออ​แล้ว​ว่า วัน​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​จะ​มา​เหมือน​อย่าง​ขะโมย​ที่มา​ใน​เวลา​กลางคืน.</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​พา​กัน​ว่า, “สงบ​สุข​และ​พ้น​ภัย​อยู่​แล้ว,” เมื่อ​นั้น​แหละ​ความ​พินาศ​ก็​จะ​มาถึง​เขา​ทันที, เหมือน​ความ​เจ็บปวด​มา​ถึง​หญิง​ที่​มี​ครรภ์ และ​เขา​จะ​หนี​ให้​พ้น​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="4">แต่​ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ท่าน​ไม่​อยู่​ใน​ความ​มืด​แล้ว, วัน​นั้น​จึง​จะ​มิได้​มา​ถึง​ท่าน​อย่าง​ขะโมย​มา.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​บุตร​ของ​ความ​สว่าง, และ​เป็น​บุตร​ของ​กลางวัน เรา​ทั้ง​หลาย​ไม่ได้​เป็น​มา​จาก​กลางคืน, และ​ไม่​ได้​เป็น​มา​จาก​ความ​มืด</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนั้น​อย่า​ให้​เรา​หลับใหล​เหมือน​อย่าง​คน​อื่น, แต่​ให้​เรา​ระวัง​ระไว​อยู่​และ​ไม่​เมา​มาย.</verse>
				<verse number="7">เพราะว่า​คน​นอน​หลับ​ก็​ย่อม​หลับ​ใน​เวลา​กลางคืน, และ​คน​ที่​เมา​เหล้า​ก็​ย่อม​เมา​ใน​เวลา​กลางคืน.</verse>
				<verse number="8">แต่​เมื่อ​เรา​เป็น​ฝ่าย​กลางวัน​อยู่​แล้ว, ก็​ให้​เรา​ปราศ​จาก​การ​เมา​มาย, และ​สวม​ความ​เชื่อ​กับ​ความ​รัก​เป็น​เกราะ​ป้องกัน​อก, และ​ความหวัง​ที่​จะ​ได้​ความ​รอด​เป็น​หมวก​เกราะ.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​ว่า​พระ​เจ้า​ไม่ได้​ทรงตั้น​แต่ง​เรา​ไว้​สำหรับ​พระ​อาชญา, แต่​ได้​ทรง​ตั้ง​เรา​ไว้​ประสงค์​จะ​ให้​ได้​ความ​รอด​โดย​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้าของ​เรา,</verse>
				<verse number="10">ผู้​ได้​ทรง​วาย​พระ​ชนม์​เพื่อ​เรา, เพื่อ​ว่า​ถึง​เรา​จะ​ตื่น​อยู่​ก็​ดี หรือ​จะ​หลับ​ก็​ดี​เรา​จะ​ได้​มี​ชีวิต​อยู่​กับ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนั้น​จง​หนุน​น้ำใจ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน, และ​จง​ต่าง​คน​ต่าง​ก่อ​ร่าง​สร้าง​กัน​ขึ้น, ตาม​อย่าง​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กระทำ​อยู่​นั้น</verse>
				<verse number="12">ดู​ก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย. เรา​วิงวอน​ท่าน​ให้​รู้จัก​คน​เหล่านั้น​ที่​ทำ​การ​ท่ามกลาง​ท่าน, และ​ปกครอง​ท่าน​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, และ​เตือน​สติ​ท่าน</verse>
				<verse number="13">จง​นับ​ถือ​รัก​ใคร่​เขา​ให้​มาก, เพราะ​การ​ซึ่ง​เขา​ได้​กระทำ​นั้น. จง​ตั้ง​อยู่​ใน​ความ​สงบ​สุข​ซึ่ง​กัน​และ​กัน.</verse>
				<verse number="14">และ​ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, เรา​วิงวอน​พวก​ท่าน​ให้​กล่าว​เตือน​สติ​คน​ที่​เกะกะ, ให้​หนุน​น้ำใจ​ผู้​ที่​ท้อ​ใจ. ให้​ชู​กำลัง​คน​ที่​อ่อน​กำลัง, และ​ให้​มี​ใจ​อด​เอา​เบา​สู้​แก่​คน​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="15">ระวัง​ให้​ดี อย่า​ให้​คน​ใด​กระทำ​การ​ชั่ว​ตอบ​แทน​การ​ชั่ว แต่​จง​แสวง​หา​การ​ดี​เสมอ​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน​เอง, และ​กับ​คน​ทั้ง​ปวง​ด้วย</verse>
				<verse number="16">จง​มี​ใจ​ร่า​เริง​ยินดี​เสมอ.</verse>
				<verse number="17">จง​อธิษฐาน​เสมอ​อย่า​เว้น</verse>
				<verse number="18">จง​ขอบ​พระ​คุณ​สำหรับ​ทุก​สิ่ง เพราะ​นี่​แหละ​เป็น​น้ำ​พระทัย​ของ​พระ​เจ้า ปรากฏ​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="19">อย่า​ดับ​พระ​วิญญาณ.</verse>
				<verse number="20">อย่า​ประมาท​คำ​เทศนา​พยากรณ์.</verse>
				<verse number="21">จง​ชันสูตร​ทุก​สิ่ง​สิ่ง​ที่​ดี​นั้น​จง​ถือ​ไว้​ให้​มั่น.</verse>
				<verse number="22">อะไรๆ ที่​ชั่ว​ก็​จง​เว้น​เสีย</verse>
				<verse number="23">และ​ขอ​ให้​องค์​พระ​เจ้า​แห่ง​สันติ​สุข​นั้นเอง​ทรง​บันดาล​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​คนบริสุทธิ์​หมด​จด, และ​ทรง​รักษา​ทั้ง​วิญญาณ และ​จิตต์ และ​กาย​ของ​ท่าน​ไว้​ให้​ปราศ​จาก​ติ​เตียน ได้​จน​ถึง​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้าของ​เรา​จะ​เสด็จ​มา.</verse>
				<verse number="24">พระ​องค์​ผู้​ทรง​เรียก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​นั้น​สัตย์​ซื่อ, และ​พระ​องค์​จะ​ทรง​ยัง​ความสำเร็จ​ให้​ด้วย</verse>
				<verse number="25">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ขอ​จง​อธิษฐาน​เผื่อ​เรา</verse>
				<verse number="26">จง​ทักทาย​ปราศรัย​พี่​น้อง​ทั้ง​ปวง​ด้วย​ธรรม​เนียม​จุบ​อัน​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="27">ข้าพ​เจ้า​บัญชา​ท่าน​ทั้ง​หลาย​โดย​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ให้​อ่าน​จดหมาย​ฉะบับ​นี้​ให้​พี่​น้อง​ทั้ง​ปวง​ฟัง</verse>
				<verse number="28">ขอ​ให้​พระ​คุณ​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="53">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปาโล​กับ​ซี​ละ​วา​โน และ​ติ​โม​เธีย​วฝาก​จดหมาย​มายัง​คริสตจักร​ของ​ชาว​เมือง​เธ​ซะโล​นิ​เก ใน​พระ​เจ้า​พระ​บิดา​ของ​เรา​และ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า</verse>
				<verse number="2">ขอให้​พระ​คุณ​และ​สันติ​สุข​ซึ่ง​มา​แต่​พระ​บิดา​เจ้า และ​แต่​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด</verse>
				<verse number="3">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, เป็น​การ​สมควร​อยู่​แล้ว​ที่​เรา​จำเป็น​ต้อง​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​เจ้า​เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เสมอ, โดย​เหตุ​ที่​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ก็​จำเริญ​มาก​ยิ่ง​ขึ้น, และ​ความ​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ของ​ท่าน​ทุก​คน​ก็​มาก​ทวี​ขึ้น​ด้วย</verse>
				<verse number="4">จน​เรา​เอง​ได้​หยิบ​ยก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ขึ้น​อวด​ท่ามกลาง​คริสตจักร​ของ​พระ​เจ้า ใน​เรื่อง​ความ​เพียร​และ​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน ใน​การ​ถูก​ข่ม​เหง​ทุก​อย่าง และ​ใน​การ​ยากลำบาก​ที่​ท่าน​อดทน​อยู่​นั้น,</verse>
				<verse number="5">ซึ่ง​เป็น​เครื่อง​หมาย​ประจักษ์​แจ้ง​เล็ง​ถึง​การ​พิพากษา​อัน​ยุตติธรรม​ของ​พระ​เจ้า, เพื่อ​จะ​ได้​ทรง​ถือ​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ผู้​สมควร​กับ​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​เจ้า, คือ​เพราะ​เห็น​แก่​แผ่น​ดิน​นั้น ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​ได้​ทน​เอา​การ​ยากลำบาก​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">เพราะว่า​เป็น​การ​ยุตติธรรม​แล้ว ซึ่ง​พระ​เจ้า​จะ​ทรง​เอา​ความ​ยากลำบาก​ไป​ตอบ​แทน​ให้กับ​คน​เหล่านั้น ที่​ก่อ​ความ​ยากลำบาก​ให้​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="7">และ​จะ​ทรง​บันดาล​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​ถูก​ความ​ยากลำบาก​นั้น ได้รับ​ความ​บรรเทา​ด้วยกัน​กับ​เรา, เมื่อ​พระ​เยซู​เจ้า​จะ​เสด็จ​มา​จาก​สวรรค์ ปรากฏ​พร้อม​กับ​หมู่​ทูต​สวรรค์​ของ​พระ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ดัง​เปลว​เพลิง,</verse>
				<verse number="8">และ​จะ​ทรง​สนอง​โทษ​แก่​คน​เหล่านั้น​ที่​ไม่​รู้จัก​พระ​เจ้า, และ​ไม่​เชื่อ​ฟัง​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​เยซู​เจ้า​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="9">คน​เหล่านั้น​จะ​รับ​โทษ คือ​ความ​พินาศ​นิ​รันดร์​พ้น​ออกไป​จาก​พระ​พักตร​พระ​เจ้า, และ​จาก​รัศมี​เดช​ของ​พระ​องค์, ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="10">คือ​วัน​ที่​พระ​องค์​จะ​เสด็จ​มา​รับ​เกียรติยศ​เพราะ​สิทธิ​ชน​ของ​พระ​องค์, และ​จะ​เป็น​ที่​น่า​ประหลาด​ใจ​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​เชื่อ, เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เชื่อ​คำ​พะยาน​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จึง​อธิษฐาน​เผื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อยู่​เสมอ. ขอให้​พระ​เจ้า​ของ​เรา​ทรง​ถือ​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ผู้​สมควร ใน​การ​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​เรียก​ท่าน​นั้น, และ​ทรง​บันดาล​ด้วย​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​องค์​ให้​ความ​ประสงค์​ดี​ทุก​ประการ และ​กิจการ​แห่ง​ความ​เชื่อ​ทุก​อย่าง​สำเร็จ,</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​พระ​นาม​ของ​พระ​เยซู​เจ้าของ​เรา​จะ​ได้​เกียรติยศ​เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เกียรติยศ​เพราะ​พระ​องค์ ตาม​พระ​คุณ​แห่ง​พระ​เจ้าของ​เรา​และ​แห่ง​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, เรื่อง​การ​ซึ่ง​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้าของ​เรา​จะ​เสด็จ​มา​นั้น, และ​เรื่อง​ที่​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​มา​ประชุม​พร้อม​กัน​พบ​พระ​องค์​นั้น, เรา​วิงวอน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า.</verse>
				<verse number="2">อย่า​ให้​ใจ​ของ​ท่าน​ปั่นป่วน​โดยเร็ว, หรือ​เป็น​ทุกข์​เป็น​ร้อน​ไป, จะ​เป็น​โดย​ทาง​วิญญาณ​ก็​ดี, หรือ​โดย​ทาง​คำพูด​ก็​ดี, หรือ​โดย​ทาง​จดหมาย​เป็น​เชิง​ว่า​มา​จาก​เรา​ก็​ดี, ที่​อ้าง​ว่า​วัน​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ถึง​แล้ว.</verse>
				<verse number="3">อย่า​ให้​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ล่อลวง​ท่าน​โดย​ทาง​หนึ่ง​ทาง​ใด​เลย, เพราะว่า​วัน​นั้น​จะ​ไม่​มาถึง​จนกว่า​จะ​มี​การ​ทรยศ​เสีย​ก่อน, และ​มาร​นอก​กฎหมาย​นั้น​จะ​ประจักษ์​แจ้ง​ว่า​เป็น​ลูก​แห่ง​ความ​พินาศ,</verse>
				<verse number="4">คือ​ผู้​กั้น​กาง​ขัดขวาง​และ​ยก​ตัว​ของ​ตน​เอง​ขึ้น​ต่อสู้​อะไรๆ ที่​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​พระ​เจ้า, หรือ​อะไรๆ ที่​เขา​ไหว้​นมัสการ​นั้น, แล้ว​มัน​ก็​นั่ง​ลง​ใน​โบสถ์​ของ​พระ​เจ้า​สำแดง​ตัว​ของ​ตน​ว่า​เป็น​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จำ​ไม่ได้​หรือ​ว่า, เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​อยู่​กับ​ท่าน, ข้าพ​เจ้า​ได้​บอก​สิ่ง​เหล่านี้​ให้​ท่าน​ทราบ​แล้ว?</verse>
				<verse number="6">และ​บัดนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​รู้จัก​สิ่ง​นั้น​ที่​กำลัง​หน่วง​เหนี่ยว​มัน​ไว้, เพื่อ​มัน​จะ​ปรากฏ​ออกมา​ได้​ต่อ​เมื่อ​ถึง​เวลา​ของ​มัน.</verse>
				<verse number="7">เพราะว่า​การ​กระทำ​นอก​กฎหมาย​นั้น​ก็​ยัง​กระทำ​อยู่​ลับๆ, จนถึง​ผู้​ที่​คอย​หน่วง​เหนี่ยว​นั้น​จะ​ถูก​พา​ออกไป​เสีย.</verse>
				<verse number="8">ขณะนั้น​ผู้​นอก​กฎหมาย​นั้น​ก็​จะ​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น, และ​พระ​เยซู​เจ้า​จะ​ทรง​ประหาร​เสีย​ด้วย​ลม​พระ​โอษฐ์​ของ​พระ​องค์, และ​จะ​ทรง​ผลาญ​ให้​ศูนย์​ไป​ด้วย​อาการ​ปรากฏ​และ​การ​เสด็จ​มา​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="9">คือ​ผู้​นั้น​ที่มา​โดย​ซาตาน เป็น​เหตุ​ก็​สำแดง​อิทธิฤทธิ์​ต่างๆ และ​นิมิตต์​และ​การ​อัศจรรย์​อัน​เท็จ,</verse>
				<verse number="10">และ​อุบาย​อธรรม​ทั้ง​ปวง​ให้​ปรากฏ​แก่​คน​เหล่านั้น​ที่​พินาศ​อยู่, เพราะ​เขา​ทั้ง​หลาย​ไม่ได้​รัก​ความ​จริง​เพื่อ​จะ​รอด​ได้.</verse>
				<verse number="11">เพราะ​เหตุ​นี้​พระ​เจ้า​จึง​ทรง​ปล่อย​สิ่ง​ที่​ไม่​ถูก​นั้น​ให้​มา​ทำ​กิจ​ใน​ตัว​เขา, ให้​เขา​เชื่อ​ความ​เท็จ,</verse>
				<verse number="12">และ​ให้​เขา​ทุก​คน​ที่​ไม่​เชื่อ​ความ​จริง แต่​ยินดี​ใน​การ​อธรรม​ได้​ถูก​พิพากษา​สิ้น​ทุก​คน</verse>
				<verse number="13">แต่​ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ผู้​เป็น​ที่​รัก​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, เรา​จำเป็น​ต้อง​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​เจ้า​เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เสมอ เพราะว่า​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เลือก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไว้​แต่​เดิม​ให้​ถึง​ที่​รอด, โดย​พระ​วิญญาณ​ทรง​ชำระ​ท่าน​ให้​บริสุทธิ์ และ​โดย​ท่าน​ได้​เชื่อ​ความ​จริง.</verse>
				<verse number="14">พระ​องค์​ได้​ทรง​เรียก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​มา​ถึง​ความ​รอด​นั้น โดย​ทาง​กิตติ​คุณ​ของ​เรา, เพื่อ​จะ​ได้รับ​สง่า​ราศี​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้าของ​เรา.</verse>
				<verse number="15">เหตุ​ฉะนั้น​ดูก่อน​พวก​พี่​น้อง, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ตั้ง​มั่นคง​อยู่, และ​ยึด​เอา​คำ​โอวาท​ที่​ท่าน​ได้​เรียน​แล้ว, ไม่​ว่า​เรียน​มา​ด้วย​คำพูด​หรือ​ด้วย​จดหมาย​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="16">บัดนี้​ขอให้​องค์​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้าของ​เรา​เอง, และ​พระ​เจ้า​คือ​พระ​บิดา​ของ​เรา, ผู้​ทรง​รัก​เรา​และ​ทรง​ประทาน​ให้​เรา​มี​ความ​ชู​ใจ​นิ​รันดร์ และ​ความหวัง​อัน​ดี​โดย​พระ​คุณ,</verse>
				<verse number="17">ทรง​ชู​ใจ​และ​ตั้งใจ​ของ​ท่าน​ไว้​ให้​มั่นคง​ใน​กิจการ​และ​ใน​วาจา​อัน​ดี​ทุก​อย่าง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ใน​ที่สุด​นี้ พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, จง​อธิษฐาน​เผื่อ​เรา, เพื่อ​ว่า​พระ​คำ​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​จะ​ได้​แผ่​ไป, และ​ได้รับ​ความ​สรรเสริญ​เหมือน​อย่าง​ที่​ได้​เป็นไป​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว</verse>
				<verse number="2">และ​เพื่อ​เรา​จะ​ได้​พ้น​จาก​คน​พาล​ชั่ว​ร้าย เพราะ​ที่​เชื่อ​นั้น​ไม่​ใช่​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="3">แต่​ว่า​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​เป็น​ผู้​สัตย์​ซื่อ, จะ​ทรง​ตั้ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​มั่นคง​อยู่, และ​ทรง​ป้องกัน​ท่าน​ไว้​ให้​พ้น​จาก​การ​ชั่ว​ร้าย.</verse>
				<verse number="4">และ​เรา​มี​ความ​ไว้วางใจ​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​เนื่อง​ด้วย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, ท่าน​กำลัง​ประพฤติ​และ​จะ​ประพฤติ​ต่อไป​ตามที่​เรา​ได้​กำชับ​ท่าน​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">และ​ขอให้​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​นำ​ใจ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​เข้า​ใน​ความ​รัก​ของ​พระ​เจ้า และ​ใน​ความ​เพียร​ของ​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="6">แต่​ว่า​ดูก่อน​พวก​พี่​น้อง, เรา​กำชับ​ท่าน​ใน​พระ​นาม​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้าของ​เรา​ว่า, จง​ปลีก​ตัว​ของ​ท่าน​ออกไป​จาก​พี่​น้อง​ทุก​คน​ที่​ประพฤติ​เกะกะ, และ​ไม่ได้​ประพฤติ​ตาม​คำ​โอวาท​ซึ่ง​เขา​ได้​รับ​จาก​เรา.</verse>
				<verse number="7">เพราะว่า​ตัว​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เอง​ก็​รู้​อยู่​ว่า ท่าน​ควร​จะ​เอา​อย่าง​เรา​ด้วย เรา​มิได้​ประพฤติ​เกะกะ​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เลย</verse>
				<verse number="8">และ​เรา​มิได้​รับ​อาหาร​จาก​มือ​ผู้ใด​เป็น​ของ​กำนัล, แต่​เรา​ได้​ทำ​การ​หนัก​ด้วย​ความ​พากเพียร​ทำ​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน, เพื่อ​จะ​ไม่​เป็น​ภาระ​แก่​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ใน​พวก​ท่าน.</verse>
				<verse number="9">มิใช่​เพราะ​เรา​ไม่​มี​สิทธิ์, แต่​ว่า​เพื่อ​จะ​ได้​ทำ​ตัว​เป็น​แบบ​อย่าง​ให้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​เอา​อย่าง​เรา.</verse>
				<verse number="10">ด้วย​ว่า​ถึง​คราว​เมื่อ​เรา​ยัง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เรา​ก็​ได้​กำชับ​อย่าง​นี้​ว่า, ถ้า​ผู้​หนึ่งผ้​ใด​ไม่​คิด​จะ​ทำ​การ​ก็​อย่า​ให้​เขา​กิน.</verse>
				<verse number="11">ด้วย​เรา​ได้​ยิน​ว่า, มี​บาง​คน​ใน​พวก​ท่าน​ที่​ประพฤติ​เกะกะ, ไม่​ทำ​การ​อะไร​เลย, แต่​เที่ยว​ยุ่ง​กับ​ธุระ​ของ​ผู้อื่น.</verse>
				<verse number="12">เรา​กำชับ​และ​เตือน​สติ​คน​เช่นนั้น​ด้วย​เห็น​แก่​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​นั้น​ว่า, ให้​เขา​ทำ​การ​ด้วย​ใจ​สงบ​และ​กิน​อาหาร​ของ​ตน​เอง.</verse>
				<verse number="13">แต่​ดูก่อน​พวก​พี่​น้อง, ฝ่าย​ท่าน​นั้น​อย่า​อ่อน​ใจ​เลย​ที่​จะ​กระทำ​การ​ดี</verse>
				<verse number="14">ถ้า​แม้​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ไม่​เชื่อ​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ใน​จดหมาย​ฉะบับ​นี้, จง​หมาย​คน​นั้น​ไว้, อย่า​สมาคม​คับ​เขา​เลย, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​อาย.</verse>
				<verse number="15">แต่​ว่า​อย่า​ถือ​ว่า​เขา​เป็น​ศัตรู, แต่​จง​เตือน​สติ​เขา​เหมือน​เป็น​พี่​น้อง</verse>
				<verse number="16">ขอให้​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​แห่ง​สันติ​สุข​พระ​องค์​เอง​ทรง​โปรด​ประทาน​สันติ​สุข​ทุก​เวลา​และ​ทุก​อย่าง​ให้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย. ขอ​ให้​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด</verse>
				<verse number="17">นี่​แหละ​เป็น​คำ​คำนับ​ของ​ข้าพ​เจ้า​คือ​เปาโล​ที่​เขียน​ด้วย​มือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอง. ซึ่ง​เป็น​เครื่อง​หมาย​ใน​จดหมาย​ทุก​ฉะบับ​ข้าพ​เจ้า​จึง​เขียน​เช่นนี้.</verse>
				<verse number="18">ขอให้​พระ​คุณ​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด.</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="54">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปาโล​ผู้​เป็น​อัคร​สาวก​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​ตาม​คำ​ตรัส​สั่ง​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​เป็น​ที่​รอด​ของ​เรา, และ​พระ​เยซู​คริสต์​ผู้​เป็น​ที่​หวัง​ของ​เรา,</verse>
				<verse number="2">ฝาก​จดหมาย​มายัง​ติ​โม​เธียว​ผู้​เป็น​บุตร​แท้​ของ​เรา​ใน​ความ​เชื่อ ขอให้​พระ​คุณ​และ​พระ​กรุณา​และ​สันติ​สุข​มา​แต่​พระ​บิดา​เจ้า​และ​แต่​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​เถิด</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ไป​ยัง​มณฑล​มา​กะ​โด​เนีย, ข้าพ​เจ้า​ได้​เตือน​ท่าน​ให้​คอย​อยู่​ใน​เมือง​เอเฟ​โซ, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​กำชับ​บาง​คน​ไม่ให้​เขา​สอน​แปลก​ออกไป,</verse>
				<verse number="4">ทั้ง​ไม่ให้​เขา​ใส่​ใจ​ใน​เรื่อง​นิยาย​ต่างๆ, และ​เรื่อง​วงศ์​ตระกูล​อัน​ไม่​รู้จัก​จบ, ซึ่ง​เป็น​เหตุ​ให้​เกิด​ปัญหา​มาก​กว่า​ให้​เป็นไป​ตาม​แบบ​แผน​ของ​พระ​เจ้า​ซึ่ง​เกี่ยว​กบ​ความ​เชื่อ.</verse>
				<verse number="5">แต่​เป้า​แห่ง​พระ​บัญชา​นั้น​ก็​คือ​ให้​มี​ความ​รัก​ซึ่ง​บังเกิด​แต่​ใจ​อัน​บริสุทธิ์, และ​แต่​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​อัน​ดี, และ​แต่​ความ​เชื่อ​อัน​แท้.</verse>
				<verse number="6">บาง​คน​ก็​ได้​ผิด​เป้า เลี่ยง​ไป​จาก​สิ่ง​เหล่านี้ หลง​ไป​ในทาง​พูด​เหลว​ใหล</verse>
				<verse number="7">และ​แม้​ว่า​เขา​ไม่​เข้าใจ​คำ​ที่​เขา​กล่าว ทั้ง​คำ​ที่​เขา​ยืนยัน​แข็งแรง, เขา​ก็​ยัง​ปรารถนา​เป็น​ครู​สอน​พระ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="8">แต่​ว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​รู้​อยู่​ว่า​พระ​บัญญัติ​นั้น​ดี​อยู่​แล้ว, ถ้า​คน​ใด​จะ​ใช้​ตาม​อย่าง​ที่​ถูกต้อง,</verse>
				<verse number="9">คือ​โดย​รู้อยู่​ว่า​พระ​บัญญัติ​นั้น​ไม่ได้​ทรง​ตั้ง​ไว้​สำหรับ​คน​ชอบ​ธรรม, แต่​ทรง​ตั้ง​ไว้​สำหรับ​คน​นอก​กฎหมาย​และ​คน​เหลือขอ, คน​ผิด​และ​คน​บาป, คน​ไม่​นับ​ถือ​พระ​เจ้า​และ​คน​หมิ่น​ประมาท, คน​บิตุ​ฆาต​และ​คน​มาตุ​ฆาต, คน​กระทำ​การ​ฆาตกรรม,</verse>
				<verse number="10">คน​เล่น​ชู้, คน​เล่น​น้อง​สวาท, ผู้ร้าย​ขะโมย​คน, คน​โกหก, คน​ทวน​สบถ, และ​อะไรๆ ที่​ขัดกัน​กับ​คำ​สอน​อัน​ให้​เกิด​ปกติ​สุข,</verse>
				<verse number="11">ตาม​ที่​มี​อยู่​ใน​กิตติ​คุณ​แห่ง​สง่า​ราศี​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​ประกอบ​ด้วย​ความสุข, คือ​กิตติ​คุณ​ซึ่ง​ทรง​ฝาก​ไว้​กับ​ข้าพ​เจ้า​นั้น</verse>
				<verse number="12">ข้าพ​เจ้า​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​องค์, คือ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา​ผู้​ทรง​ชู​กำลัง​ข้าพ​เจ้า, ด้วย​ว่า​พระ​องค์​ทรง​นับว่า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ, จึง​ทรง​ตั้ง​ข้าพ​เจ้า​ไว้​ให้​เป็น​คน​ปฏิบัติ,</verse>
				<verse number="13">ถึงแม้​ว่า​เมื่อ​ก่อน​นั้น​ข้าพ​เจ้า​เป็น​คน​หลู่​เกียรติยศ​พระ​เจ้า, และ​เป็น​คน​ข่ม​เหง, และ​เป็น​คน​ทำ​การ​หมิ่น​ประมาท​พระ​องค์ แต่​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับ​พระ​กรุณา, เพราะว่า​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​กระทำ​อย่าง​นั้น ก็​กระทำ​ไป​โดย​ความ​เขลา​เพราะ​ความ​ไม่​เชื่อ.</verse>
				<verse number="14">และ​พระ​คุณ​แห่ง​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้าของ​เรา​นั้น​มี​มาก​เหลือล้น พร้อม​ด้วย​ความ​เชื่อ​และ​ความ​รัก​ใน​พระ​เยซู​คริสต์.</verse>
				<verse number="15">คำ​นี้​เป็น​คำ​สัตย์​จริง​และ​สมควร​ที่​คน​ทั้ง​ปวง​จะ​รับ​เอาไว้, คือ​ว่า​พระ​เยซู​คริสต์​ได้​เสด็จ​เข้า​มา​ใน​โลก เพื่อ​จะ​ได้​ทรง​ช่วย​คน​บาป​ให้​รอด, และ​ใน​พวก​คน​บาป​นั้น​ข้าพ​เจ้า​เป็น​ตัว​เอ้.</verse>
				<verse number="16">แต่​ว่า​เพราะ​เหตุ​นี้​เอง​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​รับ​พระ​กรุณา, คือ​ว่า​เพื่อ​พระ​เยซู​คริสต์​จะ​ได้​ทรง​สำแดง​ความ​อด​กลั้น​พระทัย​ทุก​อย่าง ให้​เห็น​ใน​ตัว​ข้าพ​เจ้า​ซึ่ง​เป็น​ตัว​เอ้​นั้น. ให้​เป็น​แบบ​แผน​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ภาย​หลัง​จะ​เชื่อ​ใน​พระ​องค์, จึง​จะ​ได้​ชีวิต​นิ​รันดร์</verse>
				<verse number="17">จง​ถวาย​ยศ​ศักดิ์​และ​รัศมี​ภาพ​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์​แด่​พระมหา​กษัตริย์​ผู้​ทรง​พระ​เจริญ​นิ​รันดร์, ผู้​ไม่ได้​เปื่อย​เน่า​เสีย​ไป, ผู้​ไม่ได้​ปรากฏ​แก่​ตา, เป็น​พระ​เจ้า​องค์​เดียว. อา​เมน</verse>
				<verse number="18">ดูก่อน​ติ​โม​เธียว​บุตร​ของ​ข้าพ​เจ้า, คำ​กำชับ​นี้ ข้าพ​เจ้า​ฝาก​ไว้​กับ​ท่าน​ตาม​คำ​พยากรณ์​ซึ่ง​เมื่อ​ก่อน​ได้​กล่าว​ถึง​ท่าน, เพื่อ​โดย​ข้อความ​เหล่านั้น​ท่าน​จะ​ได้​เข้า​รบ​ศึก​ได้​ดี,</verse>
				<verse number="19">ยึด​ความ​เชื่อ​ไว้, และ​มี​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​อัน​ดี. สิ่ง​เหล่านั้น​บาง​คน​ได้​ละ​ทิ้ง​เสีย​แล้ว, จึง​เสีย​ความ​เชื่อ​นั้น​เหมือน​เรือ​อับปาง.</verse>
				<verse number="20">ใน​คน​เหล่านั้น​มี​ฮุ​เม​นาย​และ​อา​เล็กซัน​ดะ​โร ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​มอบ​ไว้​แก่​ซาตาน​แล้ว, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​รู้​สำนึก​แล้ว​จะ​ไม่ได้​หลู่​เกียรติยศ​พระ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น​ก่อน​อะไร​หมด ข้าพ​เจ้า​จึง​เตือน​สติ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​วิงวอน​อธิษฐาน​ทูล​ขอ และ​ขอบ​พระ​คุณ​สำหรับ​คน​ทั้ง​ปวง,</verse>
				<verse number="2">คือ​สำหรับ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​และ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​มี​ตำแหน่ง​สูง, เพื่อ​เรา​จะ​ประกอบ​ชีวิต​ได้​อย่าง​สงบ​สุข​โดย​ทาง​ธรรม, และ​โดย​การ​ประพฤติ​ซึ่ง​เป็น​สง่า​ผ่า​เผย.</verse>
				<verse number="3">การ​นั้น​เป็น​การ​ดี​และ​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า​ผู้​เป็น​ที่​รอด​ของ​เรา,</verse>
				<verse number="4">ผู้​มี​พระทัย​ประสงค์​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​ถึง​ที่​รอด, และ​ให้​รู้จัก​ความ​จริง.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ว่า​มี​พระ​เจ้า​องค์​เดียว, และ​มี​คน​กลาง​แต่​ผู้​เดียว​ระหว่าง​พระ​เจ้า​กับ​มนุษย์. คือ​พระ​เยซู​คริสต์​ผู้​ทรง​สภาพ​เป็น​มนุษย์,</verse>
				<verse number="6">ผู้​ทรง​ประทาน​พระ​องค์​เอง​เป็น​ค่า​ไถ่​สำหรับ​คน​ทั้ง​ปวง, ข้อ​นี้​ได้​มี​พะยาน​ใน​เวลา​อัน​เหมาะ,</verse>
				<verse number="7">และ​สำหรับ​การ​นี้​ข้าพ​เจ้า​ได้​ถูก​ตั้ง​ไว้​ให้​เป็น​ผู้​ประกาศ, เป็น​อัคร​สาวก, และ​เป็น​ครู​ของ​พวก​ต่างชาติ​สอน​ตาม​ความ​เชื่อ​และ​ความ​จริง ข้าพ​เจ้า​พูด​จริง​ไม่​ปด​เลย</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​ปรารถนา​ให้​ชาย​ทั้ง​หลาย​อธิษฐาน​ใน​ที่​ประชุม​ทุก​แห่ง, ด้วย​ยก​มือ​อันบริสุทธิ์, ปราศ​จาก​โทโส​และ​การ​เถียง​กัน.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​พวก​ผู้หญิง​ก็​เหมือน​กัน, ให้​แต่งตัว​ด้วย​ผ้านุ่ง​ห่ม​อย่าง​สุ​กาพ, ให้​รู้จัก​ละอาย​และ​หงิม​เสงี่ยม, ไม่ใช่​ถัก​ผม​หรือ​ประดับ​กาย​ด้วย​เครื่อง​ทอง​และ​มุกดา​หรือ​มี​ผ้านุ่ง​ห่ม​อย่าง​แพง,</verse>
				<verse number="10">แต่​ให้​ประดับ​กาย​ด้วย​กิจการ​อัน​ดี, ซึ่ง​สม​กับ​หญิง​ที่​ประกาศ​ตัว​ว่า​เป็น​คน​ธรรม.</verse>
				<verse number="11">ให้​ผู้หญิง​หา​ความรู้​ด้วย​นิ่ง​ฟัง และ​ด้วย​ใจ​นอบ​นอม​ทุก​อย่าง.</verse>
				<verse number="12">ข้าพ​เจ้า​ไม่​อนุญาต​ให้​ผู้หญิง​สั่ง​สอน​หรือ​ใช้​อำนาจ​เหนือ​ผู้ชาย, แต่​ให้​เขา​นิ่งๆ อยู่.</verse>
				<verse number="13">ด้วย​ว่า​ทรง​สร้าง​อา​ดาม​ก่อน, แล้ว​จึง​ทรง​สร้าง​ฮา​วา</verse>
				<verse number="14">และ​อา​ดาม​ไม่ได้​ถูก​หลอกลวง, แต่​ผู้หญิง​นั้น​ได้​ถูก​หลอก​ลวง​จึง​หลง​ผิด​ไป.</verse>
				<verse number="15">ถึง​กระนั้น​แล้ว ถ้า​แม้​ผู้หญิง​นั้น​คง​อยู่​ใน​ความ​เชื่อ​และ​ใน​ความ​รัก​และ​ใน​ความ​บริสุทธิ์ ด้วย​ความ​หงิม​เสงี่ยม, เขา​จะ​รอด​ได้​เนื่อง​ด้วย​การ​คลอด​บุตร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">คำ​นี้​เป็น​คำ​สัตย์​จริง, คือ​ว่า​ถ้า​ผู้ใด​ปรารถนา​หน้าที่​เจ้า​อธิการ, ผู้​นั้น​ก็​ปรารถนา​การ​งาน​อย่าง​ดี.</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​เจ้า​อธิการ​นั้น​ต้อง​เป็น​คน​ที่​ไม่​มี​ใคร​ติ​ได้, เป็น​สามี​ของ​หญิง​คน​เดียว, เป็น​คน​รู้จัก​ประมาณ​ตน​ใน​การ​กิน​ดื่ม, มี​สติ​สัมปชัญญะ, เป็น​คน​มี​กิริยา​เรียบร้อย, มี​อัชฌาสัย​รับแขก​ดี, เหมาะ​ที่​จะ​เป็น​ครู</verse>
				<verse number="3">ไม่​เป็น​นักเลง​สุรา, ไม่​เป็น​นักเลง​หัว​ไม้, แต่​เป็น​คน​สุภาพ, ไม่​เป็น​คน​ชอบ​วิวาท, ไม่​เป็น​คน​โลภ​เงิน</verse>
				<verse number="4">ต้อง​เป็น​คน​ครอบ​ครอง​บ้าน​เรือน​ของ​ตน​ได้​ดี, บังคับ​บัญชา​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​ตน​ด้วย​ความ​สง่า​ผ่า​เผย​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​ถ้า​ชาย​คน​ใด​ไม่​รู้จัก​ครอบ​ครอง​บ้าน​เรือน​ของ​ตน, คน​นั้น​จะ​ดู​แล​คริสตจักร​ของ​พระ​เจ้า​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="6">อย่า​ให้​สมาชิก​ใหม่ๆ เป็น​เจ้า​อธิการ, เกรง​ว่า​หัว​จะ​สูง, แล้ว​ก็​จะ​เลย​ล้ม​ไป​ถูก​ปรับ​โทษ​เหมือน​อย่าง​มาร​นั้น.</verse>
				<verse number="7">นอกนั้น​เขา​คง​จะ​ต้อง​มี​ชื่อเสียง​ดี​ท่ามกลาง​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ภายนอก. เกรง​ว่า​เขา​จะ​ตก​อยู่​ใน​การ​ติ​เตียน​และ​ใน​บ่วง​แร้ว​ของ​มาร</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​มัคค​นาย​กา​นั้น​ก็​เหมือนกัน, คือ​ต้อง​เป็น​คน​สง่า​ผ่า​เผย, ไม่​เป็น​คน​สอง​ลิ้น, ไม่​เป็น​นักเลง​สุรา, ไม่​เป็น​คน​โลภ​มัก​ได้​เห็น​แก่​เล็ก​แก่​น้อย,</verse>
				<verse number="9">และ​เป็น​คน​ยึดถือ​ข้อ​ลับ​ลึก​แห่ง​ความ​เชื่อ ด้วย​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​อันบริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="10">จง​ลอง​ดู​คน​เหล่านี้​เสีย​ก่อน​ด้วย และ​เมื่อ​เห็น​ว่า​เขา​ไม่​มี​ที่​ติ​แล้ว, จึง​ตั้ง​เขา​ไว้​ใน​ตำแหน่ง​มัคค​นายก.</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​พวก​ผู้หญิง​ก็​เหมือนกัน, ต้อง​เป็น​คน​สง่า​ผ่า​เผย, ไม่​เป็น​คน​ใส่​ความ​เท็จ, เป็น​คน​รู้จัก​ประมาณ​ตน​ใน​การ​กิน​ดื่ม, และ​เป็น​คน​สัตย์​ซื่อ​ใน​สิ่ง​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="12">จง​ให้มัคค​นายก​นั้น​เป็น​สามี​ของ​หญิง​คน​เดียว, และ​บังคับ​บัญชา​บุตร​ของ​ตน และ​ปกครอง​บ้านเรือน​ของ​ตน​ได้​ดี.</verse>
				<verse number="13">เพราะว่า​คน​ที่​กระทำ​การ​ใน​หน้าที่​มัคค​นายก​ได้​ดี, ก็​ได้​ตำแหน่ง​อัน​มี​หน้า​มี​ตา, และ​มี​ใจ​กล้า​เป็น​อัน​มาก​ใน​ความ​เชื่อ​ซึ่ง​มี​ใน​พระ​เยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="14">ข้อความ​เหล่านี้​ข้าพ​เจ้า​เขียน​ฝาก​มายัง​ท่าน, หวัง​ใจ​ว่า​ไม่​ช้า​ไม่​นาน​ข้าพ​เจ้า​จะ​มา​หา​ท่าน แต่</verse>
				<verse number="15">หาก​ว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ล่า​ไป, ท่าน​ก็​จะ​ได้​รู้​ว่า ควร​จะ​ประพฤติ​อย่างไร​ใน​โบสถ์​ของ​พระ​เจ้า, คือ​คริสตจักร​ของ​พระ​เจ้า​ที่​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่, ซึ่ง​เป็น​หลัก​และ​ราก​แห่ง​ความ​จริง.</verse>
				<verse number="16">ซึ่ง​ธรรม​นั้น​เป็น​ข้อ​ลับ​ลึก​อัน​สำคัญ​ยิ่ง​ไม่​มี​ใคร​เถียง​ได้ คือ​ว่า พระ​เจ้า​ทรง​ปรากฏ​เป็น​เนื้อ​หนัง, ถูก​พิสูจน์​โดย​พระ​วิญญาณ​ว่า​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม, ทรง​ปรากฏ​แก่​หมู่​ทูต​สวรรค์, และ​มี​ผู้​ประกาศ​พระ​องค์​แก่​พวก​ต่างชาติ, มี​คน​ใน​โลก​เชื่อถือ​พระ​องค์, และ​พระ​องค์​ทรง​ถูก​รับ​ขึ้น​ไป​ใน​รัศมี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ฝ่าย​พระ​วิญญาณ​ได้​ตรัส​ไว้​โดย​แจ่ม​แจ้ง​ว่า, ภาย​หลัง​จะ​มี​บาง​คน​ทิ้ง​ความ​เชื่อ​เสีย, แล้ว​ไป​เชื่อ​ฟัง​วิญญาณ​ที่​ล่อลวง​และ​ฟัง​คำ​สอน​ของ​พวก​ผี​ปีศาจ,</verse>
				<verse number="2">โดย​อาการ​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด​ของ​คน​ที่​พูด​ปด, คือ​ทำ​ไป​ทั้ง​รู้ๆ เหมือน​อย่าง​กับ​เอา​เหล็ก​แดง​นาบ​ลง​ไป​บน​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​ของ​เขา,</verse>
				<verse number="3">เขา​ก็​ห้าม​ไม่ให้​ทำ​การ​สมรส, และ​ให้​งด​การ​รับประทาน​อาหาร​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ทรง​สร้าง​ไว้​ประสงค์​จะ​ให้​คน​ที่​เชื่อ และ​รู้จัก​ความ​จริง​รับประทาน​ด้วย​ขอบ​พระ​คุณ.</verse>
				<verse number="4">ด้วย​ว่า​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​สร้าง​ไว้​ก็​เป็น​ของ​ดี, และ​ถ้า​แม้​เรา​รับประทาน​ด้วย​ขอบ​พระ​คุณ, ก็​ไม่​มี​ใคร​ห้าม​ได้​สัก​สิ่ง​หนึ่ง​เลย</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​สิ่ง​เหล่านั้น​ก็​เป็น​สิทธ​วัตถุ​ได้​โดย​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​และ​คำ​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="6">ถ้า​แม้​ท่าน​จะ​แนะนำ​ให้​พวก​พี่​น้อง​คิดถึง​ข้อความ​เหล่านี้, ท่าน​ก็​จะ​เป็น​ผู้รับ​ใช้​อัน​ดี​ของ​พระ​เยซู​คริสต์, คือ​อบรม​ตัว​ด้วย​ถ้อยคำ​แห่ง​ความ​เชื่อ และ​ด้วย​โอวาท​อัน​ดี​ที่​ท่าน​ได้​ประพฤติ​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="7">แต่​อย่า​เชื่อถือ​ตาม​นิยาย​ประโลม​โลก​ซึ่ง​ยาย​เคย​เล่า​ให้​ฟัง​นั้น. จง​ฝึกฝน​ตัว​ไป​ในทาง​ธรรม,</verse>
				<verse number="8">เพราะว่า​การ​ฝึกหัด​กาย​นั้น​มี​ประ​โยชน์​ชั่วคราว, แต่​ว่า​ธรรม​นั้น​มี​ประ​โยชน์​ทุก​อย่าง, คือ​มี​คำ​สัญญา​สำหรับ​ชีวิต​ปัจจุบัน​นี้​และ​ชีวิต​ใน​อนาคต.</verse>
				<verse number="9">คำ​นี้​เป็น​คำ​สัตย์​จริง, และ​เป็น​คำ​ที่​ทุก​คน​ควร​จะ​เชื่อ.</verse>
				<verse number="10">โดย​เห็น​แก่​สิ่ง​นี้​เอง​เรา​จึง​ทำ​การ​และ​ตะ​เกียก​ตะกาย, เพราะว่า​เรา​มี​ความหวัง​ใน​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่, ผู้​เป็น​ที่​รอด​ของ​คน​ทั้ง​ปวง, ของ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เชื่อ​เป็น​พิเศษ</verse>
				<verse number="11">จง​บัญชา​และ​สั่ง​สอน​ข้อความ​เหล่านี้​เถิด.</verse>
				<verse number="12">อย่า​ให้​ผู้ใด​หมิ่น​ประมาท​ความ​หนุ่ม​แน่น​ของ​ท่าน, แต่​จง​เป็น​แบบ​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​เชื่อ ในทาง​วาจา, การ​ประพฤติ, ความ​รัก, ความ​เชื่อ, และ​ความ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="13">จง​เอา​ใจ​ใส่​ใน​การ​อ่าน​หนังสือ, ใน​การ​เตือนสติ, และ​ใน​การ​สั่ง​สอน​กว่า​เรา​จะ​มา.</verse>
				<verse number="14">อย่า​เพิกเฉย​ต่อ​คุณธรรม​ที่​มี​อยู่​ใน​ตัว​ท่าน, ซึ่ง​ทรง​ประทาน​แก่​ท่าน​ตาม​คำ​ทำนาย ใน​เวลา​เมื่อ​คณะ​เพรสไบ​เต​รี​ได้​วางมือ​เจิม​ท่าน​นั้น</verse>
				<verse number="15">จง​เอา​ใจ​ใส่​ใน​ข้อความ​เหล่านี้ ฝัง​ตัว​ท่าน​ไว้​ใน​การ​นี้​ทีเดียว เพื่อ​ความ​จำเริญ​ของ​ท่าน​จะ​ได้​ปรากฏ​แจ้ง​แก่​คน​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="16">จง​ระวัง​ตัว​และ​คำ​สอน​ของ​ท่าน​ให้​ดี. จง​เอา​ใจ​จด​จ่อ​อยู่​กับ​การ​เหล่านี้ เพราะว่า​เมื่อ​กระทำ​อย่าง​นี้, ท่าน​จะ​ช่วย​ทั้ง​ตัว​ของ​ท่าน​และ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ฟัง​ท่าน​ให้​รอด​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">อย่า​พูด​สบ​ประมาท​คน​มี​อาวุโส, แต่​จง​ตักเตือน​เหมือน​เตือน​บิดา และ​จง​เตือน​คน​หนุ่มๆ ทั้ง​หลาย​เหมือน​เป็น​พี่​เป็น​น้อง,</verse>
				<verse number="2">และ​เตือน​พวก​ผู้หญิง​มี​อาวุโส​เหมือน​เป็น​มารดา, และ​ผู้หญิง​สาวๆ เหมือน​เป็น​พี่สาว​น้องสาว, โดย​ความ​บริสุทธิ์​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="3">จง​นับ​ถือ​บรรดา​แม่ม่าย​ไร้​ทาน.</verse>
				<verse number="4">แต่​ว่า​ถ้า​แม่ม่าย​คน​ใด​มี​ลูก​หลาน, ก็​ให้​ลูก​หลาน​นั้น​เรียน​เพื่อ​ให้​รู้จัก​ที่​จะ​เมตตา​คน​ใน​บ้าน​เรือน​ของ​ตน​ก่อน, และ​ให้​ตอบ​แทน​คุณ​บิดา​มารดา, เพราะว่า​การ​อย่าง​นี้​เป็น​ที่​ชอบ​จำเพาะ​พระ​พักตร​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​ผู้หญิง​ที่​เป็น​แม่ม่าย​ไร้​ทาน และ​อยู่​ลำพัง​ตัว​ผู้​เดียว​นั้น, ก็​ย่อม​มี​ความหวัง​ใน​พระ​เจ้า. และ​ข้อง​อยู่​ใน​การ​อธิษฐาน​และ​วิงวอน​ทั้ง​กลางวัน​กลางคืน.</verse>
				<verse number="6">แต่​ผู้หญิง​ที่​ปล่อย​ตัว​ไป​ใน​การ​สนุกสนาน​ก็​ตาย​แล้ว​ทั้ง​เป็นๆ อยู่.</verse>
				<verse number="7">ข้อความ​เหล่านี้​จง​กำชับ​ด้วย, เพื่อ​เขา​จะ​ปราศ​จาก​ติ​เตียน​ได้.</verse>
				<verse number="8">ถ้า​แม้​ผู้ใด​ไม่​เลี้ยง​ดู​วงศ์​ญาติ​ของ​ตน, และ​คน​ใน​บ้านเรือน​ของ​ตน​ยิ่ง​กว่า​ผู้อื่น, ผู้​นั้น​ก็​ปฏิเสธ​ความ​เชื่อ​เสีย​แล้ว, และ​ซ้ำ​ชั่ว​ยิ่ง​กว่า​คน​ที่​ไม่​ได้​เชื่อ​เลย</verse>
				<verse number="9">อย่า​ให้​แม่ม่าย​คน​ใด​ที่​มี​อายุ​น้อย​กว่า​หก​สิบ​ปี​ลง​ชื่อ​ใน​ทะเบียน​แม่ม่าย​นั้น, และ​ให้​ได้​เป็น​ภรรยา​ของ​ชาย​ผู้​เดียว,</verse>
				<verse number="10">กับ​ได้​เคย​มี​ชื่อเสียง​ว่า​ได้​กระทำ​การ​ดี, เช่น​ได้​บำรุง​เลี้ยง​ลูก, ได้​เอา​ใจ​ใส่​ใน​การ​รับแขก, ได้​ล้าง​เท้า​สิทธิ​ชน, ได้​สงเคราะห์​คน​ที่​ได้​รับ​ความ​ลำบาก, และ​ได้​อุสส่าห์​กระทำ​การ​ดี​ทุก​อย่าง.</verse>
				<verse number="11">แต่​แม่ม่าย​สาวๆ นั้น​อย่า​รับ​ขึ้น​ทะเบียน, เพราะว่า​เมื่อ​เขา​มี​ใจ​ละเลง​ประมาท​ต่อ​พระ​คริสต์​แล้ว, ก็​จะ​อยาก​มี​สามี​อีก</verse>
				<verse number="12">เขา​ก็​จะ​ต้อง​ถูก​ตำหนิ, เพราะ​เขา​ได้​เสีย​คำ​ปฏิญาณ​เดิม.</verse>
				<verse number="13">และ​เขา​มัก​เป็น​คน​เกียจ​คร้าน​ด้วย, คือ​เที่ยว​ไป​ขึ้น​บ้าน​นี้​ขึ้น​บ้าน​โน้น และ​ไม่ใช่​เป็น​คน​เกียจ​คร้าน​อย่าง​เดียว, แต่​มัก​เป็น​คน​ปาก​บอน​ด้วย, และ​เที่ยว​ยุ่ง​กับ​ธุระ​ของ​ผู้อื่น, และ​พูด​ซึ่ง​ไม่​ควร​จะ​พูด.</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​ปรารถนา​ให้​พวก​แม่ม่าย​สาวๆ นั้น​มี​สามี, เกิด​บุตร, และ​ปกครอง​บ้านเรือน, เพื่อ​ไม่ให้​ศัตรู​มี​ช่อง​จะ​นินทา​ได้</verse>
				<verse number="15">ด้วย​ว่า​มี​บาง​คน​ได้​หัน​ตาม​ซาตาน​ไป​แล้ว.</verse>
				<verse number="16">ถ้า​หญิง​คน​ใด​ที่​เชื่อ​แล้ว​มี​แม่ม่าย​อยู่​ใน​บ้าน. ก็​ให้​เขา​ช่วย​เลี้ยง​แม่ม่าย​นั้น อย่า​ให้​เป็น​ภาระ​แก่​คริสตจักร. เพื่อ​คริสตจักร​นั้น​จะ​ได้​สงเคราะห์​คน​ที่​เป็น​แม่ม่าย​ไร้​ทาน</verse>
				<verse number="17">ผู้ปกครอง​ที่​ปกครอง​ดีๆ นั้น, คือ​ผู้ปกครอง​ที่​เทศนา​และ​สั่ง​สอน​เป็น​พิเศษ, จง​ถือ​ว่า​สมควร​จะ​ได้​เกียรติยศ​สอง​เท่า.</verse>
				<verse number="18">เพราะ​พระ​คัมภีร์​กล่าว​แล้ว​ว่า, อย่า​เอา​ตะกร้า​สวม​ปาก​โค​ที่​นวด​ข้าว​นั้น, และ คน​ที่​ทำ​การ​ควร​จะ​ได้​ค่าจ้าง​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="19">อย่า​รับ​พิจารณา​คำ​ฟ้อง​กล่าวโทษ​ผู้ปกครอง​ผู้ใด, เว้น​เสีย​แต่​มี​พะยาน​สอง​สาม​ปาก.</verse>
				<verse number="20">ผู้ปกครอง​เหล่านั้น​ที่​กระทำ​ผิด จง​ว่า​กล่าว​ติ​เขา​ให้​แรงๆ ต่อ​หน้า​เพื่อน​ผู้ปกครอง​ด้วยกัน, เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ที่​เกรง​ขาม​แก่​คน​อื่น​ด้วย.</verse>
				<verse number="21">ข้าพ​เจ้า​กำชับ​ท่าน​จำเพาะ​พระ​เจ้า, จำเพาะ​พระ​เยซู​คริสต์, และ​จำเพาะ​เหล่า​ทูต​สวรรค์​ที่​ทรง​เลือก​ไว้​แล้ว​นั้น, ให้​ท่าน​ถือ​รักษา​ข้อความ​เหล่า​นี้​ไว้​โดย​ไม่​เห็น​แก่​หน้า​คน​ใด​เลย, และ​โดย​ไม่​กระทำ​อะไรๆ ไป​ด้วย​ใจ​ลำเอียง.</verse>
				<verse number="22">อย่า​วางมือ​เจิม​ผู้ใด​โดยเร็ว, และ​อย่า​เข้า​ส่วน​ใน​การ​ผิด​ของ​คน​อื่น​เลย จง​รักษา​ตัว​ไว้​ให้​เป็น​คนบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="23">อย่า​กิน​แต่​น้ำ​อย่าง​เดียว​ต่อไป, แต่​จง​ใช้​เหล้า​องุ่น​บ้าง​เล็ก​น้อย, เพื่อ​ประ​โยชน์​แก่​กะเพาะ​อาหาร​ของ​ท่าน, และ​เพื่อ​บำบัด​โรค​ที่​บังเกิด​แก่​ท่าน​เนืองๆ</verse>
				<verse number="24">การ​ผิด​ของ​บาง​คน​ย่อม​ปรากฏ​เด่น​ขึ้น​ก่อน. แล้ว​ก็​นำ​เขา​ไป​ถึง​ที่​พิพากษา แต่​การ​ผิด​ของ​บาง​คน​นั้น​มัก​จะ​ตาม​หลัง​เขา​ไป.</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​การ​ดี​ก็​ปรากฏ​เด่น​ขึ้น​ด้วย​เหมือน​กัน, และ​การ​นอกนั้น​จะ​ปิดบัง​ไว้​ทีเดียว​ก็​ไม่ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ฝ่าย​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เข้า​แอก​เป็น​ทาส​แล้ว ควร​ถือ​ว่า​นาย​ของ​ตน​เป็น​ผู้​สมควร​ได้รับ​ความ​นับ​ถือ​ทุก​อย่าง, เพื่อ​ไม่ให้​ใคร​กล่าว​คำ​หยาบ​หยาม​ต่อ​พระ​นาม​ของ​พระ​เจ้า​และ​โอวาท</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​ทาส​ทั้ง​หลาย​ผู้​มี​นาย​ที่​เชื่อ​แล้ว ไม่​ควร​จะ​ประมาท​นาย​นั้น​โดย​เหตุ​ที่​เป็น​พี่​น้อง​กัน​แล้ว, แต่​ยิ่ง​ควร​ปรนนิบัติ​นาย​ให้​ดี​ขึ้น, เพราะว่า​นาย​ผู้​ที่​จะ​ได้รับ​ประ​โยชน์​นั้น​เป็น​คน​ที่​เชื่อ​และ​น่ารัก​แล้ว. ข้อความ​เหล่า​นี้​จง​สั่ง​สอน​และ​ตักเตือน​กัน</verse>
				<verse number="3">ถ้า​ผู้ใด​สอน​ผิด​แปลก​ไป​กว่า​นี้, และ​ไม่​ยอม​เห็น​ตาม​คำ​ที่​ให้​เกิด​ปกติ​สุข, คือ​คำ​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา, และ​โอวาท​ที่​สม​กับ​ธรรม</verse>
				<verse number="4">ผู้​นั้น​เป็น​คน​หัว​สูง​และ​ไม่​รู้จัก​อะไร, แต่​อุด​ตริ​แส่​ซักไซ้​และ​ทุ่ม​เถียง​กัน​ต่างๆ, ซึ่ง​เป็น​เหตุ​ให้​เกิด​ความ​อิจฉา, ความ​ขัด​เคือง​ใจ​กัน, การ​กล่าว​ร้าย​แก่​กัน, และ​ความ​กิน​แหนง​แคลง​ใจ​กัน,</verse>
				<verse number="5">ซึ่ง​เป็น​การ​วิวาท​กัน​ระหว่าง​คน​ที่​มี​ใจ​เลว​ทราม​และ​ปราศ​จาก​ความ​จริง, และ​คาด​ว่า​ธรรม​นั้น​เป็น​ทาง​ที่​จะ​ได้​กำไร.</verse>
				<verse number="6">แต่​ว่า​ธรรม​ประกอบ​กับ​สันโดษ​ก็​ได้​กำไร​มาก</verse>
				<verse number="7">เพราะว่า​เรา​เข้า​มา​ใน​โลก​ไม่ได้​เอา​อะไร​มา​ฉัน​ใด, เรา​ไป​จาก​โลก​ก็​เอา​อะไร​ไป​ไม่ได้​ฉัน​นั้น</verse>
				<verse number="8">แต่​ว่า​ถ้า​เรา​มี​เครื่อง​อุปโภค​บริโภค, ก็​ให้​เรา​อิ่ม​ใจ​ด้วย​ของ​เหล่านั้น​เถิด.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​คน​เหล่านั้น​ที่​อยาก​เป็น​คน​มั่ง​มี​ก็​ย่อม​ตก​ใน​การ​ทดลอง, และ​ใน​บ่วง​แร้ว, และ​ใน​ตัณหา​หลาย​อย่าง​อัน​โฉด​เขลา​และ​เป็น​ภัย​แก่​ตัว, ซึ่ง​ย่อม​ทำ​ให้​ตัว​จม​ลง​ใน​ความ​พินาศ​เสื่อม​ศูนย์​ไป.</verse>
				<verse number="10">ด้วย​ว่า​การ​รัก​เงิน​ทอง​นั้น​ก็​เป็น​ราก​แห่ง​ความ​ชั่ว​ทุก​อย่าง และ​บาง​คน​ที่​ได้​โลภ​เงิน​ทอง​จึง​ได้​หลง​ไป​จาก​ความ​เชื่อ​นั้น, และ​ความ​ทุกข์​เป็น​อัน​มาก​จึง​ทิ่ม​แทง​ตัว​ของ​เขา​เอง​ให้​ทะลุ</verse>
				<verse number="11">แต่​ท่าน​ผู้​เป็น​คน​ของ​พระ​เจ้า, จง​หลีก​หนี​เสีย​จาก​สิ่ง​เหล่านี้​และ​จง​ติดตาม​ความชอบ​ธรรม, ธรรม, ความ​เชื่อ, ความ​รัก, ความ​เพียร, และ​ความ​สุภาพ.</verse>
				<verse number="12">จง​เข้า​ใน​การ​ปล้ำ​สู้​อย่าง​ดี​อัน​เกี่ยวกับ​ความ​เชื่อ​นั้น จง​ยึด​เอา​ชีวิต​นิ​รันดร์​ไว้, ที่​พระ​เจ้า​ทรง​เรียก​ท่าน​แล้ว​สำหรับ​ชีวิต​นั้น, และ​ที่​ได้​ปฏิญาณ​ตน​ไว้​ด้วย​คำ​ปฏิญาณ​อัน​ดี​ต่อ​หน้า​พะยาน​หลาย​คน.</verse>
				<verse number="13">ข้าพ​เจ้า​กำชับ​ท่าน​จำเพาะ​พระ​เนตร​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​บันดาล​ให้​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​มี​ชีวิต, และ​จำเพาะ​พระ​เนตร​พระ​เยซู​คริสต์ ผู้​ได้​ทรง​ยืน​เป็น​พะยาน​ถึง​คำ​ปฏิญาณ​อัน​ดี​ต่อ​หน้า​ปน​เตียว​ปี​ลาต,</verse>
				<verse number="14">ให้​ท่าน​รักษา​คำ​บังคับ​บัญชา​นี้​ไว้​ให้​ปราศ​จาก​ด่าง​พร้อย, และ​ให้​ปราศ​จาก​ที่​จะ​ติ​เตียน​ได้, จนถึง​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้าของ​เรา​จะ​เสด็จ​มา</verse>
				<verse number="15">ซึ่ง​พระ​องค์​จะ​ทรง​สำแดง​ให้​ปรากฏ​ใน​เวลา​ของ​พระ​องค์, คือ​พระ​องค์​นั้น​ผู้​ทรง​ประกอบ​ด้วย​บรม​สุข​และ​เป็น​มหิศร​พระ​องค์​เดียว, เป็น​พระมหา​กษัตริย์​เหนือ​กษัตริย์​ทั้ง​ปวง, และ​เป็น​เจ้า​นาย​เหนือ​เจ้านาย​ทั้ง​ปวง</verse>
				<verse number="16">พระ​องค์​เดียว​ผู้​ทรง​อมฤตยู, และ​สถิต​อยู่​ใน​ความ​สว่าง​ที่​มนุษย์​คน​ใด​จะ​เข้า​ไป​ถึง​ไม่ได้ ซึ่ง​มนุษย์​ผู้ใด​ยัง​ไม่​เคย​ได้​เห็น​พระ​องค์, และ​จะ​เห็น​พระ​องค์​ไม่ได้ จง​ถวาย​เกียรติยศ​และ​ฤทธา​นุ​ภาพ​แก่​พระ​องค์​นั้น​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์. อา​เมน</verse>
				<verse number="17">ท่าน​จง​กำชับ​คน​เหล่านั้น​ที่​มั่ง​มี​ฝ่าย​โลก อย่า​ให้​มี​ใจ​ถือ​มา​นะทิฏฐิ, อย่า​ให้​ความหวัง​ของ​เขา​อิง​อยู่​กับ​ทรัพย์​อนิจจัง, แต่​ให้​หวัง​ใน​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​ประทาน​สิ่ง​สาร​พัตร​ให้​แก่​เรา​อย่าง​บริบูรณ์ เพื่อ​จะ​ให้​เรา​ใช้​ด้วย​ความ​ปิติ​ยินดี</verse>
				<verse number="18">ท่าน​จง​กำชับ​เขา​ให้​กระทำ​การ​ดี, ให้​ร่ำรวย​ใน​การ​ดี​นั้น, ให้​มี​ใจ​พร้อม​ที่​จะ​ให้​ทาน, ให้​มี​ใจ​กว้างขวาง,</verse>
				<verse number="19">และ​ส่ำ​สม​ไว้​เป็น​ราก​อัน​ดี​สำหรับ​ตัว​ของ​ตน​เผื่อ​เวลา​ข้าง​หน้า, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ยึด​เอา​ชีวิต​ซึ่ง​เป็น​ชีวิต​จริงๆ นั้น</verse>
				<verse number="20">ติ​โม​เธียว​เอ๋ย, ซึ่ง​เรา​ฝาก​ไว้​กับ​ท่าน​นั้น​จง​เฝ้า​รักษา, และ​จง​หลีก​ไป​เสีย​จาก​การ​เลี้ยง​กัน​นอก​คอก​นอก​ทาง, และ​จาก​ความรู้​อัน​เท็จ​ซึ่ง​มี​ข้อ​แย้ง​กัน​อยู่​เสมอ​ที่​เขา​เรียก​ผิด​ไป​ว่า​เป็น​ความรู้</verse>
				<verse number="21">ซึ่ง​บาง​คน​ได้รับ​เอาไว้​แล้ว เลย​หลง​ไป​จาก​ความ​เชื่อ​นั้น. ขอให้​พระ​คุณ​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​เถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="55">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปา​โล​ผู้​เป็น​อัคร​สาวก​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​ตาม​น้ำ​พระทัย​ของ​พระ​เจ้า, สม​กับ​คำ​สัญญา​ที่​จะ​ให้​มี​ชีวิต​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​นั้น,</verse>
				<verse number="2">ฝาก​จดหมาย​มายัง​ติ​โม​เธียว​ผู้​เป็น​บุตร​ที่​รัก ขอให้​พระ​คุณ​และ​พระ​กรุณา​และ​สันติ​สุข​มา​แต่​พระ​บิดา​เจ้า และ​แต่​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​เถิด</verse>
				<verse number="3">ข้าพ​เจ้า​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​เจ้า​ผู้​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​ปฏิบัติ​ด้วย​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​อัน​บริสุทธิ์ สืบ​มา​ตั้งแต่​บรรพ​บุรุษ​ของ​ข้าพ​เจ้า, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ระลึก​ถึง​ท่าน​ใน​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพ​เข้า​มิได้​หยุด​หย่อน,</verse>
				<verse number="4">ทั้ง​กลางวัน​กลางคืน​ก็​ได้​ปรารถนา​เป็น​อัน​มาก​ที่​จะ​เห็น​ท่าน, ระลึก​ถึง​น้ำ​ตา​ของ​ท่าน, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ยินดี.</verse>
				<verse number="5">ข้าพ​เจ้า​ระลึก​ถึง​ความ​เชื่อ​อัน​แท้​นั้น​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​ท่าน, และ​ซึ่ง​เมื่อ​ก่อน​ได้​มี​อยู่​ในโล​อี​ยาย​ของ​ท่าน, และ​ซึ่ง​ได้​มี​อยู่​ใน​ยู​นิ​เก​มารดา​ของ​ท่าน, และ​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​เชื่อ​มั่นคง​ว่า​มี​อยู่​ใน​ท่าน​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​สะกิด​ใจ​ท่าน​ให้​เป่า​คุณธรรม​ของ​พระ​เจ้า​ที่​มี​อยู่​ใน​ท่าน โดย​การ​วางมือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น​ให้​ลุก​รุ่ง​เรือง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="7">เพราะว่า​พระ​เจ้า​ไม่ได้​ทรง​ประทาน​ให้​เรา​มี​ใจ​สะดุ้ง​กลัว, แต่​ทรง​ประทาน​ให้​เรา​มี​ใจ​ประกอบด้วย​ฤทธิ์ และ​ด้วย​ความ​รัก และ​ด้วย​กิริยา​เสงี่ยม​เจียม​ตัว</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนั้น​อย่า​อาย​คำ​พะยาน​แห่ง​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา, หรือ​ตัว​ข้าพ​เจ้า​ที่​ถูก​จำ​จอง​อยู่​เพราะ​เห็น​แก่​พระ​องค์​นั้น แต่​จง​ร่วม​ทุกข์​ด้วยกัน​กับ​ข้าพ​เจ้า​ใน​การ​ของ​กิตติ​คุณ ตาม​แต่​จะ​ได้​ฤทธิ์​ประทาน​จาก​พระ​เจ้า,</verse>
				<verse number="9">ผู้​ได้​ทรง​ช่วย​เรา​ให้​รอด, และ​ได้​ทรง​เรียก​เรา​ด้วย​คำ​ทรง​เรียก​อัน​บริสุทธิ์, ไม่ใช่​เพราะ​เห็น​แก่​การ​ประพฤติ​ของ​เรา, แต่​เพราะ​เห็น​แก่​พระ​ดำริ​ของ​พระ​องค์​เอง​และ​พระ​คุณ, ซึ่ง​ทรง​ประทาน​แก่​เรา​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​ตั้งแต่​ก่อน​ดึก​ดำ​บรรพ์,</verse>
				<verse number="10">แต่​บัดนี้​ทรง​สำแดง​ให้​ปรากฏ​แก่​เรา​โดย​พระ​เยซู​คริสต์​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา, ผู้​ได้​ทรง​กำจัด​ความ​ตาย​ให้​ศูนย์, และ​ได้​ทรง​นำ​ชีวิต​และ​ซึ่ง​ไม่​รู้​เปื่อย​เน่า​นั้น​ให้​กระจ่าง​แจ้ง​โดย​กิตติ​คุณ.</verse>
				<verse number="11">สำหรับ​กิตติ​คุณ​นั้น ข้าพ​เจ้า​ได้​ถูก​ตั้ง​ให้​เป็น​นักเทศน์ และ​เป็น​อัคร​สาวก และ​เป็น​ครู.</verse>
				<verse number="12">เพราะ​เหตุ​นั้น​เอง​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ทน​ทุกข์​ยาก​ลำบาก​เช่นนี้ ถึง​กระนั้น​ข้าพ​เจ้า​ก็​ไม่​อาย เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​รู้จัก​พระ​องค์​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เชื่อ​นั้น, และ​ข้าพ​เจ้า​เชื่อ​มั่นคง​ว่า พระ​องค์​ทรง​ฤทธิ์​อาจ​รักษา​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​ฝาก​ไว้​กับ​พระ​องค์​จนถึง​กาล​วัน​นั้น.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​คำ​สอน​อัน​ให้​เกิด​ปกติ​สุข​ที่​ท่าน​ได้​ยิน​จาก​ข้าพ​เจ้า​นั้น, ท่าน​จง​ถือ​ไว้​เป็น​แบบ​แผน​ใน​ความ​เชื่อ​และ​ใน​ความ​รัก​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​พระ​เยซู​คริสต์.</verse>
				<verse number="14">ข้อความ​อัน​ดี​นั้น​ซึ่ง​ทรง​ฝาก​ไว้​กับ​ท่าน, ท่าน​จง​รักษา​โดย​เดช​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ที่​สถิต​อยู่​ใน​เรา</verse>
				<verse number="15">ท่าน​ก็​ทราบ​แล้ว​ว่า​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​อยู่​ใน​มณฑล​อาเซีย​ก็​หัน​หน้า​หนี​จาก​ข้าพ​เจ้า​แล้ว ใน​พวก​นั้น​มี​ฟุเฆ​โล​และ​เฮ​ระ​โมเฆน​เป็น​ต้น.</verse>
				<verse number="16">ขอ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​โปรด​ประทาน​พระ​คุณ​แก่​ครอบ​ครัว​ของ​โอเน​ซิโฟ​โร, เพราะ​เขา​กระทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​ชื่น​ใจ​บ่อยๆ, และ​ไม่​มี​ความ​อาย​ต่อ​โซ่​ตรวน​ของ​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="17">แต่​ขณะ​เมื่อ​เขา​อยู่​ใน​กรุง​โรม เขา​ได้​อุสส่าห์​แสวงหา​ข้าพ​เจ้า​จน​พบ,</verse>
				<verse number="18">และ​เขา​ได้​ปรนนิบัติ​ข้าพ​เจ้า​ที่​เมือง​เอเฟ​โซ​มาก​เท่าใด ท่าน​ก็​รู้​อยู่​ดีๆ แล้ว. ขอ​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​โปรด​ประทาน​พระ​กรุณา​ของ​พระ​องค์​แก่​เขา ใน​กาล​วัน​ซึ่ง​พระ​องค์​จะ​เสด็จ​มา​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น​บุตร​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอ๋ย, ท่าน​จง​มี​กำลัง​แข็งแรง​ขึ้น​ใน​พระ​คุณ​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​พระ​เยซู​คริสต์.</verse>
				<verse number="2">จง​ฝาก​ข้อความ​เหล่านั้น ซึ่ง​ท่าน​ได้​ยิน​จาก​ข้าพ​เจ้า​ต่อ​หน้า​พะยาน​หลาย​คน​ไว้​กับ​คน​สัตย์​ซื่อ, ที่​สามารถ​สอน​คน​อื่น​ได้​ด้วย.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​จง​ร่วม​การ​ยากลำบาก​ด้วยกัน​กับ​ข้าพ​เจ้า​ดุจ​ดัง​ทหาร​อัน​ดี​ของ​พระ​เยซู​คริสต์.</verse>
				<verse number="4">ไม่​มี​ทหาร​คน​ใด, เมื่อ​เข้า​ประจำการ​แล้ว, จะ​ไป​ห่วงใย​กับ​การ​ทำ​มา​หา​กิน​ของ​เขา, เพื่อ​ผู้​ที่​ได้​ลง​ทะเบียน​เขา​ไว้​จะ​ได้​ชอบ​ใจ.</verse>
				<verse number="5">และ​ถ้า​ผู้ใด​จะ​เข้า​แข่งขัน​ใน​การ​กรีฑา, เขา​ก็​คง​มิได้​สวม​พวงมาลัย, เว้นเสียแต่​เขา​ได้​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ.</verse>
				<verse number="6">และ​พวก​กสิกร​ผู้​ทำ​การ​ก็​ต้อง​เป็น​คน​แรก​ที่​ได้​รับ​ผล,</verse>
				<verse number="7">จง​ใคร่ครวญ​ข้อความ​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​พูด​นั้น​เถิด, และ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​จะ​ทรง​ประทาน​ความ​เข้าใจ​ใน​สิ่ง​สาร​พัตร​ให้แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="8">ท่าน​จง​ระลึก​ถึง​พระ​เยซู​คริสต์, ผู้​ได้​ทรง​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย, และ​ทรง​เป็น​พงศ์​พนธุ์​ของ​ดาวิด, ตาม​กิตติ​คุณ​ของ​ข้าพ​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เหตุ​กิตติ​คุณ​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​ต้อง​ทน​การ​ยากลำบาก จน​ถึง​กับ​ถูก​ล่าม​โซ่​ดุจ​ดัง​ผู้ร้าย แต่​ว่า​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​นั้น ไม่​มี​ผู้ใด​เอา​โซ่​ล่าม​ไว้​ได้.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​ทน​เอา​การ​ลำบาก​ทุก​อย่าง เพราะ​เห็น​แก่​พวก​ที่​ถูก​เลือก​ไว้​นั้น, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ความ​รอด ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​พระ​เยซู​คริสต์ ด้วย​พร้อม​ทั้ง​สง่า​ราศี​นิ​รันดร์.</verse>
				<verse number="11">คำ​นี้​เป็น​คำ​สัตย์​จริง, คือ​ว่า​ถ้า​เรา​ได้​ตาย​กับ​พระ​องค์​แล้ว, เรา​ก็​จะ​ได้​ชีวิต​กับ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="12">เหมือน​กัน ถ้า​เรา​อดทน, เรา​ก็​จะ​ได้​ครอบ​ครอง​กับ​พระ​องค์​ด้วย ถ้า​เรา​จะ​ปฏิเสธ​พระ​องค์, พระ​องค์​ก็​จะ​ทรง​ปฏิเสธ​เรา​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="13">ถ้า​เรา​ไร้​ความ​สัตย์, พระ​องค์​ก็​คง​ยัง​สัตย์​ซื่อ​อยู่​นั้นเอง เพราะ​พระ​องค์​จะ​ปฏิเสธ​พระ​องค์​เอง​ไม่ได้</verse>
				<verse number="14">จง​สะกิด​ใจ​คน​ทั้ง​หลาย​ให้​ระลึก​ถึง​ข้อความ​เหล่านี้, และ​กำชับ​เขา​จำเพาะ​พระ​เนตร​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, ไม่ให้​เขา​เถียง​กัน​ใน​เรื่อง​ถ้อยคำ, ซึ่ง​เป็น​การ​หา​ประ​โย​ชน​มิได้, แต่​เป็น​เหตุ​ให้​คน​ที่​ฟัง​เขว​ไป.</verse>
				<verse number="15">จง​อุสส่าห์​สำแดง​ตน​ให้​เป็น​ที่​พอ​พระทัย​พระ​เจ้า, เป็น​คน​งาน​ที่​ไม่​ต้อง​อาย, เพราะ​เป็น​คน​ที่​ซื่อ​ตรง​ใน​การ​ที่​ใช้​คำ​แห่ง​ความ​จริง​นั้น.</verse>
				<verse number="16">แต่​จง​หลีก​ไป​เสีย​จาก​ถ้อยคำ​นอก​คอก​นอก​ทาง ด้วย​ว่า​คำ​เหล่านั้น​ย่อม​ก่อ​ให้​เกิด​อธรรม​มาก​ยิ่ง​ขึ้น,</verse>
				<verse number="17">และ​ถ้อยคำ​ของ​เขา​จะ​กิน​รุก​ลาม​ไป​เหมือน​แผล​มะเร็ง ใน​พวก​เขา​เหล่านั้น​มี​ฮุ​เม​นาย​คับ​ฟิเล​โต​เป็น​ต้น.</verse>
				<verse number="18">คน​ทั้ง​สอง​นั้น​ได้​หลง​จาก​ความ​จริง​แล้ว​กล่าว​ว่า, การ​ซึ่ง​จะ​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย​นั้น​ผ่าน​กัน​มา​แล้ว, เขา​จึง​ได้​ทำลาย​ความ​เชื่อ​ของ​บาง​คน​เสีย.</verse>
				<verse number="19">แต่​ว่า​ราก​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ทรง​วาง​ไว้​นั้น​ยัง​ตั้ง​มั่นคง​อยู่ และ​มี​ตรา​นี้​ประทับ​ไว้, คือ​ว่า องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​รู้จัก​คน​เหล่านั้น​ที่​อยู่​ฝ่าย​พระ​องค์ และ ให้​ทุก​คน​ซึ่ง​ออก​พระ​นาม​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​หัน​หน้า​ไป​เสีย​จาก​ความ​อธรรม</verse>
				<verse number="20">นี่​แหละ​ใน​ตึก​ใหญ่​ทุก​หลัง​มิได้​มี​ภาชนะ​ทอง​และ​เงิน​อย่าง​เดียว, แต่​ย่อม​มี​ภาชนะ​ไม้​และ​ภาชนะ​ดิน​ด้วย. บ้าง​ก็​เป็น​เครื่อง​สำหรับ​ออก​หน้า​ออก​ตา และ​บ้าง​ก็​เป็น​เครื่อง​ไม่ใช่​สำหรับ​ออก​หน้า​ออก​ตา.</verse>
				<verse number="21">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​ผู้ใด​จะ​ชำระ​ตัว​ให้​พ้น​จาก​สิ่ง​เหล่านี้, เขา​จะ​เป็น​ภาชนะ​ที่​ออก​หน้า​ออก​ตา, ซึ่ง​คัด​ไว้​แล้ว, เหมาะ​ที่​นาย​จะ​ใช้​ให้​เป็น​ประ​โยชน์, และ​ถูก​เตรียม​ไว้​พร้อม​สำหรับ​การ​ดี​ทุก​อย่าง.</verse>
				<verse number="22">ท่าน​จง​หลีก​หนี​เสีย​จาก​ราคะ​ตัณหา​แห่ง​คน​หนุ่มๆ นั้น, และ​จง​มุ่ง​ตาม​ความชอบ​ธรรม. ความ​เชื่อ. ความ​รัก, และ​สันติ​สุข, ด้วยกัน​กับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ออก​พระ​นาม​แห่ง​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ด้วย​ใจ​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="23">แต่​ปัญหา​ที่​เถียง​กัน​อย่าง​โง่ๆ และ​ไม่​เป็น​สาร​นั้น​จง​เว้น​เสีย, ด้วย​รู้​แล้ว​ว่า​ปัญหา​เหล่านั้น​ก่อ​เหตุ​ให้​เกิด​วิวาท​กัน.</verse>
				<verse number="24">ฝ่าย​ผู้​รับ​ใช้​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ต้อง​ไม่​เป็น​คน​วิวาท​กัน, แต่​ต้อง​เป็น​คน​มี​ใจ​อ่อน​สุภาพ​ต่อ​คน​ทั้ง​ปวง, และ​ต้อง​เป็น​คน​เหมาะ​ที่​จะ​เป็น​ครู, และ​มี​ความ​เพียร,</verse>
				<verse number="25">และ​สอน​คน​ที่​ต่อสู้​เขา​ด้วย​ใจ​เย็นๆ, เพื่อ​พระ​เจ้า​จะ​ได้​ทรง​โปรด​ให้​เขา​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่ รับ​เชื่อ​ความ​จริง​กระมัง,</verse>
				<verse number="26">และ​เขา​จะ​ได้​ถอน​ตัว​ออก​จาก​บ่วง​แร้ว​ของ​มาร, โดย​ผู้​รับ​ใช้​ของ​พระ​องค์​นั้น​ได้​จับ​เขา​มา​ให้​เป็น​ชะเลย​แห่ง​น้ำ​พระทัย​ของ​พระ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ท่าน​จง​รู้​ข้อความ​นี้, คือ​ว่า​ใน​คราว​ที่สุด​นั้น​จะ​บังเกิด​กลี​ยุค.</verse>
				<verse number="2">เหตุ​ว่า​คน​จะ​เป็น​คน​รัก​ตัว​เอง. เป็น​คน​เห็น​แก่​เงิน. เป็น​คน​อวด​ตัว, เป็น​คน​จองหอง, เป็น​คน​หลู่​เกียรติยศ​ของ​พระ​เจ้า, เป็น​คน​ไม่​เชื่อ​ฟัง​คำ​บิดา​มารดา, เป็น​คน​อกตัญญู, เป็น​คน​พาล,</verse>
				<verse number="3">เป็น​คน​ไม่​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน, เป็น​คน​ไม่​ยอม​เป็น​ไมตรี​กับ​ใคร, เป็น​คน​หา​ความ​ใส่​เขา, เป็น​คน​ไม่​มี​สติ​รั้ง​ใจ, เป็น​คน​ดุ​ร้าย, เป็น​คน​ชัง​คน​ดี,</verse>
				<verse number="4">เป็น​คน​ทรยศ, เป็น​คน​หัว​ดื้อ, เป็น​คน​หัว​สูง, เป็น​คน​รัก​การ​สนุกสนาน​มากกว่า​รัก​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">เขา​มี​สภาพ​ธรรม​ภาย​นอก, แต่​ฤทธิ์​ของ​ธรรม​นั้น​เขา​ปฏิเสธ​เสีย คน​อย่าง​นี้​ท่าน​จง​ผิน​หน้า​หนี​จาก​เขา​เสีย​ด้วย.</verse>
				<verse number="6">เพราะว่า​คน​จำพวก​นี้​ย่อง​เข้า​ไป​ตาม​บ้าน​เรือน ชิง​เอา​ดวงใจ​ผู้หญิง​ที่​เบา​ปัญญา​และ​หนาแน่น​ไป​ด้วย​ความ​บาป​ไป​เป็น​ชะเลย, แล้ว​พา​กัน​หลงไหล​ไป​ด้วย​ตัณหา​ต่างๆ,</verse>
				<verse number="7">ถึง​จะ​เรียน​กัน​อยู่​เสมอ, แต่​ก็​ไม่​อาจ​เรียนรู้​ถึง​ความ​จริง​เลย.</verse>
				<verse number="8">ยานเน​กับ​ยาม​เบร​ได้​ต่อสู้​กับ​โม​เซ​ฉัน​ใด, คน​เหล่านี้​ก็​ต่อสู้​กับ​ความ​จริง​ฉัน​นั้น เขา​เป็น​คน​ใจ​เลว​ทราม​ไม่​สม​จริง​ดัง​ความ​เชื่อ​นั้น.</verse>
				<verse number="9">แต่​ว่า​เขา​จะ​ทำ​การ​ก้าว​หน้า​ไป​อีก​ไม่ได้ เพราะว่า​ความ​โง่​ของ​เขา​จะ​ปรากฏ​แจ้ง​แก่​คน​ทั้ง​ปวง, เหมือน​ความ​โง่​ของ​ยานเน​คับ​ยาม​เบร​นั้น</verse>
				<verse number="10">แต่​ท่าน​ได้​ดำเนิน​ตาม​คำ​สอน, การ​ประพฤติ, ความ​มุ่ง​หมาย, ความ​เชื่อ, ความ​บาก​มั่น​อดทน, ความ​รัก, ความ​เพียร,</verse>
				<verse number="11">การ​ถูก​ข่ม​เหง, และ​การ​ทน​ทุกข์​ยากลำบาก​ของ​ข้าพ​เจ้า​คือ​เหตุการณ์​อะไรๆ ซึ่ง​ได้​เกิด​แก่​ข้าพ​เจ้า​ที่​เมือง​อัน​ติ​โอ​เกีย, เมือง​อิ​โก​นิ​คัน, และ​เมือง​ลุ​ศต​รา คือ​การ​ข่ม​เหง​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ทน​เอา​นั้น​สัก​เท่าไร แต่​ว่า​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด​หัน​มา​จาก​การ​นั้น​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="12">แท้จริง​บรรดา​คน​ที่ตั้ง​ใจ​ประพฤติ​ตาม​ธรรม​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​ก็​จะต้อง​อดทน​การ​ข่ม​เหง​ด้วยกัน​ทั้งนั้น.</verse>
				<verse number="13">แต่​คน​ชั่ว​และ​คน​เจ้า​เล่ห์​นั้น​จะ​กำเริบ​ชั่ว​ร้าย​มาก​ยิ่งขึ้น​ทั้ง​ล่อลวง​คน​อื่น​ให้​หลง, และ​ตัวเอง​ก็​ถูก​ล่อลวง​ด้วย.</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​ท่าน​จง​ตั้ง​มั่นคง​ใน​ข้อความ​ที่​ท่าน​เรียน​แล้ว, และ​ซึ่ง​ท่าน​มั่นใจ​อยู่​ด้วย​ท่าน​รู้​แล้ว​ว่า​ท่าน​ได้​เรียน​มา​จาก​ผู้ใด,</verse>
				<verse number="15">และ​รู้​ว่า​ตั้งแต่​เป็น​เด็กๆ มา​ท่าน​ได้​รู้จัก​คำ​จารึก​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ซึ่ง​มี​ฤทธิ์​อาจ​ให้​ท่าน​ได้​ปัญญา​ถึง​ที่​รอด​โดย​ความ​เชื่อ​ใน​พระ​เยซู​คริสต์.</verse>
				<verse number="16">พระ​คัมภีร์​ทุก​ตอน​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ประสาท​ให้​ย่อม​เป็น​ประ​โยชน์​สำหรับ​สั่ง​สอน, สำหรับ​ตักเตือน, สำ​หรับ​ดัด​เเป​ลง​คน​ให้​ดี​ขึ้น, และ​สำหรับ​สอน​ใ​ห้​รู้​ใน​ความชอบ​ธรรม</verse>
				<verse number="17">เพื่อ​คน​ของ​พระ​เจ้า​จะ​ได้​เป็น​ผู้​รอบคอบ, คือ​เป็น​ผู้​ที่​ได้​ถูก​เตรียม​ไว้​พร้อม​แล้ว​สำหรับ​การ​ดี​ทุก​อย่าง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​กำชับ​ท่าน​จำเพาะ​พระ​เจ้า, และ​จำเพาะ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ผู้​จะ​ทรง​พิพากษา​ทั้ง​คน​เป็น​และ​คน​ตาย, โดย​อ้าง​การ​ที่​พระ​องค์​จะ​เสด็จ​มา​ปรากฏ, และ​อ้าง​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​องค์​ว่า</verse>
				<verse number="2">ท่าน​จง​ประกาศ​พระ​คำ จง​หมั่น​กระทำ​การ​อยู่​ทั้ง​เวลา​ที่​มี​โอกาส​และ​เวลา​ที่​ขาด​โอกาส จง​ว่า​กล่าว, ห้าม​ปราม, และ​ตักเตือน​คน​ด้วย​ความ​เพียร​พยายาม​ทุก​อย่าง​ใน​คำสั่ง​สอน.</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​จะ​มี​เวลา​หนึ่ง​ที่​เขา​จะ​ไม่​รับ​คำ​สอน​อัน​ให้​เกิด​ปกติ​สุข, แต่​เขา​จะ​รวม​รวม​ครู​ไว้​มากๆ เพื่อ​จะ​ให้​ยอน​หู​ของ​เขา ให้​สม​กับ​ความ​อยาก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="4">และ​เขา​จะ​บ่าย​หู​จาก​ความ​จริง​หัน​ไป​ฟัง​เรื่อง​นิยาย​ต่างๆ.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​ท่าน​จง​ระวัง​ระไว​อยู่​ใน​การ​ทั้ง​ปวง, จง​อดทน​ต่อ​ความ​ยากลำบาก, จง​กระทำ​การ​ประกาศ​กิตติ​คุณ. และ​จง​ทำ​การ​ปฏิบัติ​ของ​ท่าน​นั้น​ให้​สำเร็จ</verse>
				<verse number="6">ด้วย​ว่า​ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​นั้น​โลหิต​ก็​กำลัง​จะ​ไหล​ออก​เป็น​เครื่อง​สักการบูชา​แล้ว, และ​เวลา​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​จะ​ต้อง​ลา​ไป​นั้น​ก็​ใกล้​จะ​ถึง​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">ข้าพ​เจ้า​เข้า​ใน​การ​ปล้ำ​สู้​อย่าง​ดี​แล้ว ข้าพ​เจ้า​วิ่ง​แข่ง​ถึง​ที่สุด​ปลาย​ทาง​แล้ว ข้าพ​เจ้า​ได้​รักษา​ความ​เชื่อ​นั้น​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="8">ตั้งแต่​นี้​ไป​มี​มงกุฎ​แห่ง​ความชอบ​ธรรม​เก็บ​ไว้​สำหรับ​ข้าพ​เจ้า, ซึ่ง​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ผู้​พิพากษา​อัน​ชอบ​ธรรม จะ​ทรง​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า​ใน​กาล​วัน​นั้น และ​ไม่ใช่​แก่​ข้าพ​เจ้า​คน​เดียว, แต่​จะ​ทรง​ประทาน​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​มี​ใจ​รัก​ยินดี​ใน​การ​ที่​พระ​องค์​จะ​เสด็จ​มา​ปรากฏ​นั้น</verse>
				<verse number="9">ท่าน​จง​อุสส่าห์​มา​หา​ข้าพ​เจ้า​โดย​เร็ว,</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​เด​มา​ทิ้ง​ข้าพ​เจ้า​เสีย​แล้ว, ด้วย​เขา​รัก​โลก​ปัจจุบัน​นี้, เขา​จึง​ไป​เมือง​เธ​ซะโล​นิ​เก​แล้ว และ​เกร็ศ​เก​ได้​ไป​ยัง​มณฑล​ฆะ​ลา​เตีย, และ​ติ​โต​ได้​ไป​ยัง​เมือง​ดัล​มา​เตีย.</verse>
				<verse number="11">ลู​กา​คน​เดียว​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า. ท่าน​จง​พา​มาระ​โก​มา​ด้วย, เพราะ​เขา​เป็น​ประ​โยชน์​แก่​ข้าพ​เจ้า​ใน​การ​ปรนนิบัติ.</verse>
				<verse number="12">แต่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ใช้​ตุคิ​โก​ไป​ยัง​เมือง​เอเฟ​โซ.</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ท่าน​มา จง​เอา​เสื้อ​คลุม​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​ฝาก​ไว้​กับ​กา​ระ​โป​ที่​เมือง​โตร​อา​มา​ด้วย, พร้อม​กับ​หนังสือ, และ​ฉะเพาะ​อย่าง​ยิ่ง​หนังสือ​ที่​เขียน​ที่​แผ่น​หนัง.</verse>
				<verse number="14">อา​เล็กซัน​ดะ​โร​ช่าง​ทองแดง​นั้น​เป็น​ผู้​ประทุษร้าย​แก่​ข้าพ​เจ้า​เป็น​อัน​มาก. องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​จะ​ทรง​ตอบ​แทน​เขา​ตาม​การ​ที่​เขา​กระทำ.</verse>
				<verse number="15">ท่าน​จง​ระวัง​เขา​ให้​ดี​ด้วย, เพราะ​เขา​ได้​คัดค้าน​ถ้อยคำ​ของ​เรา​อย่าง​แข็งแรง</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ได้​แก้​คดี​ครั้ง​แรก​นั้น, ไม่​มี​ผู้ใด​เข้าข้าง​ข้าพ​เจ้า​สัก​คน​หนึ่ง แต่​เขา​ได้​ทิ้ง​ข้าพ​เจ้า​เสีย​ทุก​คน ขอ​อย่า​ให้​การ​ผิด​นั้น​เกิด​เป็น​โทษ​แก่​เขา.</verse>
				<verse number="17">แต่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​เข้าข้าง​ข้าพ​เจ้า​และ​ทรง​ชู​กำลัง​ข้าพ​เจ้า, เพื่อ​จะ​ให้​การ​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประกาศ​นั้น​สำเร็จ, และ​เพื่อ​พวก​ต่างชาติ​ทั้ง​ปวง​จะ​ได้​ยิน​ได้​ฟัง ข้าพ​เจ้า​ก็​ได้​พ้น​จาก​ปาก​สิงห์โต​นั้น.</verse>
				<verse number="18">องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​จะ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​พ้น​จาก​การ​ร้าย​ทุก​อย่าง. และ​จะ​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า​ให้​รอด​ไว้​ใน​แผ่น​ดิน​สวรรค์​ของ​พระ​องค์ สง่า​ราศี​จง​มี​แก่​พระ​องค์​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์. อา​เมน</verse>
				<verse number="19">จง​คำนับ​ปริศ​กา​กับอะ​กู​ลา, และ​คน​ใน​ครัว​เรือน​ของ​โอเน​ซิโฟ​โร.</verse>
				<verse number="20">เอรัศ​โต​ยัง​ค้าง​อยู่​ที่​เมือง​โก​ริน​โธ แต่​โตร​ฟี​โม​ยัง​ป่วย​อยู่, ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ละ​เขา​ไว้​ที่​เมือง​มีเล​โต.</verse>
				<verse number="21">ท่าน​จง​อุสส่าห์​รีบ​มา​ก่อน​ฤดู​หนาว. ยุบู​โล​ลับ ปู​เด และ​ลี​โน และ​เก​ลา​เดีย และ​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ฝาก​คำนับ​มา​ยัง​ท่าน.</verse>
				<verse number="22">ขอให้​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​สถิต​อยู่​กับ​วิญญาณ​จิตต์​ของ​ท่าน, ขอให้​พระ​คุณ​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="56">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปา​โล, ทาส​ของ​พระ​เจ้า, และ​อัคร​สาวก​ของ​พระ​เยซู​คริสต์, เพื่อ​จะ​ให้​คน​เหล่านั้น​ที่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เลือก​ไว้​มี​ความ​เชื่อ, และ​ให้​รู้จัก​ความ​จริง​ซึ่ง​เป็นไป​ตาม​ธรรม​นั้น,</verse>
				<verse number="2">โดย​ความหวัง​ว่า​จะ​ได้​ชีวิต​นิ​รันดร์, ซึ่ง​พระ​เจ้า​ผู้​ตรัส​มุสา​ไม่ได้​ได้​ตรัส​สัญญา​ไว้​ตั้ง​แต่​ก่อน​ดึก​ดำ​บรรพ์,</verse>
				<verse number="3">แต่​ใน​เวลา​กำหนด​ของ​พระ​องค์​เอง​นั้น ได้​โปรด​สำแดง​พระ​คำ​ของ​พระ​องค์​นั้น​ให้​ปรากฏ​ด้วย​การ​เทศนา ซึ่ง​ทรง​มอบ​ไว้​ให้​ข้าพ​เจ้า, ตาม​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​เป็น​ที่​รอด​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="4">ขอ​ฝาก​จดหมาย​มายัง​ติ​โต, ผู้​เป็น​บุตร​แท้​ของ​ข้าพ​เจ้า​ตาม​ความ​เชื่อ​ซึ่ง​ถือ​อย่าง​เดียวกัน. ขอให้​พระ​คุณ​และ​สันติ​สุข, ซึ่ง​มา​แต่​พระ​บิดา​เจ้า, และ​แต่​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​เถิด</verse>
				<verse number="5">เพราะ​เหตุ​นี้​เอง​ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​ปล่อย​ท่าน​ไว้​ที่​เกาะ​เกร​เต, คือ​ว่า​เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​จัดแจง​กิจ​ที่​ยัง​บกพร่อง​อยู่​นั้น​ให้​เรียบร้อย, และ​เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ตั้ง​ผู้ปกครอง​ไว้​ทุก​เมือง​ตาม​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​กำชับ​ท่าน</verse>
				<verse number="6">แล้ว​คือ​ถ้า​มี​ใคร​เรียบร้อย​ไม่​มี​ที่​ติ, เป็น​สามี​ของ​หญิง​คน​เดียว, บุตร​ของ​เขา​ตั้ง​อยู่​ใน​ความ​เชื่อ, และ​ไม่​มี​ใคร​กล่าว​หา​ว่า​บุตร​นั้น​เป็น​นักเลง​หรือ​เป็น​คน​ดื้อ​กะด้าง.</verse>
				<verse number="7">เพราะว่า​เจ้า​อธิการ​นั้น​ต้อง​เป็น​คน​ที่​ไม่​มี​ใคร​ติ​ได้, เหมือน​เป็น​ผู้รับ​มอบ​ฉันทะ​จาก​พระ​เจ้า, ไม่​เป็น​คน​หยิ่ง, ไม่​เป็น​คน​เลือด​ร้อน, ไม่​เป็น​นักเลง​สุรา, ไม่​เป็น​นักเลง​หัว​ไม้. และ​ไม่​เป็น​คน​โลภ​มัก​ได้​เห็น​แก่​เล็ก​แก่​น้อย</verse>
				<verse number="8">แต่​ว่า​เป็น​คน​มี​อัชฌาสัย​รับ​แขก​ดี, เป็น​ผู้​รัก​ความ​ดี, เป็น​คน​มี​สติ​สัมปชัญญะ, เป็น​คน​ยุตติธรรม, เป็น​คน​จิตต์บริสุทธิ์. เป็น​ผู้รู้​จัก​การ​บังคับ​ตน,</verse>
				<verse number="9">และ​เป็น​คน​ยึด​ถือ​คำ​จริง​ตาม​ที่​ได้​เรียน​มาแล้ว​นั้น. เพื่อ​จะ​มี​ความสามารถ​ที่​จะ​เตือน​สติ​ใน​คำ​สอน​กัน​ให้​เกิด​ปกติ​สุข, และ​แก้ไข​ข้อความ​ที่​ถูก​เขา​คัดค้าน.</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​มี​คน​เป็น​อัน​มาก​ที่​ดื้อ​กะด้าง, ที่​พูด​มาก​ไม่​เป็น​สาร, และ​ที่​หลอกลวง​คน​อื่น​ให้​หลง​คน​เหล่านั้น​มี​พวก​ที่​รับ​พิธี​สุ​นัด​เป็น​ตัว​เอ้</verse>
				<verse number="11">จำเป็นต้อง​ปิด​ปาก​เขา​เสีย ด้วย​เขา​พลิก​บ้าน​คว่ำ​ทั้ง​ครัวเรือน​ให้​เสีย​ไป, และ​เขา​สอน​สิ่ง​ที่​ไม่​ควร​จะ​สอน​เลย โดย​มัก​ได้​เห็น​แก่​เล็ก​แก่​น้อย.</verse>
				<verse number="12">ใน​พวก​เขา​เอง​มี​คน​หนึ่ง​เป็น​ผู้​พยากรณ์​ได้​กล่าว​ว่า, ชาว​เกร​เต​เป็น​คน​พูด​ปด​เสมอ, เป็น​คน​ชะนิด​อย่าง​สัตว์​ร้าย, เป็น​คน​เกียจ​คร้าน​กิน​เติบ.</verse>
				<verse number="13">คำ​ที่​เขา​อ้าง​นี้​เป็น​ความ​จริง. เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​จง​กล่าว​ติ​ว่า​เขา​ให้​แรง, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​มี​ความ​เชื่อ​อย่าง​ปกติ,</verse>
				<verse number="14">และ​จะ​มิได้​เชื่อ​ตาม​นิยาย​ของ​พวก​ยู​ดาย, และ​คำ​บังคับ​บัญชา​ของ​มนุษย์​ซึ่ง​ให้​หัน​ไป​จาก​ความ​จริง.</verse>
				<verse number="15">สำหรับ​คนบริสุทธิ์​อะไรๆ ก็บริสุทธิ์​แก่​เขา แต่​สำหรับ​คน​ชั่ว​มลทิน​และ​คน​ที่​ไม่​เชื่อ​นั้น, ไม่​มี​อะไร​ที่​จะ​บริสุทธิ์​แก่​เขา​เลย, แต่​จิตต์​ใจ​และ​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​ของ​เขา​ก็​ชั่ว​มลทิน​ไป​ทั้งนั้น.</verse>
				<verse number="16">เขา​ออก​ปาก​กล่าว​ว่า​เขา​รู้จัก​พระ​เจ้า, แต่​ว่า​ใน​กิริยา​การ​ประพฤติ​ของ​เขาๆ ปฏิเสธ​พระ​องค์ เขา​เป็น​คน​ที่​น่า​เกลียด​ไม่​เชื่อ​ฟัง​ใคร, และ​ไม่​มี​ประ​โยชน์​สำหรับ​การ​ดี​อะไร​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ฝ่าย​ท่าน​จง​กล่าว​สั่ง​สอน​ให้​สม​คับ​คำ​สอน​อัน​ให้​เกิด​ปกติ​สุข</verse>
				<verse number="2">พึง​สอน​ชาย​ที่​สูง​อายุ​ให้​รู้จัก​ประมาณ​ตน​ใน​การ​กิน​ดื่ม, ให้​ประพฤติ​อย่าง​ที่​สง่า​ผ่า​เผย, ให้​มี​สติ​สัมปชัญญะ, ให้​ปกติ​อยู่​ใน​ความ​เชื่อ ใน​ความ​รัก และ​ใน​ความ​เพียร.</verse>
				<verse number="3">ส่วน​พวก​ผู้หญิง​ที่​สูงอายุ​ก็​เหมือน​กัน, จง​ให้​เขา​ประพฤติ​เป็น​ที่​น่า​เคารพ, อย่า​ให้​เป็น​คน​ใส่​ความ​เท็จ, อย่า​ให้​เป็น​คน​ติด​เหล้า​องุ่น​มาก, แต่​ให้​เป็น​ผู้สอน​การ​ดี</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ฝึกสอน​พวก​ผู้หญิง​สาวๆ ให้​รัก​สามี​และ​รัก​บุตร​ของ​ตน,</verse>
				<verse number="5">และ​ให้​เป็น​คน​มี​สติ​สัมปชิญญะ, เป็น​คนบริสุทธิ์, เป็น​คน​เอา​ใจ​ใส่​ใน​การ​บ้านเรือน, เป็น​คน​ใจ​เมตตา, และ​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​สามี​ตน, เพื่อ​จะ​ไม่​เป็น​เหตุ​ให้​คน​ใด​ว่า​หยาบ​ช้า​ต่อ​คำ​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​ผู้ชาย​หนุ่มๆ ก็​เหมือนกัน จง​เตือน​เขา​ให้​มี​สติสัมปชัญญะ</verse>
				<verse number="7">คือ​ท่าน​เอง​จง​สำแดง​ตัว​เป็น​แบบ​อย่าง​ใน​การ​ดี​ทุก​สิ่ง ใน​คำ​สอน จง​แสดง​ความ​สุจริต, ความ​สง่า​ผ่า​เผย,</verse>
				<verse number="8">คำพูด​อัน​ให้​เกิด​ปกติ​สุข, ซึ่ง​คน​จะ​ติ​เตียน​ไม่ได้ เพื่อ​ฝ่าย​ปฏิปักข์​นั้น​จะ​มี​ความ​ละอาย, ไม่​มี​คำ​ชั่ว​สิ่ง​ใด​ที่​จะ​ว่า​ท่าน​ได้.</verse>
				<verse number="9">จง​เตือน​สติ​พวก​ทาส​ให้​เชื่อ​ฟัง​นาย​ของ​ตน, และ​ให้​เขา​เป็น​ที่​ชอบ​ใจ​นาย​ใน​การ​ทุก​อย่าง ไม่​เถียง​เลย</verse>
				<verse number="10">ไม่​ยักยอก​แต่​สำแดง​ความ​สัตย์​ซื่อ​ทุก​อย่าง เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ประดับ​โอวาท​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​เป็น​ที่​รอด​ของ​เรา​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="11">เพราะว่า​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​ซึ่ง​ทรง​นำ​คน​ทั้ง​ปวง​ให้​ถึง​ที่​รอด​มา​ปรากฏ​แล้ว,</verse>
				<verse number="12">สอน​เรา​ให้​รู้​ว่า​ควร​จะ​ละ​ทิ้ง​ความ​อธรรม, และ​โลกีย​ตัณหา, และ​ประกอบ​ชีวิต​อย่าง​มี​สติสัมปชัญญะ​อย่าง​ยุตติธรรม​และ​อย่าง​ธรรม​ใน​ปัจจุบัน​นี้</verse>
				<verse number="13">ให้​คอย​ท่า​รับ​ความหวัง​ใจ​อัน​ให้​มี​สุข, และ​การ​สำแดง​สง่า​ราศี​ของ​พระ​เจ้า​ใหญ่​ยิ่ง. คือ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา​นั้น</verse>
				<verse number="14">ผู้​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​พระ​องค์​เอง​เพื่อ​เรา, ประสงค์​จะ​ไถ่​เรา​ให้​กัน​จาก​การ​อธรรม​ทุก​อย่าง, และ​ทรง​ชำระ​เรา​ให้​เป็น​คนบริสุทธิ์​สำหรับ​ให้​เป็น​คน​ของ​พระ​องค์​เอง, คือ​เป็น​คน​ที่​มี​ใจ​ร้อน​รน​กระทำ​การ​ดี</verse>
				<verse number="15">ข้อความ​เหล่านี้​ท่าน​จง​พูด​เตือนสติ​และ​ว่า​กล่าว​เขา​ด้วย​อำนาจ​ทุก​อย่าง. อย่า​ให้​ผู้ใด​ประมาท​ท่าน​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">จง​เตือน​เขา​ให้​ได้​สติ​ให้​มี​ใจ​น้อม​ฟัง​เจ้า​บ้าน​ผ่าน​เมือง​และ​ผู้​มี​อำนาจ, และ​ให้​มี​ใจ​เตรียมพร้อม​สำหรับ​การ​ดี​ทุก​อย่าง,</verse>
				<verse number="2">อย่า​ให้​เขา​พูด​ใส่​ร้าย​แก่​คน​ใด​เลย, อย่า​ให้​เป็น​คน​มัก​ทะเลาะ​วิวาท​กัน, แต่​ให้​มี​ใจ​ละมุน​ละม่อม, สำแดง​ความ​สุภาพ​ทุก​อย่าง​แก่​คน​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​เมื่อก่อน​ตัว​เรา​เอง​ก็​เป็น​คน​โง่, เป็น​คน​ไม่​เชื่อ​ฟัง, เป็น​คน​ถูก​ล่อลวง. ประพฤติ​ตาม​ตัณหา​และ​การ​สนุกสนาน​ต่างๆ, เป็น​คน​ใจ​ร้าย​ใจ​ริษยา, เป็น​คน​น่า​ชัง, เกลียด​กัน​และ​กัน.</verse>
				<verse number="4">แต่​ว่า​เมื่อ​พระ​เจ้า​ผู้​เป็น​ที่​รอด​ของ​เรา​ทรง​พระ​กรุณา​โปรด​และ​ประทาน​ความ​รัก​แก่​มนุษย์​ให้​ปรากฏ​แล้ว</verse>
				<verse number="5">พระ​องค์​ได้​ทรง​ช่วย​เรา​ให้​รอด​โดย​ชำระ​ให้​เรา​มี​ใจ​บังเกิด​ใหม่, และ​โดย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ทรง​สร้าง​ขึ้น​ใหม่, ไม่ใช่​ตาม​การ​ชอบ​ธรรม​ซึ่ง​เรา​ได้​กระทำ, แต่​ตาม​พระ​องค์​ทรง​พระ​กรุณา.</verse>
				<verse number="6">พระ​วิญญาณ​นั้น​พระ​องค์​ได้​ทรง​ประทาน​แต่​เรา​ทั้ง​หลาย​อย่าง​บริบูรณ์​โดย​พระ​เยซู​คริสต์​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา</verse>
				<verse number="7">เพื่อ​ว่า​เมื่อ​ทรง​ตั้ง​เรา​ไว้​ใน​ความชอบ​ธรรม​แล้ว​โดย​พระ​คุณ​ของ​พระ​องค์. เรา​จะ​ได้​เป็น​ผู้รับ​มฤดก​ตาม​ความหวัง​ที่​จะ​ได้​ชีวิต​นิ​รันดร์.</verse>
				<verse number="8">คำ​นี้​เป็น​คำ​สัตย์​จริง. และ​ข้าพ​เจ้า​ปรารถนา​ให้​ท่าน​เน้น​ข้อความ​เหล่านี้. เพื่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เชื่อ​ใน​พระ​เจ้า​แล้ว​จะ​ได้​อุสส่าห์​กระทำ​การ​ดี. การ​เหล่านี้​เป็น​การ​ดี​และ​มี​ประ​โยชน์​แก่​คน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="9">แต่​ท่าน​จง​หลีก​เสีย​จาก​ปัญหา​ที่​เถียง​กัน​อย่าง​โง่ๆ, และ​จาก​เรื่อง​วงศ์​ตระกูล​และ​การ​เถียง​ทะเลาะ​กัน​ว่า​ด้วย​ข้อ​บัญญัติ. เพราะว่า​การ​อย่าง​นั้น​ไร้​ประ​โยชน์​และ​ไม่​เป็น​เรื่อง​เป็น​ราว.</verse>
				<verse number="10">คน​ใดๆ ที่​ยุ​ให้​แตก​นิกาย​กัน, ครั้น​ตักเตือน​เขา​หน​หนึ่ง​ก็​แล้ว​สอง​หน​ก็​แล้ว จง​อย่า​เกี่ยว​ข้อง​กับ​เขา​เลย.</verse>
				<verse number="11">โดย​รู้​แล้ว​ว่า​คน​เช่น​นั้น​ได้​ถูก​นา​ออกไป​นอก​รอย​และ​หลง​ผิด​ไป. เขา​ก็​ปรับ​โทษ​ตัว​เขา​เอง</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ใช้​อะ​ระ​เต​มา​หรือ​ตุคิ​โก​ไป​หา​ท่าน. ท่าน​จง​เร่ง​มา​หา​ข้าพ​เจ้า​ที่​เมือง​นิ​โก​โป​ลี, เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​ตั้งใจ​แล้ว​ว่า​จะ​ค้าง​อยู่​ที่​นั่น​จน​สิ้น​ฤดู​หนาว.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​จง​อุสส่าห์​ส่ง​เซ​นา​ผู้​เป็น​ทนายความ​กับอะ​โปโล​มา​ตาม​ทาง, อย่า​ให้​เขา​ขัด​สน​ประการ​ใด.</verse>
				<verse number="14">ท่าน​จง​ให้​พวก​เรา​เรียน​รู้​ที่​จะ​กระทำ​การ​ดี​ด้วย. สำหรับ​ความ​จำเป็น​ต่างๆ, เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​เป็น​คน​ที่​ไร้​ผล</verse>
				<verse number="15">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า​ฝาก​คำ​คำ​คับ​มา​ยัง​ท่าน. ท่าน​จง​คำนับ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​รัก​เรา​ใน​ความ​เชื่อ ขอให้​พระ​คุณ​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="57">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปาโล​ผู้​ถูก​จำ​จอง​อยู่​เพราะ​เห็น​แก่​พระ​เยซู​คริสต์​กับ​ติ​โม​เธียว​น้อง​ของ​เรา ฝาก​จดหมาย​มา​ถึงฟิ​เลโมน​ผู้​เป็น​เพื่อน​ทำ​การ​และ​เป็น​ที่​รัก​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="2">และ​ถึงอัปเฟีย​น้องสาว​และ​อะ​ระคี​โป​ผู้​เป็น​เพื่อน​ทหาร​ด้วยกัน​กับ​เรา. และ​ถึง​คริสตจักร​ที่​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">ขอให้​พระ​คุณ​และ​สันติ​สุข​ซึ่ง​มา​จาก​พระ​เจ้า​พระ​บิดา​ของ​เรา, และ​จาก​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​ขอบ​พระ​คุณ​พระ​เจ้าของ​ข้าพ​เจ้า​เสมอ, และ​ใน​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ได้​ระลึก​ถึง​ท่าน,</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ได้​ยิน​ถึง​ความ​รัก​และ​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน. ซึ่ง​ท่าน​มี​อยู่​ต่อ​พระ​เยซู​เจ้า​และ​ต่อ​บรรดา​สิทธิ​ชน</verse>
				<verse number="6">เพื่อ​การ​สมาคม​ใน​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​นั้น จะ​ได้​เกิดผล​ให้​สนิท​กับ​พระ​เยซู​คริสต์​มาก​ยิ่งขึ้น โดย​รู้​ถึง​ความ​ดี​ทุก​อย่าง​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​ท่าน​นั้น.</verse>
				<verse number="7">น้อง​เอ๋ย, เรา​มี​ความ​ยินดี​และ​ความ​ชู​ใจ​เป็น​อัน​มาก​เพราะ​เหตุ​ความ​รัก​ของ​ท่าน. ด้วย​ว่า​ท่าน​ได้​กระทำ​ให้​สิทธิ​ชน​ชื่น​ใจ</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนั้น, แม้​ข้าพ​เจ้า​มี​ใจ​กล้า​ใน​พระ​คริสต์​อาจ​บัญชา​ท่าน​ใน​ข้อความ​อัน​สมควร​ได้.</verse>
				<verse number="9">แต่​เพราะ​เห็น​แก่​ความ​รัก ข้าพ​เจ้า​จึง​ใคร่​ที่​จะ​วิงวอน​ท่าน​ดี​กว่า. อย่าง​เปา​โล​ผู้​ชรา​แล้ว, และ​บัดนี้​ถูก​จำ​จอง​อยู่​เพราะ​เห็น​แก่​พระ​เยซู​คริสต์​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">ข้าพ​เจ้า​ขอ​วิงวอน​ท่าน​เรื่อง​ลูก​ของ​ข้าพ​เจ้า. คือ​โอเน​ซิ​โม. ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้มา​เป็น​ลูก​คราว​ที่​ถูก​จำ​จอง​อยู่.</verse>
				<verse number="11">โอเน​ซิ​โม​เมื่อ​ก่อน​นั้น​หา​เป็น​ประ​โยชน์​แก่​ท่าน​ไม่, แต่​เดี๋ยวนี้​เป็น​ประ​โยชน์​แก่​ท่าน​และ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย.</verse>
				<verse number="12">ข้าพ​เจ้า​จึง​ส่ง​เขา​ผู้​เป็น​ดวง​จิตต์​ของ​ข้าพ​เจ้า​ทีเดียว​กลับไป​หา​ท่าน​อีก.</verse>
				<verse number="13">ข้าพ​เจ้า​ใคร่​จะ​หน่วง​เขา​ไว้, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ปรนนิบัติ​ข้าพ​เจ้า​แทน​ท่าน​ใน​การ​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ถูก​จำ​จอง​อยู่​เพราะ​กิตติ​คุณ​นั้น​แต่​ว่า​นอกจาก​ข้าพ​เจ้า​จะ​รู้​น้ำใจ​ของ​ท่าน​เสีย​ก่อน.</verse>
				<verse number="14">ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​ทำ​อะไร​ไป​เพื่อ​คุณ​การ​ดี​ของ​ท่าน​นั้น​จะ​ไม่​เป็น​การ​ขืน​ใจ​แต่​จะ​เป็น​ตาม​น้ำใจ</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เหตุ​นั้น​กระมัง​เขา​จึง​ได้​พลัด​พราก​ไป​จาก​ท่าน​สัก​คราว​หนึ่ง, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​เขา​กลับ​คืน​เป็น​นิตย์​มิใช่​เป็น​ทาส​ต่อไป.</verse>
				<verse number="16">แต่​ดี​กว่า​ทาส​อีก, คือ​ว่า​เป็น​พี่​น้อง​ที่​รัก. เขา​เป็น​ที่​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า​มาก. แต่​เป็น​ที่​รัก​ของ​ท่าน​มาก​ยิ่ง​กว่า​นั้น​อีก ทั้ง​ใน​เนื้อ​หนัง​และ​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​ท่าน​ถือ​ว่า​ข้าพ​เจ้า​เป็น​เพื่อน​ร่วม​งาน​ของ​ท่าน, จง​รับ​เขา​ไว้​เหมือน​รับ​ตัว​ข้าพ​เจ้า​เอง.</verse>
				<verse number="18">ถ้า​เขา​ได้​กระทำ​ผิด​ต่อ​ท่าน​ประการ​ใด. หรือ​เป็น​หนี้​อะไร​ท่าน, ท่าน​จง​คิด​เอา​จาก​ข้าพ​เจ้า​เถิด.</verse>
				<verse number="19">ข้าพ​เจ้า​คือ​เปาโล​ได้​เขียน​ลง​ด้วย​มือ​ของ​ข้าพ​เจ้า​เอง​ว่า. “ข้าพ​เจ้า​จะ​ใช้​ให้” แต่​เรื่อง​ที่​ท่าน​เป็น​หนี้​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​ตัว​ของ​ท่าน​ด้วย​นั้น, ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​อ้าง​เลย.</verse>
				<verse number="20">นี่​แน่ะ น้อง​เอ๋ย. จง​ให้​ข้าพ​เจ้า​ยินดี​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​เพราะ​ท่าน​เถิด จง​ให้​ข้าพ​เจ้า​ชื่น​ใจ​ใน​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="21">ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ไว้ใจ​ว่า​ท่าน​จะ​เชื่อ​ฟัง. จึง​ได้​เขียน​จดหมาย​ฝาก​มา​ยัง​ท่าน. เพราะ​รู้​ว่า​ท่าน​จะ​กระทำ​เกิน​กว่า​ที่​ข้าพ​เจ้า​พูด​อีก.</verse>
				<verse number="22">แต่​อย่างไร​ก็​ดี​ขอ​ท่าน​ได้​จัดแจง​ที่​พัก​ไว้​สำหรับ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย. เพราะ​ข้าพ​เจ้า​หวัง​ว่า​จะ​ไป​หา​ท่าน​อีก​ตาม​คำ​อธิษฐาน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="23">เอ​ปาฟรัศ​ผู้​ถูก​จำ​จอง​ด้วยกัน​กับ​ข้าพ​เจ้า​เพราะ​เห็น​แก่​พระ​เยซู​คริสต์ ฝาก​คำ​คำนับ​มา​ถึง​ท่าน</verse>
				<verse number="24">และ​มาระ​โก​กับ​อา​ริศ​ตา​โค และ​เด​มา และลู​กา ผู้​เป็น​เพื่อน​ร่วม​งาน​ด้วยกัน​กับ​ข้าพ​เจ้า ก็​ฝาก​คำ​คำนับ​มา​ยัง​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="25">ขอให้​พระ​คุณ​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา​ดำรง​อยู่​กับ​วิญญาณ​จิตต์​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด. อา​เมน.</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="58">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เมื่อ​คราว​ก่อน​พระ​เจ้า​ได้​ตรัส​ทาง​พวก​ผู้​พยากรณ์​ที​ละ​เล็ก​ที​ละ​น้อย ด้วย​อาการ​หลาย​วิธี​แก่​บรรพ​บุรุษ,</verse>
				<verse number="2">แต่​ใน​คราว​ที่​สุด​นี้​ได้​ตรัส​แก่​เรา​ทาง​พระ​บุตร. พระ​บุตร​นั้น​พระ​องค์​ได้​ทรง​ตั้ง​ไว้​เป็น​ผู้​รับ​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​เป็น​มฤดก, และ​โดย​พระ​บุตร​นั้น​พระ​องค์​ได้​ทรง​สร้าง​โลก​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="3">พระ​บุตร​นั้น​เป็น​แสง​แห่ง​สง่า​ราศี​ของ​พระ​องค์, และ​เป็น​แบบ​พระ​ฉาย​ของ​พระ​องค์​นั้น​เอง​ทีเดียว, และ​ทรง​ทะนุ​บำรุง​สรรพ​สิ่ง​ไว้​ด้วย​คำ​ตรัส​อัน​ทรง​ฤทธิ์​ของ​พระ​องค์. เมื่อ​พระ​องค์​ได้​ทรง​ชำระ​ความ​บาป​ของ​เรา​เสร็จ​แล้ว, ก็​ได้​ประทับ​ข้าง​ขวา​พระ​หัตถ์​ผู้​ทรง​เด​ชานุ​ภาพ​เบื้อง​บน.</verse>
				<verse number="4">พระ​องค์​ทรง​เป็น​ผู้​เยี่ยม​กว่า​พวก​ทูต​สวรรค์​มาก, ด้วย​ว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​รับ​พระ​นาม​ที่​เยี่ยม​กว่า​ของ​พวก​ทูต​นั้น​เป็น​มฤดก</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​ใคร​เล่า​ใน​พวก​ทูต​สวรรค์​นั้น​ที่​พระ​องค์​ได้​ตรัส​แก่​เขา​เวลา​ใด​ว่า, ท่าน​เป็น​บุตร​ของ​เรา, วันนี้​เรา​เป็น​บิดา​ของ​ท่าน​แล้ว และ​ยัง​ตรัส​อีก​ว่า, เรา​จะ​เป็น​บิดา​ของ​ท่าน, และ​ท่าน​จะ​เป็น​บุตร​ของ​เรา?</verse>
				<verse number="6">และ​อีก​ครั้ง​หนึ่ง เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​นำ​พระ​บุตร​หัวปี​นั้น​เข้า​มา​ใน​โลก ก็​ตรัส​ว่า, ให้​บรรดา​พวก​ทูต​ทั้งสิ้น​ของ​พระ​เจ้า​กราบ​ไหว้​ท่าน.</verse>
				<verse number="7">ส่วน​พวก​ทูต​สวรรค์ พระ​องค์​ตรัส​ว่า, พระ​องค์​จะ​ทรง​บันดาล​พวก​ทูต​ของ​พระ​องค์​ให้​เป็น​ประดุจ​ลม, และ​ทรง​บันดาล​ผู้รับ​ใช้​ของ​พระ​องค์​ให้​เป็น​ดุจ​เปลว​เพลิง.</verse>
				<verse number="8">แต่​ส่วน​พระ​บุตร​นั้น​พระ​องค์​ตรัส​ว่า, พระ​เจ้า​ข้า, พระ​ที่​นั่ง​ของ​พระ​องค์​อยู่​ชั่ว​กัปล์​ชั่ว​กัลป์ ทัณฑ​กร​แห่ง​แผ่น​ดิน​ของ​พระ​องค์​ก็​เป็น​ทัณฑ​กร​ยุตติธรรม.</verse>
				<verse number="9">พระ​องค์​ได้​ทรง​รัก​ความชอบ​ธรรม, และ​ได้​ทรง​เกลียด​ชัง​การ​อธรรม เหตุ​นั้น​นพ​ระ​เจ้า​คือ​พระ​เจ้า​ของ​พระ​องค์​ได้​ทรง​เจิม​พระ​องค์​ไว้​ด้วย​น้ำมัน​แห่ง​ความ​ยินดี เกิน​กว่า​พระ​สหาย​ทั้ง​ปวง​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="10">และ องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​เจ้า​ข้า, เมื่อ​เดิม​พระ​องค์​ได้​วาง​ราก​แผ่น​ดิน​โลก, และ​ฟ้า​สวรรค์​เป็น​หัตถ​กิจ​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="11">สิ่ง​เหล่านั้น​จะ​วินาศ​ไป แต่​พระ​องค์​ดำรง​อยู่ และ​สิ่ง​เหล่านั้น​จะ​เก่า​แก่​ไป​เหมือน​ผ้าผ่อน</verse>
				<verse number="12">และ​พระ​องค์​จะ​ทรง​พับ​สิ่ง​เหล่านั้น​ไว้​เหมือน​ผ้า​ห่ม ก็​ดุจ​ผ้า​ห่ม, และ​สิ่ง​เหล่านั้น​จะ​แปลง​เปลี่ยนไป แต่​พระ​องค์​อย่างไร​ก็​อย่าง​นั้น, วัน เดือน​และ​ปี​ทั้ง​หลาย​ของ​พระ​องค์​จะ​ไม่​รู้​สิ้น.</verse>
				<verse number="13">แต่​ทูต​สวรรค์​องค์​ไหน​เล่า​ที่​พระ​องค์​ได้​ตรัส​แก่​เขา​ใน​เวลา​ใด​ว่า, จง​นั่ง​เบื้อง​ขวา​หัตถ์​ของ​เรา กว่า​เรา​จะ​ปราบ​ศัตรู​ของ​ท่าน​ลง​ใต้​เท้า​ท่าน?</verse>
				<verse number="14">ทูต​สวรรค์​ทั้ง​ปวง​นั้น​เป็น​วิญญาณ​สำหรับ​ไว้​ปรนนิบัติ, ซึ่ง​ได้​รับ​ใช้​มา​ปรนนิบัติ​คน​เหล่านั้น​ที่​รับ​ความ​รอด​เป็น​มฤดก​มิใช่​หรือ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น​ควร​เรา​จะ​เอา​ใจ​ใส่​ใน​ข้อความ​เหล่านั้น​ซึ่ง​เรา​ได้​ยิน​มาก​ขึ้น, เกรง​ว่า​เรา​จะ​บังเอิญ​ลอย​ผ่าน​ข้อความ​เหล่านั้น​ไป.</verse>
				<verse number="2">ด้วย​ว่า ถ้า​ถ้อยคำ​ซึ่ง​ทูต​สวรรค์​ได้​กล่าว​ไว้​นั้น​มี​หลักฐาน​จริง, และ​การ​ล่วงเกิน​กับ​การ​ไม่​เชื่อ​ฟัง​ทุก​อย่าง​ย่อม​รับ​ผล​กรรม​ตาม​ความ​ยุตติธรรม.</verse>
				<verse number="3">แล้ว​เมื่อ​เรา​ไม่​เอา​ใจ​ใส่​ต่อ​ความ​รอด​อัน​ใหญ่​หลวง​นั้น, เรา​ก็​จะ​หนี​พ้น​อย่างไร​ได้? เพราะ​ความ​รอด​นั้น​เมื่อ​เดิม​ทรง​ประกาศ​ไว้​โดย​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, ทั้ง​คน​เหล่านั้น​ที่​ได้​ยิน ก็​ได้​สนับสนุน​ให้​เรา​แน่ใจ​ขึ้น</verse>
				<verse number="4">พระ​เจ้า​ก็​ยัง​ทรง​เป็น​พะยาน​กับ​เขา​ด้วย, โดย​นิมิตต์​และ​โดย​การ​อัศจรรย์, และ​โดย​อิทธิฤทธิ์​ต่างๆ, และ​โดย​ของ​ประทาน​แห่ง​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ตาม​น้ำ​พระทัย​ของ​พระ​องค์​เอง</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​พระ​องค์​ไม่​ได้​ทรง​ตั้ง​โลก​หน้าที่​เรา​กล่าวถึง​นั้น ให้​อยู่​ใต้​บังคับ​พวก​ทูต​สวรรค์.</verse>
				<verse number="6">แต่​มี​อยู่​แห่ง​หนึ่ง​ที่​คน​เป็น​พะยาน​ว่า, มนุษย์​นั้น​เป็น​ใคร​หนอ​ที่​พระ​องค์​จะ​มา​ทรง​ใฝ่​พระทัย? หรือ​ลูกหลาน​ของ​มนุษย์​นั้น​เป็น​ใคร​หนอ​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​เยี่ยม​เยียน​เขา?</verse>
				<verse number="7">พระ​องค์​ได้​ทรง​สร้าง​มนุษย์​นั้น​ให้​ต่ำ​กว่า​พวก​ทูต​สวรรค์​อยู่​ชั่วคราว​หนึ่ง. พระ​องค์​ได้​ทรง​เอา​สง่า​ราศี​และ​ยศ​ศักดิ์​มา​สวม​เป็น​มงกุฏ​ให้​เขา, และ​ได้​ทรง​ตั้ง​เขา​ไว้​ให้​อยู่​เหนือ​หัตถ​กิจ​ทั้ง​ปวง​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="8">พระ​องค์​ได้​ทรง​มอบ​สาร​พัตร​ทั้งสิ้น​ให้​อยู่​ใต้​เท้า​ของ​เขา ด้วย​ว่า​ใน​การ​ซึ่ง​พระ​องค์​ทรง​มอบ​สาร​พัตร​ให้​อยู่​ใต้​อำนาจ​เขา​นั้น, ไม่ได้​ให้​เหลือ​สัก​สิ่ง​หนึ่ง​เลย​ที่​ไม่ได้​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​เขา. แต่​เดี๋ยวนี้​เรา​ยัง​ไม่​เห็น​ทุก​สิ่ง​ว่า​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="9">แต่​ว่า​เรา​เห็น​ผู้​หนึ่ง​ซึ่ง​บังเกิด​ต่ำ​กว่า​ทูต​สวรรค์​อยู่​ชั่ว​คราว​หนึ่ง, คือ​พระ​เยซู, และ​เพราะ​พระ​องค์​ได้​ทรง​รับ​ทุกข์​ทรมาน​จน​ถึง​ความ​ตาย, ก็​ได้​ทรง​รับ​สง่า​ราศี​และ​ยศ​ศักดิ์​เป็น​มงกุฎ, เพื่อ​โดย​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า พระ​องค์​จะ​ได้​ทรง​ชิม​ความ​ตาย​เผื่อ​มนุษย์​ทุก​คน</verse>
				<verse number="10">ด้วย​ว่า​ใน​การ​ที่​พระ​เจ้า​จะ​ทรง​พา​บุตร​เป็น​อัน​มาก​ถึง​สง่า​ราศี​นั้น, ก็​สม​อยู่​แล้ว​ที่​พระ​องค์​ผู้​เป็น​เจ้าของ​สิ่ง​สาร​พัตร และ​ผู้​ทรง​บันดาล​ให้​สิ่ง​สาร​พัตร​บังเกิด​ขึ้น จะ​ให้​ผู้​ที่​เป็น​นาย​แห่ง​ความ​รอด​ของ​เขา​นั้น ได้​ถึง​ที่​สำเร็จ​โดย​การ​ทน​ทุกข์​ทรมาน</verse>
				<verse number="11">เพราะว่า​ทั้ง​พระ​องค์​ผู้​ทรง​ทำ​ให้​เขา​เป็น​คนบริสุทธิ์ และ​คน​เหล่านั้น​ที่​พระ​องค์​ทรง​กระทำ​ให้​เป็น​คนบริสุทธิ์ ก็​มา​จาก​พระ​เจ้า​องค์​เดียว. เพราะ​เหตุ​นั้น​พระ​องค์​จึง​ไม่​ทรง​ละอาย​ใน​การ​ที่​จะ​เรียก​เขา​เหล่านั้น​ว่า​เป็น​พี่​น้อง​กัน,</verse>
				<verse number="12">และ​ตรัส​ว่า เรา​จะ​ประกาศ​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์​แก่​พวก​พี่​น้อง​ของ​เรา, เรา​จะ​ร้อง​เพลง​สรรเสริญ​พระ​องค์​ท่ามกลาง​จำพวก​สัปปุรุษ.</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ตรัส​อีก​ว่า, เรา​จะ​ไว้วางใจ​ใน​พระ​องค์ และ​ตรัส​อีก​ว่า, นี่​แน่ะ ตัว​เรา​กับ​บุตร​ทั้ง​หลาย​ที่​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ประทาน​แก่​เรา​แล้ว​นั้น</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนั้น​ครั้น​บุตร​ทั้ง​หลาย​มี​ส่วน​ใน​เนื้อ​และ​เลือด​อยู่​แล้ว, พระ​องค์​ก็​ได้​ทรง​รับ​เนื้อ​และ​เลือด​เหมือนกัน, เพื่อ​โดย​ความ​ตาย​พระ​องค์​จะ​ได้​ทรง​ทำลาย​ผู้​นั้น​ที่​มี​อำนาจ​แห่ง​ความ​ตาย​คือ​มาร</verse>
				<verse number="15">และ​จะ​ได้​ทรง​ช่วย​เขา​เหล่านั้น​ให้​พ้น​จาก​ที่​เคย​เป็น​ทาส​มา​ตลอด​อายุ​ของ​เขา เพราะ​เหตุ​กลัว​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="16">ด้วย​ว่า​แท้​จริง​พระ​องค์​มิได้​ทรง​ช่วย​ทูต​สวรรค์, แต่​ได้​ทรง​ช่วย​พงศ์​พันธุ์​ของ​อับ​รา​ฮาม.</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนั้น​ก็​สมควร​อยู่​แล้ว​ที่​พระ​องค์​จะ​ทรง​ถูก​ตกแต่ง​ให้​เหมือน​อย่าง​พวก​พี่​น้อง​ใน​ทุก​สิ่ง, เพื่อ​พระ​องค์​จะ​ได้​ทรง​เป็น​มหา​ปุโรหิต​ประกอบด้วย​ความ​เมตตา​และ​ความ​สัตย์​ซื่อ ใน​การ​ทุก​อย่าง​ซึ่ง​เกี่ยวกับ​พระ​เจ้า, เพื่อ​จะ​ได้​ถวาย​สักการบูชา​เพราะ​ความผิด​แห่ง​พล​เมือง.</verse>
				<verse number="18">ด้วย​ว่า​เพราะ​พระ​องค์​ได้​ทรง​ทน​ทุกข์​ทรมาน​โดย​ถูก​ทดลอง​นั้น, พระ​องค์​จึง​สามารถ​สงเคราะห์​ช่วย​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ถูก​ทดลอง​นั้น​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น​ดูก่อน​ท่าน​พวก​พี่​น้อง​อัน​บริสุทธิ์, ผู้​เข้า​ส่วน​ด้วย​กัน​ใน​การ​ทรง​เรียก​ซึ่ง​มา​จาก​สวรรค์​นั้น, จง​คิด​ถึง​มหา​อัคร​สาวก​และ​มหา​ปุโรหิต​ที่​เรา​รับ​เชื่อ​อยู่​นั้น คือ​พระ​เยซู</verse>
				<verse number="2">ผู้​ทรง​สัตย์​ซื่อ​ต่อ​พระ​เจ้า​ผู้​ได้​ทรง​แต่งตั้ง​พระ​องค์​ไว้, เหมือน​อย่าง​โม​เซ​ได้​สัตย์​ซื่อ​ใน​พรรค​พวก​ของ​พระ​องค์​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​สมควร​อยู่​แล้ว​ที่​พระ​องค์​จะ​ทรง​ได้​สง่า​ราศี​มาก​กว่า​โม​เซ, เช่น​เดียวกับ​ผู้สร้าง​ตึก​มี​เกียรติยศ​มากกว่า​ตึก.</verse>
				<verse number="4">ด้วย​ว่า​ตึก​ทุก​หลัง​คง​มี​ผู้สร้าง แต่​ว่า​ผู้​ทรง​สร้าง​สรรพ​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​ก็​คือ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​โม​เซ​นั้น​สัตย์​ซื่อ​ใน​พรรค​พวก​ของ​พระ​องค์​ทั้งสิ้น​ก็​อย่าง​คน​รับ​ใช้. เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​พะยาน​ถึง​เหตุการณ์​เหล่านั้น ซึ่ง​จะ​กล่าว​ต่อ​ภาย​หลัง</verse>
				<verse number="6">แต่​ฝ่าย​พระ​คริสต์​นั้น​ทรง​เป็น​ใหญ่​เหนือ​พรรค​พวก​ของ​พระ​องค์​ก็​อย่าง​บุตร ถ้า​เรา​จะ​ยึด​ความ​กล้า​หาญ​และ​ความ​ภูมิใจ​ใน​ความหวัง​นั้น​ให้​มั่นคง​จนถึง​ที่สุด, เรา​ทั้ง​หลาย​ก็​เป็น​พรรค​พวก​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนั้น ตาม​ที่​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ตรัส​ว่า, วันนี้​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ยิน​พระ​สุ​รเสียง​ของ​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="8">อย่า​กระทำ​ให้​ใจ​ของ​ท่าน​แข็ง​กะด้าง​ไป, เหมือน​อย่าง​ได้​กระทำ​ให้​พระ​องค์​ทรง​กริ้ว​ใน​วัน​พิสูจน์​ใน​ป่า,</verse>
				<verse number="9">ที่​บรรพ​บุรุษ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ชันสูตร​เรา​โดย​ลอง​ดู​เรา, และ​ได้​เห็น​กิจการ​ของ​เรา​ถึง​สี่​สิบ​ปี​นั้น.</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เหตุ​นั้น​เรา​จง​เคือง​คน​ยุค​นั้น, และ​ได้​ว่า, “เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​ใจ​หลง​ผิด​เสมอ” แต่​เขา​ไม่​รู้จัก​ทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จึง​กริ้ว​ปฏิญาณ​ว่า, “คน​เหล่านั้น​จะ​เข้า​ใน​ที่​สงบ​สุข​ของ​เรา​หา​มิได้.”</verse>
				<verse number="12">ดูก่อน​ท่าน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ให้​ดี, หาก​ว่า​ใน​พวก​ท่าน​จะ​มี​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​เกิด​ใจ​ชั่ว​ที่​ไม่​เชื่อ, แล้ว​ก็​หลง​ไป​จาก​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่.</verse>
				<verse number="13">แต่​ว่า​จง​เตือน​สติ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ทุก​วัน, เมื่อ​ยัง​เรียก​ได้​ว่า​เป็น วันนี้, เกรง​ว่า​ใน​พวก​ท่าน​จะ​มี​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ถูก​อุบาย​ของ​ความ​บาป ทำ​ให้​ใจ​แข็ง​กะด้าง​ไป.</verse>
				<verse number="14">เพราะว่า​ถ้า​เรา​ยืด​ความ​ไว้วางใจ​ที่​เรา​มี​อยู่​ตอนต้น​ไว้​ให้​มั่นคง​จนถึง​ที่สุด, เรา​ก็​กลาย​มา​เป็น​ผู้​มี​ส่วน​กับ​พระ​คริสต์</verse>
				<verse number="15">ตาม​ที่​ได้​กล่าว​ไว้​ว่า, วันนี้​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​พระ​สุ​รเสียง​ของ​พระ​องค์, อย่า​กระทำ​ให้​ใจ​ของ​ท่าน​แข็ง​กะด้าง​ไป, เหมือน​อย่าง​ได้​กระทำ​ให้​พระ​องค์​ทรง​กริ้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="16">ด้วย​ว่า​ใคร​หนอ​ครั้น​ได้​ยิน​แล้ว​ยัง​ได้​ขืน​กระทำ​ให้​พระ​องค์​ทรง​กริ้ว? ก็​ทุก​คน​ที่​โม​เซ​ได้​นำ​ออกมา​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต​มิใช่​หรือ</verse>
				<verse number="17">และ​พระ​องค์​ได้​ทรง​พระ​พิโรธ​แก่​ผู้ใด​ถึง​สี่​สิบ​ปี​เล่า? ก็​มิใช่​คน​เหล่านั้น​ที่​กระทำ​บาป และ​ซากศพ​ของ​เขา​ทิ้ง​อยู่​ใน​ป่า​หรือ</verse>
				<verse number="18">และ​พระ​องค์​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​แก่​ผู้ใด​เล่า​ว่า เขา​จะ​ไม่ได้​เข้า​ใน​ที่​สงบ​สุข​ของ​พระ​องค์? ก็​คือ​คน​เหล่านั้น​ที่​ไม่​เชื่อ​ฟัง​มิใช่​หรือ</verse>
				<verse number="19">และ​เรา​ก็​เห็น​ว่า เขา​ไม่​สามารถ​เข้า​ไป​ได้​ก็​เพราะ​ไม่ได้​เชื่อ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​มี​คำ​สัญญา​ทรง​ประทาน​ไว้​แล้ว​ว่า จะ​ให้​เข้า​ใน​ที่​สงบ​สุข​ของ​พระ​องค์, ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​มี​ความ​ยำ​เกรง​ว่า, พะเอิญ​ใน​พวก​ท่าน​จะ​มี​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ดู​เหมือน​ไป​ไม่​ถึง.</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ว่า​แท้​ที่​จริง​เรา​ได้​มี​ผู้​ประกาศ​กิตติ​คุณ​ให้​แก่​เรา​แล้ว, เหมือน​แก่​เขา​เหล่านั้น​ด้วย แต่​ว่า​ถ้อยคำ​ซึ่ง​เขา​ได้​ยิน​นั้น​ไม่ได้​เป็น​ประ​โยชน์​แก่​เขา, เพราะว่า​เขา​ไม่​มี​ความ​เชื่อ​พ้อง​กับ​ผู้​ที่​ได้​ยิน.</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​ที่​เชื่อ​แล้ว​ก็​เข้า​ใน​ที่​สงบ​สุข​นั้น เหมือน​พระ​องค์​ได้​ตรัส​ไว้​แล้ว​ว่า, ตาม​ที่​เรา​ได้​กริ้ว​ปฏิญาณ​ว่า, “คน​เหล่า​นั้น​จะ​เข้า​ใน​ที่​สงบ​สุข​ของ​เรา​หา​มิได้,” แม้​ว่า​การ​สร้าง​นั้น​สำเร็จ​แล้ว​ตั้งแต่​วาง​ราก​สร้าง​โลก.</verse>
				<verse number="4">และ​มี​แห่ง​หนึ่ง​ที่​พระ​องค์​ได้​ตรัส​ถึง​วัน​ที่​เจ็ด​นั้น​ดังนี้​ว่า, และ​ใน​วัน​ที่​เจ็ด​พระ​เจ้าไ​ด้​หยุด​จาก​การ​งาน​ทั้ง​ปวง​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="5">และ​แห่ง​เดียว​กัน​นั้น​ได้​ตรัส​อีก​ว่า, เขา​เหล่านั้น​จะ​เข้า​ใน​ที่​สงบ​สุข​ของ​เรา​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="6">ครั้น​เห็น​แล้ว​ว่า​ยัง​มี​ช่อง​ให้​บาง​คน​เข้า​ใน​ที่​สงบ​สุข​นั้น, และ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ได้​ยิน​กิตติ​คุณ​คราว​ก่อน​ไม่ได้​เข้า เพราะ​เขา​ไม่​เชื่อ​ฟัง</verse>
				<verse number="7">พระ​องค์​จึง​ได้​ทรง​กำหนด​วัน​หนึ่ง​ไว้​อีก, คือ​กล่าว​ใน​คัมภีร์​ของ​ดาวิด ครั้น​ล่วง​ไป​ช้า​นาน​แล้ว​ว่า, วันนี้, เหมือน​ตรัส​เมื่อ​คราว​ก่อน​แล้ว​ว่า, วันนี้​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ยิน​พระ​สุ​รเสียง​ของ​พระ​องค์, อย่า​กระทำ​ให้​ใจ​ของ​ท่าน​แข็ง​กะด้าง​ไป.</verse>
				<verse number="8">เพราะว่า​ถ้า​ยะ​โฮซูอะ​ได้​พา​เขา​เข้า​มา​ใน​ที่​สงบ​สุข​แล้ว, ภาย​หลัง​นั้น​พระ​องค์​ก็​คง​มิได้​ตรัส​ถึง​วัน​อื่น​อีก.</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ฉะนั้น​ก็​ยัง​มี​ซะ​บา​โต​ที่​สงบ​สุข​ไว้​สำหรับ​พล​ไพร่​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">ด้วย​ว่า​คน​ใด​ที่​ได้​เข้า​ไป​ใน​ที่​สงบ​สุข​ของ​ตน​แล้ว, ก็​ได้​หยุด​การ​งาน​ของ​ตน เหมือน​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​หยุด​จาก​กิจการ​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนั้น​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​อุสส่าห์​เข้า​ใน​ที่​สงบ​สุข​นั้น, เพื่อ​มิ​ให้​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ตก​หลง​ไป​ใน​การ​ไม่​เชื่อ​ฟัง​เช่น​เขา​เหล่านั้น​ซึ่ง​เป็น​ตัว​อย่าง.</verse>
				<verse number="12">เพราะว่า​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ประกอบ​ด้วย​ชีวิต, และ​ด้วย​ฤทธิ์​เดช, และ​คม​กว่า​ดาพ​สอง​คม, และ​แทง​ทะลุ​กะ​ทั่ง​จิตต์​และ​วิญญาณ, ทั้ง​ข้อ​กะ​ดูก​และ​ไข​ใน​กะ​ดูก, และ​อาจ​วินิจฉัย​ความคิด​และ​ความ​มุ่ง​หมาย​ใน​ใจ.</verse>
				<verse number="13">สิ่ง​ใด​ที่​ไม่ได้​ปรากฏ​แก่​พระ​องค์​ไม่​มี แต่​สรรพ​สิ่ง​ปรากฏ​แจ้ง​ต่อ​พระ​เนตร​ของ​พระ​องค์​ผู้​ซึ่ง​เรา​ต้อง​ให้​การ​นั้น</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​เรา​มี​มหา​ปุโรหิต​ผู้​เป็น​ใหญ่​ที่​ผ่าน​ท้อง​ฟ้า​ไป​แล้ว, คือ​พระ​เยซู​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า, ก็​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ยึด​ความ​ที่​เรา​ได้​รับ​เชื่อ​นั้น​ไว้​ให้​มั่นคง.</verse>
				<verse number="15">เพราะว่า​เรา​มิได้​มี​มหา​ปุโรหิต​ที่​จะ​ร่วม​สุข​ร่วม​ทุกข์​กับ​เรา​ไม่ได้ แต่​พระ​องค์​ได้​ทรง​ถูก​ทดลอง​เหมือน​อย่า​เรา​ทุก​ประการ ถึง​กระนั้น​ก็​ยัง​ปราศ​จาก​ความ​บาป</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​ทั้ง​หลาย​จง​มี​ใจ​กล้า​เข้า​มา​ถึง​พระ​ที่​นั่ง​แห่ง​พระ​คุณ, เพื่อ​เรา​จะ​ได้รับ​พระ​เมตตา, และ​จะ​ได้​พบ​พระ​คุณ​ที่​จะ​ช่วย​เรา​ใน​วาระ​ที่​ต้องการ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ฝ่าย​มหา​ปุโรหิต​ทุก​คน​ที่​เลือก​ได้​จาก​มนุษย์​ก็​แต่ง​ตั้ง​ไว้​สำหรับ​มนุษย์​ใน​บรรดา​การ​ซึ่ง​เกี่ยว​กับ​พระ​เจ้า, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​นำ​ทั้ง​เครื่อง​บรรณาการ​และ​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​เพราะ​ความ​บาป.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​นั้น​มี​ใจ​เมตตา​กรุณา​คน​โง่​และ​คน​หลง​ผิด​ได้, เพราะ​ท่าน​เอง​ก็​มี​ความ​อ่อน​กำลัง​อยู่​รอบ​ตัว​ด้วย</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เพราะ​ความ​บาป​เพื่อ​คน​ทั้ง​ปวง​ฉัน​ใด, ท่าน​จึง​ต้อง​ถวาย​เพื่อ​ตัว​เอง​ด้วย​ฉัน​นั้น.</verse>
				<verse number="4">และ​ตำแหน่ง​เป็น​ปุโรหิต​นั้น​ไม่​มี​ผู้ใด​รับ​เอา​เอง, เว้น​แต่​พระ​เจ้า​ทรง​เรียก​เหมือน​ได้​ทรง​เรียก​อา​โรน</verse>
				<verse number="5">ฉัน​ใด​ก็​ดี​พระ​คริสต์​ก็​ไม่ได้​ทรง​ยก​ย่อง​พระ​องค์​เอง​ขึ้น​เป็น​มหา​ปุโรหิต, แต่​เป็น​โดย​พระ​เจ้า ผู้​ได้​ตรัส​แก่​พระ​องค์​ว่า, ท่าน​เป็น​บุตร​ของ​เรา, วันนี้​เรา​เป็น​บิดา​ของ​ท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="6">เหมือน​พระ​องค์​ตรัส​ใน​ที่​อื่น​ว่า, ท่าน​เป็น​ปุโรหิต​เป็น​นิตย์​ตาม​อย่าง​เมลคี​เซ​เด็ค</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​พระ​คริสต์​นั้น, ขณะ​เมื่อ​พระ​องค์​ดำรง​อยู่​ใน​เนื้อ​หนัง, พระ​องค์​ได้​ถวาย​คำ​อธิษฐาน​และ​คำ​วิงวอน​ด้วย​ทรง​พระ​กันแสง​มากมาย​และ​น้ำ​พระ​เนตร​ไหล, คือ​ถวาย​แก่​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​อาจ​ที่​จะ​ช่วย​พระ​องค์​นั้น​ให้​พ้น​จาก​ความ​ตาย​ได้, และ​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ฟัง​เพราะ​พระ​องค์​นั้น​ได้​ยำ​เกรง.</verse>
				<verse number="8">ถึงแม้ว่า​พระ​องค์​ทรง​เป็น​พระ​บุตร​แล้ว, พระ​องค์​ยัง​ได้​ทรง​เรียน​รู้จัก​ที่​จะ​นอบ​น้อม​ยอม​ฟัง​นั้น​โดย​ความ​ยากลำบาก​ที่​พระ​องค์​ได้​ทน​เอา.</verse>
				<verse number="9">และ​เมื่อ​ถึง​ที่​สำเร็จ​แล้ว, พระ​องค์​ก็​เลย​ทรง​เป็น​ผู้​เริ่ม​จัด​ความ​รอด​นิ​รันดร์ ให้​แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​เชื่อ​ฟัง​พระ​องค์</verse>
				<verse number="10">พระ​เจ้า​ก็​ได้​ทรง​ตั้ง​พระ​องค์​ไว้​เป็น​มหา​ปุโรหิต​ตาม​อย่าง​มัลคี​เซ​เด็ค.</verse>
				<verse number="11">เรื่อง​มัลคี​เซ​เด็ค​นั้น​เรา​มี​ที่​จะ​กล่าว​หลาย​ข้อ, ซึ่ง​จะ​อธิบาย​ให้​เข้าใจ​ก็​ยาก, เพราะว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กลาย​เป็น​คน​หู​ตึง​แล้ว.</verse>
				<verse number="12">ด้วย​ว่า​ครั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ควร​จะ​เป็น​ครู​ได้​แล้ว, แต่​ท่าน​ก็​ยัง​ต้องการ​ให้​คน​อื่น​สอน​ท่าน​อีก ให้​รู้​ถึง​ประถม​โอวาท​ตอน​ต้นๆ ของ​พระ​เจ้า, และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กลาย​เป็น​คน​ที่​ยัง​ต้องการ​กิน​นํ้า​นม​ไม่ใช่​อาหาร​แข็ง.</verse>
				<verse number="13">เพราะว่า​ทุก​คน​ที่​ยัง​กินนํ้า​นม​อยู่​ไม่​เป็น​คน​ชำนาญ​ใน​ถ้อยคำ​แห่ง​ความชอบ​ธรรม, ด้วย​ว่า​เขา​ยัง​เป็น​ทารก​อยู่.</verse>
				<verse number="14">แต่​อาหาร​แข็ง​นั้น​เป็น​อาหาร​สำหรับ​ผู้ใหญ่, คือ​ผู้​ที่​เคย​ฝึกหัด​ความคิด​ของ​เขา​จน​สังเกต​ได้​ว่า​ไหน​ดี​ไหน​ชั่ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น​ให้​เรา​ละ​ประถม​โอวาท​ของ​พระ​คริสต์​ไว้, และ​ให้​เรา​ก้าว​หน้า​ไป​ถึง​ความ​บริบูรณ์ อย่า​เอา​สิ่ง​เหล่านี้​มา​วาง​เป็น​ราก​อีก​เลย คือ​การ​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​จาก​การ​ประพฤติ​ที่​ตาย​แล้ว, และ​ความ​เชื่อ​ใน​พระ​เจ้า,</verse>
				<verse number="2">และ​คำ​สอน​ว่า​ด้วย​บัพ​ติศ​มา, และ​การ​วางมือ, และ​การ​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ตาย, และ​การ​พิพากษา​ปรับ​โทษ​เป็น​นิตย์​นั้น.</verse>
				<verse number="3">ถ้า​พระ​เจ้า​จะ​ทรง​โปรด​อนุญาต. เรา​ก็​จะ​กระทำ​อย่าง​นี้​ได้.</verse>
				<verse number="4">เพราะว่า​เมื่อ​เรา​มา​พูด​ถึง​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ได้​รับ​ความ​สว่าง​มา​ครั้ง​หนึ่ง​แล้ว, และ​ได้​ชิม​ของ​ประทาน​จาก​สวรรค์, และ​ได้​รับ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์,</verse>
				<verse number="5">และ​ได้​ชิม​ถ้อยคำ​อัน​ดี​ของ​พระ​เจ้า, และ​ฤทธิ์​เดช​แห่ง​ยุค​ที่​จะ​มา​นั้น</verse>
				<verse number="6">ถ้า​เขา​เหล่านั้น​จะ​หลง​อยู่​อย่าง​นี้, ก็​เหลือวิสัย​ที่​จะ​ให้​เขา​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​อีก​ได้, เพราะ​ตัว​เขา​เอง​ได้​ตรึง​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​เสีย​อีก​แล้ว, และ​ได้​ทำ​ให้​พระ​องค์​ขาย​หน้า​ต่อ​ธารคำนัล.</verse>
				<verse number="7">ด้วย​ว่า​พื้น​แผ่น​ดิน​ที่​ได้​ดูดดื่ม​นํ้า​ฝน​ที่​ตก​ลง​มา​เนืองๆ. และ​งอก​ขึ้นมา​เป็น​ต้น​ผัก​ให้​ประ​โยชน์​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​พรวน​ดิน​ด้วย​นั้น, ก็​รับ​พระ​พร​มา​จาก​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="8">แต่​ดิน​ที่​งอก​ต้น​เสี้ยน​และ​หนาม​ก็​ถูก​ทอดทิ้ง, และ​เกือบ​จะ​ถึง​ที่​แช่ง​สาป​แล้ว ตอน​ที่สุด​ก็​จะ​ถูก​เผา​ไฟ​เสีย</verse>
				<verse number="9">แต่​ดูก่อน​พวก​ที่​รัก, แม้​เรา​พูด​อย่าง​นั้น, เรา​ก็​เชื่อ​แน่​ว่า ท่าน​ทั้ง​หลาย​คง​จะ​ได้​สิ่ง​ที่​ดี​กว่า​นั้น, และ​สิ่ง​ซึ่ง​เกี่ยว​กับ​ความ​รอด.</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​พระ​เจ้า​ไม่ใช่​อธรรม​ที่​จะ​ทรง​ลืม​การ​งาน​ของ​ท่าน และ​ความ​รัก​ที่​ท่าน​ได้​สำแดง​ต่อ​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์, ใน​การ​ที่​ท่าน​ได้​ปรนนิบัติ​สิทธิ​ชน​นั้น, และ​ยัง​กำลัง​ปรนนิบัติ​อยู่.</verse>
				<verse number="11">และ​เรา​ปรารถนา​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ต่าง​คน​ต่าง​สำแดง​ความ​อุสส่าห์​เช่นเดียวกัน​จนถึง​ที่สุด​ปลาย. จึง​จะ​ได้​ความหวัง​ใจ​อย่าง​บริบูรณ์</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​จะ​ไม่ให้​ท่าน​เป็น​คน​เงื่อง​หงอย, แต่​ให้​ตาม​เยี่ยงอย่าง​แห่ง​คน​เหล่านั้น​ที่​อาศัย​ความ​เชื่อ​และ​ความ​เพียร จึง​ได้​รับ​คำ​สัญญา​เป็น​มฤดก</verse>
				<verse number="13">เพราะว่า​เมื่อ​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ทำ​สัญญา​ไว้​กับ​อับ​รา​ฮาม​นั้น, โดย​เหตุ​ที่​ไม่​มี​ใคร​เป็น​ใหญ่​กว่า​พระ​องค์​ที่​พระ​องค์​จะ​ทรง​ให้​คำ​ปฏิญาณ​ได้​นั้น. พระ​องค์​ก็​ได้​ทรง​ให้​คำ​ปฏิญาณ​แก่​พระ​องค์​เอง,</verse>
				<verse number="14">คือ​ตรัส​ว่า, แท้จริง​เรา​จะ​อวย​พร​ให้แก่​ท่าน, และ​จะ​ให้​เผ่าพันธุ์​ของ​ท่าน​ทวี​มาก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="15">เช่นนั้น​แหละ เมื่อ​อับ​รา​ฮาม​ได้​คอย​ด้วย​ความ​เพียร​แล้ว, ท่าน​ก็​ได้​รับ​ตาม​คำ​ทรง​สัญญา​นั้น.</verse>
				<verse number="16">เพราะว่า​ฝ่าย​มนุษย์​นั้น​เคย​สาบาน​ต่อ​หน้า​ผู้​ที่​ใหญ่​กว่า แล้ว​เมื่อ​เกิด​ข้อ​ทุ่ม​เถียง​อะไร​กัน​ขึ้น, ก็​ต้อง​ยึด​เอา​คำ​ที่​ได้​สาบาน​ไว้​นั้น​เป็น​คำ​ชี้​ขาด.</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​พระ​เจ้า​เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​หมาย​พระทัย​จะ​สำแดง​ให้​ผู้​ที่​รับ​คำ​ทรง​สัญญา​นั้น​เป็น​มฤดก​รู้​ให้​แน่ใจ​ยิ่งขึ้น​ว่า พระ​ดำริ​ของ​พระ​องค์​จะ​แปรปรวน​ไม่ได้, พระ​องค์​จึง​ได้​ทรง​ให้​คำ​ปฏิญาณ​แถม​ไว้​ด้วย,</verse>
				<verse number="18">เพื่อ​ด้วย​ลักษณะ​สอง​ประการ​นั้น​ที่​เปลี่ยน​แปลง​ไม่ได้​ใน​ซึ่ง​พระ​องค์​จะ​ตรัส​มุสา​ไม่​ได้​นั้น, เรา​ซึ่ง​ได้​หนี​มา​พึ่ง​นั้น จึง​จะ​ได้​มี​การ​หนุน​น้ำ​ใจ​มาก​มาย​ที่​จะ​ฉวย​เอา​ความหวัง​ซึ่ง​มี​อยู่​ตรง​หน้า​เรา.</verse>
				<verse number="19">ความหวัง​นั้น​เรา​ยึด​ไว้​ต่าง​สมอ​ของ​จิตต์​วิญญาณ, เป็น​ความหวัง​ทั้ง​แน่​และ​มั่นคง, และ​ได้​ทอด​ไว้​ภายใน​พระ​วิสูตร,</verse>
				<verse number="20">ที่​ผู้นำ​หน้า​ได้​เสด็จ​เข้า​ไป​เมื่อ​เรา​แล้ว, คือ​พระ​เยซู​ผู้​ทรง​เป็น​มหา​ปุโรหิต​เป็น​นิตย์​ตาม​อย่าง​มัลคี​เซ​เด็ค</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ด้วย​ว่ามัลคี​เซ​เด็ค​นั้น, คือ​กษัตริย์​เมือง​ซาเลม, ปุโรหิต​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​สูงสุด. ผู้​ได้​พบ​อับ​รา​ฮาม​กำลัง​กลับ​มา​จาก​การ​ฆ่า​ฟัน​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​นั้น และ​ได้​อวย​พร​แก่​อับ​รา​ฮาม,</verse>
				<verse number="2">และ​อัม​รา​ฮาม​ได้​ชัก​หนึ่ง​ใน​สิบ​แห่ง​ของ​ทั้ง​หลาย​ถวาย​แก่​มัลคี​เซ​เด็ค (มัลคี​เซ​เด็ค​นั้น​แปล​ตาม​ตัวอักษร​ว่า​กษัตริย์​แห่ง​ความชอบ​ธรรม, แล้ว​ภาย​หลัง​ก็​มา​แปล​เป็น​กษัตริย์​เมือง​ซาเลม​ด้วย, คือ​กษัตริย์​แห่ง​สันติ​สุข)</verse>
				<verse number="3">บิดา​มารดา​และ​ตระกูล​ท่าน​ไม่​มี, วัน​เกิด​วัน​ตาย​ก็​ไม่​มี, แต่​เป็น​เหมือน​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า มัลคี​เซ​เด็ค​นั้น​แหละ​ดำรง​อยู่​เป็น​ปุโรหิต​ชั่ว​กัปป์​ชั่ว​กัลป์</verse>
				<verse number="4">จง​คิด​ดู​เถิด, ท่าน​ผู้​นี้​ใหญ่โต​สัก​เท่าใด, ที่​อับ​รา​ฮาม​ผู้​เป็น​ต้น​ตระกูล​ของ​เรา​นั้น​ยัง​ได้​ชัก​หนึ่ง​ใน​สิบ​แห่ง​ของ​ริบ​ที่​สำคัญๆ นั้น​มา​ถวาย​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​คน​เหล่านั้น​ที่​เป็น​ลูก​หลาน​ของ​เล​วี​ซึ่ง​ได้​รับ​ตำแหน่ง​ปุโรหิต, ถึง​แม้​ว่า​ท่าน​เหล่านั้น​ได้​บังเกิด​จาก​เอว​ของ​อับ​รา​ฮาม, ก็​ยัง​มี​คำ​ตรัส​สั่ง​ให้​รับ​ทศางค์​จาก​บรรดา​ประชาชน​ตาม​พระ​บัญญัติ, คือ​จาก​พวก​พี่​น้อง​ของ​ตน</verse>
				<verse number="6">แต่​มัลคี​เซ​เด็ค​ที่​ไม่ได้​นับ​เข้า​ใน​ตระกูล​นั้น ก็​ยัง​ได้​รับ​ทศางค์​จาก​อับ​รา​ฮาม และ​ได้​อวย​พร​ให้​แก่​อับ​รา​ฮาม​ผู้​ที่​ได้​รับ​คำ​ทรง​สัญญา​นั้น.</verse>
				<verse number="7">แท้จริง​เถียง​ไม่ได้, คือ​ผู้น้อย​ต้อง​รับ​พร​จาก​ผู้ใหญ่.</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​ข้าง​นี้ มนุษย์​ที่​ต้อง​ตาย​ยัง​ได้รับ​ทศางค์ แต่​ฝ่าย​ข้าง​โน้น​ท่าน​ผู้​เดียว​ได้​รับ. และ​มี​พะยาน​กล่าว​ถึง​ท่าน​ว่า​ท่าน​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่.</verse>
				<verse number="9">ถ้า​จะ​พูด​ไป​อีก​อย่าง​หนึ่ง​ก็​ว่า, เล​วี​นั้น​ที่​รับ​ทศางค์​ก็​ยัง​ได้​ถวาย​ทศางค์​ทาง​อับ​รา​ฮาม,</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​ยัง​อยู่​ใน​เอว​ของ​บิดา​คือ อับ​รา​ฮาม ขณะมัล​ดี​เซ​เด็ค​ได้​พบ​อับ​รา​ฮาม​นั้น</verse>
				<verse number="11">เหตุ​ฉะนั้น ถ้า​เมื่อ​จะ​ถึง​ความสำเร็จ​ได้​ใน​ทาง​ตำแหน่ง​ปุโรหิต​ที่​สืบ​มา​จาก​ตระกูล​เล​วี (ด้วย​ว่า​ประชาชน​ได้​รับ​พระ​บัญญัติ​โดย​ทาง​ตำแหน่ง​นี้), ที่​ไหน​จะ​ต้องการ​ให้​มี​ปุโรหิต​อีก​ตาม​อย่าง​มัลคี​เซ​เด็ค​เล่า, ซึ่ง​มิได้​เรียก​ตาม​อย่าง​อา​โรน?</verse>
				<verse number="12">เพราะว่า​เมื่อ​ตำแหน่ง​ปุโรหิต​ถูก​เปลี่ยนแปลง​ไป​แล้ว, พระ​บัญญัติ​ก็​จำเป็น​ต้อง​ถูก​เปลยน​แปลง​ไป​ด้วย.</verse>
				<verse number="13">ด้วย​ว่า​ท่าน​ที่​เรา​พูด​ถึง​นั้น​ก็​มา​จาก​ตระกูล​อื่น, คือ​ตระกูล​ที่​ยัง​ไม่​มี​ผู้ใด​ได้​มี​หน้าที่​ปรนนิบัติ​ที่​แท่น​บูชา​เลย.</verse>
				<verse number="14">เพราะว่า​ปรากฏ​ประจักษ์​แล้ว​ว่า, องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา​ได้​ทรง​สืบ​มา​จาก​ตระกูล​ยะฮู​ดา โม​เซ​ไม่​ได้​ว่า​จะ​มี​ปุโรหิต​มา​จาก​ตระกูล​นั้น​เลย</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ข้อ​นี้​ก็​ยัง​ปรากฏ​ประจักษ์​แจ้ง​ยิ่งขึ้น, ถ้า​จะ​เกิด​มี​ปุโรหิต​อีก​ท่าน​หนึ่ง​ขึ้น​ตาม​อย่าง​มัลคี​เซ​เด็ค,</verse>
				<verse number="16">ซึ่ง​ไม่ได้​ทรง​ตั้ง​ขึ้น​ตาม​บัญญัติ​แห่ง​เนื้อ​หนัง, แต่​ตาม​ฤทธิ์​เดช​แห่ง​ชีวิต​อัน​ไม่​รู้​สิ้น​สุด​เลย.</verse>
				<verse number="17">เพราะว่า​มี​พะยาน​กล่าว​ถึง​ท่าน​ว่า, ท่าน​เป็น​ปุโรหิต​เป็น​นิตย์​ตาม​อย่าง​มัลคี​เซ​เด็ค.</verse>
				<verse number="18">ด้วย​ว่า​พระ​บัญญัติ​ที่​ทรง​ตั้ง​ไว้​เมื่อ​ก่อน​นั้น​ก็​ทรง​ยก​เลิก​เสีย​แล้ว, เพราะว่า​ขาด​ฤทธิ์​และ​ไร้​ประ​โยชน์</verse>
				<verse number="19">(เพราะว่า​พระราชบัญญัติ​นั้น​ไม่ได้​ทำ​อะไร​ให้​ถึง​ความสำเร็จ), แล้ว​ได้​นำ​ความหวัง​อัน​ดีกว่า​เข้า​มา, และ​โดย​ความหวัง​นั้น เรา​ทั้ง​หลาย​จึง​เข้า​มา​ใกล้​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="20">และ​ที่​มิได้​ทรง​ตั้ง​ท่าน​นั้น​ไว้​เป็น​ปุโรหิต​ปราศ​จาก​คำ​ปฏิญาณ เป็น​การ​ดี​กว่า​เพียงไร</verse>
				<verse number="21">(แท้​ที่​จริง​เมื่อ​ได้​ทรง​ตั้ง​ปุโรหิต​เหล่านั้น​ขึ้น ก็​ตั้ง​โดย​ปราศ​จาก​คำ​ปฏิญาณ, แต่​ทรง​ตั้ง​ท่าน​นี้​ขึ้น​โดย​คำ​ปฏิญาณ​ของ​พระ​องค์ ผู้​ได้​ตรัส​แก่​ท่าน​ว่า, องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ได้​ทรง​ปฏิญาณ​แล้ว, และ​พระ​องค์​เอง​ก็​จะ​ไม่​ทรง​กลับ​คำ​ว่า ท่าน​เป็น​ปุโรหิต​เป็น​นิตย์ ),</verse>
				<verse number="22">พระ​เยซู​ก็​ได้​ทรง​เป็น​ผู้รับ​ประกัน​แห่ง​คำ​สัญญา​อัน​ดี​กว่า​เพียง​นั้น</verse>
				<verse number="23">ส่วน​ปุโรหิต​เหล่านั้น​ก็​ได้​ทรง​ตั้ง​ขึ้น​ไว้​หลาย​คน, เพราะว่า​ความ​ตาย​ได้​ขัดขวาง​ไม่ให้​ดำรง​อยู่​ใน​ตำแหน่ง​เรื่อยไป</verse>
				<verse number="24">แต่​ฝ่าย​พระ​องค์​นี้, โดย​เหตุ​ที่​พระ​องค์​ดำรง​อยู่​เป็น​นิตย์, ตำแหน่ง​ปุโรหิต​ของ​พระ​องค์​จึง​ไม่​แปรปรวน.</verse>
				<verse number="25">เหตุ​ฉะนั้น พระ​องค์​จึง​ทรง​สามารถ​ช่วย​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​มา​หา​พระ​เจ้า​ทาง​พระ​องค์​นั้น​ให้​ได้​รับ​ความ​รอด​โดย​ไม่​มี​อะไร​ขีด​คั่น เพราะว่า​พระ​องค์​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่​เป็น​นิตย์ เพื่อ​จะ​ได้​ช่วย​เสนอ​ความ​ให้​คน​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="26">ด้วย​ว่า​มหา​ปุโรหิต​อย่าง​นั้น​เหมาะ​แก่​เรา, คือ​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์. ปราศ​จาก​อุบาย, ไม่​มี​มลทิน, ต่าง​จาก​คน​บาป​ทั้ง​ปวง, และ​ถูก​ตั้ง​ไว้​ให้​สูง​กว่า​ฟ้า​สวรรค์</verse>
				<verse number="27">พระ​องค์​นั้น​ไม่​ต้อง​นำ​เครื่อง​บูชา​มา​ทุก​วันๆ เหมือน​อย่าง​มหา​ปุโรหิต​เหล่านั้น, ถวาย​สำหรับ​ความผิด​ของ​ตัว​เอง​เสีย​ก่อน, แล้ว​จึง​ถวาย​สำหรับ​ความผิด​ของ​คน​ทั้ง​ปวง ด้วย​ว่า​การ​นั้น​พระ​องค์​ได้​ทรง​กระทำ​แต่​หน​เดียว, คราว​เมื่อ​พระ​องค์​ได้​ถวาย​ตัว​ของ​พระ​องค์​เอง.</verse>
				<verse number="28">ด้วย​ว่า​พระ​บัญญัติ​นั้น​ได้​แต่งตั้ง​มนุษย์​ที่​อ่อน​กำลัง​ขึ้น​เป็น​มหา​ปุโรหิต แต่​คำ​ทรง​ปฏิญาณ​นั้น, ซึ่ง​มา​ภาย​หลัง​พระ​บัญญัติ, ได้​ทรง​แต่ง​ตั้ง​พระ​บุตร​ขึ้น​ผู้​ถึง​ความสำเร็จ​เป็น​นิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ใน​เรื่อง​ที่​เรา​พูด​มา​แล้ว​นั้น​ข้อ​ที่​สำคัญ​คือ​ว่า เรา​มี​มหา​ปุโรหิต​อย่าง​นี้​เอง, ผู้​ได้​ประทับ​เบื้อง​ขวา​พระ​ที่​นั่ง​แห่ง​ผู้​ทรง​เด​ชานุ​ภาพ​ใน​ฟ้า​สวรรค์,</verse>
				<verse number="2">เป็น​ผู้​ปฏิบัติ​ใน​สถาน​อัน​บริสุทธิ์​และ​ใน​พลับพลา​แท้, ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​สร้าง​ไม่ใช่​มนุษย์​สร้าง.</verse>
				<verse number="3">ด้วย​ว่า​ทรง​ตั้ง​มหา​ปุโรหิต​ทุก​คน​ขึ้น เพื่อ​จะ​ให้​ถวาย​ของ​ให้​และ​เครื่อง​บูชา เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ผู้​นี้​จำเป็น​ต้อง​มี​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​ถวาย​ด้วย.</verse>
				<verse number="4">ถ้า​พระ​องค์​ได้​ทรง​อยู่​ใน​โลก​นี้, พระ​องค์​ก็​คง​ไม่ได้​เป็น​ปุโรหิต​เลย, เพราะว่า​มี​ผู้​ที่​ถวาย​ของ​ให้​ตาม​พระ​บัญญัติ​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">ปุโรหิต​เหล่านั้น​ปฏิบัติ​ตาม​แบบ​และ​เงา​แห่ง​สิ่ง​เหล่านั้น​ที่​อยู่​ใน​สวรรค์, เหมือน​ได้​ทรง​สั่ง​แก่​โม​เซ​ครั้ง​เมื่อ​ท่าน​จะ​สร้าง​พลับพลา​นั้น​ว่า, นี่​แน่ะ จง​กระทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​แบบอย่าง​ที่​เรา​ได้​สำแดง​แก่​ท่าน​ขน​ภูเขา​นั้น.</verse>
				<verse number="6">แต่​ว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​เป็น​คน​กลาง​แห่ง​คำ​สัญญา​ไมตรี​อัน​ประเสริฐ​กว่า​เก่า. เพราะ​ได้​ทรง​ตั้ง​ขึ้น​โดย​คำ​สัญญา​อัน​ดี​กว่า​เก่า​เท่าใด บัดนี้​พระ​องค์​ก็​ได้​ตำแหน่ง​อัน​เลิศ​กว่า​เก่า​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="7">เพราะว่า​ถ้า​คำ​สัญญา​ไมตรี​เดิม​นั้น​ปราศ​จาก​ที่​จะ​ติ​ได้​แล้ว ก็​ไม่​มี​โอกาส​ที่​จะ​แสวง​หา​คำ​สัญญา​ไมตรี​อัน​ที่​สอง​อีก.</verse>
				<verse number="8">ด้วย​ว่า​มี​คำ​กล่าว​ติ​ไว้​ว่า, องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ตรัส​ว่า “นี่​แน่ะ จะ​มี​วัน​หนึ่ง​เมื่อ​เรา​จะ​กระทำ​คำ​สัญญา​ไมตรี​ใหม่​กับ​วงศ์​วาน​ของยิศรา​เอล​และ​กับ​วงค์​วาน​ของ​ยะฮูดา</verse>
				<verse number="9">จะ​ไม่​เหมือน​คำ​สัญญา​ไมตรี​ที่​เรา​ได้​กระทำ​กับ​บรรพ​บุรุษ​ของ​เขา ใน​คราว​เมื่อ​เรา​ได้​จูง​มือ​นำ​เขา​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต ด้วย​ว่า,” องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ตรัส​ว่า, “เขา​เหล่านั้น​ไม่ได้​มั่น​อยู่​ใน​คำ​สัญญา​ไมตรี​ของ​เรา, เรา​จึง​ได้​ละ​เขา​ไว้”</verse>
				<verse number="10">แต่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ตรัส​ว่า, “นี่​แหละ​เป็น​คำ​สัญญา​ไมตรี​ซึ่ง​เรา​จะ​กระทำ​แก่​วงศ์​วาน​ยิศรา​เอล​ภาย​หลัง​วัน​เหล่านั้น. คือ​เรา​จะ​เอา​บัญญัติ​ของ​เรา​ใส่​ไว้​ใน​จิตต์​ใจ​ของ​เขา, และ​จะ​จารึก​ไว้​ที่​หัวใจ​ของ​เขา, และ​เรา​จะ​เป็น​พระ​เจ้า​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​เขา​จะ​เป็น​คน​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="11">และ​เขา​ทุก​คน​จะ​ไม่​สอน​เพื่อน​บ้าน​และ​พี่​น้อง​ของ​ตัว​ว่า. ‘จง​รู้จัก​พระ​เจ้า’ เพราะว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​รู้จัก​เรา​สิ้น​ทุก​คน, ตั้งแต่​ผู้น้อย​ที่​สุด​จน​ถึง​ผู้ใหญ่​ที่​สุด.</verse>
				<verse number="12">ด้วย​ว่า​เรา​จะ​กรุณา​ต่อ​การ​อธรรม​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​ความผิด​ของ​เขา​นั้น​เรา​จะ​ไป​ระลึก​ถึง​ต่อไป​เลย.”</verse>
				<verse number="13">ที่​พระ​องค์​ตรัส​ว่า, คำ​สัญญา​ไมตรี​ใหม่ พระ​องค์​จึง​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​คำ​สัญญา​ไมตรี​เดิม​นั้น​เก่า​ไป​แล้ว. ฝ่าย​สิ่ง​ที่​เก่า​และ​แก่​ไป​นั้น​ใกล้​จะ​ศูนย์​ไป​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ถึงแม้​คำ​สัญญา​ไมตรี​เดิม​นั้น ก็​ยัง​ได้​มี​กฎ​สำหรับ​การ​ปรนนิบัติ​ใน​พิธี​นมัสการ, และ​ได้​มี​สถาน​อันบริสุทธิ์​สำหรับ​โลก​นี้.</verse>
				<verse number="2">เพราะว่า​ได้​มี​พลับพลาส​ร้าง​ขึ้น​ตกแต่ง​เสร็จ​แล้ว, คือ​อัน​เดิม, ซึ่ง​มี​ตะเกียง, มี​โต๊ะ, มี​ขนม​ปัง​ตั้ง​ถวาย, ห้อง​นั้น​จึง​เรียก​ว่า​ที่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="3">และ​ภายใน​พระ​วิสูตร​ชั้น​ที่​สอง​มี​ห้อง​พลับพลา​ซึ่ง​เรียก​ว่า ที่​บริสุทธิ์​ที่สุด.</verse>
				<verse number="4">ห้อง​นั้น​มี​แท่น​ทองคำ​สำหรับ​ถวาย​เครื่อง​หอม, และ​มี​หีบ​สัญญา​ไมตรี​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ ใน​หีบ​นั้น​มี​โถ​ทองคำ​ใส่​มา​นา, และ​มี​ไม้​ของ​อาโรน​ที่​ออก​ช่อ และ​มี​ศิลา​สอง​แผ่น​จารึก​คำ​สัญญา​ไมตรี.</verse>
				<verse number="5">และ​เหนือ​หีบ​นั้น​มี​รูป​คะ​รู​บิม ประกอบ​ด้วย​แสง​รัศมี​คลุม​พระ​ที​นั่ง​แห่ง​พระ​กรุณา​นั้น แต่​เรา​จะ​พรรณนา​ถึง​สิ่ง​เหล่านี้​ให้​ละเอียด​เดี๋ยวนี้​ไม่ได้</verse>
				<verse number="6">ครั้น​จัด​ตั้ง​สิ่ง​เหล่านี้​ไว้​อย่าง​นั้น​แล้ว, ปุโรหิต​ทั้ง​หลาย​จึง​เข้า​ไป​ใน​พลับพลา​ห้อง​ที่​หนึ่ง​เสมอ​ทุก​เวลา กระทำ​การ​ปรนนิบัติ​ตาม​พิธี​นมัสการ.</verse>
				<verse number="7">แต่​ใน​ห้อง​ที่​สอง​นั้น​มหา​ปุโรหิต​ผู้​เดียว​เข้า​ไป​ได้​ปี​ละ​ครั้ง. และ​ต้อง​นำ​โลหิต​เข้า​ไป​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​เพื่อ​ความ​บาป​ของ​ตัว​เอง และ​เพื่อ​ความ​บาป​ของ​คน​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="8">อย่าง​นั้น​แหละ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ได้​ทรง​สำแดง​ว่า, ทาง​ซึ่ง​จะ​เข้า​ไป​ใน​ที่​บริสุทธิ์​นั้น​ไม่ได้​ปรากฏ​แจ้ง คราว​เมื่อ​พลับพลา​เดิม​ยัง​ตั้ง​อยู่.</verse>
				<verse number="9">พลับพลา​เดิม​เป็น​เครื่อง​เปรียบ​สำหรับ​ใน​เวลา​นั้น. คือ​มี​การ​ถวาย​ของ​ให้​และ​เครื่อง​บูชา ซึ่ง​จะ​กระทำ​ให้​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​ของ​ผู้​ถวาย​นั้น​ถึง​ที่​สำเร็จ​ไม่ได้</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เครื่อง​บูชา​นั้น​เป็น​ของ​กิน​ของ​ดื่ม และ​พิธี​ชำระ​ล้าง​ต่างๆ, คือ​เป็น​พิธี​สำหรับ​เนื้อ​หนัง​ที่​ได้​ทรง​บัญญัติ​ไว้​แก่​เขา​จนถึง​เวลา​ที่​จะ​ทรง​แก้ไข​ใหม่.</verse>
				<verse number="11">แต่​เมื่อ​พระ​คริสต์​ได้​เสด็จ​มา​เป็น​มหา​ปุโรหิต​สำหรับ​การ​ดี​ซึ่ง​เป็นมา​นั้น, พระ​องค์​ก็​ได้​เสด็จ​มา​ทาง​พลับพลา​อัน​ประเสริฐ​กว่า, ที่​มือ​มนุษย์​ไม่ได้​สร้าง, คือ​ไม่ได้​เกี่ยว​ข้อง​กับ​สิ่ง​ซึ่ง​ทรง​สร้าง​ไว้​ใน​โลก​นี้.</verse>
				<verse number="12">และ​พระ​องค์​ไม่ได้​ทรง​นำ​เลือด​แพะ​และ​เลือด​ลูก​วัว​เข้า​ไป, แต่​ทรง​นำ​พระ​โลหิต​ของ​พระ​องค์​เอง, เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​ที่บริสุทธิ์​นั้น​แต่​เพียง​ครั้ง​เดียว, และ​ทรง​ได้​ความ​รอด​นิ​รันดร์​ไว้.</verse>
				<verse number="13">เพราะว่า​ถ้า​เลือด​แพะ​และ​เลือด​วัว​ตัว​ผู้​และ​เถ้า​ลูก​โค​ตัว​เมีย​ประพรม​หรือ​โปรย​ลง​บน​คน​เหล่านั้น​ที่​มลทิน​แล้ว​ยัง​อาจ​ชำระ​เนื้อ​หนัง​ให้​บริสุทธิ์​ได้,</verse>
				<verse number="14">มาก​ยิ่ง​กว่า​นั้น​สัก​เท่าไร​พระ​โลหิต​ของ​พระ​เยซู​คริสต์, ผู้​ประกอบ​ด้วย​พระ​วิญญาณ​นิ​รันดร์​ได้​ทรง​ถวาย​พระ​องค์​เอง​แก่​พระ​เจ้า​เป็น​เครื่อง​บูชา​อัน​ปราศ​จาก​ตำหนิ, จะ​ได้​ทรง​ชำระ​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​พ้น​จาก​การ​ประพฤติ​ที่​ตาย​แล้ว, เพื่อ​จะ​ได้​ปฏิบัติ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เหตุ​นี้ พระ​องค์​จึง​ทรง​เป็น​คน​กลาง​แห่ง​คำ​สัญญา​ไมตรี​ใหม่, เพื่อ​เมื่อ​มี​ผู้​หนึ่ง​ตาย​สำหรับ​ที่​จะ​ไถ่​ความผิด​ของ​คน​ที่​ได้​ละเมิด​ต่อ​คำ​สัญญา​ไมตรี​เดิม​นั้น​แล้ว, คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ถูก​เรียก​แล้ว​นั้น​จะ​ได้รับ​มฤดก​นิ​รันดร์​ตาม​คำ​สัญญา.</verse>
				<verse number="16">ด้วย​ว่า​ถ้า​มี​หนังสือ​พินัย​กรรม์, ผู้​ทำ​หนังสือ​นั้น​ก็​ต้อง​ถึง​แก่​ความ​ตาย​แล้ว.</verse>
				<verse number="17">เพราะว่า​เมื่อ​คน​ตาย​แล้ว หนังสือ​พินัย​กรรม์​นั้น​จึง​ใช้​ได้ แต่​ว่า​เมื่อ​ผู้ทำ​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่. หนังสือ​พินัย​กรรม์​นั้น​ก็​ใช้​ไม่ได้</verse>
				<verse number="18">เหตุ​ฉะนั้น​คำ​สัญญา​ไมตรี​เดิม​นั้น​เอง​ก็​ไม่ได้​ทรง​ตั้ง​ขึ้น​ปราศ​จาก​เลือด.</verse>
				<verse number="19">เพราะว่า​เมื่อ​โม​เซ​ประกาศ​พระ​บัญญัติ​ทุก​ข้อ​แก่​บรรดา​พล​ไพร่​ตาม​กฎหมาย​แล้ว, ท่าน​จึง​ได้​เอา​เลือด​ลูก​โค​และ​เลือด​ลูก​แพะ​กับ​น้ำ และ​เอา​ขน​แกะ​สี​แดง​และ​ต้น​หุ​สบ​มา​จุ่ม​แล้ว​ประพรม​หนังสือ​กับ​ทั้ง​บรรดา​คน​ทั้ง​ปวง,</verse>
				<verse number="20">และ​กล่าว​ว่า, “นี่​แหละ​เป็น​เลือด​แห่ง​คำ​สัญญา​ไมตรี ซึ่ง​พระ​เจ้า​ทรง​บัญญัติ​ไว้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ท่าน​ได้​เอา​เลือด​ประ​พรม​พลับพลา กับ​ทั้ง​บรรดา​เครื่องใช้​ใน​การ​ปฏิบัติ​นั้น​เช่น​เดียวกัน.</verse>
				<verse number="22">และ​ตาม​พระ​บัญญัติ​นั้น​ข้าพ​เจ้า​เกือบจะ​พูด​ได้​ว่า ทุก​สิ่ง​ถูก​ชำระ​ด้วย​โลหิต, และ​ถ้า​ไม่​มี​โลหิต​ไหล​ออก​แล้ว. ก็​จะ​ไม่​มี​การ​ยก​บาป</verse>
				<verse number="23">เหตุ​ฉะนั้น​จำเป็น​ที่​จะต้อง​ชำระ​ตัวอย่าง​ซึ่ง​ได้มา​จาก​แบบ​ใน​ฟ้า​สวรรค์ โดย​ใช้​เครื่อง​บูชา​อย่าง​นี้. แต่​ว่า​แบบ​บ้าน​สวรรค์​นั้นเอง​ต้อง​ชำระ​โดย​บูชา​อัน​ประเสริฐ​กว่า​บูชา​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="24">เพราะว่า​พระ​คริสต์​ไม่ได้​เสด็จ​เข้า​ใน​ที่บริสุทธิ์​ซึ่ง​มือ​มนุษย์​ได้​กระทำ​ไว้​เป็น​ตัว​จำลอง​จาก​แบบ​แท้​นั้น, แต่​ได้​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​สวรรค์​นั้นเอง. และ​บัดนี้​ทรง​ปรากฏ​จำเพาะ​พระ​พักตร​พระ​เจ้า​เพื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="25">และ​พระ​องค์​ไม่​ต้อง​ถวาย​พระ​องค์​เอง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ย่อยๆ. เหมือน​อย่าง​มหา​ปุโรหิต​นั้น​ผู้​ได้​เข้า​ไป​ใน​ที่​บริสุทธิ์​ทุก​ปีๆ นำเอา​เลือด​ซึ่ง​มิใช่​โลหิต​ตัวเอง​เข้า​ไป.</verse>
				<verse number="26">มิฉะนั้น พระ​องค์​คง​ต้อง​ทน​ทุกข์​ทรมาน​บ่อยๆ ตั้งแต่​สร้าง​โลก​มา. แต่​ว่า​เดี๋ยวนี้​พระ​องค์​ได้​ทรง​ปรากฏ​ใน​เวลา​ที่สุด​นี้​ครั้ง​เดียว เพื่อ​จะ​ได้​กำจัด​ความ​บาป​ได้​โดย​ถวาย​พระ​องค์​เอง​เป็น​เครื่อง​บูชา.</verse>
				<verse number="27">และ​มนุษย์​ทั้ง​หลาย​มี​กำหนด​ไว้​แล้ว​ว่า​จะต้อง​ตาย​หน​หนึ่ง และ​ภาย​หลัง​นั้น​จะ​ถึง​การ​พิพากษา​ฉัน​ใด.</verse>
				<verse number="28">พระ​คริสต์​จึง​ต้อง​ถวาย​พระ​องค์​เอง​เป็น​เครื่อง​บูชา​หน​หนึ่ง, เพื่อ​จะ​ได้​ทรง​รับ​เอา​ความ​บาป​ของ​คน​เป็น​อัน​มาก. แล้ว​พระ​องค์​จะ​ทรง​ปรากฏ​ครั้ง​ที่​สอง​ปราศ​จาก​ความ​บาป แก่​บรรดา​คน​ที่​คอย​พระ​องค์​ให้​เขา​ถึง​ความ​รอด​ฉัน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">โดย​เหตุ​ที่​พระ​บัญญัติ​นั้น​ได้​เป็น​แต่​เงา​ของ​สิ่ง​ดี​ที่​จะ​มา​ภาย​หน้า, มิใช่​ตัว​จริง​แห่ง​ของ​สิ่ง​นั้น​ทีเดียว, พระ​บัญญัติ​นั้น​จะ​ใช้​เครื่อง​บูชา​ที่​เขา​ถวาย​ทุก​ปีๆ เสมอ​มา กระทำ​ให้​ผู้​ถวาย​สักการบูชา​นั้น​ถึง​ที่​สำเร็จ​ไม่ได้.</verse>
				<verse number="2">ถ้า​หา​ไม่ เขา​คง​ได้​หยุด​จาก​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​นั้น​แล้ว​มิใช่​หรือ เพราะว่า​ผู้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​นั้น, เมื่อ​ได้​ถูก​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​ครั้ง​หนึ่ง​แล้ว, คง​จะ​มิได้​รู้สึก​ตัว​ว่า​ได้​ทำ​บาป​ต่อไป.</verse>
				<verse number="3">แต่​การ​กระทำ​บูชา​นั้น​เป็น​เหตุ​ให้​ระลึก​ถึง​ความ​บาป​ทุก​ปีๆ</verse>
				<verse number="4">ด้วย​ว่า​เลือด​โค​ผู้​และ​เลือด​แพะ​จะ​ชำระ​ความ​บาป​ก็​หา​มิได้​เลย</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ฉะนั้น ครั้น​พระ​องค์​เสด็จ​เข้า​มา​ใน​โลก​แล้ว, พระ​องค์​จึง​ตรัส​ว่า, “เครื่อง​บูชา​และ​ของ​บรรณาการ​พระ​องค์​ไม่​ทรง​ประสงค์ แต่​พระ​องค์​ได้​ทรง​จัด​เตรียม​กาย​ประทาน​แก่​ข้าพ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">เครื่อง​บูชา​เพลิง​และ​เครื่อง​บูชา​แก้​บาป​พระ​องค์​หา​ชอบ​พระทัย​ไม่.</verse>
				<verse number="7">ขณะ​นั้น​ข้าพ​เจ้า​จง​กล่าว​ว่า. ‘ข้า​แต่​พระ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​มา​เพื่อ​จะ​ให้​น้ำ​พระทัย​ของ​พระ​องค์​สำเร็จ, ตาม​คัมภีร์​ที่​เขียน​ไว้​กล่าว​ถึง​ขำพ​เจ้า​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="8">ต่อ​จาก​คำ​ที่​กล่าว​ไว้​แล้ว​ข้างบน​ว่า เครื่อง​บูชา​และ​ของ​บรรณาการ​และ​เครื่อง​บูชา​เพลิง​และ​บูชา​แก้​บาป ที่​เขา​ได้​บูชา​ตาม​พระ​บัญญัติ​นั้น พระ​องค์​ไม่​ได้​ทรง​ประสงค์​และ​ไม่ได้​ชอบ​พระทัย,</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระ​องค์​จึง​ตรัส​ว่า, ดู​เถิด, ข้าพ​เจ้า​มา​เพื่อ​จะ​ให้​น้ำ​พระทัย​ของ​พระ​องค์​สำเร็จ. พระ​องค์​ทรง​ยก​เลิก​เครื่อง​บูชา​เดิม​นั้น​เสีย​แล้ว, เพื่อ​พระ​องค์​จะ​ได้​ทรง​ตั้ง​เครื่อง​บูชา​ซึ่ง​มา​ภาย​หลัง​นั้น​ให้​ถาวร.</verse>
				<verse number="10">ก็​โดย​น้ำ​พระทัย​นั้น​เอง​ที่​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​ถูก​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​แล้ว, คือ​การ​ถวาย​พระ​กาย​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​แต่​ครั้ง​เดียว​เท่านั้น</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​ปุโรหิต​ทุก​คน​ก็​ยืน​ปฏิบัติ​อยู่​ทุก​วันๆ. และ​นำ​เอา​เครื่อง​บูชา​อย่าง​เดียวกัน​มา​ถวาย​เนืองๆ, เครื่อง​บูชา​นั้น​จะ​ยก​เอา​ความ​บาป​ไป​เสีย​ไม่ได้​เลย.</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​พระ​องค์​นี้, ครั้น​ทรง​กระทำ​บูชา​เพราะ​ความ​บาป​เพียง​หน​เดียว ซึ่ง​ใช้ได้​เป็น​นิตย์, ก็​เสด็จ​นั่ง​เบื้อง​ขวา​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​เจ้า,</verse>
				<verse number="13">ตั้งแต่​นี้​ไป​พระ​องค์​คอย​อยู่​จน​ถึง​บรรดา​ศัตรู​ของ​พระ​องค์​จะ​ถูก​ปราบ​ลง เป็น​ที่​รอง​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="14">เพราะว่า​โดย​การ​ทรง​ถวาย​บูชา​หน​เดียว พระ​องค์​ได้​ทรง​กระทำ​ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ถูก​ชำระ​แล้ว​ถึง​ที่​สำเร็จ​เป็น​นิตย์.</verse>
				<verse number="15">และ​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ทรง​เป็น​พะยาน​ฝ่าย​เรา​ด้วย เพราะว่า​ครั้น​ได้​ตรัส​ไว้​แล้ว​ว่า,</verse>
				<verse number="16">“นี่​แหละ เป็น​คำ​สัญญา​ไมตรี​ซึ่ง​เรา​จะ​ทำ​ไว้​กับ​เขา​ทั้ง​หลาย เมื่อ​วัน​เหล่านั้น​ล่วง​ไป​แล้ว,” องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ได้​ตรัส​ว่า, “บัญญัติ​ของ​เรา​เรา​จะ​ใส่​ไว้​ใน​ใจ​เขา​ทั้ง​หลาย, และ​จะ​จารึก​ไว้​ใน​จิตต์​ใจ​ของ​เขา​ด้วย,”</verse>
				<verse number="17">จึง​เพิ่ม​คำ​ต่อไป​ว่า, “และ​ความ​บาป​และ​การ​ชั่ว​ของ​เขา เรา​จะ​ไม่​ระลึก​ถึง​ต่อไป​เลย.”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ได้​ทรง​ชำระ​บาป​เสีย​แล้ว, ก็​ไม่​มี​การ​บูชา​แก้​บาป​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนั้น​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย. เรา​จึง​มี​ใจ​กล้า​ที่​จะ​เข้า​ไป​ใน​ที่​บริสุทธิ์​โดย​พระ​โลหิต​ของ​พระ​เยซู,</verse>
				<verse number="20">ตาม​ทาง​ใหม่​และ​เป็น​ทาง​ที่​มี​ชีวิต, ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​เปิด​ออก​สำหรับ​เรา​ทั้ง​หลาย​โดย​พระ​วิสูตร​นั้น, คือ​พระ​กาย​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="21">และ​ครั้น​เรา​มี​มหา​ปุโรหิต​ใหญ่​สำหรับ​โบสถ์​ของ​พระ​เจ้า​แล้ว,</verse>
				<verse number="22">ก็​ให้​เรา​เข้า​มา​ใกล้​ด้วย​ใจ​จริง, ด้วย​ความ​เชื่อ​อัน​เต็ม​เปี่ยม, มี​ใจ​ที่​ถูก​ประ​พรม​ชำระ​พ้น​จาก​การ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​ที่​ไม่​ดี, และ​มี​กาย​ล้าง​ชำระ​ด้วย​น้ำ​อัน​ใส​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="23">ความหวัง​ที่​เรา​ทั้ง​หลาย​ประกาศ​ตัวรับ​ไว้​แล้ว​นั้น ให้​เรา​ถือ​ไว้​ให้​มั่นคง​อย่า​ให้​ยิ่งๆ หย่อนๆ ไป เพราะว่า​พระ​องค์​ผู้​ได้​ทรง​สัญญา​นั้น​สัตย์​ซื่อ</verse>
				<verse number="24">และ​ให้​เรา​พิจารณา​ดู​กัน​และ​กัน, เพื่อ​เป็น​เหตุ​ให้​บังเกิด​ใจ​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​และ​กระทำ​การ​ดี.</verse>
				<verse number="25">ซึ่ง​เรา​เคย​ประชุม​กัน​นั้น​อย่า​ให้​หยุด, เหมือน​อย่าง​บาง​คน​เคย​กระทำ​นั้น. แต่​จง​เตือนสติ​กัน​และ​ให้​มาก​ยิ่ง​ขึ้น เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เห็น​วัน​เวลา​นั้น​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="26">ครั้น​เรา​ได้รับ​ความรู้​ถึง​ความ​จริง​แล้ว, ถ้า​เรา​มี​ใจ​ขืน​กระทำ​ผิด, เครื่อง​บูชา​แก้​บาป​นั้น​ไม่​มี​เหลือ​อีก​เลย</verse>
				<verse number="27">มี​แต่​จะ​คอย​การ​พิพากษา​อัน​น่า​กลัว. และ​ไฟ​อัน​ร้าย ซึ่ง​จะ​กิน​เอา​บรรดา​คน​ที่​ขัดขวาง​นั้น​เสีย.</verse>
				<verse number="28">ฝ่าย​คน​ที่​ได้​ประมาท​ต่อ​พระ​บัญญัติ​ของ​โม​เซ, ถ้า​มี​พะยาน​สอง​สาม​ปาก, ก็​จะ​ถึง​ตาย​ปราศ​จาก​ความ​เมตตา</verse>
				<verse number="29">ส่วน​คน​ที่​เหยียด​หยาม​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า, และ​ถือ​ว่า​พระ​โลหิต​แห่ง​คำ​สัญญา​ไมตรี ซึ่ง​เป็น​ที่​ชำระ​ตัว​ให้​บริสุทธิ์​นั้น​เป็น​มลทิน, และ​ประมาท​ต่อ​พระ​วิญญาณ​ผู้​ประกอบ​ด้วย​พระ​คุณ. ท่าน​ทั้ง​หลาย​คิดเห็น​ว่า​คน​เหล่านั้น​ควร​จะ​ถูก​ปรับ​โทษ​มาก​ยิ่ง​กว่า​นั้น​สัก​เท่าใด?</verse>
				<verse number="30">ด้วย​ว่า​เรา​รู้จัก​พระ​องค์​ผู้​ได้​ตรัส​ว่า. การ​แก้​แค้น​นั้น​เป็น​พนักงาน​ของ​เรา เรา​เอง​จะ​ตอบ​แทน. และ​อีก​แห่ง​หนึ่ง​ว่า, องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​จะ​ทรง​พิพากษา​พล​ไพร่​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="31">ซึ่ง​จะ​ตก​เข้า​ไป​ใน​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่​นั้น​ก็​เป็น​การ​น่า​กลัว</verse>
				<verse number="32">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ระลึก​ถึง​คราว​ก่อน​นั้น​เมื่อ​ท่าน​รับ​สว่าง​แล้ว. ท่าน​ได้​สู้​ทน​เอา​ความ​ยากลำบาก​อัน​ใหญ่​ยิ่ง</verse>
				<verse number="33">บาง​ที​ท่าน​เอง​ก็​ถูก​ประ​จาร​ให้​คน​ทำ​อัปยศ​และ​ข่ม​เหง บาง​ที​ก็​เป็น​เพราะ​เหตุ​ท่าน​ได้รับ​ส่วน​ด้วยกัน​กับ​คน​ที่​ถูก.</verse>
				<verse number="34">ด้วย​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​มี​ใจ​เมตตา​ผู้​ที่​ถูก​จำ​จอง และ​เมื่อ​เขา​ได้​ปล้น​ชิง​เอา​สิ่งของๆ ท่าน​ไป, ท่าน​ได้​อด​กลั้น​ไว้​ด้วย​ใจ​ยินดี, โดย​รู้​แล้ว​ว่า​ท่าน​ยัง​มี​ทรัพย์​สมบัติ​อัน​ถาวร​ดี​ยิ่งกว่านั้น​อีก.</verse>
				<verse number="35">เหตุ​ฉะนั้น​อย่าได้​ละ​ทิ้ง​ความ​แน่ใจ​ของ​ท่าน, ซึ่ง​มี​บำเหน็จ​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="36">ด้วย​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ต้องการ​ความ​เพียร, เพื่อ​ว่า​ครั้น​ท่าน​กระทำ​ให้​น้ำ​พระทัย​ของ​พระ​เจ้า​สำเร็จ​แล้ว, ท่าน​จะ​ได้รับ​ตาม​คำ​ทรง​สัญญา.</verse>
				<verse number="37">ด้วย​อีก​สัก​ประเดี๋ยว​หนึ่ง พระ​องค์​ผู้​เสด็จ​มา​จะ​เสด็จ​มา​แล้ว, และ​จะ​ไม่​เนิ่น​ช้า.</verse>
				<verse number="38">ฝ่าย​ผู้​ชอบ​ธรรม​ของ​เรา​นั้น​จะ​ดำรงชีวิต​อยู่​โดย​ความ​เชื่อ และ​ถ้า​เขา​กลับ​ถอย​หลัง ใจ​ของ​เรา​จะ​ไม่​มี​ความชอบ​ใน​คน​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="39">แต่​เรา​ทั้ง​หลาย​ไม่​อยู่​ฝ่าย​คน​เหล่านั้น​ที่​กลับ​ถอย​หลัง​ถึง​ความ​พินาศ, แต่​อยู่​ฝ่าย​คน​เหล่า​นั้น​ที่​เชื่อ จน​ให้​วิญญาณ​จิตต์​ถึง​ที่​รอด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ฝ่าย​ความ​เชื่อ​นั้น​คือ​ความ​แน่ใจ​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​หวัง​ไว้, เป็น​ความรู้สึก​อย่าง​แน่นอน​ว่า สิ่ง​ที่​ยัง​ไม่ได้​เห็น​นั้น​มี​จริง.</verse>
				<verse number="2">ด้วย​ว่า​โดย​ความ​เชื่อ​นั้น พวก​ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่​ได้​มี​คำ​พะยาน​กล่าวถึง​ตัว​เขา​เอง.</verse>
				<verse number="3">โดย​ความ​เชื่อ​นั้น เรา​จึง​รู้​เข้าใจ​ว่า พระ​เจ้า​ได้​ทรง​สร้าง​โลก​ทั้ง​ปวง​ด้วย​คำ​ตรัส​ของ​พระ​องค์, จนถึง​สิ่งของ​ที่​ปรากฏ​นั้น มิได้​บังเกิด​ขึ้น​จาก​สิ่ง​ที่​เห็น​ได้​นั้น</verse>
				<verse number="4">โดย​ความ​เชื่อ เฮ​เบล​นั้น​จึง​ได้​นำ​เครื่อง​บูชา​อัน​ประเสริฐ​กว่า​เครื่อง​บูชา​ของ​คา​ยิน​มา​ถวาย​แก่​พระ​เจ้า เพราะ​เหตุ​เครื่อง​บูชา​นั้น​จึง​มี​พะยาน​ว่า​เขา​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม, คือ​พระ​เจ้า​ทรง​เป็น​พะยาน​แก่​ของ​ถวาย​ของ​เขา โดย​ความ​เชื่อ​นั้น, แม้ว่า​เฮ​เบล​ตาย​แล้ว เขา​ก็​ยัง​พูด​อยู่.</verse>
				<verse number="5">เพราะ​เหตุ​ความ​เชื่อ ฮะ​โนค​ได้​วัน​การ​เปลี่ยนแปลง​แห่ง​กาย, เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่​ต้อง​เห็น​ความ​ตาย เขา​หา​ท่าน​ไม่​พบ. เพราะ​พระ​เจ้า​ทรง​เปลี่ยนแปลง​กาย​ของ​ท่าน​เสีย​แล้ว เพราะ​เมื่อ​ก่อน​ทรง​เปลี่ยนแปลง​นั้น ได้​มี​พะยาน​กล่าว​ถึง​ท่าน​ว่า ท่าน​ได้​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="6">แต่​ถ้า​ไม่​มี​ความ​เชื่อ​แล้ว. จะ​เป็น​ที่​ชอบ​พระทย​พระ​เจ้า​ก็​หา​มิได้ เพราะว่า​ผู้​ที่มา​หา​พระ​เจ้า​ต้อง​เชื่อ​ว่า พระ​องค์​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่, และ​ต้อง​เชื่อ​ว่า พระ​องค์​เป็น​ผู้​ประทาน​บำเหน็จ​ให้​แก่​ทุก​คน​ที่​ปลง​ใจ​แสวงหา​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="7">โดย​ความ​เชื่อ. เมื่อ​พระ​เจ้า​ทรง​เตือน​ถึง​การณ์​ที่​ยัง​ไม่ได้​เห็น, โน​ฮา​จึง​มี​ใจ​เกรง​กลัว จัดแจง​ต่อ​นาวา​ซึ่ง​เป็น​ที่​ให้​ครอบ​ครัว​ของ​ตน​รอด​ได้ เพราะ​ความ​เชื่อ​นั้น​ท่าน​จึง​ปรับ​โทษ​แก่​โลก, และ​เป็น​เจ้า​มฤดก​แห่ง​ความชอบ​ธรรม​ซึ่ง​บังเกิด​แต่​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="8">โดย​ความ​เชื่อ. ครั้น​พระ​เจ้า​ทรง​เรียก​แล้ว, อับ​รา​ฮาม​ก็​ได้​เชื่อ​ฟัง​และ​ออกไป​ถึง​ตำบล​ที่​จะ​ได้​รับ​เป็น​มฤดก และ​ท่าน​ได้​ออกไป​โดย​หา​รู้​ไม่​ว่า​จะ​ไป​ทาง​ไหน.</verse>
				<verse number="9">โดย​ความ​เชื่อ ท่าน​จึง​ได้​อาศัย​ใน​ตำบล​ซึ่ง​เป็น​ที่​ทรง​สัญญา​ไว้​นั้น, เหมือน​ท่าน​เป็น​คน​แขก​เมือง, คือ​ตั้ง​ทับ​อาศัย​อยู่​คับ​ยิศ​ฮาค​และ​ยาโคบ​ซึ่ง​เป็น​ผู้รับ​มฤดก​ด้วยกัน​ใน​คำ​ทรง​สัญญา​อัน​เดียว​นั้น</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​ท่าน​ได้​คอย​อยู่​เพื่อ​จะ​ได้​เมือง​ที่​มี​ราก, ซึ่ง​พระ​เจ้า​เป็น​นาย​ช่าง​และ​เป็น​ผู้​ทรง​สร้าง​ขึ้น.</verse>
				<verse number="11">โดย​ความ​เชื่อ ถึง​นาง​ซา​รา​เอง​ก็​ได้​กำลัง​ตั้ง​ครรค์​เมื่อ​อายุ​แก่​เกิน​แล้ว, เพราะ​นาง​นั้น​ได้​ถือ​ว่า​พระ​องค์​ผู้​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​นั้น​เป็น​ผู้​สัตย์​ซื่อ</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนั้น​คน​เป็น​อัน​มาก​ดุจ​ดาว​ใน​ท้อง​ฟ้า​และ​ดุจ​เม็ด​ทราย​ที่​ทะเล​ซึ่ง​นับ​ไม่ได้ ได้​บังเกิด​แต่​ชาย​คน​เดียว, และ​ชาย​คน​นั้น​ก็​เท่า​กับ​คน​ที่​ตาย​แล้ว​ด้วย</verse>
				<verse number="13">คน​เหล่านั้น​ได้​ตาย​ไป​ใน​ระหว่าง​ที่​เชื่อ​อยู่, ยัง​ไม่​ได้รับ​ผล​ตาม​ที่​ทรง​สัญญา​ไว้​นั้น, แต่​แล​เห็น​และ​ยินดี​ต้อนรับ​ไว้​แต่​ไกล, และ​ได้รับ​ว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็น​แขก​เมือง​เที่ยว​สัญจร​อยู่​ใน​โลก.</verse>
				<verse number="14">ด้วย​ว่า​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​กล่าว​อย่าง​นั้น​ก็​สำแดง​เป็น​แน่​ว่า เขา​กำลัง​แสวงหา​เมือง​ที่​จะ​ได้​เป็น​สิทธิ์​ของ​ตน​เอง.</verse>
				<verse number="15">และ​ถ้า​เขา​ได้​นึก​หวัง​จะ​กลับไป​ยัง​เมือง​ที่​เขา​ออก​มา​แล้ว​นั้น, เขา​คง​จะ​มี​โอกาส​ที่​จะ​กลับไป​ได้.</verse>
				<verse number="16">แต่​บัดนี้​เขา​ปรารถนา​ที่​จะ​ได้​เมือง​ที่​ประเสริฐ​กว่า, คือ​เมือง​สวรรค์. เหตุ​ฉะนั้น​พระ​เจ้า​มิได้​ทรง​ละอาย​ใน​การ​ที่​เขา​ได้​เรียก​พระ​องค์​ว่า เป็น​พระ​เจ้า​ของ​เขา ด้วย​ว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​จัด​เตรียม​เมือง​หนึ่ง​ไว้​สำหรับ​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="17">โดย​ความ​เชื่อ เมื่อ​อับ​รา​ฮาม​ถูก​ลอง​ใจ ก็​ได้​ถวาย​ยิศ​ฮาค​เป็น​เครื่อง​บูชา นี่​แหละ​ท่าน​ผู้​ได้​รับ​คำ​สัญญา​นั้น​ไว้​ด้วย​ความ​ยินดี ก็​ได้​ถวาย​บุตร​คน​เดียว​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="18">คือ​บุตร​ที่​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​กล่าวถึง​บุตร​นั้น​ว่า, เชื้อ​สาย​ของ​ท่าน​จะ​นับตั้งแต่​ยิค​ฮาค.</verse>
				<verse number="19">คือ​เชื่อ​ว่า พระ​เจ้า​ทรง​ฤทธิ์​อาจ​บันดาล​ให้​ยิศ​ฮาค​นั้น​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ตาย​ได้ และ​ท่าน​ได้รับ​บุตร​นั้น​กลับคืน​มา​อีก ประหนึ่ง​ว่า​บุตร​นั้น​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ตาย.</verse>
				<verse number="20">โดย​ความ​เชื่อ ยิศ​ฮาค​ได้​อวย​พร​แก่​ยา​โคบ​และ​เอ​ชาว, คือ​เกี่ยว​กับ​เหตุการณ์​ซึ่ง​จะ​บังเกิด​ภาย​หน้า​นั้น.</verse>
				<verse number="21">โดย​ความ​เชื่อ ยาโคบ​เมื่อ​จะ​ตาย​ได้​อวย​พร​แก่​บุตร​ทั้ง​สอง​ของ​โย​เซฟ, และ​ได้​นมัสการ​พระ​เจ้า​ใน​เวลา​ที่​พิง​หัว​ไม้​เท้า​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="22">โดย​ความ​เชื่อ โย​เซฟ​เมื่อ​กำลัง​จะ​ตาย​ได้​กล่าวถึง​การ​ที่​พวกยิศรา​เอล​จะ​ออกไป, และ​ได้​มี​คำสั่ง​ไว้​เรื่อง​กะ​ดูก​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="23">โดย​ความ​เชื่อ เมื่อ​โม​เซ​บังเกิด​มาแล้ว บิดา​มารดา​ได้​ซ่อน​ท่าน​ไว้​ถึง​สาม​เดือน, เพราะ​เห็น​ว่า​เป็น​เด็ก​รูป​งาม และ​ไม่ได้​กลัว​คำสั่ง​ของ​กษัตริย์​นั้น.</verse>
				<verse number="24">โดย​ความ​เชื่อ ครั้น​โม​เซ​วัฒนา​โต​ขึ้น​แล้ว ไม่​ยอม​ให้​เรียก​ว่า​เป็น​บุตร​ของ​ธิดา​กษัตริย์​ฟา​โร</verse>
				<verse number="25">คือ​เห็น​ว่า​ที่​จะ​ทน​การ​เคี่ยวเข็ญ​ด้วยกัน​กับ​พล​ไพร่​ของ​พระ​เจ้า ดี​กว่า​มี​ใจ​ยินดี​ใน​การ​ชั่ว​สัก​เวลา​หนึ่ง,</verse>
				<verse number="26">คือ​ถือ​ว่า​ความ​อัปยศ​ของ​พระ​คริสต์ ประเสริฐ​กว่า​คลัง​ทรัพย์​ใน​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต ด้วย​ท่าน​เห็น​แก่​ประ​โยชน์​บำเหน็จ​นั้น.</verse>
				<verse number="27">โดย​ความ​เชื่อ ท่าน​ได้​ละ​ทิ้ง​ประเทศ​อาย​ฆุป​โต, ไม่ได้​กลัว​ความ​กริ้ว​แห่ง​กษัตริย์​นั้น เพราะ​ท่าน​มั่นใจ​อยู่​เหมือน​หนึ่ง​เห็น​พระ​องค์​ผู้​ไม่​ทรง​ปรากฏ​แก่​ตา.</verse>
				<verse number="28">โดย​ความ​เชื่อ ท่าน​ได้​ถือ​การ​เลี้ยง​ปัศ​คา​และ​พิธี​ประ​พรม​เลือด, เพื่อ​ไม่ให้​ผู้​ประหาร​บุตร​หัวปี​นั้น​มา​ถูก​ต้อง​พวก​ยิศรา​เอล​ได้</verse>
				<verse number="29">โดย​ความ​เชื่อ พวกยิศรา​เอล​ทั้ง​หลาย​ได้​ข้าม​ทะเล​แดง​เหมือน​เดิน​ที่​ดิน​แห้ง และ​เมื่อ​พวก​อาย​ฆุป​โต​ได้​เดิน​ลอง​ดู​จะ​ข้าม​ก็​จม​น้ำ​ตาย​ทั้งสิ้น.</verse>
				<verse number="30">โดย​ความ​เชื่อ, เมื่อ​พวกยิศรา​เอลล้อม​กำแพง​เมือง​ยะ​รี​โฮ​ไว้​ถึง​เจ็ด​วัน​แล้ว, กำแพง​นั้น​ก็​พัง​ลง.</verse>
				<verse number="31">โดย​ความ​เชื่อ รา​ฮาบ​หญิง​แพศยา, เมื่อ​รับ​คน​สอด​แนม​นั้น​ไว้​โดย​ดี​แล้ว, ก็​ไม่ได้​พินาศ​ด้วยกัน​กับ​คน​เหล่านั้น​ที่​มิได้​เชื่อ​ฟัง</verse>
				<verse number="32">และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ว่า​อะไร​อีก​ต่อไป? เพราะ​เวลา​ไม่​พอที่จะ​กล่าว​ถึงฆิด​โอน. บา​ราค, ซิ​มโซน. และยิพธา, ดาวิด, และ​ซามูเอล, และ​ผู้​พยากรณ์​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="33">คน​เหล่านั้น​อาศัย​ความ​เชื่อ​จึง​ได้​ชัย​ชะ​นะ​แผ่น​ดิน​ต่างๆ, ได้​กระทำ​การ​ชอบ​ธรรม, ได้รับ​ตาม​คำ​ทรง​สัญญา​ไว้. ได้​ปิด​ปาก​สิงห์โต,</verse>
				<verse number="34">ได้​ดับ​ไฟ​อัน​ไหม้​รุนแรง​มาก. ได้​พ้น​จาก​คม​ดาพ. เมื่อก่อน​อ่อน​กำลัง​แล้ว​ก็​มี​กำลัง​มาก​ขึ้น. มี​กำลัง​เรี่ย​แรง​มาก​ใน​การ​สงคราม, ได้​กระทำ​ให้​กองทัพ​ประเทศ​อื่นๆ แตก​พ่าย​แพ้​หนี​ไป.</verse>
				<verse number="35">พวก​ผู้หญิง​ได้รับ​คน​พวก​ของ​เขา​ที่​ตาย​แล้ว​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย​อีก. บาง​คน​ได้​ถูก​การ​ทรมาน, เพราะ​ไม่​ยอมรับ​การ​ช่วย​ให้​รอด​ตาย. เพื่อ​เขา​จะ​ได้​รับ​การ​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย​อัน​ประเสริฐ​กว่า</verse>
				<verse number="36">บาง​คน​ถูก​ทดลอง​โดย​คำ​เยาะ​เย้ย​และ​ถูก​เฆี่ยน, แล้ว​ก็​ถูก​จำ​และ​ขัง​ไว้​ใน​คุก​ด้วย</verse>
				<verse number="37">และ​บาง​คน​ถูก​หิน​ขว้าง, บาง​คน​ถูก​เลื่อย​เป็น​ท่อนๆ, บาง​คน​ถูก​ทดลอง​ต่างๆ, บาง​คน​ถูก​ฆ่า​ด้วย​คม​ดาพ บาง​คน​เที่ยว​สัญจร​ไป​นุ่ง​ห่ม​หนัง​แกะ​หนัง​แพะ​อด​อยาก, ทน​ทุกข์​เวทนา​และ​ทน​การ​เคี่ยวเข็ญ</verse>
				<verse number="38">(แผ่น​ดิน​โลก​ไม่​สม​กบ​คน​เช่นนั้น​เลย). เขา​จึง​ได้​เทียว​ซุ่ม​ซ่อน​ตัว​อยู่​ในถ้ำ​และ​ใน​โพรง.</verse>
				<verse number="39">คน​เหล่านั้น​ทุก​คน​ได้​ชื่อเสียง​อัน​ดี​เล่า​ลือ​โดย​ความ​เชื่อ​ของ​เขา. แต่​เหตุการณ์​ซึ่ง​ทรง​สัญญา​ไว้​แล้ว​นั้น เขา​ไม่ได้​รับ.</verse>
				<verse number="40">ด้วย​ว่า​พระ​เจ้า​ทรง​จัด​เตรียมการ​อย่าง​ดีกว่า​ไว้​สำหรับ​เรา​ทั้ง​หลาย. เพื่อ​ไม่ให้​เขา​ทั้ง​หลาย​ถึง​ที่​สำเร็จ​นอก​จาก​เรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น. ครั้น​เรา​มี​พะยาน​หมู่​ใหญ่​อย่าง​นั้น​อยู่​รอบ​ข้าง. ให้​เรา​ทิ้ง​ของ​หนัก​ทุก​สิ่ง​ที่​ขัดข้อง​อยู่, และ​การ​ผิด​ที่​เรา​มัก​ง่าย​กระทำ​นั้น, และ​การ​วิ่ง​แข่ง​กัน​ที่​กำหนด​ไว้​สำหรับ​เรา​นั้น ให้​เรา​วิ่ง​ด้วย​ความ​เพียร​พยายาม,</verse>
				<verse number="2">หมาย​เอา​พระ​เยซู​เป็น​ผู้นำ​และ​เป็น​ผู้​ส่งเสริม​ความ​เชื่อ​ของ​เรา​ให้​สำเร็จ. เพราะ​เห็น​แก่​ความ​ยินดี​ที่​มี​อยู่​ตรง​หน้า​นั้น พระ​องค์​ได้​ทรง​ทน​เอา​กางเขน, ทรง​ถือ​ว่า​ความ​ละอาย​ไม่​เป็น​สิ่ง​สำคัญ​อะไร, และ​ได้​เสด็จ​นั่ง​เบื้อง​ขวา​พระ​ที่​นั่ง​ของ​พระ​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="3">ด้วย​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​พินิจ​คิด​ถึง​พระ​องค์​ผู้​ได้​ทรง​ทน​เอา​การ​ติ​เตียน​นินทา​แห่ง​คน​บาป​ต่อ​พระ​องค์​มาก​เท่าใด, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่​อ่อน​ระอา​ใจ​ไป.</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​ไม่ได้​รบ​สู้​กับ​ความผิด​จน​ถึง​โลหิต​ตก.</verse>
				<verse number="5">และ​ท่าน​ได้​ลืม​คำ​เตือน​นั้น​เสีย. ซึ่ง​ได้​เตือน​ท่าน​เหมือน​กับ​เตือน​บุตร​ว่า, ดูก่อน​บุตร​ของ​ข้าพ​เจ้า, อย่า​ประมาท​ต่อ​การ​ตี​สอน​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, และ​อย่า​ระอา​ใจ​เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​ติ​เตียน​ท่าน​นั้น</verse>
				<verse number="6">เพราะว่า​พระ​องค์​ทรง​รัก​ผู้ใด, พระ​องค์​จึง​ทรง​ตี​สอน​ผู้​นั้น และ​พระ​องค์​ทรง​รับ​คน​ใด​เป็น​บุตร, พระ​องค์​ก็​ทรง​เฆี่ยน​ตี​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="7">ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ทน​นั้น​ก็​เพราะ​การ​ตี​สอน​พระ​เจ้า​ทรง​กระทำ​แก่​ท่าน​เหมือน​ท่าน​เป็น​บุตร ด้วย​ว่า​มี​บุตร​คน​ใด​เล่า​ที่​บิดา​ไม่​ได้​ตี​สอน​เขา​บ้าง?</verse>
				<verse number="8">แต่​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​ได้​ถูก​ตี​สอน​เหมือน​คน​ทั้ง​ปวง​ต้อง​ทน​เอา​นั้น, ท่าน​ก็​ไม่ได้​เป็น​บุตร, แต่​เป็น​เหมือน​ลูก​ที่​ไม่​มี​พ่อ.</verse>
				<verse number="9">อีก​ประการ​หนึ่ง​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​มี​บิดา​ตาม​เนื้อ​หนัง​ที่​ได้​ตี​สอน​เรา, และ​เรา​จึง​ได้​นับ​ถือ​บิดา​นั้น ยิ่ง​กว่า​นั้น​อีก เรา​ควร​จะ​ได้​ยำ​เกรง​นบ​นอบ​ต่อ​บิดา​แห่ง​วิญญาณ​จิตต์, และ​จำเริญ​ชีวิต​มิใช่​หรือ</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​บิดา​เหล่านั้น​ได้​ตี​สอน​เรา​น้อย​วัน ตาม​ความเห็น​ดี​เห็นชอบ​ของ​เขา​นั้น แต่​พระ​องค์​ได้​ทรง​ตี​สอน​เรา​ประสงค์​จะ​ให้​เป็น​ประ​โยชน์​แก่​เรา, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​เข้า​ส่วน​ใน​ความ​บริสุทธิ์​ของ​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="11">การ​ตี​สอน​ทุก​อย่าง​เมื่อ​กำลัง​ถูก​อยู่​นั้น​ไม่​เป็น​การ​ชื่น​ใจ​เลย, แต่​เป็น​การ​เศร้า​ใจ แต่​ภาย​หลัง​ก็​กระทำ​ให้​เกิด​ผล​เป็น​ความสุข​สำราญ​แก่​บรรดา​คน​ที่​ต้อง​ทน​อยู่​นั้น, คือ​ความชอบ​ธรรม​นั้น​เอง</verse>
				<verse number="12">เพราะ​เหตุ​นั้น​จง​ชู​มือ​ที่​ห้อย​อยู่​ขึ้น และ​กระทำ​หัว​เข่า​ที่​เพลีย​ให้​เข้มแข็ง</verse>
				<verse number="13">และ​จง​กระทำ​ทาง​ที่​เท้า​ของ​ท่าน​จะ​เดิน​ไป​นั้น​ให้​ตรง​ไป, เพื่อ​อาการ​ที่​ทำ​ให้​ขา​เขยก​จะ​มิได้​กำเริบ​ขึ้น แต่​จะ​ได้​หาย​เป็น​ปกติ.</verse>
				<verse number="14">จง​อุสส่าห์​ที่​จะ​สงบ​สุข​อยู่​กับ​คน​ทั้ง​ปวง, และ​ที่​จะ​ได้​ใจ​บริสุทธิ์ ด้วย​ว่า​นอกจาก​การ​นั้น​ไม่​มี​ใคร​จะ​ได้​เห็น​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">และ​จง​ระวัง​ให้​ดี, เกรง​ว่า​จะ​มี​บาง​คน​กำลัง​เสื่อม​จาก​พระ​กรุณา​คุณ​ของ​พระ​เจ้า และ​เกรง​ว่า​จะ​มี​ราก​ขม​ขื่น​แซม​ขึ้น​มา ทำ​ให้​เกิด​ความ​ยุ่งยาก​แก่​ท่าน, และ​เป็น​เหตุ​ให้​คน​เป็น​อัน​มาก​มลทิน​ไป</verse>
				<verse number="16">และ​เกรง​ว่า​จะ​มี​คน​กระทำ​ผิด​ประเวณี หรือ​คน​ประมาท​เหมือน​อย่าง​เอ​ซาว ผู้​ได้​เอา​สิทธิ์​ของ​บุตร​หัวปี​นั้น​ขาย​เสีย เพราะ​เห็น​แก่​อาหาร​คำ​เดียว.</verse>
				<verse number="17">ด้วย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​แล้ว​ว่า, ภาย​หลัง​เมื่อ​เอ​ซาว​อยาก​ได้รับ​พร​นั้น​เป็น​มฤดก. แม้​ว่า​ได้​แสวง​หา​จน​น้ำตา​ไหล, ก็​ได้รับ​คำ​ปฏิเสธ, เพราะ​ไม่​มี​หนทาง​แก้ไข​เลย​แม้​เขา​ได้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​แล้ว</verse>
				<verse number="18">ด้วย​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่ได้​มา​ถึง​ภูเขา​ที่​จะ​ถูก​ต้อง​ด้วย​มือ​ได้, และ​ที่​ได้​มี​ไฟ​ไหม้​อยู่, และ​ถึง​ที่​ดำ, และ​ถึง​ที่​มืด​มิด, และ​ถึง​ที่​ลม​พายุ,</verse>
				<verse number="19">หรือ​ถึง​เสียง​แตร, หรือ​ถึง​พระ​สุ​รเสียง​ตรัส, ซึ่ง​คน​เหล่านั้น​ที่​ได้​ยิน​แล้ว​ได้​อ้อน​วอน​ขอ​ไม่ให้​ตรัส​คำ​นั้น​แก่​เขา​สืบไป</verse>
				<verse number="20">เพราะว่า​ข้อความ​ที่​ทรง​บัญญัติ​ไว้​นั้น​เขา​ทน​ไม่ได้, คือ​ที่ว่า, แม้​ถึง​สัตว์​เดียรัจฉาน​ตัว​หนึ่ง​ตัว​ใด​ได้​ถูก​ภูเขา​นั้น, ก็​ต้อง​เอา​หิน​ขว้าง​ให้​ตาย.</verse>
				<verse number="21">อาการ​ที่​เห็น​นั้น​เป็น​ที่​น่า​กลัว จน​โม​เซ​เอง​ก็​กล่าว​ว่า, ข้าพ​เจ้า​กลัว​ยิ่ง​นัก​จน​ตัว​สั่น.</verse>
				<verse number="22">แต่​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มาถึง​ภูเขา​ซี​โอน, และ​มา​ถึง​เมือง​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่, คือ​เมือง​ยะ​รู​ซาเลม​แห่ง​สวรรค์, และ​มาถึง​พวก​ทูต​สวรรค์​มากมาย​เหลือ​ที่​จะ​นับ​ประมาณ​ได้,</verse>
				<verse number="23">และ​มา​ถึง​ที่​ชุมนุม​ของ​เหล่า​สาวก, และ​มาถึง​คริสตจักร​เริ่ม​แรก​ผู้​มี​ชื่อ​จารึก​ไว้​ใน​สวรรค์​แล้ว, และ​มาถึง​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​พิพากษา​คน​ทั้ง​ปวง, และ​มา​ถึง​วิญญาณ​จิตต์​ของ​คน​ชอบ​ธรรม​ซึ่ง​ถึง​ที่​สำเร็จ​แล้ว,</verse>
				<verse number="24">และ​มาถึง​พระ​เยซู​ผู้​สมาน​ไมตรี​แห่ง​คำ​สัญญา​ใหม่, และ​มาถึง​พระ​โลหิต​สำหรับ​ประพรม ที่​มี​เสียง​อันมี​น้ำหนัก​มาก​กว่า​โลหิต​ของ​เฮ​เบล​อีก</verse>
				<verse number="25">จง​ระวัง​ให้​ดี​อย่า​เป็น​คน​เมิน​ไม่​ยอม​ฟัง​พระ​องค์​ผู้​ตรัส​นั้น. เพราะว่า​ถ้า​เขา​เหล่านั้น​ที่​เมิน​ไม่​ยอม​ฟัง​คำ​เตือน​ของ​พระ​องค์​ที่​พื้น​แผ่น​ดิน​โลก​ไม่ได้​พ้น​โทษ, ถ้า​เรา​เมิน​หน้า​จาก​พระ​องค์​ผู้​ทรง​เตือน​จาก​สวรรค์, เรา​ทั้ง​หลาย​ก็​จะ​ไม่ได้​พ้น​โทษ​มาก​ยิ่ง​กว่า​นั้น​อีก.</verse>
				<verse number="26">พระ​สุ​รเสียง​ตรัส​ของ​พระ​องค์​คราว​นั้น​ได้​บันดาล​ให้​แผ่น​ดิน​หวั่นไหว, แต่​บัดนี้​พระ​องค์​ได้​ตรัส​สัญญา​ไว้​ว่า, อีก​ครั้ง​หนึ่ง​เรา​จะ​กระทำ​ให้​หวาด​หวั่นไหว มิใช่​แผ่น​ดิน​โลก​แห่ง​เดียว แต่​ทั้ง​สวรรค์​ด้วย.</verse>
				<verse number="27">และ​คำ​ที่​ตรัส​ไว้​ว่า, อีก​ครั้ง​หนึ่ง​นั้น เป็น​ที่​หมายความ​ว่า​สิ่ง​ที่​หวาด​หวั่นไหว​นั้น​จะ​ถูก​เอา​ไป​เสีย, เหมือน​หนึ่ง​เป็น​สิ่งของ​ที่​ทรง​สร้าง​ขึ้น, เพื่อ​จะ​ได้​เหลือ​อยู่​แต่​สิ่งของ​ที่​ไม่ได้​หวาด​หวั่นไหว​นั้น.</verse>
				<verse number="28">เหตุ​ฉะนั้น​เมื่อ​เรา​ได้​แผ่น​ดิน​ที่​หวาด​หวั่นไหว​ไม่ได้​มา​แล้ว, ก็​ให้​เรา​ขอบ​พระ​คุณ, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ปฏิบัติ​พระ​เจ้า​ตาม​ชอบ​พระทัย​ของ​พระ​องค์ ด้วย​ความ​เคารพ​และ​ยำ​เกรง</verse>
				<verse number="29">เพราะว่า​พระ​เจ้า​ของ​เรา​เป็น​เพลิง​ที่​ไหม้​คุ​อยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">จง​ให้​ความ​รัก​พวก​พี่​น้อง​มี​ต่อ​กัน​อยู่​เสมอ​ไป.</verse>
				<verse number="2">และ​อย่า​ลืม​แสดง​กิริยา​ต้อนรับ​แขก​แปลก​หน้า เพราะว่า​โดย​อาการ​ที่​กระทำ​เช่น​นั้น บาง​คน​ก็​ได้​รับรอง​ทูต​สวรรค์​โดย​ไม่​ทัน​รู้​ตัว.</verse>
				<verse number="3">จง​ระลึก​ถึง​คน​เหล่านั้น​ที่​ถูก​จำ​จอง​อยู่. เหมือน​หนึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ถูก​จำ​จอง​อยู่​ด้วยกัน. จง​ระลึก​ถึง​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ตก​อยู่​ใน​ความ​ยากลำบาก, เพราะว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​ยัง​มี​กาย​อยู่​ดุจ​เขา​เหมือนกัน.</verse>
				<verse number="4">จง​ให้​การ​สมรส​นั้น​เป็น​ที่​นับ​ถือ​แก่​คน​ทั้ง​ปวง, และ​ให้​ที่​นอน​ปราศ​จาก​มลทิน ด้วย​ว่า​คน​เหล่านั้น​ที่​เล่น​ชู้​กัน​และ​คน​ล่วง​ประเวณี​พระ​เจ้า​จะ​ทรง​พิพากษา.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​จง​พ้น​จาก​การ​รัก​เงิน ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​อิ่ม​ใจ​ด้วย​สิ่งของ​ที่​มี​อยู่ เพราะ​ว่า​พระ​องค์​เอง​ได้​ตรัส​แล้ว​ว่า, เรา​จะ​ไม่​ละ​ท่าน​ไว้​เลย, หรือ​เรา​จะ​ไม่​ทิ้ง​ท่าน​เสีย​เลย.</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​ทั้ง​หลาย​อาจ​กล่าว​ด้วย​ใจ​กล้า​ว่า, องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​เป็น​ผู้​ทรง​ช่วย​ข้าพ​เจ้า ข้าพ​เจ้า​จะ​ไม่​กลัว มนุษย์​จะ​กระทำ​อะไร​แก่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เล่า?</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ระลึก​ถึง​คน​เหล่านั้น​ที่​ได้​เคย​ปกครอง​ท่าน, คือ​คน​ที่​ได้​ประกาศ​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​แก่​ท่าน. และ​จง​พิจารณา​ดู​ผล​แห่ง​ปลายทาง​แห่ง​ประวัติ​ของ​เขา, แล้ว​จง​เอา​อย่าง​ความ​เชื่อ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="8">พระ​เยซู​คริสต์​ทรง​เป็น​อยู่​อย่าง​เดียว​กัน​ใน​เวลา​วาน​นี้, และ​เวลา​วันนี้, และ​สืบๆ ไป​เป็น​นิจ​กาล.</verse>
				<verse number="9">อย่า​กลับ​กลอก​ไป​ตาม​คำ​สอน​ต่างๆ ที่​แปลกๆ เพราะว่า​เป็น​การ​ดี​อยู่​แล้ว​ที่​จะ​ให้​ใจ​ตั้ง​อยู่​แน่ว​แน่​ด้วย​อาศัย​พระ​คุณ, ไม่ใช่​อาศัย​อาหาร​การ​กิน ซึ่ง​ไม่​เป็น​ประ​โยชน์​แก่​คน​เหล่านั้น​ที่​ประพฤติ​ตาม.</verse>
				<verse number="10">เรา​มี​แท่น​บูชา​แท่น​หนึ่ง, และ​คน​ที่​ปรนนิบัติ​ใน​พลับพลา​นั้น ไม่​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​กิน​ของ​จาก​แท่น​นั้น.</verse>
				<verse number="11">ด้วย​ว่า​ร่าง​ของ​สัตว์​เหล่านั้น​ที่​มหา​ปุโรหิต​ได้​เอา​เลือด​เข้า​ไป​ใน​ที่​บริสุทธิ์​เป็น​เครื่อง​บูชา​แก้​บาป ก็​ต้อง​เอา​ไป​เผา​เสีย​ภาย​นอก​ค่าย​ที่​พัก.</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนั้น​พระ​เยซู​ได้​ทรง​ทน​ทุกข์​ทรมาน​ภายนอก​ประตู​เมือง​เช่น​เดียว​กัน, เพื่อ​พระ​องค์​จะ​ได้​ทรง​ชำระ​พล​ไพร่​ทั้ง​หลาย​โดย​พระ​โลหิต​ของ​พระ​องค์​เอง.</verse>
				<verse number="13">เพราะ​ฉะนั้น ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​พึง​ออกไป​หา​พระ​องค์​ภายนอก​ค่าย​ที่​พัก​นั้น, สู้​ทน​ความ​นินทา​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​ทน​มา​นั้น.</verse>
				<verse number="14">เพราะว่า​ที่​นี่​เรา​ไม่​มี​เมือง​ที่​ถาวร, แต่​ว่า​เรา​แสวง​หา​เมือง​ที่​จะ​มา​เบื้อง​หน้า​นั้น.</verse>
				<verse number="15">เหตุ​ฉะนั้น​ให้​เรา​ถวาย​คำ​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​เป็น​เครื่อง​บูชา​เสมอ โดย​พระ​องค์​นั้น, คือ​ผล​แห่ง​ริม​ฝีปาก​ที่​กล่าว​สรรเสริญ​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="16">แต่​อย่า​ลืม​ที่​จะ​กระทำ​การ​ดี และ​มี​ใจ​ปราณี​ซึ่ง​กัน​และ​กัน ด้วย​ว่า​พระ​เจ้า​ทรง​ชอบ​พระทัย​ด้วย​เครื่อง​บูชา​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="17">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เชื่อ​ฟัง​และ​ยอม​อยู่​ใน​โอวาท​ของ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ปกครอง​ท่าน ด้วย​ว่า​ท่าน​เหล่านั้น​คอย​ระวัง​ดู​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ท่าน, เหมือน​กับ​ผู้​ที่​จะ​ต้อง​รายงาน เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ทำ​การ​นี้​ด้วย​ความ​ชื่น​ใจ, ไม่ใช่​ด้วย​ความ​เศร้า​ใจ เพราะว่า​ที่​ทำ​ดังนั้น​ก็​จะ​ไม่​เป็น​ประ​โยชน์​อะไร​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="18">จง​อธิษฐาน​เพื่อ​เรา​ด้วย​ว่า เรา​ถูก​สะกิด​ใจ​จน​รู้​เป็น​แน่​ว่า เรา​มี​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​ดี​อยู่​แล้ว, และ​ปรารถนา​ที่​จะ​มี​ประวัติการณ์​อย่าง​น่า​นับ​ถือ​ทุก​อย่าง.</verse>
				<verse number="19">และ​ข้าพ​เจ้า​วิงวอน​ท่าน​มาก​ยิ่ง​ให้​กระทำ​เช่น​นั้น, เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ได้​กลับ​คืน​ไป​อยู่​กับ​ท่าน​โดย​เร็ว</verse>
				<verse number="20">ขอ​พระ​เจ้า​แห่ง​สันติ​สุข, ผู้​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​พระ​เยซู​เจ้า​ของ​เรา​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย, คือ​พระ​องค์​ผู้​ทรง​เป็น​ผู้​เลี้ยง​แกะ​อัน​เลิศ, โดย​โลหิต​แห่ง​คำ​สัญญา​ไมตรี​นิ​รันดร์,</verse>
				<verse number="21">ทรง​กระทำ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​คน​สำเร็จ​ถ้วน​ถี่​ใน​การ​ดี​ทุก​อย่าง, เพื่อ​จะ​ได้​ประพฤติ​ตาม​พระทัย​ของ​พระ​องค์, และ​ทรง​ตกแต่ง​ทั้ง​หลาย​ให้​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​ต่อ​คลอง​พระ​เนตร​ของ​พระ​องค์ โดย​พระ​เยซู​คริสต์. จง​ถวาย​สง่า​ราศี​แก่​พระ​องค์​นั้น​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์ อา​เมน</verse>
				<verse number="22">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​วิงวอน​ท่าน​ให้​เพียร​ฟัง​คำ​เตือน​สติ​นี้, เพราะ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เขียน​ฝาก​มา​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​สอง​สาม​คำ​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="23">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​รู้​ว่า ติ​โม​เธียว​น้อง​ของ​เรา​ถูก​ปล่อย​ออกไป​แล้ว, ถ้า​เขา​มา​เร็ว​หน่อย, ข้าพ​เจ้า​จะ​มา​เยี่ยม​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ด้วยกัน​กับ​เขา.</verse>
				<verse number="24">ขอ​ฝาก​คำ​คำนับ​มา​ยัง​ท่าน​เหล่านั้น​ที่​ปกครอง​ท่าน, และ​สิทธิ​ชน​ทั้ง​ปวง พวก​พี่​น้อง​ที่​เป็น​ชาว​อิ​ตา​เลีย​ก็​ฝาก​คำ​คำนับ​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="25">ขอให้​พระ​คุณ​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​ปวง​เถิด. อา​เมน.</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="59">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ยา​โก​โบ​ทาส​ของ​พระ​เจ้า​และ​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า คำนับ​มา​ยัง​ชาติ​ยู​ดาย​สิบ​สอง​ตระกูล​ที่​กระ​จด​กระจาย​อยู่​นั้น</verse>
				<verse number="2">ดูก่อน​พี่​น้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า. เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตก​อยู่​ใน​การ​ทดลอง​ต่างๆ ก็​จง​มี​ความ​ยินดี​เถิด.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​แล้ว​ว่า การ​ทดลอง​ดู​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​นั้น​กระทำ​ให้​เกิด​ความ​เพียร.</verse>
				<verse number="4">และ​จง​ให้​ความ​เพียร​นั้น​กระทำ​การ​จน​สำเร็จ, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เป็น​ผู้​สำเร็จ​ครบ​ถ้วน ไม่​ขาด​สิ่ง​ใด​เลย</verse>
				<verse number="5">แต่​ว่า​ถ้า​ผู้ใด​ใน​พวก​ท่าน​ขาด​สติปัญญา. ก็​ให้​คน​นั้น​ขอ​แต่​พระ​เจ้า. ผู้​ทรง​โปรด​ประทาน​ให้แก่​คน​ทั้ง​ปวง​ด้วย​เต็ม​พระทัย​และ​มิได้​ทรง​ติ​ว่า, แล้ว​ก็​จะ​ได้​ทรง​ประทาน​ให้แก่​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="6">แต่​จง​ให้​ผู้​นั้น​ขอ​ด้วย​ใจ​เชื่อ. อย่า​ให้​มี​ใจ​สงสัย​เลย เพราะว่า​ผู้​ที่​สงสัย​นั้น​เป็น​เหมือน​คลื่น​แห่ง​ทะเล​ซึ่ง​ถูก​ลม​พัด​ซัด​ไป​ซัด​มา.</verse>
				<verse number="7">อย่า​ให้​คน​นั้น​คิด​ว่า​จะ​ได้​รับ​สิ่ง​ใด​จาก​พระ​เจ้า​เลย</verse>
				<verse number="8">เขา​เป็น​คน​สอง​ใจ​ไม่​ยั่งยืน​ใน​บรรดา​ทาง​ทั้ง​หลาย​ที่​ตน​ประพฤติ​นั้น</verse>
				<verse number="9">แต่​ให้​พี่​น้อง​ที่​ยากจน​ต่ำ​ต้อย​จง​ชื่น​ชม​ยินดี​ใน​สภาพ​อัน​สูง​ของ​ตน</verse>
				<verse number="10">และ​คน​มั่ง​มี​ก็​จง​ชื่น​ชม​ยินดี​ใน​เมื่อ​ตน​ต้อง​ตกต่ำ​ลง เพราะว่า​เขา​จะต้อง​ล่วง​ไป​ดุจ​ดอก​หญ้า.</verse>
				<verse number="11">ด้วย​ว่า​ครั้น​ตะวัน​ขึ้น​แล้ว, มี​ลม​ร้อน​กล้า​กระทำ​หญ้า​นั้น​ให้​เหี่ยว​แห้ง​ไป และ​ดอก​หญ้า​จึง​ร่วง​โรย, และ​รูปพรรณ​สี​สัณฐาน​อัน​งาม​ของ​ดอก​หญ้า​นั้น​ก็​เสีย​ศูนย์​ไป คน​มั่ง​มี​จะ​เสีย​ศูนย์​ไป​ตาม​ทาง​ทั้ง​หลาย​ของ​เขา​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="12">ความสุข​ย่อม​มี​แก่​คน​นั้น​ที่​สู้​ทน​การ​ทดลอง เพราะ​เมื่อ​ปรากฏ​ว่า​ผู้​นั้น​ทน​ได้​แล้ว, เขา​จะ​ได้รับ​มงกุฎ​แห่ง​ชีวิต, ซึ่ง​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​แล้ว​ว่า จะ​ทรง​ประทาน​ให้​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​รัก​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ผู้ใด​ถูก​ล่อลวง​แล้ว, อย่า​ให้​ผู้​นั้น​ว่า, “พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ล่อลวง​ข้าพ​เจ้า” เพราะว่า​ความ​ชั่ว​จะ​มา​ล่อลวง​พระ​เจ้า​ไม่ได้, และ​พระ​องค์​เอง​ไม่ได้​ทรง​ล่อลวง​ผู้ใด​เลย</verse>
				<verse number="14">แต่​ว่า​ทุก​คน​ก็​ถูก​ล่อลวง​เมื่อ​ตัณหา​ของ​ตัว​ชัก​นำ​ตน​ให้​กระทำ​ผิด, แล้ว​ตัว​ก็​กระทำ​ตาม.</verse>
				<verse number="15">ครั้น​ตัณหา​ได้​ปฏิสนธิ​แล้ว​จึง​บังเกิด​ความผิด และ​ความผิด​นั้น​เมื่อ​โต​เต็ม​ขนาด​แล้ว​จึง​เกิด​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="16">พี่​น้อง​ที่​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า, อย่า​หลง​เลย.</verse>
				<verse number="17">ของ​ประทาน​อัน​ดี​ทุก​อย่าง​และ​ของ​ประทาน​อัน​เลิศ​ทุก​อย่าง​ย่อม​มา​แต่​เบื้อง​บน, และ​ลง​มา​จาก​พระ​บิดา​ผู้​ทรง​บันดาล​ให้​มี​ดวง​สว่าง ใน​พระ​บิดา​นั้น​ไม่​มี​การ​แปรปรวน​ไป, หรือ​ไม่​มี​การ​เปลี่ยนแปลง​เช่น​เงา​ที่​ทอด​ออกไป​ด้วย​อาการ​หมุน​เวียน.</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พระ​องค์​ทรง​ตั้ง​พระทัย​แล้ว, พระ​องค์​ก็​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​บังเกิด​โดย​คำ​ตรัส​อัน​สัตย์​จริง, เพื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เป็น​อย่าง​ผล​แรก​แห่ง​สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​พระ​องค์​ทรง​สร้าง​นั้น</verse>
				<verse number="19">ดูก่อน​พี่​น้อง​ที่​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า, ท่าน​รู้​ข้อ​นี้​แล้ว. แต่​จง​ให้​ทุก​คน​ว่องไว​ใน​การ​ฟัง, ช้า​ใน​การ​พูด, ช้า​ใน​การ​โกรธ</verse>
				<verse number="20">เพราะ​ว่า​ความ​โกรธ​ของ​มนุษย์​ไม่ได้​กระทำ​ให้​เกิด​เป็น​ความชอบ​ธรรม​แห่ง​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="21">เหตุ​ฉะนั้จ​งถอด​ทิ้ง​การ​ใส​โครก​ทุก​อย่าง และ​การ​ชั่ว​ร้าย​อัน​เปี่ยม​ล้น, และ​จง​น้อม​ใจ​รับคำ​ของ​พระ​เจ้า​ที่​ปลูก​ไว้​แล้ว​นั้น, ซึ่ง​อาจ​ช่วย​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​รอด​ได้</verse>
				<verse number="22">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เป็น​คน​ประพฤติ​ตาม​คำ​นั้น, ไม่ใช่​เป็น​แต่​ผู้​ฟัง​เท่านั้น, และ​ล่อลวง​ตน​เอง.</verse>
				<verse number="23">เพราะว่า​ถ้า​ผู้ใด​ฟัง​คำ​เท่านั้น, แต่​ไม่​ได้​ประพฤติ​ตาม, ผู้​นั้น​เป็น​เหมือน​คน​ที่​ดู​หน้า​ของ​ตัว​ใน​กะ​จก</verse>
				<verse number="24">ด้วย​ว่า​คน​นั้น​แลดู​ตัวเอง​แล้ว​ไป​เสีย ประเดี๋ยว​ก็​ลืม​ว่า​ตัว​เป็น​อย่างไร.</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​ผู้ใด​ที่​พิจารณา​ดู​ใน​พระ​บัญญัติ​แห่ง​เสรีภาพ​อันบริสุทธิ์, และ​จะ​ตั้งอยู่​ใน​พระ​บัญญัติ​นั้น, ผู้​นั้น​ไม่ได้​เป็น​ผู้ฟัง​แล้ว​หลง​ลืม, แต่​เป็น​คน​ประพฤติ​ตาม คน​นั้น​จะ​ได้​ความสุข​ใน​การ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="26">ถ้า​คน​ใด​ใน​พวก​ท่าน​ถือ​ว่า​ตัว​เป็น​คน​ธรรม. และ​ไม่ได้​เหนี่ยว​รั้ง​ลิ้น​ของ​ตน​ไว้, แต่​ได้​ล่อลวง​ใจ​ของ​ตัว, ธรรม​ของ​คน​นั้น​ก็​ไม่​มี​ประ​โยชน์.</verse>
				<verse number="27">ธรรม​อย่า​งบริสุทธิ์​และ​อย่าง​ที่​ปราศ​จาก​มลทิน​ฉะเพาะ​พระ​พักตร​พระ​เจ้า​พระ​บิดา​ของ​เรา​นั้น มี​ดังนี้​คือ การ​เยี่ยม​ลูก​กำพร้า​และ​หญิง​ม่าย​ที่​มี​ความ​ทุกข์​ร้อน, และ​การ​รักษา​ตัว​ของ​ตน​ให้​พ้น​จาก​ราคี​แห่ง​โลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ของ​ข้าพ​เจ้า, การ​เชื่อ​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​ของ​เรา​ผู้​ทรง​สง่า​ราศี​นั้น อย่า​ให้​เป็น​ด้วย​การ​เลือก​หน้า​คน.</verse>
				<verse number="2">เพราะว่า​ถ้า​มี​คน​หนึ่ง​สวม​แหวน​ทองคำ​และ​สวม​เสื้อผ้า​อย่าง​ดี​เข้า​มา​ใน​ที่​ประชุม​ของ​ท่าน, และ​มี​คน​จน​คน​หนึ่ง​นุ่ง​ห่ม​คร่ำ​คร่า​เข้า​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="3">และ​ท่าน​จะ​เห็น​แก่​หน้า​คน​ที่​แต่งตัว​ด้วย​เสื้อ​ถ้า​งาม​อย่าง​ดี​นั้น, จึง​ปราศรัย​แก่​เขา​ว่า, “เชิญ​ท่าน​นั่ง​ใน​ที่​ดี​ที่นี่​เถิด” และ​จะ​ว่า​แก่​คน​จน​นั้น​ว่า, “แก​จง​ยืน​อยู่​ที่​นั่น, หรือ​จง​นั่ง​ใกล้​ม้า​รองเท้า​ของ​เรา​เกิด”</verse>
				<verse number="4">ท่าน​มิ​เป็น​คน​สอง​ใจ​ไป​แล้ว​หรือ, และ​มิ​เป็น​คน​ตัดสิน​ด้วย​ความคิด​อัน​ไม่​ดี​หรือ</verse>
				<verse number="5">พวก​พี่​น้อง​ที่​รัก​ของ​ข้าพ​เจ้า, จง​ฟัง​เถิด พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เลือก​คน​ยากจน​ใน​โลก​นี้​ให้​เป็น​คน​มี​ความ​เชื่อ​บริบูรณ์. และ​ให้​เป็น​คน​รับ​มฤดก​ใน​แผ่น​ดิน​นั้น​ซึ่ง​พระ​องค์​ทรง​สัญญา​ไว้​แล้ว​ว่า จะ​ประทาน​แก่​คน​เหล่านั้น​ที่​รัก​พระ​องค์​มิใช่​หรือ</verse>
				<verse number="6">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ดู​ถูก​คน​จน. คน​มั่ง​มี​นั้น​ไม่ได้​กด​ขี่​ข่ม​เหง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​หรือ, และ​เขา​ไม่ได้​ลาก​ตัว​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไป​ส่ง​ศาล​หรือ</verse>
				<verse number="7">เขา​ไม่ได้​พูด​หยาบ​ช้า​ต่อ​พระ​นาม​อัน​เป็น​ที่​ยก​ย่อง​ซึ่ง​เป็น​ชื่อ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​หรือ</verse>
				<verse number="8">แต่​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ประพฤติ​ถูก​ต้อง​ตาม​พระราชบัญญัติ​ให้​ครบ​ถ้วน ตาม​คัมภีร์​ที่​เขียน​ไว้​นั้น​ว่า ท่าน​จง​รัก​เพื่อน​บ้าน​เหมือน​รัก​ตัวเอง แล้ว, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​ประพฤติ​ดี​อยู่</verse>
				<verse number="9">แต่​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เลือก​หน้า​คน, ท่าน​ก็​กระทำ​บาป, เพราะ​เมื่อ​ว่า​ตาม​พระ​บัญญัติ​ท่าน​ก็​เป็น​คน​ผิด​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า​ถ้า​คน​ใด​รักษา​พระ​บัญญัติ​ได้​ทั้งหมด, แต่​ผิด​อยู่​ข้อ​เดียว, คน​นั้น​ก็​เป็น​ผู้​ผิด​พระ​บัญญัติ​ทั้งหมด.</verse>
				<verse number="11">ด้วย​ว่า​พระ​องค์​ผู้​ได้​ตรัส​ว่า, อย่า​ล่วง​ประเวณี ก็​ได้​ตรัส​ด้วย​ว่า, อย่า​ฆ่า​คน. แม้​ท่าน​ไม่ได้​ล่วง​ประเวณี แต่​ได้​ฆ่า​คน, ท่าน​ก็​เป็น​ผู้​ผิด​พระ​บัญญัติ.</verse>
				<verse number="12">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​พูด​และ​จง​กระทำ เหมือน​อย่าง​คน​ที่​ถูก​พิพากษา​โดย​กฎ​แห่ง​เสรีภาพ.</verse>
				<verse number="13">เพราะว่า​การ​พิพากษา​ย่อม​ไม่​กรุณา​ต่อ​ผู้​ที่​ไม่​สำแดง​ความ​กรุณา​นั้น ความ​กรุณา​ย่อม​มี​ชัย​ชะ​นะ​ต่อ​การ​พิพากษา</verse>
				<verse number="14">ดูก่อน​พี่​น้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า, แม้​คน​ใด​จะ​ว่า​ตน​มี​ความ​เชื่อ. แต่​ไม่​มี​การ​ประพฤติ, จะ​ได้​ประ​โยชน์​อะไร? ความ​เชื่อ​อัน​นั้น​จะ​ช่วย​ผู้​นั้น​ให้​รอด​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="15">ถ้า​พี่​น้อง​ชาย​หญิง​ใดๆ ไม่​มี​เสื้อ​ถ้า​และ​ขัด​สน​อาหาร​ประจำวัน,</verse>
				<verse number="16">และ​ใน​พวก​ท่าน​มี​คน​ใด​ว่า​แก่​เขา​ว่า, “เชิญ​ให้​ไป​เป็น​สุข​เถิด ขอ​ให้​อบอุ่น​และ​อิ่ม​เถิด” และ​ท่าน​ไม่ได้​ให้​อะไรๆ ที่​เขา​ต้องการ​สำหรับ​ตัว​นั้น, จะ​เป็น​ประ​โยชน์​อะไร?</verse>
				<verse number="17">เช่นนั้น​แหละ ความ​เชื่อ​ถ้า​ปราศ​จาก​การ​ประพฤติ, ความ​เชื่อ​ก็​ตาย​อยู่​ใน​ตัว​เอง​แล้ว</verse>
				<verse number="18">แต่​คง​มี​ผู้​ค้าน​ว่า, “อ้อ​อย่าง​นั้น​ท่าน​มี​ความ​เชื่อ​หรือ” จ้ะ. แล้ว​ก็​มี​การ​ประพฤติ​ด้วย จง​สำแดง​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ที่​ปราศ​จาก​การ​ประพฤติ​ให้​ข้าพ​เจ้า​เห็น, และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​นำ​การ​ประพฤติ​ของ​ข้าพ​เจ้า​มา​สำแดง​ให้​ท่าน​เห็น​ว่า ความ​เชื่อ​นั้น​เป็น​อย่างไร</verse>
				<verse number="19">ท่าน​เชื่อ​ว่า​มี​พระ​เจ้า​แต่​องค์​เดียว​นั่น​ก็​ดี​อยู่​แล้ว พวก​ปีศาจ​ทั้ง​ปวง​ก็​เชื่อ​เหมือน​กัน, และ​กลัว​จน​ตัว​สั่น.</verse>
				<verse number="20">แน่ะ​คน​โฉด​เขลา, ท่าน​จะ​ใคร่​รู้​หรือ​ว่า ความ​เชื่อ​ที่​ปราศ​จาก​การ​ประพฤติ​นั้น​ไม่​เกิด​ผล?</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​อับ​รา​ฮาม​บิดา​ของ​เรา​ได้​พา​ยิศ​ฮาค​บุตร​ของ​ท่าน​มา​ถวาย​บน​แท่น​บูชา, จึง​ได้​ความชอบ​ธรรม​เพราะ​การ​ประพฤติ​นั้น​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="22">ท่าน​ทั้ง​หลาย​คง​เห็น​แล้ว​ว่า ความ​เชื่อ​ได้​รวม​กัน​กับ​การ​ประพฤติ​ของ​ท่าน, และ​ความ​เชื่อ​นั้น​ก็​ถึง​ที่​สำเร็จ​โดย​การ​ประพฤติ</verse>
				<verse number="23">และ​ก็​สม​จริง​ดัง​ที่​พระ​คัมภีร์​นั้น​กล่าว​ว่า, และ​อับ​รา​ฮาม​นั้น​ได้​เชื่อ​พระ​เจ้า, และ​ความ​เชื่อ​นั้น​ทรง​นับว่า​เป็น​ความชอบ​ธรรม​แก่​ท่าน, และ​ท่าน​ได้​ชื่อ​ว่า เป็น​มิตร​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="24">ท่าน​ทั้ง​หลาย​เห็น​แล้ว​ว่า, ที่​คน​ใดๆ เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​นั้น​ก็​เนื่อง​ด้วย​การ​ประพฤติ, และ​ไม่​ไช่​โดย​ความ​เชื่อ​อย่าง​เดียว.</verse>
				<verse number="25">เช่นนั้น​แหละ รา​ฮาบ​หญิง​แพศยา​นั้น​ได้​ความชอบ​ธรรม​ก็​เนื่อง​ด้วย​การ​ประพฤติ, ใน​การ​ที่​เขา​ได้​รับรอง​พวก​สืบ​ข่าว​นั้น และ​ลอบ​ส่ง​เขา​ให้​ไป​เสีย​อีก​ทาง​หนึ่ง​ไม่ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="26">ด้วย​ว่า​กาย​อัน​ปราศ​จาก​จิตต์​วิญญาณ​ตาย​แล้ว​ฉัน​ใด, ความ​เชื่อ​อัน​ปราศ​จาก​การ​ประพฤติ​ก็​ตาย​แล้ว​ฉัน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ดูก่อน​พี่​น้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า, อย่า​ให้​เป็น​อาจารย์​กัน​มาก​หลาย​คน​เลย, ด้วย​รู้อยู่​ว่า เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ถูก​เขา​ตัดสิน​มาก​ยิ่ง​กว่า​ผู้อื่น.</verse>
				<verse number="2">เพราะว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​ย่อม​พลาด​พลั้ง​กัน​หลายๆ สิ่ง. ถ้า​ผู้ใด​มิได้​พลั้ง​ผิด​ใน​วาจา, ผู้​นั้น​ก็​เป็น​ผู้ใหญ่​แล้ว, อาจ​บังคับ​ทั้ง​ตัว​ไว้​ได้​ด้วย.</verse>
				<verse number="3">ถ้า​เรา​เอา​บังเหียน​ใส่​ปาก​ม้า​เพื่อ​จะ​ให้​มัน​ฟัง​เรา, เรา​ก็​อาจ​กระทำ​ให้​ทั้ง​ตัว​มัน​หัน​ไป​มา​ได้​ด้วย.</verse>
				<verse number="4">จง​ดู​บรรดา​กำปั่น​ด้วย แม้ว่า​กำปั่น​นั้น​ใหญ่, และ​ถูก​ลม​กล้า​พัด​ให้​แล่น​ไป, ก็​ยัง​หัน​ไป​มา​ด้วย​หาง​เสือ​เล็กๆ ตามใจ​นายท้าย​จะ​ให้​ไป​ทาง​ไหน,</verse>
				<verse number="5">เช่นนั้น​แหละ​ลิ้น​เป็น​อวัยวะ​เล็กๆ ด้วย, และ​พูด​อวดอ้าง​การ​ใหญ่. จง​ดู​เถิด​ไฟ​นิด​เดียว​อาจ​เผา​ไหม้​มาก​เท่าใด</verse>
				<verse number="6">และ​ลิ้น​นั้น​ก็​เป็น​ไฟ เป็น​โลก​แห่ง​การ​ชั่ว ตั้ง​อยู่​ท่ามกลาง​อวัยวะ​กาย​ของ​เรา เป็น​เหตุ​ให้​ทั้ง​กาย​มลทิน​ไป, และ​เป็น​เชื้อ​ไฟ​เผา​วัฏฏ์​แห่ง​ชีวิต​อยู่, และ​มัน​เอง​ก็​ได้​ติด​ไฟ​มา​จาก​นรก.</verse>
				<verse number="7">ด้วย​สัตว์​เดียรัจฉาน​ทุก​อย่าง, และ​นก, และ​สัตว์เลื้อยคลาน, และ​สัตว์​ใน​ทะเล​จะ​เลี้ยง​ให้​เชื่อง​ได้, และ​มนุษย์​ได้​เลี้ยง​ให้​เชื่อง​แล้ว</verse>
				<verse number="8">แต่​ลิ้น​นั้น​ไม่​มี​ผู้ใด​อาจ​ทำ​ให้​เชื่อง​ได้ มัน​เป็น​สิ่ง​อัน​ชั่ว​ซึ่ง​อยู่​ไม่​สุข, และ​เต็ม​ด้วย​พิษ​ร้าย​ที่​จะ​ทำ​ให้​ถึง​ตาย.</verse>
				<verse number="9">เรา​ทั้ง​หลาย​ย่อม​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​พระ​บิดา​ด้วย​ลิ้น​นั้น, และ​ด้วย​ลิ้น​นั้น​เรา​เคย​ด่า​แช่ง​มนุษย์ ที่​ได้​ทรง​สร้าง​ไว้​แล้ว​ตาม​แบบ​พระ​ฉาย​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">คำ​สรรเสริญ​และ​ทำ​ด่า​แช่ง​ก็​ออกมา​จาก​ปาก​อัน​เดียวกัน. ดูก่อน​พี่​น้อง​ของ​ข้าพ​เจ้า, การ​อย่าง​นั้น​ไม่​ควร​ให้​มี​ขึ้น.</verse>
				<verse number="11">บ่อ​น้ำ​พุ​จะ​มี​น้ำ​จืด​และ​น้ำ​กร่อย​พุ่ง​ออกมา​จาก​ช่อง​เดียวกัน​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="12">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ต้น​มะเดื่อ​เทศ​จะ​ออกเป็น​ผล​มะกอก​เทศ​ได้​หรือ, หรือ​เถา​องุ่น​จะ​เกิด​เป็น​ผล​มะเดื่อ​เทศ​ได้​หรือ เช่นนั้น​แหละ​บ่อ​นํ้า​พุ​จะ​มี​ทั้ง​น้ำ​เค็ม​และ​น้ำ​จืด​ด้วย​ไม่ได้</verse>
				<verse number="13">ใคร​บ้าง​ใน​พวก​ท่าน​มี​สติ​ปัญญา​และ​ประกอบ​ด้วย​ความรู้? จง​ให้​ผู้​นั้น​สำแดง​การ​ประพฤติ​ของ​ตัว​ด้วย​กิริยา​คัน​ดี, มี​ใจ​อ่อน​สุภาพ​ประกอบด้วย​ปัญญา.</verse>
				<verse number="14">แต่​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​ใจ​อิจฉา​อัน​ขม​ขื่น และ​อาการ​แก่งแย่ง​กัน​ใน​ใจ​ของ​ท่าน, อย่า​อวด​เลย​และ​อย่า​พูด​มุสา​ต่อ​ความ​จริง.</verse>
				<verse number="15">ปัญญา​อย่าง​นี้​ไม่ได้​ลง​มา​จาก​เบื้อง​บน, แต่​เป็น​ตาม​ธรรมดา​โลก, และ​เป็น​เดียรัจฉาน​ตัณหา, และ​เป็น​เช่น​อย่าง​ปิศาจ.</verse>
				<verse number="16">เพราะว่า​มี​ความ​อิจฉา​และ​การ​แก่งแย่ง​กัน​ที่​ไหน, ก็​มี​การ​วุ่นวาย​และ​การ​ลามก​ต่างๆ ที่​นั่น.</verse>
				<verse number="17">แต่​สติปัญญา​ที่มา​จาก​เบื้อง​บน​นั้น​บริสุทธิ์​เป็น​ที่​หนึ่ง, แล้ว​เป็น​ที่​เกิด​สันติ​สุข, และ​อ่อน​สุภาพ, และ​ว่า​ง่าย, เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​เมตตา​และ​ผล​อัน​ดี, ไม่​เลือก​หน้า​ผู้ใด, ไม่​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด.</verse>
				<verse number="18">และ​ผล​แห่ง​ความชอบ​ธรรม​ก็​หว่าน​ลง​ใน​สันติ​สุข สำหรับ​ผู้​เหล่านั้น​ที่​กระทำ​ให้​เกิด​สันติ​สุข</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">การ​ทะเลาะ​วิวาท​กัน​ใน​พวก​ท่าน​มา​แต่​ไหน? มา​แต่สิ่​นี้​ไม่ใช่​หรือ คือ​มา​แต่​ใจ​ปรารถนา​อัน​ชั่ว​ที่​รบกวน​อยู่​ใน​อวัยวะ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย?</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ทั้ง​หลาย​อยาก​ได้, แต่​ไม่ได้. ท่าน​ก็​ฆ่า​กัน​และ​อิจฉา​กัน, แล้ว​ก็​ยัง​ไม่ได้. ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทะเลาะ​วิวาท​กัน. ท่าน​หา​ไม่ได้, เพราะ​ท่าน​ไม่ได้​ขอ.</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ขอ​และ​ไม่ได้​รับ, เพราะ​ท่าน​ขอ​ผิด, หวัง​จะ​เอา​ไป​ใช้​ตามใจ​ปรารถนา​ชั่ว​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ผู้​ผิด​ประเวณี​ชาย​หญิง, ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า การ​ที่​เป็น​มิตร​กับ​โลก ก็​เป็น​ศัตรู​ต่อ​พระ​เจ้า? เหตุ​ฉะนั้น ถ้า​ผู้ใด​ใคร่​เป็น​มิตร​กับ​โลก, ผู้​นั้น​ก็​ตั้ง​ตัว​เป็น​ศัตรู​ต่อ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ทั้ง​หลาย​คิด​ว่า​ซึ่ง​พระ​คัมภีร์​กล่าว​นั้น เป็น​การ​เปล่า​หรือ​ที่​ว่า, “พระ​องค์​ทรง​เป็น​ห่วง​วิญญาณ​ที่​ได้​ทรง​ประทาน​ให้​อยู่​ใน​เรา​ทั้ง​หลาย&gt;&gt;?</verse>
				<verse number="6">แต่​พระ​องค์​ทรง​ประทาน​พระ​คุณ​ให้​ทวี​ขึ้น​อีก. เหตุ​ฉะนั้น พระ​คัมภีร์​จึง​กล่าว​ว่า, พระ​เจ้า​ทรง​ต่อสู้​ผู้​ที่​หยิ่ง​จองหอง, แต่​ทรง​ประทาน​พระ​คุณ​แก่​ผู้​ที่​ถ่อม​ใจ​ลง.</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​มี​ใจ​น้อม​ยอม​ฟัง​พระ​เจ้า แต่​จง​ต่อสู้​กับ​มาร และ​มัน​จะ​หนี​ไป​จาก​ท่าน.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เข้า​มา​ใกล้​พระ​เจ้า, และ​พระ​องค์​จะ​สถิต​อยู่​ใกล้​ท่าน. คน​บาป​ทั้ง​หลาย, จง​ชำระ​มือ​ของ​ตน​เสีย และ​คน​สอง​ใจ จง​กระทำ​ใจ​ของ​ตน​ให้​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="9">จง​เป็น​ทุกข์​โศกเศร้า​และ​ร้องไห้ จง​ให้​การ​ตัว​เราะ​ของ​ตน​กลับ​กลายเป็น​การ​โศกเศร้า, และ​ความ​ยินดี​ของ​ตน​จง​ให้​กลับ​กลาย​เป็น​ความ​เศร้า​หมอง.</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ถ่อม​ใจ​ลง​จำเพาะ​พระ​เนตร​พระ​เจ้า, และ​พระ​องค์​จะ​ทรง​โปรด​ยก​ชู​ท่าน​ขึ้น</verse>
				<verse number="11">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, อย่า​พูด​นินทา​ซึ่ง​กัน​และ​กัน. ผู้ใด​ที่​พูด​นินทา​ต่อ​พี่​น้อง​และ​ตัดสิน​พี่​น้อง​ของ​ตน, ผู้​นั้น​ก็​พูด​จับ​ผิด​พระ​บัญญัติ, และ​ตัด​สิ​น​พระ​บัญญัติ แต่​ถ้า​ท่าน​ตัด​สิน​พระ​บัญญัติ, ท่าน​ไม่ได้​เป็น​ผู้​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ, แต่​เป็น​ผู้​ตัดสิน.</verse>
				<verse number="12">พระ​องค์​ผู้​ทรง​ตั้ง​พระ​บัญญัติ​และ​เป็น​ผู้​พิพากษา​มี​แต่​องค์​เดียว, คือ​พระ​องค์​ซึ่ง​อาจ​ช่วย​ให้​รอด​ได้ และ​อาจ​ทำลาย​เสีย​ได้ แต่​ท่าน​คือ​ผู้​ใด​เล่า​ที่​จะ​ตัดสิน​เพื่อน​บ้าน​ของ​ท่าน?</verse>
				<verse number="13">นี่​แน่ะ ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เคย​ว่า, “วันนี้​หรือ​พรุ่งนี้​เรา​จะ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​นั้น, และ​จะ​อยู่​ที่​นั่น​ปี​หนึ่ง, และ​จะ​ค้าขาย​เอา​กำไร”</verse>
				<verse number="14">แต่​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​รู้​ว่า จะ​มี​เหตุ​อะไร​เกิดขึ้น​ใน​พรุ่งนี้. ชีวิต​ของ​ท่าน​เป็น​อะไร​เล่า? ก็​เป็น​เหมือน​หมอก​ที่​ปรากฏ​อยู่​แต่​ประเดี๋ยว​หนึ่ง​แล้ว​ก็​หายไป.</verse>
				<verse number="15">ฝ่าย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ควร​จะ​ว่า, “ถ้า​เป็น​ตาม​ชอบ​พระทัย​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า เรา​ก็​มี​ชีวิต​อยู่, ทั้ง​จะ​กระทำ​สิ่ง​นี้​หรือ​สิ่ง​นั้น.”</verse>
				<verse number="16">แต่​เดี๋ยวนี้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ภูมิใจ​ใน​การ​อวดอ้าง​ของ​ตน ความ​ภูมิใจ​อย่าง​นี้​เป็น​ความ​ชั่ว​ทั้งนั้น.</verse>
				<verse number="17">เหตุ​ฉะนั้น​คน​ใด​ที่​รู้จัก​กระทำ​การ​ดี, และ​ไม่ได้​กระทำ, บาป​จง​มี​แก่​คน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">นี่​แน่ะ ท่าน​ผู้​มั่ง​มี, จง​โอด​ครวญ​เพราะ​วิบัติ​ซึ่ง​จะ​มี​มา​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="2">ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เสื่อม​เสีย​ไป​แล้ว, และ​เสื้อผ้า​ของ​ท่าน​มอด​ก็​กิน​เสีย​แล้ว.</verse>
				<verse number="3">ทอง​และ​เงิน​ของ​ท่าน​ก็​เกิด​สนิม​เสีย​แล้ว, และ​สนิม​ที่​เกิด​แก่​ของ​นั้น​จะ​เป็น​พะยาน​ปรักปรำ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​จะ​กิน​เนื้อ​ท่าน​ดุจ​ไฟ. ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ส่ำ​สม​สมบัติ​ไว้​สำหรับ​วัน​ที่สุด​แล้ว.</verse>
				<verse number="4">นี่​แน่ะ ค่าจ้าง​ของ​คน​ที่​ได้​เกี่ยว​ข้าว​ใน​นา​ของ​ท่าน​ซึ่ง​ท่าน​ได้​ฉ้อ​ไว้​นั้น ก็​ร้อง​ฟ้อง​ขึ้น และ​เสียง​ร้อง​ทุกข์​ของ​คน​ที่​เกี่ยว​ข้าว​นั้น ทราบ​ถึง​พระ​กรรณ​ของ​พระ​เจ้า​แห่ง​พล​โยธา​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เลี้ยง​ตัว​ด้วย​อาหาร​อย่าง​ฟุ่มเฟือย, และ​ได้​ประพฤติ​ตาม​ความ​สนุก​สนาน​แห่ง​โลก ท่าน​ได้​เลี้ยง​ใจ​ไว้​รอ​วัน​ประหาร.</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ปรับ​โทษ, และ​ได้​ฆ่า​ผู้​ชอบ​ธรรม​เขา​ก็​ไม่ได้​ต่อสู้​ท่าน</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ฉะนั้น​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย. จง​มี​ใจ​อดทน​เอา​เถอะ, จนกว่า​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​จะ​เสด็จ​มา. จง​ดู​พวก​กสิกร​เถิด. เขา​คอย​รับ​ผล​อัน​ประเสริฐ​ที่​จะ​ได้​จาก​แผ่น​ดิน, เพียร​คอย​กว่า​จะ​ได้​รับ​ฝน​ต้น​ฤดู​และ​ฝน​ปลาย​ฤดู​สิ้น​แล้ว.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เพียร​คอย​เช่น​นั้น​เหมือน​กัน ตั้ง​อก​ตั้งใจ​ให้​ดี ด้วย​ว่า​การ​เสด็จ​มา​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ก็​จวน​จะ​ถึง​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="9">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย. อย่า​บ่น​ว่า​กัน​และ​กัน. เกรง​ว่า​ท่าน​จะ​ถูก​พิพากษา​จง​ดู​เถิด, พระ​องค์​ผู้​พิพากษา​ทรง​ยืน​อยู่​ตรง​หน้า​ประตู​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย. จง​เอา​แบบ​อย่าง​ใน​การ​อดทน​ความ​ทุกข์​และ​เพียร​พยายาม​แห่ง​ผู้​พยากรณ์. ผู้​ได้​กล่าว​ข้อความ​ใน​พระ​นาม​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="11">นี่​แน่ะ เรา​ทั้ง​หลาย​เคย​ถือ​ว่า ท่าน​เหล่านั้น​ที่​อดทน​ก็​เป็น​สุข ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​ถึง​ความ​อดทน​ของ​โยบ, และ​ได้​เห็น​แล้ว​ว่า​ใน​ที่สุด​ปลาย​นั้น องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​เปี่ยม​ไป​ด้วย​พระ​เมตตา​กรุณา​สัก​เท่าใด</verse>
				<verse number="12">ดูก่อน​พี่​น้อง. แต่​ข้อ​ที่​สำคัญ​ยิ่ง​กว่า​สิ่ง​อะไร​หมด​คือ​ว่า. อย่า​สบถ​สาบาน จะ​อ้าง​ถึง​ฟ้า​ก็​ดี. หรือ​แผ่น​ดิน​โลก​ก็​ดี. หรือ​จะ​สบถ​อ้าง​ถึง​สิ่ง​อื่นๆ ก็​ดี แต่​ที่​ควร​ว่า​เออ​ก็​จง​ว่า​เออ. ที่​ควร​ว่า​ไม่​ก็​จง​ว่า​ไม่. เกรง​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ตก​ใน​การ​ปรับ​โทษ</verse>
				<verse number="13">ใน​พวก​ท่าน​มี​ผู้ใด​ทน​ทุกข์​หรือ ก็​ให้​ผู้​นั้น​อธิษฐาน. มี​ผู้​ใด​ชื่น​ชม​ยินดี​หรือ ก็​ให้​ผู้​นั้น​ร้อง​เพลง​สรรเสริญ.</verse>
				<verse number="14">ใน​พวก​ท่าน​มี​ผู้ใด​ป่วย​หรือ ก็​ให้​ผู้​นั้น​เชิญ​พวก​ผู้ปกครอง​ใน​คริสตจักร​มา​อธิษฐาน​เพื่อ​เขา. และ​ชะโลม​ทา​เขา​ด้วย​น้ำมัน​ใน​พระ​นาม​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า</verse>
				<verse number="15">และ​การ​อธิษฐาน​ด้วย​ความ​เชื่อ​จะ​กระทำ​ให้​ผู้​ที่​ป่วย​นั้น​รอด. และ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​จะ​ทรง​โปรด​ให้​เขา​หาย. ถ้า​เขา​ได้​กระทำ​ผิด. ความผิด​นั้น​ก็​จะ​ทรง​โปรด​ยก​เสีย.</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​สารภาพ​รับ​ผิด​ต่อ​กัน​และ​กัน, และ​จง​อธิษฐาน​เพื่อ​กัน​และ​กัน, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​หาย​โรค คำ​อธิษฐาน​ด้วย​ใจ​ร้อน​รน​แห่ง​ผู้​ชอบ​ธรรม​ก็​มี​อำนาจ​มาก ซึ่ง​จะ​นำ​ให้​เกิด​ผล.</verse>
				<verse number="17">ท่าน​เอ​ลี​ยา​นั้น​ก็​เป็น​คน​มี​สภาพ​เหมือน​เรา​ทั้ง​หลาย, และ​ท่าน​ได้​อธิษฐาน​ด้วย​ใจ​ร้อน​รน​ขอ​ไม่​ให้​ฝน​ตก, และ​ฝน​ก็​ไม่​ตก​บน​แผ่น​ดิน​ถึง​สาม​ปี​กับ​หก​เดือน.</verse>
				<verse number="18">และ​ท่าน​ได้​อธิษฐาน​ขอ​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​และ​ฝน​ก็​ตก​จาก​ฟ้า, และ​แผ่น​ดิน​นั้น​จึง​ได้​งอก​พืช​ผล​ต่างๆ</verse>
				<verse number="19">ดูก่อน​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ถ้า​ผู้ใด​ใน​พวก​ท่าน​หลง​ไป​จาก​ความ​จริง, และ​คน​ใด​ได้​นำ​ให้​เขา​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่</verse>
				<verse number="20">จง​ให้​ผู้​นั้น​รู้​เถิด​ว่า, ผู้​ที่​ช่วย​คน​บาป​ผู้​หนึ่ง​ให้​กลับ​จาก​ทาง​ผิด​ของ​ตน​นั้น. ก็​ได้​ช่วย​จิตต์​วิญญาณ​ดวง​หนึ่ง​ให้​รอด​พ้น​จาก​ความ​ตาย. และ​ได้​ปกปิด​การ​บาป​เป็น​อัน​มาก​ไว้</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="60">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เป​โตร​ผู้​เป็น​อัคร​สาวก​ของ​พระ​เยซู​คริสต์ ฝาก​จดหมาย​มา​ยัง​คน​เหล่านั้น​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เลือก​ไว้, ที่​กระจัด​กระจาย​ไป​อยู่​มณฑล​ปน​โต, มณฑล​ฆะ​ลา​เตีย, มณฑล​ก้ป​ปะ​โด​เกีย, มณฑล​อาเซีย, และ​มณฑล​บิ​ตุ​เนีย,</verse>
				<verse number="2">ซึ่ง​ทรง​เลือก​ไว้​แล้ว​ตาม​ที่​พระ​บิดา​เจ้า​ได้​ทรง​ล่วง​รู้​ไว้​ก่อน, โดย​พระ​วิญญาณ​ได้​ทรง​ชำระ, ให้​บัง​เกิด​ความ​นบ​นอบ​เชื่อ​ฟัง, และ​ให้​รับ​การ​ประพรม​ด้วย​พระ​โลหิต​ของ​พระ​เยซู​คริสต์ ขอ​ให้​พระ​คุณ​และ​สันติ​สุข​บังเกิด​ทวีคูณ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด</verse>
				<verse number="3">จง​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​คือ​พระ​บิดา​แห่ง​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา, ผู้​ได้​ทรง​พระ​มหา​กรุณา​แก่​เรา​โปรด​ให้​เรา​บังเกิด​ใหม่, ให้​มี​ความหวัง​ใจ​อัน​มี​ชีวิต​อยู่ โดย​ทรง​บันดาล​ให้​พระ​เยซู​คริสต์​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ตาย​แล้ว,</verse>
				<verse number="4">คือ​ได้​โปรด​ให้​รับ​มฤดก​ซึ่ง​ไม่​รู้​เปื่อย​เน่า, อัน​ปราศ​จาก​มลทิน, และ​ที่​จะ​หา​ร่วง​โรย​ไป​ไม่, ซึ่ง​ทรง​เตรียม​ไว้​ใน​เมือง​สวรรค์​สำหรับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย,</verse>
				<verse number="5">ผู้​ที่​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​รักษา​ไว้​โดย​ความ​เชื่อ​ให้​ถึง​ความ​รอด ซึ่ง​ทรง​จัด​ไว้​พร้อม​จะ​ได้​ปรากฏ​ใน​เวลา​ที่​สุด.</verse>
				<verse number="6">ใน​ความ​รอด​นั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​ใจ​ชื่น​ชม​ยินดี​มากมาย, ถึง​แม้ว่า​เดี๋ยวนี้​จำเป็น​ท่าน​จะ​ต้อง​ทน​ยากลำบาก​สัก​หน่อย​หนึ่ง​ด้วย​การ​ทดลอง​ต่างๆ,</verse>
				<verse number="7">เพื่อ​การ​ลอง​ดู​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน, ที่​ประเสริฐ​ยิ่ง​กว่า​ทองคำ​ที่​ต้อง​เสีย​ไป ถึง​แม้​ว่า​ทองคำ​นั้น​ลอง​ด้วย​ไฟ​แล้ว, จะ​ได้​เป็น​เหตุ​ให้​เกิด​ความ​สรร เส​ริญ​สง่า​ราศี​และ​เกียรติยศ ใน​เวลา​ที่​พระ​เยซู​คริสต์​จะ​เสด็จ​มา​ปรากฏ</verse>
				<verse number="8">คือ​พระ​องค์​ผู้​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​ไม่ได้​เห็น แต่​ท่าน​ยัง​รัก​พระ​องค์​อยู่ แม้​ท่าน​ไม่​เห็น​พระ​องค์​เดี๋ยวนี้, แต่​โดย​ความ​เชื่อ​ท่าน​ยัง​มี​ใจ​ยินดี​มาก ด้วย​ความ​ยินดี​อัน​เหลือ​ล้น​และ​ประกอบ​ด้วย​สง่า​ราศี​แล้ว</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​รับ​เหตุ​ผล​ซึ่ง​เกิด​แก่​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน. คือ​ว่า​ซึ่ง​ให้​วิญญาณ​จิตต์​ของ​ท่าน​รอด</verse>
				<verse number="10">พวก​ผู้​พยากรณ์​ก็​ได้​อุสส่าห์​สืบ​ค้นหา​ใน​ความ​รอด​นั้น. และ​ได้​พยากร​ถึง​พระ​คุณ​ซึ่ง​จะ​บังเกิด​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย และ​สืบ​ค้น​หา​เวลา​ซึ่ง​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​คริสต์​ผู้​สถิต​อยู่​ใน​เขา​ได้​ทรง​สำแดง​นั้น</verse>
				<verse number="11">จะ​เป็น​เมื่อใด​หรือ​เวลา​อย่างไร, เมื่อ​พระ​วิญญาณ​นั้น​ได้​ตรัส​พยากร​ถึง​ความ​ทุกข์​ทรมาน​ของ​พระ​คริสต์ และ​ถึง​สง่า​ราศี​ที่​จะ​มา​ภาย​หลัง​ความ​ทุกข์​ทรมาน​นั้น</verse>
				<verse number="12">ก็​ทรง​โปรด​สำแดง​ให้​พวก​ผู้​พยากรณ์​นั้น​ทราบ​ว่า, ที่​ท่าน​เหล่านั้น​ได้​ปรนนิบัติ​ใน​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​นั้น ก็​ไม่ใช่​สำหรับ​พวก​เขา​เอง. แต่​สำหรับ​เรา​ทั้ง​หลาย. บัดนี้​คน​เหล่านั้น​ที่​ประกาศ​กิตติ​คุณ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย ก็​ได้​กล่าว​สิ่ง​เหล่านั้น​แก่​ท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="13">โดย​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ที่​ทรง​โปรด​ประทาน​ลง​มา​จาก​สวรรค์ และ​พวก​ทูต​สวรรค์​ก็​มี​ความ​ปรารถนา​จะ​พิจารณา​ดู​ใน​เหตุการณ์​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​คาด​เอว​จิตต์​ใจ​ของ​ตน​ไว้​ให้​ดี, และ​จง​ระวัง​ระไว ตั้ง​ความหวัง​ใจ​ใน​พระ​คุณ​ให้​มั่นคง, คือ​พระ​คุณ​ซึ่ง​จะ​ทรง​โปรด​ให้​มี​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย ใน​เวลา​ที่​พระ​เยซู​คริสต์​จะ​เสด็จ​มา​ปรากฏ</verse>
				<verse number="15">ดุจ​ดัง​เป็น​บุตร​ที่​เชื่อ​ฟัง, และ​ไม่​ประพฤติ​ตาม​ลำพัง​ใจ​ปรารถนา​เช่น​แต่​ก่อน เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​เป็น​คน​โง่​อยู่</verse>
				<verse number="16">แต่​พระ​องค์​ผู้​ได้​ทรง​เรียก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​นั้นบริสุทธิ์​ฉัน​ใด ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เป็น​คนบริสุทธิ์​ใน​บรรดา​การ​ประพฤติ​ทุก​อย่าง​ด้วย​ฉัน​นั้น</verse>
				<verse number="17">เพราะว่า​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า. ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เป็น​คน​บริสุทธิ์, เพราะ​เรา​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="18">และ​ถ้า​ท่าน​อธิษฐาน​ขอ​อย่าง​ที่​ขอ​พระ​บิดา ผู้​ได้​ทรง​พิพากษา​ตาม​การ​ประพฤติ​ของ​ทุก​คน และ​หา​ได้​ทรง​เห็น​แก่​หน้า​คน​ใด​ไม่​เลย, เวลา​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อาศัย​อยู่​ใน​โลก​นี้ จง​ประพฤติ​ด้วย​ความ​เกรง​กลัว</verse>
				<verse number="19">โดย​รู้​ว่า​ไม่ได้​ทรง​ไถ่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​การ​ประพฤติ​ตาม​ความ​โง่ ซึ่ง​ท่าน​ได้​เรียน​มา​จาก​บรรพ​บุรุษ​นั้น ด้วย​สิ่งของ​ที่​จะ​เปื่อย​เน่า​ไป คือ​เงิน​และ​ทอง</verse>
				<verse number="20">แต่​ทรง​ไถ่​ด้วย​โลหิต​อันมี​ราคา​มาก. คือ​พระ​โลหิต​ของ​พระ​คริสต์. เหมือน​เลือด​ของ​ลูก​แกะ​ที่​ปราศ​จาก​พิการ​และ​ด่าง​พร้อย.</verse>
				<verse number="21">แท้จริง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ดำริ​พระ​คริสต์​นั้น​ไว้​ก่อน​แรก​ทรง​สร้าง​โลก แต่​พระ​คริสต์​ได้​ทรง​ปรากฏ​ขึ้น​ใน​เวลา​ที่สุด​นี้ เพราะ​เห็น​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="22">ผู้​เป็น​ผู้​เชื่อ​ใน​พระ​เจ้า​โดย​พระ​องค์​นั้น, พระ​เจ้า​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​พระ​องค์​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ตาย, และ​ได้​ทรง​ประทาน​สง่า​ราศี​ให้​แก่​พระ​องค์, เพื่อ​ความ​เชื่อ​และ​ความหวัง​ใจ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ฝัง​อยู่​ใน​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="23">โดย​เหตุ​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ชำระ​จิตต์​ใจ​ของ​ตน​แล้ว ด้วย​เชื่อ​ฟัง​ความ​จริง จน​มี​ใจ​รัก​พวก​พี่​น้อง​ด้วย​ความ​รัก​อัน​แท้, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​เป็น​อัน​มาก​ด้วย​น้ำ​ใส​ใจ​จริง</verse>
				<verse number="24">ด้วย​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​บังเกิด​ใหม่, ไม่ใช่​จาก​พืช​ที่​จะ​เปื่อย​เน่า​เสีย, แต่​จาก​พืช​อัน​ไม่​รู้​เปื่อย​เน่า, คือ​ด้วย​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่​และ​ทรง​ตั้ง​ดำรง​อยู่​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="25">เพราะว่า บรรดา​เนื้อ​หนัง​เป็น​เหมือน​ต้นหญ้า. และ​บรรดา​สง่า​ราศี​ของ​มนุษย์​เป็น​เหมือน​ดอก​หญ้า. ต้นหญ้า​นั้น​ก็​เหี่ยว​แห้ง​ไป. และ​ดอก​มัน​ก็​รวง​โรย​เสีย​ไป แต่​ว่า​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ดำรง​อยู่​เป็น​นิตย์. นี่​แหละ​คือ​ข้อความ​แห่ง​ข่าว​ประเสริฐ​ซึ่ง​ได้​นำ​มา​ประกาศ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทราบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​สละ​ทิ้ง​การ​ชั่ว​ร้าย, การ​อุบาย​ต่างๆ, การ​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด. ใจ​ริษยา. และ​คำพูด​ส่อเสียด​เสีย​ให้​หมด.</verse>
				<verse number="2">ดั่ง​ทารก​ที่​บังเกิด​ใหม่. ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ปรารถนา​ที่​จะ​ได้​น้ำนม​ที่​สม​กับ​ฝ่าย​วิญญาณ​และ​ปราศ​จาก​อุบาย. เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​วัฒนา​ขึ้นไปสู่​ความ​รอด​ด้วย​น้ำ​นม​นั้น</verse>
				<verse number="3">หาก​ว่า​ท่าน​ได้​ชิม​ดู​รู้​แล้ว​ว่า​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ประกอบ​ด้วย​พระ​กรุณา</verse>
				<verse number="4">ท่าน​กำลัง​มา​หา​พระ​องค์​นั้น เหมือน​มา​ถึง​ศิลา​อัน​มี​ชีวิต​อยู่ ศิลา​นั้น​มนุษย์​ปฏิเสธ​ไม่​รับ​ไว้​แล้ว​ก็​จริง. แต่​ว่า​ตาม​พระ​ดำริ​ของ​พระ​เจ้า​เป็น​ที่​ทรง​เลือก​ไว้ และ​เป็น​ศิลา​เลิศ.</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​ดุจ​หิน​ที่​มี​ชีวิต​อยู่ กำลัง​ถูก​ก่อ​ขึ้น​เป็น​วิหาร​สำหรับ​วิญญาณ. เป็น​พวก​ปุโรหิตบริสุทธิ์. เพื่อ​ถวาย​สักการบูชา​สม​กับ​วิญญาณ​จิตต์, ซึ่ง​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า​โดย​พระ​เยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="6">เพราะว่า​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ใน​พระ​คัมภีร์​ว่า, ดูก่อน​ท่าน, เรา​วาง​ศิลา​ก้อน​หนึ่ง​ลง​ใน​ซี​โอน, เป็น​ศิลา​หัว​มุม​ที่​ทรง​เลือก​ไว้​แล้ว. และ​เป็น​ศิลา​เลิศ​และ​คน​ใด​ที่​เชื่อ​ใน​พระ​องค์​นั้น​จะ​หา​มี​ความ​ละอาย​ไม่.</verse>
				<verse number="7">พระ​องค์​นั้น​เป็น​ผู้​ประเสริฐ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เชื่อ​อยู่​แต่​สำหรับ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ไม่​เชื่อ​นั้น, ก็​เป็น​ศิลา​ที่​ผู้​ก่อ​นั้น​ได้​ปฏิเสธ​ไม่​รับ​ไว้ แต่​ว่า​ศิลา​นั้น​ถูก​ประดิษฐาน​ขึ้น​เป็น​หัว​มุม​แล้ว,</verse>
				<verse number="8">และ เป็น​ก้อน​หิน​ที่​นำ​ให้​สะดุด​ล้ม, และ​เป็น​ศิลา​ที่​ทำ​ให้​ขัด​เคือง​ใจ เพราะว่า​เขา​ได้​สะดุด​ด้วย​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​เพราะ​เขา​ไม่​เชื่อ​ฟัง และ​คน​เหล่านั้น​ก็​ถูก​จัด​ไว้​สำหรับ​เหตุการณ์​นั้น</verse>
				<verse number="9">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ตระกูล​ที่​ทรง​เลือก​ไว้, เป็น​พวก​ปุโรหิต​หลวง, เป็น​ประเทศ​อัน​บริสุทธิ์, เป็น​พล​ไพร่​ของ​พระ​เจ้า​เอง, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​สำแดง​พระ​บารมี​คุณ​ของ​พระ​องค์, ผู้​ได้​ทรง​เรียก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​ออกมา​จาก​ความ​มืด เข้า​ใน​สว่าง​อัน​มหัศจรรย์​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="10">เมื่อก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​หา​เป็น​พล​ไพร่​ไม่, แต่​บัดนี้​ท่าน​เป็น​พล​ไพร่​ของ​พระ​เจ้า​แล้ว คราว​ก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​หา​ได้​รับ​พระ​กรุณา​ไม่, แต่​เดี๋ยวนี้​ท่าน​ได้รับ​พระ​กรุณา​แล้ว</verse>
				<verse number="11">ดูก่อน​พวก​ที่​รัก, ข้าพ​เจ้า​วิงวอน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เหมือน​ท่าน​เป็น​แขก​เมือง​และ​เป็น​นักท่องเที่ยว​แสวง​ผล, ให้​ท่าน​อด​กลั้น​จาก​ความ​ปรารถนา​ใน​เนื้อ​หนัง, ซึ่ง​เป็น​ข้าศึก​ต่อ​วิญญาณ​จิตต์.</verse>
				<verse number="12">จง​ให้​การ​ประพฤติ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ที่​น่า​นับ​ถือ​ท่ามกลาง​คน​ต่างประเทศ​นั้น, เพื่อ​ว่า​ใน​ข้อ​ที่​เขา​ติ​เตียน​ท่าน​ว่า​เป็น​คน​ทำ​ชั่ว​นั้น, เมื่อ​เขา​เห็น​การ​ดี​ของ​ท่าน​แล้ว, เขา​จะ​ได้​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​ใน​วัน​ซึ่ง​พระ​องค์​จะ​ทรง​เยี่ยม​เยียน​เขา</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ยอม​ฟัง​การ​บังคับ​บัญชา​ที่​มนุษย์​ตั้ง​ไว้​ทุก​อย่าง เพราะ​เห็น​แก่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า จะ​เป็น​มหา​กษัตริย์​ผู้​มี​อำนาจ​ยิ่ง​ก็​ดี,</verse>
				<verse number="14">หรือ​จะ​เป็น​เจ้า​เมือง​ผู้​ถือ​รับสั่ง​มา​แต่​มหา​กษัตริย์​นั้น​ก็​ดี เพื่อ​จะ​ลงโทษ​แก่​ผู้​ที่​กระทำ​ชั่ว​และ​ยก​ย่อง​คน​ที่​ประพฤติ​ดี.</verse>
				<verse number="15">เพราะว่า​น้ำ​พระทัย​ของ​พระ​เจ้า ก็​คือ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ระงับ​ความ​โง่​ของ​คน​โฉด​เขลา​ให้​สงบ​เสีย​ด้วย​การ​ประพฤติ​ดี.</verse>
				<verse number="16">จง​เป็น​เหมือน​คน​ที่​มี​เสรีภาพ, แต่​ท่าน​อย่า​ใช้​เสรีภาพ​นั้น​ให้​เป็น​ที่​ปกปิด​ความ​ชั่ว​ไว้, แต่​จง​ใช้​เหมือน​เป็น​ทาส​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="17">จง​ให้​เกียรติยศ​แก่​คน​ทั้ง​ปวง. จง​รัก​พวก​พี่​น้อง, จง​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า, จง​นับ​ถือ​มหา​กษัตริย์</verse>
				<verse number="18">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​คน​รับ​ใช้​นั้น, จง​ฟัง​คำ​ของ​นาย​ด้วย​ใจ​เกรง​กลัว​ทุก​อย่าง ไม่ใช่​นาย​ที่​เป็น​คน​ใจ​ดี​ใจ​อ่อน​เท่านั้น, แต่​ทั้ง​นาย​ที่​เป็น​คน​ทุ​จจริต​ด้วย.</verse>
				<verse number="19">ด้วย​ว่า​ถ้า​คน​ใด​มี​ใจ​เห็น​แก่​พระ​เจ้า ยอม​ทน​ทุกข์​เพราะ​การ​ข่ม​เหง​โดย​ไม่​มี​เหตุ, อย่าง​นี้​แหละ​เป็น​การ​ชอบ,</verse>
				<verse number="20">ด้วย​ว่า​ถ้า​ท่าน​ทำ​การ​ชั่ว, แล้ว​ถูก​เฆี่ยน​เพราะ​การ​ชั่ว​นั้น แม้​ท่าน​ทน​ถูก​เฆี่ยน​ด้วย​อด​กลั้น​ใจ, จะ​เป็น​ที่​สรรเสริญ​อะไร​แก่​ท่าน? แต่​ว่า​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​กระทำ​การ​ดี, และ​ทน​เอา​การ​ข่ม​เหง​ด้วย​อด​กลั้น​ใจ​เพราะ​การ​ดี​นั้น, เช่นนี้​แหละ​เป็น​การ​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="21">ด้วย​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ถูก​ทรง​เรียก​ไว้​สำหรับ​เหตุการณ์​นั้น, เพราะว่า​พระ​คริสต์​ได้​ทรง​รับ​ทน​ทุกข์​ทรมาน​เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​เป็น​แบบ​อย่าง​แก่​ท่าน, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ตาม​รอย​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="22">พระ​องค์​ไม่ได้​ทรง​กระทำ​บาป​ประการ​ใด, และ​อุบาย​ใน​พระ​โอษฐ์​ของ​พระ​องค์​ก็​ไม่​มี.</verse>
				<verse number="23">ครั้น​เขา​กล่าว​คำ​หยาบ​คาย​ต่อ​พระ​องค์ พระ​องค์​ไม่ได้​กล่าว​คำ​หยาบ​คาย​ตอบ​แทน​เลย เมื่อ​พระ​องค์​ได้​ทรง​ทน​เอา​การ​ร้าย​เช่นนั้น, พระ​องค์​ไม่ได้​ขู่​ตวาด แต่​ทรง​ฝาก​ความ​ของ​พระ​องค์​ไว้​แก่​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​พิพากษา​โดย​ชอบ​ธรรม.</verse>
				<verse number="24">พระ​องค์​เอง​ได้​ทรง​รับ​แบก​ความ​บาป​ของ​เรา​ใน​พระ​กาย​ของ​พระ​องค์​ที่​ต้นไม้​นั้น, เพื่อ​เมื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​ตาย​ฝ่าย​การ​บาป​แล้ว เรา​จะ​ได้​มี​ชีวิต​อยู่​ฝ่าย​การ​ชอบ​ธรรม​ด้วย​รอย​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ถูก​เฆี่ยน นั้น​ก็​เป็น​เหตุ​ที่​รักษา​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​หาย​แล้ว</verse>
				<verse number="25">เพราะว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​เป็น​เหมือน​ฝูง​แกะ​ที่​หลง​ทาง​ไป​นั้น, แต่​บัดนี้​ท่าน​ได้​กลับมา​หา​พระ​องค์​ผู้​เลี้ยง​และ​เจ้า​อธิการ​แห่ง​วิญญาณ​จิตต์​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ฝ่าย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​ภรรยา จง​ยอม​ฟัง​คำ​สามี​ของ​ตน​เช่น​เดียว​กัน, เพื่อ​ว่า​ถ้า​สามี​คน​ใด​ไม่​เชื่อ​ฟัง​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า, กิริยา​การ​ประพฤติ​ของ​ภรรยา​ก็​จะ​ได้​เป็น​ที่​ชัก​นำ​เขา​มา​นอก​จาก​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​นั้น,</verse>
				<verse number="2">คือ​เมื่อ​เขา​ได้​เห็น​การ​ประพฤติ​ของ​ภรรยา ซึ่ง​ปราศ​จาก​ราคี​และ​มี​ใจ​ยำ​เกรง​ด้วย.</verse>
				<verse number="3">การ​ประดับ​กาย​ของ​ภรรยา​นั้น อย่า​ให้​เป็น​อย่าง​ภายนอก คือ​ถัก​ผม​เกล้า​มวย, และ​ใส่​ปัก​เครื่อง​ทองคำ, และ​นุ่ง​ห่ม​เสื้อ​ผ้า​สวย​งาม</verse>
				<verse number="4">แต่​จง​ให้​เป็น​อย่าง​ที่​ซ่อน​ไว้​ใน​ใจ, เป็น​เครื่องประดับ​ซึ่ง​ไม่​รู้​เปื่อย​ไป, คือ​จิตต์​ใจ​อ่อน​สุภาพ​และ​สงบ​เสงี่ยม, ซึ่ง​เป็น​สิ่ง​ที่​มี​ค่า​มาก​จำเพาะ​พระ​เนตร​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">ด้วย​ว่า​พวก​ผู้หญิงบริสุทธิ์​ครั้ง​โบราณ​นั้น​ที่​ได้​ไว้ใจ​ใน​พระ​เจ้า ก็​ย่อม​ได้​แต่ง​กาย​และ​น้อม​ฟัง​สามี​ของ​ตนเอง​อย่าง​นี้​แหละ</verse>
				<verse number="6">เช่น​อย่าง​นาง​ซา​รา​ได้​น้อม​ฟัง​อับ​รา​ฮาม​เรียก​ท่าน​ว่า​นาย. ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ประพฤติ​ดี​และ​ไม่​มี​ความ​สะดุ้ง​กลัว​ประการ​ใด, ท่าน​ก็​เป็น​บุตรี​ของ​นาง​นั้น</verse>
				<verse number="7">ฝ่าย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​สามี​ก็​เหมือน​กัน, จง​อยู่​กิน​กับ​ภรรยา​โดย​ใช้​ความรู้ จง​ให้​เกียรติยศ​แก่​ภรรยา​เหมือน​หนึ่ง​เป็น​ภาชนะ​ที่​อ่อนแอ​กว่า, และ​เหมือน​เป็น​คู่​รับ​มฤดก​พระ​คุณ​แห่ง​ชีวิต​ด้วย​กัน เพื่อ​จะ​ได้​ไม่​มี​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​ชัด​ขวาง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="8">ใน​ที่สุด​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เป็น​ใจ​เดียวกัน, มี​ใจ​เมตตา​ซึ่ง​กัน​และ​กัน, จง​รัก​ใคร่​กัน​ดุจ​ดัง​พี่​น้อง​จง​มี​ใจ​เอ็นดู​และ​มี​ใจ​อ่อน​สุภาพ</verse>
				<verse number="9">อย่า​กระทำ​การ​ร้าย​ตอบ​แทน​การ​ร้าย, อย่า​ด่า​ตอบ​แทน​คำ​ด่า, แต่​จง​อวย​พร​แก่​เขา​ต่างหาก ด้วย​ว่า​ได้​ทรง​เรียก​ท่าน​เพราะ​เหตุ​นั้น, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​รับ​พระ​พร​เป็น​มฤดก.</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า ถ้า​ผู้ใด​จะ​รัก​ชีวิต และ​ปรารถนา​ที่​จะ​เห็น​วัน​ทั้ง​หลาย​ที่​ประกอบด้วย​ความสุข​สำราญ, ก็​ให้​ผู้​นั้น​ตัด​ลิ้น​ของ​ตน​ให้​ปราศ​จาก​ความ​ชั่ว, และ​ห้าม​ริม​ฝีปาก​ไม่ให้​พูด​เป็น​อุบาย​ล่อลวง</verse>
				<verse number="11">และ​ให้​คน​นั้น​บ่าย​หน้า​หนี​จาก​การ​ชั่ว​และ​ให้​ประพฤติ​การ​ดี ให้​เขา​แสวงหา​สันติ​สุข​และ​ติดตาม​สันติ​สุข​นั้น.</verse>
				<verse number="12">ด้วย​ว่า​พระ​เนตร​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​เห็น​คน​ชอบร​รรม, และ​พระ​กรรณ​ของ​พระ​องค์​ได้​สดับ​คำอษิษ​ฐาน​ของ​เขา, แต่​ว่า​พระ​พักตรของ​พระ​องค์​ทรง​ตั้ง​ต่อสู้​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​กระทำ​การ​ชั่ว</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ใฝ่ใจ​ประพฤติ​การ​ดี, ใคร​ผู้ใด​จะ​ทำ​ร้าย​แก่​ท่าน​ได้?</verse>
				<verse number="14">แต่​ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ถูก​การ​ร้าย​เพราะ​เหตุ​ประพฤติ​การ​ชอบ​ธรรม, ท่าน​ก็​เป็น​สุข อย่า​กลัว​คำ​ขู่​ของ​เขา, และ​อย่า​คิด​วิตก​เลย</verse>
				<verse number="15">แต่​ใน​ใจ​ของ​ท่าน จง​เคารพ​พระ​คริสต์​ถือ​เป็น​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า จง​เตรียม​ใจ​ไว้​ให้​พร้อม, เพื่อ​ท่าน​จะ​สามารถ​ตอบ​แก่​ทุก​คน​ที่​ถาม​ท่าน​ว่า ท่าน​มี​ความหวัง​ใจ​เช่นนี้​ด้วย​เหตุผล​ประการ​ใด. แต่​ว่า​จง​ตอบ​ด้วย​ใจ​สุภาพ​และ​ด้วย​ใจ​ยำ​เกรง,</verse>
				<verse number="16">มี​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​อัน​ดี​เพื่อ​ใน​ข้อ​ความ​ที่​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​พูด​ใส่​ร้าย​ท่าน, เขา​ที่​ใส่​ร้าย​การ​ประพฤติ​ดี​ของ​ท่าน​ใน​พระ​คริสต์ จะ​ได้​มี​ความ​ละอาย.</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ซึ่ง​ท่าน​จะต้อง​ทน​ทุกข์​เพราะ​ประพฤติ​การ​ดี ก็​ดีกว่า​จะต้อง​ทน​อยู่​เพราะ​ประพฤติ​การ​ชั่ว, ถ้า​เป็น​ที่​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="18">ด้วย​ว่า​พระ​คริสต์​ก็​ต้อง​ทรง​ทน​ทุกข์​ทรมาน​มา​ครั้ง​เดียว​เพราะ​ความผิด​ด้วย​เหมือนกัน, คือ​พระ​องค์​ผู้​ชอบ​ธรรม​เพื่อ​ผู้​ไม่​ชอบ​ธรรม, เพื่อ​จะ​ได้​นำ​เรา​ทั้ง​หลาย​ไป​ถึง​พระ​เจ้า พระ​องค์​จึง​ได้​มรณา​ใน​เนื้อ​หนัง. แต่​ทรง​ชีวิต​เป็น​ขึ้น​ใน​วิญญาณ</verse>
				<verse number="19">พระ​องค์​จึง​ได้​เสด็จ​ไป​ใน​วิญญาณ​นั้น ประกาศ​แก่​บรรดา​วิญญาณ​ที่​ติด​คุก​อยู่,</verse>
				<verse number="20">ซึ่ง​แต่​ก่อน​ไม่ได้​เชื่อ​ฟัง. คราว​เมื่อ​พระ​เจ้า​ทรง​โปรด​งด​โทษ​ไว้​นาน, คือ​ครั้ง​โน​ฮา, เมื่อ​ท่าน​กำลัง​จัดแจง​ต่อ​นาวา, ใน​นาวา​นั้น​ได้​รอด​จาก​น้ำ​น้อย​คน​คือ​แปด​คน.</verse>
				<verse number="21">เช่นนั้น​แหละ​บัดนี้ พิธี​บัพ​ติศ​มา​ก็​เป็น​ที่​รอด​แก่​เรา​ทั้ง​หลาย, ไม่ใช่​ด้วย​ชำระ​ราคี​แห่ง​เนื้อ​หนัง, แต่​โดย​ให้​มี​ใจ​วินิจฉัย​ผิด​และ​ชอบ​อัน​ดี​จำเพาะ​พระ​เจ้า, โดย​ซึ่ง​พระ​เยซู​คริสต์​ได้​ทรง​เป็น​ขึ้น​มา​จาก​ตาย.</verse>
				<verse number="22">พระ​องค์​ได้​เสด็จ​เข้า​ใน​สวรรค์​แล้ว, และ​สถิต​อยู่​เบื้อง​ขวา​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​เจ้า พวก​ทูต​สวรรค์​และ​ผู้​มี​อำนาจ​และ​ผู้​มี​ฤทธิ์​เดช​ทั้ง​หลาย​ทรง​มอบ​ไว้​ให้​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​พระ​องค์​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ฉะนั้น​โดย​เหตุ​ที่​พระ​คริสต์​ได้​ทรง​ทน​ทุกข์​ทรมาน​ใน​เนื้อ​หนัง​แล้ว, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​จง​มี​ความคิด​อย่าง​เดียวกัน​ไว้​เป็น​เครื่อง​อาวุธ​ด้วย เพราะว่า​ผู้ใด​ที่​ได้​ทน​ทุกข์​ทรมาน​ใน​เนื้อ​หนัง​ก็​หยุด​จาก​การ​ผิด​แล้ว</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​จะ​ไม่​ประกอบ​ชีวิต​ที่​ยัง​เหลืออยู่​ใน​เนื้อ​หนัง​ตามใจ​ปรารถนา​ของ​มนุษย์, แต่​ตาม​พระทัย​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">ด้วย​ว่า​เวลา​ซึ่ง​ล่วง​พ้น​ไป​นั้น ที่​ได้​ประพฤติ​ตาม​ชอบ​ใจ​คน​ต่าง​ประเทศ​ก็​พอ​อยู่​แล้ว, คราว​เมื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​ประพฤติ​ตาม​ราคะ​ตัณหา, ตามใจ​ปรารถนา​อัน​ชั่ว. เมา​น้ำ​องุ่น. กิน​เหล้า​วุ่นวาย​กัน, กิน​ละโมภ, และ​หลง​ไหว้​รูป​เคารพ​อัน​เป็น​ที่​น่า​เกลียด.</verse>
				<verse number="4">ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่ได้​วิ่ง​เข้า​พร้อม​กับ​เขา​ใน​การ​ชั่ว​ร้าย​อัน​ใหญ่​เช่นนั้น, เขา​ก็​ประหลาด​ใจ​และ​กล่าว​นินทา​ท่าน.</verse>
				<verse number="5">คน​เหล่านั้น​ต้อง​ให้​การ​แก่​พระ​องค์ ผู้​พร้อม​แล้ว​ที่​จะ​ทรง​พิพากษา​ทั้ง​คน​เป็น​และ​คน​ตาย.</verse>
				<verse number="6">ด้วย​ว่า​เพราะ​เหตุ​นั้น กิตติ​คุณ​จึง​ได้​ประกาศ​แก่​คน​เหล่านั้น​ที่​ตาย​แล้ว, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ถูก​พิพากษา​ตาม​อย่าง​มนุษย์​ใน​เนื้อ​หนัง, แต่​มี​ชีวิต​อยู่​ตาม​พระ​ประสงค์​ของ​พระ​เจ้า​ฝ่าย​วิญญาณ</verse>
				<verse number="7">แต่​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​ใกล้​จะ​ถึง​วาร​ที่สุด​แล้ว เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​พลาย​จง​สำแดง​กิริยา​เสงี่ยม​เจียม​ตัว, และ​จง​เฝ้า​ระวัง​ใน​การ​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="8">ยิ่ง​กว่า​อะไร​หมด​ก็​จง​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ให้​มาก ด้วย​ว่า​ความ​รัก​ก็​ปกปิด​ความผิด​ไว้​มาก​หลาย.</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ต้อนรับ​เลี้ยง​ดู​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​โดย​ไม่​บ่น</verse>
				<verse number="10">ตาม​ซึ่ง​ทุก​คน​ได้รับ​ความสามารถ​ที่​ทรง​ประทาน​ให้​แล้ว, ก็​ให้​เจือ​จาน​ความสามารถ​นั้น​แก่​กัน​และ​กัน, เหมือน​อย่าง​เจ้าหน้าที่​อัน​ดี สำหรับ​แจก​และ​สำแดง​พระ​คุณ​ต่างๆ ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="11">ถ้า​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​จะ​กล่าว​สั่ง​สอน, ก็​ให้​กล่าว​ตาม​พระ​โอวาท​ของ​พระ​เจ้า ถ้า​คน​ใด​รับ​การ​ปรนนิบัติ ก็​ให้​ปรนนิบัติ​ตาม​กำลัง​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ทรง​โปรด​ประทาน​นั้น เพื่อ​พระ​เจ้า​จะ​ได้​เกียรติยศ​ใน​ทุก​สิ่ง โดย​พระ​เยซู​คริสต์. สง่า​ราศี​และ​เด​ชานุ​ภาพ​จง​มี​แก่​พระ​องค์​นั้น​สืบๆ ไม่​เป็น​นิตย์. อา​เมน</verse>
				<verse number="12">ดูก่อน​พวก​ที่​รัก, อย่า​คิด​ประหลาด​ใจ​ที่​ท่าน​ต้อง​มี​ความ​ทุกข์​อย่าง​สาหัส​เป็น​ที่​ลอง​ใจ​ของ​ท่าน, เหมือน​หนึ่ง​ว่า​เหตุการณ์​แปลก​ประหลาด​ได้​บังเกิด​แก่​ท่าน.</verse>
				<verse number="13">แต่​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​มี​ใจ​ยินดี​ใน​การ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​มี​ส่วน​ใน​ความ​ทุกข์​ลำบาก​ของ​พระ​คริสต์ เพื่อ​ว่า​เมื่อ​สง่า​ราศี​ของ​พระ​องค์​จะ​ปรากฏ, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​โสมนัส​ยินดี​เป็น​อัน​มาก​ด้วย.</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ท่าน​ถูก​ประมาท​หมิ่น​เพราะ​พระ​นาม​ของ​พระ​คริสต์, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​เป็น​สุข ด้วย​ว่า​พระ​วิญญาณ​แห่ง​สง่า​ราศี​และ​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​เจ้า​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="15">แต่​ว่า​ใน​พวก​ท่าน​อย่า​ให้​คน​ใด​ต้อง​มี​โทษ​เพราะ​เป็น​ผู้​ฆ่า​คน, หรือ​เป็น​คน​ขะโมย, หรือ​เป็น​คน​ทำ​ร้าย, หรือ​เป็น​คน​ที่​เที่ยว​ยุ่ง​กับ​ธุระ​ของ​คน​อื่น.</verse>
				<verse number="16">แต่​ถ้า​ผู้ใด​ถูก​การ​ร้าย​เพราะ​มี​ชื่อ​ว่า​เป็น​คริส​เตียน, อย่า​ให้​คน​นั้น​มี​ความ​ละอาย แต่​ให้​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​เจ้า​เพราะ​ชื่อ​นั้น</verse>
				<verse number="17">ด้วย​ว่า​ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​การ​พิพากษา​จะ​ต้อง​เริ่ม​ตั้ง​ต้น​ที่​จำพวก​ของ​พระ​เจ้า และ​ถ้า​ตั้ง​ต้น​ที่​พวก​เรา​ก่อน, ปลาย​ทาง​ของ​คน​เหล่านั้น​ซึ่ง​ไม่​เชื่อ​ฟัง​กิตติ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​จะ​เป็น​อย่างไร?</verse>
				<verse number="18">และ​ถ้า​คน​ชอบ​ธรรม​จะ​รอด​โดย​หวุดหวิด, คน​ประมาท​และ​คน​บาป​นั้น​จะ​ไป​อยู่​ที่​ไหน​กัน?</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนั้น ให้​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ทน​ความ​ทุกข์​ยาก​ตาม​ชอบ​พระทัย​พระ​เจ้า ฝาก​วิญญาณ​จิตต์​ของ​ตน​ไว้​กับ​พระ​องค์​ด้วย​การ​ประพฤติ​ดี, เหมือน​หนึ่ง​ฝาก​ไว้​กับ​พระ​องค์​ผู้​ทรง​สร้าง​อัน​สัตย์​ซื่อ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น​ข้าพ​เจ้า​จึง​ตักเตือน​ผู้ปกครอง​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย ข้าพ​เจ้า​ก็​เป็น​ผู้ปกครอง​คน​หนึ่ง​ด้วย, และ​เป็น​พะยาน​ถึง​ความ​ทุกข์​ทรมาน​ของ​พระ​คริสต์, และ​มี​ส่วน​รับ​สง่า​ราศี​ที่​จะ​มา​ปรากฏ​ภาย​หลัง</verse>
				<verse number="2">จง​เลี้ยง​ฝูง​แกะ​ของ​พระ​เจ้า​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​ท่าน, เอา​ใจ​ใส่​ดูแล, ไม่ใช่​ด้วย​ขืน​ใจ​ทำ, แต่​ทำ​ด้วย​ความ​เต็ม​ใจ​ตาม​น้ำ​พระทัย​ของ​พระ​เจ้า ไม่ใช่​ด้วย​เห็น​แก่​ทรัพย์​สิ่งของ​อัน​เป็น​มลทิน, แต่​ด้วย​ใจ​เลื่อมใส</verse>
				<verse number="3">และ​ไม่ใช่​เหมือน​เป็น​เจ้านาย​ที่​ข่ม​ขี่​ผู้​ที่​อยู่​ใต้​อำนาจ, แต่​เหมือน​เป็น​แบบอย่าง​แก่​ฝูง​แกะ​นั้น.</verse>
				<verse number="4">และ​เมื่อ​ผู้​เลี้ยง​ใหญ่​นั้น​จะ​เสด็จ​มา​ปรากฏ, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​รับ​สง่า​ราศี​เป็น​มงกุฎ​ที่​ร่วง​โรย​ไม่ได้​เลย.</verse>
				<verse number="5">เหมือน​เช่นนั้น​แหละ ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​อายุ​อ่อน​กว่า​จง​ฟัง​คำ​ของ​ผู้ปกครอง อัน​ที่​จริง​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​คาด​เอว​ไว้​ด้วย​ความ​ถ่อม​ใจ, ใน​กุาร​ปฏิบัติ​ต่อ​กัน​และ​กัน ด้วย​ว่า​พระ​เจ้า​ทรง​ต่อสู้​คน​เหล่านั้น​ที่​ถือ​ตัว​จองหอง, แต่​พระ​องค์​ทรง​ประทาน​พระ​คุณ​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ถ่อม​ใจ​ลง</verse>
				<verse number="6">เหตุ​ฉะนั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ถ่อม​ใจ​ลง​ใต้​พระ​หัตถ์​อัน​ทรง​ฤทธิ์​ของ​พระ​เจ้า, เพื่อ​พระ​องค์​จะ​ได้​ทรง​ยก​ท่าน​ขึ้น​ใน​เวลา​อัน​ควร.</verse>
				<verse number="7">บรรดา​ความ​กะ​วน​กะ​วาย​ของ​ท่าน​จง​ฝาก​ไว้​กับ​พระ​องค์, เพราะว่า​พระ​องค์​ย่อม​ทรง​ระลึก​ถึง​และ​รักษา​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เป็น​คน​ใจ​หนัก​แน่น, จง​ระวัง​ระไว​ให้​ดี​ด้วย​ว่า​ศัตรู​ของ​ท่าน​คือ​มาร ดุจ​สิงห์โต​คำราม​แผด​เสียง​ร้อง​น่า​กลัว ก็​เที่ยว​ไป​เสาะ​แสวงหา​คน​ที่​มัน​จะ​กัด​กิน​ได้.</verse>
				<verse number="9">จง​ต่อสู้​กับ​ศัตรู​นั้น​ด้วย​ตั้งใจ​มั่นคง​ใน​ความ​เชื่อ, โดย​รู้อยู่​ว่า ความ​ยาก​ลำบาก​อย่าง​นั้น​ก็​มี​แก่​พวก​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ของ​ท่าน​ที่​อยู่​ใน​โลก​เช่นเดียวกัน.</verse>
				<verse number="10">และ​พระ​เจ้า​ผู้​ประกอบ​บริบูรณ์​ด้วย​บรรดา​พระ​คุณ, ผู้​ได้​ทรง​เรียก​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เข้า​ใน​สง่า​ราศี​นิรันดร​ใน​พระ​เยซู​คริสต์, ครั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทน​ทุกข์​อยู่​หน่อย​หนึ่ง​แล้ว, พระ​องค์​เอง​จะ​ทรง​โปรด​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ถึง​ที่​สำเร็จ, ให้​ตั้ง​มั่นคง, และ​ให้​ท่าน​มี​กำล้ง​มาก​ขึ้น.</verse>
				<verse number="11">จง​ถวาย​ไอ​ศวรรยา​นุ​ภาพ​แก่​พระ​องค์​นั้น​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์. อา​เมน</verse>
				<verse number="12">ข้าพ​เจ้า​ได้​เขียน​ย่อๆ ฝาก​มายัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​โดย​ซี​ละ​วา​โน​พี่​น้อง​อัน​สัตย์​ซื่อ​ของ​เรา. ข้าพ​เจ้า​เตือน​สติ​ท่าน​และ​เป็น​พะยาน​แก่​ท่าน​ว่า พระ​คุณ​นั้น​เป็น​พระ​คุณ​อัน​เที่ยง​แท้​ของ​พระ​เจ้า ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ใน​พระ​คุณ​นั้น​เถิด.</verse>
				<verse number="13">คริสตจักร​ที่​เมือง​บา​บิ​โลน​ที่​ทรง​เลือก​ไว้​พร้อม​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย ก็​ฝาก​คำ​คำนับ​มายัง​ท่าน และ​มาระ​โก​บุตร​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ฝาก​คำ​คำนับ​มา​ยัง​ท่าน​ด้วย.</verse>
				<verse number="14">จง​ทักทาย​ปราศรัย​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ด้วย​อาการ​จุบ​อัน​เป็น​ที่​สำแดง​ความ​รัก ขอให้​สันติ​สุข​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ใน​พระ​คริสต์</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="61">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ซี​โมนเป​โตร​ทาส​และ​อัคร​สาวก​ของ​พระ​เยซู​คริสต์ ฝาก​จดหมาย​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​รับ​ความ​เชื่อ​อัน​ประเสริฐ​เช่น​เรา ตาม​ความชอบ​ธรรม​ของ​พระ​เจ้า, และ​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ผู้​เป็น​ที่​รอด​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="2">ขอให้​พระ​คุณ​และ​สันติ​สุข​เพิ่ม​พูน​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, โดย​ที่​ได้​รู้จัก​พระ​เจ้า​และ​พระ​เยซู​เจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="3">ด้วย​เห็น​แล้ว​ว่า ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​องค์​ได้​ประทาน​สิ่ง​สาร​พัตร​แก่​เรา​ที่​จะ​ให้​มี​ชีวิต​และ​มี​ธรรม, โดย​รู้จัก​พระ​องค์​ผู้​ได้​ทรง​เรียก​เรา​ด้วย​สง่า​ราศี​และ​ความ​ดี​ของ​พระ​องค์​เอง.</verse>
				<verse number="4">ด้วย​เหตุ​เหล่านั้น​พระ​องค์​จึง​ได้​ทรง​ประทาน​คำ​สัญญา​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​เลิศ​ประเสริฐ, เพื่อ​โดย​เหตุ​เหล่านี้, เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​พ้น​แล้ว​จาก​กาม​ราค​ที่​มี​อยู่​ใน​โลก​นี้, ท่าน​จะ​ได้รับ​ส่วน​ใน​สภาพ​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="5">อัน​ที่​จริง​เพราะ​เหตุ​นั้นเอง ท่าน​จง​อุสส่าห์​จน​สุด​กำลัง​ที่​จะ​เอา​ความ​เชื่อ​เพิ่ม​ด้วย​ความ​ดี, เอา​ความ​ดี​เพิ่ม​ด้วย​ความรู้,</verse>
				<verse number="6">เอา​ความรู้​เพิ่ม​ด้วย​ความ​เหนี่ยว​รั้ง​ตน, เอา​ความ​เหนี่ยว​รั้ง​ตน​เพิ่ม​ด้วย​ขันตี, และ​เอา​ขันตี​เพิ่ม​ด้วย​ธรรม,</verse>
				<verse number="7">เอา​ธรรม​เพิ่ม​ด้วย​ความ​รัก​ระหว่าง​พวก​พี่​น้อง, และ​เอา​ความ​รัก​ระหว่าง​พวก​พี่​น้อง​เพิ่ม​ด้วย​ความ​รัก​ระหว่าง​คน​ทั่วไป.</verse>
				<verse number="8">ถ้า​มี​ใจ​อย่าง​นั้น​อยู่​ใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​พร้อม​บริบูรณ์​แล้ว, ก็​จะ​กระทำ​ให้​ท่าน​ขวนขวาย​และ​เกิด​ผล​ใน​ความรู้​จัก​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="9">ด้วย​ว่า​ผู้ใด​ที่​ขาด​สิ่ง​เหล่านั้น​เป็น​คน​ตา​บอด​ตา​สั้น, และ​ลืม​การ​ซึ่ง​ชำระ​ความผิด​ของ​ตน​เมื่อ​ก่อน​นั้น​เสีย​แล้ว.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนั้น​ดูก่อน​พวก​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, จง​ยิ่ง​อุสส่าห์​กระทำ​ให้​การ​ที่​พระ​เจ้า​ทรง​เรียก​และ​เลือก​ท่าน​ไว้​แล้ว​นั้น​ให้​ถึง​ที่​สำเร็จ​แน่นอน​ด้วย​ว่า​ถ้า​ได้​ประพฤติ​เช่นนั้น ท่าน​จะ​ไม่​สะดุด​ด้วย​ว่า​อย่าง​นั้น​แหละ</verse>
				<verse number="11">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​มี​สิทธิ​สมบูรณ์ ที่​จะ​เข้า​ใน​นิตย​ภูมิ​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ผู้​เป็น​ที่​รอด​ของ​เรา</verse>
				<verse number="12">เหตุ​ฉะนั้น​ถึงแม้​ท่าน​จะ​รู้​แล้ว, และ​บัดนี้​ตั้งอยู่​ใน​ความ​จริง​แล้ว​ก็​ดี, ข้าพ​เจ้า​ก็​พร้อม​อยู่​เสมอ​ที่​จะ​เตือน​สติ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ให้​ระลึก​ถึง​ข้อความ​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="13">แต่​ว่า​เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ยัง​อาศัย​อยู่​ใน​กาย​นี้, ข้าพ​เจ้า​เห็น​ว่า​สมควร​จะ​เตือนสติ​ท่าน​ให้​ระลึก​ถึง​ข้อความ​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="14">ด้วย​ข้าพ​เจ้า​รู้​แล้ว​ว่า ไม่​ช้า​ไม่​นาน​ข้าพ​เจ้า​จะต้อง​สละ​ทิ้ง​ร่างกาย​ของ​ข้าพ​เจ้า, เหมือน​อย่าง​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้าของ​เรา​ได้​ทรง​สำแดง​แก่​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="15">อัน​ที่​จริง​ข้าพ​เจ้า​จะ​อุสส่าห์​กระทำ​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ระลึก​ถึง​ข้อความ​เหล่านั้น​เสมอ เมื่อ​ข้าพ​เจ้า​ตาย​แล้ว.</verse>
				<verse number="16">เพราะว่า​เมื่อ​เรา​ได้​สำแดง​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ทราบ​ถึง​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​ของ​เรา และ​การ​ที่​พระ​องค์​จะ​เสด็จ​มา​นั้น, เรา​ไม่ได้​คล้อย​ตาม​นิยาย​ที่​เขา​คิด​แต่ง​ไว้​ด้วย​ความ​เฉลียว​ฉลาด, แต่​เรา​ได้​เห็น​อานุภาพ​ของ​พระ​องค์​ด้วย​ตา​ของ​เรา​เอง.</verse>
				<verse number="17">เพราะว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​รับ​เกียรติยศ​และ​สง่า​ราศี​จาก​พระ​บิดา, ครั้ง​เมื่อ​พระ​สุ​รเสียง​ได้​มาถึง​พระ​องค์​จาก​พระ​บวร​รัศมี ตรัส​ว่า, ท่าน​องค์​นี้​แหละ​เป็น​บุตร. ที่​รัก​ของ​เรา, เรา​ชอบ​ใจ​ท่าน​มาก,</verse>
				<verse number="18">และ​เรา​ได้​ยิน​พระ​สุ​รเสียง​ซึ่ง​มา​จาก​สวรรค์​นั้น ใน​เวลา​ที่​เรา​ได้​อยู่​กับ​พระ​องค์​ที่​ภูเขา​อัน​บริสุทธิ์​นั้น.</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนั้น​ถึงแม้​ท่าน​จะ​รู้​แล้ว,และ​เรา​มี​คำ​พยากรณ์​อัน​แน่นอน​ยิ่ง​ขึ้น ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ถือ​ตาม​คำ​นั้น, ท่าน​ก็​เป็น​ผู้​ประพฤติ​ดี, เหมือน​หนึ่ง​แสง​ตะเกียง​ส่อง​สว่าง​เข้า​ไป​ใน​ที่​มืด, จน​แสง​อรุณ​จะ​ขึ้น, และ​ดาว​ประจำ​รุ่ง​จะ​ผุด​ขึ้น​ใน​ใจ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="20">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​จง​รู้​ข้อ​นี้​ก่อน คือ​ว่า​คำ​พยากรณ์​ทุก​คำ​ที่​จารึก​ไว้​ใน​พระ​คัมภีร์​แล้ว, พวก​ผู้​พยากรณ์​ไม่ได้​คิด​ออก​ตาม​ลำพัง​ใจ​ของ​ตน​เอง</verse>
				<verse number="21">ด้วย​ว่า​คำ​พยากรณ์​นั้น​เมื่อ​ก่อน​ไม่ได้​เป็น​มา​ตาม​น้ำใจ​มนุษย์ แต่​ว่า​มนุษย์​ได้​กล่าว​คำ​ซึ่ง​มา​จาก​พระ​เจ้า ตาม​ที่​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ได้​ทรง​ดล​ใจ​ให้​กล่าว​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">แต่​ว่า​ได้​มี​ผู้​พยากรณ์​เท็จ​เกิด​ขึ้น​ท่ามกลาง​พวก​พล​ไพร่​นั้น, เช่น​กับ​จะ​มี​ผู้​สอน​ผิด​ใน​ท่ามกลาง​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ที่​จะ​แอบ​อ้าง​เอา​มิจฉา​ลัทธิ​อัน​จะ​ให้​ถึง​ความ​พินาศ​เข้า​มา​เสี้ยม​สอน, และ​จะ​ปฏิเสธ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ผู้​ได้​ทรง​ไถ่​เขา​ไว้, และ​จะ​พลัน​นำ​ความ​พินาศ​มา​ถึง​ตน​เอง.</verse>
				<verse number="2">จะ​มี​หลาย​คน​ประพฤติ​ตาม​ความ​ชั่ว​ช้า​ลามก​ของ​เขา​และ​เพราะ​เหตุ​คน​เหล่านั้น ทาง​ของ​ความ​จริง​จะ​ถูก​กล่าว​ร้าย.</verse>
				<verse number="3">และ​โดย​ใจ​โลภ​เขา​จะ​กล่าว​ตลบตะแลง​ค้า​กำไร​จาก​ท่าน​ทั้ง​หลาย การ​ลงโทษ​แก่​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ได้​ถูก​พิพากษา​นาน​มา​แล้ว​จะ​ไม่​รอ​ช้า, และ​ความ​พินาศ​ของ​เขา​จะ​ไม่​ม่อย​หลับ​ไป</verse>
				<verse number="4">เพราะว่า​ถ้า​แม้ว่า​พระ​เจ้า​ไม่ได้​ยกเว้น​พวก​ทูต​สวรรค์​ที่​ได้​ทำ​บาป​นั้น, แต่​ได้​ทรง​ผลัก​เขา​ลง​ไปสู่​ทุคคติ, และ​ได้​ขัง​เขา​ไว้​ใน​ขุม​มืด, คุม​ไว้​จนถึง​เวลา​ทรง​พิพากษา</verse>
				<verse number="5">และ​ไม่ได้​ทรง​ยก​เว้น​มนุษย์​โลก​ครั้ง​โบราณ​นั้น, แต่​ได้​ทรง​อุปถัมภ์​โน​ฮา​ผู้​เป็น​คน​ประกาศ​ความชอบ​ธรรม กับ​คน​อื่น​อีก​เจ็ด​คน, ครั้ง​เมื่อ​พระ​องค์​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​น้ำ​มา​ท่วม​แผ่น​ดิน​โลก​แห่ง​ทุรชน​ทั้ง​ปวง</verse>
				<verse number="6">และ​ได้​ทรง​ลงโทษ​เมือง​ซะ​โดม​และ​เมืองอะ​โมรา ให้​กลาย​เป็น​เท่า​ถ่าน​ถึง​ความ​พินาศ, เพื่อให้​เป็น​ตัวอย่าง​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​จะ​ประพฤติ​อธรรม</verse>
				<verse number="7">และ​ได้​ทรง​ช่วย​โลต​คน​ชอบ​ธรรม​นั้น​ให้​รอด, ผู้​ที่​ได้​มี​ทุกข์​เป็น​อัน​มาก​เพราะ​การ​ประพฤติ​ลามก​ของ​คน​ชั่ว​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="8">ด้วย​ว่า​คน​ชอบ​ธรรม​นั้น, ซึ่ง​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​เขา​เหล่านั้น, เมื่อ​ท่าน​ได้​เห็น​และ​ได้​ยิน, ใจ​สัตย์​ซื่อ​ของ​ท่าน​ก็​เป็น​ทุกข์​เป็น​ร้อน​ทุก​วันๆ เพราะ​การ​ประพฤติ​อธรรม​ของ​คน​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="9">องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​ทราบ​วิธี​ที่​จะ​ช่วย​คน​ชอบ​ธรรม​ให้​รอด​พ้น​จาก​การ​ทดลอง​ต่างๆ, และ​ทรง​ทราบ​วิธี​ที่​จะ​คุ้มครอง​รักษา​ทุรชน​ไว้ จนถึง​วัน​พิพากษา​เพื่อ​จะ​ได้​ลงโทษ​เขา</verse>
				<verse number="10">แต่​ตัว​เอ้​นั้น​คือ​คน​เหล่านั้น​ที่​ประพฤติ​ตาม​เนื้อ​หนัง​ไป​ในทาง​ความ​กำหนัด​อัน​โสโครก, และ​หมิ่น​ประมาท​ต่อ​ผู้ใหญ่​ที่​มี​อำนาจ เป็น​คน​เหี้ยมโหด, ประพฤติ​ตาม​อำเภอใจ, ไม่​สะทก​สะท้าน​ใน​การ​ที่​จะ​บริภาษ​ต่อ​ผู้ใหญ่</verse>
				<verse number="11">แต่​ฝ่าย​พวก​ทูต​สวรรค์, ที่​มี​ฤทธิ์​และ​มี​กำลัง​มาก​กว่า, ก็​ยัง​ไม่ได้​เอา​ข้อความ​หยาบ​หยาม​ของ​เขา​มา​ฟ้อง​จำเพาะ​พระ​พักตร​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">แต่​ว่า​คน​เหล่านั้น​เหมือน​สัตว์​เดียรัจฉาน​ที่​ปราศ​จาก​ความคิด, ที่​เกิด​มา​รัง​แต่​จะ​ถูก​จับ​ฆ่า​ตาย​เปล่า, ยัง​ยืน​พูด​หยาบ​คาย​กล่าว​ด้วย​ข้อความ​ที่​เขา​ไม่​เข้าใจ​เลย, จะ​ต้อง​พินาศ​ใน​การ​ชั่ว​ร้าย​ของ​ตัว​เอง,</verse>
				<verse number="13">จะ​รับ​บำเหน็จ​แห่ง​การ​อธรรม, คือ​คน​ที่​ถือ​การ​เสเพล​เฮฮา​ใน​กลางวัน​แสกๆ ว่า​เป็น​ความสุข​สำราญ เขา​เหล่านั้น​ด่าง​พร้อย​และ​พิการ, และ​ประพฤติ​การ​เสเพล​เฮฮา ขณะ​เขา​กำลัง​กิน​เลี้ยง​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="14">ตา​เขา​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ปรารถนา​แห่ง​การ​ล่วง​ประเวณี, และ​เขา​หยุด​กระทำ​บาป​ไม่ได้​เลย เขา​วาง​กับ​ดัก​คน​ที่​มี​จิตต์​โลเล เขา​มี​ใจ​ชิน​คับ​การ​โลภ เขา​เป็น​ลูก​แห่ง​ความ​แช่ง​สาป</verse>
				<verse number="15">เขา​ได้​สละ​ทิ้ง​ทาง​ตรง, ได้​หลง​ทาง​ไป, ได้​ทำ​ตาม​อย่าง​บี​ละ​อาม​บุตร​บะ​โอ​ระ, ที่​ได้​ชอบ​บำเหน็จ​แห่ง​การ​อธรรม</verse>
				<verse number="16">แต่​บี​ละ​อาม​ได้​ถูก​ติ​เพราะ​การ​ที่​ตน​ได้​กระทำ​นั้น ลา​ที่​พูด​ไม่​เป็น​นั้น​ยัง​พูด​เป็น​ภาษา​มนุษย์ แล้ว​ได้​ห้าม​อาการ​พลุ่มพล่าม​ของ​ผู้​พยากรณ์​คน​นั้น</verse>
				<verse number="17">คน​เหล่านี้​เป็น​บ่อ​ที่​ไร้​น้ำ, เป็น​หมอก​ที่​ถูก​พายุ​พัด​ไป. ทรง​เก็บ​ความ​มืด​ทึบ​ไว้​สำหรับ​คน​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="18">เพราะว่า​เขา​พูด​เย่อหยิ่ง​อวด​ตัว, และ​เขา​ใช้​ความ​ปรารถนา​แห่ง​เนื้อ​หนัง, กับ​ความ​กำหนัด, เพื่อ​จะ​ล่อลวง​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​กำลัง​หนี​ไป​จาก​คน​เหล่านั้น​ที่​หลง​ประพฤติ​ผิด.</verse>
				<verse number="19">เขา​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​คน​เหล่านั้น​พ้น​จาก​การ​เป็น​ทาส, แต่​ตัว​เขา​เอง​ยัง​เป็น​ทาส​ของ​ความ​ชั่ว เพราะว่า​ถ้า​ผู้ใด​ยอม​แพ้​แก่​สิ่ง​ใดๆ เขา​ก็​เป็น​ทาส​แก่​สิ่ง​นั้น.</verse>
				<verse number="20">ด้วย​ว่า​ถ้า​แม้​เมื่อ​เขา​พ้น​จาก​ความ​ชั่ว​ของ​โลก​นี้​แล้ว โดย​ที่​ได้​รู้จัก​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ผู้ช่วย​ให้​รอด เขา​ยัง​คิด​กังวล​และ​ยอม​แพ้​แก่​การ​ชั่ว​นั้น​อีก, เบื้อง​ปลาย​ของ​เขา​ก็​ชั่ว​ร้าย​ยิ่ง​กว่า​เบื้อง​ต้น</verse>
				<verse number="21">เพราะว่า​ถ้า​เขา​ไม่​ได้​รู้จัก​ทาง​ชอบ​ธรรม​นั้น​เสีย​เลย ก็​ยัง​จะ​ดี​กว่า​ที่​เขา​ได้​รู้​แล้วๆ กลับ​หลัง​หัน​ให้​พระ​บัญญัติ​อัน​บริสุทธิ์​ที่​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​ให้​เขา​นั้น.</verse>
				<verse number="22">เหตุ​ก็​เกิด​ขึ้น​แก่​เขา​ตาม​คำ​สุภาษิต​อัน​จริง​นั้น​ที่​ว่า, สุนัข​ได้​กลับ​กิน​ซึ่ง​มัน​ได้​สำรอก​ออก​มา​แล้ว, และ​สุกร​ที่​ชำระ​ล้าง​ตัว​แล้ว​ก็​กลับ​ลุย​ลง​นอน​ใน​ปลัก​อีก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ดูก่อน​พวก​ที่​รัก, นี่​เป็น​จดหมาย​ฉะบับ​ที่​สอง​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เขียน​ฝาก​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย และ​ใน​ทั้ง​สอง​ฉะบับ​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ก็​สะกิด​ใจ​อัน​ซื่อสัตย์​ของ​ท่าน​ให้​ระลึก</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​จด​จำ​ถ้อยคำ​ทั้ง​หลาย ที่​พวก​ผู้​พยากรณ์​อัน​บริสุทธิ์​ได้​กล่าว​ไว้​เมื่อก่อน, และ​คำสั่ง​สอน​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​อัคร​สาวก​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​และ​พระ​ผู้ช่วย​ให้​รอด.</verse>
				<verse number="3">จง​รู้​ข้อ​นี้​ก่อน​คือ​ว่า, ใน​เวลา​วัน​สุด​ท้าย​คน​ประมาท​หมิ่น​จะ​บังเกิด​ขึ้น และ​ประพฤติ​ตามใจ​ปรารถนา​ของ​ตน,</verse>
				<verse number="4">และ​จะ​ถาม​ว่า, “คำ​ที่​ทรง​สัญญา​ไว้​ว่า​พระ​องค์​จะ​เสด็จ​มา​นั้น​อยู่​ที่​ไหน? ด้วย​ว่า​ตั้งแต่​บรรพ​บุรุษ​หลับ​ล่วง​ไป​แล้ว, สิ่ง​ทั้ง​ปวง​ก็​เป็นอยู่​เหมือน​ที่​ได้​มี​อยู่​ตั้งแต่​เดิม​ทรง​สร้าง​โลก.”</verse>
				<verse number="5">เพราะว่า​ข้อ​นี้​เขา​แกล้ง​ลืม​เสีย, คือ​ว่า​โดย​คำ​ตรัส​ของ​พระ​เจ้า ฟ้า​สวรรค์​จึง​ได้​อุบัติ​ขึ้น​ตั้งแต่​โบราณ, และ​แผ่น​ดิน​โลก​จึง​ได้​เกิด​ขึ้น​แยก​ออก​จาก​น้ำ​และ​ท่ามกลาง​นํ้า</verse>
				<verse number="6">โดย​เหตุ​เหล่านั้น พระ​องค์​จึง​ได้​ทรง​บันดาล​ให้​น้ำ​มา​ท่วม​ทำลาย​โลก​ที่​มี​อยู่​ใน​เวลา​นั้น</verse>
				<verse number="7">แต่​ว่า​ท้อง​ฟ้า​อากาศ​และ​แผ่น​ดิน​โลก​ที่​อยู่​เดี๋ยวนี้ พระ​องค์​ทรง​เก็บ​งำ​ไว้​โดย​คำ​ตรัส​นั้น​สำหรับ​ให้​ไฟ​เผา, คือ​เก็บ​ไว้​จน​ถึง​วัน​ทรง​พิพากษา​และ​วัน​พินาศ​แห่ง​บรรดา​ทุรชน</verse>
				<verse number="8">แต่​ดูก่อน​พวก​ที่​รัก, อย่า​ลืม​ข้อ​นี้​เสีย​เลย, คือ​ว่า​วัน​เดียว​ของ​พระ​เจ้า​เหมือน​พัน​ปี, และ​พัน​ปี​ก็​เหมือน​วัน​เดียว.</verse>
				<verse number="9">องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ไม่ได้​ทรง​เฉื่อย​ช้า​ใน​คำ​สัญญา​ของ​พระ​องค์, เหมือน​บาง​คน​คิด​ว่า​ช้า​นั้น แต่​พระ​องค์​ได้​ทรง​อด​กลั้น​พระทัย​ไว้​เพราะ​เห็น​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ช้า​นาน, ไม่​ทรง​ประสงค์​จะ​ให้​คน​หนึ่ง​คน​ใด​พินาศ​เลย, แต่​ทรง​ปรารถนา​จะ​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่.</verse>
				<verse number="10">แต่​ว่า​วัน​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​คง​จะ​มา​เหมือน​อย่าง​ขะโมย​ดอด​มา และ​ใน​วัน​นั้น ท้อง​ฟ้า​อากาศ​จะ​ล่วง​เสีย​ไป​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​สนั่น, และ​โลกธาตุ​จะ​ละลาย​ไป​ด้วย​ไฟ​อัน​ร้อน​ยิ่ง, และ​แผ่น​ดิน​โลก​กับ​สิ่ง​สาร​พัตร​ที่​มี​อยู่​ใน​โลก​นั้น​จะ​ต้อง​ไหม้​เสีย​สิ้น</verse>
				<verse number="11">ครั้น​เห็น​แล้ว​ว่า​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​นี้​ต้อง​ละลาย​ไป​ทั้งสิ้น, ท่าน​ทั้ง​หลาย​ควร​จะ​เป็น​คน​อย่างไร​ใน​การ​ประพฤติ​อัน​บริสุทธิ์​และ​ใน​ธรรม,</verse>
				<verse number="12">คอย​ท่า​และ​กระหาย​ที่​จะ​ให้​วัน​ของ​พระ​เจ้า​มาถึง, เมื่อ​ไฟ​จะ​ติด​ท้อง​ฟ้า​อากาศ​ให้​ละลาย​ไป, และ​โลกธาตุ​จะ​ละลาย​ไป​ด้วย​ไฟ​อัน​ร้อน​ยิ่ง?</verse>
				<verse number="13">แต่​ว่า​ตาม​คำ​สัญญา​ของ​พระ​องค์​นั้น เรา​จึง​คอย​ท่า​ท้อง​ฟ้า​อากาศ​ใหม่​และ​แผ่น​ดิน​โลก​ใหม่, ซึ่ง​จะ​เป็น​ที่​ที่​ความชอบ​ธรรม​จะ​ดำรง​อยู่</verse>
				<verse number="14">เหตุ​ฉะนั้น​พวก​ที่​รัก, เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​คอย​ท่า​สิ่ง​เหล่านั้น, ก็​จง​อุสส่าห์​ให้​พระ​องค์​พบ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อยู่​เป็น​สุข, พ้น​จาก​ด่าง​พร้อย​และ​พ้น​ที่​จะ​ติ​เตียน​ได้</verse>
				<verse number="15">และ​จง​ถือ​ว่า การ​ที่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้าของ​เรา​ได้​ทรง​อด​กลั้น​พระทัย​ไว้​นาน​นั้น​ก็​เป็น​ที่​ให้​เรา​รอด เหมือน​อย่าง​เปา​โล​น้อง​ที่​รัก​ของ​เรา​ได้​เขียน​จดหมาย​ฝาก​ไป​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย ตาม​สติปัญญา​ซึ่ง​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​ท่าน​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="16">เหมือน​ใน​จดหมาย​ของ​ท่าน​ทุก​ฉะบับ ท่าน​ได้​กล่าวถึง​เหตุการณ์​เหล่านั้น และ​ใน​จดหมาย​นั้น​มี​บาง​ข้อ​ที่​เข้าใจ​ยาก, ซึ่ง​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ไม่ได้​เรียนรู้​และ​ไม่​แน่นอน​มั่นคง​นั้น​ได้​เปลี่ยนแปลง​เสีย, เหมือน​เขา​ได้​เปลี่ยนแปลง​ข้อ​อื่นๆ ใน​พระ​คัมภีร์, จึง​เป็น​เหตุ​กระทำ​ให้​ตัว​พินาศ.</verse>
				<verse number="17">เพราะ​เหตุ​นั้น ดูก่อน​พวก​ที่​รัก, ครั้น​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​ข้อความ​นั้น​แล้ว, ท่าน​จง​ระวัง​ให้​ดี, เกรง​ว่า​จะ​หลง​ไป​กระทำ​ผิด​ตาม​การ​ผิด​ของ​คน​ชั่ว​เหล่านั้น, ท่าน​ทั้ง​หลาย​จึง​พลาด​ไป​จาก​ความ​มั่นคง​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="18">แต่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​เจริญ​ขึ้น​ใน​พระ​คุณ, และ​ใน​ความรู้​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา. จง​ถวาย​สดุดี​แต่​พระ​องค์​นั้น บัดนี้​และ​สืบๆ ไป​เป็น​นิจ​กาล. อา​เมน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="62">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ซึ่ง​ได้​ทรง​เป็น​อยู่​แต่​เดิม​นั้น, ซึ่ง​เรา​ได้​ยิน, ซึ่ง​เรา​ได้​เห็น​ด้วย​ตา, ซึ่ง​เรา​ได้​พินิจ​ดู, และ​มือ​ของ​เรา​ได้​ถูกต้อง, ซึ่ง​เกี่ยว​กับ​พระ​วา​ทะ​อัน​ทรง​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="2">(และ​ชีวิต​นั้น​ได้​ปรากฏ, และ​เรา​ได้​เห็น​และ​เป็น​พะยาน, และ​ประกาศ​ชีวิต​นิ​รันดร์​นั้น​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย ชีวิต​นั้น​ได้​ดำรง​อยู่​กับ​พระ​บิดา, และ​ได้​ปรากฏ​แก่​เรา​ทั้ง​หลาย)</verse>
				<verse number="3">ซึ่ง​เรา​ได้​เห็น​และ​ได้​ยิน เรา​ได้​ประกาศ​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ร่วม​สามัคคี​ธรรม​กับ​เรา​ด้วย​แท้จริง เรา​ก็​ร่วม​สามัคคี​ธรรม​กับ​พระ​บิดา และ​กับ​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์, คือ​พระ​เยซู​คริสต์.</verse>
				<verse number="4">และ​เรา​เขียน​ข้อความ​เหล่านั้น​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​ความ​ยินดี​ของ​เรา​จะ​ได้​เต็ม​เปี่ยม</verse>
				<verse number="5">นี่​แหละ​เป็น​ข้อความ​ที่​เรา​ได้​ยิน​จาก​พระ​องค์, และ​แสดง​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย, คือ​ว่า​พระ​เจ้า​เป็น​ความ​สว่าง, และ​ความ​มืด​ใน​พระ​องค์​ไม่​มี​เลย.</verse>
				<verse number="6">ถ้า​เรา​จะ​ว่า​เรา​มี​ใจ​ร่วม​สามัคคี​ธรรม​กับ​พระ​องค์, และ​ยัง​ประพฤติ​อยู่​ใน​ความ​มืด, เรา​ก็​พูด​มุสา, และ​ไม่ได้​ประพฤติ​ตาม​ความ​จริง.</verse>
				<verse number="7">แต่​ถ้า​เรา​ดำเนิน​อยู่​ใน​ความ​สว่าง, เหมือน​อย่าง​พระ​องค์​สถิต​อยู่​ใน​ความ​สว่าง, เรา​ก็​ร่วม​สามัคคี​ธรรม​ซึ่ง​กัน​และ​กัน, และ​พระ​โลหิต​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์​ได้​ทรง​ชำระ​เรา​ทั้ง​หลาย​ให้​ปราศ​จาก​บาป​ทั้ง​สิ้น.</verse>
				<verse number="8">ถ้า​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ว่า​เรา​ไม่​มี​บาป, เรา​ก็​ล่อลวง​ตน​เอง, และ​ความ​จริง​ไม่​ได้​อยู่​ใน​เรา​เลย.</verse>
				<verse number="9">ถ้า​เรา​สารภาพ​ความผิด​ของ​เรา, พระ​องค์​ทรง​สัตย์​ซื่อ​และ​เที่ยง​ธรรม, ก็​จะ​ทรง​โปรด​ยก​บาป​โทษ​ของ​เรา, และ​จะ​ทรง​ชำระ​เรา​ให้​พ้น​จาก​อธรรม​ทั้ง​สิ้น.</verse>
				<verse number="10">ถ้า​เรา​ว่า​เรา​ไม่ได้​กระทำ​ผิด, ก็​เท่า​กับ​เรา​ทำ​ให้​พระ​องค์​เป็น​ผู้​ตรัส​มุสา, และ​พระ​โอวาท​ของ​พระ​องค์​มิได้​อยู่​ใน​เรา​ทั้ง​หลาย​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ดูก่อน​ลูก​เล็กๆ ของ​ข้าพ​เจ้า, ข้าพ​เจ้า​เขียน​ข้อความ​เหล่านี้​ฝาก​มายัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่ได้​หลง​กระทำ​ผิด. และ​ถ้า​ผู้ใด​หลง​กระทำ​ผิด, เรา​ก็​มี​พระ​องค์​ผู้ช่วย​เหลือ​สถิต​อยู่​กับ​พระ​บิดา, คือ​พระ​เยซู​คริสต์​ผู้​เที่ยง​ธรรม​นั้น</verse>
				<verse number="2">และ​พระ​องค์​นั้น​เป็น​ผู้​ทรง​ระงับ​พระ​พิโรธ​เพราะ​ความ​บาป​ของ​พวก​เรา, และ​ไม่ใช่​ของ​พวก​เรา​พวก​เดียว, แต่​ว่า​ของ​มนุษย์​โลก​ทั้งสิ้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="3">ถ้า​เรา​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​องค์, เรา​คง​ทราบ​ว่า​เรา​รู้จัก​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="4">คน​ใดๆ ที่ว่า “ข้าพ​เจ้า​รู้จัก​พระ​องค์,” แต่​มิได้​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​องค์, คน​นั้น​เป็น​คน​พูด​มุสา, และ​ความ​จริง​ไม่ได้​อยู่​ใน​คน​นั้น​เลย</verse>
				<verse number="5">แต่​คน​ใดๆ ที่​ประพฤติ​ตาม​พระ​โอวาท​ของ​พระ​องค์, ความ​รัก​ของ​พระ​เจ้า​ก็​สำเร็จ​ใน​คน​นั้น​แล้ว​อย่าง​แน่​แท้. ด้วย​อาการ​อย่าง​นี้​แหละ​เรา​ทั้ง​หลาย​จึง​รู้​ว่า​เรา​อยู่​ใน​พระ​องค์</verse>
				<verse number="6">คือ​ผู้ใด​ว่า​ตน​อยู่​ใน​พระ​องค์, ผู้​นั้น​ก็​ควร​ประพฤติ​ตาม​ที่​พระ​องค์​ทรง​ประพฤติ​นั้น</verse>
				<verse number="7">ดูก่อน​ท่าน​ที่​รัก, ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​เขียน​บัญญัติ​ใหม่​ฝาก​มายัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เลย, แต่​เป็น​พระ​บัญญัติ​เก่า​ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​มี​อยู่​ตั้งแต่​เดิม พระ​บัญญัติ​เก่า​นั้น​คือ​คำ​ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​มาแล้ว.</verse>
				<verse number="8">อีก​อย่าง​หนึ่ง​ทั้ง​จะ​กล่าว​ได้​ว่า​ข้าพ​เจ้า​เขียน​บัญญัติ​ใหม่​ฝาก​มายัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย. และ​ข้อความ​นั้น​ก็​จริง​ทั้ง​ฝ่าย​พระ​องค์​และ​ฝ่าย​ท่าน​ทั้ง​หลาย เพราะว่า​ความ​มืด​นั้น​กำลัง​ผ่าน​พ้น​ไป. และ​ความ​สว่าง​อัน​เที่ยง​แท้​ก็​ส่อง​อยู่​แล้ว.</verse>
				<verse number="9">คน​ใด​ที่​กล่าว​ว่า​ตน​อยู่​ใน​ความ​สว่าง. และ​ยัง​เกลียด​ชัง​พี่​น้อง​ของ​ตน, คน​นั้น​ก็​ยัง​อยู่​ใน​ความ​มืด​จนถึง​เดี๋ยวนี้.</verse>
				<verse number="10">ผู้​ที่​รัก​พี่​น้อง​ของ​ตน​จึง​อยู่​ใน​ความ​สว่าง. และ​ไม่​มี​ช่อง​ที่​จะ​ให้​สะดุด​กะ​ดาก​ใน​คน​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="11">แต่​ว่า​ผู้​ที่​เกลียด​ชัง​พี่​น้อง​ของ​ตัว​ก็​อยู่​ใน​ความ​มืด. และ​เดิน​ใน​ที่​มืด. และ​ไม่​รู้​ว่า​ตัว​ไป​ข้าง​ไหน. เพราะว่า​ความ​มืด​ทำ​ให้​ตา​ของ​เขา​บอด​ไป​เสีย​แล้ว</verse>
				<verse number="12">ดูก่อน​ลูก​เล็กๆ ทั้ง​หลาย, ข้าพ​เจ้า​เขียน​จดหมาย​ฝาก​มายัง​ท่าน, เพราะว่า​ได้​ประทาน​อภัย​ให้​บาป​ของ​ท่าน​นั้น​แล้ว ด้วย​เห็น​แก่​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="13">ดูก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​บิดา, ข้าพ​เจ้า​เขียน​จดหมาย​ฝาก​มายัง​ท่าน. เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​รู้จัก​พระ​องค์​ผู้​ทรง​ดำรง​อยู่​ตั้งแต่​เดิม. ดูก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​คน​หนุ่มๆ, ข้าพ​เจ้า​เขียน​จดหมาย​ฝาก​มา​ยัง​ท่าน, เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ชัย​ชะ​นะ​แก่​มาร​นั้น. ดูก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​เด็ก​เล็กๆ ข้าพ​เจ้า​เขียน​จดหมาย​ฝาก​มายัง​ท่าน. เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​รู้จัก​พระ​บิดา.</verse>
				<verse number="14">ดูก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​บิดา. ข้าพ​เจ้า​เขียน​จดหมาย​ฝาก​มา​ยัง​ท่าน, เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​รู้จัก​พระ​องค์​ผู้​ทรง​ดำรง​อยู่​ตั้งแต่​เดิม. ดูก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​คน​หนุ่มๆ. ข้าพ​เจ้า​เขียน​จดหมาย​ฝาก​มายัง​ท่าน. เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​มี​กำลัง​มาก, และ​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​ดำรง​อยู่​ใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย. และ​ท่าน​ได้​ชัย​ชะ​นะ​แก่​มาร​นั้น</verse>
				<verse number="15">อย่า​รัก​โลก​หรือ​สิ่งของ​ใน​โลก. ถ้า​คน​ใด​รัก​โลก, ความ​รัก​ต่อ​พระ​บิดา​ไม่ได้​อยู่​ใน​คน​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="16">เพราะว่า​สาร​พัตร​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​โลก, คือ​ความ​ใคร่​ของ​เนื้อ​หนัง​และ​ความ​ใคร่​ของ​ตา และ​การ​อวดอ้าง​ถือ​ตัว​ใน​ชาติ​นี้​ไม่ได้​เกิด​มา​จาก​พระ​บิดา, แต่​เกิด​มา​จาก​โลก.</verse>
				<verse number="17">และ​โลก​นี้​กับ​ความ​ใคร่​ของ​โลก​กำลัง​ผ่าน​พ้น​ไป แต่​ผู้​ที่​ประพฤติ​ตาม​พระทัย​ของ​พระ​เจ้า​คง​จะ​ตั้งอยู่​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="18">ดูก่อน​เด็ก​เล็กๆ ทั้ง​หลาย, เวลา​นี้​เป็น​เวลา​สุดท้าย​แล้ว, และ​ตามที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​ว่า ผู้​ทรยศ​ต่อ​พระ​คริสต์​จะ​มี​มา, บัดนี้​ผู้​ทรยศ​ต่อ​พระ​คริสต์​ก็​มี​มาก​แล้ว เพราะ​เหตุ​นั้น​เรา​จึง​รู้​ว่า​เวลา​นี้​เป็น​เวลา​สุดท้าย.</verse>
				<verse number="19">เขา​เหล่านั้น​ได้​ออกไป​จาก​พวก​เรา, แต่​ว่า​เขา​ไม่ได้​เป็น​ฝ่าย​พวก​เรา เพราะว่า​ถ้า​เขา​ได้​เป็น​ฝ่าย​พวก​เรา, เขา​จะ​ได้​คง​อยู่​กับ​เรา​ต่อไป แต่​เขา​ได้​ออก​ไป เพื่อ​จะ​ได้​ปรากฏ​ว่า​ไม่ใช่​เป็น​ฝ่าย​พวก​เรา​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="20">และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​รับ​การ​อภิเษก​จาก​พระ​องค์​ผู้​บริสุทธิ์​นั้น, และ​ท่าน​ทุก​คน​ก็​รู้.</verse>
				<verse number="21">ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​เขียน​จดหมาย​ฝาก​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เพราะ​ท่าน​ไม่​รู้​ความ​จริง, แต่​เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​แล้ว, และ​รู้​ว่า​คำ​มุสา​ไม่ได้​เป็น​มา​จาก​ความ​จริง​เลย.</verse>
				<verse number="22">ใคร​เล่า​เป็น​ผู้​ที่​พูด​มุสา, เว้น​ไว้​ผู้​ที่​ปฏิเสธ​ไม่​รับ​ว่า​พระ​เยซู​เป็น​พระ​คริสต์. ผู้​ที่​ปฏิเสธ​พระ​บิดา​ทั้ง​พระ​บุตร, ผู้​นั้น​แหละ​เป็น​ผู้​ทรยศ​ต่อ​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="23">คน​ใด​ที่​ปฏิเสธ​พระ​บุตร, คน​นั้น​ก็​ไม่​มี​พระ​บิดา คน​ใด​ที่​รับ​พระ​บุตร, คน​นั้น​ก็​มี​พระ​บิดา​ด้วย.</verse>
				<verse number="24">ฝ่าย​ท่าน​ทั้ง​หลาย, จง​ให้​ข้อความ​ที่​ท่าน​ได้​ยิน​แต่​เดิม​ดำรง​อยู่​ใน​ท่าน​เถิด. ถ้า​ข้อความ​ที่​ท่าน​ได้​ยิน​แต่​เดิม​นั้น​สถิต​อยู่​ใน​ท่าน, ท่าน​จะ​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ใน​พระ​บุตร​และ​ใน​พระ​บิดา​ด้วย.</verse>
				<verse number="25">นี่​แหละ​เป็น​คำ​สัญญา​ซึ่ง​พระ​องค์​ได้​ทรง​สัญญา​ไว้​แก่​เรา, คือ​โปรด​ให้​มี​ชีวิต​นิ​รันดร์</verse>
				<verse number="26">ข้อความ​ทั้ง​หลาย​นั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​เขียน​ฝาก​มายัง​ท่าน กล่าว​ถึง​คน​เหล่านั้น​ที่​ล่อลวง​ท่าน​ให้​หลง​กระทำ​ผิด.</verse>
				<verse number="27">และ​ฝ่าย​ท่าน​ทั้ง​หลาย, การ​อภิเษก​นั้น​ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​รับ​จาก​พระ​องค์​ก็​ดำรง​อยู่​ใน​ท่าน, และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ไม่​ต้องการ​ให้​คน​ใด​สอน​ท่าน แต่​ว่า​การ​อภิเษก​นั้น​ได้​สอน​ท่าน​ให้​รู้​ทุก​สิ่ง, และ​เป็น​ความ​จริง, และ​ไม่ได้​เป็น​คำ​มุสา, และ​การ​อภิเษก​นั้น​สอน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว​อย่าง​ใด, ท่าน​จง​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ใน​พระ​องค์​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="28">และ​บัดนี้​ลูก​เล็กๆ ทั้ง​หลาย, ท่าน​จง​อาศัย​อยู่​ใน​พระ​องค์, เพื่อ​ว่า​เมื่อ​พระ​องค์​จะ​ทรง​ปรากฏ, เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​มี​ความ​กล้า, และ​ไม่​มี​ความ​ละอาย​จำเพาะ​พระ​องค์ เมื่อ​พระ​องค์​จะ​เสด็จ​มา,</verse>
				<verse number="29">ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​แล้ว​ว่า​พระ​องค์​ทรง​เป็น​ผู้​ที่​เที่ยง​ธรรม, ท่าน​ก็​รู้​ว่า​ทุก​คน​ที่​ประพฤติ​ตาม​ความ​เที่ยง​ธรรม​ได้​บังเกิด​มา​จาก​พระ​องค์​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">จง​ดู​เถิด พระ​บิดา​ทรง​โปรด​ประทาน​ความ​รัก​แก่​เรา​ทั้ง​หลาย​เพียงไร, ที่​เรา​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​และ​เรา​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น​แหละ. เหตุ​ฉะนั้น​โลก​จึง​ไม่ได้​รู้จัก​เรา​ทั้ง​หลาย, เพราะ​เขา​ไม่ได้​รู้จัก​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="2">ดูก่อน​พวก​ที่​รัก, บัดนี้​เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า, และ​ยัง​ไม่​ปรากฏว่า​ต่อไป​เบื้อง​หน้า​นั้น​เรา​จะ​เป็น​อย่างไร. เรา​รู้​แล้ว​ว่า, เมื่อ​พระ​องค์​จะ​เสด็จ​มา​ปรากฏ. เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​เป็น​เหมือน​พระ​องค์, เพราะว่า​พระ​องค์​ทรง​เป็น​อย่างไร, เรา​จะ​เห็น​พระ​องค์​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="3">และ​ทุก​คน​ที่​ได้รับ​ความหวัง​ใจ​จาก​พระ​องค์​อย่าง​นี้ ก็​ได้​ชำระ​ตน​ให้​บริสุทธิ์. เหมือน​อย่าง​พระ​องค์​ทรง​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="4">คน​ใด​ที่​กระทำ​บาป​ก็​ผิด​พระ​บัญญัติ​ด้วย, และ​การ​บาป​เป็น​ที่​ผิด​พระ​บัญญัติ.</verse>
				<verse number="5">และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​แล้ว​ว่า พระ​องค์​ได้​ทรง​ปรากฏ เพื่อ​จะ​ได้​โปรด​นำ​บาป​ของ​เรา​ไป, และ​บาป​ใน​พระ​องค์​ไม่​มี​เลย.</verse>
				<verse number="6">คน​ใด​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​พระ​องค์, คน​นั้น​ไม่​ได้​มี​ปกติ​กระทำ​บาป, ผู้ใด​ที่​มี​ปกติ​กระทำ​บาป ผู้​นั้น​ยัง​ไม่ได้​เห็น​พระ​องค์, และ​ยัง​ไม่ได้​รู้จัก​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="7">ดูก่อน​ลูก​เล็กๆ ทั้ง​หลาย, อย่า​ให้​ใคร​ชัก​จูง​ท่าน​ให้​หลง ผู้​ที่​ประพฤติ​การ​ชอบ​ธรรม​ก็​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม, เหมือน​อย่าง​พระ​องค์​ทรง​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม.</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​กระทำ​บาป​ก็​มา​จาก​มาร, ด้วย​ว่า​มาร​ได้​กระทำ​บาป​ตั้งแต่​เดิม​มา. พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​ได้​เสด็จ​มา​ปรากฏ​เพราะ​เหตุ​นี้. คือ​ว่า​เพื่อ​จะ​ได้​ทรง​ทำลาย​กิจการ​ของ​มาร​เสีย.</verse>
				<verse number="9">ผู้ใด​ที่​บังเกิด​จาก​พระ​เจ้า ผู้​นั้น​ไม่ได้​กระทำ​บาป. เพราะ​เชื้อ​ของ​พระ​องค์​ทรง​มี​อยู่​ใน​ผู้​นั้น​จึง​กระทำ​บาป​ไม่ได้, เพราะ​บังเกิด​จาก​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">เช่นนี้​แหละ จึง​ได้​ปรากฏ​ว่า​ใคร​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า, และ​ใคร​เป็น​ลูก​ของ​มาร คือ​ว่า​คน​ใด​ที่​ไม่ได้​ประพฤติ​ตาม​ความชอบ​ธรรม และ​ไม่ได้​รัก​พี่​น้อง​ของ​ตน คน​นั้น​ก็​ไม่ได้​บังเกิด​มา​จาก​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="11">ด้วย​ว่า​นี้​แหละ​เป็น​คำสั่ง​สอน​อัน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​ตั้งแต่​เดิม, คือ​ว่า​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน.</verse>
				<verse number="12">อย่า​ให้​เหมือน​คา​ยิน​ที่​มา​จาก​มาร​นั้น​และ​ได้​ฆ่า​น้อง​ของ​ตัว. และ​เขา​ได้​ฆ่า​เพราะ​เหตุ​อะไร? ก็​เพราะ​เหตุ​ว่า​การ​ของ​ตัว​นั้น​ชั่ว,และ​การ​ของ​น้อง​นั้น​ชอบ​ธรรม.</verse>
				<verse number="13">ดูก่อน​พวก​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย, ถ้า​โลก​นี้​เกลียด​ชัง​ท่าน, อย่า​ประหลาด​ใจ.</verse>
				<verse number="14">เรา​ทั้ง​หลาย​รู้​ว่า เรา​พ้น​จาก​ความ​ตาย​ไป​ถึง​ซึ่ง​ชีวิต​แล้ว, เพราะ​เรา​รัก​พวก​พี่​น้อง. คน​ใด​ที่​ไม่​มี​ความ​รัก ผู้​นั้น​ก็​ยัง​อยู่​ใน​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="15">ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ที่​เกลียด​ชัง​พี่​น้อง​ของ​ตน​ก็​ย่อม​เป็น​ผู้​ฆ่า​คน และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​แล้ว​ว่า, ผู้​ฆ่า​คน​ไม่​มี​ชีวิต​นิ​รันดร์​อยู่​ใน​ตัว​เลย.</verse>
				<verse number="16">เช่นนี้​แหละ​เรา​รู้จัก​ความ​รัก, คือ​ว่า​เพราะ​พระ​องค์​ได้​ทรง​ยอม​วาง​ชีวิต​ของ​พระ​องค์​ลง​เพื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย และ​เรา​ทั้ง​หลาย​ควร​จะ​วาง​ชีวิต​ของ​เรา​ลง​เพื่อ​พวก​พี่​น้อง.</verse>
				<verse number="17">คน​ใด​ที่​มี​ทรัพย์​สมบัติ​ใน​โลก​นี้, และ​เห็น​พี่​น้อง​ของ​ตน​ขัด​สน, แล้ว​และ​กระทำ​ใจ​แข็ง​กะด้าง​ไม่​สงเคราะห์​เขา, ความ​รัก​ของ​พระ​เจ้า​จะ​อยู่​ใน​คน​นั้น​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="18">ดูก่อน​ลูก​เล็กๆ ทั้ง​หลาย, อย่า​ให้​เรา​รัก​เพียงแต่​ถ้อยคำ​และ​ลิ้น​เท่านั้น, แต่​ให้​เรา​รัก​ด้วย​การ​ประพฤติ​และ​ด้วย​ความ​จริง</verse>
				<verse number="19">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​จึง​รู้​ว่า​เรา​อยู่​ฝ่าย​ความ​จริง, และ​จะ​ได้​ตั้งใจ​ของ​เรา​ให้​แน่ว​แน่​จำเพาะ​พระ​องค์. เพราะ​ถึง​แม้ว่า​ใจ​ของ​เรา​เอง​ปรับ​โทษ​ตัว​เรา,</verse>
				<verse number="20">พระ​เจ้า​ก็​ยัง​ทรง​เป็น​ใหญ่​กว่า​ใจ​ของ​เรา, และ​ยัง​ทรง​ทราบ​สาร​พัตร​ทุก​สิ่ง.</verse>
				<verse number="21">ดูก่อน​พวก​ที่​รัก. ถ้า​ใจ​ของ​เรา​ไม่ได้​ปรับ​โทษ​ตัว​เรา, เรา​ก็​มี​ความ​กล้า​จำเพาะ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="22">และ​เรา​ขอ​สิ่ง​ใดๆ, เรา​คง​ได้​สิ่ง​นั้น​จาก​พระ​องค์, เพราะ​เรา​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​องค์, และ​ปฏิบัติ​ตาม​ชอบ​พระทัย​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="23">นี่​แหละ​เป็น​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​องค์, คือ​ว่า​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​เชื่อ​ใน​พระ​นาม​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์, และ​ให้​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน, ตามที่​พระ​องค์​ตรัส​สั่ง​ไว้​แก่​เรา​แล้ว.</verse>
				<verse number="24">และ​คน​ใด​ที่​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​องค์​ก็​อยู่​ใน​พระ​องค์, และ​พระ​องค์​สถิต​อยู่​ใน​คน​นั้น. เหตุ​ฉะนี้​เรา​จึง​รู้​ว่า​พระ​องค์​ดำรง​อยู่​ใน​เรา, คือ​โดย​พระ​วิญญาณ​ซึ่ง​พระ​องค์​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​เรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ดูก่อน​พวก​ที่​รัก, อย่า​เชื่อ​วิญญาณ​ทั้ง​ปวง, แต่​ว่า​จง​พิสูจน์​ดู​วิญญาณ​นั้นๆ ว่า​มา​จาก​พระ​เจ้า​หรือไม่, เพราะว่า​มี​ผู้​พยากรณ์​เท็จ​เป็น​อัน​มาก​ออก​เที่ยว​ไป​ใน​โลก​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">เช่นนี้​แหละ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้จัก​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​เจ้า, คือ​ว่า​วิญญาณ​ทั้ง​ปวง​ที่​ยอมรับ​เชื่อ​ว่า​พระ​เยซู​คริสต์​เสด็จ​มา​รับ​ชาติ​เป็น​มนุษย์​แล้ว, วิญญาณ​นั้น​ก็​เป็นมา​จาก​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">และ​วิญญาณ​ทั้ง​ปวง​ที่​ไม่​ยอม​รับ​เชื่อ​พระ​เยซู​แล้ว, วิญญาณ​นั้น​ไม่ได้​มา​จาก​พระ​เจ้า, นั้น​แหละ​เป็น​วิญญาณ​ที่​ทรยศ​ต่อ​พระ​คริสต์. ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​ว่า​จะ​มา, และ​บัดนี้​อยู่​ใน​โลก​แล้ว.</verse>
				<verse number="4">ดูก่อน​ลูก​เล็กๆ ทั้ง​หลาย, ท่าน​เป็น​ฝ่าย​พระ​เจ้า, และ​ได้​ชัย​ชะ​นะ​แก่​เขา​เหล่านั้น เพราะว่า​พระ​องค์​ที่​ดำรง​อยู่​ใน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ใหญ่​กว่า​ผู้​ที่​อยู่​ใน​โลก.</verse>
				<verse number="5">เขา​เหล่านั้น​เป็น​ฝ่าย​โลก, เหตุ​ฉะนั้น​เขา​จึง​พูด​ตาม​โลก, และ​โลก​ก็​เชื่อ​ฟัง​เขา.</verse>
				<verse number="6">เรา​ทั้ง​หลาย​เป็น​ฝ่าย​พระ​เจ้า​และ​ผู้​ที่​รู้จัก​พระ​เจ้า​ก็​ฟัง​เรา ผู้​ที่​ไม่​รู้จัก​พระ​เจ้า​ก็​ไม่ได้​ฟัง​เรา. เช่นนั้น​แหละ​เรา​ทั้ง​หลาย​จึง​รู้จัก​วิญญาณ​แห่ง​ความ​จริง, และ​วิญญาณ​แห่ง​ความ​เท็จ</verse>
				<verse number="7">ดูก่อน​พวก​ที่​รัก, ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน, เพราะ​ว่า​ความ​รัก​เป็น​มา​จาก​พระ​เจ้า, และ​ทุก​คน​ที่​รัก​ก็​บังเกิด​มา​จาก​พระ​เจ้า, และ​รู้จัก​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="8">ผู้​ที่​ไม่​รัก​ก็​ไม่​รู้จัก​พระ​เจ้า, เพราะว่า​พระ​เจ้า​ทรง​เป็น​ความ​รัก.</verse>
				<verse number="9">ใน​ข้อ​นี้​แหละ​ความ​รัก​ของ​พระ​เจ้า​จึง​ได้​ปรากฏ​เกี่ยว​กับ​เรา​ทั้ง​หลาย. คือ​ว่า​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ใช้​พระ​บุตร​องค์​เดียว​ของ​พระ​องค์​เข้า​มา​ใน​โลก, เพื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ชีวิต​โดย​พระ​บุตร​นั้น.</verse>
				<verse number="10">ใน​ข้อ​นี้​แหละ​เป็น​ความ​รัก. ไม่ใช่​ที่​เรา​ได้​รัก​พระ​เจ้า. แต่​ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​รัก​เรา, และ​ได้​ทรง​ใช้​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์​เป็น​ผู้​ทรง​ระงับ​พระ​พิโรธ​เพราะ​ความ​บาป​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="11">ดูก่อน​พวก​ที่​รัก. ถ้า​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​รัก​เรา​ทั้ง​หลาย​เช่น​นั้น. ก็​ควร​เรา​จะ​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ด้วย.</verse>
				<verse number="12">หา​มี​คน​ใด​ได้​แล​เห็น​พระ​เจ้า​ใน​เวลา​ใด​ไม่ ถ้า​เรา​ทั้ง​หลาย​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน. พระ​เจ้า​สถิต​อยู่​ใน​เรา​ทั้ง​หลาย. และ​ความ​รัก​ของ​พระ​องค์​ก็​สำเร็จ​ใน​เรา</verse>
				<verse number="13">เช่นนี้​แหละ​เรา​ทั้ง​หลาย​จึง​รู้​ว่า เรา​อยู่​ใน​พระ​องค์​และ​พระ​องค์​ดำรง​อยู่​ใน​เรา. คือ​ว่า​เพราะ​พระ​องค์​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​พระ​วิญญาณ​ของ​พระ​องค์​แก่​เรา</verse>
				<verse number="14">และ​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​เห็น​และ​เป็น​พะยาน​ว่า พระ​บิดา​ได้​ทรง​ใช้​พระ​บุตร​มา​เพื่อ​จะ​เป็น​ผู้ช่วย​มนุษย์​โลก​ให้​รอด</verse>
				<verse number="15">ถ้า​คน​ใด​จะ​ยอม​รับ​เชื่อ​ว่า พระ​เยซู​ทรง​เป็น​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า. พระ​เจ้า​ก็​จะ​ดำรง​อยู่​ใน​คน​นั้น. และ​คน​นั้น​อยู่​ใน​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="16">และ​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​รู้​และ​ได้​เชื่อ​ความ​รัก​นั้น​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​รัก​เรา พระ​เจ้า​ทรง​เป็น​ความ​รัก และ​ผู้​ที่​อยู่​ใน​ความ​รัก​ก็​ได้​อาศัย​ใน​พระ​เจ้า, และ​พระ​เจ้า​สถิต​อยู่​ใน​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="17">ใน​ข้อ​นี้​แหละ ความ​รัก​ของ​เรา​จึง​สมบูรณ์, เพื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​มี​ใจ​กล้า​ใน​วัน​พิพากษา​นั้น. เพราะว่า​พระ​องค์​ทรง​เป็น​อย่างไร, เรา​ทั้ง​หลาย​ใน​โลก​นี้​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="18">ใน​ความ​รัก​นั้น​ไม่​มี​ความ​กลัว แต่​ว่า​ความ​รัก​ที่​สมบูรณ์​ก็​กำจัด​ความ​กลัว​เสีย, ด้วย​ว่า​ความ​กลัว​เป็น​ที่​ให้​ใจ​สะดุ้ง​ต่อ​โทษ. และ​ผู้​ที่​มี​ความ​กลัว​ยัง​ไม่​สมบูรณ์​ใน​ความ​รัก.</verse>
				<verse number="19">เรา​ทั้ง​หลาย​เกิด​ความ​รัก. ก็​เพราะ​พระ​องค์​ได้​ทรง​รัก​เรา​ก่อน.</verse>
				<verse number="20">ถ้า​ผู้ใด​ว่า. “ข้าพ​เจ้า​รัก​พระ​เจ้า” และ​ใจ​ยัง​เกลียด​ชัง​พี่​น้อง​ของ​ตัว. ผู้​นั้น​เป็น​คน​พูด​มุสา เพราะว่า​ผู้​ที่​ไม่​รัก​พี่​น้อง​ของ​ตน​ที่​แล​เห็น​แล้ว, จะ​รัก​พระ​เจ้า​ที่​ยัง​ไม่ได้​แล​เห็น​อย่างไร​ได้?</verse>
				<verse number="21">พระ​บัญญัติ​นี้​แหละ​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​มา​จาก​พระ​องค์. คือ​ว่า​ให้​คน​ที่​รัก​พระ​เจ้า​รัก​พี่​น้อง​ของ​ตน​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">คน​ใด​ที่​เชื่อ​ว่า​พระ​เยซู​เป็น​พระ​คริสต์. คน​นั้น​ก็​บังเกิด​จาก​พระ​เจ้า และ​ทุก​คน​ที่​รัก​พระ​องค์​ผู้ให้​กำเนิด​นั้น. ก็​รัก​คน​ที่​บังเกิด​จาก​พระ​องค์​ด้วย.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เรา​ทั้ง​หลาย​รัก​พระ​เจ้า​แล้ว. และ​ได้​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​องค์. เรา​จึง​รู้​ว่า​เรา​รัก​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​บุตร​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​นี่​แหละ​เป็น​ความ​รัก​พระ​เจ้า, คือ​ว่า​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ประพเา​ติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​องค์ และ​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​องค์​หา​หนักใจ​ไม่.</verse>
				<verse number="4">ด้วย​ว่า​ผู้ใดๆ ที่​บังเกิด​จาก​พระ​เจ้า. ก็​มี​ชัย​ชะ​นะ​แก่​โลก และ​นี่​แหละ​เป็น​ความ​ชะ​นะ​ซึ่ง​ได้​มี​ชัย​แก่​โลก, คือ​ความ​เชื่อ​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="5">ใคร​ผู้ใด​เล่า​มี​ชัย​แก่​โลก. เว้น​ไว้​ผู้​ที่​เชื่อ​ว่า​พระ​เยซู​เป็น​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า?</verse>
				<verse number="6">นี่​แหละ​คือ​ท่าน​ผู้​ที่​ได้มา​เนื่อง​ด้วย​น้ำ​และ​พระ​โลหิต, คือ​พระ​เยซู​คริสต์ ไม่ใช่​เนื่อง​ด้วย​น้ำ​สิ่ง​เดียว. แต่​เนื่อง​ด้วย​น้ำ​และ​พระ​โลหิต. และ​พระ​วิญญาณ​นั้นเอง​ทรง​เป็น​พะยาน. เพราะ​พระ​วิญญาณ​นั้น​ทรง​เป็น​ความ​จริง.</verse>
				<verse number="7">ด้วย​ว่า​มี​อยู่​ถึง​สาม​พะยาน,</verse>
				<verse number="8">คือ​พระ​วิญญาณ​หนึ่ง, และ​น้ำ​หนึ่ง, และ​พระ​โลหิต​หนึ่ง และ​พะยาน​ทั้ง​สาม​นั้น​ก็​บ่ง​ความ​นั้น​ถึง​ผู้​เดียว.</verse>
				<verse number="9">ถ้า​เรา​ยัง​รับ​พะยาน​ของ​มนุษย์, พะยาน​ของ​พระ​เจ้า​ก็​ย่อม​เป็น​ใหญ่​กว่า เพราะว่า​พะยาน​ของ​พระ​เจ้า​ก็​อย่าง​นี้​แหละ, คือ​พระ​องค์​ได้​ทรง​เป็น​พะยาน​อ้าง​ถึง​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="10">ผู้​ที่​เชื่อ​ใน​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​มี​พะยาน​อยู่​ใน​ตัว​เอง ผู้​ที่​ไม่​เชื่อ​พระ​เจ้า​ก็​เท่า​กับ​กระทำ​ให้​พระ​องค์​เป็น​ผู้​ตรัส​มุสา เพราะ​เขา​ไม่ได้​เชื่อ​คำ​พะยาน​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เป็น​พะยาน​อ้าง​ถึง​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="11">และ​นี่​แหละ​เป็น​คำ​พะยาน, คือ​ว่า​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​มี​ชีวิต​นิ​รันดร์, และ​ชีวิต​นี้​มี​อยู่​ใน​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="12">ผู้​ที่​มี​พระ​บุตร​นั้น​ก็​มี​ชีวิต ผู้​ที่​ไม่​มี​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​ก็​ไม่​มี​ชีวิต</verse>
				<verse number="13">ข้อความ​เหล่านี้​ข้าพ​เจ้า​ได้​เขียน​ฝาก​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะะ​ได้​รู้​ว่า​ท่าน​มี​ชีวิต​นิ​รันดร์, คือ​มา​ยัง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​เชื่อ​ใน​พระ​นาม​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">และ​นี่​แหละ​เป็น​ความ​กล้า​ที่​เรา​ทั้ง​หลาย​มี​อยู่​ใน​การ​ที่​จะ​ติดต่อ​กับ​พระ​องค์, คือ​ว่า​ถ้า​เรา​ทูล​ขอ​สิ่ง​ใด​ตาม​ชอบ​พระทัย​ของ​พระ​องค์, พระ​องค์​จะ​ทรง​โปรด​ฟัง​เรา</verse>
				<verse number="15">และ​ถ้า​เรา​รู้​แล้ว​ว่า พระ​องค์​ทรง​ฟัง​เรา, เรา​ทูล​ขอ​สิ่ง​ใดๆ, เรา​จึง​รู้​ว่า​เรา​ได้​รับ​ตามที่​เรา​ได้​ทูล​ขอ​จาก​พระ​องค์​นั้น.</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ผู้ใด​เห็น​พี่​น้อง​ของ​ตน​กระทำ​บาป​อย่าง​หนึ่ง​อย่าง​ใด​ที่​ไม่​นำ​ให้​ถึง​ความ​ตาย, ผู้​นั้น​จง​ทูล​ขอ, และ​พระ​องค์​จะ​ประทาน​ชีวิต​แก่​เขา​สำหรับ​ผู้​นั้น​ที่​ได้​กระทำ​บาป​ซึ่ง​ไม่ได้​นำ​ถึง​ความ​ตาย. บาป​ที่​นำไป​ถึง​ความ​ตาย​ก็​มี และ​ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​ว่า​ให้​เขา​อธิษฐาน​เพื่อ​บาป​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="17">การ​อธรรม​ทุก​อย่าง​เป็น​การ​บาป และ​การ​บาป​ที่​ไม่ได้​นำ​ถึง​ความ​ตาย​ก็​มี​อยู่</verse>
				<verse number="18">เรา​ทั้ง​หลาย​รู้​แล้ว​ว่า คน​ใด​ที่​บังเกิด​จาก​พระ​เจ้า​ไม่ได้​มี​ปกติ​กระทำ​บาป, แต่​ว่า​คน​ที่​บังเกิด​จาก​พระ​เจ้า​ได้​ระวัง​รักษา​ตัว, และ​มาร​นั้น​ไม่ได้​แตะ​ต้อง​คน​นั้น​เลย</verse>
				<verse number="19">เรา​ทั้ง​หลาย​รู้​ว่า​เรา​บังเกิด​จาก​พระ​เจ้า, และ​มนุษย์​โลก​ทั้ง​สิ้น​ทอด​ตัว​จม​อยู่​ใน​มาร​ร้าย</verse>
				<verse number="20">และ​เรา​ทั้ง​หลาย​รู้​แล้ว​ว่า พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​เสด็จ​มาแล้ว, และ​ได้​ประทาน​ให้​เรา​มี​สติปัญญา, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​รู้จัก​พระ​องค์​ผู้​ธำรง​สัตย์, และ​เรา​ทั้ง​หลาย​อยู่​ใน​พระ​องค์​ผู้​ธำรง​สัตย์​นั้น, คือ​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​พระ​บุตร​ของ​พระ​องค์. นี่​แหละ​เป็น​พระ​เจ้า​เที่ยง​แท้, และ​เป็น​ชีวิต​นิ​รันดร์.</verse>
				<verse number="21">ดูก่อน​ลูก​เล็กๆ ทั้ง​หลาย, จง​ระวัง​รักษา​ตัว​ให้​ปราศ​จาก​รูป​เคารพ</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="63">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​ผู้ปกครอง ฝาก​จดหมาย​มายัง​ท่าน​สุภาพสตรี​ที่​ทรง​เลือก​ไว้​แล้ว​นั้น​กับ​บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​เธอ, ที่​ข้าพ​เจ้า​รัก​เนื่อง​ใน​ความ​จริง, และ​ไม่ใช่​ข้าพ​เจ้า​รัก​คน​เดียว, แต่​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​รู้จัก​ความ​จริง​ก็​รัก​ด้วย</verse>
				<verse number="2">เพราะ​เห็น​แก่​ความ​จริง​ที่​อยู่​ใน​เรา​ทั้ง​หลาย, และ​ซึ่ง​จะ​ดำรง​อยู่​กับ​เรา​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="3">ขอให้​พระ​กรุณาธิคุณ, พระ​เมตตา​คุณ​และ​สันติ​สุข​มา​จาก​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​เป็น​พระ​บิดา และ​จาก​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ผู้​ทรง​เป็น​พระ​บุตร​แห่ง​พระ​บิดา​นั้น, สถิต​อยู่​กับ​พวก​เรา​ใน​ความ​จริง​และ​ใน​ความ​รัก</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​ได้​มี​ความ​ยินดี​เป็น​อัน​มาก เพราะ​ได้​พบ​บุตร​ของ​ท่าน​บาง​คน​ดำเนิน​ตาม​ความ​จริง, เหมือน​เรา​ได้​รับ​พระ​บัญญัติ​จาก​พระ​บิดา.</verse>
				<verse number="5">และ​ดูก่อน​ท่าน​สุภาพสตรี, บัดนี้​ข้าพ​เจ้า​วิงวอน​ท่าน, ไม่ใช่​เหมือน​ข้าพ​เจ้า​เขียน​บัญญัติ​ใหม่​ฝาก​มา​ยัง​ท่าน. แต่​เป็น​พระ​บัญญัติ​ที่​เรา​ได้​มี​ไว้​แล้ว​ตั้งแต่​เดิม, คือ​ว่า​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน.</verse>
				<verse number="6">นี่​แหละ​เป็น​ความ​รัก, คือ​ว่า​ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​องค์, นี่​แหละ​เป็น​พระ​บัญญัติ, เหมือน​ที่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​ยิน​มา​ตั้งแต่​เดิม, ซึ่ง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ควร​จะ​ประพฤติ​ตาม.</verse>
				<verse number="7">เพราะว่า​มี​ผู้​ล่อลวง​หลาย​คน​ได้​แพร่หลาย​ไป​ใน​โลก​แล้ว, คือ​ที่​ไม่​รับรอง​ว่า​พระ​เยซู​คริสต์​ได้​เสด็จ​มา​รับ​ชาติ​เป็น​มนุษย์. คน​นั้น​แหละ​เป็น​ผู้​ล่อลวง​และ​เป็น​ผู้​ทรยศ​ต่อ​พระ​คริสต์.</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​ตัว​ให้​ดี, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่ได้​เสีย​การ​ซึ่ง​เรา​กระทำ​ไป​แล้ว​นั้น, แต่​เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้รับ​บำเหน็จ​ถึง​ขนาด.</verse>
				<verse number="9">ผู้ใด​ละเมิด​และ​ไม่ได้​อยู่​ใน​พระ​โอวาท​ของ​พระ​คริสต์, ผู้​นั้น​ไม่​มี​พระ​เจ้า ผู้ใด​ดำรง​อยู่​ใน​พระ​โอวาท​ของ​พระ​คริสต์, ผู้​นั้น​มี​พระ​บิดา​และ​ทั้ง​พระ​บุตร​ด้วย.</verse>
				<verse number="10">ถ้า​คน​ใด​มา​หา​ท่าน​และ​ไม่​นำ​พระ​โอวาท​นี้​มา​ด้วย, อย่า​รับ​เขา​ไว้​ใน​เรือน, และ​อย่า​เออ​อวย​กับ​เขา</verse>
				<verse number="11">เพราะว่า​ผู้​ที่​เออ​อวย​กับ​เขา ก็​เข้า​ส่วน​ใน​การ​ชั่ว​ของ​เขา​นั้น</verse>
				<verse number="12">ข้าพ​เจ้า​ยัง​มี​ข้อความ​อีก​หลาย​ข้อ​ที่​จะ​เขียน​ฝาก​มายัง​ท่าน, แต่​ไม่​อยาก​ใช้​กระดาษ​และ​น้ำ​หมึก​เขียน, แต่​ข้าพ​เจ้า​หวัง​ว่า​จะ​มา​หา​ท่าน, และ​จะ​พูด​กัน​ฉะเพาะ​หน้า. เพื่อ​ความ​ยินดี​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เต็ม​เปี่ยม</verse>
				<verse number="13">บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​น้องสาว​ของ​ท่าน​ที่​ทรง​เลือก​ไว้​แล้ว, ฝาก​คำ​คำนับ​มายัง​ท่าน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="64">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​ผู้ปกครอง​ฝาก​จดหมาย​มาถึง​ฆา​โย​ที่​รัก, ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​รัก​โดย​ความ​จริง</verse>
				<verse number="2">ดูก่อน​ท่าน​ที่​รัก, ข้าพ​เจ้า​อธิษฐาน​ขอให้​ท่าน​ได้​เจริญ​สุข​สบาย​ใน​ทุก​ประการ, เหมือน​อย่าง​จิตต์​วิญญาณ​ของ​ท่าน​จำเริญ​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​ได้​มี​ความ​ยินดี​เป็น​อัน​มาก, เมื่อ​พวก​พี่​น้อง​นั้น​ได้มา​และ​เป็น​พะยาน​ถึง​ความ​จริง​ของ​ท่าน, ตามที่​ท่าน​ได้​ประพฤติ​ตาม​ความ​จริง​นั้น.</verse>
				<verse number="4">ไม่​มี​อะไร​ที่​จะ​ทำ​ให้​ข้าพ​เจ้า​มี​ความ​ยินดี​มาก​ยิ่ง​กว่า​นี้, คือ​ว่า​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​ว่า บุตร​ทั้ง​หลาย​ของ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ประพฤติ​อยู่​ใน​ความ​จริง</verse>
				<verse number="5">ดูก่อน​ท่าน​ที่​รัก, การ​อัน​ใด​อันหนึ่ง​ที่​ท่าน​ได้​กระทำ​ต่อ​พวก​พี่​น้อง​และ​ต่อ​แขก​ที่​มา​บ้าน​นั้น ท่าน​ก็​ได้​กระทำ​ด้วย​ใจ​สัตย์​ซื่อ.</verse>
				<verse number="6">พวก​เหล่านั้น​ได้​เป็น​พะยาน​ถึง​ความ​รัก​ของ​ท่าน​ต่อ​คริสตจักร ถ้า​ท่าน​จะ​ช่วย​ส่ง​เขา​เหล่านั้น​ตาม​ทาง​ของ​เขา​โดย​สม​สภาพ​แห่ง​พระ​เจ้า, ท่าน​ก็​เป็น​ผู้​กระทำ​ดี</verse>
				<verse number="7">เหตุ​ว่า​คน​เหล่านั้น​ได้​จาริก​ไป​เพราะ​เห็น​แก่​พระ​นาม (ของ​พระ​เยซู), และ​ไม่​ได้รับ​เอา​สิ่ง​อะไร​จาก​พวก​ต่างชาติ​เลย.</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนั้น​เรา​ควร​จะ​รับรอง​คน​อย่าง​นั้น​ไว้, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​เป็น​ผู้​ร่วม​งาน​กับ​ความ​จริง</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​ได้​เขียน​ไป​ถึง​คริสตจักร​บ้าง แต่​ว่าดิ​โอ​เตร​เฟ. ที่​อยาก​จะ​เป็น​คน​ใหญ่​คน​โต​ใน​จำพวก​เขา​นั้น, หา​รับรอง​เรา​ไว้​ไม่.</verse>
				<verse number="10">เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​ข้าพ​เจ้า​มา, ข้าพ​เจ้า​จะ​รื้อ​เรื่อง​การ​กระทำ​ของ​เขา​ขึ้น, คือ​ที่​เขา​พร่ำ​กล่าว​ใส่​ความ​เรา​ด้วย​คำ​เลว​ทราม, และ​เท่านั้น​ยัง​ไม่​สะใจ, มิ​หนำ​ซํ้า​ตัว​เขา​เอง​ยัง​ไม่​รับรอง​พวก​พี่​น้อง​นั้น, และ​ยัง​เกียจ​กัน​คน​ที่​ใคร่​จะ​รับรอง​เขา และ​คัด​เขา​ออก​เสีย​จาก​คริสตจักร</verse>
				<verse number="11">ดูก่อน​พวก​ที่​รัก, อย่า​เอา​เยี่ยง​ที่​ชั่ว, แต่​จง​เอา​เยี่ยง​ที่​ดี. ผู้​ที่​กระทำ​การ​ดี​ก็​เป็น​คน​ของ​พระ​เจ้า, ผู้​ที่​กระทำ​การ​ชั่ว​ก็​เป็น​ผู้​ที่​ไม่ได้​เห็น​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="12">คน​ทั้ง​ปวง​ก็​เป็น​พะยาน​ของ​เด​เม​เต​รียว, และ​ความ​จริง​ก็​เป็น​พะยาน​อยู่​ใน​ตัว เออ ทั้ง​เรา​เอง​ก็​เป็น​พะยาน​ด้วย และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ก็​รู้​ว่า​พะยาน​ของ​เรา​จริง</verse>
				<verse number="13">ข้าพ​เจ้า​มี​หลาย​ข้อ​ที่​จะ​เขียน​ฝาก​มายัง​ท่าน, แต่​ไม่​พอใจ​จะ​เขียน​ด้วย​ปากกา​และ​น้ำ​หมึก</verse>
				<verse number="14">แต่​ข้าพ​เจ้า​หวัง​ว่า​จะ​ได้​เห็น​ท่าน​ใน​เร็วๆ นี้. และ​จะ​ได้​พูด​กัน​ฉะเพาะ​หน้า</verse>
				<verse number="15">ขอให้​สันติ​สุข​มี​แก่​ท่าน. พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​ฝาก​คำ​คำนับ​มา​ถึง​ท่าน. ขอ​คำนับ​มา​ยัง​พวก​พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​โดย​เรียง​ตัว​เป็น​ลำดับ​ไป</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="65">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ยู​ดา​ทาส​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​และ​เป็น​น้อง​ของ​ยา​โก​โบ ฝาก​จดหมาย​มาถึง​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ทรง​เรียก​ไว้​แล้ว, ซึ่ง​เป็น​ที่​รัก​ของ​พระ​บิดา​เจ้า, และ​ซึ่ง​ได้​ทรง​อภิบาล​ไว้​สำหรับ​พระ​เยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="2">ขอให้​พระ​เมตตา​คุณ​และ​สันติ​สุข​และ​ความ​รัก​บังเกิด​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เป็น​ทวีคูณ​เถิด</verse>
				<verse number="3">ดูก่อน​ท่าน​ที่​รัก​ทั้ง​หลาย, ครั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​พาก​เพียร​เขียน​ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า​ด้วย​ความ​รอด​สำหรับ​คน​ทั้ง​ปวง​นั้น, ข้าพ​เจ้า​จึง​เห็น​ว่า ข้าพ​เจ้า​ควร​จะ​เขียน​เตือน​สติ​ท่าน​ให้​อุสส่าห์​รักษา​ความ​เชื่อ ซึ่ง​เมื่อ​ก่อน​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​สิทธิ​ชน​ไว้.</verse>
				<verse number="4">เพราะว่า​มี​บาง​คน​เล็ด​ลอด​เข้า​มา, เป็น​ผู้​ที่​เคย​ได้​เขียน​ไว้​ว่า เขา​จะ​ถูก​พิพากษา​ปรับ​โทษ​อย่าง​นี้, เป็น​คน​อธรรม, กลับ​เอา​พระ​คุณ​พระ​เจ้าของ​เรา​ยก​เป็น​เหตุ​ให้​กระทำ​การ​ชั่ว​ช้า​ลามก, และ​ปฏิเสธ​พระ​เยซู​คริสต์ ผู้​เป็น​เจ้านาย​และ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา​แต่​องค์​เดียว</verse>
				<verse number="5">ข้าพ​เจ้า​ปรารถนา​ให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ระลึก​ถึง​ความ​ข้อ​นี้​ไว้, ถึง​แม้​ว่า​ท่าน​รู้​ข้อ​เหล่านี้​ตลอด​แล้ว​ก็​ดี, คือ​ว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​โปรด​ให้​พล​ไพร่​นั้น​รอด​จาก​แผ่น​ดิน​อาย​ฆุ​ปโต​อย่างไร​แล้ว, ภาย​หลัง​พระ​องค์​ก็​ได้​ทรง​ทำลาย​คน​เหล่านั้น​ที่​ไม่​เชื่อ​เสีย.</verse>
				<verse number="6">และ​พวก​ทูต​สวรรค์​ที่​ไม่ได้​รักษา​เทวส​ภาพ​ของ​ตน, แต่​ได้​ทิ้ง​ถิ่น​ฐาน​อัน​เหมาะ​แก่​ตน, พวก​เหล่านั้น​พระ​องค์​ได้​ทรง​จำ​ไว้​ด้วย​เครื่อง​จำ​จอง​อัน​ไม่​รู้จัก​สลาย ขัง​ไว้​ใน​ที่​มืด​จน​กว่า​จะ​ถึง​การ​ทรง​พิพากษา​ใน​วัน​ใหญ่​นั้น.</verse>
				<verse number="7">เช่นเดียวกัน​เมือง​ซะ​โดม​และ​เมืองอะ​โมรา​และ​เมือง​อื่นๆ ที่​อยู่​รอบ​นั้น ได้​ฝัง​ตัว​ของ​ตน​อยู่​ใน​การ​ชั่ว​ลามก, มัว​เมา​ไป​ด้วยอ​สัทธรรม​ราค, ก็​ได้​ทรง​บัญญัติ​ไว้​เป็น​ตัวอย่าง, ซึ่ง​ต้อง​ทน​ทรมาน​อาชญา​ใน​ไฟ​นิ​รันดร์.</verse>
				<verse number="8">แม้​กระนั้น​เขา​ยัง​เพ้อ​กระทำ​ให้​เนื้อ​หนัง​เป็น​มลทิน, และ​ประมาท​ต่อ​ผู้​มี​อำนาจ, และ​พูด​จาบ​จ้วง​ต่อ​ผู้​มี​บรรดาศักดิ์.</verse>
				<verse number="9">ฝ่าย​อัคร​เทว​ทู​ตาธิบ​ดี​มิ​คา​เอล, ครั้ง​เมื่อ​ท่าน​ต่อต้าน​กับ​มาร​และ​โต้เถียง​เรื่อง​กาย​ของ​โม​เซ, ท่าน​เอง​ก็​ยัง​ไม่​บังอาจ​ว่า​กล่าว​จาบ​จ้วง​ต่อมาร​เลย เป็น​แต่​เพียง​กล่าว​ว่า, “ให้​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทรง​ห้าม​เจ้า​เถิด.”</verse>
				<verse number="10">แต่​ว่า​คน​เหล่านี้​พูด​จาบ​จ้วง​ถึง​สิ่ง​ที่​เขา​เอง​ก็​ไม่​รู้จัก​และ​การ​ซึ่ง​เขา​รู้สึก​ตาม​วิสัย, เหมือน​สัตว์​เดียรัจฉาน​ที่​ไม่​มี​ความคิด. เขา​ก็​กระทำ​ตัว​ให้​ชั่ว​ไป​ด้วย​การ​นั้น.</verse>
				<verse number="11">วิบัติ​มี​แก่​เขา ด้วย​ว่า​เขา​ได้​ประพฤติ​ตาม​อย่าง​คา​ยิน. และ​ได้​พล่าน​ไป​ตาม​การ​ผิด​ของ​บี​ละ​อาม​เพราะ​เห็น​แก่​สินจ้าง, และ​เขา​จึง​ได้​พินาศ​ไป​อย่าง​การ​กบฎ​ของ​โค​รา.</verse>
				<verse number="12">คน​เหล่านั้น​เป็น​หิน​โสโครก​ใน​การ​ประชุม​เลี้ยง​ผูก​รัก​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, ขณะ​เขา​ร่วม​การ​เลี้ยง​กับ​ท่าน เขา​เป็น​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ที่​เลี้ยง​แต่​ตัวเอง​โดย​ไม่​เกรง​ใคร เขา​เป็น​เมฆ​ไม่​มีนํ้า. ที่​เลื่อน​ลอย​ไป​ตาม​ลม เขา​เป็น​ต้นไม้​ไร้​ผล​ใน​ฤดู​ที่​มี​ผล, ที่​ตาย​มา​สองฤดู​แล้ว, ถูก​ถอน​ออก​ทั้ง​ราก</verse>
				<verse number="13">เขา​เป็น​คลื่น​อัน​ร้าย​แรง​ใน​มหาสมุทร, ฟอง​ฟูม​ขึ้น​ให้​เกิด​ความ​ละอาย​แก่​ตัวเอง เขา​เป็น​ดาว​ที่​ลอย​ลับ​ไป, ความ​มืด​มัว​ได้​มี​ไว้​สำหรับ​เขา​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="14">ฮะ​โนค​คน​ที่​เจ็ด​นับ​แต่​อา​ดาม​ได้​พยากร​ถึง​คน​เหล่านั้น​ว่า, นี่​แน่ะ องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ได้​เสด็จ​มา​พร้อม​กับ​ผู้​บริสุทธิ์​ของ​พระ​องค์​หลาย​หมื่น,</verse>
				<verse number="15">เพื่อ​จะ​ได้​ทรง​พิพากษา​ปรับ​โทษ​คน​ทั้ง​ปวง, และ​ทรง​บันดาล​ให้​ทุรชน​คน​บาป​ทั้ง​ปวง​ใน​ท่ามกลาง​เขา รู้สึกตัว​ถึง​การ​อร​รม​ของ​ตน​ที่​เขา​ได้​กระทำ​ด้วย​ใจ​ชั่ว, และ​รู้​สึก​ตัว​ถึง​การ​หยาบ​ช้า​ทั้งหมด​ซึ่ง​ทุรชน​คน​บาป​ทั้ง​หลาย​นั้น​ได้​กล่าว​ใส่​ความ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="16">คน​เหล่านั้น​มัก​เป็น​คน​บ่น, เป็น​คน​โพนทะนา​โทษ, เป็น​คน​ประพฤติ​ตาม​ความ​ปรารถนา​อัน​ชั่ว​ของ​ตัว, และ​ปาก​เขา​กล่าว​คำ​โอ่​อวด​ต่างๆ, เขา​เป็น​คน​เห็น​แก่​หน้า​คน​เพื่อ​หวัง​ประ​โยชน์​แก่​ตน</verse>
				<verse number="17">แต่​ว่า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​ที่​รัก, ท่าน​จง​ระลึก​ถึง​คำ​ซึ่ง​พวก​อัคร​สาวก​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา​ได้​กล่าว​เมื่อ​ก่อน​นั้น</verse>
				<verse number="18">คือ​ว่า ซึ่ง​เป็น​พวก​อัคร​สาวก​นั้น​ได้​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า, ใน​วาร​สุด​ท้าย​จะ​มี​คน​เย้ย​หยัน​บังเกิด​ขึ้น ที่​จะ​ประพฤติ​ตาม​ความ​ปรารถนา​อัน​ชั่ว​ของ​ตัว.</verse>
				<verse number="19">คน​เหล่านี้​คือ​คน​ที่​แยก​ก๊ก​ออก, และ​ประพฤติ​ตาม​สันดาน​อัน​ชั่ว​ช้า, หา​มี​พระ​วิญญาณ​ไม่.</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ผู้​เป็น​ที่​รัก, โดย​การ​ก่อสร้าง​ตัว​ของ​ท่าน​ขึ้น​บน​ความ​เชื่อ​อันบริสุทธิ์​ยิ่ง​ของ​ท่าน, และ​โดย​การ​อธิษฐาน​ใน​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์,</verse>
				<verse number="21">จง​รักษา​ตัว​ไว้​ใน​ความ​รัก​ของ​พระ​เจ้า, คอย​ท่า​พระ​กรุณา​แต่​พระ​เยซู​คริสต์​เจ้าของ​เรา​จน​กว่า​จะ​ได้​ชีวิต​นิ​รันดร์.</verse>
				<verse number="22">และ​จง​แสดง​ความ​เมตตา​ต่อ​บาง​คน​ที่​สงสัย​อยู่,</verse>
				<verse number="23">จง​ช่วย​บาง​คน​ให้​รอด​ดุจ​ฉุด​ออก​จาก​ไฟ และ​จง​เมตตา​อีก​บาง​คน​โดย​กระทำ​ใจ​เขา​ให้​สะดุ้ง​กลัว จน​ชั้น​เสื้อผ้า​ที่​สกปรก​ด้วย​เนื้อ​หนัง​ก็​จง​เกลียด​ชัง​ด้วย​เถิด.</verse>
				<verse number="24">ทรง​สามารถ​ป้องกัน​รักษา​ไม่ให้​ท่าน​ล้ม​ลง จง​ถวาย​พระ​เกียรติยศ, เด​ชานุ​ภาพ, ไอ​ศวรรยา​นุ​ภาพ​และ​ศักดา​นุ​ภาพ แด่​พระ​องค์​ผู้​ทรง​สามารถ​ที่​จะ​ป้องกัน​รักษา​ไม่​ให้​ท่าน​สะดุด​ล้ม​ลง, และ​ทรง​บันดาล​ให้​ตั้ง​มั่น​ฉะเพาะ​พระ​รัศมี​ของ​พระ​องค์, ปราศ​จาก​ตำหนิ, และ​มี​ความ​ยินดี​เหลือ​ล้น,</verse>
				<verse number="25">คือ​แด่​พระ​เจ้า​องค์​เดียว​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา, โดย​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้าของ​เรา, ตลอด​อดีต​กาล, ปัจจุบัน​กาล และ​ใน​กาล​ต่อๆ ไป​เป็น​นิตย์. อา​เมน.</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="66">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">วิวรณ์​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​โปรด​ประทาน​แก่​พระ​องค์, เพื่อ​ชี้แจง​แก่​ทาส​ทั้ง​หลาย​ของ​พระ​องค์, เนื่อง​ด้วย​เหตุการณ์​เหล่านั้น​ซึ่ง​จะ​ต้อง​อุบัติ​ขึ้น​ใน​ไม่​ช้า และ​พระ​องค์​ได้​ทรง​ใช้​ทูต​ของ​พระ​องค์​ให้​สำแดง​แก่​โย​ฮัน​ผู้​ทาส​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="2">โยฮัน​นั้น​เป็น​พะยาน​ฝ่าย​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า, และ​เป็น​พะยาน​ฝ่าย​ถ้อยคำ​ซึ่ง​เป็น​องค์​พะยาน​ของ​พระ​เยซู​คริสต์, ได้​แก่​เหตุการณ์​ทั้ง​สิ้น​ซึ่ง​ท่าน​ได้​เห็น​นั้น.</verse>
				<verse number="3">ผู้อ่าน​และ​ผู้ฟัง​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​ฟัง​คำ​พยากรณ์​เหล่านี้, และ​ถือ​รักษา​ข้อความ​ที่​เขียน​ใน​คำ​พยากรณ์​นี้​ไว้​จะ​ได้รับ​ความสุข ด้วย​ว่า​จวน​จะ​ถึง​เวลา​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="4">โยฮัน​คำนับ​มายัง​คริสตจักร​ทั้ง​เจ็ด​ที่​อยู่​ใน​มณฑล​อาเซีย ขอให้​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้รับ​พระ​กรุณาธิคุณ​และ​สันติ​สุข, ซึ่ง​มา​จาก​พระ​องค์​ผู้​ทรง​สภาพ​อยู่​เดี๋ยวนี้, และ​ผู้​ได้​ทรง​สภาพ​อยู่​ใน​กาล​ก่อน, และ​ผู้​จะ​ทรง​สภาพ​อยู่​เบื้อง​หน้า​นั้น และ​จาก​วิญญาณ​ทั้ง​เจ็ด​นั้น​ที่​อยู่​ฉะเพาะ​พระ​ที่​นั่ง​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="5">และ​จาก​พระ​เยซู​คริสต์​ผู้​ทรง​เป็น​พะยาน​อัน​สัตย์​ซื่อ, และ​ทรง​เป็น​ผู้​แรก​ใน​จำพวก​คน​ที่​ตาย​ไป​แล้ว​ซึ่ง​ได้​กลับ​เป็น​ขึ้นมา, และ​ผู้​ทรง​ครอบ​ครอง​กษัตริย์​ทั้ง​ปวง​บน​พื้น​โลก. จง​ถวาย​พระ​เกียรติยศ​และ​ไอ​ศวรรยา​นุ​ภาพ​แด่​พระ​องค์​นั้น​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์, ผู้​ได้​ทรง​รัก​เรา​ทั้ง​หลาย​และ​ได้​ทรง​ปลด​เปลื้อง​บาป​ของ​เรา​ด้วย​พระ​โลหิต​ของ​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="6">และ​ทรง​ตั้ง​เรา​ไว้ ให้​เป็น​อาณาจักร​และ​เป็น​ปุโรหิต​ของ​พระ​เจ้า​และ​ของ​พระ​บิดา​ของ​พระ​องค์. อา​เมน.</verse>
				<verse number="7">ดูก่อน​ท่าน​ทั้ง​หลาย, พระ​องค์​จะ​เสด็จ​มา​ใน​เมฆ​และ​นัยน์ตา​ทุก​ดวง​จะ​เห็น​พระ​องค์. และ​คน​เหล่านั้น​ที่​ได้​แทง​พระ​องค์​จะ​เห็น​พระ​องค์​ด้วย และ​คน​ทุก​ชาติ​ทุก​ตระกูล​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​กำสรด​เศร้า​เพราะ​พระ​องค์. จง​เป็นไป​อย่าง​นั้น​เถิด. อา​เมน</verse>
				<verse number="8">องค์​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​เป็นอยู่​เดี๋ยวนี้, ผู้​ได้​ทรง​เป็น​อยู่​ใน​กาล​ก่อน, และ​ผู้​จะ​ทรง​เป็นอยู่​เบื้อง​หน้า​นั้น. และ​ทรง​มี​มหิทธิ​ฤทธิ์​ทุก​ประการ กล่าว​ว่า, “เรา​เป็น​อา​ละฟา​และ​โอ​เมฆา.”</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​โย​ฮัน, ผู้​เป็น​พี่​น้อง​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​เป็น​เพื่อน​ร่วม​การ​ยากลำบาก​ด้วยกัน​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย, และ​อาณาจักร​และ​ความ​อดทน​ของ​พระ​เยซู เพราะ​เนื่อง​ด้วย​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า และ​เนื่อง​ด้วย​เป็น​พะยาน​ฝ่าย​พระ​เยซู​คริสต์. ข้าพ​เจ้า​จึง​ได้​อยู่​ที่​เกาะปัต​โม.</verse>
				<verse number="10">พระ​วิญญาณ​ได้​ทรง​ดล​ใจ​ข้าพ​เจ้า​ใน​วัน​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​พระ​สุ​รเสียง​ดัง​มา​เบื้องหลัง​ข้าพ​เจ้า​ดุจ​เสียง​แตร</verse>
				<verse number="11">ตรัส​ว่า, “สิ่ง​ซึ่ง​ท่าน​เห็น​จง​เขียน​เป็น​หนังสือ​ไว้ และ​ฝาก​ไป​ให้​คริสตจักร​ทั้ง​เจ็ด​ที่​อยู่​ใน​มณฑล​อาเซีย คือ​ที่​เมือง​เอเฟ​โซ, และ​ที่​เมือง​ซะ​มุ​ระ​นา, และ​ที่​เมืองเป​ระฆา​โม. และ​ที่​เมือง​ธุ​อา​ไต​ระ, และ​ที่​เมือง​ซัร​ได, และ​ที่​เมืองฟี​ละเด็ล​ไฟอะ, และ​ที่​เมือง​ละ​โอ​ดี​ไกอะ.”</verse>
				<verse number="12">ข้าพ​เจ้า​จึง​เหลียว​มา​ดู​พระ​สุ​รเสียง​ที่​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​นั้น. ครั้น​แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​คัน​ประทีป​ทองคำ​เจ็ด​ดวง</verse>
				<verse number="13">และ​ใน​ท่ามกลาง​คัน​ประทีป​ทั้ง​เจ็ด​ดวง​นั้น​มี​ผู้​หนึ่ง​เหมือน​บุตร​มนุษย์ ทรง​ฉลอง​พระ​องค์​กรอม​พระ​บาท, และ​ทรง​คาด​ผ้า​รัดประคด​ทองคำ​ที่​พระ​อุระ.</verse>
				<verse number="14">พระ​เกศา​ของ​พระ​องค์​ขาว​เหมือน​ขน​แกะ. และ​ขาว​ดุจ​หิมะ และ​พระ​เนตร​พระ​องค์​ดุจ​แสง​เพลิง</verse>
				<verse number="15">พระ​บาท​พระ​องค์​ดุจ​ทองเหลือง เกลี้ยง​เหมือนกับ​ที่​หลอม​ให้​บริสุทธิ์​แล้ว พระ​สุ​รเสียง​ของ​พระ​องค์​ดุจ​เสียง​น้ำ​ลั่น​มากมาย.</verse>
				<verse number="16">พระ​หัตถ์​เบื้อง​ขวา​ของ​พระ​องค์​ทรง​ถือ​ดวง​ดาว​เจ็ด​ดวง และ​มี​พระ​แสง​สอง​คม​ออกมา​จาก​พระ​โอษฐ์ และ​พระ​พักตร​เหมือน​ดวง​อาทิตย์​เมื่อ​ส่อง​แสง​กล้า</verse>
				<verse number="17">ครั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​พระ​องค์, ข้าพ​เจ้า​ก็​ล้ม​ลง​แทบ​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์​เหมือน​คน​ตาย​แล้ว. พระ​องค์​จึง​เหยียด​พระ​หัตถ์​เบื้อง​ขวา​ออก​ถูกต้อง​ข้าพ​เจ้า แล้ว​ตรัส​ว่า, “อย่า​กลัว​เลย เรา​เป็น​เบื้องต้น​และ​เป็น​เบื้อง​ปลาย,</verse>
				<verse number="18">และ​เป็น​ผู้​ที่​มี​ชีวิต​อยู่ ถึง​เรา​เป็น​ผู้​ที่​ตาย​แล้ว. แต่​นี่​แน่ะ เรา​ก็​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์. และ​เรา​ถือ​ลูก​กุญแจ​แห่ง​ความ​ตาย​และ​แห่ง​เมือง​ผี.</verse>
				<verse number="19">เหตุการณ์​ซึ่ง​เจ้า​ได้​เห็น​และ​เหตุการณ์​ที่​เป็น​อยู่​เดี๋ยวนี้ กับ​ทั้ง​เหตุการณ์​ซึ่ง​จะ​มี​มา​ภาย​หน้า​นั้น จง​เขียน​ไว้​เถิด</verse>
				<verse number="20">คือ​ข้อความ​ลึกลับ​แห่ง​ดาว​ทั้ง​เจ็ด​ดวง ซึ่ง​เจ้า​ได้​เห็น​ใน​หัตถ์​เบื้อง​ขวา​ของ​เรา, และ​แห่ง​คัน​ประทีป​ทองคำ​ทั้ง​เจ็ด​นั้น. ดาว​เจ็ด​ดวง​ได้แก่​ทูต​ของ​คริสตจักร​ทั้ง​เจ็ด, และ​คัน​ประทีป​เจ็ด​ฉัน​นั้น​ได้​แก่​คริสตจักร​ทั้ง​เจ็ด.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">“จง​เขียน​ฝาก​ไป​ยัง​ทูต​แห่ง​คริสตจักร​ที่​อยู่​เมือง​เอเฟ​โซ​ว่า, “ท่าน​ผู้​ถือ​ดาว​ทั้ง​เจ็ด​ไว้​ใน​หัตถ์​เบื้อง​ขวา และ​ดำเนิน​อยู่​ท่ามกลาง​คัน​ประทีป​ทองคำ​ทั้ง​เจ็ด​นั้น​กล่าว​ดังนี้​ว่า,</verse>
				<verse number="2">‘เรา​รู้จัก​กิจการ​ของ​เจ้า​กับ​ทั้ง​การ​เหน็ด​เหนื่อย​และ​ความ​เพียร​ของ​เจ้า, และ​ซึ่ง​เจ้า​ทน​ต่อ​ทุรชน​เหล่านั้น​ไม่ได้ เจ้า​ได้​ลอง​ใจ​คน​เหล่านั้น​ที่​อวด​ว่า​เขา​เป็น​อัคร​สาวก แต่​หา​ได้​เป็น​อัคร​สาวก​ไม่, และ​เจ้า​ได้​สังเกต​ว่า​เขา​เป็น​คน​ปลอม</verse>
				<verse number="3">และ​พวก​เจ้า​ได้​มี​ความ​เพียร​และ​ได้​อดทน​เพราะ​เห็น​แก่​นาม​ของ​เรา, และ​ไม่​ได้​อ่อน​ระอา​ไป.</verse>
				<verse number="4">แต่​เรา​มี​ข้อ​ที่​จะ​ต่อ​ว่า​เจ้า​บ้าง, ด้วย​ว่า​เจ้า​สลัด​ความ​รัก​ดั้งเดิม​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ฉะนั้น​จง​ระลึก​ถึง​สิ่ง​ที่​เจ้า​พลาด​แล้ว​นั้น, และ​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​ประพฤติ​ตาม​อย่าง​เดิม ถ้า​มิฉะนั้น​เรา​จะ​รีบ​มา​หา​เจ้า และ​จะ​ยก​คัน​ประทีป​ของ​เจ้า​ออก​จาก​ที่, เว้น​ไว้​แต่​เจ้า​จะ​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่.</verse>
				<verse number="6">แต่​ว่า​พวก​เจ้า​ยัง​มี​ข้อ​ดี​อยู่​อย่าง​นี้, คือ​ว่า​เจ้า​เกลียด​ชัง​การ​ประพฤติ​ของ​พวก​นิ​โก​ลาย​ตัน​ที่​เรา​เกลียด​ชัง​ด้วย.</verse>
				<verse number="7">ผู้ใด​มี​หู​ฟัง​ได้​ก็​ให้​ฟัง​ข้อความ​ซึ่ง​พระ​วิญญาณ​ได้​ตรัส​ไว้​แก่​คริสตจักร​ทั้ง​หลาย. ถ้าผ้​ใด​มี​ชัย​ชะ​นะ, เรา​จะ​ให้​ผู้​นั้น​กิน​ผลไม้​จาก​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต​ที่​อยู่​ใน​อุทยาน​ของ​พระ​เจ้า.’</verse>
				<verse number="8">“จง​เขียน​ฝาก​ไป​ยัง​ทูต​แห่ง​คริสตจักร​ที่​อยู่​เมือง​ซะ​มุ​ระ​นา​ว่า, “ท่าน​ผู้​เป็น​เบื้องต้น​และ​เบื้อง​ปลาย, ผู้​ถึง​ความ​ตาย​แล้ว และ​ยัง​คืน​ชีพ​มา​อีก กล่าว​ว่า,</verse>
				<verse number="9">‘เรา​รู้จัก​การ​ทุกข์​ลำบาก​และ​การ​ยากจน​ของ​พวก​เจ้า (แต่​ว่า​เจ้า​ก็​มั่ง​มี), และ​รู้จัก​ถ้อยคำ​หยาบ​คาย​แห่ง​คน​เหล่านั้น ที่​กล่าว​ว่า​เขา​เป็น​พวก​ยู​ดาย​และ​หา​ได้​เป็น​ไม่ แต่​เป็น​สภา​ของ​ซาตาน.</verse>
				<verse number="10">อย่า​กลัว​ต่อ​เหตุการณ์​เหล่านั้น​ซึ่ง​เจ้า​จะ​ต้อง​ทน​เอา นี่​แน่ะ มาร​จะ​เอา​พวก​เจ้า​บาง​คน​ใส่​คุก​ไว้​เพื่อ​จะ​ได้​ลอง​ดู​ใจ​เจ้า และ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รับ​ทุกข์​ลำบาก​ถึง​สิบ​วัน. แต่​เจ้า​จง​เป็น​ผู้​สัตย์​ซื่อ​ตราบ​เท่า​วัน​ตาย, และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​มี​มงกุฎ​แห่ง​ชีวิต.</verse>
				<verse number="11">ผู้ใด​มี​หู​ฟัง​ได้​ก็​ให้​ฟัง​ข้อความ​ซึ่ง​พระ​วิญญาณ​ได้​ตรัส​ไว้​แก่​คริสตจักร​ทั้ง​หลาย. ถ้า​ผู้ใด​มี​ชัย​ชะ​นะ, ความ​ตาย​ที่​สอง​จะ​ทำ​ร้าย​แก่​ผู้​นั้น​หา​มิได้​เลย’</verse>
				<verse number="12">“จง​เขียน​ฝาก​ไป​ยัง​ทูต​แห่ง​คริสตจักร​ที่​อยู่​เมืองเป​ระฆา​โม​ว่า, “ท่าน​ผู้​ถือ​ดาพ​สอง​คม​กล่าว​ว่า.</verse>
				<verse number="13">‘เรา​รู้จัก​ที่​อยู่​ของ​เจ้า. คือ​เรา​รู้จัก​ที่​นั่ง​ของ​ซาตาน​อยู่​ที่​ไหน และ​เรา​รู้​ว่า​เจ้า​ถือ​นาม​ของ​เรา​ไว้​มั่น. หา​ได้​ปฏิเสธ​ความ​เชื่อ​ใน​เรา​ไม่. แม้​ใน​กาล​วัน​เหล่านั้น​เมื่อ​อัน​ติปา​ผู้​เป็น​พะยาน​สัตย์​ซื่อ​ของ​เรา​ต้อง​ถูก​ฆ่า​เสีย​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า​ใน​ที่​อยู่​ของ​ซาตาน.</verse>
				<verse number="14">แต่​ว่า​เรา​มี​ข้อ​ที่​จะ​ต่อ​ว่า​เจ้า​บ้าง​เล็ก​น้อย. เหตุ​ว่า​พวก​เจ้า​บาง​คน​ถือ​ตาม​คำ​สอน​ของ​บี​ละ​อาม ที่​ได้​สอน​บา​ลาค​ให้​ก่อ​เหตุ​ที่​ได้​ให้​พวก​ยิศรา​เอล​สะดุด​ล้ม​ลง. คือ​ให้​เขา​กิน​ของ​ที่​ได้​บูชา​แก่​รูป​เคารพ​แล้ว. และ​ให้​เขา​คบ​หญิง​แพศยา.</verse>
				<verse number="15">และ​พวก​เจ้า​ก็​มี​บาง​คน​ที่​ถือ​คำ​สอน​ของ​พวก​นิ​โก​ลาย​ตัน​ด้วย​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="16">เหตุ​ฉะนั้น​จง​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่ ถ้า​มิ​เช่นนั้น​เรา​จะ​รีบ​มา​หา​เจ้า​และ​จะ​สู้​กับ​เขา​เหล่านั้น ด้วย​อาวุธ​ปาก​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="17">ผู้ใด​มี​หู​ฟัง​ได้​ก็​ให้​ฟัง​ข้อความ​ซึ่ง​พระ​วิญญาณ​ได้​ตรัส​ไว้​แก่​คริสตจักร​ทั้ง​หลาย. ถ้า​ผู้ใด​มี​ชัย​ชะ​นะ เรา​จะ​ให้​ผู้​นั้น​กิน​มา​นา​ที่​ซ่อน​อยู่, และ​จะ​ให้​มี​หิน​ขาว. และ​ที่​หิน​นั้น​มี​ชื่อ​ใหม่​จารึก​ไว้​ที่​ไม่​มี​ผู้ใด​รู้จัก​นอก​จาก​ผู้​ที่​รับ​นั้น.’</verse>
				<verse number="18">“จง​เขียน​ฝาก​ไป​ยัง​ทูต​แห่ง​คริสตจักร​ที่​อยู่​เมืองธุ​อา​ไต​ระ​ว่า, “​ท่าน​ผู้​บุตร​ของ​พระ​เจ้า ผู้​มี​จักษุ​ดุจ​เปลว​ไฟ และ​มี​เท้า​ดุจ​ทองเหลือง​เกลี้ยง กล่าว​ดังนี้​ว่า,</verse>
				<verse number="19">‘เรา​รู้จัก​กิจการ​ของ​เจ้า กับ​ความ​รัก​และ​ความ​เชื่อ​และ​การ​ปรนนิบัติ​กับ​ความ​เพียร, และ​รู้​ว่า​การ​เบื้อง​ปลาย​ของ​เจ้า​ก็​มากกว่า​การ​เบื้องต้น.</verse>
				<verse number="20">แต่​เรา​มี​ข้อ​ที่​จะ​ต่อ​ว่า​เจ้า​บ้าง, ด้วย​ว่า​พวก​เจ้า​ยอม​ให้​หญิง​ชื่อ​อี​ซา​เบล​นั้น​อยู่. ที่​ยก​ตัว​ขึ้น​เป็น​นาง​พยากรณ์​และ​หญิง​นั้น​สอน และ​ล่อลวง​พวก​ทาส​ของ​เรา​ให้​หลง​คบ​หญิง​แพศยา และ​ให้​กิน​ของ​ที่​บูชา​แก่​รูป​เคารพ​แล้ว.</verse>
				<verse number="21">เรา​ได้​ให้​หญิง​นั้น​มี​โอกาส​ที่​จะ​กลับ​ใจ​จาก​การ​ผิด​ประเวณี​ของ​ตน, แต่​เขา​ไม่​ได้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​เลย</verse>
				<verse number="22">นี่​แน่ะ, เรา​จะ​ทิ้ง​หญิง​นั้น​ใว้​บน​เตียง​ไข้, และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ผิด​ประเวณี​กับ​เขา เรา​จะ​ทิ้ง​ไว้​ให้​ระทม​ทุกข์, เว้น​ไว้​แต่​คน​เหล่านั้น​จะ​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​จาก​การ​ที่​เขา​ประพฤติ​ชั่ว​นั้น.</verse>
				<verse number="23">และ​ลูก​ทั้ง​หลาย​ของ​หญิง​นั้น​เรา​จะ​ประหาร​เสีย​ให้​ตาย, และ​คริสตจักร​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​เป็น​ผู้​พินิจ​จิตต์​และ​ใจ และ​เรา​จะ​อำนวย​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ทุก​คน​ตาม​การ​ประพฤติ​ของ​เจ้า.</verse>
				<verse number="24">แต่​เรา​บอก​เจ้า​ทั้ง​หลาย คือ​เจ้า​ที่​เหลืออยู่​ที่​เมือง​ธุ​อา​ไต​ระ, ที่​ไม่ได้​ถือ​คำ​สอน​นั้น. และ​ไม่ได้​รู้จัก​การ​ลับ​ลึก​ของ​ซาตาน​ดุจ​เขา​ว่า​นั้น. ว่า​ภาระ​อื่นๆ เรา​จะ​ไม่​มอบ​ให้​เจ้า.</verse>
				<verse number="25">แต่​ซึ่ง​เจ้า​มี​อยู่​แล้ว จง​ยึด​ไว้​ให้​มั่น​กว่า​เรา​จะ​มา.</verse>
				<verse number="26">ถ้า​ผู้ใด​มี​ชัย​ชะ​นะ​และ​ถือ​รักษา​กิจการ​ของ​เรา​ไว้​จน​ถึง​ที่​สุด​ปลาย, เรา​จะ​ให้​ผู้​นั้น​มี​อำนาจ​ครอบ​ครอง​ประเทศ​ต่างๆ</verse>
				<verse number="27">และ​ผู้​นั้น​จะ​บังคับ​บัญชา​เขา​ด้วย​คทา​เหล็ก, ทำลาย​เขา​ให้​แตก​เป็น​ชิ้นๆ ดุจ​ภาชนะ​ของ​ช่าง​หม้อ, ตามที่​เรา​ได้​รับสั่ง​จาก​พระ​บิดา​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="28">และ​เรา​จะ​มอบ​ดาว​ประจำ​รุ่ง​ให้แก่​ผู้​นั้น.</verse>
				<verse number="29">ผู้ใด​มี​หู​ฟัง​ได้​ก็​ให้​ฟัง​ข้อความ​ซึ่ง​พระ​วิญญาณ​ตรัส​ไว้​แก่​คริสตจักร​ทั้ง​หลาย​เถิด.’</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">“จง​เขียน​ฝาก​ไป​ยัง​ทูต​แห่ง​คริสตจักร​ที่​อยู่​เมือง​ซัร​ได​ว่า, “ท่าน​ผู้​มี​พระ​วิญญาณ​ทั้ง​เจ็ด​ของ​พระ​เจ้า​กับ​ดารา​เจ็ด​ดวง​นั้น กล่าว​ดังนี้​ว่า. ‘เรา​รู้จัก​กิจการ​ของ​พวก​เจ้า, คือ​ว่า​เจ้า​มี​ชื่อ​ว่า​เจ้า​เป็น​อยู่ แต่​ว่า​ตาย​เสีย​แล้ว.</verse>
				<verse number="2">เจ้า​จง​ระ​แวด​ระวัง​ให้​ดี, และ​บำรุง​ส่วน​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​ซึ่ง​จวน​จะ​ตาย​อยู่​แล้ว เพราะว่า​เรา​หา​ได้​พบ​การ​ประพฤติ​ของ​เจ้า​ที่​ถ้วน​ถี่​ฉะเพาะ​พระ​เจ้า​ไม่.</verse>
				<verse number="3">เหตุ​ฉะนั้น​เจ้า​จง​ระลึก​ว่า​เจ้า​ได้รับ​และ​ได้​ยิน​อย่างไร, จง​จด​จำ​ไว้, และ​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่. ถ้า​เจ้า​ไม่​ระแวดระวัง, เรา​จะ​มา​หา​เจ้า​เหมือน​อย่าง​ขะโมย, และ​เจ้า​จะ​ไม่​รู้​เวลา​ที่​เรา​จะ​มา​หา​เจ้า​นั้น.</verse>
				<verse number="4">แต่​เจ้า​ก็​มี​สอง​สาม​ชื่อ​ที่​เมือง​ซัร​ได, ที่​ไม่ได้​กระทำเสื้อผ้า​ตัว​ให้​เป็น​มลทิน​ไป, และ​เขา​เหล่านั้น​จะ​เดิน​กับ​เรา นุ่ง​ห่ม​ผ้า​ขาว เพราะว่า​เขา​เป็น​คน​ที่​สมควร​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ผู้ใด​มี​ชัย​ชะ​นะ ผู้​นั้น​จะ​สวม​เสื้อผ้า​ขาว​อัน​งาม​สง่า และ​เรา​จะ​ไม่​ลบ​ชื่อ​ผู้​นั้น​จาก​สมุด​ทะเบียน​ประจำ​ชีพ, แต่​เรา​จะ​ประกาศ​รับ​ชื่อ​ผู้​นั้น​ฉะเพาะ​พระ​พักตร​พระ​บิดา​ของ​เรา, และ​ต่อ​หน้า​พวก​ทูต​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="6">ใคร​มี​หู​ฟัง​ได้​ก็​ให้​ฟัง​ข้อความ​ซึ่ง​พระ​วิญญาณ​ตรัส​ไว้​แก่​คริสตจักร​ทั้ง​หลาย​เถิด.’</verse>
				<verse number="7">“​จง​เขียน​ฝาก​ไป​ยัง​ทูต​แห่ง​คริสตจักร​ที่​อยู่​เมืองฟี​ละเด็ล​ไฟอะ​ว่า, “ท่าน​ผู้​บริสุทธิ์, ผู้​สัตย์​จริง, ผู้​ถือ​ลูก​กุญแจ​ของ​กษัตริย์​ดาวิด, ผู้​ที่​เปิด​และ​ไม่​มี​ใคร​ปิด​ได้, ผู้​ที่​ปิด​และ​ไม่​มี​ใคร​เปิด ได้​กล่าว​ดังนี้​ว่า,</verse>
				<verse number="8">‘เรา​รู้จัก​กิจการ​ของ​เจ้า (นี่​แน่ะ เรา​ได้​ให้​มี​ประตู​เปิด​อยู่​ตรงหน้า​พวก​เจ้า, และ​ไม่​มี​ใคร​ปิด​ได้), ว่า​เจ้า​มี​ความสามารถ​อยู่​เล็ก​น้อย, และ​ได้​ประพฤติ​ตาม​คำ​ของ​เรา, และ​ไม่ได้​ปฏิเสธ​นาม​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="9">จง​ดู​เถิด, พวก​สภา​ของ​ซาตาน​ที่​ประกาศ​ว่า เขา​เป็น​พวก​ยู​ดาย​แต่​ไม่ได้​เป็น, เขา​พูด​มุสา ดู​เถิด เรา​จะ​บันดาล​ให้​เขา​มา​กราบ​ลง​แทบ​เท้า​ของ​เจ้า, และ​ให้​เขา​รู้​ว่า เรา​ได้​รัก​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เหตุ​เจ้า​ได้​ประพฤติ​ตาม​คำ​ของ​เรา อัน​จะ​สำเร็จ​ได้​ด้วย​ความ​เพียร, เรา​จะ​รักษา​เจ้า​ใน​เวลา​ทดลอง​ใจ​นั้น, ซึ่ง​จะ​บังเกิด​มี​ทั่ว​ทั้ง​โลก, เพื่อ​จะ​ลอง​ดู​ใจ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​อยู่​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​มา​โดยเร็ว สิ่ง​ซึ่ง​เจ้า​มี​อยู่​นั้น​จง​ถือ​ไว้​ให้​มั่น, เพื่อ​ไม่ให้​ผู้​ใด​ชิง​เอา​มงกุฎ​ของ​เจ้า​ไป​ได้.</verse>
				<verse number="12">ถ้า​ผู้ใด​มี​ชัย​ชะ​นะ, เรา​จะ​กระทำ​ให้​ผู้​นั้น​เป็น​เสา​ใน​พระ​วิหาร​แห่ง​พระ​เจ้า​ของ​เรา, และ​ผู้​นั้น​จะ​ไม่​ออกไป​ภายนอก​อีก​เลย, และ​เรา​จะ​จารึก​พระ​นาม​พระ​เจ้า​ของ​เรา​ไว้​ที่​ผู้​นั้น, กับ​ชื่อ​เมือง​ของ​พระ​เจ้า​ของ​เรา คือ​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​ใหม่​ที่​ลอย​ลง​มา​จาก​สวรรค์​จาก​พระ​เจ้าของ​เรา, และ​เรา​จะ​จารึก​นาม​ใหม่​ของ​เรา​ไว้​ที่​ผู้​นั้น​ด้วย.</verse>
				<verse number="13">ใคร​มี​หู​ฟัง​ได้​ก็​ให้​ฟัง​ข้อความ​ซึ่ง​พระ​วิญญาณ​ตรัส​ไว้​แก่​คริสตจักร​ทั้ง​หลาย​เถิด.’</verse>
				<verse number="14">“จง​เขียน​ฝาก​ไป​ยัง​ทูต​แห่ง​คริสตจักร​ที่​เมือง​ละ​โอ​ดี​ไกอะ​ว่า, “ท่าน​ผู้​ทรง​สภาพ​เที่ยง​แท้ และ​เป็น​ผู้​สัตย์​ซื่อ​และ​เป็น​พะยาน​สัตย์​จริง และ​เป็น​ต้นเหตุ​สิ่ง​สาร​พัตร​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ทรง​สร้าง​ไว้ กล่าว​ดังนี้​ว่า,</verse>
				<verse number="15">‘เรา​รู้จัก​กิจการ​ของ​พวก​เจ้า​ว่า เจ้า​ไม่​เย็น​หรือไม่​ร้อน เรา​ใคร่​ให้​เจ้า​เย็น​หรือ​ร้อน.</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เหตุ​เจ้า​เป็น​แต่​อุ่นๆ ไม่​เย็น​ไม่​ร้อน, เรา​จะ​คาย​เจ้า​ออก​จาก​ปาก​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="17">เพราะ​เจ้า​พูด​ว่า. ‘เรา​เป็น​คน​มั่ง​มี, ได้​ทรัพย์​สมบัติ​ทวี​มาก​ขึ้น, และ​ไม่​ต้องการ​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​เลย.’ และ​เจ้า​ไม่​รู้​ว่า​เจ้า​เป็น​คน​แร้นแค้น​เข็ญใจ, เป็น​คน​ขัด​สน, เป็น​คน​ตา​บอด, และ​เป็น​คน​เปลือย​กาย​อยู่</verse>
				<verse number="18">เรา​เตือนสติ​เจ้า​ให้​ซื้อ​ทองคำ​จาก​เรา​ที่​หลอม​ให้​บริสุทธิ์​แล้ว, เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​เป็น​คน​มั่ง​มี​และ​เสื้อผ้า​ขาว​เพื่อ​จะ​นุ่ง​ห่ม​ได้, และ​เพื่อ​ความ​ละอาย​แห่ง​กาย​เปลือย​เปล่า​ของ​เจ้า​จะ​ไม่ได้​ปรากฏ และ​จง​เอา​น้ำมัน​ทา​ตา​ของ​เจ้า​เพื่อ​เจ้า​จะ​แล​เห็น​ได้.</verse>
				<verse number="19">เรา​รัก​ผู้ใด, เรา​ก็​ว่า​กล่าว​และ​เฆี่ยน​สอน​ผู้​นั้น. เหตุ​ฉะนั้น​จง​มี​ใจ​กะตือรือร้น​และ​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่.</verse>
				<verse number="20">นี่​แน่ะ, เรา​ยืน​ริม​ประตู​เคาะ​อยู่ ถ้า​ผู้ใด​จะ​ฟัง​เสียง​เรา​และ​เปิด​ประตู, เรา​จะ​เข้า​ไป​หา​ผู้​นั้น, และ​จะ​รับประทาน​อาหาร​กับ​เขา, และ​เขา​จะ​รับประทาน​อาหาร​กับ​เรา.</verse>
				<verse number="21">ผู้ใด​มี​ชัย​ชะ​นะ, เรา​จะ​ให้​ผู้​นั้น​นั่ง​ลง​กับ​เรา​ที่​พระ​ที่​นั่ง​ของ​เรา เหมือน​เรา​มี​ชัย​ชะ​นะ​แล้ว, และ​นั่ง​ลง​กับ​พระ​บิดา​ของ​เรา​ที่​พระ​ที่​นั่ง​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="22">ผู้ใด​มี​หู​ฟัง​ได้​ก็​ให้​ฟัง​ข้อความ​ซึ่ง​พระ​วิญญาณ​ได้​ตรัส​แก่​คริสตจักร​ทั้ง​หลาย.’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ภาย​หลัง​เหตุการณ์​เหล่านั้น ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ประตู​ใน​สวรรค์​เปิด​อยู่, และ​พระ​สุ​รเสียง​เดิม​ซึ่ง​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​นั้น​ดุจ​เสียง​แตร​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “จง​ขึ้น​มา​ที่นี่​เถิด, และ​เรา​จะ​สำแดง​ให้​เจ้า​เห็น​เหตุการณ์​ที่​จะต้อง​เป็นไป​ภาย​หน้า​นั้น.”</verse>
				<verse number="2">ใน​ทันใด​นั้น​พระ​วิญญาณ​ทรง​ดล​ใจ​ข้าพ​เจ้า, และ​นี่​แน่ะ มี​พระ​ที่​นั่ง​ตั้งอยู่​ใน​สวรรค์, และ​มี​ท่าน​องค์​หนึ่ง​ประทับ​ที่​พระ​ที่​นั่ง​นั้น.</verse>
				<verse number="3">และ​ท่าน​ผู้​ประทับ​ที่​พระ​ที่​นั่ง​นั้น​ดู​เหมือน​แล้ว​มณี​โชติ​และ​แล้ว​ทับทิม และ​มี​รุ่ง​กิน​น้ำ​ล้อม​รอบ​พระ​ที่​นั่ง​นั้น ดู​รัศมี​เหมือน​แก้ว​มรกต.</verse>
				<verse number="4">และ​ล้อมรอบ​พระ​ที่​นั่ง​นั้น​มี​พระ​ที่​ทั้ง​อีกยิ่​สิบ​สี่​พระ​ที่​นั่ง และ​มี​ผู้ปกครอง​ยี่สิบ​สี่​คน​นั่ง​อยู่​ที่​พระ​ที่​นั่ง​เหล่านั้น นุ่ง​ห่ม​ขาว​และ​มี​มงกุฎ​ทองคำ​ที่​ศีรษะ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="5">และ​มี​ฟ้า​แลบ​และ​ฟ้า​ร้อง และ​สำเนียง​ต่างๆ ออก​มา​จาก​พระ​ที่​นั่ง และ​มี​ประทีป​เจ็ด​ดวง​จุด​ตั้ง​ไว้​ตรงหน้า​พระ​ที่​นั่ง. ประทีป​เหล่านั้น​คือ​วิญญาณ​ทั้ง​เจ็ด​ของ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">และ​ตรง​หน้า​พระ​ที่​นั่ง​นั้น​มี​เหมือน​เป็น​ทะเล​ดุจ​แก้ว​มณี และ​ท่ามกลาง​พระ​ที่​นั่ง​และ​ล้อม​รอบ​พระ​ที่​นั่ง​นั้น​มี​สัตว์​สี่​ตัว​ที่​มี​ตา​เต็ม​อยู่​ทั้ง​ข้าง​หน้า​ข้าง​หลัง</verse>
				<verse number="7">สัตว์​ที่​หนึ่ง​นั้น​เหมือน​สิงห์โต, สัตว์​ที่​สอง​นั้น​เหมือน​โค, สัตว์​ที่​สาม​มี​หน้า​เหมือน​มนุษย์, และ​สัตว์​ที่​สี่​เหมือน​นก​อินทรี​เหิร.</verse>
				<verse number="8">สัตว์​ทั้ง​สี่​นั้น​มี​ปีก​หก​ปีก, และ​บริบูรณ์​ไป​ด้วย​ตา​ทั้ง​รอบ​นอก​รอบ​ใน และ​สัตว์​เหล่านั้น​ร้อง​ตลอด​วัน​ตลอด​คืน​ไม่ได้​หยุด​เลย​ว่า, “สาธุ, สาธุ, สาธุ, แด่​พระ​องค์​ผู้​ทรง​เป็น​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​มหิทธิ​ฤทธิ์​ทุก​ประการ, ผู้​ได้​ทรง​สภาพ​อยู่​ใน​กาล​ก่อน, ผู้​ทรง​สภาพ​อยู่​เดี๋ยวนี้, และ​ผู้​ทรง​สภาพ​อยู่​ใน​เบื้อง​หน้า​นั้น.”</verse>
				<verse number="9">และ​ขณะ​เมื่อ​สัตว์​นั้น​ถวาย​รัศมี​เดช และ​ยศ​ศักดิ์ และ​คำ​สรรเสริญ​แด่​พระ​องค์​ผู้​ประทับ​บน​พระ​ที่​นั่ง ผู้​ทรง​สภาพ​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์​นั้น,</verse>
				<verse number="10">ผู้ปกครอง​ทั้ง​ยี่สิบ​สี่​นั้น​จึง​ได้​กราบ​ฉะเพาะ​พระ​องค์​ผู้​ประทับ​บน​พระ​ที่​นั่ง, และ​นมัสการ​พระ​องค์​ผู้​ทรง​สภาพ​อยู่​เป็น​นิตย์​และ​เป็น​นิตย์, และ​ทิ้ง​มงกุฎ​ของ​ตน​ลง​ต่อ​หน้า​พระ​ที่​นั่ง​ทูล​ว่า,</verse>
				<verse number="11">“องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​ข้าพ​เจ้า, และ​พระ​เจ้าของ​ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, พระ​องค์​เป็น​ผู้​สมควร​จะ​รับ​สง่า​ราศี และ​ยศ​ศักดิ์ และ​ฤทธา​นุ​ภาพ เพราะว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​สร้าง​สรรพ​สิ่ง. และ​สรรพ​สิ่ง​นั้น​ก็​ได้​อุบัติ​ขึ้น​แล้ว​ตาม​ชอบ​พระทัย​ของ​พระ​องค์.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">และ​ใน​พระ​หัตถ์​เบื้อง​ขวา​ของ​พระ​องค์​ผู้​ทรง​ประทับ​บน​พระ​ที่​นั่ง​นั้น ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​หนังสือ​ม้วน​หนึ่ง​เขียน​ไว้​ทั้ง​ข้าง​ใน​และ​ข้าง​นอก, และ​มี​ตรา​ประทับ​อยู่​เจ็ด​ดวง.</verse>
				<verse number="2">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ทูต​สวรรค์​องค์​หนึ่ง​ที่​มี​ฤทธิ์ ประกาศ​เสียง​ดัง​ว่า, “ใคร​ผู้ใด​เป็น​ผู้​สมควร​จะ​แกะ​ตรา​และ​คลี่​หนังสือ​นั้น​ออก?”</verse>
				<verse number="3">และ​ไม่​มี​คน​ใด​ใน​สวรรค์​ก็​ดี. ที่​แผ่น​ดิน​โลก​ก็​ดี, หรือ​ใต้​แผ่น​ดิน​ก็​ดี​อาจ​คลี่​หนังสือ​นั้น​ออก, หรือ​ดู​หนังสือ​นั้น​ได้.</verse>
				<verse number="4">และ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ร้องไห้​เป็น​อัน​มาก, เพราะ​ไม่​มี​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ที่​สมควร​จะ​คลี่​หนังสือ​นั้น​ออก​หรือ​ดู​หนังสือ​นั้น​ได้.</verse>
				<verse number="5">และ​ใน​พวก​ผู้ปกครอง​นั้น​มี​ผู้​หนึ่ง​บอก​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “อย่า​ร้องไห้​เลย นี่​แน่ะ สิงห์โต​แห่ง​ตระกูล​ยะฮู​ดา​ที่​เป็น​แต่​มูล​ราก​ของ​ดาวิด, ท่าน​ได้​ชัย​ชะ​นะ, จึง​แกะ​ตรา​ทั้ง​เจ็ด​ดวง​และ​คลี่​หนังสือ​นั้น​ออก​ได้”</verse>
				<verse number="6">และ​ท่ามกลาง​สัตว์​ทั้ง​สี่​นั้น และ​ท่ามกลาง​พวก​ผู้ปกครอง ข้าพ​เจ้า​แล​เห็น​พระ​เมษ​โปดก​ยืน​อยู่ ดู​เหมือน​ถูก​ฆ่า​เสีย​แล้ว, ซึ่ง​มี​เขา​เจ็ด​เขา​มี​ตา​เจ็ด​ดวง, คือ​วิญญาณ​ทั้ง​เจ็ด​ของ​พระ​เจ้า​ที่​ถูก​รับ​ใช้​ออกไป​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="7">และ​พระ​เมษ​โปดก​นั้น​เข้า​มา​รับ​หนังสือ​จาก​พระ​หัตถ์​เบื้อง​ขวา​ของ​พระ​องค์​ผู้​ประทับ​บน​พระ​ที่​นั่ง​นั้น.</verse>
				<verse number="8">ครั้น​ทรง​รับ​หนังสือ​นั้น​แล้ว, สัตว์​ทั้ง​สี่​สิบ ผู้ปกครอง​ยี่สิบ​สี่​คน​นั้น ก็​กราบ​ลง​ฉะเพาะ​พระ​เมษ​โปดก, และ​ผู้ปกครอง​ทุก​คน​ถือ​พิณ​และ​ถือ​ขัน​ทองคำ​มี​เครื่อง​หอม​เต็ม, คือ​คำ​อธิษฐาน​ของ​สิทธิ​ชน​ทั้ง​ปวง.</verse>
				<verse number="9">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ร้อง​เพลง​เป็น​คำ​เพลง​ใหม่​ว่า, “พระ​องค์​เป็น​ผู้​สมควร​จะ​ทรง​รับ​หนังสือ​และ​แกะ​ตรา​หนังสือ​นั้น​ออก, เพราะว่า​พระ​องค์​ถูก​ฆ่า​เสีย​แล้ว, และ​โดย​พระ​โลหิต​ของ​พระ​องค์​ได้​ทรง​ไถ่​เรา​ทั้ง​หลาย​ออก​จาก​ทุก​ตระกูล​และ​ทุก​ภาษา​และ​ทุก​ชาติ​และ​ทุก​ประเทศ​ถวาย​แต่​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="10">และ​พระ​องค์​ได้​ทรง​โปรด​ให้​เขา​เป็น​อาณาจักร และ​เป็น​ปุโรหิต​ของ​พระ​เจ้า และ​เขา​จะ​ครอบ​ครอง​แผ่น​ดิน​โลก.”</verse>
				<verse number="11">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​แล​ดู, และ​ได้​ยิน​เสียง​ทูต​สวรรค์​เป็น​อัน​มาก​ล้อม​รอบ​พระ​ที่​นั่ง​กับ​สัตว์​และ​ผู้ปกครอง​ทั้ง​หลาย​นั้น, ถ้า​จะ​นับ​ประมาณ​ทูต​เหล่านั้น​ได้​จะ​เป็น​หมื่น​คูณ​หมื่น, และ​พัน​หลาย​กัน​คูณ​กัน.</verse>
				<verse number="12">และ​ทูต​เหล่านั้น​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า, “พระ​เมษ​โปดก​ที่​ถูก​ฆ่า​เสีย​แล้ว​นั้น​เป็น​ผู้​สมควร​จะ​ทรง​รับ​อำนาจ, ทรัพย์​สมบัติ, ปัญญา, ฤทธิ์​เดช, ยศ​ศักดิ์, รัศมี​ภาพ, และ​คำ​สดุดี.”</verse>
				<verse number="13">และ​สรรพ​สัตว์​และ​สรรพ​สิ่ง​ที่​พระ​องค์​ทรง​สร้าง​แล้ว, อัน​อยู่​ใน​สวรรค์​ก็​ดี, อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​ก็​ดี, ที่​ได้​แผ่น​ดิน​ก็​ดี, ใน​มหาสมุทร​ก็​ดี, และ​สาร​พัตร​ซึ่ง​อยู่​ใน​ที่​เหล่านั้น, ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​ร้อง​ว่า, “จง​ถวาย​คำ​สดุดี​และ​ยศ​คักดิ์ และ​รัศมี​ภาพ​และ​ฤทธิ์​เดช แด่​พระ​องค์​ผู้​ประทับ​บน​พระ​ที่​นั่ง​นั้น, และ​แด่​พระ​เมษ​โปดก​นั้น​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="14">และ​สัตว์​ทั้ง​สี่​นั้น​จึง​ร้อง​ว่า, “อา​เมน.” และ​ผู้ปกครอง​เหล่านั้น​ก็​หมอบ​ลง​นมัสการ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ครั้น​พระ​เมษ​โปดก​นั้น​ทรง​แกะ​ตรา​ดวง​หนึ่ง​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​แล​เห็น, และ​ได้​ยิน​เสียง​สัตว์​ตัว​หนึ่ง​ใน​สัตว์​สี่​ตัว​นั้น​ร้อง​ดุจ​ฟ้า​ร้อง​ว่า, “เชิญ​มา.”</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​จึง​แล​เห็น​ม้า​ขาว​ตัว​หนึ่ง, และ​ผู้​ที่​นั่ง​บน​หลัง​ม้า​นั้น​ถือ​ธนู​และ​มี​เทริด​ที่​มี​ผู้ให้​ท่าน​ไว้ และ​ท่าน​ก็​ออกไป​มี​ชัย, และ​ก็​ได้​ชัย​ชะ​นะ</verse>
				<verse number="3">ครั้น​ท่าน​ทรง​แกะ​ตรา​ที่​สอง​ออกไป​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​เสียง​สัตว์​ที่​สอง​ร้อง​ว่า, “เชิญ​มา.”</verse>
				<verse number="4">และ​มี​ม้า​อีก​ตัว​หนึ่ง​ออกไป​เป็น​ม้า​สี​แดง และ​ทรง​โปรด​ให้​ท่าน​ที่​ประทับ​บน​หลัง​ม้า​นั้น​มี​อำนาจ​จะ​พราก​ความสุข​สำราญ​ไป​จาก​แผ่น​ดิน​โลก, เพื่อให้​คน​ทั้ง​ปวง​รบ​รา​ฆ่า​ฟัน​กัน และ​ทรง​ประทาน​พระ​แสง​ใหญ่​เล่ม​หนึ่ง​แก่​ท่าน​นั้น</verse>
				<verse number="5">ครั้น​ทรง​แกะ​ตรา​ที่​สาม​ออก​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​เสียง​สัตว์​ที่​สาม​ร้อง​ว่า, “เชิญ​มา.” และ​ข้าพ​เจ้า​จึง​แลดู เห็น​ม้า​ดำ​ตัว​หนึ่ง และ​ผู้​ที่​นั่ง​บน​หลัง​ม้า​นั้น​มือ​ถือ​ตราชู.</verse>
				<verse number="6">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​เสียง​ท่ามกลาง​สัตว์​ทั้ง​สี่​นั้น​ร้อง​ว่า, “ข้าว​สาลี​ทะนาน​ละ​บาท, และ​ข้าว​บา​ระ​ลี​สาม​ทะนาน​บาท, ทั้ง​เจ้า​อย่า​ทำ​ให้​เป็น​อันตราย​แก่​น้ำมัน​และ​น้ำ​องุ่น.”</verse>
				<verse number="7">ครั้น​ทรง​แกะ​ตรา​ที่​สี่​นั้น​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​เสียง​สัตว์​ที่​สี่​ร้อง​ว่า, “เชิญ​มา.”</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​จึง​แล​ดู เห็น​ม้า​สี​กะเลียว​ตัว​หนึ่ง และ​ผู้​นั่ง​บน​หลัง​ม้า​นั้น​มี​ชื่อ​ว่า​ความ​ตาย และ​เมือง​ผี​ก็​ติต​ตาม​ไป​ด้วย, และ​แผ่น​ดิน​โลก​แบ่ง​เป็น​สี่​ส่วน, ก็​ให้​ความ​ตาย​นั้น​มี​อำนาจ​จะ​ล้าง​ผลาญ, เสีย​ส่วน​หนึ่ง, ด้วย​คม​ดาพ, ด้วย​อด​อยาก, ด้วย​ความ​ตาย, และ​ด้วย​สัตว์​ร้าย​ต่างๆ ที่​แผ่น​ดิน​โลก</verse>
				<verse number="9">ครั้น​ทรง​แกะ​ตรา​ที่​ห้า​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​จึง​แลดู​ใต้​แท่น​บูชา​นั้น, เห็น​วิญญาณ​ของ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ถูก​ฆ่า​เสีย​แล้ว​เพราะ​พระ​วา​ทะ​ของ​พระ​เจ้า, และ​เพราะ​คำ​พะยาน​ที่​เขา​เชื่อ​ถือ​นั้น.</verse>
				<verse number="10">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า, “พระ​องค์​ผู้​บริสุทธิ์​และ​สัตย์​ซื่อ​เจ้า​ข้า, อีก​นาน​เท่าใด​พระ​องค์​จึง​จะ​ทรง​พิพากษา และ​แก้​แค้น​เลือด​ของ​เรา​ต่อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​แผ่น​ดิน​โลก?”</verse>
				<verse number="11">และ​คน​เหล่านั้น​ได้รับ​เสื้อ​ขาว​สิ้น​ทุก​คน และ​มี​คำ​ประกาศ​ให้​เขา​หยุด​รอ​ไว้​ก่อน จน​กว่า​เพื่อน​ทาส​และ​พวก​พี่​น้อง​ที่​ถูก​ฆ่า​เสีย​เหมือน​กับ​เขา​นั้น​จะ​ครบ​จำนวน​แล้ว</verse>
				<verse number="12">ครั้น​ทรง​แกะ​ตรา​ที่​หก​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​เกิด​แผ่น​ดิน​ไหว​เป็น​อัน​มาก ดวง​อาทิตย์​ก็​กลับ​เป็น​มืด​ดำ​ดุจ​ผ้า​ขน​สัตว์, และ​ดวง​จันทร์​ก็​กลายเป็น​เหมือน​เลือด,</verse>
				<verse number="13">และ​ดวง​ดาว​ทั้ง​หลาย​ใน​ท้อง​ฟ้า​ก็​ตก​ลง​ถึง​แผ่น​ดิน, เหมือน​ต้น​มะเดื่อ​เทศ​อัน​หวั่นไหว​ด้วย​ลม​กล้า​จน​ทำ​ให้ผล​หล่น​ลง​ไม่​ทัน​สุก.</verse>
				<verse number="14">และ​ท้อง​ฟ้า​ก็​ม้วน​เข้า​เหมือน​หนังสือ​ที่​เขา​ม้วน​นั้น และ​ภูเขา​ทุก​เขา​และ​เกาะ​ทุก​เกาะ​ก็​เลื่อน​ไป​จาก​ที่.</verse>
				<verse number="15">และ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ที่​แผ่น​ดิน​โลก, และ​พวก​เจ้า, และ​นายทหาร​ใหญ่, และ​เศรษฐี, และ​ผู้​มี​อำนาจ, และ​ทาส, และ​ไทย, ทุก​คน​ก็​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​ถ้ำ​และ​ช่อง​ศิลา​แห่ง​ภูเขา</verse>
				<verse number="16">และ​ขอร้อง​ภูเขา​และ​ศิลา​ว่า, “ขอให้​ตก​ลง​ทับ​บัง​ซ่อน​เรา​ไว้​พ้น​พระ​พักตรของ​พระ​องค์​ผู้​ประทับ​บน​พระ​ที่​นั่ง และ​พ้น​จาก​พระ​นิเคราะห์​ของ​พระ​เมษ​โปดก​นั้น</verse>
				<verse number="17">เพราะว่า​วัน​สำคัญ​แห่ง​พระ​นิเคราะห์​ของ​พระ​องค์​มาถึง​แล้ว และ​ใคร​ผู้ใด​จะ​ทน​อยู่​ได้​เล่า?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ภาย​หลัง​เหตุการณ์​เหล่านั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ทูต​สวรรค์​สี่​องค์​ยืน​อยู่​ทั้ง​สี่​มุม​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก. ห้าม​ลม​แผ่น​ดิน​ทั้ง​สี่​ทิศ​ไว้ เพื่อ​ไม่ให้​ลม​พัด​บน​บก หรือ​ที่​ทะเล หรือ​ที่​ต้นไม้​ใดๆ.</verse>
				<verse number="2">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ทูต​สวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​ขึ้นมา​แต่​ทิศ​ตะวันออก, ถือ​ดวง​ตรา​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​สุภาพ​อยู่ และ​ท่าน​ร้อง​ประกาศ​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​แก่​ทูต​ทั้ง​สี่ ผู้​มี​อำนาจ​จะ​ทำ​อันตราย​แก่​แผ่น​ดิน​และ​ทะเล​นั้น</verse>
				<verse number="3">ว่า, “อย่า​ทำ​อันตราย​แก่​แผ่น​ดิน หรือ​ทะเล หรือ​ต้นไม้ กว่า​เรา​จะ​ได้​ประทับตรา​ไว้​ที่​หน้าผาก​ผู้​ทาส​ทั้ง​หลาย​ของ​พระ​เจ้า.”</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​ว่า​จำนวน​คน​ที่​รับ​ตรา​ประทาน​นั้น, คือ​ทุก​ตระกูล​ใน​พวก​ยิศรา​เอล, ได้​แสน​สี่​หมื่น​สี่​พัน​คน</verse>
				<verse number="5">คือ​ตระกูล​ยะฮู​ดา​ได้​รับ​ตรา​หมื่น​สอง​พัน​คน ตระกูล​รู​เบน​ได้​รับ​ตรา​หมื่น​สอง​พัน​คน ตระกูล​ฆาด​ได้​รับ​ตรา​หมื่น​สอง​พัน​คน</verse>
				<verse number="6">ตระกูล​อา​เซ็ร​ได้รับ​ตรา​หมื่น​สอง​พัน​คน ตระกูล​นัฟธา​ลี​ได้รับ​ตรา​หมื่น​สอง​พัน​คน ตระกูล​มะ​นา​เซ​ได้รับ​ตรา​หมื่น​สอง​พัน​คน</verse>
				<verse number="7">ตระกูล​ซิมโอน​ได้รับ​ตรา​หมื่น​สอง​พัน​คน ตระกูลเล​วี​ได้รับ​ตรา​หมื่น​สอง​พัน​คน ตระกูลยิ​ซา​คาร​ได้รับ​ตรา​หมื่น​สอง​พัน​คน</verse>
				<verse number="8">ตระกูล​ซะบู​โลน​ได้รับ​ตรา​หมื่น​สอง​พัน​คน ตระกูล​โย​เซฟ​ได้รับ​ตรา​หมื่น​สอง​พัน​คน ตระกูล​เบน​ยา​มิน​ได้​รับ​ตรา​หมื่น​สอง​พัน​คน</verse>
				<verse number="9">ภาย​หลัง​เหตุการณ์​เหล่านี้ ข้าพ​เจ้า​ได้​แลดู และ​ได้​เห็น​คน​เป็น​อัน​มาก​มา​แต่​ทุก​ประเทศ ทุก​ชาติ ทุก​เมือง ทุก​ภาษา หา​มี​ผู้ใด​จะ​ประมาณ​มิได้​เลย. คน​ทั้ง​หลาย​นั้น​นุ่ง​ห่ม​ผ้า​ขาว, และ​มือ​ถือ​ทาง​ตาล​ยืน​อยู่​หน้า​พระ​ที่​นั่ง และ​ตรงหน้า​พระ​เมษ​โปดก​นั้น.</verse>
				<verse number="10">และ​คน​ทั้ง​หลาย​นั้น​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า, “ความ​รอด​มี​อยู่​ที่​พระ​เจ้าของ​เรา​ผู้​ประทับ​บน​พระ​ที่​นั่ง, และ​ที่​พระ​เมษ​โปดก​นั้น.”</verse>
				<verse number="11">และ​ทูต​สวรรค์​ทั้ง​ปวง​นั้น​ได้​ยืน​อยู่​รอบ​พระ​ที่​นั่ง, และ​รอบ​ผู้ปกครอง, และ​รอบ​สัตว์​ทั้ง​สี่​นั้น, และ​ซบ​หน้า​ลง​ฉะเพาะ​พระ​ที่​นั่ง, และ​นมัสการ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">ว่า, “สาธุ, จง​ถวาย​ความ​สรรเสริญ, และ​สง่า​ราศี, และ​ปัญญา, และ​การ​ขอบ​พระ​คุณ, และ​เกียรติยศ, และ​อำนาจ, และ​ฤทธิ์​เดช​แด่​พระ​เจ้า​ของ​เรา​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์, อา​เมน.”</verse>
				<verse number="13">และ​ใน​พวก​ผู้ปกครอง​นั้น​มี​ผู้​หนึ่ง​ถาม​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “คน​เหล่านั้น​ที่​นุ่ง​ห่ม​เครื่อง​ขาว​คือ​ผู้ใด​และ​มา​แต่​ไหน?”</verse>
				<verse number="14">ข้าพ​เจ้า​จึง​ตอบ​ท่าน​ว่า, “ท่าน​เจ้า​ข้า, ท่าน​ก็​ทราบ​แล้ว.” ท่าน​จึง​บอก​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “คน​เหล่านั้น​คือ​คน​ที่​มา​จาก​ความ​ทุกขเวทนา​มาก​ยิ่ง. และ​ได้​ล้าง​ชำระ​เสื้อผ้า​ให้​ขาว​ใน​พระ​โลหิต​ของ​พระ​เมษ​โปดก​นั้น.</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เหตุ​นั้น​เขา​ทั้ง​หลาย​จึง​อยู่​ตรง​หน้า​พระ​ที่​นั่ง​ของ​พระ​เจ้า และ​ปรนนิบัติ​พระ​องค์​ใน​พระ​วิหาร​ของ​พระ​องค์​ทั้ง​กลางวัน​กลางคืน และ​พระ​องค์​ผู้​ประทับ​บน​พระ​ที่​นั่ง​จะ​ทรง​กาง​พลับพลา​คลุม​เขา​ไว้.</verse>
				<verse number="16">ตั้งแต่​นี้​ไป เขา​จะ​ไม่​หิว​ระหาย, และ​แสงแดด​และ​ความ​ร้อน​จะ​ไม่​ส่อง​ต้อง​เขา​ต่อไป</verse>
				<verse number="17">เพราะว่า​พระ​เมษ​โปดก​ที่​ทรง​อยู่​ท่ามกลาง​พระ​ที่​นั่ง​นั้น​จะ​อนุบาล​เขา​ไว้, และ​จะ​ทรง​นำ​เขา​ไป​ถึง​น้ำพุ​อัน​ประกอบ​ด้วย​ชีวิต และ​พระ​เจ้า​จะ​ทรง​เช็ด​น้ำ​ตา​ทุกๆ หยด​จาก​ตา​เขา​ทั้ง​หลาย.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ครั้น​ทรง​แกะ​ดวง​ตรา​ที่​เจ็ด​นั้น​แล้ว, ใน​สวรรค์​ก็​เงียบ​อยู่​ประมาณ​ครึ่ง​ชั่วโมง.</verse>
				<verse number="2">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ทูต​สวรรค์​ทั้ง​เจ็ด​องค์​นั้น​ที่​ยืน​อยู่​ฉะเพาะ​พระ​เจ้า และ​ทรง​ประทาน​แตร​เจ็ด​คัน​แก่​ทูต​เหล่านั้น.</verse>
				<verse number="3">และ​ทูต​สวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​ถือ​กะ​ถาง​ทองคำ​มา​ยืน​อยู่​ริม​แท่น, และ​ทรง​ประทาน​เครื่อง​หอม​เป็น​อัน​มาก​แก่​ทูต​องค์​นั้น, เพื่อ​จะ​ได้​เฝ้า​ถวาย​ร่วม​กับ​คำ​อธิษฐาน​ของ​สิทธิ​ชน​ทั้ง​ปวง​บน​แท่น​ทองคำ​ทอ​ยู่​ตรง​หน้า​พระ​ที่​นั่ง​นั้น.</verse>
				<verse number="4">และ​ควัน​เครื่อง​หอม​นั้น​กับ​คำ​อธิษฐาน​ของ​สิทธิ​ชน​ทั้ง​หลาย ก็​ขึ้น​ไป​จาก​มือ​ทูต​สวรรค์​นั้น​ตรง​พระ​พักตร​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="5">และ​ทูต​สวรรค์​องค์​นั้น​นำ​กะ​ถาง​ไป​บรรจุ​ไฟ​จาก​แท่น​จน​เต็ม, และ​เท​ลง​บน​แผ่น​ดิน​โลก​และ​มี​เสียง​ต่างๆ, เสียง​พา​ร้อง​และ​ฟ้า​แลบ​และ​แผ่น​ดินไหว</verse>
				<verse number="6">และ​ทูต​สวรรค์​เจ็ด​องค์​ที่​ถือ​แตร​ทั้ง​เจ็ด​นั้น​ก็​เตรียม​พร้อม​ที่​จะ​เป่า</verse>
				<verse number="7">และ​ทูต​สวรรค์​องค์​แรก​นั้น​เป่า​แตร​ขึ้น, จึง​เกิด​มี​ลูกเห็บ​และ​ไฟ​ปน​ด้วย​เลือด​ทิ้ง​ลง​ที่​แผ่น​ดิน และ​แผ่น​ดิน​โลก​แบ่ง​เป็น​สาม​ส่วน ถูก​ไหม้​เสีย​ส่วน​หนึ่ง, และ​ต้นไม้​แบ่ง​เป็น​สาม​ส่วน ถูก​ไหม้​เสีย​ส่วน​หนึ่ง, และ​หญ้า​เขียว​สด​ถูก​ไหม้​เสีย​หมด​สิ้น</verse>
				<verse number="8">และ​ทูต​สวรรค์​องค์​ที่​สอง​เป่า​แตร​ขึ้น, จึง​เกิด​มี​เหมือน​ภูเขา​ใหญ่​กำลัง​ถูก​ไฟ​ไหม้ ถูก​ทิ้ง​ลง​ใน​ทะเล และ​ทะเล​นั้น​แบ่ง​เป็น​สาม​ส่วนๆ หนึ่ง​กลายเป็น​เลือด,</verse>
				<verse number="9">และ​สัตว์​ทั้ง​ปวง​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​ทะเล​นั้น​แบ่ง​เป็น​สาม​ส่วน​ตาย​เสีย​ส่วน​หนึ่ง และ​เรือ​กำปั่น​ทั้ง​หลาย​แบ่ง​เป็น​สาม​ส่วน​แตก​เสีย​ส่วน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="10">และ​ทูต​สวรรค์​องค์​ที่​สาม​เป่า​แตร​ขึ้น, จึง​เกิด​มี​ดาว​ใหญ่​ดวง​หนึ่ง​ไฟ​ติด​ลูก​โพลง​ดุจ​โคม​ตก​จาก​ท้อง​ฟ้า แม่น้ำ​ทั้ง​หลาย​แบ่งเป็น​สาม​ส่วน ดาว​นั้น​ตก​ทับ​เสีย​ส่วน​หนึ่ง, และ​ตก​ที่​บ่อ​น้ำพุ​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="11">และ​ดาว​นั้น​มี​ชื่อ​อับ​ซิน​โต แปลว่า​ยา​ขม และ​น้ำ​ทั้ง​หลาย​แบ่งเป็น​สาม​ส่วน กลายเป็น​รส​ขม​ส่วน​หนึ่ง, และ​คน​เป็น​อัน​มาก​ก็​ตาย​เพราะ​น้ำ​นั้น กลายเป็น​น้ำ​มี​รส​ขม​ไป</verse>
				<verse number="12">และ​ทูต​สวรรค์​องค์​ที่​สี่​เป่า​แตร​ขึ้น, ดวง​อาทิตย์​แบ่งเป็น​สาม​ส่วน ถูก​ประหาร​เสีย​ส่วน​หนึ่ง, และ​ดวง​จันทร์​และ​ดาว​ทั้ง​ปวง​ก็​เช่น​เดียวกัน เพื่อ​ใน​สาม​ส่วนๆ หนึ่ง​จะ​ได้​มืด​ไป, และ​เพื่อ​กลางวัน​แบ่งเป็น​สาม​ส่วนๆ หนึ่ง​จะ​ได้​ไม่​มี​สว่าง, และ​กลางคืน​ก็​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="13">และ​ข้าพ​เจ้า​แล​ดู​และ​ได้​ยิน​นก​อินทรี​ตัว​หนึ่ง​บิน​ไป​ตลอด​ทั่ว​ท้อง​ฟ้า ร้อง​ประกาศ​เสียง​ดัง​ว่า, “วิบัติ, วิบัติ, วิบัติ, แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​บน​แผ่น​ดิน​โลก, เนื่อง​ด้วย​เสียง​แตร​ของ​ทูต​ทั้ง​สาม​องค์​นั้น​ที่​ยัง​จะ​เป่า​ต่อไป.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ครั้น​ทูต​องค์​ที่​ห้า​เป่า​แตร​ขึ้น​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ดาว​ดวง​หนึ่ง​ตก​จาก​ฟ้า​ลง​มาถึง​แผ่น​ดิน​โลก และ​ประทาน​ให้​ดาว​นั้น​มี​ลูก​กุญแจ​สำหรับ​เหว​อัน​ลึก​นั้น.</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เปิด​เหว​อัน​ลึก​นั้น​แล้ว, มี​ควัน​พลุ่ง​ขึ้นมา​จาก​เหว​ดุจ​ควัน​ที่​เตา​ใหญ่ และ​ดวง​อาทิตย์​และ​อากาศ​ก็​มืด​ไป เพราะ​เหตุ​ควัน​ที่​ขึ้น​มา​จาก​เหว​นั้น.</verse>
				<verse number="3">มี​ฝูง​จักจั่น​ออก​จาก​ควัน​นั้น​มา​ที่​แผ่น​ดิน​โลก และ​จักจั่น​นั้น​มี​กำลัง​ดุจ​กำลัง​แมลง​ป่อง​ที่​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="4">และ​มี​คำสั่ง​แก่​มัน​ไม่ให้​ทำ​ร้าย​แก่​หญ้า​ที่​แผ่น​ดิน​โลก, หรือ​สิ่ง​เขียว​สด​ใดๆ หรือ​ต้นไม้​ใดๆ, แต่​ให้​กระทำ​ร้าย​แก่​คน​เหล่านั้น​ที่​ไม่ได้​รับ​ตรา​ของ​พระ​เจ้า​ที่​หน้าผาก​ของ​เขา​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="5">และ​ไม่​ยอม​ให้​ฆ่า​คน​เหล่านั้น, แต่​ให้​ทรมาน​เขา​ครบ​ห้า​เดือน และ​การ​ทรมาน​นั้น​เหมือน​อย่าง​แมลง​ป้อง​ต่อย​คน.</verse>
				<verse number="6">ใน​เวลา​วัน​เหล่านั้น คน​ทั้ง​หลาย​จะ​แสวงหา​ความ​ตาย​และ​จะ​ไม่​พบ เขา​จะ​อยาก​ตาย, แต่​ความ​ตาย​จะ​หนี​ไป​จาก​เขา.</verse>
				<verse number="7">จักจั่น​นั้น​มี​รูปร่าง​เหมือน​อย่าง​ม้า​ที่​ผูก​เครื่อง​พร้อม​สำหรับ​การ​ศึก, และ​ที่​เศียร​มัน​มี​เหมือน​มงกุฎ​ทองคำ, และ​หน้า​มัน​เหมือน​หน้า​มนุษย์.</verse>
				<verse number="8">และ​ผม​มัน​เหมือน​ผม​ผู้หญิง, และ​ฟัน​มัน​ดุจ​สิงห์โต.</verse>
				<verse number="9">และ​กัน​มี​เกล็ด​เหมือน​เกราะ​เกล็ด และ​เสียง​ปีก​มัน​เหมือน​เสียง​รถ​เทียม​ม้า​เป็น​อัน​มาก​วิ่ง​เข้า​รบ​ข้าศึก.</verse>
				<verse number="10">และ​มัน​มี​หาง​ดุจ​หาง​แมลง​ป่อง และ​หาง​มัน​นั้น​มี​เหล็กใน และ​มัน​มี​อำนาจ​จะ​ทำ​ร้าย​แก่​มนุษย์​ตลอด​ห้า​เดือน.</verse>
				<verse number="11">มัน​มี​กษัตริย์​อยู่​องค์​หนึ่ง​ครอบ​ครอง​มัน​กษัตริย์​นั้น คือ​ทูต​แห่ง​เหว​อัน​ลึก​นั้น. ชื่อ​กษัตริย์​นั้น​ตาม​ภาษา​เฮ็บ​ราย​เรียกว่าอะ​บา​โดน แต่​ตาม​ภาษา​เฮ​เลน​เรียก​ว่า​อะ​โป​ลุ​โอน</verse>
				<verse number="12">วิบัติ​อันหนึ่ง​พ้น​ไป​แล้ว จง​ดู​เถิด, ยัง​มี​วิบัติ​สอง​ประการ​ที่​จะ​มา​ภาย​หน้า​นั้น</verse>
				<verse number="13">ครั้น​ทูต​สวรรค์​องค์​ที่​หก​เป่า​แตร​ขึ้น, ข้าพ​เจ้า​ก็​ได้​ยิน​สุ​รเสียง​ออก​มา​จาก​เชิง​งอน​มุม​ทั้ง​สี่​แห่ง​แท่น​ทองคำ​นั้น ที่​อยู่​ฉะเพาะ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">สุ​รเสียง​นั้น​สั่ง​แก่​ทูต​สวรรค์​ที่​หก​ที่​ถือ​แตร​นั้น​ว่า, “จง​แก้​ปล่อย​ทูต​สวรรค์​ทั้ง​สี่​ที่​ถูก​มัด​ไว้ ณ แม่น้ำ​ใหญ่​นั้น คือ​แม่​น้ำ​ฟะ​ราธ.”</verse>
				<verse number="15">และ​ทูต​สวรรค์​ทั้ง​สี่​ที่​เตรียม​ไว้​สำหรับ​โมง, วัน, เดือน, และ​ปี​นั้นๆ ก็​ถูก​แก้​ปล่อย​ไป, เพื่อ​มนุษย์​แบ่งเป็น​สาม​ส่วน จะ​ได้​ถูก​ฆ่า​เสีย​ส่วน​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="16">และ​พล​ทหาร​ม้า​นั้น​ประมาณ​ได้​ยี่สิบ​โกฏิ ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​ว่า​เป็น​จำนวน​เท่านั้น.</verse>
				<verse number="17">อย่าง​นั้น​แหละ ข้าพ​เจ้า​ได้​นิมิตต์​เห็น​ม้า​ทั้ง​หลาย, และ​คน​ที่​ทั้ง​บน​หลัง​ม้า​นั้น​และ​คน​เหล่านั้น มี​เกราะ​อก​เป็น​แสง​ไฟ และ​แสง​เพ็ชร์​สีนํ้า​เงิน และ​สี​กำมะถัน และ​เศียร​ม้า​ทั้ง​หลาย​นั้น​เหมือน​เศียร​สิงห์โต และ​ไฟ​กับ​ควัน​และ​กำมะถัน​ก็​พลุ่ง​ออกมา​จาก​ปาก​ของ​มัน.</verse>
				<verse number="18">มนุษย์​แบ่งเป็น​สาม​ส่วน ถูก​ฆ่า​เสีย​ส่วน​หนึ่ง​ด้วย​เครื่อง​วิบัติ, สาม​อย่า​งนี้​คือ ไฟ​กับ​ควัน​และ​กำมะถัน​ที่​พลุ่ง​ออก​มา​จาก​ปาก​ม้า​นั้น.</verse>
				<verse number="19">ฝ่าย​ม้า​นั้น​มี​ฤทธิ์​อยู่​ที่​ปาก​และ​หาง ด้วย​ว่า​หาง​มัน​เหมือน​งู, คือ​มี​หัว และ​มัน​ทำ​ร้าย​ได้​ด้วย​หัว​นั้น</verse>
				<verse number="20">และ​มนุษย์​ทั้ง​หลาย​ที่​เหลืออยู่​นั้น, ที่​มิได้​ถูก​ฆ่า​ด้วย​เหตุ​อันตราย, ยัง​ไม่​ได้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​จาก​การ​ชั่ว​ที่​มือ​เขา​ได้​กระทำ, เพื่อ​จะ​ได้​เว้น​ขาด​จาก​การ​บูชา​ผี​และ​การ​บูชา​รูป​เคารพ, ที่​ทำ​ด้วย​ทองคำ และ​เงิน และ​ทองเหลือง และ​หิน และ​ไม้, ที่​เห็น​ไม่​ได้, ฟัง​ไม่ได้, เดิน​ไม่​ได้.</verse>
				<verse number="21">และ​เขา​มิได้​กลับ​ใจ​เลิก​จาก​การ​ฆ่า​กัน, และ​การ​ทำ​เล่ห์​กล, และ​การ​ล่วง​ประเวณี และ​การ​ลัก​ขะโมย​ที่​เขา​กระทำ​กัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ทูต​สวรรค์​ที่​มี​ฤทธิ์​มาก​อีก​องค์​หนึ่ง​ลง​มา​จาก​สวรรค์, และ​มี​เมฆ​คลุม​ตัว​ไว้ และ​มี​รัศมี​รุ้ง​กินนํ้า​ที่​ศีรษะ​ท่าน, และ​หน้า​ท่าน​เหมือน​แสง​ดวง​อาทิตย์, และ​เท้า​ท่าน​ดุจ​เสา​ลุก​โพลง​อยู่.</verse>
				<verse number="2">และ​ท่าน​ถือ​หนังสือ​เล็กๆ เล่ม​หนึ่ง​เปิด​อยู่​ใน​มือ และ​เท้า​ขวา​ของ​ท่าน​ยืน​อยู่​ที่​ทะเล, และ​เท้า​ซ้าย​ท่าน​ยืน​อยู่​ที่​บน​บก</verse>
				<verse number="3">และ​ท่าน​ร้อง​เสียง​ดัง​ดุจ​เสียง​สิงห์โต​ร้อง​นั้น และ​เมื่อ​ท่าน​ร้อง​แล้ว มี​เสียง​ฟ้า​ร้อง​เจ็ด​เสียง.</verse>
				<verse number="4">ครั้น​เสียง​ฟ้า​ร้อง​ทั้ง​เจ็ด​นั้น​ร้อง​แล้ว, ข้าพ​เจ้า​จึง​ลง​มือ​จะ​เขียน, และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​พระ​สุ​รเสียง​มา​จาก​สวรรค์​สั่ง​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “ข้อความ​ซึ่ง​ฟ้า​ร้อง​ทั้ง​เจ็ด​นั้น​ได้​ร้อง​แล้ว จง​ประทับ​ตรา​ปิด​ไว้, อย่า​เขียน​เลย.”</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​ทูต​สวรรค์​องค์​นั้น​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ยืน​อยู่​ที่​ทะเล​และ​ที่​บก ชู​มือ​ขวา​ขึ้น​ยัง​ท้อง​ฟ้า,</verse>
				<verse number="6">และ​สาบาน​ด้วย​ออก​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์​ผู้​ทรง​สภาพ​อยู่​เป็น​นิตย์, ผู้​ได้​ทรง​สร้าง​ฟ้า​สวรรค์​และ​สรรพ​สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​สวรรค์​นั้น, และ​ทรง​สร้าง​แผ่น​ดิน​โลก​กับ​สรรพ​สิ่ง​ที่​อยู่​แผ่น​ดิน​โลก​นั้น, และ​ทรง​สร้าง​ทะเล​กับ​สรรพ​สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​ทะเล​นั้น, ว่า​จะ​ไม่​เนิ่น​ช้า​ต่อไป​แล้ว.</verse>
				<verse number="7">แต่​ว่า​เมื่อ​คราว​ทูต​สวรรค์​องค์​ที่​เจ็ด​จะ​เป่า​แตร​นั้น, คือ​เมื่อ​ท่าน​จะ​ตั้ง​ต้น​เป่า​แตร, ความ​ลึกลับ​ของ​พระ​เจ้า​จะ​ถึง​ที่​สำเร็จ​ดังที่​พระ​องค์​ได้​ตรัส​ไว้​แล้ว​แก่​พวก​ผู้​พยากรณ์​ผู้​ทาส​ของ​พระ​องค์</verse>
				<verse number="8">และ​พระ​สุ​รเสียง​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​มา​จาก​สวรรค์​นั้น ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​อีก​ว่า, “จง​ไป​รับ​หนังสือ​เล่ม​เล็กๆ ที่​เปิด​อยู่​ใน​มือ​ทูต​สวรรค์ องค์​ที่​ยืน​อยู่​ทั้ง​ที่​ทะเล​และ​ที่​บก​นั้น.”</verse>
				<verse number="9">ข้าพ​เจ้า​จึง​ไป​หา​ทูต​สวรรค์​องค์​นั้น ทูล​ขอ​หนังสือ​เล่ม​เล็ก​นั้น. ท่าน​จึง​ตอบ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “เอา​ไป​เถิด. แล้ว​กิน​เข้า​ไป. และ​จะ​กระทำ​ให้​ท้อง​เจ้า​ขม, แต่​ใน​ปาก​เจ้า​จะ​หวาน​เหมือน​น้ำ​ผึ้ง.”</verse>
				<verse number="10">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​รับ​หนังสือ​เล่ม​เล็ก​จาก​มือ​ทูต​นั้น​กิน​เข้า​ไป, แล้ว​ใน​ปาก​ข้าพ​เจ้า​ก็​หวาน​เหมือน​น้ำ​ผึ้ง. ครั้น​กิน​เข้า​ไป​แล้ว​ท้อง​ก็​ขม.</verse>
				<verse number="11">และ​ท่าน​ตรัส​สั่ง​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “เจ้า​ต้องพ​ยา​กร​อีก​เรื่อง พล​เมือง, ประเทศ, ภาษา​ต่างๆ, และ​มหา​กษัตริย์​เป็น​อัน​มาก.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ท่าน​ผู้​หนึ่ง​จึง​เอา​ไม้​อ้อ​ท่อน​หนึ่ง​ให้​ข้าพ​เจ้า​รูปร่าง​เหมือน​ไม้​วัด สั่ง​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “จง​ลุก​ขึ้น​ไป​วัด​พระ​วิหาร​ของ​พระ​เจ้า​และ​แท่น​บูชา, กับ​คำนวณ​คน​ทั้ง​หลาย​ซึ่ง​นมัสการ​ใน​นั้น.</verse>
				<verse number="2">แต่​ว่า​ระเบียง​ภายนอก​พระ​วิหาร​นั้น​จง​เว้น​เสีย​อย่า​วัด​เลย, เพราะว่า​ที่​นั่น​มอบ​ให้​แก่​คน​ต่างชาติ​แล้ว, และ​เขา​จะ​เหยียบ​ย่ำ​เมือง​บริสุทธิ์​ลง​ใต้​เท้า​ตลอด​สี่​สิบ​สอง​เดือน</verse>
				<verse number="3">และ​เรา​จะ​ให้​พะยาน​ทั้ง​สอง​ของ​เรา​นุ่ง​ห่ม​ผ้า​เนื้อ​หยาบ และ​กล่าวพ​ยา​กร​ตลอด​พัน​สอง​ร้อย​หก​สิบ​วัน</verse>
				<verse number="4">พะยาน​ทั้ง​สอง​นั้น​คือ​ต้น​มะกอก​เทศ​สอง​ต้น. และ​คัน​ประทีป​สอง​อัน​ที่​ตั้ง​อยู่​ตรง​พระ​พักตร​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​เป็น​เจ้า​ชีวิต​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ผู้ใด​จะ​ใคร่​ทำ​ร้าย​แก่​พะยาน​ทั้ง​สอง​นั้น, ไฟ​จะ​พลุ่ง​ออก​จาก​ปาก​เขา​และ​ไหม้​ศัตรู​นั้น. ถ้า​ผู้ใด​จะ​ใคร่​ทำ​ร้าย​แก่​เขา, ผู้​นั้น​ต้อง​ตาย​เสีย​อย่าง​นั้น.</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​พะยาน​ทั้ง​สอง​มี​ฤทธิ์​จะ​ปิด​ท้อง​ฟ้า​ได้, ไม่ให้​ฝน​ตก​ใน​เวลา​วัน​เหล่านั้น​ที่​เขา​กำลัง​พยากร และ​เขา​มี​อำนาจ​ครอบงำ​น้ำ​ทั้ง​หลาย​ทำ​ให้​กลับ​เป็น​เลือด​ได้, และ​มี​ฤทธิ์​จะ​บันดาล​ให้​ภัย​อันตราย​ต่างๆ ทรมาน​โลก​ตาม​ความ​ปรารถนา​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="7">และ​เมื่อ​คำ​พะยาน​ของ​เขา​จะ​สิ้น​เสร็จ​แล้ว, สัตว์​ร้าย​นั้น​ที่​ขึ้น​มา​จาก​เหว​อัน​ลึก​จะ​สู้​รบ​กับ​เขา, และ​จะ​ชะ​นะ​เขา และ​ฆ่า​เขา​เสีย.</verse>
				<verse number="8">และ​ศพ​เขา​จะ​อยู่​ที่​ถนน​ใน​เมือง​ใหญ่​นั้น, ซึ่ง​ตาม​วิญญาณ​เรียก​ว่า​เมือง​ซะ​โดม และ​เมือง​อาย​ฆุป​โต. ที่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เขา​ถูก​ตรึง​ไว้​แล้ว​นั้น.</verse>
				<verse number="9">และ​คน​เป็น​อัน​มาก​มา​แต่​หลาย​ตระกูล หลาย​ภาษา หลาย​ประเทศ จะ​เห็น​ศพ​เขา​ตลอด​สาม​วัน​ครึ่ง, และ​จะ​ไม่​ยอม​ให้​เอา​ศพ​นั้น​ใส่​อุโมงค์​เลย.</verse>
				<verse number="10">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​เย้ย​หยัน และ​แสดง​ความ​ยินดี เขา​จะ​นำ​เอา​สิ่งของ​ไป​ให้​กัน​และ​กัน​เป็น​การ​บันเทิง. เพราะว่า​ผู้​พยากรณ์​ทั้ง​สอง​นี้​ได้​รบกวน​คน​เหล่านั้น​ที่​อาศัย​อยู่​บน​แผ่น​ดิน.”</verse>
				<verse number="11">ครั้น​ล่วง​สาม​วัน​ครึ่ง​แล้ว, ลม​ปราณ​ที่มา​จาก​พระ​เจ้า​ได้​เข้า​ใน​ศพ​เขา​อีก. และ​เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​ยืน และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​เห็น​เขา​มี​ความ​กลัว​เป็น​อัน​มาก.</verse>
				<verse number="12">และ​มี​พระ​สุ​รเสียง​มา​จาก​สวรรค์ ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เชิญ​ขึ้นมา​ที่นี่​เถิด.” เขา​ก็​ขึ้น​ไป​ใน​เมฆ​เข้า​ใน​สวรรค์ และ​ศัตรู​ของ​เขา​ได้​แล​เห็น​เขา.</verse>
				<verse number="13">ใน​เวลา​นั้น​ก็​บังเกิด​แผ่น​ดินไหว​เป็น​อัน​มาก, และ​เมือง​นั้น​แบ่งเป็น​สิบ​ส่วน​ก็​หัก​พัง​ลง​เสีย​ส่วน​หนึ่ง และ​ตาย​ด้วย​แผ่น​ดินไหว​นั้น​เจ็ด​พัน​คน และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เหลืออยู่​นั้น​ก็​บังเกิด​มี​ความ​เกรง​กลัว​มาก​นัก, และ​ได้​ถวาย​เกียรติยศ​แต่​พระ​เจ้า​แห่ง​สวรรค์</verse>
				<verse number="14">วิบัติ​ที่​สอง​ก็​ล่วง​ไป​แล้ว นี่​แน่ะ, วิบัติ​ที่​สาม​จะ​มา​โดยเร็ว</verse>
				<verse number="15">ครั้น​ทูต​สวรรค์​องค์​ที่​เจ็ด​เป่า​แตร​แล้ว, มี​มาก​เสียง​กล่าว​ขึ้น​ดังๆ ใน​สวรรค์​ว่า, “บรรดา​แผ่น​ดิน​แห่ง​พิภพ​นี้​ก็​กลายเป็น​อาณาจักร​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา, และ​ของ​พระ​คริสต์​ของ​พระ​องค์ และ​พระ​องค์​จะ​ทรง​ครอบ​ครอง​อยู่​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์.”</verse>
				<verse number="16">และ​ผู้ปกครอง​ยี่สิบ​สี่​คน​นั้น​ที่​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​ตน ฉะเพาะ​พระ​พักตร​พระ​เจ้า ก็​ซบ​หน้า​ลง​นมัสการ​พระ​เจ้า</verse>
				<verse number="17">ด้วย​วาจา​ว่า. “ข้า​แต่​พระ​องค์​ผู้​เป็น​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธา​นภาพ​ทุก​ประการ, ผู้​ทรง​สภาพ​อยู่​บัดนี้, และ​ผู้​ได้​ทรง​สภาพ​อยู่​กาล​ก่อน, ข้าพ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ขอบ​พระ​คุณ​ของ​พระ​องค์, เพราะ​พระ​องค์​ทรง​ไว้​ซึ่ง​ฤทธา​นุ​ภาพ​อัน​ใหญ่​ยิ่ง​ของ​พระ​องค์, และ​ได้​ทรง​ครอบ​ครอง.</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​พวก​ต่างประเทศ​นั้น​ได้​มี​ใจ​โกรธ​แค้น, แต่​พระ​นิเคราะห์​ของ​พระ​องค์​ก็​ดี, และ​เวลา​ที่​พระ​องค์​จะ​ทรง​พิพากษา​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ตาย​ก็​ดี, และ​เวลา​ที่​พระ​องค์​จะ​ทรง​ประทาน​บำเหน็จ​แก่​ผู้​ทาส​ของ​พระ​องค์, คือ​พวก​ผู้​พยากรณ์, และ​ผู้​ชอบ​ธรรม​ทั้ง​ปวง, และ​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เกรง​กลัว​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์ ทั้ง​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย​ก็​ดี, และ​เวลา​ที่​พระ​องค์​จะ​ทรง​ทำลาย​คน​ทั้ง​หลาย​เหล่านั้น ที่​จะ​ทำ​ร้าย​แก่​แผ่น​ดิน​โลก​ก็​ดี​ก็​มา​ถึง​แล้ว.”</verse>
				<verse number="19">และ​พระ​วิหาร​ของ​พระ​เจ้า​ใน​สวรรค์​ก็​เปิด​แล้ว ใน​พระ​วิหาร​นั้น​เห็น​มี​หีบ​ใส่​หน้​งสือ​พระ​สัญญา​ไมตรี​ของ​พระ​องค์ แล้ว​ก็​มี​ฟ้า​แลบ, เสียง​ต่างๆ, ฟ้า​ร้อง, แผ่น​ดินไหว, และ​ลูกเห็บ​ตก​มาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">มี​มหา​นิมิตต์​ใน​สวรรค์​คือ​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​มี​ดวง​อาทิตย์​คลุม​ตัว​ไว้, มี​ดวง​จันทร์​เป็น​เครื่อง​รองเท้า, และ​ที่​ศีรษะ​มี​ดาว​สิบ​สอง​ดวง​เป็น​มงกุฎ</verse>
				<verse number="2">และ​ผู้หญิง​นั้น​มี​ครรภ์, และ​ร้อง​เจ็บ​ปวด​กำลัง​คลอด​บุตร.</verse>
				<verse number="3">และ​มี​นิมิตต์​อีก​อย่าง​หนึ่ง​ใน​สวรรค์ คือ​มี​พญานาค​ใหญ่​สี​แดง​ตัว​หนึ่ง, มี​เศียร​เจ็ด​เศียร และ​มี​เขา​สิบ​เขา, และ​ที่​เศียร​นั้น​มี​มงกุฎ​เจ็ด​มงกุฎ.</verse>
				<verse number="4">และ​ดวง​ดาว​ใน​อากาศ​แบ่ง​เป็น​สาม​ส่วน หาง​พญานาค​นั้น​ตวัด​ทิ้ง​ลง​ที่​แผ่น​ดิน​โลก​เสีย​ส่วน​หนึ่ง และ​พญานาค​นั้น​ยืน​อยู่​ต่อ​หน้า​ผู้หญิง​ที่​กำลัง​คลอด​บุตร. เพื่อ​จะ​กิน​บุตร​นั้น​เมื่อ​คลอด​แล้ว.</verse>
				<verse number="5">ผู้หญิง​นั้น​ก็​คลอด​บุตรชาย ผู้​จะ​ครอบ​ครอง​ประเทศ​ทั้ง​ปวง​ด้วย​คทา​เหล็ก และ​พระ​เจ้า​ทรง​รับ​บุตร​นั้น​ขึ้น​ไป​ถึง​พระ​องค์, และ​ถึง​พระ​ที่​นั่ง​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="6">ผู้หญิง​นั้น​ก็​หนี​เข้า​ไป​ใน​ป่า เป็น​ที่​ซึ่ง​พระ​เจ้า​ทรง​จัดเตรียม​ไว้​ให้, เพื่อ​ผู้หญิง​นั้น​จะ​ได้รับ​การ​เลี้ยง​ดู​ที่​นั่น​ตลอด​พัน​สอง​ร้อย​หก​สิบ​วัน</verse>
				<verse number="7">มี​การ​สงคราม​ใน​สวรรค์ มี​คา​เอล​กับ​เทพ​บริวาร​ของ​ท่าน​ได้​สู้​รบ​กับ​พญานาค​นั้น และ​พญานาค​กับ​บริวาร​ของ​มัน​ได้​ต่อสู้​กัน​กับ​มิ​คา​เอล</verse>
				<verse number="8">แต่​จะ​เอา​ชัย​ชะ​นะ​ไม่ได้, และ​สำหรับ​พญานาค​จะ​ไม่​มี​ที่​อยู่​ใน​สวรรค์​เลย.</verse>
				<verse number="9">พญานาค​ใหญ่​นั้น, คือ​งู​เฒ่า​ที่​เขา​เรียก​ว่า​มาร​และ​ซาตาน ผู้​ลวง​มนุษย์​โลก​ทั้ง​ปวง, ก็​ถูก​กำจัด​ออก​เสีย​กัน​กับ​ทั้ง​บริวาร​ของ​มัน​ก็​ถูก​ผลัก​ลง​มา​อยู่​ที่​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="10">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​เสียง​ดัง​ใน​สวรรค์​ร้อง​ว่า, “บัดนี้​ความ​รอด​และ​ฤทธิ์​เดช​และ​อาณา​จกร​แห่ง​พระ​เจ้า และ​อำนาจ​พระ​คริสต์​ของ​พระ​องค์​ก็​มา​แล้ว เพราะว่า​ผู้​ที่​กล่าวโทษ​พวก​พี่​น้อง​ของ​เรา, ที่​ได้​กล่าวโทษ​เขา​ต่อ​พระ​พักตร​พระ​เจ้า​ทั้ง​กลางวัน​กลางคืน, ก็​ถูก​ผลัก​ทิ้ง​ลง​เสีย​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">เขา​เหล่านั้น​ได้​มี​ชัย​ชะ​นะ​แก่​กัน​โดย​พระ​โลหิต​ของ​พระ​เมษ​โปดก​นั้น, และ​โดย​คำ​พะยาน​ของ​ตน​เอง และ​เขา​ไม่ได้​เสียดาย​ที่​จะ​พลี​ชีพ​ของ​ตน.</verse>
				<verse number="12">เพราะ​เหตุ​นั้น​แหละ สวรรค์​ทั้ง​หลาย​กับ​ทั้ง​ผู้​ที่​อยู่​ใน​สวรรค์​นั้น​จง​ชื่น​ชม​ยินดี​เถิด. วิ​บิ​ติ​จะ​มี​แก่​แผ่น​ดิน​โลก​และ​ทะเล เพราะว่า​มาร​ลง​มาถึง​เจ้า​มี​ความ​โกรธ​ยิ่ง​นัก ด้วย​มัน​รู้​ว่า​เวลา​ของ​มัน​มี​น้อย.”</verse>
				<verse number="13">ครั้น​พญานาค​นั้น​เห็น​ว่า​ถูก​ผลัก​ทิ้ง​ลง​ถึง​แผ่น​ดิน​โลก​แล้ว. มัน​ก็​ข่ม​เหง​ผู้หญิง​ที่​ได้​คลอด​บุตรชาย​นั้น.</verse>
				<verse number="14">และ​ทรง​ประทาน​ให้​ผู้หญิง​นั้น​มี​ปีก​นก​อินทรี​ใหญ่​สอง​ปีก, เพื่อให้​บิน​เข้า​ไป​ใน​ป่า​ถึง​สำนัก​ของ​เขา, และ​ทรง​เลี้ยง​ดู​เขา​ไว้​ที่​นั่น​พ้น​จาก​หน้า​งู​นั้น ชั่ว​วาร​หนึ่ง​และ​หลาย​วาร​และ​กึ่ง​วาร.</verse>
				<verse number="15">งู​นั้น​พ่น​น้ำ​ออก​จาก​ปาก ดุจ​แม่น้ำ​ให้​ไหล​ตาม​ผู้หญิง​นั้น เพื่อ​จะ​ให้​น้ำ​พัด​เอา​ผู้หญิง​นั้น​ไป,</verse>
				<verse number="16">และ​ธรณี​ก็​ได้​ช่วย​ผู้หญิง โดย​แยก​เป็น​ช่อง​สูบ​น้ำ​ที่​พ่น​ออก​จาก​ปาก​พญานาค​นั้น.</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​พญานาค​ก็​โกรธ​แค้น​ผู้หญิง, และ​ออกไป​ประกาศ​สงคราม​แก่​พงศ์พันธุ์​ของ​ผู้หญิง​ที่​เหลืออยู่​นั้น, ที่​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​เจ้า, และ​ที่​ยึด​ถือ​คำ​พะยาน​ของ​พระ​เยซู</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยืน​อยู่​ที่​หาด​ทราย​ชายทะเล, และ​ได้​เห็น​สัตว์​ร้าย​ตัว​หนึ่ง​ขึ้น​มา​จาก​ทะเล มี​เศียร​เจ็ด​เศียร มี​เขา​สิบ​เขา, และ​ที่​เขา​ทั้ง​สิบ​นั้น​มี​มงกุฎ​สิบ​มงกุฎ. และ​ที่​เศียร​ทั้ง​เจ็ด​นั้น​มี​ชื่อ​คำ​หมิ่น​ประมาท​จารึก​ไว้.</verse>
				<verse number="2">สัตว์​ร้าย​ที่​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​นั้น ตัว​มัน​เหมือน​เสือ​ดาว, และ​ตีน​มัน​เหมือน​ตีน​หมี, และ​ปาก​มัน​เหมือน​ปาก​สิงห์โต และ​พญานาค​นั้น​ก็​ให้​ฤทธิ์​และ​บัลลังก์​ของ​ตน​แก่​สัตว์​ร้าย​นั้น, และ​ให้​มี​อำนาจ​มาก.</verse>
				<verse number="3">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​เศียร​ของ​สัตว์​ร้าย​นั้น เศียร​หนึ่ง​ดู​เหมือน​ถูก​ฟัน​ปาง​ตาย แต่​แผล​ที่​ถูก​ฟัน​ปาง​ตาย​นั้น​ได้​รับ​การ​พยาบาล​จน​หาย คน​สิ้น​ทั้ง​โลก​ก็​อัศจรรย์​ใจ​ติด​ตาม​สัตว์​ร้าย​นั้น​ไป.</verse>
				<verse number="4">เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​บูชา​พญานาค​ที่​ให้​อำนาจ​แก่​สัตว์​ร้าย​นั้น และ​ได้​บูชา​สัตว์​ร้าย​นั้น​ด้วย​วาจา​ว่า. “ใคร​จะ​เปรียบ​ปาน​สัดว์​นี้​ได้? และ​ใคร​อาจจะ​สู้​รบ​กับ​สัตว์​นี้​ได้?”</verse>
				<verse number="5">และ​ทรง​ยอม​ให้​สัตว์​ร้าย​นั้น​มี​ปาก​พูด​คำ​จาบ​จ้วง​หยาบ​คาย​ต่อ​พระ​เจ้า และ​ทรง​ยอม​ให้​มี​อำนาจ​กระทำ​อย่าง​นั้น​ตลอด​สี่​สิบ​สอง​เดือน.</verse>
				<verse number="6">มัน​ได้​ออก​ปาก​พูด​คำ​หมิ่น​ประมาท​ต่อ​พระ​เจ้า. ต่อ​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์, ต่อ​สถานที่​สถิต​ของ​พระ​องค์, และ​ต่อ​ผู้​ที่​อยู่​ใน​สวรรค์.</verse>
				<verse number="7">แล้ว​จึง​ประทาน​ให้​มัน​มี​อำนาจ​กระทำ​สงคราม​ต่อ​พวก​สิทธิ​ชน, และ​มี​ชัย​ชะ​นะ​แก่​เขา แล้ว​จึง​ประทาน​ให้​มัน​มี​อำนาจ​เหนือ​ทุก​ตระกูล, ทุก​ภาษา, ทุก​ประเทศ.</verse>
				<verse number="8">และ​บรรดา​คน​ที่​อาศัย​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​บูชา​สัตว์​ร้าย​นั้น, เว้น​ไว้​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​มี​ชื่อ​จด​ไว้​ใน​สมุด​ทะเบียน​ประจำ​ชีพ​ตั้งแต่​แรก​ทรง​สร้าง​โลก. คือ​สมุด​ของ​พระ​เมษ​โปดก​ที่​ถูก​ฆ่า​เสีย​นั้น.</verse>
				<verse number="9">ใคร​ผู้ใด​มี​หู​ฟัง​ได้​ก็​ให้​ฟัง​เอา​เถิด.</verse>
				<verse number="10">ผู้ใด​ที่​กำหนด​ไว้​ให้​ไป​เป็น​ชะเลย, ผู้​นั้น​ก็​ต้อง​ไป​เป็น​ชะเลย คน​ใด​ที่​ฆ่า​เขา​ด้วย​ดาพ, คน​นั้น​จะ​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาพ​เหมือนกัน. นี่​แหละ​เป็น​ความ​ถือ​มั่น​และ​ความ​เชื่อ​ของ​พวก​สิทธิ​ชน</verse>
				<verse number="11">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​สัตว์​ร้าย​อีก​ตัว​หนึ่ง​ขึ้น​มา​จาก​แผ่น​ดิน​โลก​สัตว์​ร้าย​นั้น​มี​เขา​สอง​เขา​เหมือน​ลูก​แกะ และ​พูดจา​เหมือน​พญานาค.</verse>
				<verse number="12">มัน​มี​อำนาจ​ครบถ้วน​อย่าง​สัตว์​ร้าย​ตัว​เดิม​นั้น. มัน​กระทำ​ให้​โลก​กับ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​อาศัย​โลก​บูชา​สัตว์​ร้าย​ตัว​เดิม​นั้น ที่​ได้​มี​บาดแผล​ปาง​ตาย​แต่​แผล​หาย​แล้ว.</verse>
				<verse number="13">สัตว์​ร้าย​นี้​ได้​แสดง​เป็น​มหา​นิมิตต์, จน​กระทำ​ให้​ไฟ​ตก​ลง​มา​จาก​ฟ้า​ยัง​แผ่น​ดิน​โลก​ประจักษ์​แก่​ตา​มนุษย์​ทั้ง​หลาย.</verse>
				<verse number="14">มัน​ได้​ล่อลวง​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อาศัย​แผ่น​ดิน​โลก​ด้วย​เหตุการณ์​อัศจรรย์​นั้น ซึ่ง​ทรง​ยอม​ให้​มัน​มี​ฤทธิ์​กระทำ​ได้​ต่อ​หน้า​สัตว์​ร้าย​ตัว​เดิม​นั้น และ​มัน​สั่ง​แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​แผ่น​ดิน​โลก ให้​ทำ​รูป​สัตว์​ร้าย​ที่​ถูก​ฟัน​ด้วย​ดาพ​แต่​ยัง​เป็น​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="15">มัน​มี​อำนาจ​ที่​จะ​ให้​ลม​หายใจ​เข้า​ใน​รูป​สัตว์​นั้น, และ​ให้​รูป​สัตว์​ร้าย​นั้น​พูด​ได้, และ​มัน​มี​อำนาจ​ที่​จะ​กระทำ​ให้​บรรดา​คน​ที่​ไม่​ยอม​บูชา​รูป​สัตว์​ร้าย​นั้น​ถึง​ความ​ตาย.</verse>
				<verse number="16">มัน​ได้​บันดาล​ให้​คน​ทั้ง​ปวง ทั้ง​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย คน​มั่ง​มี​และ​คน​จน ไทย​และ​ทาส​ให้​รับ​เครื่อง​หมาย​สัก​ที่​มือ​ขวา​หรือ​ที่​หน้าผาก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="17">และ​ไม่​ให้​คน​ใด​ซื้อ​ขาย​ได้, เว้น​ไว้​ผู้​ที่​ได้​รับ​เครื่อง​หมาย​สัก​นั้น หรือ​มี​ชื่อ​ของ​สัตว์​นั้น, หรือ​มี​เลข​ประจำ​ชื่อ​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="18">ใน​ข้อ​นี้​จง​ใช้​สติปัญญา, ถ้า​ผู้ใด​มี​ความรู้​ให้​คิด​ตรึก​ตรอง​เลข​ประจำ​ชื่อ​ของ​สัตว์​ร้าย​นั้น, เพราะว่า​เป็น​เลข​ประจำ​ชื่อ​ของ​บุคคล​ผู้​หนึ่ง, และ​เลข​ประจำ​ชื่อ​ของ​เขา​คือ​หก​ร้อย​หก​สิบ​หก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​ได้​แลดู​เห็น​พระ​เมษ​โปดก​นั้น​ทรง​ยืน​อยู่​ที่​ภูเขา​ซี​โอน, และ​ผู้​ที่​อยู่​กับ​พระ​องค์​มี​จำนวน​แสน​สี่​หมื่น​สี่​พัน​คน ที่​มี​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์ และ​พระ​นาม​พระ​บิดา​ของ​พระ​องค์​เขียน​ไว้​ที่​หน้าผาก​ของ​เขา.</verse>
				<verse number="2">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​เสียง​มา​จาก​สวรรค์ ดุจ​เสียง​น้ำ​เป็น​อัน​มาก และ​ดุจ​เสียง​ฟ้า​ร้อง​สนั่น และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​เสียง​พวก​ดีด​พิณ​กำลัง​บรรเลง​อยู่.</verse>
				<verse number="3">คน​เหล่านั้น​ร้อง​เพลง​ราว​กับ​ว่า​เป็น​เพลง​บท​ใหม่​ต่อ​หน้า​พระ​ที่​นั่ง, และ​ต่อ​หน้า​สัตว์​ทั้ง​สี่​นั้น, และ​ต่อ​หน้า​พวก​ผู้ปกครอง และ​ไม่​มี​ใคร​สามารถ​เรียน​เพลง​บท​นั้น​ได้, เว้น​ไว้​คน​แสน​สี่​หมื่น​สี่​พัน​คน​นั้น​ที่​ทรง​ไถ่​ไว้​แล้ว​จาก​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="4">คน​เหล่านี้​เป็น​คน​ที่​มิได้​มี​มลทิน​กับ​ผู้หญิง, เพราะ​เขา​เป็น​พวก​พรหมจารี. และ​พระ​เมษ​โปดก​นั้น​เสด็จ​ไป​ข้าง​ไหน, คน​เหล่านี้​ก็​ตาม​เสด็จ​ไป. คน​เหล่านี้​ทรง​ไถ่​ออก​จาก​ท่ามกลาง​มนุษย์ เป็น​ผล​แรก​ถวาย​แด่​พระ​เจ้า​และ​แด่​พระ​เมษ​โปดก​นั้น.</verse>
				<verse number="5">ไม่​มี​คำ​มุสา​ใน​ปาก​เขา​เลย เขา​พ้น​จาก​ด่าง​พร้อย​แล้ว</verse>
				<verse number="6">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ทูต​สวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​บิน​ไป​ตลอด​ทั่ว​ท้อง​ฟ้า, นำ​กิตติ​คุณ​อัน​เจริญ​เป็น​นิตย์​ไป​ประกาศ​แก่​ชน​ชาวโลก​ทั้ง​ปวง, แก่​ทุก​ประเทศ, ทุก​ชาติ, ทุก​ภาษา, และ​ทุก​คณะ</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ประกาศ​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​ว่า, “จง​เกรง​กลัว​พระ​เจ้า และ​ถวาย​เกียรติยศ​แด่​พระ​องค์ เพราะว่า​เวลา​ที่​พระ​องค์​จะ​ทรง​พิพากษา​นั้น​มาถึง​แล้ว และ​จง​บูชา​พระ​องค์ ผู้​ได้​ทรง​สร้าง​สวรรค์​และ​แผ่น​ดิน​โลก และ​ทะเล​และ​ธาร​น้ำ​ทั้ง​หลาย.”</verse>
				<verse number="8">มี​ทูต​สวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​เป็น​องค์​ที่​สอง​ตาม​ไป​ประกาศ​ว่า, “เมือง​บาบู​โลน​อัน​ใหญ่​นั้น​ล่ม​จม​เสีย​แล้ว, ล่ม​จม​เสีย​แล้ว, เพราะว่า​ได้​กระทำ​ให้​ประเทศ​ทั้ง​ปวง​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​แห่ง​พระ​นิเคราะห์ อัน​สม​ลับ​การ​ล่วง​ประเวณี​ของ​ตน.”</verse>
				<verse number="9">ทูต​สวรรค์​องค์​ที่​สาม​ก็​ตาม​ไป​ประกาศ​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​ว่า, “ถ้า​คน​ใด​จะ​บูชา​สัตว์​ร้าย​นั้น, และ​รูป​ของ​มัน, และ​รับ​รอย​สัก​ของ​มัน​ไว้​ที่​หน้าผาก​หรือ​ที่​มือ,</verse>
				<verse number="10">ผู้​นั้น​ต้อง​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​แห่ง​พระ​นิเคราะห์​ของ​พระ​เจ้า ซึ่ง​ไม่ได้​ระคน​คับ​สิ่ง​ใด, ที่​ได้​เท​ลง​ใน​จอก​พระ​นิเคราะห์​ของ​พระ​องค์ และ​เขา​ถูก​ความ​ทุกข์​ทรมาน​ด้วย​ไฟ​กำมะถัน ต่อ​หน้า​ทูต​สวรรค์​ผู้​บริสุทธิ์​ทั้ง​หลาย, และ​ฉะเพาะ​พระ​พักตร​พระ​เมษ​โปดก​นั้น.</verse>
				<verse number="11">และ​ควัน​แห่ง​การ​ทรมาน​ของ​เขา​พลุ่ง​ขึ้น​เสมอ​เป็น​นิตย์​นิรันดร และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​บูชา​สัตว์​ร้าย​นั้น​และ​รูป​ของ​มัน, และ​ใคร​ที่​รับ​เลย​หมาย​ชื่อ​ของ​มัน ย่อม​ไม่​มี​เวลา​ว่าง​เว้น​เลย​ทั้ง​กลางวัน​กลางคืน</verse>
				<verse number="12">นี่​แหละ​เป็น​ความ​เชื่อมั่น​ของ​บรรดา​สิทธิ​ชน, คือ​คน​เหล่านั้น​ที่​ประพฤติ​ตาม​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​เจ้า และ​ดำเนิน​ตาม​ความ​เชื่อ​ของ​พระ​เยซู.”</verse>
				<verse number="13">ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​พระ​สุ​รเสียง​มา​จาก​สวรรค์​สั่ง​ว่า. “จง​เขียน​ไว้​เถิด​ว่า. ‘ตั้งแต่​นี้​สืบไป​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ตาย​ใน​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​แล้ว​จะ​เป็น​สุข และ​พระ​วิญญาณ​ตรัส​ว่า​จริง​อย่าง​นั้น, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​หยุด​จาก​การ​เหน็ด​เหนื่อย​ของ​เขา และ​ผล​แห่ง​กิจการ​ที่​เขา​ได้​กระทำ​นั้น​ก็​ติดตาม​เขา​ไป.’ ”</verse>
				<verse number="14">ข้าพ​เจ้า​ได้​แลดู​เห็น​เมฆ​ขาว, และ​มี​ผู้​หนึ่ง​นั่ง​อยู่​บน​เมฆ​นั้น​เหมือน​บุตร​มนุษย์, มี​มงกุฏ​ทองคำ​ที่​ศีรษะ, และ​มีอ​ถือ​เคียว​อัน​คม.</verse>
				<verse number="15">และ​มี​ทูต​สวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​ออก​จาก​พระ​วิหาร ร้อง​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​แก่​ท่าน​ที่​นั่ง​บน​เมฆ​นั้น​ว่า “จง​ใช้​เคียว​ของ​ท่าน​เกี่ยว​ไป​เถิด ด้วย​ว่า​เวลา​ที่​ท่าน​จะ​เกี่ยว​นั้น​มาถึง​แล้ว, เพราะว่า​ได้​ถึง​การ​ที่​จะ​เกี่ยว​เก็บ​แผ่น​ดิน​โลก​นั้น​แล้ว.”</verse>
				<verse number="16">และ​ท่าน​ที่​ทั้ง​บน​เมฆ​นั้น​ได้​ใช้​เคียว​นั้น​เกี่ยว​ที่​แผ่น​ดิน​โลก, แผ่น​ดิน​โลก​นั้น​ก็​ถูก​เกี่ยว​เสีย​แล้ว</verse>
				<verse number="17">และ​ทูต​สวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​ได้​ออกมา​จาก​พระ​วิหาร​ที่​อยู่​ใน​สวรรค์ ถือ​เคียว​คัน​คม​เหมือน​กัน.</verse>
				<verse number="18">และ​ทูต​สวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​ได้​ออกมา​จาก​แท่น​บูชา, และ​มี​ฤทธิ์​ครอบงำ​ไฟ​ได้ และ​ท่าน​องค์​นั้น​ร้อง​บอก​ท่าน​ที่​ถือ​เคี้ยว​อัน​คม​นั้น​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​ว่า, “ท่าน​จง​ใช้​เคียว​คม​ของ​ท่าน​เกี่ยว​เก็บ​พวง​องุ่น​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก, ด้วย​ว่า​ถูก​องุ่น​นั้น​สุก​ดี​แล้ว.”</verse>
				<verse number="19">ทูต​สวรรค์​องค์​นั้น​ได้​ใช้​เคียว​เกี่ยว​ที่​แผ่น​ดิน​โลก, แล้ว​ได้​เก็บ​รวบรวม​ผล​องุ่น​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก, และ​เท​ลง​ไป​ใน​เครื่อง​หีบ​ผล​องุ่น​อัน​ใหญ่. คือ​พระ​นิเคราะห์​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="20">เขา​ได้​เหยียบ​ย่ำ​คั้น​น้ำ​องุ่น​ใน​เครื่อง​หีบ​ผล​องุ่น​นั้น​ภายนอก​เมือง, และ​โลหิต​ไหล​ออก​จาก​เครื่อง​หีบ​ผล​องุ่น​นั้น​ท่วม​ถึง​บังเหียน​ม้า, ไหล​นอง​ไป​ถึง​เจ็ด​พัน​สอง​ร้อย​แปด​สิบ​เส้น​เศษ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​นิมิตต์​ใน​สวรรค์​อีก​ประการ​หนึ่ง, เป็น​ที่​น่า​อัศจรรย์​มาก​ยิ่ง​นัก, คือ​มี​ทูต​สวรรค์​เจ็ด​องค์​ถือ​ภัย​ทรมาน​เจ็ด อย่าง​อัน​เป็น​วิบัติ​ครั้ง​สุด​ทัาย, ด้วย​ว่า​พระ​นิเคราะห์​ของ​พระ​เจ้า​ก็​ถึง​ที่​สำเร็จ​ใน​ภัย​ทรมาน​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​เป็น​เหมือน​ทะเล​แก้ว​ปน​กับ​ไฟ และ​บรรดา​คน​ที่​ได้​ชัย​ชะ​นะ​แก่​สัตว์​ร้าย​นั้น และ​แก่​รูป​มัน และ​แก่​เลข​ประจำ​ชื่อ​ของ​มัน, ก็​ยืน​อยู่​ริม​ทะเล​แก้ว​นั้น​ถือ​พิณ​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="3">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ร้อง​บท​เพลง​ของ​โม​เซ​ผู้​ทาส​ของ​พระ​เจ้า กับ​บท​เพลง​ของ​พระ​เมษ​โปดก​นั้น​ว่า, “ข้า​แต่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ผู้​เป็น​พระ​เจ้า​ที่​ทรง​ฤทธา​นภาพ​ทุก​ประการ, กิจการ​ของ​พระ​องค์​ทรง​ใหญ่โต​และ​น่า​มหัศจรรย์​นัก ข้า​แต่​พระ​องค์​ผู้​เป็น​มหา​กษัตริย์​แห่ง​ประเทศ​ทั้ง​ปวง, วิธีการ​ทั้ง​หลาย​ของ​พระ​องค์​ทรง​เป็น​อัน​ยุตติธรรม​และ​แท้จริง.</verse>
				<verse number="4">โอ องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า, ใคร​ผู้ใด​จะ​ไม่​เกรง​กลัว​พระ​องค์, และ​จะ​ไม่​ถวาย​เกียรติยศ​แก่​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์​เล่า? เพราะว่า​พระ​องค์​ผู้​เดียว​ทรง​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์ ด้วย​ว่า​ประเทศ​ทั้ง​ปวง​จะ​มา​บูชา​ฉะเพาะ​พระ​พักตร​พระ​องค์ เพราะว่า​กิจการ​อัน​ยุตติธรรม​ของ​พระ​องค์​ทรง​ปรากฏ​แจ้ง​อยู่​แล้ว.”</verse>
				<verse number="5">ภาย​หลัง​เหตุการณ์​เหล่านั้น ข้าพ​เจ้า​ได้​แลดู​เห็น​พระ​วิหาร​ซึ่ง​เป็น​หอ​แห่ง​คำ​พะยาน​ใน​สวรรค์​เปิด​ออก</verse>
				<verse number="6">และ​ทูต​สวรรค์​ทั้ง​เจ็ด​องค์​นั้น​ที่​ถือ​ภัย​ทรมาน​ทั้ง​เจ็ด​ได้​ออก​มา​จาก​พระ​วิหาร​นั้น นุ่ง​ห่ม​ผ้า​ป่าน​เนื้อ​ละเอียด​สุกใส, และ​มี​รัดประคด​ทองคำ.</verse>
				<verse number="7">และ​ใน​สัตว์​สี่​ตัว​นั้น สัตว์​ตัว​หนึ่ง​ได้​เอา​ขัน​ทองคำ​เจ็ด​ใบ เต็ม​ด้วย​พระ​นิเคราะห์​ของ​พระ​เจ้า ผู้​ทรง​สภาพ​อยู่​เป็น​นิตย์​นิ​รันดร์​ให้แก่​ทูต​สวรรค์​ทั้ง​เจ็ด​องค์​นั้น.</verse>
				<verse number="8">และ​พระ​วิหาร​ก็​เต็ม​ไป​ด้วย​ควัน​ซึ่ง​มา​แต่​รัศมี​ของ​พระ​เจ้า, และ​แต่​ฤทธา​นภาพ​ของ​พระ​องค์ และ​ไม่​มี​ผู้ใด​อาจ​เข้า​ไป​ใน​พระ​วิหาร​นั้น​ได้, จน​ภัย​ทรมาน​ทั้ง​เจ็ด​ของ​ทูต​สวรรค์​เจ็ด​องค์​นั้น​จะ​ได้​สำเร็จ​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​เสียง​ดัง​ออก​มา​จาก​พระ​วิหาร ว่า​แก่​ทูต​สวรรค์​ทั้ง​เจ็ด​องค์​นั้น​ว่า, “จง​ไป​เถิด, เอา​ขัน​ทั้ง​เจ็ด​ใบ​ที่​เต็ม​ด้วย​พระ​นิเคราะห์​ของ​พระ​เจ้า​เท​ลง​ที่​แผ่น​ดิน​โลก.”</verse>
				<verse number="2">ทูต​สวรรค์​องค์​แรก​นั้น​ได้​ออกไป เอา​ขัน​ของ​ตน​เท​ลง​ที่​แผ่น​ดิน​โลก, แล้ว​ก็​บังเกิด​มี​ฝี​อันมี​ทุกขเวทนา​แสน​สาหัส แก่​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​หมาย​สำคัญ​ของ​สัตว์​ร้าย​นั้น, และ​ที่​ได้​บูชา​รูป​ของ​มัน</verse>
				<verse number="3">ทูต​สวรรค์​องค์​ที่​สอง​ก็​ได้​เอา​ขัน​ของ​ตน​เท​ลง​ที่​ทะเล และ​ทะเล​นั้น​กลาย​เป็น​เลือด​เหมือน​เลือด​คน​ตาย, และ​บรรดา​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​ทะเล​นั้น​ก็​ตาย​หมด</verse>
				<verse number="4">และ​ทูต​สวรรค์​องค์​ที่​สาม​ได้​เอา​ขัน​ของ​ตน​เท​ลง​ที่​แม่​น้ำ​ลำ​ธาร​ทั้ง​ปวง และ​น้ำ​เหล่านั้น​ก็​กลายเป็น​เลือด.</verse>
				<verse number="5">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​ทูต​สวรรค์​ที่​มี​ฤทธิ์​ครอบงำ​น้ำ​ทั้ง​หลาย​ร้อง​ว่า, “พระ​องค์​เจ้า​ข้า, ผู้​ทรง​สภาพ​อยู่​บัดนี้. ผู้​ได้​ทรง​สภาพ​อยู่​ใน​กาล​ก่อน, และ​ทรง​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์, พระ​องค์​ทรง​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม, เพราะ​พระ​องค์​ได้​ทรง​พิพากษา​เหตุการณ์​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="6">ด้วย​ว่า​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​กระทำ​ให้​โลหิต​ของ​พวก​สิทธิ​ชน​และ​ของ​ผู้​พยากรณ์​ไหล​ออก, และ​พระ​องค์​ได้​ประทาน​โลหิต​ให้​เขา​ดื่ม​เขา​สม​ด้วย​กรรม​นั้น​แล้ว.”</verse>
				<verse number="7">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​เสียง​ออกมา​จาก​แท่น​บูชา​อีก​ว่า, “จริง​อย่าง​นั้น, องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ผู้​เป็น​พระ​เจ้า​ที่​ทรง​ฤทธา​นุ​ภาพ​ทุก​ประการ, การ​พิพากษา​ของ​พระ​องค์​เป็นไป​ตาม​ความ​จริง​และ​ชอบ​ธรรม.”</verse>
				<verse number="8">และ​ทูต​สวรรค์​องค์​ที่​สี่​ได้​เอา​ขัน​ของ​ตน​เท​ลง​ที่​ดวง​อาทิตย์​และ​บันดาล​ให้​ดวง​อาทิตย์​มี​ฤทธิ์​คลอก​มนุษย์​ด้วย​ไฟ.</verse>
				<verse number="9">ความ​ร้อน​มาก​ยิ่ง​ได้​คลอก​คน​ทั้ง​หลาย และ​เขา​ได้​กล่าว​คำ​หมิ่น​ประมาท​ต่อ​พระ​นาม​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​เหนือ​ภัย​ทรมาน​เหล่านั้น และ​เขา​ไม่ได้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​ถวาย​เกียรติยศ​แด่​พระ​องค์</verse>
				<verse number="10">ทูต​สวรรค์​องค์​ที่​ห้า​ได้​เอา​ขัน​ของ​ตน​เท​ลง​บน​ที่​นั่ง​ของ​สัตว์​ร้าย​นั้น และ​อาณาจักร​ของ​มัน​ก็​มืด​ทั่วไป และ​คน​เหล่านั้น​ได้​กัด​ลิ้น​ของ​ตน​ด้วย​ความ​เจ็บปวด,</verse>
				<verse number="11">และ​เขา​ได้​กล่าว​คำ​หมิ่น​ประมาท​ต่อ​พระ​เจ้า​แห่ง​สวรรค์, เพราะ​ความ​เจ็บปวด​และ​เพราะ​ฝี​ที่​ตัว. แต่​เขา​ไม่ได้​กลับ​ใจ​เสีย​ใหม่​จาก​การ​ประพฤติ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="12">ทูต​สวรรค์​องค์​ที่​หก​นั้น​ได้​เอา​ขัน​ของ​ตน​เท​ลง​ที่​แม่นํ้า​ใหญ่ คือ​แม่น้ำฟะ​ราธ​และ​น้ำ​ใน​แม่นํ้า​นั้น​จึง​แห้ง​ไป เพื่อ​จะ​ได้​เตรียม​มรรคา​ไว้​สำหรับ​กษัตริย์​องค์​เหล่านั้น​ที่มา​จาก​ทิศ​ตะวันออก.</verse>
				<verse number="13">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ผี​โสโครก​สาม​ตน​รูปร่าง​ราว​กับ​กบ​ออก​จาก​ปาก​พญานาค, และ​ออก​จาก​ปาก​สัตว์​ร้าย​นั้น, และ​ออก​จาก​ปาก​ผู้​พยากรณ์​เท็จ​นั้น</verse>
				<verse number="14">ด้วย​ว่า​ผี​เหล่านั้น​เป็น​ผี​ร้าย​กระทำ​นิมิตต์ และ​ออกไป​หา​กษัตริย์​ทั้ง​ปวง​ทั่ว​พิภพ, เพื่อ​จะ​ได้​ประชุม​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​นั้น​สำหรับ​การ​สงคราม​ใน​วัน​ใหญ่​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์.</verse>
				<verse number="15">(จง​ดู​เถิด, เรา​จะ​ดอด​มา​เหมือน​ขะโมย. ผู้​ที่​เฝ้า​ระวัง​ให้​ดี, และ​รักษา​เสื้อผ้า​ของ​ตน​จะ​เป็น​สุข เกลือ​กว่า​ผู้​นั้น​จะ​เดิน​เปลือย​กาย, และ​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​เห็น​ความ​น่า​ละอาย​ของ​เขา.)</verse>
				<verse number="16">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​ชุมนุม​กัน​ที่​ตำบล​หนึ่ง เรียก​ชื่อ​ใน​ภาษา​เฮ็บ​ราย​ว่า​อะ​ระ​มะเฆ​โดน</verse>
				<verse number="17">ทูต​สวรรค์​องค์​ที่​เจ็ด​ได้​เอา​ขัน​ของ​ตน​เท​ลง​ที่​ลม​อากาศ แล้ว​มี​พระ​สุ​รเสียง​ดัง​ออก​มา​จาก​พระ​ที่​นั่ง​ใน​พระ​วิหาร​นั้น ประกาศ​ว่า, “สำเร็จ​แล้ว.”</verse>
				<verse number="18">ก็​บังเกิด​มี​พา​แลบ, และ​สำเนียง​ต่างๆ, และ​ฟ้า​ร้อง​และ​เกิด​แผ่น​ดินไหว​อย่าง​ใหญ่ ตั้งแต่​มี​มนุษย์​เกิด​มา​ที่​แผ่น​ดิน​โลก​ไม่ได้​มี​แผ่น​ต้น​ไหว​ใหญ่​อย่าง​นั้น​เลย.</verse>
				<verse number="19">เมือง​ใหญ่​นั้น​ก็​แยก​ออกเป็น​สาม​ส่วน, และ​บรรดา​เมือง​ของ​นานา​ประเทศ​ก็​ล่ม​จม เมือง​บาบู​โลน​ที่​เป็น​เมือง​ใหญ่​นั้น​ก็​อยู่​ใน​ความ​ทรง​จำ​ของ​พระ​เจ้า, เพื่อ​จะ​ได้​ให้​เมือง​นั้น​ดื่ม​จาก​จอก​เหล้า​องุ่น​แห่ง​ฤทธิ์​พระ​นิเคราะห์​ของ​พระ​องค์.</verse>
				<verse number="20">และ​บรรดา​เกาะ​ก็​เคลื่อน​หายไป, และ​ภูเขา​ทั้ง​หลาย​ก็​ไม่​มี​ใคร​พบ.</verse>
				<verse number="21">และ​มี​ลูกเห็บ​ใหญ่​ตก​ลง​มา​จาก​ฟ้า​ถูก​คน​ทั้ง​ปวง แต่​ละ​ก้อน​หนัก​ประมาณ​ตะ​ลันต์​หนึ่ง คน​ทั้ง​หลาย​จึง​กล่าว​คำ​หมิ่น​ประมาท​ต่อ​พระ​เจ้า เพราะ​เหตุ​ภยันตราย​ที่มา​จาก​ลูกเห็บ​นั้น, ด้วย​ว่า​ภยันตราย​นั้น​ร้าย​แรง​ยิ่ง​นัก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ทูต​สวรรค์​องค์​หนึ่ง​ใน​เจ็ด​องค์​ที่​ถือ​ขัน​ทั้ง​เจ็ด​ใบ​นั้น มา​พูด​กับ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “เชิญ​มา​นี่​เถิด, ข้าพ​เจ้า​จะ​ชี้​ให้​ท่าน​เห็น​การ​พิพากษา​ลงโทษ​แก่​หญิง​แพศยา​คน​สำคัญ ที่​นั่ง​อยู่​บน​น้ำ​มาก​หลาย</verse>
				<verse number="2">คือ​เป็น​ผู้หญิง​ที่​บรรดา​กษัตริย์​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก​ได้​กระทำ​การ​ร่วม​ประเวณี​ด้วย, และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​แผ่น​ดิน​โลก​ได้​มัว​เมา​ไป​ด้วย​เหล้า​องุ่น​แห่ง​การ​ร่วม​ประเวณี​กับ​หญิง​นั้น.”</verse>
				<verse number="3">ทูต​สวรรค์​องค์​นั้น​ได้​นำ​ข้าพ​เจ้า​เข้า​ไป​ใน​ป่า​โดย​พระ​วิญญาณ และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​นั่ง​อยู่​บน​สัตว์​ร้าย​สี​แดง​เข้ม​ตัว​หนึ่ง และ​สัตว์​ร้าย​ตัว​นั้น​มี​หลาย​ชื่อ​เป็น​คำ​หมิ่น​ประมาท​เต็ม​ทั้ง​ตัว, มี​เศียร​เจ็ด​เศียร​และ​มี​เขา​สิบ​เขา.</verse>
				<verse number="4">ผู้หญิง​นั้น​นุ่ง​ห่ม​ผ้า​สี​ม่วง​และ​สี​แดง​เข้ม, และ​ประดับ​ตัว​ด้วย​เครื่อง​ทองคำ และเพ็ชร์​พลอย​ต่างๆ และ​แล้ว​มุกดา และ​มือ​ผู้หญิง​นั้น​ถือ​ขัน​ทองคำ​เต็ม​ด้วย​สิ่ง​อัน​น่า​อุจาด, คือ​ของ​โสโครก​แห่ง​การ​ล่วง​ประเวณี​ของ​ตน</verse>
				<verse number="5">และ​ที่​หน้าผาก​ผู้หญิง​นั้น​มี​ชื่อ​เขียน​ไว้​เป็น​คำ​ลับ​ลึก, คือ​ว่า เมือง​บาบู​โลน​ใหญ่​นั้น​เป็น​แม่​ของ​หญิง​แพศยา​ทั้ง​หลาย และ​เป็น​แม่​สิ่งของ​ทั้ง​ปวง​ที่​น่า​อุจาด​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก.</verse>
				<verse number="6">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ผู้หญิง​นั้น​เมา​ด้วย​โลหิต​ของ​พวก​สิทธิ​ชน และ​ด้วย​โลหิต​ของ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​พลี​ชีพ​เป็น​พะยาน​ฝ่าย​พระ​เยซู. ครั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​หญิง​นั้น​แล้ว​ข้าพ​เจ้า​ก็​อัศจรรย์​ใจ​มาก​ยิ่ง​นัก.</verse>
				<verse number="7">ทูต​สวรรค์​องค์​นั้น​จึง​ถาม​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “เหตุ​ไฉน​ท่าน​อัศจรรย์​ใจ​นัก? ข้าพ​เจ้า​จะ​ไข​ให้​ท่าน​เห็น​ความ​ลึกลับ​ของ​ผู้หญิง​นั้น, และ​ของ​สัตว์​ร้าย​ที่​มี​เศียร​เจ็ด​เศียร​และ​มี​เขา​สิบ​เขา​ที่​ผู้หญิง​ขี่​อยู่​นั้น.</verse>
				<verse number="8">สัตว์​ร้าย​ที่​ท่าน​ได้​เห็น​นั้น​ได้​เป็นอยู่​ใน​กาล​ก่อน, และ​บัดนี้​มิได้​เป็น, และ​มัน​จวน​จะ​ขึ้นมา​จาก​เหว​อัน​ลึก​ไป​ถึง​ความ​พินาศ. คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​โลก และ​ไม่​มี​ชื่อ​จด​ไว้​ใน​สมุด​ทะเบียน​ประจำ​ชีพ​ตั้งแต่​แรก​ทรง​สร้าง​โลก, เมื่อ​เขา​จะ​เห็น​สัตว์​ร้าย​นั้น​ว่า​ได้​เป็นอยู่​ใน​กาล​ก่อน, และ​บัดนี้​ไม่ได้​เป็น, และ​ภาย​ภาค​หน้า​จะ​เป็น​อยู่, เขา​จะ​ประหลาด​ใจ.</verse>
				<verse number="9">นี่​แหละ​คือ​ข้อ​ไข​สำแดง​ปัญญา เศียร​ทั้ง​เจ็ด​นั้น​คือ​ภูเขา​เจ็ด​ยอด​ที่​ผู้หญิง​นั่ง​อยู่​นั้น</verse>
				<verse number="10">และ​มี​กษัตริย์​เจ็ด​องค์ แต่​ห้า​องค์​ล่วง​ไป​แล้ว, องค์​หนึ่ง​เป็นอยู่​เดี๋ยวนี้, และ​องค์​หนึ่ง​ยัง​ไม่ได้​เป็น​ขึ้น และ​เมื่อ​มา​จะ​ดำรง​อยู่​ชั่วขณะ​หนึ่ง</verse>
				<verse number="11">สัตว์​ร้าย​นั้น​ที่​เป็น​เมื่อก่อน, และ​เดี๋ยวนี้​ไม่ได้​เป็น, ก็​เป็น​ที่​แปด, และ​ยัง​เป็น​องค์​หนึ่ง​ใน​เจ็ด​องค์​นั้น และ​จะ​ไปสู่​ความ​พินาศ.</verse>
				<verse number="12">เขา​ทั้ง​สิบ​เขา​ที่​ท่าน​ได้​เห็น​นั้น คือ​กษัตริย์​สิบ​องค์​ที่​ยัง​ไม่ได้​เสวย​ราช​สมบัติ, แต่​ได้รับ​อำนาจ​อย่าง​กษัตริย์​ด้วยกัน​กับ​สัตว์​ร้าย​นั้น​ประมาณ​ชั่วโมง​หนึ่ง.</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​นั้น​มี​น้ำ​พระทัย​อย่าง​เดียวกัน, และ​ทรง​มอบ​ฤทธิ์​และ​อำนาจ​ของ​ตน​ไว้​แก่​สัตว์​ร้าย​นั้น.</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​เหล่านี้​จะ​ทำ​สงคราม​กับ​พระ​เมษ​โปดก, และ​พระ​เมษ​โปดก​จะ​ทรง​มี​ชัย​ชะ​นะ, เพราะว่า​ท่าน​ทรง​เป็น​เจ้า​นาย​เหนือ​เจ้า​นาย​ทั้ง​หลาย, และ​ทรง​เป็น​มหา​กษัตริย์​เหนือ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย และ​บรรดา​คน​ที่​อยู่​กับ​พระ​องค์ ที่​พระ​องค์​ได้​ทรง​เลือก​และ​เรียก​ไว้​และ​ที่​สัตย์​ซื่อ​ก็​จะ​มี​ชัย​ด้วย.”</verse>
				<verse number="15">และ​ทูต​สวรรค์​นั้น​ยัง​บอก​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “น้ำ​มาก​หลาย​ที่​ท่าน​ได้​เห็น​หญิง​แพศยา​นั่ง​อยู่​นั้น, ก็​คือ​ประชาชน, และ​ประเทศ, และ​ภาษา​ต่างๆ.</verse>
				<verse number="16">เขา​สิบ​เขา​ที่​ท่าน​ได้​เห็น​กับ​ทั้ง​สัตว์​ร้าย​นั้น, จะ​พา​กัน​เกลียด​ชัง​หญิง​แพศยา​นั้น. และ​จะ​ทำ​ให้​เขา​ไร้​มิตร​เปลือย​กาย, และ​จะ​กิน​เนื้อ​ของ​หญิง​นั้น, และ​เอา​ไฟ​เผา​เสีย.</verse>
				<verse number="17">เพราะว่า​พระ​เจ้า​ทรง​บันดาล​ใจ​เขา​ให้​กระทำ​ตาม​พระทัย​ของ​พระ​องค์, และ​ให้​มี​ความคิด​อย่าง​เดียวกัน, และ​มอบ​อาณาจักร​ของ​ตน​ให้​แก่​สัตว์​ร้าย​นั้น. จนถึง​พระ​คำ​ของ​พระ​องค์​จะ​สำเร็จ​เสร็จ​สิ้น​ไป.</verse>
				<verse number="18">ผู้หญิง​ที่​ท่าน​ได้​เห็น​ก็​คือ​เมือง​ใหญ่​นั้น, ที่​ครอบ​ครอง​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ภาย​หลัง​เหตุการณ์​เหล่านี้ ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ทูต​สวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​ลง​มา​จาก​สวรรค์ ถือ​อาชญา​สิทธิ์​อัน​ใหญ่​ยิ่ง และ​รัศมี​ของ​ท่าน​ได้​กระทำ​แผ่น​ดิน​โลก​ให้​สว่าง​ไป.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ได้​ร้อง​ประกาศ​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​ว่า. ‘เมือง​บาบู​โลน​ใหญ่​นั้น​ล่ม​จม​เสีย​แล้ว, ล่ม​จม​เสีย​แล้ว, และ​เป็น​ที่​อาศัย​แห่ง​ผี​ปิศาจ, และ​เป็น​ที่​คุม​ขัง​แห่ง​ผี​โสโครก​ทุก​อย่าง, และ​เป็น​กรง​แห่ง​นก​ทุก​อย่าง​ที่​ไม่​สะอาด​และ​ที่​น่า​เกลียด.</verse>
				<verse number="3">ด้วย​ว่า​ประเทศ​ทั้ง​ปวง​ได้​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ของ​ความ​พิโรธ​แห่ง​การ​ล่วง​ประเวณี​ของ​เมือง​นั้น​จึง​ล่ม​จม​ลง และ​บรรดา​กษัตริย์​ที่​แผ่น​ดิน​โลก​ได้​กระทำ​ผิด​ประเวณี​กับ​เมือง​นั้น, และ​พ่อค้า​ทั้ง​หลาย​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก​ได้​เจริญ​ขึ้น​เป็น​คน​มั่ง​มี​ด้วย​อำนาจ​แห่ง​ความ​สุรุ่ยสุร่าย​ของ​เมือง​นั้น.’</verse>
				<verse number="4">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​เสียง​ประกาศ​มา​จาก​สวรรค์​อีก​ว่า, “ดูก่อน​พวก​พล​เมือง​ของ​เรา, จง​ออก​มา​จาก​เมือง​นั้น​เถิด, เพื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​ไม่ได้​มี​ส่วน​ใน​การ​บาป​ของ​เมือง​นั้น, และ​เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่​ต้อง​รับ​ภยันตราย​ที่​จะ​มี​แก่​พล​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="5">ด้วย​ว่า​ความ​บาป​ของ​เมือง​นั้น​กอง​สูง​ขึ้น​จรด​สวรรค์, และ​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​จำ​การ​ทุ​จจริต​แห่ง​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="6">เมือง​นั้น​ได้​ให้​ผล​อย่างไร จง​ให้​แก่​เมือง​นั้น​อย่าง​นั้น, และ​จง​ให้​เป็น​ทวีคูณ​ตาม​กิจการ​ของ​เมือง​นั้น และ​ใน​จอก​ที่​เมือง​นั้น​ได้​ระคน​ไว้​ก็​จง​ระคน​ให้​เมือง​นั้น​เป็น​ทวีคูณ.</verse>
				<verse number="7">เมือง​บาบู​โลน​นั้น​ได้​อวด​หยิ่ง​จองหอง​และ​ได้​เลี้ยง​ชีวิต​ด้วย​การ​สุรุ่ยสุร่าย​มาก​เท่าใด, จง​ให้​เมือง​นั้น​มี​การ​ทรมาน​และ​ความ​ทุกข์​มาก​เท่านั้น เพราะว่า​เมือง​นั้น​ทะนง​ใจ​ว่า. ‘เรา​ดำรง​อยู่​ใน​ตำแหน่ง​เป็น​มเหษี, และ​ไม่ใช่​หญิง​ม่าย, และ​จะ​ไม่​ประสพ​ความ​ทุกข์​อีก​เลย.’</verse>
				<verse number="8">เหตุ​ฉะนั้น​ภยันตราย​ต่างๆ ของ​เมือง​นั้น​จะ​มา​ใน​วัน​เดียว, คือ​ความ​ตาย​และ​โทมนัสส์ และ​การ​กันดาร​อาหาร และ​ไฟ​จะ​เผา​เมือง​นั้น​ให้​พินาศ​ทีเดียว ด้วย​ว่า​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​พิพากษา​เมือง​นั้น​ประกอบด้วย​อิทธิฤทธิ์</verse>
				<verse number="9">บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก​ที่​ได้​กระทำ​ผิด​ประเวณี​กับ​เมือง​นั้น. และ​ได้​เลี้ยง​ชีวิต​โดย​การ​สุรุ่ยสุร่าย​ด้วยกัน, ครั้น​กษัตริย์​เหล่านั้น​เห็น​ควัน​ไฟ​ที่​ไหม้​เมือง​นั้น, กษัตริย์​เหล่านั้น​จะ​พิลาป​ร่ำ​ไร​เพราะ​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="10">และ​จะ​ยืน​อยู่​ไกล​เพราะ​กลัว​การ​ทรมาน​ของ​เมือง​นั้น, และ​จะ​กล่าว​ว่า. ‘วิบัติๆ แก่​เมือง​บาบู​โลน​เมือง​ใหญ่​ที่​เป็น​เมือง​แข็งแรง ด้วย​ว่า​เจ้า​ได้รับ​โทษ​พิพากษา​ให้​พินาศ​ไป​ใน​ชั่วโมง​เดียว.’</verse>
				<verse number="11">บรรดา​พ่อค้า​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​พิลาป​คร่ำ​ครวญ​เพราะ​เมือง​นั้น, ด้วย​ไม่​มี​ใคร​จะ​ซื้อ​สินค้า​ของ​เขา​ต่อไป​อีก</verse>
				<verse number="12">สินค้า​นั้น​คือ ทองคำ, เงิน, เพ็ชร์​พลอย​ต่างๆ, แล้ว​มุกดา, ผ้า​ป่าน​เนื้อ​ละเอียด, ผ้า​สี​ม่วง, ผ้า​ไหม, ผ้า​สี​แดง​เข้ม, ไม้​หอม, ภาชนะ​ต่างๆ ที่​ทำ​ด้วย​งา, ภาชนะ​ต่างๆ ที่​ทำ​ด้วย​ไม้​มี​ราคา​มาก, ภาชนะ​ทองเหลือง, ภาชนะ​เหล็ก, และ​ภาชนะ​ศิลา​ลาย</verse>
				<verse number="13">และ​อบเชย, เครื่องเทศ, เครื่อง​หอม, กำยาน, เหล้า​องุ่น, น้ำมัน, แป้ง​ละเอียด, ข้าว​สาลี, โค, แกะ, ม้า, รถ, และ​ร่างกาย​และ​ชีวิต​ของ​คน.</verse>
				<verse number="14">และ​ผล​แห่ง​การ​ซึ่ง​จิตต์​ของ​เจ้า​กระหาย​ใคร่​ได้​นั้น​ก็​ล่วง​พ้น​ไป​จาก​เจ้า​แล้ว, และ​สิ่ง​สาร​พัตร​ที่​มี​รส​อัน​วิเศษ​ยิ่ง​และ​ฟุ่มเฟือย​ก็​พินาศ​ไป​จาก​เจ้า​แล้ว, และ​เจ้า​จะ​ไม่ได้​พบ​อีก​เลย.</verse>
				<verse number="15">บรรดา​พ่อค้า​ที่​ได้​ขาย​สิ่งของ​เหล่านั้น, ที่​ได้​เป็น​คน​มั่ง​มี​เพราะ​เหตุ​เมือง​บาบู​โลน​นั้น, จะ​ยืน​อยู่​แต่​ไกล​เพราะ​กลัว​การ​ทรมาน​ของ​เมือง​นั้น, และ​จะ​พิลาป​ร่ำ​ไร​ร้อง​ว่า,</verse>
				<verse number="16">‘วิบัติๆ แก่​เมือง​ใหญ่​นั้น, ที่​ได้​นุ่ง​ห่ม​ผ้า​ป่าน​เนื้อ​ละเอียด และ​ผ้า​สี​ม่วง, และ​ผ้า​สี​แดง​เข้ม, และ​ได้​ประดับ​กาย​ด้วย​ทองคำ เพ็ชร์​พลอย​ต่างๆ และ​แก้ว​มุกดา</verse>
				<verse number="17">เพราะว่า​ใน​ชั่วโมง​เดียว ทรัพย์​สมบัติ​มาก​เช่นนั้น​ก็​พินาศ​ศูนย์​ไป. ‘นาย​เรือ​ทุก​คน, และ​บรรดา​คน​ที่​โดยสาร, และ​พวก​ลูก​เรือ, และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​อาชีพ​ทาง​ทะเล​ได้​อยู่​แต่​ไกล,</verse>
				<verse number="18">และ​เมื่อ​คน​เหล่านั้น​ได้​เห็น​ควัน​ไฟ​ที่​ไหม้​เมือง​นั้น​ก็​ร้อง​ว่า. ‘เมือง​ใด​เล่า​จะ​เป็น​เหมือน​เมือง​ใหญ่​นี้?’</verse>
				<verse number="19">และ​เขา​ก็​หยิบ​เอา​ดิน​ฝุ่น​ใส่​ที่​ศีรษะ​ของ​เขา และ​พิลาป​คร่ำ​ครวญ​ว่า. ‘วิบัติๆ แก่​เมือง​ใหญ่​นี้, อัน​กระทำ​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​นั่น​ที่​มี​กำปั่น​เป็น​ทาง​ทะเล ได้​เป็น​คน​มั่ง​มี​ด้วย​ทรัพย์​สมบัติ​บริบูรณ์, เพราะ​ใน​ชั่วโมง​เดียว​เมือง​นั้น​ก็​เป็น​ที่​ร้าง​เปล่า’</verse>
				<verse number="20">แน่ะ​เมือง​สวรรค์, และ​พวก​สิทธิ​ชน, และ​อัคร​สาวก, และ​พวก​ผู้​พยากรณ์ จง​ยิ้ม​เยาะ​เมือง​นั้น​เถิด เพราะ​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ลงโทษ​แก้​แค้น​เมือง​นั้น​แทนท่​าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว.”</verse>
				<verse number="21">และ​ทูต​สวรรค์​องค์​หนึ่ง​ที่​มี​ฤทธิ์​มาก ได้​ยก​หิน​ก้อน​หนึ่ง​ดุจ​หิน​โม่​ใหญ่​ทุ่ม​ลง​ใน​ทะเล แล้ว​ว่า, “เมือง​บาบู​โลน​เมือง​ใหญ่​นั้น​จะ​ล่ม​จม​ลง​อย่าง​นี้​แหละ, และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​เห็น​เมือง​นั้น​อีก​ต่อไป​เลย.</verse>
				<verse number="22">เสียง​ผู้​ดีด​พิณ และ​นักเล่น​มะโห​รี, และ​นัก​เป่า​ขลุ่ย, และ​นัก​เป่า​แตร จะ​ไม่​มี​ใคร​ได้​ยิน​ใน​เจ้า​สืบไป และ​จะ​ไม่​มี​คน​ที่​เป็น​ช่าง​แห่ง​วิชชา​ช่าง​ใดๆ อีก​ต่อไป, และ​จะ​ไม่ได้​ยิน​เสียง​โม่​แป้ง​ใน​เจ้า​ต่อไป​เลย</verse>
				<verse number="23">และ​ใน​เจ้า​นั้น​จะ​ไม่​มี​แสง​ประทีป​ส่อง​สว่าง​ต่อไป​เลย และ​จะ​ไม่ได้​ยิน​เสียง​เจ้าบ่าว​เจ้าสาว​ใน​เจ้า​นั้น​อีก​เลย เพราะว่า​บรรดา​พ่อค้า​ของ​เจ้า​ได้​เป็น​เจ้า​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก​แล้ว และ​เพราะ​การ​เล่ห์​กล​มารยา​ของ​เจ้า​นั้น​ได้​ล่อลวง​บรรดา​ประเทศ​ให้​ลุ่ม​หลง.</verse>
				<verse number="24">ใน​เมือง​นั้น​เขา​ได้​พบ​โลหิต​ของ​พวก​ผู้​พยากรณ์​และ​พวก​สิทธิ​ชน, และ​โลหิต​ของ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ถูก​ฆ่า​เสีย​ที่​แผ่น​ดิน​โลก.”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ภาย​หลัง​เหตุการณ์​เหล่านี้ ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​เสียง​ดัง​ดุจ​เสียง​ประชุม​ชน​เป็น​อัน​มาก​ใน​สวรรค์​ร้อง​ว่า, “อา​ละลู​ยา​ความ​รอด​และ​สง่า​ราศี, และ​เกียรติยศ​และ​ฤทธิ์​เดช​จง​มี​แด่​พระ​เจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">เพราะว่า​ความ​พิพากษา​ของ​พระ​องค์​แท้จริง​และ​ยุตติธรรม ด้วย​ว่า​พระ​องค์​ได้​ทรง​พิพากษา​ลงโทษ​หญิง​แพศยา​คน​สำคัญ​นั้น, ที่​ได้​กระทำ​ให้​แผ่น​ดิน​โลก​ชั่ว​ไป​ด้วย​การ​ล่วง​ประเวณี​ของ​เขา, และ​พระ​องค์​ได้​ทรง​แก้​แค้น​ผู้หญิง​นั้น เป็น​การ​ทดแทน​โลหิต​แห่ง​ผู้​ทาส​ของ​พระ​องค์.”</verse>
				<verse number="3">บรรดา​คน​เหล่านั้น​จึง​ร้อง​เป็น​คำ​รบ​สอง​ว่า, “อา​ละลู​ยา. และ​ควัน​ไฟ​ที่​เกิด​จาก​เมือง​นั้น​พลุ่ง​ขึ้น​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์.”</verse>
				<verse number="4">และ​ผู้ปกครอง​ทั้ง​ยี่สิบ​สี่​คน​กับ​สัตว์​ทั้ง​สี่​นั้น ก็​ได้​กราบ​ลง​บูชา​พระ​เจ้า​ผู้​ประทับ​บน​พระ​ที่​นั่ง​นั้น​ว่า, “สาธุ อา​ละลู​ยา.”</verse>
				<verse number="5">และ​มี​เสียง​ออกมา​จาก​พระ​ที่​นั่ง​นั้น​ว่า, “ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เป็น​ทาส​ของ​พระ​องค์, และ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ที่​เกรง​กลัว​พระ​องค์​ทั้ง​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย, จง​ถวาย​สรรเสริญ​แด่​พระ​เจ้าของ​เรา.”</verse>
				<verse number="6">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​เสียง​ดุจ​เสียง​ประชุม​ชน​เป็น​อัน​มาก, และ​ดุจ​เสียง​น้ำ​เป็น​อัน​มาก, และ​ดุจ​เสียง​ฟ้า​ร้อง​ดัง​สนั่น​ว่า, “อา​ละลู​ยา เพราะว่า​พระ​องค์​ผู้​ทรง​เป็น​พระ​เจ้า​ประกอบ​ด้วย​ฤทธา​นุ​ภาพ​ทุก​ประการ​ทรง​ครอบ​ครอง​อยู่.</verse>
				<verse number="7">ให้​เรา​ทั้ง​หลาย​ชื่น​ชม​ยินดี​และ​ถวาย​เกียรติยศ​แด่​พระ​องค์ เพราะ​การ​มงคล​สมรส​แห่ง​พระ​เมษ​โปดก​นั้น​มาถึง​แล้ว, และ​เจ้าสาว​ได้​แต่งตัว​เตรียมพร้อม​แล้ว.”</verse>
				<verse number="8">และ​ได้​ทรง​โปรด​ให้​เจ้าสาว​นั้น​นุ่ง​ห่ม​แต่งตัว​ด้วย​ผ้า​ป่าน​เนื้อ​ละเอียด​สดใสบริสุทธิ์ ด้วย​ว่า​ผ้าป่าน​นั้น​ได้แก่ การ​ประพฤติ​ชอบ​ธรรม​ของ​พวก​สิทธิ​ชน.”</verse>
				<verse number="9">ทูต​สวรรค์​องค์​นั้น​จึง​สั่ง​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “จง​จารึก​ไว้​เถิด​ว่า, คน​ทั้ง​หลาย​ที่​รับ​เชิญ​มา​ใน​การ​เลี้ยง​มงคล​สมรส​ของ​พระ​เมษ​โปดก​นั้น​ก็​เป็น​สุข,” และ​ท่าน​ว่า​แก่​ข้าพ​เจ้า​อีก​ว่า, “ถ้อยคำ​เหล่านั้น​เป็น​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า​และ​เป็น​คำ​จริง.”</verse>
				<verse number="10">ข้าพ​เจ้า​ได้​ล้ม​ลง​ที่​เท้า​ของ​ท่าน​จะ​กราบ​ไหว้​ท่าน. ท่าน​จึง​สั่ง​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “อย่า​กราบ​ไหว้​เลย ข้าพ​เจ้า​กับ​ท่าน​เป็น​เพื่อน​ทาส​ด้วยกัน, และ​ข้าพ​เจ้า​มา​จาก​พวก​พี่​น้อง​ของ​ท่าน​ที่​ถือ​คำ​พะยาน​ของ​พระ​เยซู จง​นมัสการ​พระ​เจ้า​เถิด” เพราะว่า​เนื้อความ​แห่ง​คำ​พยากรณ์​นั้น​เป็น​พะยาน​กล่าว​ถึง​พระ​เยซู​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="11">ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​สวรรค์​เปิด​ออก และ​นี่​แน่ะ มี​ม้า​ขาว​ตัว​หนึ่ง, และ​ท่าน​ผู้​ทรง​นั่ง​บน​หลัง​ม้า​นั้น​มี​นาม​ว่า, “สุจริต​และ​สัตย์​จริง” และ​ท่าน​ได้​ทรง​พิพากษา​และ​กระทำ​สงคราม​โดย​ยุตติธรรม.</verse>
				<verse number="12">และ​พระ​เนตร​ของ​ท่าน​นั้น​ดุจ​เปลว​ไฟ, และ​ที่​พระ​เศียร​ของ​ท่าน​มี​มงกุฎ​หลาย​มงกุฎ และ​ท่าน​มี​พระ​นาม​จารึก​ไว้​ซึ่ง​ไม่​มี​ผู้ใด​รู้จัก เว้น​แต่​ท่าน​เอง.</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ทรง​เสื้อ​ที่​จุ่ม​พระ​โลหิต และ​พระ​นาม​ของ​ท่าน​เรียก​ว่า พระ​วา​ทะ​ของ​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="14">พล​โยธา​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ใน​สวรรค์​ได้​ตาม​ท่าน​ไป​ทั้ง​บน​หลัง​ม้า​ขาว, และ​นุ่ง​ห่ม​ผ้า​ป่าน​เนื้อ​ละเอียด​ขาวบริสุทธิ์.</verse>
				<verse number="15">มี​พระ​แสง​คม​ออก​จาก​พระ​โอษฐ์​ของ​ท่าน, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ฟัน​พวก​นา​นา​ประเทศ​ด้วย​พระ​แสง​นั้น. และ​ท่าน​จะ​ได้​ทรง​ครอบ​ครอง​เขา​ด้วย​คทา​เหล็ก และ​ท่าน​ทรง​เหยียบ​เครื่อง​หีบ​น้ำ​องุ่น​แห่ง​พระ​นิเคราะห์​อัน​เฉียบ​ขาด​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธา​นภาพ​ทุก​ประการ.</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ทรง​มี​พระ​นาม​จารึก​ไว้​ที่​เสื้อ​ผ้า และ​ที่​ต้น​พระ​อูรุ​ของ​ท่าน​ว่า, “พระมหา​กษัตริย์​แห่ง​มหา​กษัตริย์​ทั้ง​ปวง และ​เจ้านาย​แห่ง​เจ้านาย​ทั้ง​ปวง.”</verse>
				<verse number="17">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ทูต​สวรรค์​องค์​หนึ่ง​ยืน​อยู่​ใน​ดวง​อาทิตย์ ร้อง​เสียง​ดัง​แก่​นก​ทั้ง​ปวง​ที่​บิน​ไป​ใน​อากาศ​ว่า, “จง​มา​ประชุม​กัน​ใน​การ​เลี้ยง​ใหญ่​ของ​พระ​เจ้า,</verse>
				<verse number="18">เพื่อ​จะ​ได้​กิน​เนื้อ​กษัตริย์​, และ​เนื้อ​นายทหาร, และ​เนื้อ​คน​มี​บรรดาศักดิ์, และ​เนื้อ​ม้า และ​เนื้อ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​นั่ง​บน​ม้า​นั้น, และ​เนื้อ​ประชาชน, ทั้ง​ทาส​และ​ไทย, ทั้ง​ผู้ใหญ่​ผู้​นอย.”</verse>
				<verse number="19">และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​สัตว์​นั้น, และ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก, กับ​ทั้ง​พล​รบ​ของ​กษัตริย์​เหล่านั้น, มา​ประชุม​กัน​จะ​กระทำ​สงคราม​กับ​ท่าน​ผู้​ทรง​ม้า​นั้น, และ​กับ​พล​โยธา​ของ​ท่าน.</verse>
				<verse number="20">สัตว์​ร้าย​นั้น​ก็​ถูก​จับ​ได้, กับ​ทั้ง​ผู้​พยากรณ์​เท็จ​ที่​ได้​กระทำ​ลักษณะ​สำคัญ​ต่อ​หน้า​สัตว์​ร้าย​นั้น, และ​ด้วย​ลักษณะ​สำคัญ​ได้​ล่อลวง​คน​ทั้ง​หลาย ที่​ได้รับ​เครื่อง​หมาย​ของ​สัตว์​ร้าย​นั้น, และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ได้​บูชา​รูป​ของ​มัน ก็​ได้​เอา​สัตว์​ร้าย​นั้น​กับ​ผู้​พยากรณ์​เท็จ​ทิ้ง​ลง​ใน​บึง​ไฟ​ที่​ไหม้​ด้วย​กำมะถัน​ทั้ง​เป็น.</verse>
				<verse number="21">และ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​เหลืออยู่​นั้น พระ​แสง​ของ​ท่าน​ที่​ทรง​ม้า​ขาว​นั้น​ได้​ฟัน​ฆ่า​เสีย, คือ​พระ​แสง​ที่​ออกมา​จาก​พระ​โอษฐ์​ของ​ท่าน​นั้น และ​นก​ทั้ง​ปวง​ได้​กิน​เนื้อ​ของ​คน​ทั้ง​หลาย​นั้น​จน​อิ่ม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​เห็น​ทูต​สวรรค์​องค์​หนึ่ง​ลง​มา​จาก​สวรรค์ มี​ลูก​กุญแจ​สำหรับ​เหว​อัน​ลึก​นั้น, และ​มือ​ท่าน​ถือ​โซ่​ใหญ่.</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ได้​จับ​เอา​พญานาค​คือ​งู​โบราณ ที่​เรียกว่า​พญา​มาร​และ​ซาตาน, และ​ได้​ผูกมัด​มัน​ไว้​จน​สิ้น​พัน​ปี,</verse>
				<verse number="3">และ​ทิ้ง​มัน​ไว้​ใน​เหว​อัน​ลึก​นั้น, และ​ได้​ลั่น​กุญแจ​ประทับตรา, เพื่อ​จะ​ไม่ให้​มัน​ล่อลวง​ชน​ประเทศ​ทั้ง​หลาย​ต่อไป จน​ครบ​กำหนด​พัน​ปี​แล้ว​ภาย​หลัง​นั้น​ต้อง​ปล่อย​มัน​ออกไป​ชั่ว​ขณะ​หนึ่ง</verse>
				<verse number="4">ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​บัลลังก์​หลาย​บัลลังก์, และ​มี​ผู้​ทั้ง​บน​บัลลังก์​นั้น และ​ทรง​มอบ​การ​พิพากษา​ไว้​แก่​ผู้​เหล่านั้น และ​ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​วิญญาณ​จิตต์​ของ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ถูก​ตัด​ศีรษะ​มาแล้ว​เพราะ​เป็น​พะยาน​ฝ่าย​พระ​เยซู, และ​เพราะ​พระ​คำ​ของ​พระ​เจ้า, คือ​ผู้​ที่​ไม่ได้​บูชา​สัตว์​ร้าย​นั้น​หรือ​รูป​ของ​มัน, หรือไม่​ได้รับ​รอย​สัก​ของ​บัน​ไว้​ที่​หน้าผาก​หรือ​ที่​มือ​ของ​เขา และ​เขา​ทั้ง​ปวง​นั้น​ได้​ดำรง​ชีพ​อยู่ และ​ได้​ครอบ​ครอง​กับ​พระ​คริสต์​จน​สิ้น​พัน​ปี.</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​ตาย​แล้ว​นอกนั้น​ไม่ได้​เป็น​ขึ้น​อีก​จน​ครบ​กำหนด​พัน​ปี, นี่​แหละ​คือ​การ​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ตาย​ครั้ง​แรก.</verse>
				<verse number="6">คน​ใดๆ ที่​มี​ส่วน​ใน​การ​เป็น​ขึ้นมา​จาก​ตาย​ครั้ง​แรก​นั้น​ก็​เป็น​ผาสุก​และ​บริสุทธิ์ ความ​ตาย​ที่​สอง​จะ​มี​อำนาจ​เหนือ​คน​เหล่านั้น​ก็​หา​มิได้, แต่​เขา​จะ​เป็น​ปุโรหิต​ของ​พระ​เจ้า​และ​ของ​พระ​คริสต์, และ​จะ​ครอบ​ครอง​กับ​พระ​องค์​ตลอด​พัน​ปี</verse>
				<verse number="7">ครั้น​พัน​ปี​นั้น​ล่วง​ไป​แล้ว, จะ​ปล่อย​ซาตาน​ออก​จาก​คุก​ที่​มัน​อยู่​นั้น</verse>
				<verse number="8">และ​มัน​จะ​ออกไป​ล่อลวง​ชน​ชาว​ประเทศ​ทั้ง​ปวง​ทั้ง​สี่​ทิศ​แห่ง​แผ่น​ดิน​โลก, ทั้ง​กษัตริย์​โฆฆ​และ​ราชอาณาจักร​มาโฆฆ, ให้​ชุมนุม​กัน​ทำ​ศึก​สงคราม ถ้า​จะ​นับ​คน​เหล่านั้น​ได้​จะ​มาก​ดุจ​ทราย​ที่​ทะเล.</verse>
				<verse number="9">และ​คน​ทั้ง​ปวง​นั้น​ได้​ออกไป​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก, และ​ได้​ล้อม​กองทัพ​พวก​สิทธิ​ชน, และ​ได้​ล้อม​เมือง​ที่​รัก​นั้น​ไว้ และ​ไฟ​ได้​ลง​มา​จาก​สวรรค์​ล้าง​ผลาญ​เขา​เสีย.</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​พญา​มาร​ที่​ได้​ล่อลวง​คน​เหล่านั้น​ให้​หลง​ถูก​โยน​ลง​ใน​บึง​ไฟ​ที่​ไหม้​กำมะถัน, ที่​สัตว์​ร้าย​กับ​ผู้​พยากรณ์​เท็จ​อยู่​นั้น และ​มัน​ต้อง​ทน​ทุกข์​ทรมาน​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน​สืบๆ ไป​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="11">ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​พระ​ที่​นั่ง​ใหญ่​ขาว​กับ​ท่าน​ผู้​ประทับ​ที่​พระ​ที่​นั่ง​นั้น, และ​แผ่น​ดิน​โลก​และ​ฟ้า​อากาศ​ก็​อันตรธาน​ไป​จาก​พระ​พักตร​ท่าน และ​ไม่​มี​ที​อยู่​สำหรับ​แผ่น​ดิน​โลก​และ​ฟ้า​อากาศ​นั้น​ต่อไป​เลย.</verse>
				<verse number="12">ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​บรรดา​ผู้​ที่​ตาย​แล้ว ทั้ง​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย​ยืน​อยู่​ฉะเพาะ​พระ​ที่​นั่ง​นั้น และ​หนังสือ​ทั้ง​หลาย​ก็​เปิด​ออก และ​มี​หนังสือ​อีก​เล่ม​หนึ่ง​ก็​เปิด​ออก, คือ​สมุด​ทะเบียน​ประจำ​ชีพ และ​ผู้​ที่​ตาย​แล้ว​ทั้ง​ปวง​ก็​ถูก​พิพากษา​ตาม​ข้อความ​ที่​จารึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​เหล่านั้น​ตาม​การ​ที่​เขา​ได้​ประพฤติ</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​ทะเล​ก็​คืน​คน​ตาย​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ใน​ทะเล​นั้น ความ​ตาย​และ​เมือง​ผี​กัก​คน​ตาย​ไว้​มาก​เท่าใด, ก็​ได้​คืน​ให้​เท่านั้น​คน​ทั้ง​หลาย​ก็​ถูก​พิพากษา​ตาม​การ​ประพฤติ​ของ​ตน​สิ้น​ทุก​คน.</verse>
				<verse number="14">ความ​ตาย​และ​เมือง​ผี​ก็​ถูก​ผลัก​ทิ้ง​ลง​ใน​บึง​ไฟ. นี่​แหละ​เป็น​ความ​ตาย​ที่​สอง, คือ​บึง​ไฟ.</verse>
				<verse number="15">ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ที่​ไม่​มี​ชื่อ​จด​ไว้​ใน​สมุด​ทะเบียน​ประจำ​ชีพ​นั้น, ผู้​นั้น​ก็​ถูก​ทิ้ง​ลง​ใน​บึง​ไฟ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​ฟ้า​อากาศ​ใหม่, และ​แผ่น​ดิน​โลก​ใหม่ เพราะ​ฟ้า​อากาศ​เดิม​และ​แผ่น​ดิน​โลก​เดิม​นั้น​ล่วง​ไป​แล้ว และ​ทะเล​ไม่​มี​ต่อไป​เลย.</verse>
				<verse number="2">ข้าพ​เจ้า​ได้​เห็น​เมืองบริสุทธิ์ คือ​เมือง​ยะ​รู​ซา​เล็ม​ใหม่​เลื่อน​ลอย​ลง​มา​จาก​สวรรค์​แต่​พระ​เจ้า, ทรง​จัด​เตรียม​ไว้​แล้ว, เหมือน​อย่าง​เจ้าสาว​ตกแต่ง​ตัว​ไว้​สำหรับ​สามี.</verse>
				<verse number="3">ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​เสียง​ดัง​มา​จาก​พระ​ที่​นั่ง​ว่า, “จง​ดู​เถิด. พลับพลา​ของ​พระ​เจ้า​ก็​อยู่​กับ​มนุษย์​แล้ว, พระ​องค์​จะ​สถิต​อยู่​กับ​เขา, เขา​จะ​เป็น​พล​เมือง​ของ​พระ​องค์, พระ​เจ้า​เอง​จะ​ดำรง​อยู่​กบ​เขา, และ​จะ​ทรง​เป็น​พระ​เจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="4">และ​พระ​เจ้า​จะ​ทรง​เช็ด​น้ำ​ตา​ทุกๆ หยด​จาก​ตา​ของ​เขา ความ​ตาย​จะ​ไม่​มี​ต่อไป การ​คร่ำ​ครวญ และ​ร้องไห้ และ​การ​เจ็บปวด​อย่าง​หนึ่ง​อย่าง​ใด​จะ​ไม่​มี​อีก​เลย เพราะ​เหตุการณ์​ที่​ได้​มี​อยู่​แต่​ตั้ง​เดิม​นั้น​ได้​ล่วง​กัน​ไป​แล้ว.”</verse>
				<verse number="5">พระ​องค์​ผู้​ประทับ​บน​พระ​ที่​ทั้งนั้น​จึง​ตรัส​ว่า, “จง​ดู​เถิด, เรา​กำลัง​สร้าง​สิ่ง​สาร​พัตร​ขึ้น​ใหม่.” และ​พระ​องค์​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “จง​จารึก​ไว้​เถิด. เพราะว่า​ถ้อยคำ​เหล่านี้​เป็น​คำ​สุจริต​และ​สัตย์​จริง.”</verse>
				<verse number="6">พระ​องค์​ได้​ตรัส​แก่​ข้าพ​เจ้า​ว่า.” ถ้อยคำ​เหล่านี้​สำเร็จ​แล้ว. เรา​เป็น​อา​ละฟา​และ​โอ​เมฆา, คือ​เบื้องต้น​และ​เบื้อง​ปลาย. ผู้ใด​กระหาย. เรา​จะ​ให้​ผู้​นั้น​ดื่ม​จาก​บ่อ​น้ำพุ​ที่​ประกอบ​ด้วย​ชีวิต​โดย​ไม่​ต้อง​เสีย​ค่า​อัน​ใด.</verse>
				<verse number="7">ถ้า​ผู้ใด​มี​ชัย​ชะ​นะ. ผู้​นั้น​จะ​ได้​สิ่ง​เหล่านี้​เป็น​มรดก และ​เรา​จะ​เป็น​พระ​เจ้า​ของ​เขา, และ​เขา​จะ​เป็น​บุตร​ของ​เรา.</verse>
				<verse number="8">แต่​คน​ขลาด, คน​ไม่​เชื่อ. คน​ที่​กระทำ​การ​อุจาด, คน​ที่​ฆ่า​มนุษย์, คน​กระทำ​ผิด​ประเวณี​ชาย​หญิง, คน​ทำ​เล่ห์​กะ​เท่ห์, คน​ที่​บูชา​รูป​เคารพ, และ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​พูด​มุสา จะ​ได้​ส่วน​มฤดก​ของ​ตน​ที่​ใน​บึง​ที่​มี​ไฟ​และ​กำมะถัน​ไหม้​อยู่​นั้น นั่น​แหละ​เป็น​ความ​ตาย​ที่​สอง.”</verse>
				<verse number="9">ใน​พวก​ทูต​สวรรค์​ทั้ง​เจ็ด​องค์​ที่​ถือ​ขัน​ทั้ง​เจ็ด​ใบ​อัน​เต็ม​ด้วย​ภัย​ทรมาน​ที่​สุด​ทั้ง​เจ็ด​ประการ​นั้น, มี​องค์​หนึ่ง​มา​พูด​กับ​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “เชิญ​มา​นี่​เถิด ข้าพ​เจ้า​จะ​สำแดง​ให้​ท่าน​เห็น​เจ้าสาว​ที่​เป็น​มเหษี​ของ​พระ​เมษ​โปดก​นั้น.”</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ได้​นำ​ข้าพ​เจ้า​โดย​พระ​วิญญาณ​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​สูง​ใหญ่, และ​ได้​สำแดง​ให้​ข้าพ​เจ้า​เห็น​เมือง​ใหญ่​นั้น, คือ​เมือง​ยะ​รู​ซาเลม​อันบริสุทธิ์. กำลัง​ลอย​ลง​มา​จาก​สวรรค์​แต่​พระ​เจ้า.</verse>
				<verse number="11">เมือง​นั้น​ประกอบด้วย​รัศมี​ของ​พระ​เจ้า มี​แสง​สว่าง​ดุจ​แล้ว​ที่​มี​ราคา​มาก, คือ​แล้ว​มณี​โชติ​อัน​สุกใส.</verse>
				<verse number="12">เมือง​นั้น​มี​กำแพง​สูง​ใหญ่. มี​ประตู​สิบ​สอง​ประตู, และ​ที่​ประตู​นั้น​มี​ทูต​สวรรค์​ประจำ​อยู่​ประตู​ละ​องค์​เป็น​สิบ​สอง​องค์ และ​ประตู​นั้น​มี​ชื่อ​จารึก​ไว้, ซึ่ง​เป็น​ชื่อ​ตระกูล​พวก​ยิศรา​เอลสิบ​สอง​ตระกูล.</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​ด้าน​ตะวันออก​มี​ประตู​สาม​ประตู ด้าน​เหนือ​มี​ประตู​สาม​ประตู ด้าน​ใต้​มี​ประตู​สาม​ประตู และ​ด้าน​ตะวันตก​มี​ประตู​สาม​ประตู.</verse>
				<verse number="14">กำแพง​เมือง​นั้น​มี​ราก​สิบ​สอง​ชั้น, และ​ที่​ราก​นั้น​มี​ชื่อ​พวก​อัคร​สาวก​ของ​พระ​เมษ​โปดก​สิบ​สอง​คน​นั้น​จารึก​ไว้</verse>
				<verse number="15">ทูต​สวรรค์​องค์​ที่​ได้​พูด​กับ​ข้าพ​เจ้า​ถือ​ไม้​วา​ทองคำ​เพื่อ​จะ​วัด​เมือง และ​ประตู​ทั้ง​ปวง และ​กำแพง​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="16">และ​เมือง​นั้น​กว้างยาว​เป็น​สี่​เห​ลี​ยม​จัตุรัสส์ และ​ท่าน​ได้​เอา​ไม้​วา​วัด​เมือง​นั้น​ได้​ห้า​หมื่น​สี่​พัน​หก​ร้อย​เส้น กว้างยาว​กับ​สูง​เท่ากัน.</verse>
				<verse number="17">และ​ท่าน​ได้​วัด​กำแพง​เมือง​นั้น​ได้​ร้อย​สี่​สิบ​สี่​ศอก​ตาม​ไม้​วา​ที่​มนุษย์​เคย​ใช้, อย่าง​เดียวกัน​กับ​ทูต​สวรรค์​นั้น​ได้​ใช้.</verse>
				<verse number="18">กำแพง​เมือง​นั้น​ก่อ​แล้ว​ไป​ด้วย​แล้ว​มณี​โชติ, และ​เมือง​นั้น​แล้ว​ไป​ด้วย​ทองคำ​เนื้อบริสุทธิ์​ดุจ​แล้ว​สุกใส.</verse>
				<verse number="19">ราก​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​นั้น​ประดับ​ด้วย​แก้ว​ประเสริฐ​ทุก​อย่าง ราก​ที่​หนึ่ง​แล้ว​ไป​ด้วย​แก้ว​มณี​โชติ ราก​ที่​สอง​แล้ว​ไป​ด้วย​แก้ว​ไพฑูรย์ ราก​ที่​สาม​แล้ว​ไป​ด้วย​แก้ว​โมรา ราก​ที่​สี่​แล้ว​ไป​ด้วย​แล้ว​มรกต.</verse>
				<verse number="20">ราก​ที่​ห้า​แล้ว​ไป​ด้วย​แก้ว​โกเมน ราก​ที่​หก​แล้ว​ไป​ด้วย​แก้ว​ทับทิม ราก​ที่​เจ็ด​แล้ว​ไป​ด้วย​แล้ว​บุษราคัม​น้ำ​แก่ ราก​ที่​แปด​แล้ว​ไป​ด้วย​แก้ว​เพทาย ราก​ที่​เก้า​แล้ว​ไป​ด้วย​แล้ว​บุษราคัม​น้ำ​อ่อน ราก​ที่​สิบ​แล้ว​ไป​ด้วย​แก้ว​หยก ราก​ที่​สิบ​เอ็ด​แล้ว​ไป​ด้วย​แก้ว​นิล, ราก​ที่​สิบ​สอง​แล้ว​ไป​ด้วย​แก้ว​เพทาย​ม่วง.</verse>
				<verse number="21">ประตู​ทั้ง​สิบ​สอง​ประตู​นั้น​เป็น​แก้ว​มุกดา​ล้วน​ทั้ง​แท่ง และ​ถนน​ใน​เมือง​นั้น​เป็น​ทองคำ​บริสุทธิ์, ใส​ราว​กับ​แก้ว</verse>
				<verse number="22">ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​เห็น​มี​พระ​วิหาร​ใน​เมือง​นั้น​เลย ด้วย​พระ​องค์​ผู้​เป็น​พระ​เจ้า​ผู้​ทรง​มหิทธิ​ฤทธิ์​ทุก​ประการ. กับ​พระ​เมษ​โปดก​นั้น​ทรง​เป็น​พระ​วิหาร​ใน​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="23">เมือง​นั้น​ไม่​ต้องการ​ดวง​อาทิตย์​และ​ดวง​จ้นทร์​ส่อง​สว่าง เพราะว่า​พระ​รัศมี​ของ​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​ส่อง​สว่าง. และ​พระ​เมษ​โปดก​นั้น​ทรง​เป็น​ดวง​ประทีป​ใน​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="24">และ​พวก​นานา​ประเทศ​จะ​เดิน​ใน​ท่ามกลาง​ความ​สว่าง​ของ​เมือง​นั้น, และ​กษัตริย์​ทั้ง​ปวง​ใน​แผ่น​ดิน​โลก​จะ​นำ​สง่า​ราศี​ของ​ตน​มา​ถวาย​ใน​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="25">ประตู​ทั้ง​หลาย​แห่ง​เมือง​นั้น​จะ​ไม่ได้​ปิด​เลย​ใน​เวลา​กลางวัน. เพราะว่า​จะ​ไม่​มี​กลางคืน​ใน​เมือง​นั้น.</verse>
				<verse number="26">และ​คน​ทั้ง​หลาย​จะ​นำ​สง่า​ราศี​และ​เกียรติยศ​ของ​นานาชาติ​มา​ถวาย​ใน​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="27">สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​ที่​เป็น​มลทิน, หรือ​ผู้​หนึ่ง​ผู้ใด​ที่​ประพฤติ​เป็น​ที่​อุจาด​หรือ​พูด​มุสา จะ​เข้า​ใน​เมือง​นั้น​ไม่ได้​เลย. แต่​ฉะเพาะ​คน​ทั้ง​หลาย​ที่​มี​ชื่อ​จด​ไว้​ใน​สมุด​ทะเบียน​ประจำ​ชีพ​ของ​พระ​เมษ​โปดก​นั้น​ถึง​จะ​เข้า​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ท่าน​ได้​ชี้​ให้​ข้าพ​เจ้า​เห็น​แม่น้ำ​แห่ง​ชีวิต, ใส​ดุจ​แก้ว​ไหล​ออก​มา​จาก​พระ​ที่​นั่ง​ของ​พระ​เจ้า, และ​พระ​ที่​นั่ง​ของ​พระ​เมษ​โปดก,</verse>
				<verse number="2">ที่​ท่ามกลาง​ถนน​ใน​เมือง​นั้น, ริม​แม่น้ำ​ทั้ง​สอง​ฟาก​มี​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต. ซึ่ง​ผลิตผล​ทุกๆ เดือน ปี​ละ​สิบ​สอง​ครั้ง และ​ใบ​ของ​ต้นไม้​นั้น​สำหรับ​รักษา​พวก​นานา​ประเทศ​ให้​หาย.</verse>
				<verse number="3">และ​จะ​ไม่​มี​การ​สาปแช่ง​ใดๆ ต่อไป​อีก​เลย แต่​พระ​ที่​นั่ง​ของ​พระ​เจ้า​และ​ของ​พระ​เมษ​โปดก​นั้น​จะ​ตั้งอยู่​ที่​นั่น. และ​บรรดา​ผู้​ทาส​ของ​พระ​องค์​จะ​ปรนนิบัติ​พระ​องค์,</verse>
				<verse number="4">และ​เขา​ทั้ง​หลาย​นั้น​จะ​เห็น​พระ​พักตร​พระ​องค์ และ​พระ​นาม​ของ​พระ​องค์​จะ​อยู่​ที่​หน้าผาก​เขา.</verse>
				<verse number="5">ที่​นั่น​จะ​ไม่​มี​กลางคืน​ต่อไป, และ​เขา​ไม่​ต้องการ​ตะเกียง​หรือ​แสง​สว่าง​แห่ง​ดวง​อาทิตย์ เพราะว่า​พระ​องค์​ผู้​เป็น​พระ​เจ้า​จะ​ประทาน​แสง​สว่าง​ให้​แก่​เขา และ​เขา​จะ​ครอบ​ครอง​อยู่​เป็น​นิตย์​นิ​รันดร์</verse>
				<verse number="6">และ​ทูต​สวรรค์​องค์​นั้น​ได้​บอก​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “ถ้อยคำ​เหล่านี้​เป็น​คำ​ซื่อตรง​และ​จริง พระ​องค์​ผู้​ทรง​เป็น​พระ​เจ้า​ของ​พวก​ผู้​พยากรณ์​อันบริสุทธิ์​ได้​ทรง​ใช้​ทูต​สวรรค์​ของ​พระ​องค์​ชี้แจง​สำแดง​แก่​พวก​ทาส​ของ​พระ​องค์​ให้​รู้​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​ซึ่ง​ไม่​ช้า​ไม่​นาน​จะ​อุบัติ​ขึ้น.</verse>
				<verse number="7">‘จง​ดู​เถิด​เรา​จะ​มา​โดยเร็ว​พลัน.’ ผู้ใด​ที่​ถือ​รักษา​คำ​พยากรณ์​ใน​หนังสือ​เล่ม​นี้​ก็​เป็น​สุข,”</verse>
				<verse number="8">ข้าพ​เจ้า​คือ​โยฮัน​ได้​เห็น​และ​ได้​ยิน​เหตุการณ์​เหล่านี้. และ​ครั้น​ข้าพ​เจ้า​ได้​ยิน​และ​เห็น​แล้ว. ข้าพ​เจ้า​จึง​น้อม​ตัว​ลง​จะ​กราบ​ไหว้​แทบ​เท้า​ทูต​สวรรค์​ที่​ได้​สำแดง​เหตุการณ์​เหล่านี้​แก่​ข้าพ​เจ้า.</verse>
				<verse number="9">ท่าน​จึง​ห้าม​ข้าพ​เจ้า​ว่า, “อย่า​ไหว้​เลย ข้าพ​เจ้า​กับ​ท่าน​เป็น​เพื่อน​ทาส​ด้วยกัน. และ​ข้าพ​เจ้า​เป็น​แต่​พวก​พี่​น้อง​ของ​ท่าน​คือ​พวก​ผู้​พยากรณ์. และ​แต่​พวก​ที่​คือ​รักษา​ถ้อยคำ​ใน​หนังสือ​เล่ม​นี้ จง​นมัสการ​พระ​เจ้า​เถิด.”</verse>
				<verse number="10">ท่าน​จึง​บอก​ข้าพ​เจ้า​อีก​ว่า, “อย่า​ประทับตรา​ไว้​ที่​คำ​พยากรณ์​ใน​หนังสือ​เล่ม​นี้. เพราะว่า​เวลา​นั้น​ใกล้​จะ​ถึง​แล้ว.</verse>
				<verse number="11">ผู้​ที่​เป็น​คน​อาธรรม​ก็​ให้​เขา​ประพฤติ​อาธรรม​ต่อไป ผู้​ที่​เป็น​คน​มลทิน​ก็​ให้​เขา​เป็น​มลทิน​ต่อไป ผู้​ที่​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​ก็​ให้​เขา​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​ต่อไป และ​ผู้​ที่​เป็น​คนบริสุทธิ์​ก็​ให้​เขา​เป็น​คน​บริสุทธิ์​ต่อไป</verse>
				<verse number="12">จง​ดู​เถิด, เรา​จะ​มา​โดยเร็ว​พลัน และ​บำเหน็จ​ของ​เรา​จะ​อยู่​กับ​เราๆ จะ​ให้แก่​ทุก​คน​ตาม​การ​ที่​เขา​ประพฤติ​นั้น.</verse>
				<verse number="13">เรา​คือ​อา​ละฟา​และ​โอ​เมฆา, เป็น​เบื้องต้น​และ​เป็น​เบื้อง​ปลาย, เป็น​ผู้​เริ่ม​ต้น​และ​เป็น​ผู้​สุด​ท้าย</verse>
				<verse number="14">คน​ทั้ง​หลาย​ที่​ชำระ​เครื่องนุ่งห่ม​ของ​ตน​ก็​เป็น​สุข, เพื่อ​เขา​จะ​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​มาถึง​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต, และ​เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เข้า​ไป​ใน​เมือง​นั้น​โดย​ทาง​ประตู.</verse>
				<verse number="15">ภายนอก​นั้น​มี​สุนัข, และ​คน​ทำ​เล่ห์​กะ​เท่ห์, และ​คน​ผิด​ประเวณี, และ​คน​ฆ่า​มนุษย์, และ​คน​บูชา​รูป​เคารพ, และ​ทุก​คน​ที่​รัก​และ​ประพฤติ​การ​มุสา.”</verse>
				<verse number="16">“เรา​คือ​เยซู​ได้​ใช้​ทูต​สวรรค์​ของ​เรา​ไป​ให้​เป็น​พะยาน​สำแดง​เหตุการณ์​เหล่านี้​แก่​คริสตจักร​ทั้ง​หลาย. เรา​เป็น​รากเง่า​และ​เป็น​เชื้อ​สาย​ของ​ดาวิด, และ​เป็น​ดาว​ประจำ​รุ่ง​อัน​รุ่งเรือง​สุกใส.”</verse>
				<verse number="17">“พระ​วิญญาณ​และ​เจ้าสาว​นั้น​ก็​ว่า, เชิญ​มา​เถิด. ให้​ผู้​ที่​ฟัง​นั้น​ว่า. ‘เชิญ​มา​เถิด.’ และ​ผู้​ที่​กระหาย, ให้​เขา​มา​เถิด และ​ใคร​ผู้ใด​มี​น้ำใจ​ประสงค์, ก็​ให้​ผู้​นั้น​มา​รับประทาน​น้ำ​แห่ง​ชีวิต​โดย​ไม่​ต้อง​เสีย​ค่า​อะไร​เลย.”</verse>
				<verse number="18">ข้าพ​เจ้า​เป็น​พะยาน​แก่​ทุกๆ คน​ที่​ได้​ยิน​ถ้อยคำ​ใน​หนังสือ​นี้​ว่า, ถ้า​ผู้ใดๆ จะ​เพิ่ม​ข้อความ​ใน​เรื่องราว​พยากรณ์​ของ​หนังสือ​นี้, พระ​เจ้า​จะ​ทรง​เพิ่ม​ภัย​ทรมาน​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​เล่ม​นี้​ให้​แก่​ผู้​นั้นๆ.</verse>
				<verse number="19">และ​ถ้า​ผู้ใด​จะ​ลด​ข้อความ​จาก​เรื่องราว​แห่ง​หนังสือ​พยากรณ์​นี้, พระ​เจ้า​จะ​ทรง​ชัก​ส่วน​ของ​ผู้​นั้น​ไป​เสีย​จาก​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต, และ​จาก​เมืองบริสุทธิ์​นั้น, และ​จาก​ข้อความ​เหล่านั้น​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​เล่ม​นี้</verse>
				<verse number="20">พระ​องค์​ผู้​ทรง​เป็น​พะยาน​ใน​เหตุการณ์​ทั้ง​ปวง​เหล่านี้​ตรัส​ว่า, “แท้จริง​เรา​จะ​มา​โดยเร็ว​พลัน.” อา​เมน พระ​เยซู​เจ้า, เชิญ​เสด็จ​มา​เถิด</verse>
				<verse number="21">ขอให้​พระ​คุณ​แห่ง​พระ​เยซู​เจ้า​ดำรง​อยู่​กับ​สิทธิ​ชน​ทั้ง​หลาย​เถิด. อา​เมน</verse>
			</chapter>
		</book>
	</testament>
</bible>